Μετάνοια, Ἐξομολόγησις

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

A homily on repentance and confession, given abroad. abroad. Repentance and confession: the great key that opens the door of Paradise. Without repentance and confession, the one purpose of the Christian cannot be attained, which is to gain the Kingdom of Heaven. God, through the mouth of the Prophet Isaiah,

gives us this command, saying: "Wash yourselves, make yourselves clean, put away the evil of your souls from before My eyes. Learn to do good." What is repentance? It presupposes sin. The one who has no sin has no need of repentance.

All people, and I am the first among them, feel that we are sinners. Sin is a wound, an injury. A wound in the soul, an injury in the conscience that cries out to us. It cries out as a wound in the Body of Christ, in the Church of which we are members. Sin is a nail driven into Christ;

it is crucifying Christ anew. Who has not been wounded by sin? Who has not sinned in words, in deeds, and through his logismoi—his intrusive thoughts? Who Such a person has not been struck to the heart by the pangs of conscience. Whoever says that he has no sins has thereby committed the greatest sin.

He has told the greatest lie; and those who, out of ignorance of themselves, tell lies that they have no sin. The great and undeniable truth is that, without exception, we are all wounded by the arrow of sin. But if sin is the wound, repentance is the medicine.

O repentance, what a great, what a blessed gift of God to man! Do you know what it is? That at any hour and any moment you wish, you can oblige God to wipe your criminal record clean. Imagine some criminal with a heavy record against him, who has committed a whole heap of crimes, and at some moment he makes a single move that obliges

the judge to grant him pardon and to wipe his record clean. That move, then, is repentance.

What does God say through the mouth of the Prophet Isaiah? "Come now, and let us reason together, says the Lord: though your sins be as scarlet, I will make them white as snow; and though they be red like crimson, I will make them white as wool." Many Christians, with reverent longing and with love, seek to go to the Jordan River to be baptized. What could be better! But however many times we step into the Jordan River,

and however many spoonfuls of holy water we drink, if we do not repent, we are not saved. Close to us, right beside us, is the spiritual Jordan River. It flows within the Church: it is repentance and confession. A most rich and most deep spiritual Jordan River. Let us bathe in repentance; all our sins are wiped away, and the washing of repentance is the second baptism.

This washing of divine Baptism, which is called metanoia—repentance—does not take place unconsciously, as Baptism does in infants, who because of their age do not understand how Baptism is performed. Rather, it takes place consciously and with firm resolve. We wash in order not to be soiled again, even if we do not manage to keep clean. Rather,

I wash with the resolve not to soil the garment of my soul again. Repentance, then, is a response to the mercy of God; or rather, the mercy of God is the response to man's repentance. With the coming, with the advent of Christ, metanoia is not merely remorse and the confession of sins; it is also absolution, forgiveness, the complete blotting out

and wiping away of sins. Metanoia is a lament that leads to joy. It is what is called joyful sorrow (charmolypi). This joyful sorrow is a close companion especially of the monk or the nun, because the whole ascesis of the monk works together and contributes

toward this joyful sorrow.

Repentance, of course, is the sowing of tears that brings the harvest of redemption. We weep over many things in this world, but our tears cannot bring back what we have lost. We have lost precious things, and no matter how much we weep, we cannot recover them. We lose loved ones who die, and no matter how much we weep,

they do not return. Through sin, we lose the peace of our conscience, because sin causes the conscience to rebel. We repent and weep. This is the only kind of weeping that restores to us what we have lost. Through sin, we lose the precious— Our soul is our most precious possession. The soul dies through sin.

And if we weep even once because the body of someone dear to us has died, we ought to weep ten thousand times because our own soul, or the souls of others, is dying. And if we weep for our sins, our soul will rise again. But no matter how much we weep beside the coffin of a loved one, the body will not rise again. Let us weep for our sins, as David did, who drenched his pillow with his tears for the two great and terrible sins he had committed,

murder and adultery. Let us weep like the sinful woman, whose tears were more fragrant than her myrrh, and who bathed the feet of Christ. Let us weep as the Apostle Peter wept after he denied his Teacher. Let us weep as the Apostle Paul wept when he remembered that he had persecuted the Church of Christ.

Let us weep as the Ninevites wept and turned aside the decision of God. Let us weep as the great sinners wept and became saints, as that great sinner of Christian history wept and mourned, Mary Magdalene, and Mary of Egypt, the great and notorious harlot. And she became a great Saint of our Church.

