Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου 38

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

And the second angel sounded his trumpet, and something like a great mountain burning with fire was cast into the sea, and a third of the sea became blood, and a third of the creatures in the sea that had souls died, and a third of the ships were destroyed.

We find ourselves, my beloved, in the 8th chapter of the Apocalypse. As the angels sound their trumpets, we are now at the trumpet blast of the Second Angel, as you will recall. With the trumpet of the Second Angel we see that an object fell into the sea. It says, the angel sounded his trumpet, and something fell that was like a mountain, like a great mountain; not a mountain itself, but something resembling one.

Great, and here it appears with fire as well, that is, it was burning red-hot, and it fell into the sea, and with this fall into the sea, a third of the sea of the earth was changed into blood, that is, it turned red, and a third of the creatures that were in the sea died, and likewise of the ships that were there, a third of the ships were destroyed, ruined.

So with this trumpet blast we see this: that a very large object fell into the sea, one which could indeed be compared to a mountain, as we shall see further on, and which was ablaze with fire. We truly have here a terrible plague, yet it is restrained, because it refers to a third of the sea, to a third of marine life, that is, the life that exists within the sea, and to a third of the ships. A terrible plague, then, but a restrained one, as I told you.

Here, pay close attention for a moment, many ancient interpreters, such as Saint Andreas of Caesarea, whom of course we follow, as I have already told you since last year, and our guide is also Arethas, who in turn follows Saint Andreas.

Not having the data of our own day, or finding it impossible to interpret the book of the Apocalypse in a realistic manner, you will see for this reason that they interpret it, that they attempt to interpret it, spiritually, allegorically. But when you come upon an interpretation which is allegorical, and the text itself comes and cries out to you that it will not bear an allegorical interpretation, what would you do?

Then this Arethas reconciles it in this way: thus must we receive them as symbols of a reality, since the action of the present revelation does not present them as actually taking place. He says that this is how we must receive these things, that they are symbols, and that they cannot truly have an actual operation, because they found themselves in an age in which the possibility of the realization of the things spoken of and revealed by the book of the Apocalypse was inconceivable.

I will give you a small example, I think I have told you this before, it is the following, we will see it a little further on, it is not far off, it is just a little further down, that in the regions of Mesopotamia, it says, in the regions of the Tigris and the Euphrates, clearly, as the passage indicates, that in Mesopotamia, Mesopotamia meaning of course the land of the two rivers, the Paradise of the Protoplasts was placed. It will bear no allegory whatsoever. Basil the Great says in his book, in his homilies, in the Hexaemeron, we know very well the method of allegory, we know the method very well indeed, but this will not bear allegory.

It is history, it is history, history, not allegory. And do not forget that the Alexandrian School, whose foremost representative is indeed Origen, fell into error precisely in an excess of allegory. That we can allegorize something at a certain point, this is true.

But we cannot allegorize everything, everything we come across, simply because we do not understand it. We can leave it open. So we cannot allegorize everything in the book of the Apocalypse.

And here is an example I mentioned earlier. The text tells us that in Mesopotamia a terrible war will break out. Three cavalry armies will gather, though the cavalry is not actually horses, this is an image, and the soldiers alone will number twenty myriads.

It is well known that a myriad is ten thousand, so we are talking about an army of two hundred million. How could such a thing ever be possible, an old commentator would say, and all the more so back when the Book of Revelation was being written. Remember that Andreas of Caesarea lived somewhere around the sixth century, and Arethas somewhere around the seventh or eighth century, or thereabouts.

How could an old commentator possibly explain this passage, when all the inhabitants of the earth numbered, let us say, two hundred million? How then would he have said two hundred million? Ah, two hundred million, there must be some allegory here. In other words, the text itself pushes you to resort to allegory.

Today the opposite is true; the text pushes us not to use allegory, because China alone, which borders these regions of Mesopotamia, China alone fields an army of two hundred million.

China alone. And yet the text says that the two hundred million will come from three nations. So what do we see? That the old commentators found it impossible to imagine the reality of the Last Things. This is why Saint Andrew of Caesarea very wisely notes the following.

Time, and please never forget this point, this is a very serious and important point that serves as a kind of key in the work of interpretation. Time will reveal, and the experience of watchfulness. That is to say, as time passes, and through the experience of those who have a pure heart, of watchfulness, those who live a neptic life, through experience and time, in those who have a pure heart, the truth will be revealed.

Consequently, we can say that this is a key by which we are able to advance in the interpretation of this most difficult and most mysterious Book of Revelation. Because honestly, many times I find myself in difficulty as I stand before the text and say, well, what now?

And as I observe the ancient commentators, they leave it blank, empty; that is, they do not answer, or they answer allegorically. So do not be surprised if at times you see us leaving gaps, that is, leaving certain points unanswered, points we cannot establish.

The hour has not yet come for those things; for that which the hour has come, we can answer. So let us not forget that when the fulfillment comes, then there will be an astonishing understanding. We will be left with our mouths open and we will say, look at that, this is what was written.

This is why of course it carries such great significance. This plague of the Second Trumpet recalls the first plague, likewise the first plague of Pharaoh, which is the pollution of the waters. The mountain, according to Arethas, is the wrath of God, you see the allegory, what the mountain is, the wrath of God, which falls upon the earth against the impious.

But it can also be an object that falls upon the earth, and the falling of that object expresses the wrath of God, with the object bringing destruction upon the earth. You see, we do not move away from the meaning, even if we use allegory, as Arethas does here; we can still see this sign as the wrath of God, not in an academic way, but through the medium of an object, which the Holy Evangelist describes when he says that he saw something like a great flaming mountain falling upon the earth.

This object, evidently according to the description, falling into the waters of the sea, will pollute the sea. Of course, to a limited extent, because it says a third of the sea. If we assume that we have three great oceans, let us say the Pacific Ocean, speaking very roughly now, the Pacific Ocean, the Atlantic Ocean, and let us also say the Indian Ocean, that whole expanse of sea that lies between East Africa, south of India, and Australia, if we take all these regions, three great oceans, roughly speaking, we could say that one ocean would be vulnerable, would be struck.

One third of the earth, that is, this destruction is limited, entirely limited. How can a sea be polluted today, when in a past era, only some twenty or thirty years ago, it was unthinkable?

Today it is so thinkable that I am alarmed at how very easily an ocean can be polluted. And of course, not only by a mechanical means, as in the case of oil being spilled upon the sea.

But, my beloved, only one bomb need fall, or one piece of machinery fall which is radioactive, and that will immediately pollute the waters. That is, today the pollution of water is the easiest thing, the easiest thing, but the consequence of the matter is also that we have the death of sea life. It is very natural, when we have elevated radioactivity, when we have pollution of the waters, that the fish should die and be cast up.

And even the ships that happen to be in those regions which would be struck, the ships likewise would be destroyed. In any case, I will come back and tell you, and I say again, that this destruction is entirely limited, just as the next plague is, and just as the previous one was; the first plague also referred to one third.

So, the first plague refers to the plants, to the dry land; the second plague refers to the sea, always one third. Of course, when we say one third, this does not mean with mathematical precision; one third means a portion, simply a limited portion, less than half, roughly speaking.

The third plague refers to something else, to the fresh waters. The waters of the sea were struck, now the fresh waters will be struck. And I come, beloved, to the third plague. I will return to the second, because it will be connected with the third.

And the third angel sounded his trumpet, and there fell from heaven a great star burning as a lamp, and it fell upon the third of the rivers and upon the springs of the waters. And the name of the star is called Wormwood, and the third of the waters became wormwood, and many of the people died from the waters, because they were made bitter.

So we see clearly that the fresh waters are struck. When the Third Angel sounds his trumpet, there falls, it says, there falls a great star from heaven, not these stars that are in the sky; we shall see what it may be, burning, blazing like a torch, like a meteor. Moreover, the word meteor is also an astronomical term; it refers precisely to those things which fall upon the earth and are called meteors or meteorites. A meteor is one thing, a meteorite is another; we shall see. And it falls and destroys the waters of the earth, but only by a third, not all the waters of the earth.

And many of the people who drank from there were poisoned; that is, they died. Its name was Wormwood, which means "bitter," as we will see further on. It does not seem likely that this is an allegorical plague, as we were saying in the first case, where the Star is taken to be the devil, according to Andrew of Caesarea: the Star, the devil, who falls. "See another allegorical interpretation: giving men a turbid and bitter overthrow to drink through the idols, and being permitted, on account of this, to bring upon them here its punitive lessons."

It was permitted; the devil, once he had fallen to the earth, was permitted to bring plagues upon the earth. Or else, according to this same holy interpreter, the star is the devil; because notice, the same interpreter can offer two or three interpretations, saying: perhaps it is this, perhaps it is that, or perhaps something else, a third possibility. Or, this same interpreter says, the star signifies the calamities that come at the times he has spoken of; and here, good heavens, he moves closer to the literal reality and away from allegory; that these calamities come upon men from heaven, that is, he is pointing to the disasters that are going to come upon the earth; for bitter things will come to pass as the first consummation draws near. In other words, sorrowful and bitter things will happen to people a little before the first consummation, the first end of the age.

Of these things, which are seen as forerunners, or rather as preludes, the Lord forewarned us beforehand. He confirmed for us that which they will see and which will come as forerunners, or rather, he says, as preludes, just as the Lord, Jesus Christ, took the lead two thousand years ago and gave us the confirmation of these matters.

So perhaps, my beloved, without ruling out this spiritual interpretation of the plague, which is probably one side of it, we may in fact be dealing with a tangible, physical plague, in keeping with what we know today. And always, when we look at Holy Scripture and reflect, whether philosophically or theologically, upon history, our criterion must always be this: apostasy, punishment.

If you want to make a very good prediction about what may happen to a people, there is no surer prediction, though it may come about very quickly or very slowly. But this is the most certain prediction: apostasy equals punishment; persistence in apostasy, destruction; further persistence in apostasy, disappearance from history.

If you read the Old Testament, you will see precisely this pattern present there. The people apostatize, they are punished by God, they repent, they return, they are healed, again they apostatize from God, and again they are punished, and so it goes on.

Israel was not lost, because God has a certain plan, but other peoples were lost. So if we want to predict destruction for a people, we will look at their way of life and draw our conclusions.

If you were to ask me, without of course claiming any prophetic gift, but this is something every believer can see, if you were to ask me how we should view things in our contemporary life here in Greece, if not on a worldwide scale, I would tell you, very badly, very badly.

I rise in the morning and go to bed at night always as though waiting for something. This is something from years back, in these last years, as though I am waiting for something. What am I waiting for? What more can I tell you? I am waiting for something. Because we are not doing well as a people. We have gone so wild, we have brought our filthy subconscious out into public view, and we are moving with such a galloping degree of apostasy that nothing remains except for it now to come, for the long-suffering of God to be exhausted, so to speak, and for the punishment to come. That is how they sense it. I think it is something that very many people must somehow be sensing in this way.

So perhaps here too we are dealing with pollution of the environment, since it says that the fresh waters will be struck, the waters we naturally drink, the rivers. Note that many cities, like our own city here, are supplied with water from a river; we have no springs, we have no wells, we are supplied from a river.

So if this river is struck, if it is contaminated, then what will the city do? Have you thought about this, my beloved? This question has been raised before, and the authorities are aware of it. They know that at any given moment the Pinios River could be struck.

And then we would have no water to drink. What would Larissa do? Where would it go to find water to drink? Have you thought about this? But how could the environment be assaulted? By the falling of another bomb, I will not say an atomic bomb or a neutron bomb or a hydrogen bomb, what can I say, every day we have something new.

Simply a device that, when it explodes, generates radioactivity. And so I am generalising about every old or modern or future modern device that can cause radioactivity. The waters would be contaminated and people would die from this radioactivity.

And there is more, and indeed it is already happening. At least in our time this is taking place to a degree that is terribly alarming. Take the industrial effluents that pour into the seas and the rivers. The Pinios is perhaps already almost useless, or beginning to be useless.

The Mediterranean Sea is the most polluted sea in the world. You read these things and you know them. The most polluted sea, this enclosed sea. The Aegean Sea is no longer the beautiful Aegean Sea.

