Γνῶμαι Ἁγίων (Γ′)

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

In our last talk, those of us who were together will remember that we spoke from the sayings of Saint Anthony the Great on matters that are vital and Christian. Because, as you know, we have all sorts of opinions, and we give our own solutions and answers to the questions that trouble us, in our own way. I also want those of you who don't attend the Thursday talk to know that on Thursday I gave a talk as well,

not of course on the things we spoke about on Sunday, but on other sayings of Anthony the Great. And tonight I'll give yet a third one, again from this same saint. So we should understand that these will be three talks by this holy man, with no connection between one and the next. In the first talk, I see from my notes, we spoke about who are, and who deserve to be called, rational people, and also the marks of the rational person. Who deserves to be called, and truly is, a human being; who deserve to be called free people.

We also said that learning without Christ is no learning at all. And there was a discussion too about misfortune, that often we say a person is wretched, or that misfortune has struck us, because of some death, a financial shipwreck, or something else that happened in the home; when something truly deserves to be called misfortune, and when in reality it is not misfortune at all. In the previous talk, we also said that we must be watchful,

because when we think we are alone—that no one can hear us, see us, or find out what we are doing—we sin, even though we are sinning in the presence of God. We also said that evil came afterward; it is secondary. Man created it; God did not. And the close of Thursday, the day before yesterday, was the philosophy of life in relation to death: how a person ought to think about it and how he ought to picture it. Because many people, under the fear of death, 'I know how it will be for me down there in the earth where they'll go,

where they'll find themselves,' suffer in this world. We spoke of how death is freedom, especially for the person who makes some effort for this day of his death and for his life to come. And so, tonight, I'll be able to offer an answer again from this holy man: that hardships, he says, the bad and ugly things, are needed for the good things to be appreciated. Because a person, for example, if he does not lose his health,

if he does not fall ill, does not appreciate his health. He has to lose it to understand what it was he had, what a gift God had given him, and how much he ought to have cared for it. That is why people say: if we don't suffer the worst, we don't appreciate the best. And you know, we live now in a time that fits our situation only too well, but that is not our subject here. We Christians will undergo much in order to appreciate what God had given us. Which we did not appreciate as we should have. So, he says, bitter things are necessary if we are to appreciate the good. Allow me to convey this in his own words.

He says that people must “first gain experience of sorrow”; they must come to know sorrow through experience. Only then “do we perceive pleasures and joy”; only then will we understand what we have lost. For example, he says, “He who has not thirsted does not drink with pleasure. ” Who appreciates water and finds it sweeter? The one who is thirsty, who has gone without water. “Nor does he who has not hungered eat with pleasure. ” Who finds even a dry crust of bread delicious? The one who is hungry.

As we know, hunger is the best appetite. “Nor does he who has not grown exceedingly drowsy sleep with pleasure. ” Who truly enjoys sleep? The weary, exhausted person who needs to lie down for an hour; he experiences sleep as a true Paradise. The one who has grown exceedingly drowsy. “Nor does he perceive joy who has not first felt sorrow. ” The one who suffers first will afterward perceive true joy and the value of joy. Thus, by way of example, he says: “In the same way,

we shall not enjoy the eternal blessings unless we renounce the fleeting things of this life”—unless we set aside certain things of this world, and if we try to enjoy them all now, we will not enjoy them there. We will go without certain things here, for our own benefit, so as to enjoy them there. We want them both here and there; that cannot be, the two together cannot happen. You will go without certain things here, and He will give them to you there. And just as you feel a special pleasure when you deprive yourself of something and then enjoy it,

exactly so it must be for every person who wants to live that life as well. Whoever sets out to enjoy all the so-called good things of this world, the things called worldly, called fleshly, called self-serving, called egotistical, let him know that he is laboring in vain. He will not enjoy them there. That is why he says the bitter things are needed for the good things to be appreciated. The bitter things are needed. He has another thought further on,

which he speaks concerning the soul and the body. Let me give you this one too. The body, he says, joined to the soul, comes out of the darkness of the womb into the light. The body, he says, together with the soul, comes out of the mother's womb into the light. The soul now, joined to the body, a human being from then on, joined to the body, is bound up in the darkness of the body; the soul remains within the darkness of the body, just as the body remained within the mother's womb.

Therefore, he says, one must hate and discipline the body as an enemy and adversary of the soul. For this reason, he says, the body should be seen as a prison that afflicts and torments the soul. In other words, he means that death—the liberation of the soul from the body—is a good thing. Regardless of whether we do not want this dissolution, it is good nonetheless. And a person ought to regard his soul as imprisoned; just as he was imprisoned in his mother's womb,

so the soul is imprisoned within the body. But we don't grasp the matter that way; we look only at the body, we don't look also at the soul, and we talk only about the body, we don't talk about the soul. For at every moment that the body dissolves, the soul triumphs, it exists, it rejoices, it is set free; this we do not know. And a person must reflect deeply on this. For an abundance of foods and overeating stir up the passions of human wickedness. Take heed, then: since this separation will take place one day, whether you want it or not,

be careful about what you eat, what you indulge in, and what you take into yourself, because these things cause harm. And see to it: self-control of the stomach humbles the passions and saves the soul. So, just as one day the soul will depart from our midst, as the body too departs when it reaches nine months and leaves the womb, so the soul too will depart from the body. So watch carefully now, he says: practice discernment and self-restraint, so as to make things easier for the soul, which whether you want it to or not will one day let go of all this and depart. For that is how it is; however much we want to delay it,

however much we want to hold it fast, it makes no difference, it will leave. And however much it may struggle not to leave, leave it will, as we said in a discussion the same Saint gave the other day. He says that God has appointed a span of time for every person, and when that time comes, the person will depart from this world. Like the child, he says, that is conceived in the mother's womb. The moment it reaches nine months, it leaves, however much you might wish otherwise, it makes no difference. The labor will begin, and it will be born. Exactly so with the soul as well.

Unless, of course, there is a suicide, unless something else of that kind happens, where the person is now responsible because he cut the thread of his life short before its time. Next, I see here beside it another point, which I will also bring to your attention. For example, he says: “Just as the body, when it comes forth from its mother’s womb incomplete... ” It may be a seven-month-old premature infant,

or one born at five months. It comes forth not fully developed, not sufficiently formed as it should be in order to live. Just as the body, coming out of the mother's womb incomplete, cannot be reared, that is, cannot survive and grow, so too the soul, having gone out of the body and not having succeeded in the knowledge of God and a virtuous way of life, cannot be saved or receive theosis. That is,

the soul must depart from here in such a condition that it can live together with God. For just as the body, when it does not come out properly from the mother's womb, does not survive but dies, being born prematurely and incomplete, so too the soul of man, the soul of man must be set in order here; it is not set in order there, the soul must be set in order here. This, of course, is a care that every person bears. The person himself will see to it that he completes the soul and delivers it up complete. There are many people who have a soul but have

not completed it so as to be able to deliver it up. And it is not only those who remain far from God, who bear only the name of man and are not human beings at all. They are inhuman, because they take no interest in their immortal soul, since one day He will take it from their hand, and woe to them if they do not deliver it up in good order. There are also other people who are religious, other people who go into church, light candles, keep icons in their home. They have many things to tell you about the faith, and they have done nothing for their soul.

The only way, if you want to build up your soul, is Holy Communion. Whatever you do, however many good works you may perform, if you have no part in Holy Communion, you accomplish nothing. It is the man Jesus who builds up the person; Christ builds up the person. Since Christ is not received, is not received in Communion, the person therefore does not become fit for the Kingdom of Heaven. Christ became man so that man might become Christ. God became man so that man might become God. This is the reason.

So if this means is not used by the person, the matter remains to the person's own loss. There are many people who are unrepentant, who are unconfessed; they go into church, yet they have no part in the Mysteries, no part in Holy Communion. And if they do meet Holy Communion, they meet it seasonally, at Pascha, at Christmas and so on, and unprepared, without any preparation. They may simply keep off oil for one day, as they say; they will not eat, they will eat olives, and they are of the opinion that this is everything and settles the matter. They blame the clergy, they blame the confessors and so on, that they are sinful,

that they are not fit in their holiness to hear their sins. Or that they have no need of confession; they grade themselves and pronounce themselves sinless, which they are not, but above all they aim against the clergy, that the clergy are not capable. He is capable and worthy to give Holy Communion, to commune them, but he is not capable of hearing their confession. Well, how do these two things fit together? If he is not good enough for the one, he is not good enough for the other either. It does not hold.

It is simply Satan deceiving you and keeping you away from this means. This work the person himself must do. If the person does not take in hand this work of his soul, the soul will go out one day whether we want it to or not, but it will present itself incomplete, and it is not possible for it to remain together with God, this miscarriage, for it is a miscarriage. The steward who perfects, who completes the person, the soul, and presents it as it ought to be, is Christ. Does it not strike you that when we commune, we commune the whole Christ?

We do not commune body and blood of Christ; we commune the body and the blood of Christ. The whole Christ. And in the Old Testament, where this type of Holy Communion existed, in the lamb. The lamb is offered whole. Roasted, cooked, but also the feet, and the head, and the entrails, everything within. Because they were depicting this lamb, the lamb of Christ, so that when a person takes Him, he takes Him whole. Both the head of Christ, and the nous of Christ, and the inward parts of Christ,

and the feet of Christ, and the hands of Christ, the whole Christ. And a mistake is made when those who administer Communion to us say, the servant of God communes in body and blood of Christ. No, the article must be put in front: the body and the blood of Christ. However infinitesimally small this little piece may be. This Pearl that he gives us contains the whole Christ. He is broken and distributed, yet never divided; eaten, yet never consumed. A Mystery of mysteries is taking place here. Of course, in our wretchedness, we try to examine these things through reason and science.

And with the compass and with the pencil. It does not work that way. Take the sun and take a mirror. What will you see in that mirror? A sun. Break that mirror and make it into a thousand pieces. What will you see? One sun, yet each mirror holds one within it—one Sun in each mirror. So this is the way for a person to complete his soul, so that when he departs tomorrow,

for whether we want it or not we will depart, each of us on some other train. Others have left sooner; we will leave a little later. He must do this, so that he does not depart from this world incomplete. For as with an incompletely formed child, the unfinished child, the baby that comes out not fully formed when the birth happens too early, is fit for nothing; it does not develop, it does not grow, it does not come to maturity. So too the soul that departs from this world unprepared, not complete, is not fit for the Kingdom of Heaven. And I tell you that most of the world remains outside,

because people do not do this work. And this work comes down to two things. We at least are speaking to Orthodox, to the baptized. Our subject is repentance, confession, and Holy Communion. This must be done daily. The nourishment of the soul is not seasonal. And just as the flesh is fed and cherished once, twice, three, four times a day, so it must be with the soul. Saint Ambrose of Milan has a beautiful observation, where he says:

He gave us this food, this bread, as a daily bread, and we have made it annual. He gave it to us for every day. Indeed, this is the very purpose of saying the “Our Father” before Holy Communion, with the words, “Give us this day our daily—our supersubstantial—bread. ” It is not speaking of bread from the bakery; that is another kind of bread. That fire is one thing, that bread another, that table another. He is speaking of the Church: the fire of the Godhead is one thing, the bread that becomes the Body of Christ is another, and this spiritual table is another.

For man is twofold in nature; he has flesh and he has spirit. There is the material table that feeds the body, and rightly so, for God has given it a thousand and two good things to feed this body; and there is also the spiritual table. As often as he sits at the material table so many times a day, not a year, at the spiritual table man does not sit down. Why does he not sit down? Because he wants to stop sinning. It is sin that separates a person. When a person stops sinning, everything is set in order.

Everything appears right, reasonable, and well-arranged. So let us not stand far off in these matters of preparation. They are simple. Baptism is grace. It cleanses a person from ancestral sin, and if one is baptized as an adult, also from his willful sins. Repentance and confession are a second baptism; they are grace upon grace. The Mystery of repentance and confession takes up the sins committed after Baptism.