Let us weep for our own sins, but let us also weep for the sins of others. When another person sins, do not judge or condemn them. Weep for their fall, and see it as your own fall. We are members of one another. The other person is a member of the very same body as you, that is, a member of the body of the Church of Christ. Weep for the other,

as blessed Paul wept when he said: I did not cease to admonish each one of you with tears. Weep for your child who has gone astray, for the Christian who has slipped and fallen. Saint Monica, the mother of the great Augustine, wept, and her tears brought her child from being a great sinner and made him a great Saint.

When Saint Monica met Saint Ambrose and wept before him, mourning for her child,

Do not fear, woman, your tears will not be wasted. And indeed they were not. Sin is a fire, and the streams that quench this fire are the streams of repentance. If the house next door catches fire, won't you run too, to help put the fire out? If you look the other way, the fire will spread to your own house as well. You cannot stand by indifferent when

someone else is burning in the fire of sin. Pour out your tears to quench his fire. If you look the other way, you too will bear guilt and sin. And if you not only look the other way but even laugh, and gossip about the other's sin and hold it up to public shame, then God will allow your own fire to fall upon you. Sin can be the antechamber of Hell, as John Chrysostom says.

John Chrysostom insists that we must mourn for the sins of others, if we truly love them. If someone is caught in the mouth of the wolf, will we leave him to be torn to pieces? If someone is in danger of drowning, will we leave him to sink beneath the water? That would be inhumanity. Repentance wipes away every sin.

Whatever is brought into the light in your Holy Confession will receive forgiveness. We have two realities: one is God’s loving-kindness, and the other is man’s sinfulness. I ask you: which of the two is greater? Our sins, however many they may be, are limited and specific. But the loving-kindness of God is infinite and beyond measure.

John Chrysostom, that blessed mouth of Christ, in order to console sinners, offers the example of the coal. You are holding a burning coal. It burns you. But if you throw that coal into the open sea, which will win, the sea or the coal? Certainly the sea.

A single hiss will be heard, and the burning coal will vanish and go out. The coal that burns up our very insides is sin, and what pain it brings. Do not hold on to it. Take it, at the hour of saving confession, and cast it into the sea of God's loving-kindness. At once the coal of your sin will go out and vanish.

And if you tell me that you do not have just one coal, but many sins that burn you, then I will tell you that the mercy of God is not merely a sea. It is an ocean, something infinitely greater. The sea and the ocean have a certain measure, certain limits, a certain end.

But the loving-kindness of God is beyond all measure, boundless, without end. John Chrysostom goes on. When we repent with tears, be assured that the sponge of God's love wipes away every sin. The blood of Jesus Christ, the Son of God, cleanses us from all sin, and the love of God wipes away every sin so

completely that it leaves not even a trace.

If you have a wound, it heals, but the mark remains, the scar. If you have a sin, through repentance it is forgiven and vanishes, and not even a scar is left behind.

Repentance leads to an astonishing miracle: to the forgetfulness of God. God, who knows the heart and knows all things, in whose memory all of us and all our deeds are held, this same God comes to a kind of amnesia; He forgets the sins of those who sincerely repent.

We see holy people, and as we read in the sayings of the elders, we see ascetics with miracles and with extraordinary gifts weeping as though they were great sinners.

And why do they weep, when by their very holiness they show that they have already wiped away all their sins, hence the scars as well? The Fathers answer us and say that the continual tears and the penthos, the mourning for sin, of the holy Fathers wiped their sins completely out of the memory of God, as though they had never happened.

Consider the power of the tears of a sinful man. Oh, how much courage and consolation John Chrysostom gives us! He who was golden in tongue and in heart, following the example of the Lord, He hates the sin but loves the sinner; he cauterizes the sinful passions but embraces the sinners. Chrysostom is afraid that the sinner may fall into one of two extremes.

One extreme is despondency and despair. The other is spiritual negligence and complacency. The devil has two weapons with which he deals the sinner his finishing blow. The one weapon is for the sensitive, the other for the insensitive. For the sensitive he keeps the weapon of despair, of hopelessness. He tries to drive the sinner to despair. He says to him, “Oh no, what have I done?

Now there is no salvation for you. Who can save you? ” “No,” the Christian replies. “Get behind me, Satan of despair! Away with you, you scoundrel! For with your shadow you hide the Cross of Christ, my great hope. "Yes, I sin, but I believe in His mercy." For the insensitive he keeps the weapon of spiritual laziness and false complacency.

He says to him, "Come now, poor fellow, you are a good person. And what have you really done that you should repent? Are you a criminal? You have not killed anyone." "If only everyone were like you." So many things the scoundrel says to us. "No," answers the Christian. "No, get behind me, Satan of laziness and of illusion. Be gone,

for your form is hiding from me the spiritual mirror, the mirror in which I would look at myself and see, with true awareness, that I am covered with wounds and have need of healing." Repentance has great power. It takes the coal, the black coal, and makes it a diamond; it takes the wolf and makes it a lamb; it takes the wild man and makes him a saint; it takes the blood-stained robber and makes him the first inhabitant of Paradise, through the words, "Remember me, Lord,

when You come into Your Kingdom." Precisely because repentance has such power, the devil struggles to turn a person away from struggling.

