Ὁμιλία (ἀταύτιστη)

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

There are a few questions I need to answer that connect with the other evenings, and with something further beyond that. In fact the first one, as I see here from my notes, relates to what I was answering a little earlier to that brother, when I said: do not be hasty. It is true, many people get swept along. A person ought to weigh a matter thoroughly.

Every issue, in order to take a position.

There is something in Genesis, in the eighteenth chapter, verse 21, that helps us greatly in this line of thought, by extension. You remember that He was about to destroy Sodom and Gomorrah because of the sin of homosexual relations, of attraction contrary to nature. This was the great sin of that time, and even today it ravages the whole world. And it seemed so strange to God, if one may put it that way. It was unbelievable to Him that such a thing could exist,

even though the sin had reached up to heaven. And He says, in essence: I will go down, I will see whether they are doing altogether according to the cry of it. If I actually go and see for Myself, up close, I cannot believe My own ears, I cannot believe what I see and perceive. I will go Myself to see whether it is truly so, whether the things being heard are actually being done. There is a great teaching behind this: of what you see, believe half, and of what you hear, believe nothing at all.

There are cases so beautifully fabricated, passed from mouth to mouth with no basis and no starting point, that they cause great harm. If God Himself says, “No, I do not believe these reports; I will go and see, ” how can I be so quick to believe something simply because one person told me this, another told me that, it was heard somewhere else, or someone heard it from people he did not even know? This teaches us that we must be very cautious in such matters. I remember an incident—I have mentioned it to you before. I do not want to tell you who the person was, because it would shock you.

You would be shocked if I told you who it was that recounted this and made the accusation. He was accusing a bishop from Athos of being a fornicator, and things were so arranged that, in a monastery one evening when both of them were being hosted, by coincidence the bishop died of a heart attack, and they laid him out as is the custom, and the accuser himself was present, and the bishop turned out to be a virgin.

Above all in religious matters, concerning the clergy and so on, because the clergy are the bridge by which a person goes to Christ in order to be brought to God, for a person cannot go to Christ without the clergy, and cannot go to God without Christ. Christ stands between God and mankind, while the clergy stand between mankind and Christ. It is only through the clergy: the priest baptizes, crowns in Holy Matrimony, sanctifies, hears confessions, gives Holy Communion—he does everything. The clergy perform these Mysteries whether they are worthy or unworthy.

The priest goes to Christ, and through Christ the faithful go to God the Father. “No one comes to the Father except through Me,” Christ says. And no one comes to Christ except through the clergy. This is the path. That is why Satan, knowing what the Orthodox clergy are—even when a priest is sinful—abhors them. Therefore, a person must always think carefully before opening his mouth to speak against the clergy.

And all the more so when he sees that God, the One who has authority over him, still bears with him, still wants him, still keeps him, and so on, you understand. He says here: I will go down and see whether they are doing altogether according to their outcry; I do not believe My own ears, I do not believe, speaking in human terms of course, I do not believe, I will go down Myself to see, if I do not see it I do not believe it. God Himself, if He had not seen it, would not have believed it. And now consider us, who are finite and speak according to what we have been told, according to what we have heard.

For if you examine people who publicly take a position, make accusations, and denounce various things, and ask whether they know anything firsthand, you will often find that they know nothing at all. And if you go back, back, back, back, you may well find that the matter is the complete opposite. About this we must be careful, because all these things will one day be brought to account. If you wish, recently I was reading a prescription, a guide, on how a person ought to think.

And the first thing it says is that a person must guard himself in order to be saved, if he wants to. It is the matter of his tongue, to shut his mouth, not to speak about anyone, whether good or bad. This it puts first. It made an impression on me, and I want to read it again to digest it, to see how he arranges things and how he starts from there, as if to say that the greatest deadly sin in the eyes of God is for a person to judge and condemn,

to busy himself with other people's affairs, when he has so many affairs of his own to busy himself with. more quickly, as with the other point, because this note I read to you prompted it

A further opinion is being asked on the following issue, and it has been put this way: What do you say about children who do not want their parents? It is true that children have not thought this through well enough. And the paradox is this: children would never act the way many, sadly, act toward their parents today, if they considered that they too will one day grow old, and that there is a likelihood, certainly,

because a person is paid back in the same coin, that they will meet with the very same treatment. Sadly we forget that we too are likely to grow old, and as we make our bed, so we shall lie in it, and we would not want our children to do to us what we today do to our own parents. Sadly we do not think about this, and there are many daughters-in-law and many sons-in-law and many children. We do not think about it. Nevertheless, they ought to know that the Holy Spirit has anticipated this, through the Wisdom of Sirach, that is, Ecclesiasticus,

in chapter three, verse fifteen specifically, by saying the following: The dishonoring of a father is a reproach to the children. Whoever does not glorify, does not show care for his father, a reproach is upon him, shame, disgrace, dishonor. Upon this child who does not honor his father, the dishonoring of a father, you do not give way to your father, a reproach to the children. The Wisdom of Solomon anticipates this, through Ecclesiasticus, saying it in chapter three, verse fifteen. Once before, on this very point, I told the following story: a son, led astray by his wife,

who could not bear the mucus running from the father's nose and mouth, was told by her: either you drive him out, or I will leave. The man gave in, under pressure, and drove him out. It was summer, and he sent him across the way to a cave that was there. He was to go there, they would send food over to him, and so on. And I will consider, the lady said, whether I will allow him to come back in the winter. But now he'll go and take the fresh air out there. Indeed, the son said this to his father,

and the good-hearted father raised no objection. “Yes, my child, I will go. You stay here and live happily with your wife. They tell a little boy they had there to take a rag rug and carry it over to help the grandfather there. So they went, but the little boy had also taken a pair of scissors with him. And when they got there, he unfolds the rug and says to the grandfather, "Hold this, grandpa." And he began cutting it in half.

The grandfather protested. “My child,” he said, “why are you doing this to me? Couldn’t you at least let me put half over me and half under me? This isn’t enough to cover me. ” “What do I care, Grandpa? ” the boy replied. “Don’t you worry. ” What could the grandfather say to the little fellow? He took half the ragged blanket, while the boy took the other half and returned home.

His father saw him come back. “What happened? ” he asked. “Did you go? ” “Yes. ” “What is that? Didn’t you leave the blanket there? ” “I left half of it. "I didn't leave the whole of it." "And why is that?"

"Why should I leave grandpa the whole thing? What does he need it for," he says. "What do you mean?" "I want," he says, "when you grow old, to send you out there too, with this other half," said the little boy. The father turned to stone. He went to call the grandfather to come back, and he summoned the grandfather home again. Now of course there are certain people who want to justify themselves, saying they may have reasons, valid reasons, to drive these people out.

Specifically, one soul at this point says, "They've lost it," he says, "they've lost it" — meaning they're not right in their minds, they've suffered some breakdown, it's their head, maybe something, an illness, I don't know. So, because they've lost their wits now, while you of course will never lose yours, you'll always have all four hundred of them — what then are we to do with these people? Should we throw them into a nursing home? You know that a father and a mother don't need so much food, or a doctor; the greatest doctor and the best food is for them to see their child,

to see their little grandchild. You know this very thing, even if they go hungry. You don't know it, you haven't grown old — and I pray you won't, if you think this way. It is no solution to send the very people who brought you into being to a nursing home just so a doctor will be close by. Let him die tonight close to you, inside the home, so that you too may have the blessing. People who show themselves so hard toward those who gave them birth lose a great deal.

But wise Sirach, again, in chapter three, chapter three, verse fifteen, gives this counsel for these difficult cases: "And if he is failing in understanding, have forgiveness." Even if his mind isn't well, forgive him, because he is not to blame. And take care: Christ is a mechanic; he can easily pick up the little screwdriver and twist your little mind a bit, and off you go for shock treatment upstairs.

Easily — no one has guaranteed you that you'll always keep all four hundred of your wits. And don't be deceived; Satan is fooling you. You will carry your cross, and this is a precious cross, not an ordinary cross — a precious cross. To have your father, your mother at the head of the household there, and to have some labor to perform for them. One day I heard a lady on the phone: "I'm shut in, Mr. Panagopoulos, I can't go anywhere." That is — I'm not talking about going to dances, going out,

“I am not asking to go out and enjoy myself, but surely I should be able to visit a hospital or go somewhere too. ” But you already have a hospital in your own home. The wife was ill; she had suffered partial paralysis and was confined to the house, needing the care of her husband. Yet she wanted to go and serve in a hospital. But God brought the sick person into your own home. You do not even have to walk to the bus stop, get soaked in the rain, or suffer in the heat. He has placed the sick person right there in

your home—the hospital is inside your own house. So, will you leave your own dead person lying in the coffin and go to carry someone else’s coffin? What are these things you are telling me? Sadly, many people do not think about this. Homes for the elderly should be closed. They are an utter disgrace—an utter disgrace both to Christianity and to the whole world. A disgrace. In some exceptional cases, of course, a nursing home is necessary.

But in all the other cases, the elderly should be in our homes. In our homes. And yet there are rooms for cats, rooms for dogs, for the girls' boyfriends, for the boys' girlfriends — they have their rooms; everyone except the father and the mother. The father and the mother have none. The daughter has her room to receive guests, the son has his room to receive guests, but the father and mother have no room; they aren't entitled to one. And that foolishness that strikes certain old people, who sign everything over in advance, as we say, to the daughters-in-law,

to the sons and the rest, and then get kicked out afterwards — that is their own doing, and they should be careful about it. And I have something to say on this point: once some children were pressuring their parents to sign things over to them, "and we'll take care of you." What does it look like to you? It was spring. "Will you allow me," he says, "to give you my answer after a few days?"

said the father. An old father, white hair, seasoned, in the full sense of the word — an experienced man. Under the balcony of the house there was a swallow's nest, and he went and took these swallows, the little birds, and put them inside a cage. The mother and the father now, tsa-tsa-tsa-tsa from outside, tsa-tsa-tsa-tsa. They found the opening — he had left the cage door open. And they would go inside and feed them. The little birds grew up; they too got used to it, and they still hadn't flown.

And the grown ones would even go in and sleep inside. Of course, this is not a trap. They cared for them; he counted the days, when the little ones would be able to fly. And one morning he goes and shuts the two grown ones inside and leaves the little ones outside. The little ones flew off here and there, and so on and so on. But not one came back to feed the grown ones. At the same time he was teaching his son a lesson. "Why are you doing this, father?"

"I'll tell you after fifteen days." So when he had shut the grown ones inside and the little ones did not come to feed them, he says, "What do you see now, my son?" "I see," he says, "that before, the grown ones were feeding the little ones." Now the little ones have grown, but they do not feed the older ones, even though the older ones raised and fed them. That, he said, is what awaits me if I sign everything over to you. "This is what I fear," he says, "if I sign it all over to you — that as long as I feed you,

fine, but once you've shut me in, you won't feed me. You'll have gotten what you wanted; so, I won't sign it over to you." We are not careful enough, and afterward we tear our hair out. We repent afterward, because we do not seek the counsel of discerning people. We do not get down on our knees and beseech God: “Should I do this? Should I sign this, or should I not? ” It is a great shame, especially for those who call themselves Christians, who hold a candle at the Resurrection service or take pride in being Christians, yet have their parents living in nursing homes. Therefore, my answer on this matter is uncompromising:

we shall have to render a fearful account before God. Whatever your father may be, only if he is a heretic, if he is drawing you into heresy, and if your faith is in danger, may you leave him. Otherwise, honor your father and your mother. Even a ladder may once have been the means of saving you—from a fire, from persecution, or something similar—and you would never want that ladder to be lost. Let it always remind you that this is the ladder that once saved you and is still here today.