I do not know whether you have noticed that, when the Apostles preached to the Jews who had put Christ to death, they said, “This Jesus, whom you crucified, God has raised from the dead. ” And the Jews acknowledged that they had indeed done this. Read the second chapter of the Acts of the Apostles. There you will find the record of those first events between the Jews who had put Christ to death and the disciples. At one point, recognizing what they had done, they asked, “Men and brethren, what shall we do? ” He did not tell them to go to confession, because they had not yet been baptized.

He told them to believe, and each one to be baptized in the name of Christ. Baptism cleansed everything. Many people say, “Look, they killed Christ, and yet they were told to confess. Why, then, do you tell us to confess? ” But they were baptized. Baptism cleanses everything that came before it. And confession, the second baptism, cleanses whatever comes after baptism. For man, being man, falls. Whether by word, or by deed, or by the eye, or by the hand, or by the ear, man will fall; it is not possible for him to remain without sin.

Without sin is God alone. And God, knowing this weakness of man, established this Mystery of His love for mankind; for you know what the saints say: If the Mystery of repentance and confession did not exist, no one would be saved. There is no one; who lived a single day without sin? Did Abraham live a single day without sin? No one. All have sinned. There has never been a person who did not sin.

So today there is no other way, if a person wishes to fashion a soul that can live on with God beyond the grave, than to complete it here. Touch-ups are done. Consider the work that a photographer does. My father has died and I want to have a photograph of him, to make a framed picture in the house. So I take a small photograph to the photographer. He makes an enlargement for you, and on the basis of what is in the photograph he retouches,

he fills in, he adds, he removes, and he presents to me a person. This retouching of souls, provided there is a photograph, provided there is something there, is what the Church does afterward, through the memorial services and the offerings. The Church does not abandon the soul, the one Church, the Orthodox Church, which receives a person at his birth, hands him over at his death, and accompanies him until the Second Coming. Does anyone else do this? You die a Papist, you go like a flattened tin can; no one accompanies you,

they do not have these things, they have nothing. You die a Protestant, the same; an Evangelical, the same, like a flattened tin can. Orthodoxy alone receives a person when he is born from the new mother, hands him over on the day of his death once a place of repose has been prepared, and accompanies him until the end of the ages, through the Holy Eucharist, and it helps him in these small details. But there has to be something there, a foundation, an actual person; the person has to be viable, as we say. You know how it is: the baby has made it to the eighth month, to the ninth, it is out of danger.

That is the very example this man brings. Take this seriously to heart, because there are many people, if not among us then perhaps even among us, but certainly all around us, who call themselves good people, decent and so on, yet they do not have these things, or they treat them as secondary, when in fact they are the primary things. The one thing a person needs is spiritual healing from the Fall and the Holy Eucharist. And to attain these, he must take the necessary steps: put an end to sin and change his life.

That settles the matter. No other way and no other door leads to the Kingdom of Heaven; this is the only way. All of this, then, flows out of what this holy man says. Pay close attention to what I am telling you. The old people used to say, a head that bows is never cut off. And David, who is a poor soul caught fast in sin, In one verse of one of his psalms, he says, “You remembered, O Lord, that we are dust. ” In other words,

what do You expect from a man made of dust? What is he going to do? Is he going to do the works of angels? He is clothed in flesh. And what will the flesh do? It will fall. “Remember, then,” he says, “that I am dust. ” And elsewhere he says, “Your mercy shall pursue me all the days of my life. ” It pursues us in order to catch us. But we do not want it; we ourselves do not want it.

You know, a shepherd can easily find a lost sheep and save it from being eaten by the wolf, if the sheep wants to return and bleats. But if it does not bleat, if it goes and hides, huddled somewhere, the shepherd cannot find it. The shepherd may pass right by it without finding it, and the wolf gets to it first and devours it. This is what happens to some people who are unwilling to return. For man—and especially modern man—does not want Christ. He does not want Christ’s Gospel; he does not want the things we are discussing now.

Do you know why? Because it exposes his sinful way of life. It exposes his sinful way of life. He does not want to come into the light, because the Gospel is light. It lays a person bare. Can you hide from Christ? Can you hide from the Church, from the Gospel? You may say, “These are only fairy tales; there is no immortality,” but the reality is quite different. And man does not want to come face to face with precisely this,

I say, because his deeds will be exposed; that is the reason. As this holy man continues, he expresses another view in answer to those who take issue with evil people: if they take issue with evil people, then they must also take issue with the evil one—the source of evil, the first evil one. The first evil one is Satan, as you know. Indeed, many blame God, asking why Satan should exist at all,

why evil should exist, why there is not only good, and so on. What they really want is no struggle whatsoever; they want everything easy, with no one to call them out, to be set inside a glass jar, and at the end to be handed a prize on top of it, without ever having struggled at all. But this man holds another view, that even the wicked are needed, even the wicked are needed. The wicked, in the final reckoning, will of course be punished, yet for us the wicked become benefactors. Because when you provoke me, my forbearance is revealed; when you harm me,

my longsuffering is revealed; when you insult me, what I truly am deep down comes to light. When everything is pleasant, who I really am does not show. Sometimes, you see how we put it, the moment someone steps on your sore spot, you say, I am good, but you are not good. You flare up. But what does that mean? You were provoked, and so, being provoked, you turn out to be wicked. So you are wicked and you were only waiting for an occasion to show it. What I want is for you to be good when no one provokes you,

and good again even when they do provoke you. That is precisely when it matters most that your goodness be shown. We must not be good with the good and evil with the evil. If we answer someone as we think he deserves, we may say, “That was exactly what he had coming, and I was justified in saying it. ” Yes, perhaps, as we often put it, you put him in his place—but in doing so, you stepped out of your own place. That is the point. He started it, you had nothing to do with it; well, let him be the first and only one, let there be no second.

Because if there is a second, namely you reacting, then you have sunk down beside him. I should never have had to argue the matter at all. Do not let it bring the house down, do not make something out of it, none of that. Others also say, “But I have my dignity. ” Yes, but you will lose the dignity befitting a Christian. If you insist on preserving your personal dignity, you will lose your Christian dignity. Weigh the two and see which carries greater weight. Wrongly, then, in any case, even though in the end he too will be punished,

he expects to get some prize. Because certain ones say, since it was I who became the occasion through my malice, and you are sitting your examination to win a prize, then I too ought to get a share of it. Since he is helping you to be healed—there is even wordplay here. You will see what this man says. Whatever God does, He does as the good One, and He does it through human beings; whatever He makes well, He makes for man. But whatever man does, he does for himself;

he makes it for himself, whether good or evil. God makes nothing for Himself; He makes everything for man. Whatever man makes, he makes for himself, whether good or evil. If it is good, it will help him; if it is evil, it will drag him down and sink him. In any case, he makes nothing for God. Do not marvel at the prosperity of the wicked, so that you are not swept along by it; yes, the wicked rise. This, after all, has always been a question among the faithful. And perhaps even today, among some who are not well-versed in these matters, who may have advanced a little,

there are questions: why do the impious rise, why do they get ahead, as we say, why do they prosper? David said this too, and Jeremiah put this very question to God: why do the impious flourish? And he received his answer from God. So here too the saint says, that you may not marvel at the prosperity of the wicked, know this, know it. And what are we to know, holy father?

Just as cities keep their executioners and yet do not praise the wickedness of their disposition, the cities do have executioners, do they not, and they keep them. What do they use them for? To put others to death. They have executioners, he says, and that is how he presents the wicked, that they are the executioners of the good, of the so-called good; through these wicked ones the good are chastened, because they stray from the right road. In the end the wicked too will be judged, these executioners as well,

but these executioners will still exist. And just as, he says, cities keep their executioners and do not praise the wickedness of their disposition, but through them they punish those who deserve it, those deserving of punishment, in the very same way God too permits the wicked to oppress in the affairs of this life, God allows it, he says, He permits evil men to oppress them,

so that through them He may punish the impious—that is, so that the impious may be chastened through these wicked people. The impious person is not merely the atheist or the heretic. We ourselves are impious: we believe, yet at the same time we sin, because we do not struggle to attain spiritual perfection. Above all, the providence of God and the love of God are directed toward Christians. Those who have entered the Church but do not want to enter in the right way. “I am an Orthodox Christian,” someone says, “but I refuse to have children. ” You will be severely chastened. “I am an Orthodox Christian, but I do not fast.

” You will be severely chastened. Do you understand? I am an Orthodox Christian, and I steal. And I lie and I swear falsely. And I keep my girlfriend, I keep my lover. These things cannot be. You will take a sound beating, so that God may leave you without excuse, not in order to do you harm. The poison in the pharmacy is given as a medicine; it is not given as something to put you to death, it is given as a medicine.

Here Paul gave the command to excommunicate the man in Corinth guilty of incest, read it in the First Letter to the Corinthians, the fifth chapter, that they excommunicate him, an excommunication, yes; hand over the flesh to the devil, he says, that it may fall sick, so that the spirit may be saved. And he saved him, as it is recorded in the second chapter, in the Second Letter to the Corinthians. These means are imposed and used as part of God’s discipline. But afterward, He also delivers these evil men over to judgment; they too will be handed over to be judged,

because they did not act as servants of God. God did not have them as His servants, nor did He make them evil in order to use them wickedly against other people. Rather, serving their own wickedness, they inflicted these sufferings upon others. Being wicked themselves, they were made use of against the other impious men. So even those who are called wicked among us often benefit us by their behavior. They force us to find ourselves and to turn back to God and to do things rightly,

not in that counterfeit way we Christians so often do. For we hold on to the label, but we do not have the goods. Take, for example, a sign reading 'The Lily Cleaners, ' and you go inside and a fly eats you alive, filth and a foul stench. Or take a sign reading 'Honesty Grocery, ' and you go inside and they knock your teeth out with their thieving. It has only the label, it does not have the goods; that is what we are. We are Orthodox Christians without Orthodoxy. We believe without works worthy of the faith and of right adherence to it.

Next, this holy man speaks of how God speaks to men. Many times people say, and how am I to understand that God is urging me toward this, to do this thing or to do that? He holds the opinion that God will not be able to find some way to speak to man. So, listen to what he says. Those of you who have read Job—the Book of Job—and those who have not, should read it. You will be greatly benefited by it, and you will learn many things from it.

The things that people suppose to be mysteries, hidden away and unknown to them, are found in the Book of Job. There you will find what he, too, is saying here. He says, man alone is receptive to God. Only man, he says, is the one who holds converse with God. He is receptive, able to speak with God. For this living being alone does God address, man; for this living being alone does God address, by night through dreams, and by day through the nous, the spiritual intellect.

By night, he says, He speaks to man through dreams; by day, when he is awake, He casts into the nous corresponding thoughts, which, if the man takes hold of them and consents and is willing, will lead him to what is right. Job says that God visits man three and four times at night, in his sleep. And indeed those men who perhaps even make the sign of the Cross, that is, who believe in God. He speaks to them all, He urges them all, He wants to forestall them all,

just as He wanted to forestall Cain as well. Cain overcame the obstacles God placed before him and did as he pleased. In any case, God speaks to him. Let me give you an example, because many people may not even be able to grasp this. Has it never happened to you that, in the evening, you made a decision after discussing it with your family, or with someone you work with, concerning some business matter, a purchase, a journey, or something else of importance? And once you had settled it in the evening and said the so-called 'okay,' all right, and perhaps even fixed an appointment for the

morning when you would meet to take it further, and you lie down and sleep, you wake up in the morning and telephone him and say that we will not go there, this will not happen. Well, how did this come about? We will not go. I don't know how, he was not awake, he did not discuss it, he did not speak with anyone, he consulted no one, nothing; he simply lay down and slept. And in the morning he woke up with a different decision—and he acted on it.

How did that happen? You changed the decision you had made the night before. Who changed your mind? And how does such certainty come over you all at once? You answer firmly and say, “No, it will not happen. We are not going. Cancel it. Call them—nothing is going ahead. ” Why? Tell us why.