This is how we can explain the objections that many people raise about repentance and confession. Someone says, "Since I am going to fall again, why should I go and confess? I know I will do the same things again." My brother, sin is like an illness. You do not fall sick only once; you fall sick many times with the same illness. And every time you fall sick, you go to the doctor and

take the medicine he gives you. Do the same for your soul as well. Every time you are wounded, even if you are wounded in the same place, repent and confess. At some point the medicine of grace will completely heal that particular wound of yours. The sinful passion often resembles a tree that has rooted deep and seems hard to uproot. You saw what the woodcutters did in the old days:

with axes they cut down the trees. Imagine a tree rooted deep, large and thick. The woodcutter strikes it with one blow of the axe; of course it does not fall with the first blow. He strikes it a second time, a third, ten times. At some point the tree bends and falls. So it is with the sinful passion when it has rooted and grown large. It may not fall with the first blow of the axe. Keep striking the passion with unceasing repentance.

Be certain that one day the passion will fall, and you will be freed from the sin that tormented you for years. So says John Chrysostom. "I repent, but I am ashamed to confess my sins. They are so many that I am ashamed to present myself before the priest who hears confession." Shame should be there, but before the sin, not after it. Let us be ashamed to commit the evil,

but not ashamed to confess the evil.

Repentance is expressed as a confession of our sins, as an open declaration of them. Do not be ashamed to speak your sins. One day our sins will be revealed. One day everything will be brought to light, down to the smallest detail. Either we will disclose them and bring them into the open ourselves, of our own accord, before one single person, before our spiritual father, or God will reveal them on that day,

before all the angels and before all people. If we manage to accuse ourselves first through repentance, then all our sins are wiped away and we are acquitted. And if I repent, I will be saved.

I am such a great sinner that I doubt my own salvation. My brother, sinful soul, Paradise is not for the sinless; it is for sinners. Paradise is full of sinners who repented. Paradise stands open for us too, so long as we take the first step, the step of repentance. The Lord, the God-Man, stoops down to take ten steps toward us, to embrace us.

These are the steps of the mercy and the forgiveness that He is ready to grant us.

Repentance, grant us true, genuine repentance. You inspire in us the one hope of salvation. You are the truth amid so many lies; you are our joy amid so many sorrows; you are our redemption amid so much sin; you are our peace in a world so deeply troubled. Glory to You, O Lord, for Your long-suffering patience.

Amen. Amen. I will only tell you that tomorrow we are going to Ottawa, and after we return we will set out for Vancouver, and then on to the other cities of Canada, and after that we will cross over into America, to the country on the other side.

Now, with the blessing and indeed the commission of the Archbishopric, we will labor also among our brothers in that other country. Pray that our Christ may grant us the strength, health, and illumination we need, so that we may be counted worthy to sow in this work that the Lord has entrusted to us. Thank you. And please pray that God will enlighten those who

need to be enlightened—He knows whom—so that they will give us the approval to proceed with establishing a Patristic foundation in the form of monasteries. In this way, the holiness of the Fathers may spread throughout our part of the world as well, and especially help the children and young people, who urgently need this teaching, the truth of God, and holiness.

For you know very well that difficult days lie ahead of us—harsh days, days of martyrdom—and we pray that the holiness of the Fathers may firmly establish the Church here. The Church is here, and so may we have the grace to see confessors and martyrs spring up, that the name of Christ may be glorified and the devil put to shame, he who is our one and chief enemy,

who trips us up at every turn and has done so from the very moment, the very hour, and the very place of Paradise, From Paradise until today, and until the end of the age, he will keep trying to trip up our souls and bring about that dreadful fall by which we risk eternal Hell. Pray that God will grant us health and illumination, as I told you, because we have a very great need of your prayers. For I firmly believe that your prayers come from the heart. A heart, my dearly beloved.

Amen.