Well, your very being comes from these two bodies, from these two people. Ask God to give you the strength to care for your parents-in-law and your own parents, and, if possible, to care for others as well. Read the Life of Basil the Great; read the Life of Saint John the Merciful. Read them, and you will see that they secretly sheltered elderly people and cared for them. These men were bishops, yet they washed the old people’s undershirts and underwear themselves. They considered it a great thing—how much more, then, should we?

After all, how is it that you are the clever one and she is the foolish one? It flatters you to say, I come from such foolish parents, and yet I turned out the way I am, from such people that I don't know what to make of and cannot accept. These are the very people you come from. So this too counts against you. If you say it, if you put it forward as an excuse, it is not right. Forgive me, but this is my opinion. I am offering an opinion. I am not legislating, I am not a Synod, nor am I our Lord Jesus Christ.

I am a man. If these things have merit, if you see them as right, then hold on to something. If you do not see them as right, then do not hold on to them. Another strange thing is this. What do you say, Mr. Panagopoulos, about a custom that prevails in some parts of our homeland, where as soon as a couple is betrothed they immediately sleep together?

On this, if you look at a book I have written on repentance and confession, I wrote about this matter at an unsuspecting time, much earlier, some twelve or thirteen years ago. Because I once found myself out in Boeotia, and I found myself in just such a case. A pledge had been given: yes, we will give you the daughter, you will give us the son. And that evening the daughter left her home to go to the groom's house and stay in the groom's house.

You understand now what is hidden in this, and what can happen, and what kind of marriage this can turn out to be afterward. Because it is true that they live together one, two, three, even five years without the crowns. In the meantime they have children, whom they kill, they never bring them into the light. And then the priest comes to issue the marriage license, and people come to say glory and honor, and they crown them. You understand what a mockery this is of the Mystery, and of the whole service of Holy Matrimony in general,

which has nothing to do with such things. Representations were made to the Synod, representations were made to the bishop there, of that region, and more specifically to the clergy there, and so on, and in a way, as I am informed, this thing was curbed. There was also another custom there, that the girls do not go to church. I found myself in their region, in fact during the days of Saint Spyridon, and the entire women's gallery was empty. There were no girls in the church. The girls who do go to church are considered dishonorable.

And you can understand now what it is to find yourself faced with such customs, in the full twentieth century, and for us to be called Christians. And catechetical instruction was given on this subject. We stayed there for two or three days, as long as God permitted. And I am happy to tell you that the girls came to Church. They too began attending the services, though until then they had remained outside because their custom required it. But what is sorrowful is this: neither that local church nor the priests there regarded it as a sin, even though they knew that, in the village,

this woman and that man were living together as husband and wife, and so on. And the next day they come to be crowned in Holy Matrimony: “Crown them with glory and honor. ” This is what is so sad—deeply sad—and these matters need to be clarified. Consider this: Basil the Great says that if a girl is betrothed and is kissed by her betrothed, she ought to have a canon, because a kiss is equivalent to half of fornication. The bride must be completely untouched in every respect, and so must the bridegroom.

She should be in the state of the Most Holy Theotokos when the Angel spoke to her. “Behold,” she says, “I am an unwritten tablet. Write whatever you wish upon me; fashion me in purity; make of me whatever you wish. “For You alone, my Creator, I remain chaste, ” for a woman also belongs to her lord and husband—to some Adam whom God knows. In the same way, the husband and lord must remain pure for some Eve. Men have no special rights here. Can men live dishonorably while women and young women remain honorable and chaste? Can we demand chastity from women but not from men? Look at how far things have gone today.

A few months ago, a bride was sent back to her father by her bridegroom because he found her chaste. That sounds strange to your ears. I repeat: a few months ago, a bride was sent back to her father because the bridegroom found her chaste. These are the times we are living in now. Do you understand? The standards have been reversed.

They say, “You cannot be a real woman if you have remained chaste until the age of twenty-two. ” Do you understand the perversion involved? This, then, is not right. And the evil is that it has become established as a custom; then, under the cover of custom, it is treated as though it had a blessing, and so it continues. Do you not consider it wrong? They may have given their word to each other,

but what if the engagement is broken off tomorrow? Why should the young woman lose her honor? And even if it is not broken off, you may go away for military service for one, two, three, or four years. If she becomes pregnant once, twice, three times, and so on, and you kill so many children, how will you afterward establish your little home, blessed by God after your wedding? How can that be? Do you remember once when I was telling you, when I was speaking in Kypseli,

how a woman stayed behind outside and walked along with me on the road and said to me: If, Mr. Panagopoulos, as you say, a person must confess... Well of course, I say, if he sins he must confess. But the way you say it, I say, that when a person sins he absolutely must confess... If he sins... Do you understand me? If a person sins, he must confess. If, with God's help, he does not sin, he will not confess.

But the way you keep saying it... Get behind me, Satan, I say within myself. What is this now, my good woman, why are you asking me? What is this that grips you inside? Something is convicting you within. Tell me, here at the crossroads in Kypseli, what is it? Nothing, but the way you say it... How long has it been, I say, since you confessed? It's been a while. Since when?

A while. Are you married? Yes, married. Where are you from? From Levadia, a year ago. Did you marry a virgin, or a fornicatress? What is this you are saying to me? Answer what I am asking you. This is a custom. Of God or of the Devil?

I don't know. A custom. It is of the Devil. I open my book and give her a book on repentance and confession. Read this, and you know where I am, if you want to come to your senses... and she went off, and two years later I learned that she went with three sheets of foolscap... How long has it been, I say, since you confessed?

It's been a while. Since when? A while. Are you married? Yes, married. Where are you from? From Levadia, a year ago. “When you married, were you a virgin or a prostitute? ” “What are you saying to me? ” “Please answer what I am asking you.

” “It is a custom. ” “From God or from the Devil? ” “I do not know. It is a custom. ” “It is from the Devil. ” I opened my case and gave her a book about repentance and confession. “Read this. You know where to find me; if you wish, come and see me. ” Two years later, I learned that she had gone to confession with three sheets of paper,

on which she had written out the whole story of this corrupt life and the other one as well. So this is not right. It is dishonorable and immoral. It is a custom imposed by Satan, and it has taken hold. The Church has not done as much as it should to enlighten people about this matter. Even now, in certain places, although it has been greatly reduced, this still happens. But since we have touched on this subject, allow me to mention another, related custom.

In the regions up there—Thrace, Serres, Xanthi, Komotini, Thasos, and so on—something else takes place: a woman's husband dies. The wife can now go to the house of some other man and that other man can keep her, for one year, two years, three years, five years, and they have children together and so on; and if in the end he wants to marry her, he marries her. If he does not want to marry her, he does not marry her.

How do you describe such a thing? And it is not only this. This too is what I am telling you. Think what it means: a widow of twenty, twenty-two, twenty-five, and another man takes her, takes her little children, she goes off to him and stays there one, two, three, five years, in the very same village now, and lives with him unlawfully and bears children and the rest, without being crowned in marriage. "It's a custom," she says.

But what kind of custom is this? If she cannot live in self-control, she is given leave to marry in the Lord. Paul speaks of this in the seventh chapter to the Corinthians: "I say to the unmarried and to the widows that they should not marry; but if they cannot exercise self-control, let them marry, only in the Lord" — not live unlawfully and be dragged here and there, to take a man. They are pulled this way and that. Let them go and take a husband. Where did you find such a custom?

Can a custom now set aside the Gospel and abolish the law? You are telling a widow to go and become a prostitute, to become the concubine of one man and then another; and someone claims that a man may live in fornication with a widow. Who has ever heard of such a thing? What priest could hear this without his hair standing on end? What bishop could hear it and not excommunicate those involved? What is he supposed to do? The people have received no illumination concerning this matter. Therefore, do whatever you can,

whatever lies within your power, to help them, because the people do not understand how these matters truly stand. Under certain misguided customs, they are tormented and suffer even here in this present world, because when a person lives in sin, he cannot have God’s blessing. For this reason it is not only this, what happens here in Attica and the like. We have other cases within our Greece,

and perhaps these are not only the two that have come to my own attention; there may be others that I do not know of. I am speaking only of what I see this evening. So let us pray that God will enlighten the people and deliver them from the hands of Satan. For Satan has gotten his grip in this way and profits from many sides, and especially from sides one would never suspect. John Chrysostom says: where there is a good custom, let it remain; where there is a bad one, let it be uprooted, and another new and good one be put in its place.

So much for that. The next question is this: How does it appear, Mr. Panagopoulos, that at the time of death the soul does not die together with the body? Of course this is a theology of the Jehovah's Witnesses, but I will not say much; I will cite only a single passage. The one our Christ spoke: "Do not fear those who kill the body but are not able to kill the soul."

What more certain, what more authoritative thing do you want than what Christ said? Do not be afraid if they kill your body; your soul they cannot kill, they cannot put it to death. Consequently, the soul remains. Whatever you want to do to the body, cut it into little pieces — the soul, being spirit, will continue to exist. And there are not only these; there are a thousand and one other cases in which the existence of the soul is proven, as in the Resurrection, for example.

Yes — and if I gather it together: where was the soul? It was somewhere, and it came. He said, "Lazarus, come forth" — and he returned. Consequently, souls do exist. Many of those who had fallen asleep were raised on the day of our Christ's Crucifixion; Where were their souls? Therefore, souls exist.. So then, let us not be deceived. Next, something else.

The question is: if a man has wealth, how are we to understand his case — does he have it from God or not? For many busy themselves with the question of wealth, and they condemn to Hell all those who have money. So they trouble themselves over how it is that people have their money. Now the answer is twofold. As we were saying, it has two sides.

If he has it from his own sweat, if he has it from his own labors, if he has it from his own scant means, from that little bit of capital there, then it turns out he has it according to God — not from God, but according to God. A man works and earns four thousand a week, but then wants to spend eight thousand over the weekend. Naturally, he will never have enough to put even a penny aside. Another man earns four thousand, spends one thousand, and puts the other three thousand aside. That man will one day put together some small sum.

He is wealthy compared to one who has nothing. And if he goes to the village and builds himself a one-room house, he is the rich man, he is the bourgeoisie. The first one they will go after and prune down is the one who has money. He went to America and washed, if you could see it, a million dishes over there, and he brought back from there two or three thousand dollars — a rich man, an American, with a gold chain and the rest, rich, the lowly fellow. He washed, I don't know what, over there, all the dishes of America. He built all the railway lines over there and worked five thousand meters underground,

just to scrape together a few pennies and bring them back here. He lived there for ten, twenty, thirty, fifty—even a hundred—years, and then brought his savings home. He earned it all by the sweat of his brow. He did not steal it, he did not engage in crooked dealings or speculation, he cheated no one, and he dishonored no one. So then, if it is from sweat, if it is from honesty, if it is not from theft, not from a swindle, not from injustice, not from intrigue, then it is gained according to God, and that wealth is blessed.

