Περί εκκλησιασμού (Η΄)

Περίληψη

Εἰς τὴν ὀγδόην ὁμιλίαν ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος θέτει τὴν εἰρήνην ὡς πρώτην προϋπόθεσιν εὐπροσδέκτου προσευχῆς. Αἱ ἀρχικαὶ αἰτήσεις τῆς Λειτουργίας, «ἐν εἰρήνῃ τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν» καὶ «ὑπὲρ τῆς ἄνωθεν εἰρήνης», δεικνύουν ὅτι ἡ εἰρήνη μὲ τὸν Θεὸν καὶ μὲ τὸν πλησίον προηγεῖται παντὸς ἄλλου. Ὅπου παραμένει ἀμετανόητος ἁμαρτία ἢ πικρία, ὁ προσερχόμενος ἵσταται ἐν καταστάσει ἔχθρας καὶ αἱ προσευχαί, αἱ προσφοραὶ καὶ τὰ μνημόσυνά του δὲν ὠφελοῦν οὔτε αὐτὸν οὔτε ἐκείνους ποὺ μνημονεύει. Ἐπικαλούμενος τὸ ἐπανειλημμένον χρυσοστομικὸν «εἰρήνη πᾶσι», ὀνομάζει τὴν εἰρήνην μητέρα πάντων τῶν ἀγαθῶν καὶ παρατηρεῖ πόσον συχνὰ λείπει καὶ ἀπὸ κληρικούς, ἱεροψάλτας καὶ τακτικῶς ἐκκλησιαζομένους. Ἡ προσευχὴ ἀνήκει εἰς τὸν τελώνην καὶ ὄχι εἰς τὸν Φαρισαῖον· αἱ ἀξιώσεις ἐπὶ ὡρισμένου στασιδίου ἢ ἐπὶ τῆς ἰδίας δικαιοσύνης φανερώνουν τὸν ἐγωισμὸν τὸν ὁποῖον ἀποστρέφεται ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐπιβλέπει μόνον ἐπὶ τὴν συντετριμμένην καρδίαν (Ἡσ. 66,2).