He cannot explain why. A conversation took place on high while he slept that night. These matters were examined during the night. It is God who speaks. God has countless ways of speaking. But we expect a letter from God, an official document bearing His signature, so that we can go around showing that His signature has been authenticated. As if God had no way to speak to man and to guide him. There is a simplicity: "My God, illumine me," and He has a way to illumine you, in countless ways, so as to set you where your true benefit lies in that matter.

God speaks, he says: by night through dreams, by day through the nous—the spiritual intellect—and, through all things, He foretells and foreshadows the good things to come for those who are worthy of Him. In other words, He speaks to His people in countless ways. He may tell them, write it down for them, or give it to them on paper—not only within them. He gives them inner assurance and creates confidence in them. And many times a person will say, “God is going to do something.

I cannot tell you what He will do, but I know that He will do something. This is the one who communicates in some way with the Creator, without being able to put into human words how this communication with God takes place. And you see certain people whose outward circumstances are worse than ours. These people keep their spirits high and press forward, while we, who have better circumstances than they do, are lost; we have swallowed our tongue, we don't know what is happening, we live as though we were orphans. And this even though we say, "Our Father who art in heaven."

For what sense does it make to have a Father in heaven and yet, on the other hand, to live as an orphan? These are the people who do not keep their plates clean, so that they might receive the corresponding answer from the Living One and walk by it. In any case, this is what this holy man says, and he has yet one more thing; allow me to share this with you as well. The acquaintance of man with God. Man knows God and is known by God.

It is what another father says: hearing in place of hearing. For you to be known by God, you must first want to know God. Not merely to believe, but to know; because if we are asked whether we believe, we can easily say no. So you don't believe, you are unbelievers? No, we know. For we know God, we have seen Him in our life, we have seen Him in action; for us it is no longer faith, it is knowledge.

There is no Greek, there is no Greek family, that has not seen God, whether the person of God, or the Theotokos, or the Saint. Show us anyone who has not seen Him—God. Do we now merely believe, or do we know? We know. If I tell you that I do not believe, I am not denying reality. I know. I have seen the wonderworking hand of God in so many instances that the matter is no longer open to any debate whatsoever. Do I now need faith as “the evidence of things not seen”?

I already know it from experience. Thus, he says, man knows God and is known by God. The one who is ever diligent is inseparable from God. Who knows God and who is known by God? The one who is ever diligent is inseparable from God. How is man inseparable from God? By the way I told you a moment ago, by which he comes and becomes one with God. And through prayer. Prayer too is what unites man with God. He has communion with the Beyond, without knowing how.

How can I show it here and now? Before the sound can reach the edge of this hall, another person picks it up in California, in Australia. Man has made these things; and God, nothing? Man can be present everywhere today; well then, is God not present everywhere? He is the One who made these very things for us to discover, and use, and marvel at. What a craftsman He must have been, then, who made such things; is He nothing? So this one, he says, who has a daily relationship with God,

whether through the Holy Eucharist. For He says, he who eats my flesh and drinks my blood abides in me, and I in him. He who eats my flesh, not he who has eaten once; he who eats my flesh continually and drinks my blood abides in me, and I in him. He becomes one with God. And through prayer too he has a communication in which he both sends and receives. For man is both transmitter and receiver. He sends to God and receives from God.

You know, a transmitter is a transmitter and a receiver is a receiver; my tape recorder records, but it has to stop recording in order to play, it cannot do both at once. Here, though, this happens at the same time: man sends to God through prayer and receives an answer, and so he is inseparable from God. And man becomes inseparable from God, being good above all and mastering every pleasure. If you want to have a relationship with God, you will limit the enjoyment of your pleasures.

If you set out to drain every pleasure to the dregs, you cannot have a relationship with God. This is something that cuts you off; you have no contact with God. You want contact? Then you will hold back, you will stay within what is lawful, you will keep to what is necessary, to what is essential. And there are, of course, some who could tell us that they really are self-controlled, that they have no dealings with pleasures, and so on. But is it perhaps because they have grown old?

Perhaps because their powers have abandoned them? For you know, as Basil the Great says. It is not virtue when you simply cannot do a thing, and so sin abandons you; you did not abandon it, it abandoned you. You are unable to do it; it abandoned you, it left you once again. I want you, He says, to be able, to have the power, and yet for you, by your own will, to hold yourself back from it. And he puts it this way here: not from any lack of the supply of these things, but by your own will and self-restraint, willingly. I can, but I do not do it; I avoid it.

I can eat, but I will not eat that much. I can enjoy this, but I will not take it, so as to create those conditions in which I will be together with God. Because when a man wants to cling to his belly, and to the world, and to the dust, he cannot at the same time hold on to God. A small struggle is needed, and a man needs to deprive himself a little of the so-called good things of this world in order to have some relationship with God. I have found two or three more things, not that everything else isn't good, but these caught my imagination a little.

You know, many people are called makers of human beings, and properly speaking a maker of human beings could be called someone who has children, who produces people. To have children is an easy thing; anyone can have children, can produce people, little human creatures and so on. But to make human beings who truly bear the name of man, that is a different and lofty work, and it is a labor that only certain people accomplish. Listen to how this holy man puts it;

he says the following. He ought to be called a maker of human beings, the one who is able to tame the uninstructed. That is a maker of human beings: someone who can take a coarse man, untaught in religion and untaught in general about his character, and make a true human being of him. If he truly makes him human—if he inspires in him a love of learning and education, seeks to bring him to such a state, works upon him,

and helps him first to desire to learn and then actually to learn—this education must, of course, be not worldly but according to God. For no matter what a person may learn according to the world, if it does not bear the seal of God, it will not endure. It is not genuine; it too must bear the seal of God. In the same way, those who reform people living dissolute lives and lead them to a virtuous way of life pleasing to God should be called makers of human beings. Likewise, he says,

those who help people living far from God to come near and embrace the way of life that comes from God—people who possess these abilities and dedicate themselves to this work—may also be called makers of human beings. Because they reshape human beings. His mother made him, but she made a piece of flesh. Now we will take this piece of flesh and bring it to its full worth, because a person comes out like an unworked block of marble from a quarry. But for that marble to become a statue, some work must be done upon it, you see. Exactly so, and not exactly, but far worse,

because the marble sits and accepts everything it will receive, while the human being kicks back, has his reasons, his "I don't want this" and a thousand and two other things. And how much shrewdness it takes, how much forbearance it takes, how much art it takes to sculpt upon that piece of flesh a human being fit for the Kingdom of Heaven. So these, he says, ought to be called makers of human beings, as those who reshape people; for gentleness and self-restraint are happiness and good hope, healing the wounds of human beings.

You need meekness, and you also need self-control, so that you may reshape the souls of men and be given this title: a maker of human beings. There is one more thing that is a question for many people, and it is this: that we call people blessed without having paid attention. You know, many times we call people blessed who have succeeded in the world, as we say. They are rich, they are noble, they are this and that, but they do not have God. Since we do not know how to assess things and discern where the true weight lies, we say that these are the fortunate ones, the people who deserve our praise.

But listen to what he says: “In the judgment of those who think rightly, the rich and well-born man, if he lacks the cultivation of the soul and every virtue, is truly wretched. He is saying that the man whom people regard as rich and noble, if he is without the cultivation of the soul—that is, as we would say, without God—and without every virtue, is wretched. He is not blessed, so do not call him blessed. When Christ is absent, God is absent.

And you know how many homes could have been blessed three times over if only they had brought Christ into their home. Sadly, they have not brought Christ into their home, and so they suffer and are tormented. How greatly they need Christ! For in such cases, Christ—Christos, spelled with an iota—becomes chrestos, spelled with an eta: good and beneficial. As it says in Psalm 33, “Taste and see that the Lord is good. ” There, the word chrestos, “good,” is spelled with an eta. The Lord is beneficial; you need Him.

Many people would have found peace, slept soundly, lived in tranquility, and enjoyed long life, if only they had received Christ.

Στην περασμένη μας ομιλία, όσοι μεθα μαζί, θα ενθυμίστε ότι μιλήσαμε από γνώμες του Αγίου και Μεγάλου Αντωνίου επάνω σε θέματα ζωτικά, χριστιανικά Γιατί εμείς όπως ξέρετε έχουμε διάφορες γνώμες και δίδουμε λύσεις και απαντήσεις στα θέματα που μας απασχολούν με τον τρόπο το δικό μας Θέλω ακόμη να ξέρετε, όσοι δεν παρακολουθείτε την ομιλία της Πέμπτης, ότι έκανα και την Πέμπτη μία ομιλία, όχι βέβαια από εκείνα που μιλήσαμε την Κυριακή, από άλλα του Μεγάλου Αντωνίου Και απόψε το βράδυ θα κάνω και μία ακόμη τρίτη, πάλι από τον ίδιο Άγιο, που τότε θα πρέπει να ξέρουμε ότι θα είναι τρεις ομιλίες, χωρίς να

έχει σχέση μία με την άλλη, του Αγίου αυτού ανθρώπου Στην πρώτη ομιλία βλέπω από τις σημειώσεις μου, μιλήσαμε ποιοι είναι και πριν πρέπει να λέγονται λογικοί άνθρωποι, ακόμη τα γνωρίσματα του λογικού ανθρώπου Ποιος πρέπει να λέγεται και είναι άνθρωπος, Ποιοι πρέπει να λέγονται ελεύθεροι άνθρωποι, Ακόμη η μόρφωσης χωρίς Χριστό δεν είναι μόρφωσης, Έγινε ακόμη συζήτηση για τη δυστυχία που πολλές φορές εμείς λέμε ότι αυτός είναι δυστυχής ή μας βρήκε δυστυχία διότι κάποιος θάνατος,

ένα ναυάγιο οικονομικό, κάτι τι άλλο συνέβη στο σπίτι, Πότε πρέπει να λέγεται δυστυχία και ότι δεν είναι στην πραγματικότητα δυστυχία Ακόμη μιλήσαμε στην άλλη ομιλία ότι να προσέχουμε διότι εμείς με την σκέψη ότι είμαι θα μόνοι, δεν μας ακούνε, δεν μας βλέπουν, δεν ατομάθουν Αμαρτάνουμε παρότι αμαρτάνουμε ενώπιον του Θεού Ακόμη μιλήσαμε ότι το κακό παρέπεται, το κακό είναι δεύτερο, το φτιάξω άνθρωπος, δεν το φτιάξω Θεός και το τέλος της Πέμπτης της Προχθέσινης ήταν η φιλοσοφία της ζωής εν σχέση με τον θάνατον. Πώς πρέπει να σκέψετε ο άνθρωπος και πώς να το φαντάζετε γιατί πολλοί άνθρωποι κάτω από τον φόβο του θανάτου, το ξέρω εγώ πώς θα είναι από κάτω εκεί στο χώμα που θα πάνε, που θα βρεθούν, υποφέρουν στον κόσμο

αυτών. Πόσον ο θάνατος είναι ελευθερία και μάλιστα του ανθρώπου ο οποίος κάνει κάποια προσπάθεια για αυτή την ημέρα του θανάτου και για την άλλη του ζωή. Στη συνέχεια, απόψε το βράδυ, θα μπορώ να δώσω μια απάντηση πάλι από τον Άγιο Άνθρωπο αυτό, ότι χρειάζονται, λέει, τα κακά, τα άσχημα, για να εκτιμηθούν τα καλά. Διότι ο άνθρωπος, παραδείγματι, αν δεν χάσει την υγεία, αν δεν αρρωστήσει, δεν εκτιμεί την υγεία του. Πρέπει να τη χάσει για να καταλάβει τι ήταν εκείνο που είχε, τι δώρο του είχε δώσει ο Θεός και πόσο θα έπρεπε να το προσέξει. Γι' αυτό λέει ο λαός, αν δεν πάθουμε λέει τα χειρότερα, δεν εκτιμούμε τα καλύτερα