But if it is by the opposite way — from swindles, from frauds, from forgeries, from injustices, from thefts, from this and that and the other, of which we have a thousand and one cases: from false weights, theft, stealing with the tongue, stealing with the hand and so on — then this is money from injustice. How exactly it stands, I cannot know. God knows it, and the one who acquired it and has it. I cannot know what he will do. Let us return briefly to what we said at the beginning: I do not judge him. If his affairs are not in order, he will have to answer to the Master;

if they are in order, then God will vindicate him. It is not my place to sit in judgment over what he has or has not done. I cannot trace it all the way back. Now, the question that follows from this is: does the person who gives alms out of money he acquired through evil means have any reward? We have many such people who give from what is stolen, from what was unjustly taken. And we even see their names written up as great benefactors, up on the plaques. Yet it is the sweat and the blood of others, of those workers, and so on. So, does he have a reward?

That man has no reward at all, none whatsoever, the one who does good works out of what belongs to others, out of unjust gain, out of stolen goods. He has none. Because, as the Fathers say, he farms what is another's, he cultivates what is not his; it isn't his own, he farms what belongs to someone else. So says Saint Gregory of Nyssa. It is the evil one who hears his voice, not God. When he gives from what belongs to others—from stolen

goods and the fruits of injustice—the evil one hears him; God does not, and He will not reward him for what he does. Now, if he has no reward from this, as it plainly seems, then why does the Lord say in the Holy Gospel, 'Make friends for yourselves from the mammon of unrighteousness'? This verse is a question for many and remains unresolved for many. Just a few days ago, in fact, two people telephoned me on the same day asking me about this very verse.

What is the interpretation of this verse? So listen to what the interpretation of the verse is. Mammon. It does not mean wealth acquired through injustice and greed, as some suppose, but simply the surplus of what has been rightly acquired. You earn ten thousand drachmas; five are enough to get you through; the five you hide away,

that is what is called the mammon of unrighteousness. Now someone will say: well, don't I have the right to set something aside? You do. You have daughters, you have the right to set aside; you have old age coming and nothing else, you have the right to set aside. You show mercy to yourself, you show mercy to your daughter, you show mercy to this one and that one, you have the right. However you manage it, you put aside the cost of your own funeral; God wants this.

But there are people who have far more than this, and that surplus ought, in a moment of someone else's need, to come forward and help that person. If instead you leave it set aside there, that is what is called the mammon of unrighteousness. So, I will explain it to you as John Chrysostom does, because I do not want this interpretation to be my own. “Mammon” does not mean wealth acquired through injustice and greed, but simply the surplus of goods rightly acquired. When that surplus is kept back and not given to those in need, it is called the mammon of unrighteousness.

It is of this mammon that the Lord speaks, and not of wealth amassed by evil means. And now listen to John Chrysostom himself. No. Contrary to what some think, the mammon of unrighteousness is not wealth amassed through injustice and greed, from which the Lord told us to make friends among the poor. Rather, it is wealth laid aside beyond what we need. It is whatever remains after our needs have been met, which we hide away and keep.

There are people who own considerable property and receive ten, twenty, thirty, or fifty thousand in rent. They need ten or twenty thousand, but they hide away the other thirty. They have no child to marry off, no one to support, no school fees to pay, and no other such expenses. This is called the mammon of unrighteousness. Then someone comes and pleads, “Please, give me five thousand; please, give me ten thousand,” and you, in your hardness of heart, refuse to give it. That is the evil. It is not evil to acquire wealth, to work longer hours or overtime, to earn more,

to eat less, to spend less on clothing, and to put money aside for a particular purpose. Even if that sum becomes substantial, so long as it is set aside for a definite purpose, it is blessed by God. But what is surplus, what could be given out beyond your own needs, that is what is called the mammon of unrighteousness. That is the idea here. Now the question continues like this: what must the man who acquired through evil means do in order to be saved?

A man comes to himself and sees that he has five, ten, twenty million in the bank, an estate, say. But if he were to say to it, speak up, you apartments, speak up, you shops, speak up, you money, what are you to him, they would all cry out with one voice: we are anything but yours. Because many, in various ways, through various schemes, through various frauds, manage to draw up papers in their own name, wills in their own name, to forge signatures, to push out their boundaries. Someone now asks, “What must I do to be saved,

when everything I possess was acquired through injustice? ” Go and call out at the tomb of Zacchaeus and say to him, “Zacchaeus, what did you do to be saved? ” And from within he will answer you: “I give half of my possessions to the poor, and if I have defrauded anyone of anything, I restore it fourfold. ” If I took five thousand from someone ten years ago, I will give him twenty thousand now—not merely twice what I took. I made use of his money and kept it from him, so I will repay four for every one. If I stole one lamb from him, I will give him four.

And of my possessions gained through theft, I will give half to the poor. So you must go and ask Zacchaeus, in order to learn exactly what you should do; otherwise, you will never learn. Now some people ask whether a man should return these things to the very people he wronged or give them to the poor. Perhaps he wronged a rich man, someone who has no need of them. Would it not be better to give them to a poor man? But Zacchaeus said, “If I have defrauded anyone of anything”—that is, whoever I have wronged, it is to him that I make restitution. You cannot take what belongs to me and give it to someone else,

nor can you take what belongs to another person in order to show mercy to someone else. Nor can you wrong one man in order to heal another. No, the one you wounded, that is the one you will heal. We must not, he says, wound some and heal others. The divine Chrysostom says: for it must be that the very ones who are wronged are also the ones shown mercy. The ones you wronged, those are the ones you will show mercy to. But as things now stand, by showing mercy to others, you are healing those whom you did not wound.

No, he says, you are not to make amends to those whom you have not harmed. You must return what you took to the person you wronged, the person you harmed, the person you wounded. But the objection continues: if they are no longer present, or if they have died, what should the person who wronged them do? The answer is that he must turn to their relatives. It makes no difference whether those relatives are rich or poor. Were they not the heirs to the rest of the estate? Then they will receive this as well. That is not for you to decide.

It must be given to the relatives who are the heirs. Thank you. If there are no heirs or relatives either, then it will be given to the poor, or to Holy Monasteries, or to churches and charitable institutions; and it will be given not in your name, but in his name, the name of the one you wronged. A man from America sent me some money the other day and asked me to forward it to the Monastery of Myrtidia on Kythera. I do not know why he chose me here as the intermediary, but I sent it.

He had enclosed it anonymously, without saying who was sending it. Panagopoulos, please send this money—680 drachmas. ” I received it and sent it to the Monastery of Myrtidia on Kythera. Yesterday a receipt arrived: “Thank you very much, Mr. Panagopoulos. We have received the 680 drachmas as a donation for such-and-such a purpose. ” And they sent the receipt to me. But the money was not mine. The man who gave it will receive the reward. So you must make the donation in the name of the person you wronged:

“In memory of George,” “In memory of Katina. ” Whom did you cast out? Whose sweat did you profit from? Whom did you bleed dry? You must give the money in that person’s name—whether to a church, an orphanage, another charitable institution you consider suitable, a monastery, or the poor—and dedicate it to that person’s memory. In this way, you will be able to free yourself from this whole matter. And take these things seriously, even if they may seem rather unimportant.

Yet I do not know how many of us are here tonight, but ninety percent of the listeners—both those hearing this firsthand now and those who will hear it later, wherever this recording may reach—are implicated in the matters we have been discussing this evening. One a little, another a great deal, one outright, another in some way I can't even name, we are all guilty, so let me be careful. Satan has countless ways to get his hand on a person, and a person has to be shrewd. Be watchful.

Do not be deceived: God sees from above, and He blesses only what is honest, only what is moral, only what is right, only what is fitting; the rest He does not bless. And Christ tells us, and Matthew writes it in the twelfth chapter: whoever does not gather with me scatters. That is, even though you gather, even though you store things up, even though you make what belongs to another your own, and so on, in reality you are scattering. And circumstances arise, situations come upon homes, families,

and individuals, until nothing of all this remains. In reality, you are scattering. Only what is honest, moral, and right truly remains. I do not know whether you remember a story I once told. A number of people were traveling on a small boat, and among them was a milkman. There was also a man who had a monkey and was taking it to the island, where it would perform and earn him a little money. The milkman had fallen asleep in a corner of the boat.

The monkey got away from its handler, went over and took the milkman’s wallet out of his pocket, then leapt up to the top of the mast. It opened the wallet and began tossing the money away—half into the sea, half onto the boat; half into the sea, half onto the boat. The man wakes up, he shouted and pleaded, he yelled and tugged, he pleaded and yelled and tugged and begged. The man who owned the monkey says to him: do you know what it is doing now? However much water you put into the milk, that's how much of the money it is throwing into the sea.

The milkman froze; the milkman was struck dumb. And that is exactly what the monkey did to the milkman: it took the money he had made from the water he had added to the milk and threw it into the sea. “That money,” it told him, “is yours. ” And if we could have a monkey count what truly belongs to each of us and separate it out, it would leave us penniless—many, many of us would be left penniless. We have never confessed it; our conscience has never reproached us for it, and it has never frightened us.

Yet one day we shall find ourselves greatly burdened by this matter. These are the thoughts of this man that I wanted to bring to your attention. Now, five minutes remain here, but since the subject is going to change, let us stop at this point, and, God willing, we will return to it.

Υπάρχουν μερικές ρωτήσεις να απαντήσω που είναι συσχετισμένες με τις άλλες βραδιές και με κάτι ακόμη κατεπέκταση.

Έχει μάλιστα σχέση το πρώτο όπως βλέπω εδώ από τις σημειώσεις μου με αυτό που απαντούσα γρηγορότερα στον αδελφό αυτό που είπα μη σπέβδεις.

Είναι αλήθεια πολλοί άνθρωποι παρασύρονται. Θα πρέπει ο άνθρωπος να το βασανίζει. Κάθε θέμα προκειμένου να πάρει μια θέση

Υπάρχει στη Γέννηση στο 18ο κεφάλαιο στίχος 21 Το εξής που πολλοί μας βοηθάει σε αυτή τη σκέψη κατ' επέκταση Θυμόσαστε ότι επρόκειτο να κάψει τα σόδωμα και τα γόμορα Εξαιτίας της αμαρτίας της αρσενοκητίας, της παραφύσιας έλγεας Αυτή η αμαρτία, η μεγάλη τότε, η οποία και σήμερα λιμένεται την οικουμένη Τόσο δε παράξενο του φάνηκε του Θεού, αν μπορεί να πει κανείς Του ήτανε απίστευτο ότι μπορεί να υπάρχει αυτό, παρότι η αμαρτία έφτασε

στον ουρανό Και λέει, κατά βάση, θα κατέβω, όψο με ή κατά την κραυγήν αυτών συντελούνται Αν πράγματα πάω να ειδώ μόνος μου από κοντά, δεν πιστεύουν τα αυτιά μου, δεν πιστεύουν αυτά που βλέπω και που αντιλαμβάνομαι Θα πάω μόνος μου να δω, αν πράγματι είναι αλήθεια, αν συντελούνται αυτά τα οποία ακούονται Αυτό έχει μεγάλη διδασκαλία το πίσω μέρος, από όσα βλέπεις τα μισά και από όσα ακούς καθόλου Υπάρχουνε περιπτώσεις που είναι τόσο όμορφα φτιαγμένες και μεταφέρονται από στόμα σε στόμα χωρίς βάση και αφετηρία που κάνουνε μεγάλες ζημίες Αν ένας Θεός λέει όχι λέει αυτά που ακούγονται δεν τα πιστεύω, θα πάω να είδω

Πώς εγώ τόσο εύκολα διότι μου είπε αυτό, μου είπε ο άλλος, ακούστηκε από εκεί, το είπε ο άλλος από άγγωνος, το είπε τούτος από εκεί Πώς αυτό μας λέγει ότι θα πρέπει να είμεθα κουμπωμένοι στα θέματα αυτά Θυμόμαι σας το έχω πει και κάποτε άλλο Δεν θέλω να σας πω το πρόσωπο για θα σας σοκάρω Το πρόσωπο που το διηγήθηκε που το είπαθε αυτό θα σας σοκάρω να σας το πω Κατηγορούσε έναν αποάνθωνος επίσκοπο ως πόρνο και οικονομήθησαν τα πράγματα σε μία μονή ένα βράδυ που εφιλοξονούν το και οι δύο κατά σύμπτωση να πεθάνει ο Επίσκουπος από συγκοπή και τον έφτιαξαν όσοι το φυσικό και είτο και αυτός παρόν ο κατήγορος και

είτο παρθένος ο Επίσκοπος.