The Saronic Gulf, do not even speak of it. The Thermaic Gulf, from which we are supplied with fish, do not even speak of it any longer. I have a newspaper clipping: carcinogenic, non-soluble substances in the Thermaic. This has happened repeatedly.

The fish are contaminated, and to a very serious degree. Contamination of the fish, because industrial effluents fall into the waters of the Thermaic. I have this clipping, and it says many things here, which I will not read to you of course, and we see that our seas are continually being polluted. Take note that once our seas are polluted with all these substances, it is not possible for the water to recover, for it to be cleansed. There is no chance that the water will be cleansed.

Not to mention the pesticides that fall upon the earth, with this reckless use that goes on, so that we may have beautiful fruit, that we may have abundance, that we may have this prosperity. We have destroyed the earth with the use of pesticides, irreparably, so that perhaps until the history of the earth comes to an end, our earth will remain polluted. So the specialists say.

The DDT that was once sprayed remains, and will remain, within the earth. And more than this, my beloved, in the bloodstream there circulates, what do you think circulates, beyond the many poisons that circulate, there also circulates nylon. How does nylon circulate? When we put our food into nylon, into containers, into nylon bags and so on.

The food picks up substances from the nylon, and nylon is considered very dangerous. But there are many industries, the main ones, that would have to close, that we would have to do away with. And what else are we going to do, go back to clay and glass?

These, of course, are natural materials and completely harmless to the human body. And so lead now circulates in the blood of every one of us. And if it rises to a certain level, the diseases begin. The cancers, the leukemias, all the various illnesses.

Those that we have so abundantly in our age. So you see, then, that we have a pollution now of the environment. This name Apsinthos comes from the medicinal plant Artemisia, or Apsinthios. It exists in Greece as well; it is a plant, aromatic, bitter to the taste.

Among the Hebrews there existed the notion, and it is in this sense that it is written in the Book of the Apocalypse, that it was poisonous. Of course it is not a poisonous plant, but in a large dose of its distillate, in a large dose, it causes toxicity.

But I told you, according to Hebrew thought, it is regarded as poisonous. And it is in this sense, allegorically now, that it is written in Holy Scripture. Furthermore, it says ho apsinthos, in the masculine form; let me tell you this point too.

Because it is done by adaptation to the gender of the word ho aster, the star. The star which is called Apsinthos; whereas the plant apsinthos is feminine, in order to make it agree, to fit Apsinthos with the masculine aster, it says ho apsinthos.

And do not forget that according to Hebrew thought and expression, the names of objects, of persons, or of places are taken from some property or from some incident. Remember that plant in whose branches a ram was entangled, when Abraham went to sacrifice Isaac.

What is the name of that plant? Sabbok, Sabbok; what does this mean? In no dictionary do we find this name, quite simply, because this word means release, and it is called release because in this way the sacrifice of Isaac was released, and in his place the sacrifice of the ram took place.

In the same way, the name of the plant is not the name of a plant that has some name of its own; rather, it takes a name, on top of that, from a property that came about, namely that the horns of the ram became entangled in it, and so Isaac was not sacrificed. So here too, my beloved, apsinthos: the star is called apsinthos. What does this mean?

It means that it will bring bitterness; therefore it is named apsinthos, because apsinthos, whether masculine or feminine, is bitter. This is something we often find in Holy Scripture, and you should know it, inasmuch as you do not study Holy Scripture.

So in our day, as you can see, we are in danger of contaminating everything, of polluting everything. We eat our food, and our food eats away at us. We can no longer freely drink water anywhere. We can no longer freely eat anything. Take bread, for instance: even that has things in it, and how many things, going by the general name of additives, additives. Nor can we trust packaged foods, canned goods. Do not even speak of canned goods, of every kind. Or take fresh produce, into which they put hormones, this one or that one. Not even this air can we freely enjoy.

Consider the case of the smog over Attica. Go to Attica and try to breathe deeply, with all your heart, and what do you find? That lovely Athenian breeze of once upon a time, the once lovely Athenian air of Hymettus or Pentele, it is gone, dead, perhaps for good.

A thimbleful, and those microbes can destroy all life upon the earth. So then, if a bomb falls, a burning mountain, forgive me, a star, Wormwood, bitter, and it falls upon the waters, you see, this interpretation, the realistic, the literal one, now confronts you, because we have these very realities in our own age.

What if this bomb were chemical, and it fell in such a way as to poison the waters? Who could then drink, and from where? And people, drinking, bursting with thirst, will die. But it is not ruled out, my beloved, that this falling of the star might also be a meteorite, something that truly comes from another world, from other regions. Of course, meteorites are simply stones, ranging in size from the head of a pin, or even smaller, up to tons, whole thousands of tons of stone, broken off perhaps from the dissolution of some planet or planets, and these stones are masterless, they wander about, though not exactly masterless,

for God has made nothing masterless. To us they are masterless, or rather it is a general way of speaking. They move along an orbit, and many times the orbit of the earth coincides with their orbit. They enter the atmosphere, and these are what we see as stars that seem to fall suddenly, a star unsticks itself from the sky, traces a line of light, and falls.

You should know that this may be a shooting star. We have shooting stars, we have fireballs, and we have meteorites. There are three categories. A shooting star can be as small as the head of a pin, that small, and yet upon entering the atmosphere it produces this tremendous output of energy as light, at a very great height of course, and we see it the way we see it, as a star that falls.

If it is a fireball, the material is somewhat larger, and it often makes a loud sound as it enters the atmosphere. And when it is a meteorite, that is, a large rock, from several kilos up to several tons or thousands of tons, that will fall upon the earth, then it causes something truly terrifying.

I will mention only two incidents, because in our century many meteorites have fallen, and in every century they have fallen. I will mention one ancient and one modern, because, as Scripture says here, we have something like a great mountain burning with fire, and it does seem that this could be a meteorite.

And there fell from heaven a great star, burning as it were a lamp; this is said of the second plague and of the third plague. The description does not seem to be a meteorite, since it falls burning through the atmosphere and comes down upon the earth.

Now then, a pit was discovered, in the middle of the Arizona desert in America, an enormous pit. It was formed by the fall of a meteorite. In one astronomy book, not very old, I found that it fell five thousand years ago.

In a more recent astronomy text, the measurements were taken again, and they say it fell twenty-two thousand years ago. A brief parenthesis: these measurements, especially when they are used to date paleontological finds, you know how much water they hold; I say this for those who would like to insist that we are descended from the monkey. Look, I am putting it roughly now, how much water these measurements hold, when the scientists themselves say, first five thousand years, then twenty-two thousand years, the figure has gone up, and it will keep going.

So the fall of this meteorite gouged out a crater eighteen hundred meters across, two hundred meters deep, with a rim rising forty meters above the ground level of the surrounding area. To put it another way, this crater could hold twenty football stadiums seating two and a half million spectators.

That is how vast the pit that was opened. The weight of the meteorite that fell, calculated from the size of the opening it made, is estimated at twelve million tons. Likewise, we have another fall of an object; no one saw it, no one knows what it was, even though it happened in our own century, and it was terrifying.

I know that many of you must be familiar with the incident. I will tell you about it in only a few words. It fell on the 30th of June, 1908, therefore in our own century, in Siberia, and it caused explosions, not one but many, which were heard at a distance of a thousand kilometers. That is, as if something happened at the border and the noise were heard in Crete, roughly speaking.

What a sound that must have been. It caused an earthquake, and all the seismographs of the world recorded this movement of waves, waves that many times went around the whole earth. The description is terrifying. Flames twenty thousand meters high were seen, at a distance of four hundred thousand, since the sight of these things reached as far as the Black Sea, while the event itself took place in Siberia.

In a truly inaccessible region, since no one was able to go there. The first expedition that was organized took place in 1927, about twenty years after the fall, and only by airplane. And what was observed? It was observed that what had been a forest, the trees had all been cut down, and they all pointed in the same direction. Over an area, within a radius of sixty kilometers from the center, from the center of the fall, all the trees were lying on the ground, all the trunks flat, and arranged in a radial pattern. That is, they had fallen in a radial direction, so to speak, from the center of the fall of this strange object.

Its weight is estimated to have been one hundred thousand tons, the thing that fell. What was it? To this day no one knows what it was. Various theories have been put forward. I will tell you one of them, which, however, has not been considered sufficient. Still, because the matter remains open to this day, the book I read was from 1977, on astronomy, so it is relatively very recent, even to this day no answer has been given.

An answer, that perhaps, though I told you that this theory is not considered sufficient, perhaps it was antimatter. That is, a piece of matter that came from the firmament, from heaven, whose behavior would be the reverse of the behavior of the matter we have here on earth. To help you understand, we say that an atom of matter has a nucleus, and it also has an electron. The nucleus is positive; the electron is negative in terms of electrical charge. It is not the other way around, with the nucleus being negative and the electron positive. What happens then? It is something that has been done in laboratories and continues to be done in laboratories. We can make, so to speak, an artificial matter, an artificial antimatter. When matter is joined with antimatter, immediately we have vaporization, or rather dematerialization, a better word than vaporization. Dematerialization.

That is, a release of energy; nothing remains, no residue. For nothing was found, no remnant of all these things. And it produces a tremendous release of energy. For this reason that terrifying explosion took place. Note also, as it is said, that if it had fallen four hours and a few minutes earlier, it would have fallen upon Stalingrad, and the whole city would have been destroyed.

But it fell in the wilderness of Siberia, and no one suffered absolutely anything. Very far from inhabited areas. In 1908.

God, who uses material elements and natural laws when He comes to strike, since it would be out of the question that this was simply an unusual meteorite. Note that when God worked the miracle of dividing the Red Sea, so that it became dry land and the Hebrews passed through, do not forget that God used natural means.

All night long, says the Sacred Text, a south wind blew, a violent southerly wind, and by its pressure it parted the waters and left this strip of dry land, so that the Hebrews could pass through. The wonder lies, the wonder lies, in the fact that this happened, something extremely rare, if it can be repeated at all. A friend of mine, a schoolmate who lives in England, told me that he saw something like this in a river in northern England. He saw it with his own eyes.

The wind, he said, had stopped the water of the river, and it no longer flowed. That is, while it had been running, it had stopped there like a wall. Some of the water moved on, but that part stood still there. Exactly when this happened now, I do not know. The point is that something like this can be repeated. The wonder lies, the wonder lies in the fact that it happened at the very moment God needed it. There is where the miracle lies.

But God uses natural means to work the miracle, do not forget this. So again Holy Scripture helps us to grasp and to understand what is now written in the Book of the Apocalypse. It will not be something supernatural, it will not be a spiritual matter. It will once again be material things, material elements, which however will be turned against our earth.

And now we come to the fourth plague. And the fourth angel sounded his trumpet, and a third of the sun was struck, and a third of the moon, and a third of the stars, so that a third of them was darkened, and a third of the day did not shine, and likewise of the night.

What do we have here? We now have a striking of the atmosphere. The land first, then the sea, then the fresh waters, and now it is the atmosphere. And the atmosphere is struck, with consequences upon the sun, the moon, and the stars.

Notice what 'with consequences' means. Nothing of course reaches the stars themselves, but it affects them in relation to the earth. I will read you a translation from the concise rendering of the late Panagiotis Trembelas. And the fourth angel sounded his trumpet, and signaled the divine chastisement against the heavenly bodies and the atmosphere.

And a third of the light and of the life-giving warmth of the sun was struck, and a third of the moon, and a third of the light of these heavenly luminaries. And meteorological anomalies will be brought about, meteorological anomalies and disturbances, so that a third of the starlight and of the moonlight will not be seen.

So then, what do we have here? We have a luminous anomaly of the heavenly bodies in relation to the earth. This is not about an alteration of the heavenly bodies themselves, as we were saying when speaking of the opening of the seals, which will be something at the very end, when creation will be preparing to be changed.

It is not about an alteration of the heavenly bodies, but rather in relation to the earth, in what they offer in terms of light. In other words, there will be some meteorological phenomenon which will hide one third of the light of the heavenly bodies.