Ομιλία μετάνοια εξομολόγησης έγινε στο εξωτερικό

Μετάνοια εξομολόγηση, το

μεγάλο κλειδί που ανοίγει την πόρτα του παραδείσου Χωρίς μετάνοια και εξομολόγηση δεν επιτυγχάνεται ο μοναδικός σκοπός του χριστιανού να κερδίζει τη βασιλεία των ουρανών Ο Θεός με το στόμα του Προφήτου Ισαΐου μας παραγγέλει λέγον Λούσαστε και καθαρί γίνεστε, αφέλετε τα σπονηρία από των ψυχών ημών απέναντι των πονηριών ημών Μάθετε καλόν

τι είναι η μετάνοια, προϋποθέτει αμαρτία Δεν

έχει αμαρτία, αυτός δεν έχει ανάγκη μετανοίωσης. Όλοι οι άνθρωποι, και ο πρώτος είμαι εγώ, αισθανόμεθα ότι ήμουν αμαρτωλή. Η αμαρτία είναι τραύμα, πληγή. Τραύμα στην ψυχή, πληγή στη συνείδηση που μας φωνάει.

Αυτός δεν χτυπήθηκε κατάστοιχα από τις τύψεις της συνειδήσεως, όποιος θα πει πως δεν έχει αμαρτίες, αυτός θα έχει διαπράξει την μεγαλύτερη αμαρτία. Θα έχει πει το μεγαλύτερο ψέμα και όσοι υπάρχουν από αγνωσία του εαυτούτων λέγουν ψέματα πως δεν έχουν αμαρτία. Η μεγάλη και αναντίδητος αλήθεια είναι ότι ανεξαιρέτως όλοι είμεθα τραυματισμένοι από το βέλος της αμαρτίας.

Αλλά αν η αμαρτία είναι το τραύμα, η μετάνοια είναι το φάρμακο Ω

μετάνοια, τι μεγάλο, τι ευλογημένο δώρο του Θεού στον άνθρωπο Ξέρεις τι είναι οποιαδήποτε ώρα και στιγμή θελήσεις να υποχρεώνεις το Θεό Να σου λευκάνει το ποινικό σου μητρό Φανταστείτε κάποιον εγκληματία με βεβαρημένο το ποινικό του μητρό Να έχει διαπράξει ένα σωρό εγκλήματα Και σε κάποια στιγμή κάνει μια κίνηση Και υποχρεώνει τον δικαστή να του δώσει χάρη Και να του λευκάνει το ποινικό μητρό Αυτή

λοιπόν η κίνησης είναι μετάνοια.

Τι λέγει με το στόμα του προφήτου Ισέη ο Θεός, δεύτε και διαλεχθόμεν, λέγει Κύριος, και αν όσιν εαμαρτίμων ως φοινικούν, ως χιώνα λευκανό, εάν δε όσιν ως κόκκινον, ως έριονε λευκανό. Πολλοί χριστιανοί με ευλαβή πόθο, με αγάπη επιζητούν να πάνε στον Ιορδάνι ποταμό να βαπτιστούν. Τι καλύτερο! Αλλώσεις φορές κι αν μπουν στον Ιορδάνι ποταμό και όσα κουκάλια γειασμό κι αν πιούμε, αν δεν μετανοήσουμε,

δεν σωζόμαστε. Κοντά μας, δίπλα μας είναι ο Πνευματικός Ιορδάνης Παταμός Κυλάει μέσα στην Εκκλησία,

είναι η Μετάνοια και η Αξιωμαλόγη Πλουσιότατος και βαθύτατος Πνευματικός Ιορδάνης Παταμός Λουστούμε μέσα στη Μετάνοια, σβήνουν όλα τα αμαρτήματα μας και το λουτρό της μετανοίας είναι το δεύτερο βάπτισμα. Αυτό το λουτρό του θειικού βαπτίσματος που λέγεται μετάνοια δεν γίνεται ασυνείδητα όπως ονείπει ο βαπτισμός στα μικρά φρέχνη που λόγω ηλικίας δεν γνωρίζουν πώς γίνεται το βάπτισμα Αλλα γίνεται συνειδητά και αποφασιστικά.

Πλένουμε για να μην ξαναλερωθώ ασχέτως αν δεν τα καταφέραμε. Πλην πλένομαι με την απόφαση να μην ξαναλερώσω τον χιτώνα της φυγής μου. Η μετάνοια πλέον είναι ανταπόκριση στο έλεος του Θεού ή μάλλον το έλεος του Θεού είναι η ανταπόκριση στη μετάνοια του ανθρώπου. Με την έλευση, με τον ερχομό του Χριστού, η μετάνοια δεν είναι απλώς μεταμέλεια και εξομολόγησης αμαρτιών, αλλά είναι άφησης,

συγχώρησης, εξάλληψης, απάληψης, τελεία των αμαρτιών. Η μετάνοια είναι ένας θρύνος που οδηγεί στη χαρά. Είναι το λεγόμενο χαροποιό πέμπτος. Το χαροποιό πέμπτος είναι πάρα πολύ συντροφιασμένο ιδιαίτερα με τον μοναχό ή τη μοναχή, διότι όλη η άσκηση του μοναχού συμβάλλει και συντρέχει εις το χαροποιό πέμπτος.