Κατεξοχήν δε για τα πράγματα τα θρησκευτικά, γύρω από το κλήρο κλπ, διότι είναι η γέφυρα δια της οποίας ο άνθρωπος πηγαίνει στο Χριστό για να σταλεί στο Θεό, διότι δεν μπορεί ο άνθρωπος να πάει στο Χριστό χωρίς τον κλήρο και δεν μπορεί να πάει στο Θεό χωρίς τον Χριστό. Ο μεν Χριστός είναι μεταξύ Θεού και ανθρώπων, Ο δε κλήρος είναι μεταξύ ανθρώπων και Χριστού, Μόνον διά του κλήρου, Αυτός βαφτίζει, Αυτός στεφανώνει, Αυτός αγιάζει, Αυτός εξομολογεί, Αυτός κοινωνεί, Αυτός κάνει όλα, Ο κλήρος τα κάνει, είτε είναι άξιος είτε είναι ανάξιος Πηγαίνει στον Χριστό και από εκεί δι' αυτού πηγαίνουν στον Θεό

Πατέρα Ουδής έρχεται εις τον Πατέρα η μίδια μου λέει ο Χριστός Και ουδής έρχεται εις τον Χριστό η μίδια του κλήρου Είναι το μονοπάτι αυτό Γι' αυτό ο Σατανάς γνωρίζοντας το τι εστί κλήρος, ορθόδοξος, έστω και αμαρτωλός, βαλυσίεται Αυτό ο άνθρωπος πάντοτε πρέπει να είναι σκεπτικός αν πρέψει να ανοίξει το στόμα του και μάλιστα εφόσον βλέπει ότι ο Θεός, Αυτός που τον εξουσιάζει, τον ανέχεται ακόμη, τον θέλει, τον έχει, ξέρω εγώ, καταλάβατε, τον λέγει εδώ, κατά βάσου όψομαι ή κατά την κραυγήν αυτών συντελούμε, δεν πιστεύω στα αυτιά μου, δεν πιστεύω, ανθρωποπαθός βέβαιο μιλεί, δεν πιστεύω, θα κατέβω μόνος μου να δω, αν δεν το δω δεν το πιστεύω, ένας Θεός, αν δεν το βλέπε, δεν θα το πίστευε, Ήδε τώρα

εμείς που είμαστε πεπερασμένοι, που μιλούμε όπως μας είπανε, όπως άκουσα, γιατί αν εξετάσετε πολλές φορές ανθρώπους οι οποίοι επίσημα παίρνουν θέση και κατηγορούν και καταγγέλνουν πράγματα κλπ, στις αν ξέρουν τίποτα εξηδίας αντιλήψεως, δεν ξέρουν τίποτα. Και αν πας πίσω, πίσω, πίσω, πίσω, πιθανό να βρεις ότι τελείως αντίθετο το θέμα Αυτό πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, διότι όλα αυτά θα βρεθούν μια μέρα στο λογαριασμό Αν νομίζετε, τελευταίως διάβαζα μια συνταγή τι είναι η τρόπο θα πρέπει ο άνθρωπος να σκέπτεται Και το πρώτο που λέγει ο άνθρωπος πρέπει να φυλάτεται για να γλιτώσει αν θέλει Είναι το θέμα της γνώσης του, να κλείσει το στόμα του να μην μιλάει για κανένα, είτε καλός είτε κακός, αυτό φέρει

ως πρώτο, μου έκανε αίσθηση και θέλω να ξανατοδιαβάσω να το χωνέψω, να είδω πως θα τοποθετεί τα πράγματα και πως ξεκινάει από εκεί, σαν να λέμε ότι το μεγαλύτερο θανάσιμο αμάρτημα στα μάτια του Θεού, το να κρίνει και να κατακρίνει ο άνθρωπος, να καταπιάνεται με θέματα άλλα, πόσο να έχει τόσα άλλα θέματα δικά του να καταπιαστεί. Αυτό ήταν στη σειρά και το συνόψισα, όπως βλέπετε με το άλλο γρηγορότερα που έγινε αιτία το σημείωμα αυτό που σας διάβασα

Ακόμη ζητείεται μια γνώμη επάνω στο εξής ζήτημα, έχει διατυπωθεί δε ως εξής Τι λέτε για τα παιδιά που δεν θέλουν τους γονείς, είναι αλήθεια ότι δεν το έχουν σκεφτεί τόσο καλά τα παιδιά και εκείνο δε το ξύμορο είναι το εξής ότι ουδέποτε τα παιδιά θα ενεργούσαν όπως ενεργούν δυστυχώς πολλά εις τους γονείς τους σήμερα εάν σκέπτοντο ότι και αυτοί κάποτε θα γυράσουν και ότι υπάρχει εκδοχή οπωσδήποτε γιατί πληρώνεται με το ίδιο νόμισμα ο άνθρωπος ότι θα τύχουν της ιδείας μεταχειρήσεως. Δυστυχώς το ξεχνάμε ότι και εμείς

υπάρχει εκδοχή να γεράσουμε και όπως τρώνουμε θα κοιμηθούμε και δεν θα θέλαμε να μας κάνουν τα παιδιά μας αυτό που κάνουμε στους δικού μας τους γονείς εμείς σήμερα. Δυστυχώς αυτό δεν το σκεπτόμεθα και νυφάδες πολλές και γαμπροί πολλοί και παιδιά πολλά. Δεν το σκεπτόμεθα. Εντούτης όμως θα πρέπει να γνωρίζουν ότι το Πνεύμα του Άγιον έχει προλάβει για τη Σοφία Σειρά, για του Εκκλησιαστού, στο Γάμα 15 συγκεκριμένους, να πει το εξής Αδοξία Πατρός, Όνιδος Τέκνον, όποιος δεν δοξάζει, δεν προσέχει τον Πατέρα του, Όνιδος επ' αυτόν, τροπή, εσχύνει, κατεσχύνει Στο παιδί

αυτό, το οποίο δεν τιμά τον πατέρα του, αδοξία πατρός, τον παραχωρονεί στον πατέρα σου, όνιδος τέχνων, προλαμβάνει Σοφία Σολομόντος, Διάδιο Εκκλησίας του, να πει στο Γάμα 15 Κάποτε άλλοτε, επάνω σ' αυτό, είχα πει το εξής, ότι ένας γιος, παρασυρθής από τη γυναίκα του, η οποία δεν άντεχε τα περιτά από τη μύτη και από το στόμα του πατέρα, του λέγει, ή θα τον διώξεις, ή θα φύγω εγώ Ενέδωσε ο άνθρωπος πιεστής να τον διώξει Ήταν καλοκαίρι και τον έστειλε απέναντι σε μια σπηλιά που ήτανε Να πάει εκεί, θα του στέλνουν φαγητό εκεί πέρα και λοιπά Και θα σκεφτώ, είπε η κυρία, εάν θα

του επιτρέψω να επανέλθει το χειμώνα Τώρα όμως θα πάει να πάρει τον αέρα του εκεί Πράγματι, ο γιος είπε στον πατέρα, ο πατέρας φιλότιμος δεν έφερε καμία απάντηση Ναι παιδί μου, να πάω εγώ, κάτσε εσύ να ζήσεις ευτυχισμένος με τη γυναίκα σου Ομιλούν σε ένα μικρόν που είχαν εκεί πέρα, να πάρει μια κουρελού, να την πάει να βοηθεί στον παππού εκεί Πράγματι, πήγανε, αλλά ο μικρός είχε πάρει μαζί του και ένα ψαλίδι Και όταν πήγανε εκεί, ξεδιπλώνει την κουρελού και του λέει του παππού, κράτησε παππού Και αρχίζει να την κόβει στη μέση Ο παππούς διαμαρτυρήθη, ρε παιδί μου, του λέει, γιατί μου το κάνεις αυτό, δεν με αφήνεις τουλάχιστον να βάζω τη μισή από

πάνω και τη μισή από κάτω, αυτή δεν με φτάνει, τι θέλω παππού, του λέει, έννοια σου, τι θέλω, ο παππούς, τι να πει στον πιτσιρίκο, παίρνει τη μισή κουρελού, να μας κάνει το μικρός και γύρισε στο σπίτι, τον είδε ο πατέρας, ότι επέστρεψε, τι έγινε, του λέει, πήγες, ναι, τι είναι αυτό, δεν την άφησε στην κουριλού εκεί, λέει, άφησα με Δεν την άφησα όλη, και τι λέει, γιατί να άφησε τον παππού αυτή, τι θέλω του λέει αυτή, τι θέλεις, θέλω λέει όταν μεγαλώσεις να σε στείλω εσένα εκεί πέρα με αυτή τη μισή, είπε ο μικρός, κόκαλο ο πατέρας, πήγε να φωνάξει τον παππού να έρθει από εδώ και τον εκάλεσε ξανά τον παππού στο σπίτι. Τώρα βέβαια είναι ορισμένα που ορισμένοι θέλουν να δικαιολογηθούν, ότι μπορούν να έχουν λόγους, ευλόγους να τους διώξουν

τους ανθρώπους Συγκεκριμένα μια ψυχή σε αυτό το σημείο λέγει, τα έχουν λέει χαμένα, τα έχουν χαμένα, δηλαδή δεν στέκουν καλά στο μυαλό τους, έχουν μάθει παλάκιση, είναι κεφάλου, μπορεί κάτι, μία ασθένεια, ξέρω κοτή Λοιπόν, διότι τα έχουν χαμένα τώρα, που εσύ δεν θα τα χάσεις, θα τα έχεις πάνω το τετρακόσα, τι θα γίνει λοιπόν αυτούς, πρέπει να τους πετάξουμε της ευγυρίας Ξέρεις ότι ο πατέρας και η μάνα δεν έχουν την ανάγκη τόσο από φαγητό και από γιατρό και ο μεγαλύτερος γιατρός και το καλύτερο φαγητό είναι να βλέπουν το παιδί τους, να βλέπουν το εγγονάκι τους Ε, το ξέρεις αυτό το πράγμα, και ας μείνουν νηστικοί, δεν το ξέρεις, δεν έχεις κάμιγέρος, σου εύχομαι να μην κάνεις, αν σκέπτεσαι έτσι,