Και ξέρετε είναι και μια εποχή τώρα που βγαίνει πολύ στα μέτρα μας, αλλά δεν είναι το θέα μας αυτό Τα υποστούμε πολλά εμείς οι χριστιανοί για να εκτιμήσουμε εκείνο το οποίο μας είχε δώσει ο Θεός Το οποίο δεν το εκτιμήσαμε όσο πρέπει Χρειάζονται λοιπόν λέει τα πικρά για να εκτιμηθούν τα καλά Να μου επιτρέψετε να το μεταφέρω με τα δικά του λόγια Λέγει, πως περτιν πήραν τον λοιπούντων λαβώντες, όπως λέει οι άνθρωποι οι οποίοι θα λάβουνε πήραν, θα γνωρίσουν από τα λιπηρά, τότε των ιδονών και της χαράς αισθανόμεθα, τότε θα καταλάβουμε τι εχάσαμε

Παραδείγματος χάριν λέγει, ουδέ γαριδέος πίνει ο μη διψή σας, ποιος αντιλαμβάνεται, αισθάνεται το νερό πιο γλυκό, αυτός που διψάει, που του λείψε το νερό Ουδέ ιδέως εσύ ο μη πεινάσας, Ποιος νομίζει ότι ένα ξεροκόμματο είναι γλυκό, Όταν πεινάει, Όπως γνωρίζουμε ότι καλύτερα όρεξης είναι η πείνα, Ουδέ ιδέως κοιμάται ο μη σφόδρα νηστάξας, Ποιος ευχαριστείτε τον ύπνο, Ο κουρασμένος, ο βαλαντωμένος, Που έχει ανάγκη να ξαπλώσει μια ώρα, Αυτός τον ύπνο το νιώθει ότι είναι πραγματικός παράδεισος, Ο μη σφόδρα νηστάξας, Ουδέ αίσθηση της χαράς λαμ Ο μη πρώτερον λυπηθείς, Αυτός που θα υποφέρει πρώτα, Αυτός θα αισθανθεί την πραγματική χαρά και την αξία της χαράς έτητα, Ούτως, θα φέρει σαν παράδειγμα, Ούτως, Ουδέ

των αιωνίων αγαθών απολαύσομεν, Οι μη των ολιγοχρονίων καταφρονίσομεν, Αν δεν παραμερίσουμε ορισμένα πράγματα του κόσμου τούτου, και φροντίσουμε να τα απολαύσουμε τώρα όλα, δεν θα απολαύσουμε εκεί, θα στερηθούμε ορισμένα πράγματα εδώ για το συμφέρον μας για να απολαύσουμε εκεί, εμείς θέλουμε και εδώ και εκεί, δεν γίνεται αυτό, δεν γίνονται και τα δύο αυτά, θα στερηθείς ορισμένα πράγματα εδώ, θα σου τα δώσει εκεί Και όπως αισθάνεσαι ιδίτητα ευχαρίστηση όταν στερείς ένα πράγμα και έπειτα το απολαμβάνεις, έτσι ακριβώς θα πρέπει να γίνει για κάθε άνθρωπο που θέλει και εκείνη τη ζωή να τη ζήσει Όποιος πει να απολαύσει όλα τα λεγόμενα καλούδια του κόσμου τούτου, μα κοσμικά λέγονται, μα σαρκικά λέγονται, μα

συμφεροντολογικά λέγονται, μα εγωιστικά λέγονται, να γνωρίζει ότι δουλεύει στο κενό Δεν θα απολαύσει εκεί Γι' αυτό λέει χρειάζονται τα πικρά για να εκτιμηθούν τα καλά Χρειάζονται τα πικρά Έχει μια άλλη σκέψη παρακάτω που λέγει αναφορικώς με την ψυχή και το σώμα Να σας το μεταφέρω και αυτό Το

σώμα λέγει συναπτώμενον τη ψυχή εκ τους σκότους της γαστρός εις το φως εξέρχεται Το σώμα λέει μαζί με την ψυχή από την κοιλιά της μάνας Βγαίνει λέει στο φως, η ψυχή τώρα, συναπτωμένη το σώματι, άνθρωπος πλέον, συναπτωμένη το σώματι, εις το σκότος του σώματος συνδεσμείται, μένει μέσα στο σκότος του σώματος η ψυχή, όπως έμενε το σώμα μέσα στην κοιλιά της μητέρας. Διό πρέπει μισήν και παιδεύειν το σώμα ως εχθρών και πολέμεων υπάρχοντα την ψυχή Γι' αυτό λέει το σώμα να το βλέπει σαν μια φυλακή που παιδεύει και βασανίζει την ψυχή Δηλαδή θέλει να πει ότι ο θάνατος η απελευθέρωσης της ψυχής εκ του θανάτου

είναι καλό Αδιαφόρος αν εμείς δεν θέλουμε αυτή τη διάλυση πάντως είναι καλό Και θα πρέπει ο άνθρωπος να θεωρεί φυλακισμένη την ψυχή του, όπως αυτός ήταν φυλακισμένος στην κοιλιά της μάνας του, έτσι είναι φυλακισμένη η ψυχή μέσα στο σώμα, αλλά εμείς δεν το πιάνουμε έτσι στο θέμα, εμείς βλέπουμε μόνο το σώμα, δεν βλέπουμε και την ψυχή και συζητούμε μόνο για το σώμα, δεν συζητούμε για την ψυχή που κάθε στιγμή το σώμα διαλύεται, η ψυχή θριαμβεύει, υπάρχει, χαίρεται, ελευθερώνεται, αυτό δεν το ξέρουμε εμείς. και πρέπει ο άνθρωπος να του φιλοσοφήσει. Πλήθος γάρε δεσμάτων και η διφαγείας επεγγύρει τα πάθη της κακίας της

ανθρώπης. Πρόσεξε λοιπόν εφόσον λέει θα γίνει κάποια μέρα αυτός ο χωρισμός είτε το θέλεις είτε όχι, πρόσεξε σε αυτά που τρως, σε αυτά που απολαμβάνεις, σε αυτά που δέχεσαι μέσα σου γιατί κάνουνε κακό. και φρόντισε εγκράτεια γαστρός, ταπεινή τα πάθη και σώζει την ψυχή. Πως λοιπόν μια μέρα θα φύγει η ψυχή από τη μέση όπως φεύγει και το σώμα όταν γίνει εννέα μηνών, φεύγει από την κοιλιά, έτσι θα φύγει και η ψυχή από το σώμα. Πρόσεξε λοιπόν λέει τώρα να κάνεις μια διάκριση και να κάνεις μια εγκράτεια για να διευκολύνεις την ψυχή η οποία είτε το θέλεις είτε όχι θα τα παρατήσει μια μέρα και θα φύγει. Γιατί έτσι είναι, όσο να θέλουμε μην να την καθυστερήσουμε, όσο να θέλουμε μην να την καθυλώσουμε, τίποτα θα φύγει αυτό Και όσο και η Δία να θέλει να μην

φύγει, θα φύγει, όπως είπαμε σε μία προχθεσινή συζήτηση που είχε ο ίδιος Άγιος Που λέγει για κάθε άνθρωπο έχει προσδιορίσει έναν χρόνον ο Θεός και όταν θα έρθει ο χρόνος θα φύγει εκ του κόσμου αυτού Όπως το παιδί λέει που συλλαμβάνεται στην κοιλιά της μητέρας Μόλις γίνει εννέα μηνών, φύγει από τη μέση, όσο να θέλει να το δες τίποτα αυτό Θα αρχίσουν οι διαδικασίες του τοκετού και αυτό θα γεννηθεί Έτσι ακριβώς και η ψυχή Εκτός βέβαια και γίνει αυτοκτονία, εκτός γίνει κάτι τι άλλο Που πλέον ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος γιατί έκοψε γρηγορότερα το νήμα της ζωής του Στη συνέχεια εδώ βλέπω δίπλα ένα άλλο που και αυτό να το φέρω υπόψη Λέγει επί παραδείγματι Ως

περτοσώμα εκ της μητρόας γαστρός εξερχόμενων ατελές Είναι φταμινήτικο παραδείγμα, είναι πενταμινήτικο Φύγει όχι ολοκληρωμένο, όχι τακτοποιημένο όσο πρέπει για να μπορεί να ζήσει Ωσπερτο σώμα, Εκ της μητρόας γαστρός εξερχόμενων ατελές, Ανατραφήνε ουδύνατε, Δεν μπορεί να επιζήσει και να μεγαλώσει, Ούτω και η ψυχή του σώματος εξελθούσα, Και εν τη του Θεού γνώσην διαχριστής πολιτείας μη κατορθώσασα, Σωθήνε ή Θεώσιν αφήνε ουδύνατε. Δηλαδή η ψυχή πρέπει να φύγει σε τέτοια κατάσταση από εδώ να μπορεί να επιζήσει μαζί με το Θεό Διότι όπως το σώμα όταν δεν βγει σωστό

από τη γηλιά της μητέρας δεν επιζεί από θυνίστη, γεννιέται πρόωρα ατελές Έτσι και η ψυχή του ανθρώπου, η ψυχή του ανθρώπου πρέπει να τακτοποιηθεί εδώ, δεν τακτοποιείται εκεί, να τακτοποιηθεί εδώ η ψυχή Αυτή είναι βέβαια μια φροντίδα που την έχει κάθε άνθρωπος Ο ίδιος ο άνθρωπος θα ενδιαφερθεί να ολοκληρώσει και να παραδώσει μια ψυχή ολοκληρωμένη Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν ψυχή αλλά δεν την έχουν ολοκληρώσει να μπορούν να την παραδώσουν Και δεν είναι μόνο εκείνοι οι οποίοι μένουν μακριά από τον Θεό Και φέρουν μόνο το όνομα του ανθρώπου και δεν είναι καθόλου άνθρωποι Είναι απάνθρωποι, γιατί δεν ενδιαφέρονται για την αθάνατο ψυχή τους, διότι μια μέρα θα τους την πάρει από το χέρι και άλλοι μονότους αν δεν

την παραδώσουν σωστή Είναι και άλλοι άνθρωποι, οι οποίοι θρησκεύουν, είναι άλλοι άνθρωποι, οι οποίοι μπαίνουν στην εκκλησία, ανάβουν κεριά, έχουν στο σπίτι τους εικόνες Πολλά πράγματα έχουν να σου πουν για την πίστη και δεν έχουν κάνει τίποτα για την ψυχή τους Ο μοναδικός τρόπος, αν θέλεις να φτιάξεις την ψυχή σου, είναι η θεία κοινωνία Ότι θέλεις κάνει, όσα έργα καλά θέλεις φτιάξει, με τη Θεία Κοινωνία δεν έχεις σχέση, δεν κάνεις τίποτα Τον άνθρωπο τον φτιάχνει ο άνθρωπος Ιησούς, ο Χριστός φτιάχνει τον άνθρωπο, εφόσον ο Χριστός δεν λαμβάνεται, δεν μεταλαμβάνεται, άρα δεν γίνεται άνθρωπος κατάλληλος για τη Βασιλεία των Ουρανών Ο Χριστός έγινε άνθρωπος

για να γίνει ο άνθρωπος Χριστός. Ο Θεός έγινε άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος Θεός. Αυτός είναι ο λόγος. Αν λοιπόν το μέσον αυτό δεν χρησιμοποιείται από τον άνθρωπο, η υπόθεση μένει εις βάρος του ανθρώπου. Είναι πολλοί άνθρωποι οι οποίοι είναι αμετανόητοι, είναι ανεξομολόγητοι, εισέρχονται στην εκκλησία, δεν έχουν κανένα σχέση όμως με τα μυστήρια, δεν έχουν κανένα σχέση με τη Θεία Κοινωνία. Και αν της συναντούν την Θεία Κοινωνία, της συναντούν εποχιακώς, Πάσχα Χριστούγεννα κλπ, και ατακτοποιητη, χωρίς καμιά προετοιμασία Απλώς μπορεί να κρατήσουν μια μέρα το λάδι που λένε δεν θα φάνε, θα φάνε ελιές, και έχουν τη γνώμη ότι αυτό είναι όλο και τακτοποιεί το θέμα Κατηγορούν τον κλήρο, κατηγορούν τους