Η μετάνοια είναι η σπορά των δακρύων, βεβαίως, που φέρνει το θερισμό της λυτρώσεως. Κλαίμε για πολλά πράγματα στον κόσμο, αλλά τα κλάματά μας δεν μπορούν να φέρουν πίσω αυτά που χάσαμε. Χάσαμε πολύτιμα πράγματα, πίσω

κι αν κλάψουμε δεν τα βρίσκουμε.

Υπότιτημότερο αγαθό, την ψυχή μας. Πεθαίνει η ψυχή με την αμαρτία. Και αν μία φορά κλαίμε γιατί πεθαίνει το σώμα ενός προσφυλού μας προσώπου, μύριες φορές πρέπει να κλαίμε γιατί πεθαίνει η ψυχή μας ή η ψυχή των άλλων ανθρώπων. Κι αν κλάψουμε για τις αμαρτίες μας, θα αναστηθεί η ψυχή μας. Ενώ όσο κι αν κλάψουμε γύρω από το θέλετρο συγκινηκού μας προσώπου, το σώμα δεν αναστέλλει. Να κλάψουμε για τα αμαρτήματα μας, όπως έπρεγε ο Δαβί που έβρεχε το προσκέφαλό του με τα δάκρυά του για

τις δύο μεγάλες και φοβερές αμαρτίες που διέπραξε, φόνο και μοιχεία. Να κλάψουμε όπως οι πόρνοι που τα δάκρυά της μοσχοβόλησαν περισσότερο από τα μύρα της και έβρεξε τα πόδια του Χριστού Να κλάψουμε όπως έκλαψε ο Απόστολος Πέτρος μετά την άρνηση του διδασκάλου του Να κλάψουμε όπως έκλαιγε ο Απόστολος Παύλος όταν θυμόταν ότι εβίωξε την Εκκλησία του Χριστού. Να κλάψουμε όπως έκλαψαν οι μηνευδίτες

και άλλαξαν την απόφαση του Θεού. Να κλάψουμε όπως έκλαψαν οι μεγάλοι αμαρτωλοί και έγιναν άγιοι. Όπως έκλαψε και πένθησε η μεγάλη αμαρτωλός της χριστιανικής ιστορίας, Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία η Αιγυπτία, η μεγάλη και διάσημος Πόρνη Και έγινε η μεγάλη Αγία της Εκκλησίας μας

Να κλάψουμε για τα δικά μας αμαρτήματα, αλλά να κλάψουμε και για τα αμαρτήματα των άλλων Αμάρτησε ο άλλος, μη τον κρίν, μη τον κατακρίν Κλάψε για την τόση του, δέστην σαν δική σου πτός Είμεθα αλλήλων μέλη Ο άλλος είναι μέλος του ιδίου μεσένας σώματος Δηλαδή μέλος του σώματος της Εκκλησίας του Χριστού Κλάψε εσύ για τον άλλον, όπως έκλαιγε ο μακάριος Παύλος και έλεγε Ούκε παυσάμιν με τα δακρύων νουθετών

ένα έκαστο Κλάψε εσύ για το παιδί σου που παρανόμησε για το χριστιανό που γλίστρησε και έφεσε Έκλαιγε η

Αγία Μόνικα, η μητέρα του μεγάλου Αυγουστίνου και τα δάκρυά της έφεραν το παιδί της από μεγάλο αμαρτωλό τον έκανε μεγάλον Άγιο Όταν η Αγία Μόνικα συνάντησε τον Άγιο Ναυρόσιο και έκλαιγε μπροστά του, χρηνούσα για το παιδί της

Μη φοβού γίνε, τα δάκρυα σου δεν θα πάνε χαμένα, κι όπως δεν πήγανε. Η αμαρτία είναι φωτιά και οι κρουνοί που σβήνουν αυτή τη φωτιά είναι οι κρουνοί της μετανοίας. Αν πιάσει η φωτιά το διπλανό σπίτι δεν θα τρέξεις και εσύ για να σβήσει η φωτιά. Αν αδιαφορήσεις, η φωτιά θα επεκταθεί και στο δικό σου σπίτι. Δεν μπορείς να αδιαφορήσεις όταν ο άλλος καίγεται από τη φωτιά της αμαρτίας. Ρίξε τα δάκρυά σου για να σβηστεί η φωτιά του.

Αν αδιαφορήσεις, θα έχεις κι εσύ κρίμα και αμαρτία. Και αν όχι μόνο αδιαφορήσεις άλλα, γελάς κιόλας και σχολιάζεις την αμαρτία του άλλου και τη διαπομπεύεις, τότε πια θα επιτρέψει ο Θεός να πέσει σε εσύ και η φωτιά η δική σου. Η αμαρτία μπορεί να είναι ο προθάλαμος της κολάσεως κατά τον Ιερό Χρυσόστομο.