As we might put it, it will be like a cloudiness, and I do not mean the cloud we know, the ordinary cloud made of droplets of water, which will soon fall, become snow, become hail, become rain, or be carried off by the wind and disappear. I mean something we will not be able to drive away, something that will be up high and will hinder us from receiving the light of the heavenly bodies.

The phenomenon will be meteorological. To help us understand it, I would say this: that this plague corresponds to the ninth plague of Pharaoh. Listen to the plague of Pharaoh and it will give us many elements to understand this plague of the Last Things.

And the Lord said to Moses, stretch out your hand toward heaven and let there be darkness upon the land of Egypt, a darkness that can be felt. He repeats it: stretch out your hand, He says, toward heaven, and there will be darkness, a tangible darkness, as we might say, the kind where one gropes around to find something, like in a dark room with no light, fumbling, trying to find something.

And Moses stretched out his hand toward heaven, and there was darkness, gloom, and tempest over all the land of Egypt for three days. And no one saw his brother for three days, and no one rose from his bed. He did not leave his house, nor did he get up from his bed, for three days.

By contrast, for all the children of Israel there was light wherever they dwelt. In the region of Goshen, where the Hebrews were, there was no darkness at all; normally the sun rose and set, and there was the full, we might say, brightness of the sun, the moon, and the stars.

So this plague of Pharaoh that I have just mentioned comes to help us understand this fourth plague of the Apocalypse. In any case, it is worth noting that the plague of Pharaoh was a tangible darkness.

Here, however, we will not have a tangible darkness, but simply a reduction of sunshine, that is, forgive me, of the light of the sun or of the moon, only a reduction by one third. From what you have heard so far concerning these plagues, from the first to the fourth, you can see what this is about: that all of these refer to the environment of man; I repeat, the dry land, the sea, the rivers, and now the atmosphere.

What might this something be, so that we will have the smog of Attica, the notorious one after all, which of course, when it is present, does indeed take something away from the sunshine, when there is a haze, a haze; for here the text speaks of darkness, gloom, tempest, so it is meteorological, it is a kind of murkiness, it is not clear, and all of this shows what? It shows that we have a plague upon the environment of man.

I will remind you, or rather, it reminds us of a very modern term that I have heard on the news broadcasts and so on. Environmentology, this is a new term, environmentology, that is, everything that concerns the environment.

That is to say, how shall we take care that our environment does not become polluted, or how shall we take care to clean our environment of pollution, in other words, environmentology. Does it not strike you that in no other era, in no other era ever, was such a thing observed?

When did man ever take care to put his environment in order? Housewives would sweep their courtyards, and what else? Well, if a cart happened to pass by and the animal dropped its dung in the road, or some automobiles emitted exhaust fumes for a moment, it all passed, it all passed; today we have a permanent state of pollution of the environment, and so we observe that these four plagues refer to this pollution of the environment.

Does this strike you? And yet, these are the things we are living through at this very moment. They are certainly preliminary signs. Because it appears that we are going to live through very ugly situations. Because we will reach the point of becoming like Midas. Midas, the story tells us, would touch earthen things and they would turn to gold.

He would go to eat, and how could he eat it? Whatever he reached out to touch became gold. Well, we will be rich, but we will not be able to eat anything anymore. We will be looking at the beautiful sea, but we will not be able to eat anything from it. The fish, nothing we can eat. The meat, the milk, nothing. Indeed, it is well known that when a bomb explodes, the radioactivity is very easily absorbed by the grass, and the cows, eating that grass, show radioactivity in their milk.

So we will look at the milk and we will say: radioactive; the meat: radioactive; and so on down the line: radioactive. We will see all this and we will not be able to do anything about it. In other words, you can see that here a very ugly situation is taking shape, and it has already begun, it has already begun in this environment of ours.

But pay attention: there are still three remaining plagues. There are seven in all; four of them concern the environment, and three of them concern man himself. Here, however, the love of God does the following: He strikes the environment in order to bring about repentance in man, so that he may return to God, before He touches man himself.

If man does not repent, then the other three plagues will come upon him as well, which will strike him directly. So, before this happens, before these three plagues which concern man arrive, a small interruption takes place.

A parenthesis is opened, something, a small pause. Listen to this: 'And I saw and I heard one eagle flying in mid-heaven, saying with a great voice: Woe, woe, woe to those who dwell upon the earth, from the remaining voices of the trumpet of the three angels who are about to sound.'

He says: I saw and I heard an eagle flying in mid-heaven, soaring through the sky, and saying with a human voice: Alas, alas, alas to the people who dwell upon the earth, because of the remaining voices, the trumpet blasts of the three trumpets that are coming to deliver the three remaining plagues upon mankind.

What is this? It is a summons to repentance, it is a preaching of repentance; but an eagle, here take note, this is something paradoxical, an eagle is going to make the preaching of repentance. So, my beloved, up to now it has been men who made the preaching of repentance. Noah made a preaching of repentance to his contemporaries, and John the Baptist made a preaching of repentance, and right up to today the preaching of repentance is heard. How many actually listen to the preaching of repentance? When God sees that the preaching of repentance cannot be heard from the preachers who proclaim repentance, then He resorts to a paradoxical means, a paradoxical phenomenon.

He sets an eagle to cry out the 'Woe, woe, woe' from on high, so that people will hear it with a human voice. You will tell me: a fairy tale; wait, please. Saint Andreas says: 'Woe, woe, woe to those who dwell upon the earth, from the remaining voices of the trumpet of the three angels who are about to sound', they will say. That is, the people will say: Look, an eagle is speaking, what a strange thing, an eagle is speaking; what is this eagle saying? It says: Alas to the people who did not repent, for the things which are about to come hereafter.

And God sets the eagle to cry out, just as once He set the donkey of Balaam the magician to cry out, to prevent him from going to the land of Moab, to curse and to put a spell upon the Hebrews. What did this man do? Although God told him not to go, he went; he saddled his donkey and went off, the she-donkey of Balaam, the famous she-donkey of Balaam.

As Balaam went along, the little donkey kept going and pressing him up against the walls of the sheepfolds. It is a habit of pack animals to do this; anyone who has lived in the countryside knows it. When you mount such an animal, it will scrape your knees, it will scrape your legs, by pushing you up against the sheepfolds.

So he kept striking his animal to make it go properly along the road, and it would go on. Then, for a moment, it stopped and would not move forward. Balaam grew angry and began to strike the animal again, beating it mercilessly. Then the animal turns its head, and the beast says, in a human voice, why are you striking me?

Why are you striking me? At the very moment the animal said, why are you striking me, he sees an angel standing before him. The angel was preventing the animal from going forward; the angel was blocking the animal from advancing. And the angel says to him, where are you going? To Moab? Did I not tell you not to go? But in this case, go on, only you shall say what I place in your mouth.

So the donkey of Balaam spoke; this, beloved, is in the book of Deuteronomy, in the Old Testament. But what then was this eagle in our passage? As Saint Andreas of Caesarea and Arethas interpret it, it was an angel, an angel in the form of an eagle. The angels can take on any form, and this angel cries out. Do you want to see a parallel case in Holy Scripture? Listen to this; it is the Star of the Nativity. The Star of the Nativity, about which I was asked a question by the young ladies, and which I shall answer shortly; what was the Star of the Nativity? A natural star? It was not a natural star. It exhibited features which a natural star does not have, behaviour that does not belong to a natural star. The stars in the heavens rise, set, and follow their course, and nothing more. The Star of the Nativity, it says, rose. It rose in this way; the word for rising here does not mean the point on the horizon, it means that it rose up above, very brilliantly. This star leads the Magi as far as Jerusalem, leads them there, and then disappears. When it disappears,

when the star had vanished, it reappears when they came out of Jerusalem; and when they reached Bethlehem, having guided them at every moment, it stood over the house where the divine Jesus was. Does a natural star move in this way? What, then, was it? All the Fathers agree that it was an angel in the form of a star; and the eagle that cries out is an angel in the form of an eagle, in order to produce this paradoxical sign.

To produce a sense of awe in human beings, to shake them, that they might repent, that they might come to repentance. But will they repent? It seems they will not repent, and the remaining three terrible plagues will follow, of which, beloved, we shall speak, God willing, this coming Sunday.

Hallowed be thy name; thy kingdom come; thy will be done, on earth as it is in heaven. Give us this day our daily bread, and forgive us our debts, as we also forgive our debtors; and lead us not into temptation, but deliver us from the evil one. For thine is the kingdom,

Καὶ ὁ δεύτερος ἄγγελος ἐσάλπισε, καὶ ὡς ὄρος μέγα πυρὶ καιόμενον ἐβλήθη εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἐγένετο τὸ τρίτον τῆς θαλάσσης αἷμα, καὶ ἀπέθανε τὸ τρίτον τῶν κτισμάτων τῶν ἐν τῇ θαλάσσῃ, τὰ ἔχοντα ψυχάς, καὶ τὸ τρίτον τῶν πλοίων διεφθάρη.

Ευρισκόμεθα, αγαπητοί μου, στο 8ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως. Όταν οι άγγελοι σαλπίζουν, ευρισκόμεθα στο σάλπισμα του Δευτέρου Αγγέλου, όπως θα ενθυμείστε. Με το σάλπισμα του Δευτέρου Αγγέλου βλέπουμε ότι έπεσε στην θάλασσα ένα αντικείμενο. Λέγει, σάλπισε ο άγγελος και έπεσε ως όρος, σαν βουνό, όχι βουνό, αλλά σαν βουνό.

Μέγα, το οποίον και εδώ με φωτιά, δηλαδή ήταν πυρακτωμένο, και έπεσε στην θάλασσα, και με την πτώση αυτήν στην θάλασσα, το τρίτον της θαλάσσης της Γης μετεβλήθη σε αίμα, δηλαδή κοκκίνισε, και απέθανε το τρίτον από τα ζώα που ήσαν μέσα στην θάλασσα, αλλά και όσα πλοία ευρέθησαν, το τρίτον των πλοίων διεφθάρη, κατεστράφη.

Με το σάλπισμα λοιπόν βλέπουμε αυτό, ότι έπεσε στην θάλασσα ένα αντικείμενο πολύ μεγάλο, που θα μπορούσε βεβαίως να συγκριθεί με ένα βουνό, όπως θα δούμε στη συνέχεια, και το οποίο ήταν πυρίφλεκτον. Μία φοβερή πληγή πραγματικά έχουμε εδώ, αλλά εν τούτοις είναι συγκρατημένη, διότι αναφέρεται εις το τρίτον της θαλάσσης, εις το τρίτον της εναλίου ζωής, δηλαδή της ζωής που υπάρχει μέσα στην θάλασσα, και στο τρίτο των πλοίων. Φοβερή μεν πληγή, αλλά συγκρατημένη, όπως σας είπα.

Εδώ θα ήταν, προσέξτε λιγάκι, πολλοί ερμηνευταί παλαιοί, όπως είναι ο Άγιος Ανδρέας Καισαρείας, τον οποίον βεβαίως ακολουθούμε, όπως σας είχα πει ήδη από πέρσι, και είναι οδηγός μας ο Αρέθας, ο οποίος ακολουθεί και αυτός με τη σειρά του τον Άγιον Ανδρέαν.

Μη έχοντες τα σημερινά δεδομένα, ή το αδύνατον να ερμηνεύσουν ρεαλιστικώς το βιβλίο της Αποκαλύψεως, γι' αυτό θα δείτε ότι ερμηνεύουν, προσπαθούν να ερμηνεύσουν πνευματικώς, αλληγορικώς. Όμως, όταν συναντάτε μία ερμηνεία η οποία είναι αλληγορική, και η ιδία έρχεται να σας φωνάξει ότι δεν σηκώνει αλληγορική ερμηνεία, τι θα εκάνατε;

Ύστερα αυτός ο Αρέθας συμβιβάζει το εξής, ούτως εκδεκτέον δει σύμβολα πράγματος, ούτε και ενέργεια της προκειμένης αποκαλύψεως παριστώσης. Λέγει ότι έτσι πρέπει να τα δεχθούμε τα πράγματα, ότι είναι σύμβολα, και ότι δεν μπορούν να έχουν αυτά πραγματικά μίαν ενέργειαν, διότι ευρίσκοντο εις μίαν εποχή που ήταν αδιανόητη η δυνατότης πραγματώσεως των λεγομένων και αποκαλυπτομένων από το βιβλίο της Αποκαλύψεως.