εξομολόγους κλπ, ότι είναι αμαρτωλή, ότι δεν είναι κατάλληλη για την αγιοσύνη τους να ακούσουν τις αμαρτίες των ή ότι δεν έχουν αυτή την ανάγκη της εξομολογήσεως, βασιμολογούν μόνοι τον εαυτό τους και τον βγάλουν αναμάρτητον, ο δεν έχει, αλλά κατεξοχήν όμως κατά του κλήρου ότι ο κλήρος δεν είναι ο ικανός. Είναι ικανός και άξιος να κάνει τη Θεία Κοινωνία να κοινωνήσει, αλλά δεν είναι ικανό να τον εξομολόγεις. Ε πώς ταιριάνε αυτά τα δύο πράγματα, Αν δεν για το ένα καλός δεν είναι και για το άλλο καλός, Δεν χωράει, Απλώς σε γελάει ο σατανάς και σε κρατάει μακριά από τον τρόπον αυτόν, Την εργασία αυτή θα την κάνει ο άνθρωπος, Εάν ο άνθρωπος δεν επιληφθεί αυτής της εργασίας της ψυχής του, Θα βγει η ψυχή κάποια μέρα είτε το θέλουμε είτε όχι, Αλλά θα παρουσιαστεί ατελείς και δεν είναι δυνατόν να

μείνει μαζί με το Θεό, Αυτό το έκτρωμα, γιατί είναι έκτρωμα, Αυτός ο οικονομός Ο οποίος τελειοποιεί, ολοκληρώνει τον άνθρωπο, την ψυχή και την παρουσιάζει όπως πρέπει, είναι ο Χριστός. Δεν σας κάνει αίσθηση ότι όταν κοινωνούμε, κοινωνούμε ολόκληρον τον Χριστόν. Δεν κοινωνούμε σώμα και αίμα Χριστού, κοινωνούμε το σώμα και το αίμα του Χριστού. Ολόκληρον τον Χριστόν. Και στην Παλαιάν Διαθήκη που υπήρχε αυτός ο τύπος της Θείας Κοινωνίας, εν το αμνώ. Ο αμνός προσφέρεται ο ολόκληρος προσβρός. Ο πτός, ψητός, αλλά και τα πόδια, και το κεφάλι, και τα εντόστια, τα πάντα μέσα Γιατί απεικόνιζαν αυτών των αμνών, των

νέων του Χριστού, που όταν ο άνθρωπος θα τον πάρει, θα τον πάρει ολόκληρον Και κεφαλήν Χριστού, και νουν Χριστού, και σπλάχνα Χριστού, και πόδια Χριστού, και χέρια Χριστού, ολόκληρον το Χριστό Και γίνεται ένα λάθος, όταν αυτοί που μας μεταδίδουν λέγει, μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού, σώμα και αίμα Χριστού Όχι, πρέπει να μπει το άθρο μπροστά το σώμα και το αίμα του Χριστού Όσο απειροελάχιστο κι αν είναι αυτό το κομματάκι Αυτός ο Μαργαρίτης που μας δίδει έχει ολόκληρον το Χριστό Είναι ο μελιζόμενος και ουδέποτε διαιρούμενος Ο αισθειόμενος και μη καταταπανόμενος Στήρια μυστηρίων συμβαίνουν απάνω σε αυτό το θέμα Βέβαια εμείς οι τάσματα εξετάσουμε αυτά με τη λογική και με την επιστήμη Και με το διαβήτη και με το μολύβι Δεν γίνεται έτσι Πάρετε τον Ήλιον και πάρετε έναν καθρέπτη Τι

θα δείτε μέσα στον καθρέφτη αυτόν Έναν Ήλιον Σπάστε τον καθρέφτη αυτόν και κάντοτε χίλια κομμάτια Τι θα δείτε, ο Ήλιος ένας αλλά κάθε καθρέφτης έναν μέσα από έναν Ήλιον Τρόπος λοιπόν για να φτιάξει ο άνθρωπος την ψυχή του Ώστε προκειμένου να φύγει αύριο Γιατί είτε το θέλουμε είτε όχι θα φύγουμε και εμείς με κάποιο άλλο τρένο, άλλοι φύγαν γρηγορότερα, εμείς θα φύγουμε λίγο αργότερα, θα πρέπει να κάνει αυτό, ώστε να μην φύγει ατελής από εδώ των κόσμων αυτών, διότι όπως λέει το ατελές τέκνο, το παιδί όταν βγει όχι ολοκληρωμένο, κάπως γρηγορότερα γίνει ο τοκετός, δεν κάνει για τίποτα, δεν αναπτύσσεται, δεν μεγαλώνει, δεν ανδρούται, έτσι και η ψυχή η οποία θα φύγει ατακτοποίητος από των κόσμων αυτών,

όχι ολοκληρωμένη, Δεν κάνει για τη Βασιλεία των Ουρανών Και σας λέγω ότι ο περισσότερος κόσμος μένει έξω διότι δεν κάνει αυτή τη δουλειά Η οποία εργασία αυτή είναι στα δύο πράγματα Εμείς τουλάχιστον ομιλούμε προς Ορθοδόξους, βαπτισμένους Το θέμα μας είναι μετάνοια εξομολόγησης ή ακοινωνία Αυτό πρέπει να γίνεται καθημερινός Δεν είναι εποχιακός η ρητροφή της ψυχής και όπως τρέφεται και θάλπεται η Σάρξ, άπαξ και δις και τρεις και τέσσερες φορές την ημέρα, έτσι πρέπει και η ψυχή. Έχει μια ωραία γνώμη ο Άγιος Αμβρόσιος ο Μεδιολάνων, ο οποίος λέγει «Έδω και νημίν την τροφήν αυτήν, των άρτων αυτών, ημερήσιον και επί ίσαμε εμείς αυτών ενιάφσιον».

Μας τον έδωσε κάθε ημέρα, άλλωστε αυτών των σκοπών έχει το Πάτερ ημών πρώτης Θείας Κοινωνίας για το δώσει μην σήμερον τον άρτον ημών των επιούσεων. Δεν μιλεί για τον άρτον του φούρνου, άλλος ο άρτος εκείνος. Άλλο το πυρ εκείνο, άλλος ο άρτος εκείνος, άλλη τράπεζα εκείνη. Ομιλεί για την Εκκλησία, άλλο το πυρ της Θεότητος, άλλος ο άρτος που γίνεται σώμα Χριστού και άλλη τράπεζα η πνευματική αυτή. Διότι ο άνθρωπος είναι διφύης, έχει σάρκα, έχει και πνεύμα, υπάρχει τράπεζα ηλική που τρέφει το σώμα και καλώς κάνει και του έχει χίλια διοκαλούδια ο Θεός για να το τρέφει αυτό το σώμα και είναι και η τράπεζα η πνευματική Φόσον στην τράπεζα την ηλική κάθεται τόσες φορές την ημέρα, όχι το χρόνο, στην τράπεζα την πνευματική δεν

παρακάθεται ο άνθρωπος Γιατί δεν παρακάθεται, γιατί θέλει να σταματήσει την αμαρτία Η αμαρτία είναι εκείνη που χωρίζει τον άνθρωπο Όταν ο άνθρωπος σταματήσει την αμαρτία όλα τακτοποιούνται Φαίνονται σωστά, λογικά και καλοβαλμένα Μη λοιπόν στεκόμαστε μακριά στα θέματα αυτά της ετοιμασίας Είναι απλά, το βάπτισμα είναι χάρης Καθαρίζει τον άνθρωπο από το προπατορικό αμάρτημα και αν βαπτιστεί μεγάλος και από η θελημένας αμαρτίας. Η μετάνοια και η εξομολόγησης είναι δεύτερο βάπτισμα, είναι χάρης μετά την χάρη. Το μυστήριο της μετανοίας και της εξομολογήσεως επιλαμβάνεται των αμαρτιών μετά το βάπτισμα.

Δεν ξέρω αν έχετε προσέξει όταν εκεί ρητον οι Απόστολοι και είπανε στους Εβραίους, τους Χριστοκτώνους, ότι εσείς αυτόν που κρεμάσετε, ανέστηκε αυτόν σας, αυτοί το παραδέχθηκαν, ότι πράγμα το κάμανε αυτό πράγμα. Διαβάσετε στο δεύτερο κεφάλαιο των πράξεων, εκεί είναι τα πρακτικά των πρώτων γεγονότων, μεταξύ Εβραίων Χριστοκτώνων και Μαθητών. Και είπαν σε μια στιγμή αυτοί, αναγνωρίζοντας ότι κάμανε αυτό το πράγμα, τι πείσο με ένα άνδρες αδελφοί, δεν τους είπε να εξομολογηθείτε, γιατί σαν να βάφτιστε, Να πιστέψετε και βαπτιστεί το έκαστος στο όνομα του Χριστού Το βάψιμα τα καθάριζε όλα Γιατί πολλοί λένε να εκεί φτισκοτώσαν τον Χριστό και τους είπαν να εξομολογηθούν Εσείς γιατί

μάλλοντε να εξομολογηθούμε Μα αυτοί να βάφτιστε Το βάψιμα έχει να καθαρίσει ό,τι έχει προ Και η εξομολόγηση στο δεύτερο βάψιμα έχει να καθαρίσει ό,τι είναι μετά το βάψιμα Γιατί ο άνθρωπος σαν άνθρωπος πέφτει Μα με λόγο, μα με έργο, μα με το μάτι, μα με το χέρι, μα με ταυτή, θα πείσει ο άνθρωπος, δεν είναι δυνατό να μείνει αναμάρτητος, αναμάρτητος είναι μόνο ο Θεός Και γνωρίζοντας ο Θεός την αδυναμία αυτή του ανθρώπου, έκαμε αυτό το φιλάνθρωπο μυστήριο, διότι ξέρετε τι λένε οι Άγιοι Εάν το μυστήριο της μετανοίας και της εξομολογήσεως δεν υπήρχε, ουδήσωσε ο ζώμενος Δεν υπάρχει, ποιος έζησε ένα αμάρτητο, ο Αβραάμες έζησε ένα αμάρτητα, κανένας, όλοι μάρτησαν Δεν υπήρξε άνθρωπο να μην αμαρτήσει Δεν υπάρχει λοιπόν σήμερα άλλος τρόπος, αν θέλει ο άνθρωπος να φτιάξει μια ψυχη, η

οποία θα μπορεί να επιζήσει με τον Θεό πέραν του τάφου, να την ολοκληρώσει από εδώ Ρετουσαρίσματα γίνονται. Έχετε υπόψη σας αυτή την εργασία που κάνει φωτογράφη. Πέθανε ο πατέρας μου και θέλω να έχω μια φωτογραφία του, να κάνω ένα κάδρο στο σπίτι. Πηγαίνω λοιπόν μια φωτογραφία μικρή στον φωτογράφο. Αυτό σας κάνει με γένθηση και με βάση τα στοιχεία της φωτογραφίας, ρετουσάρει, γεμίζει, προσθέτει, άφερει και μου παρουσιάζει έναν άνθρωπο. Αυτό το ρετουσάρισμα των ψυχών, αλλά να υπάρχει φωτογραφία, να είναι κάτι, αυτό το κάνει η Εκκλησία εκ των υστέρων με τα