Επιμένει ο Ιερός Χρυσόστομος ότι πρέπει να θρηνούμε για τα αμαρτήματα των άλλων, αν αληθινά τους αγαπάμε. Αν ο άλλος βρίσκεται στο στόμα του λύκου, θα τον αφήσουμε να κατασπαραχθεί. Αν ο άλλος κινδυνεύει να πνιγεί, θα τον αφήσουμε να καταποντιστεί. Είναι απανθρωπία. Η μετάνοια εξελίχθη όλα τα αμαρτήματα.

Ότι έρχεται εις το φως της Ιεράς Εξομολογής σας, τέφξετε αρθέσεως. Έχουμε δύο πραγματικότητες. Η μία είναι η φιλανθρωπία του Θεού,

η άλλη είναι η αμαρτωλότητα του ανθρώπου. Σας ερωτώ, ποιος από τις δύο είναι μεγαλύτεροι Τα αμαρτήματα μας όσα και αν είναι, είναι ορισμένα και συγκεκριμένα Η φιλανθρωπία του Θεού είναι άφητη και αμέτρητη Ο Ιερός Χρυσός Θεμός, το ευλογημένο αυτόν στόμα του Χριστού για να παρηγορήσει τους αμαρτωλούς Παρουσιάζει το παράδειγμα με το κάρβουνο. Έχεις ένα αναμμένο κάρβουνο.

Σε καίει. Αν όμως ρίξεις το κάρβουνο αυτό μέχρι στο φέλαγος, ποιος θα νικήσει, το φέλαγος ή το κάρβουνο. Ασφαλώς το φέλαγος. Ένα τσάφ θα ακουστεί και θα εξαφανιστεί το αναμμένο κάρδονο και θα σβήσει. Κάρδονο,

κατακαίει τα σωθηκά μας, είναι η αμαρτία, τι πόνος. Μη το αφήνει, πάρ' το την ώρα της σωστικής εξομολογήσεως και ρίξ' το στο πέλαγος της φιλαμπροπίας του Θεού. Αμέσως το κάργωνο της αμαρτίας σου θα ζεις και θα εξαφανιστεί Και αν μου πεις πως δεν έχεις ένα κάργωνο, αλλά έχεις πολλά αμαρτήματα που σε καίνε Θα σου πω κι εγώ ότι το έλεος του Θεού δεν είναι απλός πέλαγος Είναι ωκεανός, είναι κάτι απείρος

μεγαλύτερα Το πέλαγος και ο ωκεανός έχουν κάποιο μέτρο, κάποια όρια, κάποιο τέλος Η φιλανθρωπία όμως του Θεού απροσμέτρητη, απεριόριστη, ατέλειωτη Συνεχίζει ο Ιερός Χρυσόστομος Όταν με δάκρυα μετανοούμε, να είστε βέβαιοι ότι το σφουγγάρι της αγάπης του Θεού σβήνει όλα τα αμαρτήματα. Το αίμα Ιησού Χριστού, Υιού του Θεού καθαρίζει η μάτια

από πάσης αμαρτίας και η αγάπη του Θεού σβήνει όλα τα αμαρτήματα ώστε ούτε ύφνος δεν αφήνει.

Αν έχεις ένα τραύμα, γιατρεύεται, αλλά περαμένει το σημάδι η ουλή. Αν έχεις μία αμαρτία, με τη μετάνοια συγχωρείται και εξαφανίζεται και ούτε ουλημένη.

Η μετάνοια οδηγεί σε ένα καταπληκτικό θαύμα, στη λύθη του Θεού. Ο Θεός καρδιογνώστης και παντογνώστης που μέσα στη μνήμη Του ημεθά όλοι οι άνθρωποι και είναι όλες οι πράξεις μας, αυτός ο Θεός φτάνει στην αμνησία, λησμονεί τα αμαρτήματα των ανθρώπων που ειλικρινά μετανοούν.

Βλέπουμε Αγίους ανθρώπους και όπως διαβάζουμε στα γεροντικά, βλέπουμε ασκητάς με θαύματα, με εξαίρετα χαρίσματα να κλαίνουν σαν μεγάλη ομαρτωλή.

Και γιατί κλαίνουν εφόσον με την αγιότητά τους φανερώνει πως έχουν σβήσει όλα τα αμαρτήματα εξού και οι γιώτες. Μας απαντούν οι Πατέρες και λένε ότι τα συνεχή δάκρυα και το πέθος των Αγίων Πατέρων εξαλείφθη τελείως από τη μνήμη του Θεού ως μη γιαγεννημένα τα αμαρτίωμα θάτων.