Θα σας πω ένα μικρό παράδειγμα, μου φαίνεται σας το έχω ξαναπεί, είναι το εξής, θα το δούμε λίγο πιο κάτω αυτό, δεν είναι μακριά, είναι λίγο πιο κάτω, ότι εις τους χώρους της Μεσοποταμίας, λέγει εις τους χώρους του Τίγρητος και του Ευφράτου, σαφώς, όπως αφήνει η περίπτωσις, ότι εις τη Μεσοποταμία, Μεσοποταμία θα πούμε δηλαδή των δύο ποταμών, ετέθηκε ο Παράδεισος των Πρωτοπλάστων, Δε σηκώνει καμιά αλληγορία Λέγει ο Μέγας Βασίλειος στο βιβλίο του, στις ομιλίες του, στην Εξαήμερον, ξέρουμε πολύ καλά την μέθοδο της αλληγορίας, πολύ καλά ξέρουμε την μέθοδο, αλλά δεν σηκώνει αλληγορία.

Είναι ιστορία, είναι ιστορία, ιστορία, όχι αλληγορία. Μην ξεχνάτε δε ότι η Αλεξανδρινή σχολή, μάλιστα κυριότατος εκπρόσωπός της είναι ο Ωριγένης, έπεσε έξω ακριβώς σε μια υπερβολή της αλληγορίας. Ότι μπορούμε να αλληγορήσουμε κάτι σε κάποιο σημείο, αυτό είναι το αληθές.

Αλλά δεν μπορούμε να αλληγορούμε τα πάντα, ό,τι βρίσκουμε μπροστά μας, μόνο και μόνο επειδή δεν καταλαβαίνουμε. Μπορούμε να το αφήσουμε ανοιχτό. Έτσι, δεν μπορούμε να αλληγορήσουμε τα πάντα στο βιβλίο της Αποκαλύψεως.

Και ένα παράδειγμα που σας είπα προηγουμένως. Μας λέει εκεί στη Μεσοποταμία ότι θα γίνει ένας φοβερός πόλεμος. Θα συγκεντρωθούν τρεις στρατοί ιππικών, αλλά το ιππικό όμως δεν είναι άλογα, είναι μια εικόνα αυτό, που θα αποτελούνται οι στρατιώτες μόνοι σε 20 μυριάδες.

Είναι γνωστό ότι η μυριάς είναι 10.000, συνεπώς έχουμε 200 εκατομμύρια στρατό. Πώς θα ήταν δυνατόν ποτέ, θα έλεγε ένας παλαιός ερμηνευτής, και μάλιστα πολύ παραπάνω τότε που εγγράφει το βιβλίο της Αποκαλύψεως, μην ξεχνάτε ότι κάπου τον 6ο αιώνα ν Άγιος Ανδρέας Καισαρείας, κάπου τον 7ο-8ο αιώνα ή έστω κάπου εκεί είναι ο Αρέθας.

Πώς θα ήταν δυνατόν να εξηγήσει αυτή την περικοπή ένας παλαιός ερμηνευτής, όλοι οι κάτοικοι της Γης έλεγαν 200 εκατομμύρια; Πώς λοιπόν θα έλεγε ότι 200 εκατομμύρια, α 200 εκατομμύρια, κάποια αλληγορία πρέπει να υπάρχει εδώ, δηλαδή σε σπρώχνει το κείμενο να χρησιμοποιήσεις αλληγορία.

Αντίστροφα σήμερα, μας σπρώχνει το κείμενο να μην χρησιμοποιήσουμε αλληγορία, διότι μόνο η Κίνα που συνορεύει με αυτούς τους χώρους της Μεσοποταμίας. Μόνη η Κίνα, μόνη διαθέτει 200 εκατομμύρια στρατό.

Μόνη η Κίνα. Και όμως λέει ότι 200 εκατομμύρια θα είναι από τρία έθνη. Άρα, τι βλέπουμε, ότι οι παλαιοί ερμηνευταί ή το αδύνατο να φανταστούν την πραγματικότητα των εσχάτων. Γι' αυτό πολύ σοφά σημειώνει ο Άγιος Ανδρέας Καισαρείας το εξής.

Ο χρόνος, αυτό μάλιστα το σημείο να μην το ξεχάσετε ποτέ, είναι ένα πολύ σοβαρό και σπουδαίο σημείο που αποτελεί κλειδί τρόπον τινά στην επιχείρηση της ερμηνείας. Ο χρόνος αποκαλύψει και η πείρα της νήψεως. Δηλαδή όσο περνάει ο καιρός, ο χρόνος, και η πείρα εκείνων που έχουν καθαρή καρδιά, της νήψεως, αυτοί που ζουν μια νηπτική ζωή, η πείρα και ο χρόνος, σε εκείνους που έχουν καθαρή καρδιά, θα αποκαλύπτεται η αλήθεια.

Συνεπώς, μπορούμε να πούμε ότι είναι ένα κλειδί με το οποίο δυνάμεθα να προχωρούμε στην ερμηνεία αυτού του δυσκολοτάτου, μυστηριωδεστάτου βιβλίου της Αποκαλύψεως. Γιατί ειλικρινά πολλές φορές βρίσκομαι σε μια δυσκολία να σταθώ μπροστά στο κείμενο και λέγω τώρα εδώ τι;

Και όπως παρατηρώ τους αρχαίους ερμηνευτάς το αφήνουν κενό, άδειο, δηλαδή δεν απαντούν ή απαντούν αλληγορικά. Γι' αυτό μη σας κάνει εντύπωση αν κάποτε δείτε να αφήνουμε κενά, δηλαδή αναπάντητα κάτι, κάποια σημεία αναπάντητα, δεν μπορούμε να θεμελιώσουμε.

Δεν ήρθε για αυτά η ώρα, για εκείνο που ήρθε η ώρα μπορούμε να απαντήσουμε. Έτσι, να μην ξεχνάμε ότι όταν θα γίνεται η πλήρωσις, τότε θα γίνεται μια εκπληκτική κατανόηση. Θα μένουμε με το στόμα ανοιχτό και θα λέμε κοίταξε να δεις, αυτό είναι γραμμένο.

Γι' αυτό βεβαίως έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία. Η πληγή αυτή του Δευτέρου Σαλπίσματος υπενθυμίζει την πρώτη πληγή, ομοίως την πρώτη πληγή του Φαραώ, που είναι ο μολυσμός των υδάτων. Ο όρος κατά τον Αρέθα είναι η οργή του Θεού, είδατε αλληγορία, τι είναι το όρος, η οργή του Θεού, που πέφτει επάνω στη γη κατά των ασεβών.

Αλλά δύναται να είναι όμως και ένα αντικείμενο που πέφτει επί της γης και που εκφράζει η πτώσις του αντικειμένου την οργή του Θεού, επιφέροντας το αντικείμενο καταστροφή επί της γης. Βλέπετε δεν απομακρυνόμεθα, ακόμη κι αν την αλληγορία χρησιμοποιήσουμε, όπως εδώ ο Αρέθας, όμως πάλι μπορούμε να το δούμε το σημείο αυτό, πάλι ως οργή του Θεού, όχι όμως κατά ακαδημαϊκόν τρόπον, αλλά με το μέσον ενός αντικειμένου, που το λέγει ο Ιερός Ευαγγελιστής, ότι το είδα σαν ένα μεγάλο βουνό πυρίφλεκτον να πέφτει επάνω εις τη γη.

Αυτό το αντικείμενο, προφανώς κατά την περιγραφή, πίπτοντας εις τα νερά της θαλάσσης, θα μολύνει την θάλασσα. Βέβαια σε περιορισμένη έκταση, διότι λέει το τρίτον της θαλάσσης. Αν υποτεθεί βέβαια ότι έχουμε τρεις μεγάλους ωκεανούς, ας πούμε των Ειρηνικών ωκεανών, πολύ χοντρικά μιλάω τώρα, των Ειρηνικών ωκεανών, των Ατλαντικών ωκεανών, ας πούμε και των Ινδικών ωκεανών, όλος εκείνος ο χώρος της θαλάσσης που είναι μεταξύ της Ανατολικής Αφρικής, της Νοτίως των Ινδιών και της Αυστραλίας, ας πάρουμε όλα αυτά τα χώρια, τρεις μεγάλοι, χοντρικά, χοντρικά ωκεανοί, θα μπορούσαμε να πούμε ότι θα ευάλωτο, θα προσευάλωτο ο ένας ωκεανός.

Το ένα τρίτον της Γης, δηλαδή περιορισμένη αυτή η καταστροφή, εντελώς περιορισμένη, πώς μπορεί να μολυνθεί σήμερα μια θάλασσα ενώ σε μια περασμένη εποχή, μόλις που είναι από 20-30 χρόνια, ήταν αδιανόητο.

Σήμερα είναι τόσο διανοητόν, ώστε να τρομάζομαι με πόση μεγάλη ευκολία μπορεί να μολυνθεί ένας ωκεανός. Και βεβαίως, όχι μόνο με ένα μηχανικό τρόπο, όπως είναι η περίπτωση να χυθεί πετρέλαιο επάνω στην θάλασσα.

Αλλά μόνο, αγαπητοί μου, μία βόμβα να πέσει ή ένα μηχάνημα να πέσει, το οποίο να είναι ραδιενεργόν, αυτό αμέσως θα μολύνει τα νερά. Δηλαδή σήμερα είναι ευκολοτάτη η μόλυνση του νερού, ευκολοτάτη, αλλά και η συνέπεια του πράγματος είναι ότι έχουμε και θάνατο της εναλίου ζωής. Είναι πολύ φυσικό, όταν έχουμε ραδιενέργεια υψωμένη, όταν έχουμε μόλυνση των υδάτων, τα ψάρια να ψοφούν και να βγουν.

Αλλά ακόμη και τα καράβια που θα βρίσκονται εις τους χώρους εκείνους που θα ευάλωντο, τα καράβια ομοίως θα κατεστρέφοντο. Πάντως θα επανέλθω και θα σας πω, και ξαναλέγω, ότι η καταστροφή αυτή είναι εντελώς περιορισμένη, όπως και η επομένη πληγή, όπως και η προηγουμένη· η πρώτη πληγή και εκείνη ανεφέρετο εις το εν τρίτον.

Έτσι, η πρώτη πληγή αναφέρεται εις τα φυτά, εις την ξηρά, η δευτέρα πληγή αναφέρεται εις την θάλασσα, πάντα το εν τρίτον. Βέβαια, τα λέμε το εν τρίτον δεν σημαίνει μετά μαθηματικής ακριβείας· το εν τρίτον σημαίνει ένα τμήμα, απλώς περιορισμένο, λιγότερο από το μισό, χοντρικά.

Η τρίτη πληγή αναφέρεται σε κάτι άλλο, στα γλυκά νερά. Τα θαλασσινά νερά εβλήθησαν, τώρα τα γλυκά νερά θα βληθούν. Και έρχομαι, αγαπητοί, στην τρίτη πληγή. Θα επανέλθω στη Δευτέρα, διότι θα συνδεθεί με την τρίτη.

Καὶ ὁ τρίτος ἄγγελος ἐσάλπισεν, καὶ ἔπεσεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀστὴρ μέγας καιόμενος ὡς λαμπάς, καὶ ἔπεσεν ἐπὶ τὸ τρίτον τῶν ποταμῶν καὶ ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων. Καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἀστέρος λέγεται ὁ Ἄψινθος, καὶ ἐγένετο τὸ τρίτον τῶν ὑδάτων εἰς ἄψινθον, καὶ πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων ἀπέθανον ἐκ τῶν ὑδάτων, ὅτι ἐπικράνθησαν.