μνημόσυνα και με τις προσφορές Δεν παρετείται η Εκκλησία της ψυχής, η μόνη Εκκλησία, η Ορθόδοξος, η οποία παραλαμβάνει τον άνθρωπο άμα τη γεννήσει, τον παραδίδει στον θάνατον και τον παρακολουθεί μέχρι Δευτέρας Παρουσίας Εδώ κάνει κανένας αυτό, πέθανες παπικός, πας σαν το σιλί σταμπέλι, δεν σε παρακολουθεί κανένας, δεν έχουν τις ή αυτοί, δεν έχουν τίποτα, πέθανες πρωτεστάτες το ίδιο, εχωπίτες το ίδιο, σαν το σιλί σταμπέλι Μόνη Ορθοδοξία παραλαμβάνει τον άνθρωπο όταν γεννηθεί από τη λεχό, από τη μητέρα, τον παραδίδει την ημέρα του θανάτου ότι ετοιμάστησε τόπος αναπαύσεως και τον παρακολουθεί μέχρι συντελείες των αιώνων, Δια της Θείας Ευχαριστίας και τον βοηθάει σε αυτές τις μικρολοδομερίες Αλλά να έχει κάτι, να υπάρχει βάσης, να

υπάρχει άνθρωπος, να είναι δηλαδή βιώσιμος ο άνθρωπος, πως λέμε, ξέρω εγώ μπήκε στον 8ο, μπήκε στον 9ο, δεν κινδυνεύει, γιατί αυτό το παράδειγμα φέρνει αυτός ο άνθρωπος Λάβετε το σοβαρός υπόψη, διότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, αν όχι μεταξύ μας, ίσως και μεταξύ μας, αλλά στο περιβάλλον μας, οι οποίοι αυτοκαλούνται καλοί άνθρωποι εντάξει κλπ, και αυτά δεν τα έχουν, τα έχουν δευτερεύοντα, είναι τα πρωτεύοντα. Το μόνο που χρειάζεται στον άνθρωπο να υπάρχει πνευματικό ζειά της πτώσης του και Θεία Ευχαριστία Και για να τα επιτύχει αυτά θα πάρει τα ανάλογα μέτρα να σταματήσει την αμαρτία, να αλλάξει ζωή Και το θέμα ελήθηκε, κανένας άλλος τρόπος και καμιά άλλη πόρτα δεν πηγαίνει για τη Βασιλεία των Ουρανών, μόνο με αυτή

Αυτά λοιπόν βγαίνουν από αυτά που λέγει ο Άγιος Άνθρωπος αυτός Προσέξετε το αυτό που σας λέω Οι παλιοί λέγανε προσκινημένο κεφάλι δεν κόβεται Και ο Δαβίδ, ο οποίος είναι ένας καημένος απάνω στην αμαρτία ο Δαβίδ Λέγει σε μια στροφή σε ένα ψαλμό του Εμνήστης κύριε ότι χούσες με Δηλαδή τι ζητάς από αγχωματένιον άνθρωπο Τι πράγματα θα κάνει Αγγελικά πράγματα θα κάνει Σάρκα φοράει Ή σάρκ τι θα κάνει Θα έχει πτώσεις Εμνήστης λοιπόν λέει ότι χούσες με και σε άλλο μέρος λέγει το ελαιό σου καταδιώξι με πάσα στα σημέρα στη ζωή σου και

μας καταδιώκει να μας πιάσει. Αλλά εμείς δεν θέλουμε, δεν θέλουμε εμείς. Ξέρετε ένας τσοπάνος μπορεί εύκολα να βρει το πρόβατο που εχάθει και να μην το φάει ο λύκος εάν το πρόβατο θέλει την επιστροφή και μπελάζει. Αν δεν μπελάζει, πάει και σμουλάξε ένα μέρος εκεί, δεν το βρίσει ο τσοπάνος. Δίπλα του μπορεί να περάσει και να μην το βρει και το φράζει να το φάει ο Λύκος Αυτό παθαίνουν ορισμένοι που δεν θέλουνε Γιατί ο άνθρωπος και κατεξοχήν ο σημερινός άνθρωπος δεν τον θέλει το Χριστό Δεν τον θέλει το Ευαγγέλιο του, δεν τα θέλει αυτά που συζητούμε τώρα Γιατί, ξέρετε γιατί, για του ελέγχου τον παράνομο βίω του Του ελέγχου τον παράνομο βίω του Δεν θέλει να έρθει στο πως, γιατί το Ευαγγέλιο είναι φως Τον άνθρωπο τον ξετινάζει, μπορεί να κρυφτείς μπροστά στον

Χριστό, μπορεί να κρυφτείς μπροστά στην Εκκλησία, μπροστά στο Ευαγγέλιο, όταν πεις θα είναι παραμύθια, θα είναι αθαναστία, πραγματικότητας είναι άλλη Και δεν θέλει ο άνθρωπος να έρθει, λέγω, σε αυτό ακριβώς επάνω, γιατί θα ελεγχτούν τα έργα του, αυτός είναι ο λόγος Συνεχίζοντας ο Άγιος Άνθρωπος αυτός έχει μια άλλη γνώμη που απαντά σε μερικούς οι οποίοι τα έχουν με τους κακούς και εφόσον τα έχουν με τους κακούς θα πρέπει να τα έχουν και με των κακών, των αρχαί κακών, των πρώτων κακών ο πρώτος κακός είναι ο σατανάς όπως ξέρετε Μάλιστα πολλοί κατηγορούν τον Θεό ότι γιατί να υπάρχει ο σατανάς, γιατί να υπάρχει το κακό και αν υπάρχει μόνο καλό και και και Δεν θέλουνε

δηλαδή κανέναν αγώνα, Τα θέλουνε όλα εύκολα, Να μην τους φυράζει κανένας, Να τους βάλουμε σε μια για άλλα μέσα, Και στο τέλος δώσουμε και ένα βραβείο από πάνω, Χωρίς να αγωνιστούν καθόλου, Ο άνθρωπος αυτός όμως, Έχει μια άλλη γνώμη, Ότι χρειάζονται και οι κακοί, Χρειάζονται και οι κακοί, Αδιαφόρος οι κακοί θα τιμωρηθούν στην τελευταία ανάλυση, Αλλά για μας όμως οι κακοί, Γίνονται ευεργέτε, Διότι όταν με πειράξεις θα φανεί η ανεξικακία μου, όταν με βλάψεις θα φανεί η μακροθυμία μου, όταν με βρήσεις θα φανώ ποιος είμαι στο βάθος Όταν τα πράγματα είναι καλά δεν φαίνομαι ποιος είμαι, κανιά φορά είδες τι λέμε, αν πατήσεις τον κάλο, είμαι καλός αλλά δεν είσαι καλός Ρανάς, αλλά,

τι δηλαδή, είσαι πειράξουνε, ώστε να είσαι πειράξουνε, είσαι κακός άρα είσαι κακός και περιμένεις αφορμή να εκδηλωθείς. Εγώ σε θέλω και όταν δεν σε πειράζουν να είσαι καλός αλλά και όταν σε πειράξουν πάλι να είσαι καλός τότε μάλιστα χρειάζεται πολλές φορές να φανεί ότι είσαι καλός αλλά μη είμαστε καλοί με τους καλούς και κακοί με τους κακούς. Αν δώσουμε μια απάντηση σε έναν που του αξίζει αυτή η απάντηση, ότι αυτό ήτανε και ότι είμαι θανικητέ. Ναι, μπορεί, όπως λέμε πολλές φορές, να τον έβαλε στη θέση του, αλλά βγήκε σε εσύ από τη θέση σου όμως. Αυτό είναι το θέμα. Μα πρώτος αυτός, συ καθόλου κοντά, άστο να είναι πρώτος, να μην υπάρχει δεύτερος. Γιατί αν υπάρχει δεύτερος, είσαι από κάτω.

Μα έπρεπε να το συζητήσω, ποτέ σου, να μην κρεμίσει στο σπίτι σου, να φτιάξεις κάτι ή τι άλλο, όχι Άλλοι επίσης λένε, μα έχω αξιοπρέπεια, ναι αλλά θα χάσεις τη χριστιανοπρέπεια Εάν θέλεις να κρατήσεις την αξιοπρέπεια, θα χάσεις τη χριστιανοπρέπεια Και η Αζυγισέτα πια είναι πια βαριά Κακώς λοιπόν, εν πάση περιπτώσει, παρότι στο τέλος και αυτός θα τιμωρηθεί, θα πάρει κανένα βραδίο Για τορισμένοι λένε ότι Φόσον εγώ έγινα αιτία με την κακία μου Εσύ να δώσεις εξετάσια να πάρεις βραδίο Θα πρέπει και εγώ να πάρω μεριδικό Φόσον σε βοήθα να γειασεις Έχουμε και λογοπαίγνια Θα δείτε τι λέγει αυτός ο άνθρωπος

Όσα μεν ο Θεός ποιεί ως αγαθός Δια των άνθρωπων ποιεί Ότι καλοφτιάχνει, το φτιάχνει για τον άνθρωπο Όσα δε ο άνθρωπος ποιεί, εαυτό ποιεί, για τον εαυτό του τα φτιάχνει, ή καλά ή κακά Ο Θεός δεν φτιάχνει τίποτα για τον εαυτό, τα πάντα τα φτιάχνει για τον άνθρωπο Ο άνθρωπος ό,τι φτιάξει τα φτιάχνει για τον εαυτό, είτε καλά είτε κακά Εάν μένουν καλά θα τον βοηθήσουν, εάν είναι κακά θα τον καταποντήσουν, πάντως δεν φτιάχνει τίποτα για τον Θεό Μη θαυμάζεις την των κακών ευδαιμονίαν, για να μη παρασύρεσαι να οι κακοί ανεβαίνουν Αυτό άλλωστε ήταν πάντοτε ένα ερώτημα μέσα στους πιστούς Και ίσως και σήμερα σε ορισμένους που είναι αδιάβαση στα θέματα αυτά, να

προχώρητηκαν Να έχουν ερωτήματα, γιατί οι ασεβείς, γιατί οι ασεβείς ανεβαίνουν, προκόπτουν όπως λέμε Και ο Δαβίδ το έχει πει αυτό και ο Ιερεμίας το έχει θέσει ερώτημα αυτό στο Θεό Γιατί οι ασεβείς ευτυχούσοι και πήρε την απάντηση από τον Θεό Λέγει λοιπόν και εδώ για να μην θαυμάζεις την των κακών ευδαιμονία γίνωσκε, γίνωσκε, τι να γινώσεις που Άγιε Ως περαιπώλης, τρέφουσι τους δημίους, και ουκ επενούσι αυτών την κακή στην προαίρεση, δεν έχουν δημίους οι πόλεις, δεν τους τρέφουν, σε τι τους χρησιμοποιούν, να εξελέσσουνε άλλους, έχουνε δημίους λέει, τους κακούς έτσι τους παρουσιάζει, ότι

είναι οι δήμοι των καλών, των λεγωμένων καλών, βάσει αυτών των κακών τιμωρούνται οι καλοί, διότι ξεφεύγουνε από το σωστό δρόμο, Στο τέλος, Θα δικαστούνε και οι κακοί, Και οι δίμοι αυτοί, Αλλά θα υπάρχουν αυτοί οι δίμοι, Και ως περιλέει, Επόλυς, τρέφουσι τους διμίους, Και ούκ επενούσιν αυτούν την κακή στην προαίρεση, Αλλά δια τούτων τους αξίους, Τους αξίους τιμωρίας δηλαδή, Κολλάζουσε, Των αυτών δι τρόπων, Και ο Θεός, Τους πονηρούς, Των βιωτικών, Καταδυναστεύειν συγχωρεί, Επιτρέπει λέει ο Θεός, τους πονηρούς να τους καταδυναστεύει, ώστε δι'αυτόν τιμωρήστε τους ασεβούντας, για τον κακόν αυτόν ανθρώπων να τιμωρούνται οι ασεβείς, ασεβείς δεν είναι ο άθεος, δεν είναι ο αιρετικός, είμαστε εμείς ασεβείς, οι οποίοι πιστεύουμε αλλά ταυτόχρονα

αμαρτάνουμε, για δεν κάνουμε αγώνα, να ολοκληρώσουμε, κατ' εξοχήν η πρόνοια του Θεού και η αγάπη του Θεού έχει να κάνει με τους χριστιανούς, Αυτούς οι οποίοι μπήκαν μέσα αλλά δεν θέλουν να μπουν σωστά Είμαι λέει χριστιανοί ορθόδοξες και παιδιά δεν κάνουν Θα φας πολύ ξύλο Είμαι χριστιανοί ορθόδοξος και δεν μιστεύω Θα φας πολύ ξύλο Καταλάβατε Είμαι χριστιανός ορθόδοξος και κλέβω Και ψεύδομαι και ψευδροκίζω Και έχω και την φιλανάδα με έχω το φίλο μου Δεν μπορεί αυτά τα πράγματα Θα φας πολύ ξύλο ώστε να σε καταστήσει ο Θεός αναπολόγητον, όχι για να σου κάνει κακό. Το δηλητήριο στο φαρμακείο δίδεται ως φάρμακο, δεν δίδεται ως εκτελεστικόντι, δίδεται ως φάρμακο.