δεν είναι λύση να στείλεις τους ανθρώπους που σε έφεραν στο είναι, στον οίκο Ευγυρίας, για να έχει το εργατρό κοντά, ας πεθάνει απόψε κοντά μέσα στο σπίτι, να έχεις και εσύ την ευλογία, πολλά χάνουν οι άνθρωποι οι οποίοι τόσο σκληροί παρουσιάζονται προς του γεννή τώρα σου, όμως,

ο Σοφός Ιράχ, πάλι και αυτός το γάμος, Άμα 15, Δίδει την εξής συμβουλή σε αυτές τις δύσκολες περιπτώσεις, Καν απολύπη σύνεση, Συγγνώμη έχε, Και αν δεν τα έχει καλά τα μυαλά του, Να τον συγχωρήσεις, Διότι δεν ευθύνεται, Και πρόσεξε, Ο Χριστός είναι μηχανικός, Εύκολα μπορεί να πάρει το κατσαβιδάκι, Και να στο στρίψει λίγο το μυαλουδάκι, Και να σε πάνε για σοκ επάνω, Εύκολα, Δεν σου εγγυήθη κανένας, Ότι εσύ θα το είσαι πάντοτε 400, Και μη πλανάσαι, σε γελάει ο Σατανάς, Θα φέρεις το σταυρό σου, Και είναι τίμιος σταυρός

αυτός, Δεν είναι απλούς σταυρός, Είναι τίμιος σταυρός, Να έχεις στην κεφαλή του σπιτιού εκεί, Τον πατέρα σου, τη μητέρα σου, Και να έχεις κάποια εργασία επάνω σε αυτούς, Άκουσα μια κυρία μια μέρα από τηλεφώνου, Είμαι κλεισμένη κύριε Παναγόπουλε, Δεν μπορώ να πάω πουθενά, Δηλαδή, Όχι δεν λέγω να πάω σε χορούς, Να βγω, Έξω, Αλλά να πάω σε ένα νοσοκομείο, Να πάω κάπου κι εγώ, Μα το νοσοκομείο το είσαι μέσα στο σπίτι σου, Διότι ο σύζυγος ή το ασθενής, Είχε πάθει από εμπληγία και ή το κλεισμένη μέσα να έχει τας περιποιήσεις του σύζυγου της, Έτσι, ήθελα να πάει σε νοσοκομείο, Μα ο Θεός σου έφερε τον άρρωστο μέσα στο σπίτι σου, Δεν είναι ανάγκη ούτε στη στάση να πας, Ούτε να βραχείς, Ούτε να ζεσταθείς, Σου έχει τον άρρωστο μέσα στο σπίτι σου, Το ν Το σοκομείο μες στο σπίτι σου.

Λοιπόν θα αφήσεις το γεκό στο φέρετρο και θα πάνε να βγάλεις το φέρετρο του άλλου. Τι είναι αυτά τα πράγματα που μου λες. Και πολλοί δυστυχώς δεν τα σκέφτονται αυτά. Ναι. Οι οίκοι ευγυρίας πρέπει να κλείσουν. Είναι κατεσχήνι. Είναι κατεσχήνι. Και για τον χριστιανισμό και για τον κόσμο ολόκληρο. Κατεσχήνι. Ξερετικές πολλοί περιπτώσεις πρέπει να υπάρχει ένα γηροκομείο. Τα άλλα πρέπει να είναι τα σπίτια. Σπίτ Και όμως είναι για γάτες, είναι για σκύλους, είναι για τους φίλους των κοριτσιών, για τις φιλενάδες των αγοριών, έχουν τα δωματιά τους, πλην του πατέρα και της μάνας, δεν έχει ο πατέρας και η μάνα, κοπέλα έχει το δωματιό της για θα δεχθεί, ο γιος έχει το δωματιό του για

θα δεχθεί, ο πατέρας και η μάνα δεν έχουν δωμάτιο, δεν δικαιούνται και εκείνη η αμυαλιά που χτυπάει ορισμένους γέροντας οι οποίοι προκαταβολικώς τους τα γράφουν όπως τα λέμε στις νυφάδες, στα γόρια και λοιπά και τους κλωτσάνε εκ των υστέρων, αυτό είναι δικό τους, θα πρέπει να το προσέχουν και έχω ένα κάτι να πω επάνω σε αυτό που κάποτε κάτι παιδιά εξεδίαζουν τους γονείς να τους τα γράψουν και εμείς θα σας περιποιηθούμε. Τι σας μοιάζει εσάς, Ήτανε Άνοιξη, Θα μου επιτρέψεις του λέγει,

Να σου απαντήσω έπειτα από λίγες μέρες, Είπε ο πατέρας, Γέρον πατέρας, Άσπρα μαλλιά, Ψημένος, Με όλη τη σημασία της λέξεως, Έμπειρος άνθρωπος, Κάτω από τον μπαλκόνι του σπιτιού, Ήτανε μία χελιδονοφωλιά, Και πήγε και πήρε τα χελιδόνια αυτά τα μικρά τα πουλάκια, Και τα βάλε μέσα σε ένα κλουβί, Η μάνα και ο πατέρας τώρα, Τσα-τσα-τσα-τσα-τσα απ' έξω, τσα-τσα-τσα-τσα-τσα Βρήκανε την τρύπα, είχε αφήσει την πόρτα ανοιχτή του κλουβιού Και έπαιναν μέσα και τα τάιζαν Μεγάλωσαν τα πουλάκια, συνήθισαν και αυτά, δεν είχαν πετάξει ακόμη Και έπαιναν μέσα και τα μεγάλα και κοιμούντο Βέβαια ότι δεν είναι παγίς αυτό Τα

περιποιήθηκαν, υπελόγισε τις ημέρες, πότε μπορούν να πετάξουν τα μικρά Και ένα πρωινό πάει και κλείνει τα μεγάλα μέσα τα δύο και αφήνει τα μικρά έξω Πετάξανε τα μικρά από εδώ, από εκεί και λοιπά και λοιπά Δεν ήρθε κανένα όμως να ταΐσει τα μεγάλα Ταυτόχρονα έκανε μάθημα στο γιο Γιατί το κάνεις αυτό πατέρα, θα σου πω έπειτα από 15 μέρες Όταν λοιπόν έκλεισε τα μεγάλα μέσα και τα μικρά δεν πήγανε να ταΐσουνε Του λέει, τι βλέπεις τώρα γε μου, να βλέπω λέει τότε λέει τα μεγάλα λέει τάιζαν τα μικρά Τώρα είναι τα μικρά, αλλά δεν ταΐζουν τα μεγάλα, παρότι τις άλλοι εξεφτά τα μικρά Αυτό λέει με περιμένει, λέει, ας με τα γράψω Αυτό φοβάμαι του λέει, αν στα γράψω

Ότι εγώ όσο με ταΐζω σένα, άμα με κλείσες εσύ μέσα δεν θα με ταΐζεις Τα κάνεις τη δουλειά σου, λοιπόν δεν σου τα γράψω Δεν προσέχουμε πολύ, τραβάμε τα μαλλιά μας εκ των υστέρων Μετανοούμε εκ των υστέρων, δεν συμβουλεύομαι θα διακριτικούς ανθρώπους Δεν βάζουμε το γόνατο κάτω να παρακαλέσουμε τον Θεό να το κάνω αυτό, να βάλω την υπογραφή αυτή ή να μην τη βάλω Με ντροπή μεγάλη, κατεξοχή για τους λεγωμένους χριστιανούς που κρατούν Αναστάσεως κερί στο χέρι ή που σεμνήνονται ότι είναι χριστιανοί και να έχουν γονείς στα τους οίκους ευγυρίας Κατά συνέπεια η απαντησής μου είναι καταπέλτης για το θέμα αυτό και θα δοθεί φρικτός λόγος των Θεών Οτιδήποτε να είναι ο πατέρας,

Αν αιρετικός, Αν σε έλκει εις αίρεση, Αν κινδυνεύει η πίστη σου, Δίνα σε να αφήσεις τον πατέρα σου, Διαφορετικά, Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, Εδώ κάποτε μπορεί μια σκάλα να γίνει αιτία σωτηρία σου, Από μια πυρκαγιά, από ένα διωγμό κλπ, Και δεν θα θέλες ποτέ αυτή η σκάλα να χαθεί, Πάντοτε να σου υπενθυμίζει ότι αυτή η σκάλα είναι που σέσωσε κάποτε και υπάρχει σήμερα Ε, το είναι σου είναι σε αυτά τα δυο κορμιά, σε αυτούς τους δυο ανθρώπους Παρακάλεσε τον Θεό να σου δώσει την δύναμη, τα πεθερικά σου να τα κρατήσεις, τους γονιούς σου να τους κρατήσεις Και άλλους ή δυνατόν να διατηρήσεις Διαβάστε το βίο του Μεγάλου Βασιλείου,

διαβάστε του Αγίου Ελεήμονος του Ιωάννου Διαβάστε να δείτε ότι είχανε γέροντες κρυφά και τους περιποιούντο Τους έπλαιναν τις φανέλες, τους έπλαιναν τα εσόρουχα, δεσποτάδες, ολόκληροι Το θεωρούσαν μεγάλο πράγμα, όλο μάλλον Άλλωστε πώς εσύ είσαι ο έξυπνος και αυτή είναι η κουτή Σε κολακεύει να λες ότι προέρχομαι από τέτοιους βλάκες, γονείς Και βήγες εσύ όπως τήρασε, από τέτοιους σου δεν ξέρω τι και δεν μπορώ να τους δεχτώ Αυτή είναι από τους οποίους προέρχεσαι Κατά συνέπεια είναι εναντίον σου και αυτό Εάν το πεις, εάν το προβάλλεις ως δικαιολογία Δεν είναι σωστό Με συγχωρείτε, αλλά αυτή είναι η γνώμη μου Γνώμη εκφέρω Δεν ομοθετώ, ούτε σύνοδος είμαι, ούτε κύριος ημώνης του Χριστός είμαι Άνθρωπος είμαι Αν έχουν

θέση αυτά, τα βλέπετε σωστά, κρατήστε κάτι Αν τα βλέπετε σωστά, μην κρατάτε Ένα άλλο παράξενο είναι το εξής Τι λέτε κύριε Παναγόπουλε για ένα έθιμο όπου επικρατεί σε μερικά μέρη της πατρίδος μας όπου μόλις δοθεί λόγος εις ένα ζευγάρι κοιμώνται αμέσως μαζί Αυτό αν θα δείτε ένα βιβλίο που έχω γράψει περί μετανοίας και εξομολογήσεως έχω γράψει για το θέμα αυτό σε ανύποπτων χρόνων πολύ γρηγορότερα προ 12-13 ετών Διότι ευρέθηκα κάποτε έξω στη Βοιωτία και ευρέθηκα σε μια τέτοια περίπτωση Που

εδώθηκε λόγος ότι ναι θα σας δώσουμε την κόρη, θα μας δώσετε το γιο Και η κόρη το βράδυ έφυγε από το σπίτι να πάει στου γαμπρού το σπίτι και να μείνει στου γαμπρού το σπίτι Καταλαβαίνετε τώρα το τι κρύβεται και το τι μπορεί να γίνει και τι γάμος μπορεί να γίνει αυτός έπειτα Διότι είναι αλήθεια ότι μένουν και ένα και δύο και τρία και πέντε χρόνια χωρίς στέφανα Κάνουν παιδιά εντομεταξύ, τα οποία τα σκοτώνουν, δεν τα βγάζουν στα επιφάνεια Και έπειτα έρχεται ο ιερεύς να εκδώσει άδεια γάμου και να έρθουνε να τους πούνε δόξα και τιμή στεφάνω στον αυτούς Καταλαβαίνετε τι εμπεγμός είναι στο μυστήριο και γενικά σε ολόκληρο την ακολουθία του γάμου Η οποία δεν έχει καμιά σχέση με τα θέματα αυτά