Έτσι βλέπουμε καθαρά, ότι πλήττονται τα γλυκά νερά. Αφού σαλπίζει ο Τρίτος Άγγελος, πίπτει, λέγει, πίπτει ένα αστέρι μεγάλο από τον ουρανό, όχι αυτά τα αστέρια που είναι στον ουρανό, θα δούμε τι μπορεί να είναι, καιόμενον, πυρπολούμενον ως λαμπάδα, ως βολίδα. Εξάλλου η λέξη βολίς είναι και αστρονομικός όρος, αναφέρεται ακριβώς σε αυτά τα οποία πέφτουν πάνω στη γη και λέγονται, βολίδες ή μετεωρίτες. Άλλο η βολίς, άλλο ο μετεωρίτης, θα το δούμε. Και ακόμη πέφτει και καταστρέφει τα νερά της γης, αλλά κατά το εν τρίτον, όχι όλα τα νερά της γης.

Και πολλοί άνθρωποι που ήπιαν από εκεί έπαθαν δηλητηρίαση, δηλαδή πέθαναν. Το όνομά του ήταν Άψινθος, που θα πει πικρός, θα το δούμε παρακάτω. Δεν φαίνεται πιθανώς να πρόκειται περί αλληγορικής πληγής, όπως λέγαμε και στην πρώτη περίπτωση, όπως θεωρείται ότι ο Αστήρ είναι ο διάβολος, κατά τον Ανδρέα Καισαρείας· ο Αστήρ ο διάβολος, ο οποίος πίπτει· ιδέ ετέραν αλληγορικήν ερμηνείαν, και ανατροπήν θολεράν και πικράν δι' ειδώλων ποτίζων τους ανθρώπους και δι' αυτήν συγχωρούμενος τας τιμωρητικάς αυτής επάγειν ενταύθα μαθήσεις.

Το επετράπη, πεσόντα τον διάβολον στη γη, του επετράπη να επιφέρει πληγές επάνω στη γη. Ή κατά τον ίδιο ερμηνευτήν τον Άγιον, τον Αστέρα· γιατί προσέξτε, ο ίδιος ερμηνευτής μπορεί να βάλει δύο-τρεις ερμηνείες, να πει· πιθανόν είναι αυτό, πιθανόν αυτό, ή πιθανόν εκείνο, και ένα τρίτο. Ή, λέγει ο ίδιος, τον αστέρα δηλούν τα κατά τους δηλωθέντας καιρούς δεινά σημαίνειν· Θεέ μου, έρχεται πιο περισσότερο στην πραγματικότητα και φεύγει από την αλληγορία· οὐρανόθεν τοῖς ἀνθρώποις ἐπέρχεσθαι, αναφέροντες τα δεινά που πρόκειται να έρθουν στη γη· ὅτι γὰρ πικρὰ συμβήσεται τῆς πρώτης συντελείας εὑρισκομένης. Θα συμβούν θλιβερά, πικρά πράγματα, λίγο πριν την πρώτη συντέλεια στους ανθρώπους.

Ον τα ορώμενα, πρόδρομα, μάλλον δε προήμια, προλαβών ο Κύριος Επιστώσατο Εκείνο το οποίο θα βλέπουν και το οποίο θα είναι προδρομικά, μάλλον λέει προοιμιακά, όπως ο Κύριος επρόλαβε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, ο Ιησούς Χριστός, και μας έδωσε την πίστωση αυτών των πραγμάτων.

Ίσως λοιπόν, αγαπητοί μου, χωρίς να αποκλείεται και αυτή η πνευματική ερμηνεία της πληγής, που μάλλον αποτελεί την μία πλευρά, να πρόκειται περί μιας αισθητής πληγής, σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα. Και πάντα θα πρέπει, όταν βλέπουμε την Αγία Γραφή και φιλοσοφούμε ή θεολογούμε επί της ιστορίας, πάντοτε το κριτήριό μας θα είναι τούτο· αποστασία, τιμωρία.

Αν θέλετε να κάνετε μια πολύ καλή πρόβλεψη, τι μπορεί να συμβεί σε ένα λαό, Δεν υπάρχει ασφαλεστέρα πρόβλεψης, άλλο ότι μπορεί αυτό να είναι πολύ γρήγορα ή πολύ αργά. Αλλά είναι ασφαλεστάτη πρόβλεψης, τούτο· Αποστασία, ίσον τιμωρία, Επιμονή στην Αποστασία, Καταστροφή, Επιμονή ακόμη στην Αποστασία, Εξαφάνιση από την Ιστορία.

Αν διαβάσετε την Παλαιά Διαθήκη θα δείτε ακριβώς αυτό το σχήμα να υπάρχει εκεί. Αποστατεί ο λαός, τιμωρείται από τον Θεό, μετανοεί, επανέρχεται, θεραπεύεται, πάλι αποστατεί από τον Θεό και πάλι τιμωρείται και ούτω καθεξής.

Ο Ισραήλ δεν χάθηκε, γιατί ο Θεός έχει κάποιο σχέδιο, άλλοι λαοί χάθηκαν όμως. Έτσι, αν θέλουμε να προβλέψουμε μια καταστροφή για ένα λαό, θα δούμε τον τρόπο της ζωής του και θα βγάλουμε συμπεράσματα.

Αν με ρωτήσετε, χωρίς βέβαια να διεκδικώ φυσικά προφητικό χάρισμα, αλλά είναι κάτι που κάθε πιστός μπορεί να το δει, αν θα έπρεπε να με ρωτήσετε πώς θα βλέπουμε τα πράγματα στη σύγχρονη ζωή μας εδώ στην Ελλάδα, αν όχι σε μια παγκόσμια κλίμακα, θα σας έλεγα πολύ άσχημα, πολύ άσχημα.

Εγώ ξημερώνομαι και βραδιάζομαι πάντοτε σαν κάτι να περιμένω, είναι παλιό, είναι τα τελευταία χρόνια αυτό που σαν κάτι περιμένω, τι περιμένω, τι να σας πω πιο πολύ, κάτι περιμένω. Διότι δεν πάμε καλά ως λαός. Έχουμε τόσο ξεφρενιάσει, έχουμε βγάλει στη δημοσιότητα πια το βρόμικο υποσυνείδητό μας και κινούμεθα με τέτοιο βαθμό καλπάζοντα αποστασίας, ώστε δεν μένει παρά μόνο πλέον να έλθει, να εξαντληθεί θα λέγαμε η μακροθυμία του Θεού και να έλθει η τιμωρία. Έτσι το αισθάνονται. Νομίζω ότι είναι κάτι που πάρα πολλοί θα πρέπει κάπως έτσι να το αισθάνονται.

Λοιπόν, ίσως πρόκειται και εδώ περί μολύνσεως του περιβάλλοντος, διότι λέγει ότι θα βληθούν τα γλυκά νερά, αυτά που πίνουμε φυσικά, τα ποτάμια. Σημειώσατε ότι πολλές πόλεις, όπως τη δική μας η πόλη εδώ, υδρεύεται από έναν ποταμό, δεν έχουμε πηγές, δεν έχουμε πηγάδια, υδρευόμεσα από έναν ποταμό.

Αν λοιπόν ο ποταμός αυτός βληθεί, μολυνθεί, τότε τι θα πει η πόλη; Το σκεφτήκατε αυτό αγαπητοί μου; Έχει τεθεί και άλλοτε αυτό το θέμα υπόψη και οι αρμόδιοι το ξέρουν αυτό. Έχουν υπόψη ότι μπορεί να βληθεί σε μια δεδομένη στιγμή το ποτάμι ο Πηνειός.

Και να μην έχουμε νερό να πιούμε, τι θα έκανε η Λάρισα, πού θα πήγαινε να βρει νερό να πιει; Το σκεφτήκατε αυτό; Αλλά πώς μπορούσε να προσβληθεί το περιβάλλον; Από μια πάλι πτώση κάποιας βόμβας, δεν λέω πια ατομικής ή νετρονίου ή υδρογονοβόμβας, τι να πω, κάθε φορά έχουμε και κάτι καινούριο.

Απλώς ένα μηχάνημα που εκρηγνύμενο να δημιουργήσει ραδιενέργεια. Και έτσι γενικεύω κάθε παλιό ή σύγχρονο ή μελλοντικά σύγχρονο μηχάνημα που μπορεί να προκαλέσει μια ραδιενέργεια. Έτσι τα νερά να μολυνθούν και οι άνθρωποι να πεθαίνουν από τη ραδιενέργεια αυτή.

Ακόμη μπορεί να έχουμε και έχουμε. Αυτό τουλάχιστον στην εποχή μας συμβαίνει σε ένα βαθμό τρομερά ανησυχητικό. Όπως είναι τα λύματα των εργοστασίων που πέφτουν στη θάλασσα και στα ποτάμια. Ο Πηνειός είναι ίσως περίπου άχρηστος ή αρχίζει να είναι άχρηστος.

Η Μεσόγειος θάλασσα είναι η πιο μολυσμένη θάλασσα του κόσμου. Τα διαβάζετε αυτά και τα γνωρίζετε. Η πιο μολυσμένη θάλασσα, αυτή η κλειστή θάλασσα. Το Αιγαίον Πέλαγος δεν είναι πια το ωραίο Αιγαίον Πέλαγος.

Ο Σαρωνικός, μη κάνετε κουβέντα για αυτόν. Ο Θερμαϊκός, από τον οποίο και εφοδιαζόμεθα ψάρια, Ο, μη κάνετε κουβέντα πια για αυτόν. Έχω ένα απόκομμα εφημερίδας. Καρκινογόνα μη διαλυτή στο Θερμαϊκό. Αυτό κατ' επανάληψη έχει γίνει.

Μολυσμένα τα ψάρια έχουν σε πολύ σοβαρό βαθμό. Μόλυνση, τα ψάρια, διότι πέφτουν λίμματα των εργοστασίων μέσα εις τα νερά του Θερμαϊκού. Έχω αυτό το απόκομμα, οπότε λέει εδώ πολλά, να μην σας το διαβάζω φυσικά, και βλέπουμε ότι οι θάλασσές μας διαρκώς μολύνονται. Σημειώσατε δε, ότι όταν μολυνθούν οι θάλασσές μας με όλα αυτά τα στοιχεία, δεν είναι δυνατό να επανέλθει, να καθαριστεί το νερό. Δεν υπάρχει περίπτωση να καθαριστεί το νερό.

Για να μην πω, δια τα φυτοφάρμακα τα οποία πέφτουν στη γη, με αυτή την αλόγιστη χρήση που γίνεται, για να έχουμε ωραία φρούτα, να έχουμε πολλά, να έχουμε αυτή την ευδαιμονία, έχουμε καταστρέψει τη γη, με την χρήση των φυτοφαρμάκων, ανεπανορθώτως, μέχρι που ίσως να τελειώσει η ιστορία της γης, η γη μας θα είναι μολυσμένη, έτσι λέγουν οι ειδικοί.

Το DDT που κάποτε ρίπτετο, μένει και θα μένει μέσα, μέσα στη γη. Ακόμη αγαπητοί μου, στο αίμα κυκλοφορεί, τι λέτε κυκλοφορεί, έξω από τα πολλά δηλητήρια που κυκλοφορούν, κυκλοφορεί και νάιλον. Πώς κυκλοφορεί το νάιλον, όταν βάζουμε το φαΐ μας μέσα σε νάιλον, κουτιά, νάιλον, σακούλες κτλ.

Παίρνουν οι τροφές από το νάιλον, θεωρείται το νάιλον πολύ επικίνδυνο. Αλλά πολλές βιομηχανίες είναι οι κύριες που θα κλείσουν, που θα έπρεπε να καταργήσουμε. Και τι αλλιώς θα κάνουμε, να γυρίσουμε στα πήλινα και στα γυάλινα;

Τα οποία βεβαίως είναι φυσικά υλικά και είναι τελείως αβλαβή για τον άνθρωπο. Έτσι μέσα στο αίμα όλων μας κυκλοφορεί μόλυβδος. Και αν ανεβεί σε κάποια στάθμη αρχίζουν οι αρρώστιες. Οι καρκίνοι, οι λευκαιμίες, οι ποικίλες αρρώστιες.

Αυτές που τόσο πλούσιες στην εποχή μας έχουμε. Βλέπετε λοιπόν ότι έχουμε μία μόλυνση πια του περιβάλλοντος. Αυτή η ονομασία Άψινθος είναι εκ του φαρμακευτικού φυτού Αρτεμισία ή Αψίνθιος. Υπάρχει και στην Ελλάδα, είναι φυτό, αρωματώδες, πικρό στη γεύση.