Σκεφτείτε την δύναμη των δακρύων του αμαρτούλου ανθρώπου. Ο πόσο θάρρος και παρηγοριά μας δίνει ο Ιερός Χρυσός του. Ο Χρυσός τη γλώτε και την καρδία, ακολουθώντας το παράδειγμα του Κυρίου, μισεί την αμαρτία, αγαπά τον αμαρτωλό, καυτηριάζει τα αμαρτωλά πάθη, αγκαλιάζει τους αμαρτωλούς. Ο χρυσός τόμος φοβάται να μην πέσει ο αμαρτωλός σ' ένα από τα δύο άκρα. Το ένα άκρο είναι η απόγνωση και

το άλλο η απελπισία. Το

άλλο είναι η ραφημία και επανάφταση. Ο διάβολος έχει δύο όπλα με τα οποία δίνει τη χαριστική βολή στον αμαρτωλό. Το ένα όπλο είναι για τους ευαίσθητους, το άλλο για τους ανέσθητους. Για τους ευαίσθητους διαθέτει το όπλο της απογνώσεως, της απελπισίας. Προσπαθεί να απελπίσει τον αμαρτωλό. Του λέει, πω πω, τι είναι αυτό που έκανα, τώρα για σένα δεν υπάρχει σωτηρία.

Ποιος μπορεί να σε σώσει, όχι απαντά ο Χριστιανός Είπα γεωπήσου μου σατανά της απογνώσεως, φύγε αλητήρια Γιατί με τη σκιά σου κρύβεις τον Σταυρό του Χριστού την μεγάλη μου ελπίδα Αμαρτάνω, ναι, αλλά πιστεύω στο έλεος Του Για τους ανέστητους έχει το όπλο της ραθυμίας και επαναστάσεως Του λέει, έλα καημένας, καλός είσαι και τι έκανες στο κάτω-κάτω για να μετανιώσεις Εγκληματίες είσαι, δεν σκότουσες και κανέναν Μακάρι να ήσαν όλοι σαν και εσένα Πόσα και πόσα δεν

μας λέει ο αλητήριος Όχι, απαντά ο Χριστιανός Όχι,

είπαγε πίσω μου σατανά της γραφημίας και της ψευδαιστήσεως Φύγε γιατί η μορφή σου μου κρύβει τον πνευματικό καθρέφτη Για να καθρεφτιστώ και να ειδώ με συνέστηση ότι είμαι γεμάτος πληγές Και έχω ανάγκη θεραπεία Η μετάνοια έχει μεγάλη δύναμη Φέρνει το κάρβονο, το μαύρο και το κάνει διαμάντι, φέρνει το λίκο και τον κάνει αρνή, φέρνει το άγριο και το κάνει άγιο, φέρνει τον εμοβαμένο ληστή και τον κάνει πρώτο κάτοικο του παραδείσου. με το «Μίστητι μου Κύριε» όταν έρθει στην Βασιλεία σου.

Ακριβώς επειδή έχει τέτοια δύναμη η μετάνοια, γι' αυτό ο διάβολος αγωνίζεται να αποτρέψει τον άνθρωπο να αγωνίζεται.

Έτσι εξηγούνται οι αντιρρήσεις πολλών ανθρώπων ως προς τη μετάνοια και την εξομολόγηση. Λέει κάποιος, αφού θα ξαναπέσω γιατί να πάω να εξομολογεί, ξέρω ότι θα ξανακάνω τα ίδια Αδερθέ μου, η αμαρτία είναι σαν την αρρώστια, δεν αρρωσταίνεις μια φορά, πολλές φορές αρρωσταίνεις από την ίδια αρρώστια Και κάθε φορά που αρρωσταίνεις πηγαίνεις στο γιατρό και παίρνεις τα φάρμακα που σου δίνει. Το ίδιο κάνε και για την ψυχή σου.

Κάθε φορά που πληγώνεσαι έστω και αν πληγώνεσαι στο ίδιο μέρος

μετανόησε και εξομολογήσου. Κάποτε το φάρμακο της χάριτος θα γιατρεύσει ολότελα τη συγκεκριμένη σου πληγή. Το αμαρτωλό πάθος μοιάζει πολλές φορές με δένδρο που ρίζωσε βαθιά και φαίνεται δύσκολο να ξερίζωθεί. Είδες τι έκαναν οι Ιλοτόμοι την παλιά εποχή, με τσεκούδια κοβάνε τα δένδρα. Φαντάσου δέντρο ριζωμένο, μεγάλο και χοντρό Ο ηλωτόμος το χτυπά με μια τσικουριά, δεν πέφτει ασφαλώς με την πρώτη τσικουριά Το χτυπάει με δεύτερη, με τρίτη, με δέκα