Εδώ ο Παύλος έδωσε εντολή να αφορήσουν τον αιμομίκτη της Κορίνθου, διαβάσετε στην πρώτη προς Κορυνθίους το πέμπτο κεφάλαιο, αφορήσουν, αφορισμό, ναι, παραδώσετε λέει τη σάρκα στο διάβολο να αρρωστήσει για να σωθεί το πνεύμα και τον έσωσε, όπως αναφέρετε στο δεύτερο κεφάλαιο, στη δευτερία προς Κορυνθίους Επιβάλλονται αυτά τα μέσα και χρησιμοποιούνται από την παιδεία του Θεού Ύστερον δε αυτούς τους κακούς και τούτους παραδίδωσε τη κρίση τους παραδόσουν να κριθούν κι αυτοί επειδή ουχ ως το Θεό διακονούντες δεν τους είχε υπηρέτες λέει ο Θεός δεν τους έφτιαξε ο Θεός κακούς για να τους χρησιμοποιεί άσημα εναντίον των ανθρώπων αλλά τη οικία πονηρία δουλεύοντες τα δυνά της ανθρώπης

πεπήκασιν Πονηροί όντες αυτοί χρησιμοποιήθησαν εναντίον των άλλων ασεβών ανθρώπων ώστε και αυτοί που λέγονται κακοί μεταξύ μας μας ωφελούν πολλές φορές με τη συμπεριφορά τους μας αναγκάζουν να βρούμε τον εαυτό μας και να γυρίσουμε στο Θεό και να κάνουμε σωστά όχι έτσι επίπλαστα όπως κάνουμε πολλές φορές εμείς χριστιανοί γιατί εμείς κρατούμε την ταμπέλα αλλά δεν έχουμε το εμπόρευμα Λέγε παραδείγμα, καθαριστήριον ο κρίνος, έτσι, και μέσα μπαίνεις και σε τρώει μύγα, βρώμα και δυσοδία Λέγε παραδείγμα, παντοπολίων ηλικρίνια και μπαίζει μέσα και σου βγάνει και τις μασέλες από την κλοπή Έχει μόνον την ταμπέλα, δεν έχει το εμπόρευο, αυτό είμαστε εμείς Είμαστε χριστιανοί ορθόδοξοι χωρίς ορθοδοξία Πιστεύουμε χωρίς έργα, άξια, πίστεως και ορθής παρακολουθήσεως

Στη συνέχεια, ο Άγιος Άνθρωπος Αυτός,

πώς ο Θεός ομιλεί στους ανθρώπους Λένε πολλές φορές οι άνθρωποι, και πώς θα το καταλάβω εγώ, ότι ο Θεός με προτρέπει για αυτό, να κάνω τούτο ή να κάνω το άλλο Έχει τη γνώμη ότι δεν θα μπορέσει ο Θεός να βρει κάποιον τρόπο να μιλήσει στον άνθρωπο Λοιπόν, ακούστε τι λέγει, όσοι έχετε διαβάσει τον Ιώβ, το Ιουλίο του Ιώβ, και όσοι δεν το έχετε διαβάσει, να το διαβάσετε Έχετε πολλά πράγματα να ωφεληθείτε, πολλά πράγματα θα μάθετε από εκεί Αυτά που θεωρούνται δίθεν μυστήρια και καλυμμένα και αν τα ξέρουν οι άνθρωποι Στον λύο του Υιώου υπάρχουν Θα βρείτε αυτό που λέγει και αυτός εδώ Λέει ο άνθρωπος μόνος του Θεού δεκτικός εσύ Μόνο λέει ο άνθρωπος είναι εκείνος που έχει

συνομιλία με το Θεό Είναι δεκτικός με το Θεό να τα πούνε Τούτο γαρμόνο το ζώο μιλεί ο Θεός του ανθρώπου, μόνον τούτο γαρτοζώο, ομιλεί ο Θεός, νυχτός μεν διονύρον, ημέρας δε δια του νου, τη νύχτα λέγει, ομιλεί στον άνθρωπο διονύρον, την ημέρα του ρίχνει όταν είναι ξύπιος, μέσα στο νου, σκέψεις ανάλογες, που αν αυτός τις πιάσει και συνηγορήσει και θελήσει, θα οδηγηθεί στο σωστό. Ο Ιώβ λέγει ότι ο Θεός επισκέπτεται τρεις και τέσσερες φορές τον άνθρωπο το βράδυ, τον ύπνο του Και μάλιστα τους ανθρώπους οι οποίοι πιθανόν να κάνουν και έναν σταυρό, να πιστεύουν δηλαδή στο Θεό

Σε όλους τους ομιλεί, όλους τους προτρέπει, όλους θέλει να τους προλάβει, όπως θέλησε να προλάβει και τον Κάιν Αυτός υπερπίδησε τα εμπόδια που του έβαλε μπροστά ο Θεός και έκαμε το δικό του Βάση περιπτώσει του ομιλή. Να σας πω ένα παράδειγμα, γιατί πολλοί ίσως και αυτό να μην μπορούν να το κυκλοφορήσουν. Δεν σας έχει τύχει καμιά φορά να πάρετε μία αναπόφαση το βράδυ, να συζητήσετε με τους οικείους σας ή με κάποιον άλλον που συνεργάζεστε για μια σας δουλειά, για κάποια αγορά, για κάποιο ταξίδι, για ένα κάτι το σοβαρό. και εφόσον κλείσατε το βράδυ και είπατε το λεγόμενο ok, εντάξει, και ίσως κλείσατε και ραντεβού το πρωί που θα συναντηθείτε για τα περαιτέρω και

ξαπλώνετε και κοιμόσαστε, ξυπνάτε το πρωί και του τηλεφωνείτε και λέτε ότι δεν θα πάμε εκεί, δεν θα γίνει αυτό, ε πώς θα γίνει αυτό το πράγμα, να δεν θα πάμε, δεν ξέρω πώς, δεν ήταν εξύπνιος, δεν το συζήτησε, δεν μίλησε με κανέναν, δεν συμβουλεύτη κανέναν, τίποτα, έπεσε και κοιμήθηκε Και το πρωί εξύπνησε με άλλη απόφαση. Και το κάνει. Πώς έγινε αυτό το πράγμα. Τροποποίησε την απόφαση σου τη βραδινή. Ποιος σου άλλαξε το νέο. Και πώς φέρνει μια τέτοια αυστενωρά.

Απάντησε και θέσαι και λες όχι δεν θα γίνει. Δεν πάμε. Ακερώνε. Τηλεφώνησε τους δεν γίνει τίποτα. Γιατί πες μας το γιατί. Δεν ξέρει να πει το γιατί. Έγινε υψηλή κουβέντα στον ύπνο το βράδυ. Το βράδυ ελέγχθησαν αυτά τα πράγματα. Αυτό είναι ο οποίος ομιλεί. Έχ Εμείς περιμένουμε γράμμα από τον Θεό και εξαρρογώ με την υπογραφή του και να πάμε και να δείξουμε να έχουμε τη γνησιότητα της υπογραφής του. Λες και ο Θεός δεν έχει τρόπο να μιλήσει στον άνθρωπο και να καθηγήσει. Υπάρχει απλότης, Θεέ μου φώτισέ με και έχει τρόπον αυτό να σε φωτίσει με μηρίους τρόπους ώστε να σε βάλει εκεί που είναι το συμφέρον σου επάνω στο θέμα αυτό.

Ομιλή, λέει ο Θεός, νυχτός μεν διονύρον, ημέρας δε δια του νός, και δια πάντων της αξίης αυτού ανθρώπης, προλέγει και προσημένει τα μέλλοντα αγαθά, δηλαδή και με μυρίους τρόπους, λέει, στους ανθρώπους του,

πώς δηλαδή, του τα λέγει, του τα γράφει, τα δίνει σε χαρτί, όχι μέσα του, του έχει πληροφορίες, του δημιουργεί εμπιστοσύνη, και λέει και ακόμη πολλές φορές, λέει, κάτι θα κάνει ο Θεός, Δεν ξέρω να σου πω τι θα κάνει, πάντως ξέρω τι κάτι θα κάνει Αυτός είναι αυτός, ο οποίος συνονοείται κάποιον τρόπο με τον Δημιουργόν, χωρίς να μπορεί να σου πει με ανθρώπινα λόγια πώς γίνεται αυτή η συνονόηση με τον Θεό Και βλέπετε ορισμένους ανθρώπους που έχουν προϋποθέσεις εξωτερικές, χειρότερες από μας Αυτοί να διατηρούνται με μία, να έχουν ακμαίο το ηθικό και να προχωρούν, που εμείς έχουμε καλύτερες προϋποθέσεις αυτούς και να είμαστε χαμένοι, να έχουμε καταπιεί τη γλώσσα μας, να μην ξέρουμε τι

γίνεται, να πολιτευόμεθα σαν ορφανά Παρότι λέμε πάτεροι μόνοι στους ουρανείς, γιατί πει να πει να είσαι πατέρας τον ουρανό και από το άλλο μέρος ο πολιτεύεσαι σαν ουρανό Είναι οι άνθρωποι εκείνοι οι οποίοι δεν έχουν καθαρά τα πιάτα τους ώστε να έχουν την ανάλογο απάντηση από τον Ζων για να βαδίζουν Μπας περιπτώσει αυτό λέγει ο Άγιος Άνθρωπος Αυτός και έχει ακόμη κάτι τι άλλο να μου επιτρέψετε και αυτό να σας το πω Γνωριμία Ανθρώπου και Θεού, Γνωριμία Ανθρώπου και Θεού, Γνωρίζει τον Θεό ο άνθρωπος και γνωρίζεται υπό του Θεού, Είναι εκείνο που λέει ένας άλλος πατήρ, Ακοή αντί ακοής, Για να γνωριστείς από τον Θεό θα πρέπει να θελήσεις να γνωρίσεις τον Θεό,

Όχι απλώς να πιστέψεις, αλλά να γνωρίσεις, διότι εμείς αν ερωτηθούμε, αν πιστεύουμε, μπορούμε εύκολα να πούμε όχι, ώστε δεν πιστεύετε είστε άπιστοι, όχι γνωρίζουμε, γιατί εμείς γνωρίζουμε τον Θεό, τον έχουμε δει στη ζωή μας, τον έχουμε δει στην πράξη, δεν είναι πίστης για μας πλέον, είναι γνώσεις, δεν υπάρχει Έλληνας, δεν υπάρχει ελληνική οικογένεια που να μην έχει δει τον Θεό, είτε τον προσώπο του Θεού, είτε της Θεοτόκου, είτε τον Αγίου. Δείπα μας που να μην την έχει δει το Θεό. Πιστεύουμε εμείς τώρα ή γνωρίζουμε. Γνωρίζουμε. Αν όπως σας πω εγώ ότι δεν πιστεύω δεν είμαι εκτός πραγματικότητός. Γνωρίζω, έχω δει το χέρι του Θεού θαυματουργικό σε τόσες περιπτώσεις που δεν