Έγιναν και παραστάσεις στη Σύνοδο, έγιναν και παραστάσεις στον Επίσκοπο εκεί, της περιφερίας εκείνης και πιο συγκεκριμένα στους κληρικούς εκεί και λοιπά και κατά κάποιον τρόπο όπως πληροφορούμε επεριορίστη αυτό το πράγμα Εκεί υπήρχε και ένα άλλο έθιμο ότι τα κορίτσα δεν πηγαίνουν στην Εκκλησία, βρέθηκα στην περιοχή τους εκεί μάλιστα τις μέρες του Αγίου Σπυρίδωνος και ο γυναικονίτης όλος ήταν άδειος Κορίτσα δεν υπήρχαν στην Εκκλησία Τα κορίτσα τα οποία πηγαίνουν στην Εκκλησία θεωρούνται άτιμα Και καταλαβαίνετε τώρα να βρίσεις εμπροστά σε τέτοια έθιμα Εν πλήρη 20ο αιών και να λεγόμεθα χριστιανοί Και έγινε μια κατήχηση σε πάνω στο θέμα αυτό Όσο επέτρεψε ο Θεός, δυο-τρεις ημέρες που μείναμε εκεί Και με τα χαρά

σας πληροφορώ ότι ήρθαν τα κορίτσα στην Εκκλησία Και άρχισαν να εκκλησιάζονται και αυτά τα οποία μένανε έξω, διότι το έθιμο τους έλεγε αυτό. Εκείνο δε που είναι λυπηρό είναι το εξής, ότι δεν θεωρεί το αμαρτία, ούτε από αυτήν την εκκλησία, ούτε από αυτούς τους ιερείς που γνώριζαν στο χωριό, η τάδε με τον τάδε είναι μαζί ανδρόγενο κλπ. και αύριο έρχονται και στεφανώνονται, δόξα και τιμή στεφάνωσαν αυτούς. Αυτό είναι το λυπηρό, το πολύ λυπηρό και πρέπει αυτά τα πράγματα να διαφωτιστούν. Σκεφτείτε, ο Μέγας Βασίλειος λέγει ότι εάν μία κόρη αραγωνιαστεί και εφυλίθει από το μυστήρα της, θα

πρέπει να έχει κανόνα διότι το φιλί ισοδυναμεί με μισή πορνεία. Νύμφη κατά πάντα ακεραία πρέπει να είναι η κόρη όπως και ο γαμπρός Να είναι στη θέση εκείνη που είπε η Παναγία μας όταν της είπε ο Άγγελος Ήδου λέει ξύλο, είμαι άγραφο, γράψε ό,τι θέλεις, καταρό Σημάτισε, φτιάξε ό,τι θέλεις Για μόνο εσένα το δημιουργό μου, ετίμη είμαι, διότι και η γυναίκα είναι για τον Κύριόν της, για κάποιον Αδάμ που ο Θεός τον ξέρει Όπως και ο σύζυγο και ο κύριος Πρέπει να είναι αγνός Για κάποια Εύα Δεν έχουν δικαιώματα οι άντρες Μπορεί να είναι άτιμοι Και οι κυρίες, οι κοπέλες να είναι τίμιες Και να ζητάμε εμείς σοφροσύνη Και από τους άλλους όχι Ήτάτε

σήμερα που έφτασαν Προ λίγων μηνών Επεστράφει η κόρη Στον πατέρα της Από το γαμπρό Γιατί την ευρύ και τη μία Σας φέρετε παράξενο στα αυτιά Σας το επαναλαμβάνω Προ λίγων μηνών, Επεστράφει η κόρη στον πατέρα της, Διότι ο γαμπρός τη βρήκε τη μία,

Σε αυτόν τον καιρό είμαστε τώρα, Καταλάβατε, Αντεστράφησαν οι όροι,

Δεν μπορεί να είσαι λέει γυναίκα εσύ πραγματική, Πόσον έμεινες τη μία μέχρι τα 22 χρόνια, Καταλαβαίνετε τι διαστροφή υπάρχει, Δεν είναι λοιπόν σωστό αυτό, Και το κακό είναι ότι έχει επικρατήσει σαν έθιμο, Και έτσι κάτω από το έθιμο, Υπάρχει ευλογία και συνεχή. Δε θεωρείτε κακό, πόσο να δώσανε λόγων, και αν χαλάσει αύριο αυτός ο λόγος του Αραβόνος, γιατί να αυτή να είναι ατήμη, και αν δεν χαλάσει και εσύ παστρατιώτης και ένα, δύο, τρία, τέσσερα χρόνια και λοιπά, και εσύ λάβει άπαξ, δύο, τρεις, σε λοιπά, και σκοτώστε τόσα παιδιά, που θα στήστε επίτα το σπιτάκι σας, ευλογημένο από το Θεό μετά το γάμο σας, πας θα γίνουν αυτό.

Μόσαστε κάποτε που σας έλεγα όταν μιλούσα στη Κυψέλη που μία έμεινε έξω και με συνήθισε στο δρόμο και μου έλεγε Αν λέει κύριε Παναγόπλη εσείς όπως τα λέτε πρέπει ο άνθρωπος να εξομολογείται Ε βέβαια λέω άμα αμαρτάνει πρέπει να εξομολογείται Μα όπως τα λέτε εσείς λέγω ότι όταν ο άνθρωπος αμαρτάνει μα οπωσδήποτε πρέπει να εξομολογείται Αν αμαρτάνει άμα δελωρωθείς τι να Να να να να Με καταλαβαίνετε, Αν ο άνθρωπος αμαρτήσει, Πρέπει να εξομολοηθεί, Αν με τη βοήθεια του Θεού δεν αμαρτήσει, Δεν θα εξομολοηθεί, Μα όπως θα λέτε εσείς, Πίσω μου σατανά λέω, μέσα μου, Τι είναι αυτό τώρα το άψο μου, Γιατί με ρωτάτε, Τι είναι αυτό το οποίο σας συνέχει μέσα σας, Κάτι

σας ελέγχει μέσα σας, Πείτε μου εδώ στο σταυροδρόμι στην Κεψέλη, Τι είναι αυτό, Τίποτα, αλλά όπως το λέτε εσείς, Από πότε έχετε λέω να εξομολογηθείτε, Έχω καιρό, Από πότε, Έχω καιρό, Έγγαμος είστε, Ναι, Έγγαμος, Από ποιο μέρος είστε, Από τις Λεβαδίες ένα χρόνιο, Παρθένος παντρευτήκατε ή πόρνη, Τι είναι αυτό που μου λέτε, Αυτό που σας ερωτώ να μου απαντήσετε, Αυτό είναι ένα έθιμο, Του Θεού ή του Διαβόλου, Δεν ξέρω, Έθιμο, Είναι του Διαβόλου, Ανοίγω το βιβλίο μου και δίδω ένα βιβλίο Περιμετανίες

εξομολογήσεως, Διάβασα αυτό και πού είμαι με ξέρεις, αν θέλεις να ντώμες, και έφυγες, ή το από αυτές, και μετά από δύο χρόνια έμαθα, ότι πήγε με τρεις σκόλες της αναφοράς, Από πότε έχετε λεώνα, εξομολογηθείτε, έχω καιρό, από πότε, έχω καιρό, έγγαμος είστε, ναι, έγγαμος, από ποιο μέρος είστε, από τις Λεβαδίες ένα χρόνο, Παρθένος, παντρευτήκατε ή πόρνη, Τι είναι αυτό που μου λέτε, Αυτό που σας ερωτώ να μου απαντήσετε, Αυτό είναι ένα έθιμο, Του Θεού ή του Διαβόλου, Δεν ξέρω, Έθιμο,

Είναι του Διαβόλου, Ανοίγω το βιβλίο μου και της δίδω ένα βιβλίο περ' μετανοίας εξομολογήσεως, Διάβασε αυτό και πού είμαι με ξέρεις, Αν θέλεις ή να ντόμεσαι, Ή το από αυτές, Και μετά από δύο χρόνια έμαθα, Ότι πήγε με τρεις κόλλες της αναφοράς και εξομολογήθηκε, με βάση και όλη αυτή τη ζωή μέσα, τη διεφθαρμένη και την άλλη. Δεν είναι λοιπόν σωστό. Είναι άθιμο, είναι ανήθικο, είναι ένα έθιμο που το έχει επιβάλλει ο σατανάς, έχει επικρατήσει, δεν έχει η εκκλησία εργαστεί όσο πρέπει να διαφωτίσει το θέμα αυτό και ακόμη σε ορισμένα μέρη, ακόμη έχει περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό, όμως ακόμη σε ορισμένα μέρη γίνεται αυτό.

Αλλά, μια και τι δευτό, μου επιτρέψετε ένα άλλο να σας πω παράλληλο στο σημείο αυτό Στα μέρη επάνω εκεί της Σράκης, Σέρες, Ξερογό, Κομοτηνή, Θάσο κλπ, εκεί λαμβάνει η χώρα ένα άλλο,

πέθανε ο σύζυγος Η σύζυγος τώρα μπορεί να πάει στο σπίτι κάποιου άλλου και να την έχει ο κάποιος άλλος Ένα χρόνο, δύο χρόνια, τρία χρόνια, πέντε χρόνια, να κάνουν και παιδιά κλπ και αν στο τέλος θέλει να την πατρευτεί, την πατρεύετε. Δεν θέλει να την πατρευτεί, δεν την πατρεύετε. Αυτό πώς το λέτε. Δεν είναι αυτό μόνο. Και αυτό που σας λέγω εγώ. Ξέρει τι είναι τώρα χείρα 20 χρονών, 22, 25, να την παίρνει ο άλλος, να παίρνει τα παιδάκια της, να πηγαίνει στον άλλον και να μένε

εκεί ένα, δύο, τρία, πέντε χρόνια στο ίδιο χωριό μέσα τώρα και να ζει παρανόμος μαζί του και να κάνει παιδιά και λοιπά, αστεφάνωτη, έθιμο λέει, μα τι έθιμο είναι, δεν μπορεί να εγκρατευτεί, δίνεται να πατρευτεί, εν κυρίω, το αναφέρω ο Παύλος στο ζήτα κεφάλαιο προς Κορινθίους, εγώ λέει στας αγάμους και στας χείρας λέγω να μην πατρευτούν, εάν όμως δεν εγκρατεύονται, να πατρευτούν μόνον εν κυρίω, να μη ζουν παρανόμος και τ Βιώντα από εδώ και από εκεί. Να πάνε να πάρουν έναν άντρα. Πού τον βρήκες το έθιμο τώρα εσύ αυτό και το έθιμο καταργεί το Ευαγγέλιο, καταργεί το νόμο. Λέγεις τη χείρα να πάνε να γίνει πόρνο, να γίνει παλακή του Α και του Β και