Κάποτε το δέντρο λυγίζει και πέφτει Έτσι είναι και το αμαρτωλό πάθος όταν ριζώσει και μεγαλώσει Μπορεί με την πρόδιτσια κουριά να μην παίξει. Συνέχισε με τη διεργή μετάνοια να χτυπάς το πάθος. Να είσαι σίγουρος πως κάποια μέρα θα πέσει το πάθος, θα απαλλαγείς από την αμαρτία που χρόνια σε βασάνιζε. Έτσι λέει ο Ιερός Χρυσόστομος. Μετανοώ, αλλά ντρέπομαι να ομολογήσω τα αμαρτήματα μου. Είναι τόσα πολλά, ώστε ντρέπομαι να παρουσιαστώ στον εξομολόγο κληρικό. Η

ντροπή πρέπει να υπάρχει αλλά προ, όχι μετά την αμαρτία. Να ντρεπόμεθα να διαπράξουμε το κακό, να μην ντρεπόμεθα να ομολογήσουμε το κακό.

Η μετάνοια εκφράζεται σαν ομολογία των αμάθημάτων, σαν εξαγόρευση. Μη ντρέπεσαι να πεις τις αμαρτίες. Κάποτε θα γίνει η Αποκάλυψη των αμαρτημάτων μας. Κάποτε όλα θα φανουρεωθούν με λεπτομέρειοι. Ή θα τις αποκαλύψουμε και θα τις φανερώσουμε εμείς, μόνοι μας, μπροστά σε ένα πρόσωπο, στον πνευματικό, ή θα τις αποκαλύψει ο Θεός την ημέρα εκείνη, μπροστά σε όλους τους αγγέλους και τους ανθρώπους.

Αν προλάβουμε να κατηγορήσουμε τον εαυτό μας με τη μετάνοια, εξελίφονται όλες οι αμαρτίες μας και αθωωνόμαστε. Και αν μετανοήσω θα σωθώ.

Είμαι τόσο πολύ αμαρτωλός που αμφιβάλλω για τη σωτηρία μου. Ανδελφέ μου, ψηναμαρτωλέ, ο Παράδεισος δεν είναι για τους αναμάρτητους, είναι για τους αμαρτωλούς Ο Παράδεισος είναι γεμάτος από αμαρτωλούς που μετανόησαν Είναι και για μας ανοιχτός ο Παράδεισος, αρκεί να κάνουμε το πρώτο βήμα, το βήμα της μετάνοησης Πέφτει ο Θεάθροπος Κύριος να κάνει δέκα βήματα για να μας αγκαλιάσει. Είναι τα βήματα του ελέους και της υγνώμης που είναι

έτοιμος να μας ταρέψει.

Στέμα, χάησέ μας αληθινή γνήσια μετά. Εσύ μας έμπνεες μοναδική ευθύδα ψατηρίας. Είσαι η αλήθεια μέσα σε τόσα ψέματα, είσαι η χαρά μας μέσα σε τόσες θλίψεις, είσαι η λύτρωσή μας μέσα σε τόση αμαρτία, είσαι η ειρήνη μας μέσα σε έναν κόσμο τόσο τραγμένο. Δόξα Κύριε τη μακροθυμία Σου. Αμήν. Μόνο

θα σας πω πως αύριο πηγαίνουμε στην Οτάβα και μετά την επιστροφή μας θα αναχωρήσουμε για το Βανκούβελ και εν συνεχεία στις υπόλοιπες πόλεις του Καναδά και μετά θα περάσουμε στην Αμερική, στην αντίπερα χώρα Τώρα και με

την ευλογία βέβαια και με την εντολή της Αρχιεπισκοπής θα εργαστούμε και πάνω στους αδειλφούς μας της άλλης χώρας και να εύχεστε να μας χαρίζει ο Χριστός μας την ανάλογη δύναμη, υγεία και φώτιση για να άξει να θέλουμε σπέρα σε αυτό το έργο που ο Κύριος μας ανέφεσε Ευχαριστώ.

Είναι εδώ η εκκλησία και έτσι να έχουμε τη χάρη να ξεφυδίσουν ομολογητές και μάρτυρες, να δοξαστεί το όλμα του Χριστού και να κατεσχεθεί ο Διάβολος, ο οποίος είναι ο μοναδικός και κύριος εχθρός μας και ο οποίος μας κάνει τον όλο υποσκελισμό και μας τον έχει κάνει από τη στιγμή, από την ώρα και από το μέρος του παραδείσου

καρδιά, πολύ αγαπώστα. Αμήν.