Στους Εβραίους υπήρχε η αντίληψις, και με αυτή την έννοια γράφεται στο βιβλίον της Αποκαλύψεως, ότι ήτο δηλητηριώδες. Βεβαίως δεν είναι δηλητηριώδες φυτόν, αλλά σε μια μεγάλη δόση του αποστάγματος, σε μια μεγάλη δόση, προκαλεί τοξικότητα.

Σας είπα όμως, κατά την Εβραϊκή ανθολογία, θεωρείται ότι είναι δηλητηριώδες. Και με αυτή την έννοια γράφεται και αλληγορικώς πια στην Αγία Γραφή. Ακόμη λέει ο άψινθος, σε εκφορά αρσενικού γένους, να σας πω και αυτό το σημείο.

Διότι γίνεται κατά προσαρμογή προς το γένος της λέξεως ο αστήρ. Ο Αστήρ που λέγεται Άψινθος, ενώ είναι η Άψινθος, για να κάνει λοιπόν, να ταιριάξει την Άψινθο με το αρσενικού γένους Αστήρ, λέγει ο Άψινθος.

Μην ξεχνάτε δε ότι κατά την εβραϊκή αντίληψη, έκφραση, τα ονόματα των αντικειμένων, των προσώπων ή των τόπων, λαμβάνονται από μια ιδιότητα ή από ένα περιστατικό. Ενθυμηθείτε το φυτόν εκείνο στο οποίο τα κλαδιά ήταν μπερδεμένος ένας κριός, όταν ο Αβραάμ πήγε να θυσιάσει τον Ισαάκ.

Πώς είναι το όνομα εκείνου του φυτού; Σαββόκ, Σαββόκ, τι θα πει αυτό; Σε κανένα λεξικό δεν βρίσκουμε την ονομασία αυτή, απλούστατα. διότι η λέξη αυτή θα πει άφεσις, γιατί λέγεται άφεσις, διότι με τον τρόπον αυτόν αφέθηκε η θυσία του Ισαάκ και αντ' αυτού έγινε η θυσία του κριού.

Συντρόπως, η ονομασία του φυτού δεν είναι σαν φυτό που έχει κάποιο όνομα, δεν είναι η ονομασία του σαν φυτό που έχει κάποιο όνομα, αλλά παίρνει ένα όνομα, επί πλέον, ένα κατ' ιδιότητας που δημιουργήθηκε, δηλαδή το ότι επάνω σε αυτό μπλέχτηκαν τα κέρατα του κριού, και έτσι δεν θυσιάστηκε ο Ισαάκ. Έτσι και εδώ πέρα αγαπητοί μου, άψινθος, ο Αστήρ λέγεται άψινθος. Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει ότι θα επιφέρει πικρίαν, άρα ονομάζεται άψινθος, γιατί ο άψινθος ή η άψινθος είναι πικρά. Είναι κάτι που συχνά το βρίσκουμε αυτό στην Αγία Γραφή και ας το γνωρίζετε εφόσον δεν μελετάτε την Αγία Γραφή.

Έτσι κινδυνεύουμε στην εποχή μας, όπως βλέπετε, να μολύνουμε τα πάντα, τα πάντα να μολύνουμε. Τρώμε και μας τρώνε τα φαγητά. Ούτε ελεύθερα μπορούμε να πιούμε νερό, οπουδήποτε. Ούτε ελεύθερα μπορούμε να φάμε κάτι, να πούμε το ψωμί, και εκείνο έχει μέσα, πόσα έχει μέσα, με τη γενική ονομασία, βελτιωτικά, βελτιωτικά, ούτε τρόφιμα, κονσέρβες, μην μιλάτε για κονσέρβες, κάθε είδους, ή να πούμε για τα νωπά που βάζουνε ορμόνες, τούτα ή εκείνα, ούτε αυτόν τον αέρα ελεύθερος δεν μπορούμε να απολαύσουμε.

Παραβάλλατε την περίπτωση του νέφους της Αττικής, να πας στην Αττική και να αναπνεύσεις με την καρδιά σου, τι; Το ωραίο αθηναϊκό αεράκι της κάποτε, το κάποτε ωραίο αθηναϊκό αεράκι του Υμηττού ή της Πεντέλης, πάει αυτό, πέθανε, οριστικά ίσως.

Ένα δάχτυλο λίθρα και που τα μικρόβια αυτά μπορούν να καταστρέψουν ολόκληρη τη ζωή επάνω στην γη. Εάν λοιπόν πέφτει μία βόμβα, ένα φλεγόμενον όρος, συγγνώμη, ένας αστήρ, ο άψινθος, πικρός, και πέφτει επάνω στα νερά, δηλαδή, το βλέπει κανείς, σε προκαλεί πια αυτή η ερμηνεία, η ρεαλιστική, η κατά γράμμα, σε προκαλεί γιατί έχουμε τα δεδομένα αυτά πια στην εποχή μας.

Που να είναι χημική αυτή η βόμβα και έτσι να πέσει και να μολύνει τα νερά. Ποιος θα μπορούσε πλέον να πιει, από πού; Και πίνοντας οι άνθρωποι σκάζοντας από τη δίψα θα πεθαίνει. Δεν αποκλείεται όμως αγαπητοί μου, ακόμη αυτή η πτώση του αστέρος να είναι και ένας μετεωρίτης, να είναι πράγματι κάτι που έρχεται από άλλη γη, από άλλους χώρους. Βεβαίως οι μετεωρίτες δεν είναι παρά πέτρες, μεγέθους από το κεφαλάκι της καρφίτσας και πιο μικρό ακόμη, μέχρι τόνοι, ολόκληροι χιλιάδες τόνοι πέτρες, διαλυμένοι ίσως από τη διάλυση κάποιου ή κάποιων πλανητών και αυτές οι πέτρες είναι αδέσποτες, γυρίζουν, όχι ακριβώς αδέσποτες,

γιατί ο Θεός δεν έχει τίποτα κάνει αδέσποτον, για μας είναι αδέσποτες ή ένας γενικός χαρακτηρισμός, στρέφονται σε μια τροχιά, συμπίπτει πολλές φορές λοιπόν η τροχιά της γης με την τροχιά αυτών, μπαίνουν στην ατμόσφαιρα και είναι αυτά που βλέπουμε σαν αστέρια που πέφτουν τάχα ξαφνικά, ξεκολλάει ένα αστέρι από τον ουρανό, παρουσιάζει μια γραμμή φωτεινή και πέφτει.

Αυτό το ξέρετε ότι μπορεί να είναι ένας διάττων αστήρ, έχουμε τους διάττοντες αστέρες, έχουμε τις βολίδες και τους μετεωρίτες, είναι τρεις κατηγορίες. Διάττων αστήρ που να είναι όσο το κεφαλάκι της καρφίτσας, τόσο μικρό, μέχρι στην ατμόσφαιρα και παρήγαγε αυτήν την τρομακτική ενέργεια σε φως, που είναι σε πολύ μεγάλο ύψος βέβαια και το βλέπουμε όπως το βλέπουμε σαν ένα αστέρι που πέφτει.

Αν είναι βολίς, είναι λίγο πιο μεγάλο το υλικό, κάνει κρότο πολλές φορές όταν μπαίνει μες στην ατμόσφαιρα. Και όταν είναι μετεωρίτης, δηλαδή μεγάλος βράχος πια, από μερικά κιλά έως μερικούς τόνους ή χιλιάδες τόνους που θα πέσουν επάνω στη γη, τότε προκαλούν κάτι αληθινά φοβερό.

Θα σας αναφέρω μόνο δύο περιστατικά, γιατί στον αιώνα μας έχουν πέσει πολλοί μετεωρίτες, σε όλους τους αιώνες έχουν πέσει. Θα σας αναφέρω έναν παλιό και έναν σύγχρονο, διότι όπως λέγει εδώ, έχουμε ως όρος μέγα πυρί καιόμενον, δεν μοιάζει ότι μπορεί να είναι ένας μετεωρίτης.

Καὶ ἔπεσεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀστὴρ μέγας καιόμενος ὡς λαμπάς, αναφέρεται στη δεύτερη πληγή και στην τρίτη πληγή. Η περιγραφή δεν μοιάζει σαν να είναι ένας μετεωρήτης, αφού πλέφτει καιόμενο μέσα στην ατμόσφαιρα και πέφτει επί της γης.

Λοιπόν, ευρέθηκε ένας λάκκος, στο μέσο της ερήμου της Αριζόνας της Αμερικής, ένας λάκκος τεράστιος. Αυτός δημιουργήθηκε από την πτώση ενός μετεωρίτου. Σε μια, όχι πολύ παλιά, αστρονομία βρήκα ότι έπεσε προ 5.000 ετών.

Σε μια νεότερη αστρονομία μετρήθηκαν πάλι τα πράγματα ότι έπεσε προ 22.000 ετών. Μια μικρή παρένθεση, αυτές οι μετρήσεις, όταν μάλιστα χρησιμοποιούνται και για να προσδιορίσουν παλαιοντολογικά ευρήματα, ξέρετε πόσο νερό χωράνε, το λέω για εκείνους που θα ήθελαν να υποστηρίξουν ότι καταγόμαστε από τη μαϊμού, να, χοντρικά σας το λέω τώρα, πόσο νερό χωράνε αυτές οι μετρήσεις που γίνονται, οι ίδιοι οι επιστήμονες, τι λέγουν, 5.000 χρόνια, μετά 22.000 χρόνια, ανέβηκε η τιμή, θα είναι.

Κάλεσε λοιπόν η πτώση αυτού του μετεωρίτου έναν κρατήρα διαμέτρου 1800 μέτρων, με βάθος 200 μέτρα, και 40 μέτρα πάνω από το έδαφος της γύρω περιοχής. Δηλαδή αυτός ο κρατήρας να περιλάβει 20 ποδοσφαιρικά γήπεδα με 2,5 εκατομμύρια θεατάς.

Τόσο μεγάλος λάκκος ανοίχθηκε. Το βάρος που έπεσε του μετεωρίτου από το άνοιγμα που έκανε υπολογίζεται σε 12 εκατομμύρια τόνους. Ομοίως έχουμε και μια άλλη πτώση ενός αντικειμένου, κανείς δεν το είδε, κανείς δεν το ξέρει παρότι έγινε στον αιώνα μας και εστάθηκε τρομακτικό.

Ξέρω ότι πολλοί από εσάς πρέπει να γνωρίζετε το περιστατικό. Μόνο με δύο λόγια θα σας το πω, έπεσε στις 30 Ιουνίου του 1908, συνεπώς εις τον αιώνα μας, εις την Σιβηρία και προκάλεσε εκρήξεις, όχι μία, πολλές, που ακούστηκαν σε απόσταση χιλίων χιλιομέτρων, δηλαδή σαν να συνέβη κάτι στα σύνορα και ο κρότος να ακούστηκε στην Κρήτη, χοντρικά.

Τι κρότος πρέπει να ήταν αυτός, προκάλεσε σεισμό, που όλοι οι σεισμογράφοι του κόσμου κατέγραψαν αυτήν την κίνηση των κυμάτων, που τα κύματα πολλές φορές έκαναν το γύρο της Γης. Η περιγραφή είναι τρομακτική, εθεάθησαν φλόγες ύψους 20.000 μέτρων, εις απόσταση 400.000, αφού έφτασε η όραση σε αυτών των πραγμάτων έως τη Μαύρη Θάλασσα, ενώ συνέβη στην Σιβηρία.

Σε μια πραγματικά απρόσιτη περιοχή, διότι κανείς δεν μπόρεσε να πάει εκεί παρά η πρώτη αποστολή που οργανώθηκε έγινε το 1927, 20 περίπου χρόνια μετά από την πτώση και μόνο με αεροπλάνο. Τι παρετηρήθη λοιπόν, παρετηρήθη ότι δάσος ήταν, τα δένδρα είχαν όλα κοπεί και όλα έδειχναν σε μια έκταση, σε μια ακτίνα από το κέντρο, από το κέντρο της πτώσεως, 60 χιλιομέτρων, όλα να είναι κάτω τα δέντρα, οι κορμοί, όλα κάτω και να είναι ακτινωτά. Δηλαδή να κινούνται, να έχουν πέσει σε μία ακτινωτή, θα λέγαμε κατεύθυνση, από το κέντρο της πτώσεως αυτού του περιέργου αντικειμένου.