λέει ο άλλος μπορεί να είναι πόρνος με μια χείρα. Πού ακούστηκε αυτό το πράγμα. Ποιος παπάς τα ακούει αυτό και δεν σκόνει την τρίχα του. Ποιος δεν σπώ της είναι αυτός που τα ακούει και δεν αφορίζει. Τι πρέπει να κάνει. Είναι αδιαφώτιστος ο κόσμος το θέ Γι' αυτό ό,τι μπορείτε, ό,τι δίναστε, βοηθήστε το, διότι ο λαός δεν γνωρίζει πώς έχουν τα θέματα αυτά και κάτω από ορισμένα στραβά

έθιμα βασανίζεται και υποφέρει και εδώ στον κόσμο τούτων, διότι όταν ο άνθρωπος εργάζεται την αμαρτία δεν μπορεί να έχει ευλογία από τον Θεό. Γι'

αυτό δεν είναι μόνο αυτό το ότι εδώ στην Αττική και τα τιάφτα γίνεται Έχουμε και άλλες περιπτώσεις μέσα στην Ελλάδα μας που ίσως να μην είναι και μόνο αυτές οι δύο που έχουν υποπέσει στη δικιά μου την αντίληψη να είναι και άλλοι που δεν τις ξέρω εγώ, εγώ αυτά βλέπω απόψε το βράδυ Γι' αυτό ας προσευχηθούμε να ο Θεός φωτίσει τον κόσμο και γλιτώσει από τα χέρια του σατανά Διότι ο Σατανάς έχει πιαστεί κατά τέτοια έννοια και κερδίζει από πολλές πλευρές και μάλιστα από ανύποπτες πλευρές Ο Θεός Χρυσόριστομος λέγει, όπου υπάρχει καλό έθιμο να μείνει, όπου υπάρχει κακό να εκκριζωθεί και άλλο καινούριο καλό να τοποθετηθεί

Αυτά περί αυτού Η άλλη ερώτησης είναι το εξής Από πού φαίνεται, Κύριε Παναγόπουλε, ότι εν το καιρό του θανάτου δεν συναποθνήσει μετά του σώματος η ψυχή Βέβαια αυτή είναι μια θεολογία των ιεχωβητών, αλλά εγώ δεν θα πω πολλά, ένα μόνον εδάφιο θα πω Εκείνο που είπε ο Χριστός μας, μη φοβηθείτε από τον αποκτηνόντον το σώμα, την ψυχή μη δυναμένων αποκτήνε τι άλλο βεβαιότερο, τι άλλο επισημότερο θέλεις από εκείνο

που είπε ο Χριστός. Μην φοβηθείτε αν σας σκοτώσουν το σώμα, την ψυχή σας δεν μπορεί να σας σκοτώσουν, δεν μπορεί να την φωνεύσουν. Κατά συνέπεια, η ψυχή μένει. Οτιδήποτε αν θέλεις να κάνεις του σώματος, κάνε το κομματάκια, η ψυχή ως πνεύμα θα υπάρχει. και μόνον αυτοί που είναι, χίλιες δυο άλλες περιπτώσεις που αποδεικνύεται η ύπαρξη ψυχής, σαν Ανάσταση, σε παραδείγματε, ναι, αν είσαι και συλλέγω, πού είναι η ψυχή, κάπου ήτο και ήρθε, υπες, εγύρου, λάζαρε, δεύρω έξω, κατά συνέπεια οι ψυχές υπάρχουν. Πολλοί των κεκκιμημένων ηγέρθησαν κατά την ημέρα σταυρώσεως του Χριστού μας, που ευρέθηκαν οι ψυχές, άρα υπάρχουν. Λοιπόν, μη πλανώμεθα. Στη

συνέχεια κάτι άλλο Η ερώτησης είναι Αν ένας έχει πλούτον Πώς

θα εννοήσουμε δι' αυτόν Εκ του Θεού τον έχει ή όχι Όπως πολλοί απασχολούνται με το θέμα του πλούτου Και όλους όσους έχουν χρήματα τους βγάζουν κολλασμένους Απασχολούνται

λοιπόν πώς τα έχουν τα χρήματα Τώρα η απάντησης είναι δυτή Όπως τα λέγαμε έχει δυο όψεις Εάν τα έχει από τον υδροτά του, άμα τα έχει από τους κόπους του, άμα τα έχει από το εστερημά του, αυτό το μικρό κεφάλαιο εκεί, βγαίνει λοιπόν ό ,τι το έχει κατά Θεόν, όχι από τον Θεόν, αλλά κατά Θεόν Εργάζεται ο άνθρωπος και παίρνει 4.000 τη βδομάδα, έτσι, θέλει να χαλάσει το Σαββατοκυριακό 8.000, είναι φυσικό να μην του φτάσει ποτέ να βάλει μια δεκάρα στην άκρη Είναι ο άλλος χαλάει τέσσερις και χαλάει χίλιες και κερδίζει τέσσερις και τις τρεις της βάζει στην άκρη Αυτός κάποτε θα φτιάξει κάποιο μικρό ποσό Αυτός είναι πλούσιος για έναν ο οποίος δεν έχει Και αν πάει στο χωριό και

φτιάξει ένα δωμάτιο σπίτι αυτός είναι πλούσιος, είναι πουρζουαζία Πρώτος που θα το κλαδέψουν θα είναι αυτός που έχει λεφτά Πήγαινα στην Αμερική και έπληνε να δεις εκατομμύριο πιάτα εκεί πέρα και έφερε από εδώ 2-3.000 δολάρια, πλούσιος αυτός, Αμερικανός, καδένας και λοιπά, πλούσιος, κάτω αυτός. Φωρέπλυνε, δεν ξέρω τι, εκεί πέρα, όλα τα πιάτα της Αμερικής. Έφτιαξε όλες τις γραμμές εκεί πέρα και εργάστηκε μέσα σε 5.000 μέτρα μέσα στη γη, για να μαζέψει 5 δεκάρες να τις φέρει εδώ, 10, 20, 30, 50, 100 χρόνια έζησε εκεί πέρα και φέρνει. Τα έκανε με τον Ιωτά, δεν τα κλεψε, ούτε κομπίνες, ούτε αίρητζησή ήταν, ούτε γέλασε κανένα, ούτε ατήμασε κανένα Αν λοιπόν είναι από υδρότα, άμμα είναι από τιμιότητα, άμμα είναι όχι από κλοπή, όχι

από κομπίνα, όχι από αδικία, όχι από δολοπλοκία Είναι γινωμένα κατά Θεόν, Είναι αυτός ευλογημένος ο πλούτ, Αν όμως είναι κατά τον αντίθετο τρόπο, Από κομπίνες, Από απάτες, Από αστογραφίες, Από αδικίες, Από κλοπές, Από, Από, Από, που έχουμε χίλιες διότιες περιπτώσεις εμείς, Από ζύγη, κλεψικό, με τη γλώσσα κλοπή, Με το χέρι κλοπή κλπ, Τότε αυτά είναι χρήματα από αδικία, Πώς είναι ακριβώς, Εγώ δεν μπορώ να το ξέρω, Ο Θεός το ξέρει και εκείνος το οποίο τα απέκτησε, Τα έχει Εγώ δεν μπορώ να το ξέρω, τι θα κάνει, ερχόμαστε εκείνο που πάμε στην αρχή γρήγορα, εγώ δεν το κρίνω, αν δεν τα έχει καλά, θα τα βρει μεταφεντικό, αν τα έχει καλά, πάλι ο Θεός θα τον δικαιώσει Η δουλειά μου δεν είναι να κάσω να κρίνω

αυτόν τι έχει κάνει και που δεν τα έχει κάνει, δεν μπορώ να το βρω πίσω πίσω Τώρα, το ερώτημα κατ' επέκταση είναι, έχει μισθόν εκείνος ο οποίος δίδει ελεημοσύνη από τα χρήματα όπου δια του πονηρού απέκτησεν Έχουμε πολλούς τέτοιους που από τα κλεμμένα, από τα αδικημένα δίδουν Και τους βλέπουμε μάλιστα και γραμμένα τα ονοματά τους ως μεγάλους ευεργέτες, τα τεάδια Και είναι ο ιδρώτας και το αίμα των αλλωνών αυτών, των εργατών και ούτω καθεξής Λοιπόν, έχει λέει μισθόν, δεν έχει κανένα μισθό εκείνος, αυτός δεν έχει κανέναν τους Ο οποίος αγαθοεργεί από τα ξένα, από τα άδικα, από τα κλεμμένα, δεν έχει Διότι όπως λένε οι πατέρες, γεωργεί αλότρια,

καλλιεργεί ξένα, δεν είναι δικά του, γεωργεί αλότρια, έτσι λέει ο Άγιος Ρηγόριος Νήσις Την φωνήν αυτού την ακούει ο πονηρός και όχι ο Θεός, αυτό που κάνει αυτός από τα ξένα, από τα κλεμμένα, από τα δικημένα, ο Θεός τα ακούει, ο πονηρός τα ακούει, δεν τα ακούει ο Θεός, να τον αμύψει για αυτό το οποίο κάνει Τώρα, και αν δεν έχει μισθόν εξ αυτού, ως φαίνεται καθαρός, τότε διατί ο Κύριος λέγει εις το Ιερόν Ευαγγέλιο, κτήσαστε φίλους εκ του μαμονά της αδικίας και είναι ερώτημα πολλών και

άλυτο για πολλούς αυτό το εδάφιο και προημερών μάλιστα δύο την ίδια ημέρα μου τηλεφώνησαν και με ρωτούσαν για αυτό το εδάφιο ποια είναι η ερμηνεία αυτού του εδαφίου. Ακούστε λοιπόν ποια είναι η ερμηνεία του εδαφίου. Μαμονάς. Δεν λέγεται ο εξαδικίας και πλεονεξίας αποκτηθής πλούτος, όπως νομίζουν ορισμένοι, αλλά απλώς τα περισσεύματα των καλώς αποκτηθέτων. Παίρνεις 10.000 δραχνές, Σου αρκούν οι 5 για να περάσεις, Τις 5 που κρύβεις, Αυτός λέγεται

μαμονά στις αδικίες, Θα πει τώρα κανείς, Καλά, δεν έχω το δικαίωμα να βάλω κάτι στην άκρη, Έχεις, έχεις κορίτσα, Έχεις δικαίωμα να βάλεις στην άκρη, Έχεις γεράματα και δεν έχεις τίποτα άλλο, Έχεις δικαίωμα να βάλεις στην άκρη, Ελεείς τον εαυτό σου, ελεείς το κορίτσι σου, ελεείς το Α το Β, ελεείς έχεις δικαίωμα, πώς τα βρετε, βάνεις τα έξοδα της κηδείας σου στην άκρη, αυτό το θέλει ο Θεός, αλλά είναι άνθρωποι οι οποίοι έχουν και παραπάνω Αυτόν, αυτά πρέπει σε μια στιγμή ανάγκης κάποιου άλλου να παρουσιαστούν, να τον βοηθήσουν τον άνθρωπον Αυτόν, αν τα αφήσεις εκεί