επιδέχεται πλέον σε ζήτηση σε τίποτα. Χρειάζουμε πίστη τώρα πραγμάτων έλεγχων ή βλεπωμένων. Την πράξη γνωρίζω πλέον. Γνωρίζει λοιπόν λέγει τον Θεόν ο άνθρωπος και γνωρίζεται υπό του Θεού. Ο σπουδάζων, Διαπαντός, Αχώριστος, Είναι του Θεού Ποιος γνωρίζει το Θεό και ποιος γνωρίζεται από τον Θεό Ο σπουδάζων, Διαπαντός, Αχώριστος, Είναι του Θεού Πόσο άνθρωπος είναι αχώριστος από τον Θεό Δια του τρόπου που σας είπα γρηγορότερα που έρχεται και γίνεται ένα με τον Θεό Και δια της προσευχής Προσευχή επίσης είναι εκείνη η οποία ενώνει τον άνθρωπο με τον Θεό Έχει επικοινωνία με το Υπερπέραν, χωρίς να ξέρει

πώς, πώς να δείξει εδώ τώρα και πριν προλάβει να φτάσει ο Κρότος στην άκρη της εθούσης, το παίρνει ο άλλος στην Καλιφόρνια, στην Αυστραλία Ο άνθρωπος τα έχει φτιάξει αυτά, ο Θεός τίποτα, ο άνθρωπος μπορεί να είναι πανταχού παρόν σήμερα ε, ο Θεός δεν είναι πανταχού παρόν Αυτός που τα φτιάξε αυτά για να τα βρούμε εμείς και να τα χρησιμοποιούμε και να θαυμάζουμε Τι μάστορασταν αυτός, άραγε που φτιάξε τέτοια πράγματα, δεν είναι τίποτα αυτός Αυτός λοιπόν που έχει σχέση λέει με τον Θεόν καθημερινήν, είτε δια της Θείας ευχαριστίας Γιατί λέγει, ο τρόγων μου τη σάρκα και πίνουν μου το αίμα, εμε μη μένει καγό εν αυτό Ο τρόγων μου, όχι ο φαγώνου, ο τρόγων μου συνεχώς τη σάρκα και πίνω

μου το αίμα, εναι μη μένει καγό εν αυτό. Γίνεται ένα με τον Θεό. Και δια της προσευχής επίσης έχει μία επικοινωνία που στέλνει και λαμβάνει. Γιατί ο άνθρωπος είναι και πομπός και δέχτης. Στέλνει προς τον Θεό και λαμβάνει από τον Θεό. Ξέρετε, ένας πομπός είναι πομπός τεχνικός και ένας δέχτης είναι δέχτης, έτσι, το μαγνητόφωνό μου παίρνει, πρέπει να σταματήσει να παίρνει για να δώσει, δεν μπορεί ταυτόχρονα, εδώ γίνεται ταυτόχρονα αυτό το πράγμα, ο άνθρωπος στέλνει στον Θεόν διά της προσευχής και λαμβάνει απάντηση και έχει αυτό να είναι αχώριστος με τον Θεόν. Αχώριστος δε του Θεού γίνεται ο άνθρωπος,

ο αγαθός παραπάντα και πάσης κρατών ηδονής Θέλεις να έχεις σχέση με τον Θεόν, θα περιορίσεις τις απολαύσεις των ηδονών σου Εάν θελήσεις να απομυζήσεις όλες τις ηδονές, δεν μπορείς να έχεις σχέση με τον Θεό Αυτό είναι κάτι που σε κόβει, δεν έχεις επαφή με τον Θεό Θέλεις να έχεις επαφή, θα περιορίσεις, θα σταθείς τα νόμιμα, θα σταθείς τα απαραίτητα, τα αναγκαία Και είναι βέβαια ορισμένοι, οι οποίοι θα μπορούσαν να μας πούνε ότι πράγματι αυτοί είναι εγκρατείς, δεν έχουν σχέση με τις ειδονές κλπ. Μήπως διότι εγύρασαν,

μήπως διότι τους εγκατέλειψαν οι δυνάμεις, γιατί ξέρετε όπως λέει ο Μέγας Βασίλειος Δεν είναι αρετή, όταν δεν το μπορείς ένα πράγμα, τότε σε εγκαταλείπει η αμαρτία, δεν την εγκαταλείπεις, σε εγκατέλειψε, δεν δίνασε να την πράξεις, σε εγκατέλειψε, έφυγε πάλι, σε θέλω λέγει να δίνασε, να μπορείς, να έχεις και εσύ θεληματικά να το περιορίζεις και το λέγει εδώ πέρα, ου κατένδιαν, όχι διότι δεν έχεις δύναμη, της τούτων χορηγίας, αλλά καταβουλήν και εγκράτιαν οικίαν, θεληματικά, το μπορώ, αλλά δεν το κάνω, το αποφεύγω, μπορώ να φάγω, αλλά δεν θα φάω τόσο, μπορώ να το απολαύσω αυτό, αλλά δεν θα το πάρω, για να δημιουργήσω αυτές τις προϋποθέσεις που θα είμαι

μαζί με το Θεό. Διότι όταν ο άνθρωπος θα θελήσει να πιαστεί με την κοιλιά του και με τον κόσμο και με το χώμα δεν μπορεί να έχει και με το Θεό Χρειάζεται ένας μικρός σαγόν και χρειάζεται να στερηθεί λίγο ο άνθρωπος από τα λεγόμενα καλούδια του κόσμου τούτου για να έχει κάποια σχέση με το Θεό Έχω βρει δύο-τρία τινά ακόμη, όχι ότι όλα δεν είναι καλά αλλά έτσι που μου κάνανε λίγο φαντασία Ξέρετε, πολλοί άνθρωποι λέγονται ανθρωποποιεί και ανθρωποποιός καθεαυτό θα μπορεί να λεχθεί ένας που κάνει παιδιά, φτιάχνει ανθρώπους Το να κάνεις παιδιά, εύκολο πράγμα είναι, ο καθένας μπορεί να κάνει παιδιά, κάνει ανθρώπους, ανθρωπά και άλλα Αλλά να κάνει ανθρώπους που πραγματικά να φέρουν το

όνομα του ανθρώπου, αυτή είναι μια άλλη ψηλή δουλειά και είναι μια εργασία που την κάνουν ορισμένη Ακούστε πως το διατυπώνει ο Άγιος Άνθρωπος αυτός, λέγει το εξής Ανθρωποποιός οφείλην λέγεστε, πρέπει να λέγεται ανθρωποποιός, ο τους απεδεύτους ημερός εδυνάμενος Αυτός είναι ανθρωποποιός, έναν άνθρωπο αγρίκο, αφορικός με τη θρησκεία, αφορικός γενικά με το χαρακτήρα του ανθρώπου που μπορεί να τον κάνει άνθρωπο Αν τον φτιάξει άνθρωπο, Ή να λόγον και παιδεύσεως αραστώσει, Να θελήσει να τον φέρει σε μια τέτοια κατάσταση, Να εργαστεί επάνω του, Να τον βοηθήσει να μάθει, Να θελήσει

να μάθει, Και να μάθει πρώτα βέβαια, Όχι την παιδείαν την κατά κόσμων, Αλλά την κατά θεών, Διότι οτιδήποτε κι αν μάθει ο άνθρωπος κατά κόσμων, Εάν δεν φέρει τη σφραγίδα του Θεού, Δεν αντέχει, Δεν αντέχει, Δεν είναι γνήσιο, Πρέπει να φέρει και τη σφραγ Αγίδα του Θεού, των αυτών τρόπων και τους ακολάσους των βίων, επί την ενάρετον το Θεό αρέσκουσα πολιτεία μεταρρυθμίζοντας, ανθρωποποιεί ο φίλους λέγωστε, κατά τον ίδιο λέει τρόπο, τους ανθρώπους που ζουν μακριά από τον Θεό, να τους βοηθήσει να έρθουν μέσα, να δεχτούν του Θεού την πολιτεία, αυτοί οι άνθρωποι που έχουν αυτές οι ικανότητες, υποθέτουν τον εαυτόν τους αυτή την εργασία, αυτοί μπορεί να λέγονται ανθρωποποιεί. γιατί ως τους ανθρώπους αναπλάτωντας τον έφτιαξε η μάνα του αλλά

έφτιαξε ένα κομμάτι κρέας αυτό το κομμάτι το κρέας τώρα θα το πάρουμε να το αξιοποιήσουμε γιατί ο άνθρωπος βγαίνει σαν από ένα νταμάρι ένα ακατέργαστο μάρμαρο αλλά για να γίνει από αυτό το μάρμαρο μια χαλεπά θα πρέπει να γίνει κάποια εργασία επάνω έτσι Έτσι ακριβώς, όχι ακριβώς και πολύ χειρότερα, διότι το μάρμαρο κάθεται και δέχεται όλα που θα δεχτεί, ο άνθρωπος κολοτσάει, έχει τα γιατί του, δεν θέλω και χίλια δυο άλλα πράγματα και χρειάζεται πόσο ευστροφία χρειάζεται, πόσο ανοχή χρειάζεται, πόσα τέχνη χρειάζεται για να καλλιτεχνήσεις σε αυτό το κομμάτι το κρέας επάνω, άνθρωπο κατάλληλο για τη Βασιλεία των Ουρανών Ανθρωποποιεί λοιπόν αυτή, οφείλουση λέγεστε, ως τους ανθρώπους αναπλάτωντας, πραώτης γάρ και εγκράτεια, ευδαιμονία εστί

και ελπίς αγατή, τις πληχές των ανθρώπων Χρειάζεται πραώτης και χρειάζεται και εγκράτεια, για να μπορέσεις να αναπλάσεις τις πληχές των ανθρώπων και να σου δοθεί αυτός ο τίτλος του ανθρωποποιού Ένα άλλο ακόμη που είναι ερώτημα σε πολλούς ανθρώπους είναι αυτό που μακαρίζουμε χωρίς να έχουμε προσέξει Ξέρετε πολλές φορές μακαρίζουμε ανθρώπους οι οποίοι επέτυχαν κατά κόσμο όπως λέμε Είναι πλούσοι, είναι ευγενείς, είναι, είναι, αλλά θεών δεν έχουν Μη έχοντας εμείς πώς να βαθυμολογήσουμε και να βρούμε πού είναι το κέντρο του βάρους του λέμε ότι αυτοί είναι οι μακαριστοί, αυτοί είναι οι άνθρωποι που πρέπει να πάρουν τα μπράδο μας. Ακούσε τι λέγει,

ο πλούσιος και ευγενής παρά τις καλώς φρονούσει, παιδεύσεως ψυχική δίχα και αρετής απάσης, κακοδέμον υπάρχει. Αυτός λέγει, ο πλούσιος, ο ευγενής, που νομίζουν οι άνθρωποι. Παιδεύσεως ψυχικής δίχα, Χωρίς όμως παιδεύσιν ψυχικήν, Χωρίς Θεών όπως λέμε, Και αρετί δίου απάσεις, Κακοδέμον υπάρχουν, Δεν είναι, μην τον μακαρίζεις, Εφόσον λείπει από τη μέση ο Χριστός, Λείπει ο Θεός, Και ξέρετε πόσα σπίτια, Θα μπορούσαν να είσαν τρισευλογημένα, Εάν είχαν βάλει και Χριστό στο σπίτι τους, Και δυστυχώς δεν έχουν βάλει Χριστό στο σπίτι τους, Και υποφέρουν, Και βασανίζονται, φως ο Χριστός τους είναι χρήσιμος, γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις, ο

Χριστός με γιώτα, γίνεται Χριστός με Ήτα, πώς λέγει στον 33ο Ψαλμό, γεύσαστε και είδετε ότι Χριστός ο Κύριος, το Χριστός το έχει με Ήτα εκεί, χρήσιμος ο Κύριος, σου είναι ανάγκη, πολλοί άνθρωποι θα είχαν ηρεμήσει, θα είχαν βρει τον ύπνο τους, θα είσαι ανήσυχοι, θα είχαν μακροζωία, εάν εδέχονται τον Χριστό.