Υπολογίζεται το βάρος του να ήταν 100.000 τόνοι αυτό που έπεσε. Τι ήταν; Κανείς μέχρι σήμερα δεν ξέρει τι ήταν. Διατυπώθηκαν διάφορες θεωρίες. Μία από αυτές, η οποία δεν θεωρήθηκε όμως επαρκής, θα σας την πω. Ωστόσο, γιατί το θέμα μέχρι σήμερα, το βιβλίο που διάβασα του 1977, η αστρονομία, συνεπώς είναι σχετικά πολύ νέα, μέχρι σήμερα δεν εδόθηκε καμία.

Απάντησις, ότι πιθανώς, σας είπα όμως ότι αυτή η θεωρία δεν θεωρείται επαρκής, πιθανώς να είναι η αντιύλη, δηλαδή ένα κομμάτι ύλης που ήρθε από το στερέωμα, από τον ουρανό, η συμπεριφορά αυτής της ύλης να είναι αντίστροφη σε σχέση με τη συμπεριφορά της ύλης που έχουμε εδώ στη Γη, όπως για να καταλάβετε λέμε ότι ένα άτομο ύλης, έχουμε τον πυρήνα, Και έχουμε και το ηλεκτρόνιο. Ο πυρήνας είναι θετικός, το ηλεκτρόνιο είναι αρνητικό από πλευράς φορτίου ηλεκτρικού. Δεν είναι το αντίστροφο. Ο πυρήνας να είναι αρνητικός και το ηλεκτρόνιο να είναι θετικό. Τι γίνεται; Είναι κάτι που έχει γίνει στα εργαστήρια και γίνεται στα εργαστήρια. Μπορούμε να κάνουμε μια τεχνητή ύλη θα λέγαμε, τεχνητή αντιύλη. Όταν ενωθεί η ύλη με την αντιύλη, αμέσως έχουμε εξαέρωση, εξαΰλωση καλύτερη εξαέρωση. Εξαΰλωση.

Απόδοση δηλαδή ενεργείας, δεν μένει τίποτα υπόλοιπο, γιατί δεν βρέθηκε τίποτα υπόλοιπο από όλα αυτά τα πράγματα και ακόμα δημιουργεί έκλυση ενεργείας φοβερή. Γι' αυτό το λόγο έγινε αυτή η τρομακτική έκρηξις. Σημειώσατε δε, όπως λέγεται, ότι εάν έπεφτε τέσσερις ώρες και κάτι λεπτά ενωρίτερα, θα είχε πέσει επάνω στο Στάλινγκραντ και όλη η πόλη θα είχε καταστραφεί.

Έπεσε όμως στην έρημο της Σιβηρίας και κανείς δεν έπαθε απολύτως τίποτα. Πολύ μακριά από κατοικημένες περιοχές. Το 1908.

Ο Θεός ο οποίος χρησιμοποιεί υλικά στοιχεία και νόμους φυσικούς όταν έρχεται να πλήξει, γιατί θα απεκλείετο να είναι ένας ασυνήθης μετεωρίτης. Σημειώσατε ότι όταν ο Θεός έκανε το θαύμα να χωρίσει η Ερυθρά Θάλασσα και να γίνει ξηρά και να περάσουν από εκεί οι Εβραίοι, μην ξεχνάτε ότι φυσικά μέσα χρησιμοποίησε ο Θεός.

Όλη νύχτα, λέγει το Ιερόν Κείμενον, έπνεε νότος, νότιος άνεμος, σφοδρός και με την πίεσή του, διεχώρισε τα νερά και έμεινε αυτή η λωρίδα, εις τρόπον ώστε να μπορούν να περάσουν από εκεί οι Εβραίοι. Το θαύμα που βρίσκεται, το θαύμα που βρίσκεται, ότι αυτό έγινε, κάτι που είναι πάρα πολύ σπάνιον, αν μπορεί να επαναληφθεί, ένας φίλος μου μου έλεγε, συμμαθητής μου που μένει στην Αγγλία, ότι έγινε, το είδε αυτό σε ένα ποτάμι της Βορείου Αγγλίας, το είδε αυτό.

Ο αέρας είχε λέγει σταματήσει το νερό του ποταμού και δεν έρρεε, δηλαδή ενώ έτρεχε, είχε σταματήσει εκεί σαν ένα τείχος, κάποιο άλλο νερό έφυγε, εκείνο εστάθηκε εκεί, πόσο έγινε τώρα ακριβώς δεν ξέρω, το θέμα είναι ότι μπορεί να επαναληφθεί κάτι, το θαύμα που βρίσκεται, το θαύμα βρίσκεται ότι έγινε τη στιγμή που ο Θεός το χρειάζεται, εκεί είναι το θαύμα.

Ο Θεός όμως χρησιμοποιεί φυσικά μέσα για να κάνει το θαύμα, μην το ξεχνάτε. Έτσι πάλι η Αγία Γραφή μας βοηθάει να αντιληφθούμε για να καταλάβουμε αυτά που γράφονται τώρα στο βιβλίο της Αποκαλύψεως. Δεν θα είναι κάτι υπερφυσικό, δεν θα είναι πνευματικό θέμα, θα είναι πάλι υλικά πράγματα, υλικά στοιχεία, τα οποία όμως θα στραφούν εναντίον της γης μας.

Και τώρα ερχόμεθα στην τετάρτη πληγή. Και ο τέταρτος άγγελος εσάλπισε και επλήγη το τρίτον του ηλίου και το τρίτον της σελήνης και το τρίτον των αστέρων, ίνα σκοτισθή το τρίτον αυτών, και το τρίτον αυτής μη φανή η ημέρα, και η νυξ ομοίως.

Τι έχουμε εδώ, έχουμε πλήξη τώρα της ατμοσφαίρας. Η θάλασσα, η ξηρά πρώτα, η θάλασσα μετά, τα γλυκά νερά μετά, τώρα είναι η ατμόσφαιρα. Και πλήττεται η ατμόσφαιρα με συνέπειες επάνω στον ήλιο, στη σελήνη και στα αστέρια.

Προσέξτε τι θα πει με συνέπειες, δεν φτάνει τίποτα βέβαια στα αστέρια, αλλά σε σχέση με τη Γη. Σας διαβάζω μια μετάφραση από τη σύντομη μετάφραση του αειμνήστου Παναγιώτη Τρεμπέλα. Και ο τέταρτος άγγελος εσάλπισε και εσήμανε την θεομηνίαν κατά των ουρανίων σωμάτων και της ατμοσφαίρας.

Και εκτυπήθη το εν τρίτον του φωτός και της ζωογόνου θερμότητος του ηλίου και το εν τρίτον της σελήνης και το εν τρίτον του φωτός των ουρανίων αυτών φωστήρων. Και προκληθούν μετεωρολογικές ανομαλίες, μετεωρολογικές ανομαλίες και αναστατώσεις, ώστε να μη φανεί το εν τρίτο της αστροφεγγιάς και του σεληνόφωτος.

Ώστε λοιπόν, τι έχουμε εδώ, έχουμε μία φωτιστική ανομαλία των ουρανίων σωμάτων σε σχέση με τη Γη. Δεν πρόκειται περί αλλοιώσεως των ουρανίων σωμάτων, όπως λέγαμε εις το άνοιγμα των σφραγίδων, που θα είναι κάτι στο τέλος πια όταν η κτίσις θα ετοιμάζεται να αλλάξει.

Δεν πρόκειται περί αλλοιώσεως των ουρανίων σωμάτων, αλλά σε σχέση με τη Γη, στην φωτιστική τους προσφορά. Δηλαδή με άλλα λόγια, θα υπάρχει ένα μετεωρολογικό φαινόμενο, το οποίο θα κρύπτει το ένα τρίτο του φωτός των ουρανίων σωμάτων.

Όπως θα λέγαμε, έχουμε μια συννεφιά, που δεν εννοώ το σύννεφο, το γνωστό μας σύννεφο που είναι σταγονίδια νερού, που θα πέσει σε λίγο, θα γίνει χιόνι, θα γίνει χαλάζι, θα γίνει βροχή, θα το πάρει ο άνεμος, θα φύγει, αλλά κάτι που δεν θα μπορούμε να το διώξουμε και που θα είναι ψηλά και θα μας εμποδίζει στο να δεχόμεθα την φωτιστικότητα των ουρανίων σωμάτων.

Το φαινόμενο θα είναι μετεωρολογικό. Για να το καταλάβουμε, θα σας έλεγα τούτο, ότι η πληγή αυτή είναι αντίστοιχος με την ενάτη πληγή του Φαραώ. Ακούστε την πληγή του Φαραώ και θα μας δώσει πολλά στοιχεία να καταλάβουμε αυτή την πληγή των Εσχάτων.

Εἶπεν δὲ Κύριος πρὸς Μωυσῆν, ἔκτεινον τὴν χεῖρά σου εἰς τὸν οὐρανόν καὶ γενηθήτω σκότος ἐπὶ γῆν Αἰγύπτου, ψηλαφητὸν σκότος. Κάνει επανάληψη, άπλωσε το χέρι σου, λέει, στον ουρανό και θα γίνει σκοτάδι, σκοτάδι ψηλαφητό, όπως θα λέγαμε, να ψάχνει κανείς για να βρει κάτι, όπως μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, που δεν έχει φως, ψαχουλεύοντας, προσπαθεί να βρει κάτι.

Ἐξέτεινεν δὲ Μωυσῆς τὴν χεῖρα εἰς τὸν οὐρανόν καὶ ἐγένετο σκότος, γνόφος, θύελλα ἐπὶ πᾶσαν γῆν Αἰγύπτου τρεῖς ἡμέρας. Καὶ οὐκ εἶδεν οὐδεὶς τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ τρεῖς ἡμέρας, καὶ οὐκ ἐξανέστη οὐδεὶς ἐκ τῆς κοίτης αὐτοῦ. Δεν βγήκε από το σπίτι του, ούτε σηκώθηκε από το κρεβάτι του, τρεις ημέρες.

Εν αντιθέση, Πάσι δε της Ιης Ισραήλ, Φως ειν εν πάση εις κατεγίνοντο Στην περιοχή Γεσέν που ήσαν οι Εβραίοι, εκεί δεν υπήρχε τίποτα σκοτάδι, κανονικά, ανέτελλε και έδυε ο ήλιος και υπήρχε όλη, θα λέγαμε, η φωτεινότης του ηλίου, της σελήνης και των αστέρων.

Αυτή η πληγή λοιπόν που σας είπα του Φαραώ, έρχεται να μας βοηθήσει στο να κατανοήσουμε αυτή την τετάρτη πληγή της Αποκαλύψεως. Πάντως, είναι αξιοπαρατήρητο ότι η πληγή του Φαραώ ήταν σκότος ψηλαφητόν.

Ενώ, εδώ δεν θα έχουμε σκότος ψηλαφητόν, αλλά απλώς θα έχουμε μόνο μείωση της ηλιοφανείας, δηλαδή, συγγνώμη, του φωτός του ηλίου ή της σελήνης, μόνο μείωση κατά το ένα τρίτο. Ό,τι ακούσατε μέχρι τώρα σαν τετάρτη πληγή, από την πρώτη μέχρι την τετάρτη, αντιλαμβάνεστε περί τίνος πρόκειται, ότι όλα αυτά αναφέρονται εις το περιβάλλον του ανθρώπου, ξαναλέγω, στην ξηρά, στη θάλασσα, στα ποτάμια και τώρα στην ατμόσφαιρα.