στην άκρη, αυτό λέγεται μαμονάς αδικίας Ωστε, θα σας το ερμηνεύσω πώς το λέει ο Θεός Χρυσόστομος, δεν θέλω να είναι δικό μου Μαμονάς δεν λέγεται ο εξαδικίας και πλεονεξίας αποκτηθής πλούτος Αλλά απλώς τα περισσεύματα των καλώς αποκτηθέντων Τα οποία όταν φυλάτονται και δεν δίδονται εις τους χρειάς έχοντας λέγονται μαμονάς αδικίας Περί αυτού του μαμονά λέγει ο Κύριος και όχι περί των κακώς ηνιγμένων και άκουσων του Θείου Πλεισοστόμου Ου, όχι, καθανομίζουσι τεινές των αποαδικίας και πλεονεξίας συνεγόμενων πλούτων τούτων είναι μαμονάν Εξού είπε ο Κύριος ποιήν παίνητας φίλους, αλλά τον εκτός της χρίασημών

αποκείμενων πλούτων Αυτόν που μας περισσεύει έξω από τις ανάγκες μας και τον κρύβουμε εκεί και τον φυλάτουμε Είναι άνθρωποι οι οποίοι έχουν την αλφα περιουσία και παίρνουν 10, 20, 30, 50 χιλιάδες ενίκια Χρειάζονται 10, 20 χιλιάδες, τις 30 τις κρύβει Δεν έχει να παντρέψει, δεν έχει να βοηθήσει, δεν έχει να πληρώσει στο σχολείο, δεν έχει να κάνει και τα τι αυτά, έτσι Αυτά λέγεται μαμονά στις αδικίες και έρχεται αυτόχρονα κάποιος σου λέει σε παρακαλώ πέντε χιλιάραχμες, σε παρακαλώ δέκα χιλιάραχμες, σε παρακαλώ και εσύ σκληρίας δεν τα δίνεις. Αυτό είναι το κακό. Δεν είναι κακό να αποκτήσεις, να δουλέψεις παραπάνω ώρες, να δουλέψεις περορία, να βγάλεις παραπάνω, να φας λιγότερο, να δυθείς λιγότερο και να αποταμιεύσεις την άκρη με κάποιον σκοπό,

έστω και αν γίνει το ποσόν αυτό που έχει κάποιον προορισμό, είναι ευλογημένο από το Θεό. Και είναι όμως που περισσεύει που μπορεί να διατεθεί έξω των αναγκών σου, αυτό λέγεται μαμονάς αδικίας, αυτή είναι η σκέψη εδώ Τώρα, συνεχίζει η ερώτηση ως εξής, τι πρέπει να κάνει για να σωθεί εκείνος όπου δια του πονηρού απέκτησεν, έρχεται ένας τον εαυτό του Και βλέπει ότι έχει 5, 10, 20 εκατομμύρια στην τράπεζα, ξέρω εγώ περιουσία Αν όμως τους πει, μιλάτε, πείτε βρε διαμέρισματα, πείτε βρε καταστήματα, πείτε βρε χρήματα, τι τους είστε, θα φωνάξουν όλα με μια φωνή, μόνο δικά σου δεν είμεθα Γιατί πολλοί κατά διαφόρους τρόπους, με διάφορες κομπίνες, με διάφορες απάτες,

κατορθώνοντας να φτιάξουν χαρτιά στο όνομά τους, διαθήκες στο όνομά τους, να υποκλέψουν υπογραφές, να αυξήσουν τα σύνορά τους Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Να εσυκοφάντησα, Από δίδομη τετραπλούν, Του πήρα του άλλου πέντε χιλιάδες προδέκα ετών, Του δώσω είκοσι τώρα,

Όχι δύο μία, Για του τα εκμεταλλεύτηκα, Του τα κράτησα, Θα δώσω το ένα τέσσερα, Του έκλεψα ένα αρνή, Θα του δώσω τέσσερα, Τα κλεμμένα, Θα δώσω τα μισά, Το Ζαχαίο λοιπόν θα πάει να ρωτήσεις, Για να μάθεις πως θα ενεργήσεις ακριβώς, Διαφορετικά, Δεν πρόκειται να μάθεις, Τώρα λένε ορισμένοι, εις τους ιδίους να τα δώσει, όπου η δίκησε ή εις τους πτωχούς. Μπορεί να έχει να δίκησε έναν πλούσιο, κάποιον που δεν τα έχει ανάγκη. Δεν είναι καλύτερα να δώσει έναν πτωχό. Ο Ζακχαίος είπε και όντι να εσύ

κοφάντησα, όποιον να δίκησα σε εκείνον του 1994, δεν μπορείς να πάρεις τα δικά μου εσύ και να τα δώσεις έναν άλλον, ούτε να μπορείς να πάρεις του άλλου να ελεήσεις κάποιον άλλον. Ούτε μπορεί να αδικήσεις έναν για να θεραπεύσεις άλλον. Όχι, εκείνον που επλήγωσες, αυτόν θα θεραπεύσεις. Δεν πρέπει λέει άλλους να πληγώνουμε και άλλους να θεραπεύουμε. Ο Θεός Χρυσόστομος λέγει, δίγαρ των αδικούμενων αυτών είναι και των ελεούμενων. Αυτών που αδίκησες, αυτόν θα ελεήσεις. νινί δε, εταίρους ελαιών, ους, ου και τραυμάτισας θεραπεύεις, και εσύ λέει εκείνους που δεν έχεις βλάψει, εκείνους δεν θεραπεύεις, όχι, θα τα

επιστρέψεις εκείνον που αδίκησες, σ'αυτόν που έβλαψες, σ'αυτόν που ετραυμάτισες, συνεχίζει όμως η ένσταση, αν δεν είναι παρόντες ή απέθαναν, τι να κάνει ο άνθρωπος που έχει αδικήσει, η απάντηση είναι ότι θα πρέπει να ανατρέξεις τους συγγενείς, Δεν τον ενδιαφέρει αν οι συγγενείς είναι πλούσιοι ή πτωχοί. Αυτοί δεν ήσαν οι κληρονόμοι των υπολείπων. Αυτοί θα πάρουν και αυτά. Δεν είναι δική σου δουλειά. Θα δοθούν στους κληρονόμους συγγενείς. Εάν δεν υπάρχουν και κληρονόμοι συγγενείς τότε θα

δοθούν εις πτωχούς ή εις Ιεράς Μονάς ή εις Ναούς και στριστικά ιδρύματα που θα δοθούν όχι στο όνομά σου, στο όνομά του, εκείνου που έχεις αδίκει Κάποιος από την Αμερική μου, σήλε κάτι χρήματα προχτές, να τα στείλω στη Μονή Μερσυνιδίους τα κίθυρα, όπου με βρήκε εμένα εδώ μεσάζοντα να τα στείλω, τα στείλα, τα είχε και ανώνυμα μέσα, δεν είχε βάλει ποιος τα στέλνει, κύριε Παναγόπουλε, στείλτε μου αυτά τα χρήματα, 680 ραχμίες, τα έχουμε και εγώ, τα στέλνω στη Μονή Μερσυνιδίους τα κίθυρα, όρχεται χθες μια απόδειξη, ευχαριστούμε πολύ κύριε Παναγόπουλε, λάβαμε τις 6 Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Είτε σε επτοκούς, εις μνήμη εκείνου, κατά αυτήν την έννοια, αν θα μπορέσεις, να απαλλαγείς απόλυα την υπόθεση. Και προσέχτε τα αυτά, ίσως να φαίνονται πολύ έτσι λαρά. Εν τούτης, δεν ξέρω πόσοι είμαι θα εδώ απόψε, το 90 % των ακροατών, αυτών που ακούνε τώρα από πρώτο χέρι, Και αυτόν που

θα ακούσουν έπειτα από αυτά, όπου πάνε, είναι μέσα σε αυτά που συζητούμε από αυτό το βράδυ Άλλος λίγο, άλλος πολύ, άλλος κατευθείαν, άλλος δεν ξέρω πώς, είμαι θαένοχη και ας προσέξω Ο Σταντανάς έχει μυρίους τρόπους τον άνθρωπο να τον βάζει στο χέρι και πρέπει ο άνθρωπος να είναι έξυπνος Να προσέχει, μη πλανάτε, ο Θεός βλέπει από πάνω και ευλογεί μόνο τα τίμια, μόνο τα ηθικά, μόνο τα σωστά, μόνο τα πρέποντα, τα άλλα δεν τα ευλογεί Και αναφέρει ο Χριστός μας και γράφει ο Ματθαίος στο 12ο κεφάλαιο, ώστις δεν συνάσει με ταιμό, σκορπίζει

Δηλαδή, παρότι μαζεύεις, παρότι αποδαμιεύεις, παρότι τα του τα κάνεις σου, δικά σου κλπ, εν τούτη στην πραγματικότητα σκορπίζεις και έρχονται περιπτώσεις και έρχονται καταστάσεις στα σπίτια, στις οικογένειες, στα άτομα που δεν μένει τίποτα εξ αυτών. Στην πραγματικότητα σκορπίζεις. χωρίς τα τίμια, τα ηθικά, τα σωστά, είναι αυτά τα οποία μένουν. Δεν ξέρω αν θυμόσαστε κάποτε που είπα ότι κάποτε ταξίδευαν σε ένα καήκι διάφοροι. Μεταξύ αυτών εταξίδευε και ένας γαλατάς. Μεταξύ των άλλων εταξίδευε και ένας που είχε

μια μούμια και την πήγαινε στο νησί για να παίζει μούμια, να φέρνει κάτι. Ο Καλατάς είχε κοιμηθεί εκεί, σε μια άκρη που πήγαινε το καήκι. Η μούμια του ξεφεύγει εκεί του μουμαδιάρι και πάει και του παίρει το πορτοφόλι μέσα από την τσέπη και σαλτάρει και ανεβαίνει την κορυφή στο κατάρτιο. Και άρχισε λοιπόν και ανοίγει το αυτό και πέταγε. Τα μισά στη θάλασσα, τα μισά στο καήκι, τα μισά στη θάλασσα, το μισά στο καήκι. Ξυπνάει ο Αυτός, του φωνάξα και λυπάρξε και φώνασε και τραβιώτα και λυπάρξε και φώνασε και τραβιώτα και λυπάρξε Του λέει ο Αυτός που είχε τη Μούμια του λέει, ξέρεις

τι θα κάνει αυτό τώρα, πόσο νερό έβανε στο γάλα του λέει, το δίνει στο νερό του λέει τα λεφτά εκείνα, κόκαλο ο Γαλατάς, κόκαλο ο Γαλατάς Πράγματι αυτό έκανε ο Ρακοτάκος η Μούμια, πέταγε τα λεφτά που είχε από το νερό, από το γάλα, τα πέταγε στη θάλασσα, αυτά του λέει η δικά σου Και αν ήταν δυνατόν να βάλουμε μια Μούμια να μετρήσει τα δικά μας και να μας τα ξεχωρίσει, θα μας άφηνε τα πί πολλούς, πολλούς θα μας άφηνε τα πί Που ουδέποτε το έχουμε εξομολογηθεί, που ουδέποτε μας έχει ελέγξει, που ουδέποτε μας έχει φοβήσει και θα βρεθούμε με μια μέρα πολύ δεσμεμένοι επάνω στο θέμα αυτό, αυτές τις ενισκέψεις του ανθρώπου αυτού που τις έφερα υπόψη σας. Τώρα εδώ μένουν πέντε λεφτά, αλλά

διότι το θέμα θα αλλάξει, να σταματήσουμε μέχρι εδώ και Θεού θέλοντος θα επανέλθουμε.