Τι θα είναι αυτό το κάτι, ώστε θα έχουμε τον νέφος της Αττικής, τον διαβόητο τέλος πάντων, που όταν βέβαια αφαιρεί οπωσδήποτε, δεν αφαιρεί από την ηλιοφάνεια, όταν υπάρχει μία αχλύς, μία αχλύς, διότι εδώ λέει η πληγή σκότος, γνόφος, θύελλα, είναι λοιπόν μετεωρολογικό, είναι καθά, δεν είναι φανερό, όλα αυτά τι φανερώνουν, φανερώνουν ότι έχουμε μία πληγή του περιβάλλοντος του ανθρώπου.

Θα σας θυμίσω, είναι καλύτερα, μας θυμίζει έναν πάρα πολύ σύγχρονο όρο που τον έχω ακούσει στα δελτία ειδήσεων και τα λοιπά. Περιβαλλοντολογία, είναι καινούριος όρος αυτός, περιβαλλοντολογία, δηλαδή πάνω ό,τι αφορά το περιβάλλον.

Δηλαδή πως θα φροντίσουμε να μην ρυπαίνεται το περιβάλλον μας ή να φροντίσουμε να καθαρίσουμε από τη ρύπανση το περιβάλλον μας, δηλαδή περιβαντολογία. Σας κάνει η εντύπωση ότι σε καμιά άλλη εποχή, μα καμιά άλλη εποχή ποτέ δεν παρετηρήθη κάτι τέτοιο;

Πότε ο άνθρωπος σε φρόντισε για να διορθώσει το περιβάλλον του; Οι οικοκυρές σκουπίζαν την αυλή τους, τι άλλο, ε, αν περνούσε καμιά φορά και κανένα κάρο και το ζώο εκεί κόπριζε στο δρόμο ή κάποια αυτοκίνητα που λέγουν καυσαέρια για μια στιγμή, όλα περνούσανε, όλα περνούσανε, σήμερα έχουμε μια μόνιμη κατάσταση μολύνσεως του περιβάλλοντος, έτσι παρατηρούμε ότι οι τέσσερις αυτές πληγές αναφέρονται σε αυτή τη μόλυνση του περιβάλλοντος.

Σας κάνει εντύπωση. Αλλά όμως, είναι αυτά που ζούμε αυτή τη στιγμή. Είναι οπωσδήποτε προοιμιακά. Διότι φαίνεται ότι θα ζήσουμε πολύ άσχημες καταστάσεις. Διότι θα φτάνουμε στο σημείο να γίνουμε Μίδες. Ο Μίδας λέγει ότι έπιανε γεώδες χρυσάφι.

Πήγαινε να φάει χρυσάφι, που να το φάει. Ό,τι πήγαινε να πιάσει, χρυσάφι. Ε, θα είμαστε πλούσιοι, αλλά δεν θα μπορούμε τίποτα να φάμε πια. Θα βλέπουμε την ωραία θάλασσα, αλλά τίποτα δεν μπορούμε να φάμε. Τα ψάρια, τίποτα δεν μπορούμε να φάμε. Το κρέας, το γάλα, τίποτα. Μάλιστα, είναι γνωστό ότι όταν γίνεται μία έκρηξις μιας βόμβας, η ραδιενέργεια απορροφάται πολύ εύκολα από το χορτάρι και οι αγελάδες τρώγοντας το χορτάρι παρουσιάζουν στο γάλα τους ραδιενέργεια.

Θα βλέπουμε λοιπόν το γάλα, θα λέμε ραδιενεργόν, το κρέας ραδιενεργόν, το παρακάτω ραδιενεργόν, θα τα βλέπουμε και δεν θα μπορούμε τίποτα να κάνουμε, δηλαδή με άλλα λόγια θα βλέπετε εδώ να υπάρχει μια κατάσταση πολύ άσχημη και έχει αρχίσει αυτή, έχει αρχίσει εις αυτό το περιβάλλον μας.

Αλλά προσέξτε, μένουν ακόμα τρεις υπόλοιπες πληγές, εφτά είναι όλες, οι τέσσερις αναφέρονται στο περιβάλλον, οι τρεις αναφέρονται στον άνθρωπο. Εδώ όμως η αγάπη του Θεού κάνει το εξής, προσβάλλει το περιβάλλον για να δημιουργήσει μετάνοια εις τον άνθρωπο και να επιστρέψει εις τον Θεό, πριν πειράξει τον άνθρωπο.

Εάν δεν μετανοήσει ο άνθρωπος, τότε θα επέλθουν και οι τρεις άλλες πληγές που θα τον πλήξουν κατευθείαν. Πριν λοιπόν γίνει αυτή η πληγή, επέλθουν αυτές οι τρεις πληγές που θα αναφέρονται στον άνθρωπο, γίνεται μια μικρή διακοπή.

Μια παρένθεση γίνεται, ένα κάτι, μια μικρή διακοπή. Ακούσα τέτοι Καὶ εἶδον καὶ ἤκουσα ἑνὸς ἀετοῦ πετομένου ἐν μεσουρανήματι, λέγοντος φωνῇ μεγάλῃ· οὐαί, οὐαί, οὐαὶ τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς ἐκ τῶν λοιπῶν φωνῶν τῆς σάλπιγγος τῶν τριῶν ἀγγέλων τῶν μελλόντων σαλπίζειν.

Είδα λέγει και άκουσα έναν αετό που μεσουρανούσε, πετώντας και έλεγε με ανθρώπινη φωνή, αλίμονο, αλίμονο, αλίμονο στους ανθρώπους που κατοικούν πάνω στη γη, από τις λοιπές φωνές, σαλπίσματα των τριών σαλπίγγων που έρχονται να δώσουν τις υπόλοιπες τρεις πληγές στους ανθρώπους.

Τι είναι αυτό; Είναι ένα προσκλητήριον μετανοίας, είναι ένα κήρυγμα μετανοίας, αλλά ένας αετός, εδώ προσέξτε είναι μια παραδοξολογία, ένας αετός θα κάνει το κήρυγμα της μετανοίας. Λοιπόν αγαπητοί μου, μέχρι τώρα άνθρωποι έκαναν το κήρυγμα της μετανοίας και ο Νώε κήρυγμα μετανοίας έκανε στους συγχρόνους του και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής κήρυγμα μετανοίας έκανε, και μέχρι σήμερα κήρυγμα μετανοίας ακούγεται. Πόσοι το ακούν το κήρυγμα της μετανοίας; Όταν ο Θεός δει ότι δεν μπορεί να ακούσει το κήρυγμα της μετανοίας από τους κήρυκες που κηρύσσουν την μετάνοια, τότε μετέρχεται μια παραδοξολογία, ένα παράδοξο φαινόμενο.

Βάζει έναν αετό να φωνάζει το «οὐαί, οὐαί, οὐαί» πολύ ψηλά να το ακούν με ανθρώπινη φωνή οι άνθρωποι. Θα μου πείτε παραμύθι, περιμένετε παρακαλώ. Λέγει ο Άγιος Ανδρέας «οὐαί, οὐαί, οὐαὶ τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς ἐκ τῶν λοιπῶν φωνῶν τῆς σάλπιγγος τῶν τριῶν ἀγγέλων τῶν μελλόντων σαλπίζειν» θα λέγουν. Δηλαδή, δηλαδή, οι άνθρωποι θα λέγουν· Έχουν, ένας αετός ομιλεί, περίεργο πράγμα, ένας αετός ομιλεί, τι λέει αυτός ο αετός, λέγει αλίμονο στους ανθρώπους που δεν μετενόησαν για εκείνα που πρόκειται να έλθουν παρακάτω.

Και βάζει ο Θεός τον αητό να φωνάζει, όπως κάποτε έβαλε το γαϊδαρο του Βαλαάμ, του μάγου, να τον εμποδίσει, να μην πάγει στην χώρα Μωάβ, να καταραστεί και να μαγεύσει τους Εβραίους. Τι έκανε ο άνθρωπος αυτός; Ό,τι ο Θεός του είπε να μην πάει, επήγε, έζεψε το γαϊδαρό του και επήγε, η όνος του Βαλαάμ, η διαφόητος όνος του Βαλαάμ.

Όπως προχωρούσε λοιπόν, το γαϊδουράκι πήγαινε και τον κολούσε επάνω στις μάνδρες των τοίχων. Είναι δε μια συνήθεια των υποζυγίων αυτό να το κάνουν, όσοι είναι χωρικοί το ξέρουν. Άμα ανεβείς απάνω σε ένα τέτοιο υποζύγιο, θα σου φάει τα γόνατα, θα σου φάει τα πόδια, να σε πηγαίνει στις μάνδρες.

Αυτό χτυπούσε το ζώο του, να πηγαίνει καλά στον δρόμο, αυτό πήγαινε εκεί. Μετά για μια στιγμή σταμάτησε και δεν προχωρούσε. Θύμωσε ο Βαλαάμ, να ξαναχτυπάει το ζώο, να το χτυπάει ανελέητα. Τότε γυρίζει το κεφάλι του το ζώο και λέγει το υποζύγιο, τι με χτυπάς, με ανθρώπινη φωνή.

Τι με χτυπάς; Την ώρα που είπε το ζώο, τι με χτυπάς, βλέπει μπροστά του έναν άγγελο. Ο οποίος εμπόδιζε το ζώο να προχωρήσει, ο άγγελος εμπόδιζε το ζώο να προχωρήσει. Και του λέγει ο άγγελος, που πηγαίνεις; Στην Μωάβ; Δεν σου είπα να μην πας; Αλλά δε, αυτή την περίπτωση, πήγαινε, αλλά θα πεις αυτά που θα σου βάλω στο στόμα.

Ώστε μίλησε λοιπόν η όνος του Βαλαάμ, είναι, αγαπητοί μου, στο βιβλίον Δευτερονόμιον, της Παλαιάς Διαθήκης. Αλλά τι ήταν όμως τότε αυτός ο αετός; Όπως ερμηνεύουν ο Άγιος Ανδρέας και ο Αρέθας, ήταν άγγελος, άγγελος με μορφή αετού. Οι άγγελοι δύνανται τα πάντα να γίνουν, και ο άγγελος φωνάζει. Θέλετε να δείτε και ένα ανάλογο στην Αγία Γραφή; Ακούσατε το, είναι το αστέρι της Γεννήσεως. Το αστέρι της Γεννήσεως, που μου ρίφθηκε μία πορεία από τις κοπέλες, αλλά θα απαντήσω προσεχώς, το αστέρι της Γεννήσεως τι ήταν; Φυσικό αστέρι; Δεν ήταν φ Φυσικό αστέρι. Δεν παρουσίαζε στοιχεία τα οποία δεν είχε, συμπεριφορά φυσικού αστέρος. Τα αστέρια στον ουρανό δύουν, ανατέλλουν και βασιλεύουν, και τίποτα άλλο. Το αστέρι της Γεννήσεως λέει ανέτειλε. Ανέτειλε ως εξής, δεν την ανατολή, δη σημαίνει το σημείο του ορίζοντος, σημαίνει ότι ανέτειλε επάνω, είναι πολύ λαμπρό. Το αστέρι αυτό οδηγεί τους μάγους μέχρι τα Ιεροσόλυμα, εκεί τους οδηγεί και χάνεται. Όταν χάνεται,

όταν χάθηκε το αστέρι, επανεμφανίζεται όταν βγήκαν από τα Ιεροσόλυμα και όταν έφτασαν στη Βηθλεέμ, αφού τους οδηγεί ανά πάσα στιγμή, εστάθηκε πάνω από το σπίτι που ήταν το θείον Ιησούς. Ένα φυσικό αστέρι κινείται με αυτόν τον τρόπο; Τι ήταν λοιπόν; Όλοι οι πατέρες συμφωνούν ότι ήταν άγγελος με μορφή αστέρος, και ο αετός που φωνάζει είναι άγγελος με μορφή αετού, για να δημιουργήσει αυτήν την παραδοξολογία.

Για να δημιουργήσει αίσθημα στους ανθρώπους, σεισμό στους ανθρώπους, να μετανοήσουν, να μετανοήσουν, αλλά θα μετανοήσουν; Και φαίνεται δεν θα μετανοήσουν, και θα ακολουθήσουν οι υπόλοιπες φοβερές τρεις πληγές, για τις οποίες, αγαπητοί μου, θα μιλήσουμε πρώτο Θεός την ερχομένη Κυριακή.

Ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς· τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία,