Περὶ Οἰκογενείας (Γ′)

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Those of you who were with me in our recent talks will remember in particular the three we gave on the occasion of the Hypapante and of the Mother there, the Theotokos, all touching on matters of the family. We spoke about the mother, we spoke more generally about the family, two talks, and I see here from my notes that tonight, to round off this subject, I should say something about the responsibility

and the duties of parents toward their children, and toward the family more generally. Because when we say family, we don't mean the husband and wife alone, the couple, nor do we mean only the honeymoon, the cup of honey. There are bitter days that follow as well, there is the bearing of children, there is the cross, there are the temptations. A family blessed by God has many faces. I don't know whether you have ever sat down and reflected on when a person's responsibility

toward his child actually begins. Many say, from the moment the child is born. No, from the moment it is conceived. No, even before it is conceived, the future parent already bears responsibility toward his child. Even before conception, not before birth, even before conception, he has responsibility toward the one he will bring into being once he enters into marriage. And it is from there that a person must seek out his responsibilities and his obligations,

if he does not want to find himself entangled one day, not with those here, not with the spiritual fathers, not with himself, but with the One who laid down the law, because man on his own, of himself, with his own powers, with his own cleverness, cannot make human beings. The blessing of God must be there; God must be a partner in this law that He has given, the law by which, from the union of the man and the seed, the soul comes to be. He is needed.

If He withdraws that law from the midst of things, then let people batter themselves all they like, nothing is going to happen. Man is a co-creator with God, but he has rejected this honorable calling—to bring human beings into being together with God for eternity—not out of ignorance, but knowingly. He looks only to his own little self, his little wife, his comfortable little bed, and so on; he does not look beyond them to God.

The responsibility, my dear friend, of the person about to enter into the communion of marriage lies before the marriage. What is it, then, that I can see to in advance, before the marriage, for the sake of my children? First of all, you will consider whether you are even meant to have children. If you are willing, if you believe, you will discuss this matter seriously with your future wife or your future husband, this matter of childbearing. You will not look only at the dowry, you will not look only at the flesh,

you will not look only at what is passing and at whatever good, sweet, pleasant things come of it, but also at the rest, the matter of how the children will be raised. There are people who run into obstacles as soon as they get married. One of the two does not want children. Why did you not discuss this beforehand? Why must you take up a cross from the very first day, tell your conscience to sit down and be silent, trample upon it, and grieve God in this way? So it is not simply a question of getting married.

What is the purpose of marriage, only the bonus, the pleasure? That is not the command of the Creator, as we have said before. The command given to the couple was not, take your pleasure, but, increase and multiply; and along with it, at the same time, He grants this gift, this little bonus of pleasure. To this great event, this great responsibility, this great cross, this high office entrusted to man, He grants at the same time the pleasure as well, as a kind of bonus. for the lawful work that he does, because the command is,

increase and multiply, following a blessing, not following fornication; for as you know, fornication and adultery are never done for the sake of bearing children. No woman ever went with another man in order to have children; she did it to satisfy her own fancy. No young man ever went with a married woman or with a young girl in order to have children, to become a father, to leave behind his seed. He did it simply to satisfy his own fancy. So the responsibility does not begin from the moment a person marries and onward,

but even earlier than that: what foundations, what groundwork he is laying for this family he is about to form, he, together with a woman, or with a man if it is the woman we are speaking of, from that point on. He will look carefully at what kind of woman he is going to take. A mixed marriage means the death of the family in 99. 99 percent of cases. For if I marry a Catholic, a Protestant, a Jewish woman, or whatever else she may be, what can I expect from the child? From the very outset, that child has the devil in his head.

What will it do from there on? This is what he should have seen to sooner, so that no account would be demanded of you one day. You had no right to lead this innocent creature, from the very outset, into Hell. Of course, I am leaving aside the one who pays no heed to any of this, by all means, suit yourself. I am not speaking of the person who reckons nothing of the laws of God, who takes no account of what is to come and of what he will receive. That is one thing; this is quite another. I am speaking of people who genuinely think about these things.

Such people suffer at the thought that a soul might be lost, and all the more when it is their own child, from their own loins, from their own flesh. That is what I am saying; I am not discussing salvation.. The rest of you may discuss it among yourselves; let them do as they please, let them make whatever they want, let them be led by their feelings; I never stand in their way, and I never provoke them. But for the one who does think, and who fears God, and who takes account, he must settle the question of the family even before he comes to marriage.

And it is not only this; there are many things which, if God allows, we will bring to the surface. Marriage outside the Church is a very serious matter. The Church gives way, because of course many will immediately say: then why does the Church permit it? The Church does not desire the death of the sinner, but rather that he turn back and live. The Church is not so free-handed as to grant these things lightly; no, she is sparing in such matters. But when she sees that one party has destroyed the other,

that the one will not let the other go, and when she sees that there may be a suicide, or that there may be children born out of wedlock, or premeditated murders, and so on, she is forced, forced into it. She does not bless it; she simply looks on and sets a canon, regardless of whether it is kept or not. Man is free. Most do not keep it. I will give way and grant you permission and blessing to marry, on the promise that the children who are born

will be baptized and catechized as Orthodox. Then she gives way. Many steal this permission, yes, but then afterward they treat it as worthless. They have to deal with the Master of the Church. No longer with the Church, but with the Master of the Church they have to deal, and then we will settle these things at the Second Coming. So, as I say, responsibility begins all the way back there. The father must also take care whether he is in a position to bring healthy children into the world.

Many, out of stubbornness, out of jealousy, out of this and that, marry while they are sick. To be sick and not know it, and for your illness to be revealed afterward, things come and go. But to know in advance that you are sick, and for medicine to say that you will cause harm, that you will bring a child with a defect, a child that will suffer, for this you will give an account to God one day. And at the same time the wife as well: if she too knows from her own side that she is not in a condition for procreation,

that is, for healthy procreation, she must take measures in advance for this family that she will bring into being. And we have many, very many reasons to weep in this world, because there were no prudent parents to weigh their responsibilities before marriage. That is why I say, the responsibility of parents toward the family does not begin from the moment the child is born, nor from the moment the child is conceived, but even further back: whether there is the right ground, as I said,

for this family to be healthy, to be morally sound, to be, to be, to be. As you know, most of us come into marriage without these matters even being taken seriously. And it is not only these; I am merely touching lightly on one, two, three examples from each case. I am not God, nor do I have a prophetic spirit, to grasp all the things that happen around and behind people who became couples and ended up miserable, both for themselves and for their family.

And they will be called to account if they do not repent and humbly ask God’s forgiveness: “Truly, I have acted very badly, and I ask for mercy. ” And God, at least, will allow them to suffer bodily so that their souls may not be lost. Now, let us suppose that the couple is properly married and comes together in marital union. Then, if we say that we wish to live as Christians, we must be open to having children. There can be no limits, boundaries, or bargains with God.

God knows how many He will give, and whether He should give. Many people who want children, and who even have the money to support whole towns, nevertheless cannot have even half a child, let alone one. And others have the blessing, whether they have the means or not, to be able to have them. It is a blessing, and we know this from the Old Testament as well, it is a blessing to have a child. That is, when I say a child, I mean for there to be a child, not just one child for the sake of our name alone, to leave behind an inheritance and such,

to keep it as a little ornament to play with. When we say there should be a child in the home, it is a blessing. Now, how many the children will be, that God will arrange. Where God opens, let man not dare to close, for then he comes into open conflict with God. God, I do not acknowledge You. I do not want You as my partner. I do not believe that You are provident; I do not believe that You have power, that You are almighty and can do all things. I believe that the one child I have belongs to me.

Even though He can take it from me in a fraction of a second. Many provisions are violated from the moment the husband and wife resist the purpose of marriage, which God blessed, and in which He presents Himself as a partner. God is not some rich man whom you can control at the push of a button, my friend. He is not a member of parliament, not some great and powerful man, not a wealthy shipowner. He is God, who holds all things in His hand—all things in His hand—who looks upon the earth and makes it tremble.

He is the One who can bring everyone low in a fraction of a second. He is the God who brought all things from non-being into being. This is the God whose power you question, whose providence you question, whose love you question—you question everything. And so you openly declare war on Him and turn your face away from Him. You understand what the consequences will be. Now, of course, because we are living in the time of grace and mercy, God does not cut off noses and ears—although every now and then He does, so that we may know. One day they will be cut off.

We imagine that we will never have to stand before Him face to face. Consider Adam: he did the same thing, and God seized him and cast him out. Take the case of the angels: He seized them too and cast them into Tartarus. God did not spare the angels who sinned, says Jude in his epistle, which is read from time to time. Do you know what kind of God we are dealing with? May we not see Him so even in our sleep. This God who is so good, so much love, so compassionate, is also so much justice. He is also so much justice. Today, of course, only one foot of God is seen: His longsuffering,

His kindness, His forbearance, His love, His compassion. The other foot, which is called justice, man does not see. Read clearly and calmly and carefully the parable of the Rich Man and Lazarus. You will see how He bears with him again and again, that hard-necked rich man. He ate his fill, he feasted and reveled—and so on and so forth. But then he died. And that was the end of it. There was no escaping it. Where will you go? Where will you and I pass through?

Whoever you may be, we are all small before death. Then comes the reckoning. So, as soon as the curtain fell, he was seized by what we might call the left hand of God—His justice. “You received your good things, while Lazarus received evil things; but now you are in anguish, and he is comforted. ” What more would you have God do for you? Must He take us by the ears right now? Is this not enough? He will take hold of us when the proper hour comes.

If we do not make good use of His longsuffering and kindness, this is something every person must understand. So when a person comes into the communion of marriage with the blessing of the Church, repentant, having confessed, and having conducted himself rightly. Because many of us men marry, and many women marry, and they place wedding crowns on us, when they ought to have set thorns on our heads. Not crowns, thorns. Women who have left nothing standing,

men with nothing of honor or good name, get crowned. For what reason do you crown them, priest? For what? If I could say they had repented, if I could say they had confessed, then I would understand. How do you crown them and say, 'with glory and honor crown them, God has commanded, ' so that with glory and honor you crown the harlot, the fornicator? Whom are you crowning with glory and honor? The crowns are for those young people who struggled and preserved their virginity until Holy Matrimony.

And the young woman comes and says, “Behold, I have kept myself pure for my lord, ” just as the Most Holy Theotokos (All-Holy), in her own case, said, “Behold, I have kept myself for my Lord. For the husband is her lord, just as Sarah of old used to call Abraham her lord. And the husband likewise says to his wife, “I have kept myself pure for you. ” But if, for one reason or another, all these conditions were not met, there is metanoia—repentance. Return and confess: “I repent. I fell, I slipped, I was careless, I did not know.

” There are countless situations in which a person may fall. He will stand before God and say, “My God, help me from now on; I have found my safe harbor. And this is her harbor: to do what is right and at least save our souls. If we cannot attain a hundredfold, let us attain sixtyfold, or thirtyfold. We are not all among those entrusted with five talents, or two, or even one. We are not here by chance. So when things reach that point, the married couple will immediately find themselves facing the murder of their own child.

Satan and the ignorance of people have set their ambush right there. There is an enemy lying in wait, so that from the very moment a person comes into existence he is in danger. This is the matter of abortions, the matter of terminations. Which, I don't know if you noticed, a few days ago I was reading the newspapers, and if you heard it on the radio, there was a discussion. Officials are meeting with officials, holding conferences here and so on, and they are clearly preparing legislation that will officially permit abortion. Secondly, they want to instruct young women on how to

avoid conceiving—not to exercise self-restraint, not to remain virgins; Hellenism supposedly wants nothing to do with such things. This is what they are preparing for us. But to enlighten the girls on how to protect themselves so as not to conceive, so they are not put in the position of killing them afterward. And so they are not endangered by a whole series of cases in which women are endangered who go so far as to take a living organism out of their own living organism. Because it is like going to pull the ivy off a tree: it is hard, the two of them are almost grown into one.

They are two lives within one body, and this act has consequences. And they are cooking it up now; the Church has voiced its opinion and forbids this, but they did not tell us that on the radio. So the provinces and so on, who do not read newspapers, so that they may see the other side; they only heard on the radio that this and that is being cooked up in Athens. Get ready, girls, get on with your business, we alone will find you a way not to conceive. So there is at once the Satan lying in wait:

it is the mother-in-law, bah, a Satan in the house. I am not speaking of the exceptions. It is the sister-in-law, it is the brothers, it is the co-mother-in-law, it is the godmother, it is the wedding-sponsor, it is the neighbor woman, it is all of them, standing ready with the gun in hand to kill this child. And if, of course, we are dealing with a killing—something that is never justified in any other circumstance—then within a lawful marriage, where the bringing forth of children is the very purpose of marriage,

it will never be justified by God. I do not want to speak to you of horrific things on this. If you wish, and many of you will have read it, there is a book I wrote some time ago, 'The Avoidance of Childbearing, a Deadly Sin.' There you will find many things, from every side. From scientific, religious, and social perspectives—with documentation and firmly established facts—so that you may see the true state of this matter, which today is so unclear to many people.

At this point, I would like to say the following. There is one delusion piled upon another: “I killed it, I threw it away, and I bear no responsibility. ” Why do you bear no responsibility? “Because it was only the first day; it was not even a month old. ” In other words, it was not alive; it was dead, it was nothing, merely lifeless matter. If it was dead, why were you afraid of it? You were afraid because it was alive. And it will speak, and it will appear one day, and it will say to you,

'Hey, mother, father, I am here; this is why you threw me away, this is why you killed me; because if I had been dead, I was nothing, you would have left me alone, but I was alive.' So many people say that the soul had not yet been formed, it had not yet developed, and so on. None of that; all of this is lies, it is of Satan. Among the things I read, I found an opinion of Saint John Climacus. Not the opinion of any gynecologist, or any physician, or any midwife—none of these. I found the teaching of Saint John Climacus. And if God ever counts you worthy to go to Sinai,

you will have to walk another six hours into the desert to find the place where he wrote this. Therefore, this teaching does not come from an earthly university below, but from the University above. So listen to the responsible opinion of the Holy Spirit, as to when the soul is created, because many think the soul is created afterward. I don't know after how long: in two, three, four, five months, when it takes shape, when you form it, when you fashion it, and so on. No, he says, the soul neither pre-exists, as others claim with reincarnation, that some donkey dropped dead and entered from here,

that someone died and a donkey was born and the soul entered from there. Neither before nor after, but at conception, immediately the soul is there. Listen to his words: the soul neither exists before the body, nor comes into being after it, but at the very moment of its coming-into-being, it is created. The moment it is born, the moment it is created there, formed, when it is created, when it is conceived, it is created, immediately there is a soul. And you are now killing a soul. Whether this soul would have grown, would have flushed red, would have turned pale, would have sprouted wings, and so on, you are killing a soul.

And so, the one who expels the embryo is a murderer. That is what “expels” means here: he removes it, uproots that embryo, and in expelling it becomes a murderer, since it is endowed with a soul from the moment of conception. As soon as conception takes place, the embryo has its soul. At that stage the soul is active to the same degree as the flesh; the two develop together, for as the body grows, the soul likewise carries out its own proper activities. So says the holy Father, and I put it before you, because we hear,

and I do not know whether some of us too believe this, that there is, he says, no soul, and therefore nothing has happened. There is a soul from the very hour of conception. The responsibility, then, belongs to the parent, to the one who begets, and after his marriage, in the matter of conception, of pregnancy, or of miscarriage. The person bears responsibility, and he ought to have taken all these things into account sooner, because he is beginning to tear his own family apart.

Do you know how many children will be found on that Day above, crying out against us, so that we will be ashamed to pass by there? Children who will call the mother a murderess, who did not bring them to birth and then killed them. And so each one will cry out and be judged: Why did you not bear me and baptize me, so that I might come to Paradise, and then kill me? Then you too are a murderer. Why did you deprive me of Paradise? What did I do to you? Where did I cross your path?

How did I ever wrong you? These are the thoughts that must come first if a person does not wish to bear guilt toward the family as well—the family that comes with Holy Matrimony, through the blessing of God, as I have told you. Now, suppose one has a good course, so to speak. The mother and the father are faithful, and so they did not abort the child, did not kill the child. And we have a pregnancy. Do we, the parents, then have responsibility toward this child who is growing

and who one day will come out of the shell and walk outside, as the chick comes out? Both mother and father bear responsibility. Since the mother and father are one flesh, there is an indirect sanctification that passes from the wife to the husband and from the husband to the wife, as happened in the case of Adam. God willing, we will discuss this in a few days, if we are still alive, when we commemorate Adam’s expulsion from Paradise. The husband, then, must take the marriage bed very seriously:

“Holy Matrimony is honorable, and the marriage bed undefiled. ” The word “bed” means precisely the marital bed. Many men, by not remaining faithful within their marriage, defile it, because they run unlawfully to other beds. And some mothers, even while pregnant, have relations with other men, because, unfortunately, most of us do not enter Holy Matrimony honorably. We enter into marriage dishonorably—women as well—and they continue to have dealings with people from former relationships;

and now those former acquaintances find the doors open to them. So this child, which is sown by him but is now greeted by others, what will this child turn out to be? How do you expect to have a family, a sound society, a chaste one, a Church, and people for heaven and for the state, when the mother lives such a life? The mother, according to science and as she herself understands it, takes care during the days of pregnancy to nourish herself more, because she is doubly burdened and a doubly weak vessel,

two together, the pregnant mother. She nourishes herself better, she watches her food, because she is feeding another within her, she carries a new organism too. Otherwise she will become a victim, she cannot get through it. And she takes care to nourish herself with the things God has placed in the world, so as to bring forth also the new organism she carries, until she is delivered of it in nine months. That which is within the mother is not only flesh, with a need for vitamins and iron and the rest. It is also spirit, it is also soul.

And this soul too is nourished, if the mother is nourished spiritually. You receive Holy Communion, mother, and the one within benefits; you pray, and it prays too; you fast, and it benefits too. It is inseparable from your organism, both in soul and in body, regardless of the fact that this is a second soul. Many mothers, then, do not bear this in mind, and their life is very derailed, very worldly, very, very. I am not even speaking of those who go so far as to become the cause of murder, because they are not careful and do mad things and have miscarriages and so on.

Just as I am not speaking of those who do no mad things, yet still miscarry. Those belong to the things of God, that is not my business. But for the proven mad things, they will give an account one day. That is why the Church assigns them a canon as murderers and bars them from Holy Communion. If they go to a sound spiritual father, he bars them from Holy Communion for many years. There is, then, an obligation toward the child now being carried: both the husband and the wife must remain faithful to morality, integrity, and the faith, so that this child may come into the world blessed.

For bear in mind what is said of Jeremiah and of Paul: “I sanctified you from your mother’s womb, ” and to the other, “I set you apart from your mother’s womb. ” In other words, even while the child is still in its mother’s womb, certain dispositions are already being formed, and this depends on the mother’s faith and on the purity of both mother and father. Many seek the responsibility elsewhere, if something happens, whether during the pregnancy or afterward, and the results are not good. Many mothers, too, conceive and even keep the child,

but with grumbling, with grumbling; they do not want it, they see it as something unwanted, as though you had placed a glass of poison in their body continually, until they are rid of it. This is not right. They ought to consider themselves among the blessed and privileged, because they are given the opportunity to bring a human being into being. To set it there before you, along with the one or two: you kill it, you do not kill it, why do you do it, because you do not see it, why do you kill it. These things, then, I say, are necessary elements that the couple must bear in mind,

if they want those who will come to come rightly, well, and blessed. Many, I repeat, do not have it. And you remember one evening when I was telling you, one woman actually cursed the child within her womb. And she said, May the devil enter into it, because it was troubling her. And it is true that some have vomiting, some have difficult deliveries. Yet God is always above, and He helps them, He arranges things, in proportion to the humility of the wife and the husband. For the husband helps by his presence, by his words, by his prayer, by his faith. It helps.

As I told you earlier, in such cases husband and wife are one spirit and one flesh. For the husband’s sake, God shows mercy to the wife; and for the wife’s sake, He shows mercy to the husband. And for the sake of both He shows mercy to the family. These are not independent things; they are interconnected, and the one strengthens and binds the other. In this case, then, as you know, the devil afterward entered into the child and so forth. Such answers to their prayers the mothers will certainly receive. You never wanted it, and He may take it away after two years—or after one year..

You did not want it, you bore it upon yourself as a burden, you considered it superfluous. And if many mothers and many parents examine some situation that befalls them afterward, and seek to find the cause, they will find many such things. And God is just, and He gives to each one according to how he thinks, how he acts, how he offers himself. That is why the Church tells us, “Let Your mercy, O Lord, be upon us, according as we have hoped in You. ” Now, should we place the responsibility on God?

In our case, we ourselves are responsible. So pay attention to this as well. I have observed it and made note of it, and I want to present it to you. Now the child is going to be born, and the father and the mother carry a responsibility toward that child. Their responsibility is, the very moment it is born, to secure what has come into being. You have five small coins, and you look to put them somewhere safe so they don't slip away from you,

so you don't lose them, because they are your own sweat and so on. And you do well; you act rightly. Here a treasure has come into being that can never be lost in eternity, whether it is condemned to Hell or saved. This soul will live for all eternity, because souls do not perish. They are not material things; they are not subject to decay. The soul is spirit, and spirit does not perish. A person has the duty to think at once, in a godly way, about how to safeguard this child, because the child could die the very next day. It might aspirate something, or who knows what else;

the mother might accidentally smother it beneath her, or some little child might set it on fire and burn it. Any number of things can happen. The first task is how to secure it. Security is found only in the Church, only in Christ, and its security is Baptism. Many births are difficult, by caesarean, in the incubator, and so on. The parents' eye must be watchful that the child is baptized, whether in a little water in a dish, or in the air, or however it must be done. Let the child be baptized, let the child be made secure, that is, its soul.

And if it survives, well and good; if it does not survive, even so a soul is written to the credit of that family, a soul that will be found one day, and the name you give it you will write on your commemoration list. And when you go to make an offering at the Church, let it be for this one too, even if it lived only a single day. And this child is not saved of itself, nor is it holy of itself; Christ saves it, and this soul needs to be nourished by His Body and His Blood.

Further, I would like you to know that the priest must be called. Of course, those who do not believe regard the priest as superstition. The Church is the trustee who receives the souls that come into being. She will care for them, and she will send them on again. That is why the Church has prayers that should be given at once, if possible at the very hour the new mother has given birth. The priest must come and read them over her. There are special prayers for the new mother. After this there is another set. On the eighth day the child must be

brought to the Church to receive its naming, to be given its name. The name was not given at Baptism. In the Old Testament the name was given at circumcision. Eight days. This has now been replaced by the baptism of infants. And on the eighth day, if you open the priests' euchologion, you will find there a prayer of naming and a service. So the godmother, or the godfather, or the father should bring the child to the church to

have this short service read over it and to give it its name. If the child is not in good health, they will hasten to baptize it before the mother completes her forty days. This was also the reason, kept even down to today by some foolish mothers, that the mothers do not appear at the baptism of their child, because they were considered impure. They would baptize the child first, at forty days, and because the mothers had not yet completed their forty days, for that reason they could not present themselves at the Mystery. But now, when some children are twelve or thirteen years old and still unbaptized,

are their mothers still hiding away? If the child should die, be killed, or for one reason or another depart from this world while still unbaptized, that child hangs like a pendant around the parents’ necks. For a person's first task is not that the child should live bodily, but that it should live spiritually. And just as he bears responsibility when he causes the child to die within the womb, so he bears responsibility when he leaves it dead outside the womb as well. And the child must be baptized while it is small, on the one hand so that it may enter in,

and on the other so that its soul may begin to be nourished through Holy Communion. The creams, the fruits, the baby cereals, and so on, all these are secondary; first comes the soul of the child. That is why, on the day of baptism, the moment it is baptized, the priest must at once open the tabernacle and commune the child. For this was the purpose for which it was baptized. It was not baptized so that we could form ties of godparent kinship, nor for personal interests, nor for sins. For these kinship ties often carry the umbrella of sin; rather, it was baptized for the sake of the soul,

that it might become receptive of sanctification and be united with Christ. Some people know these things, and some do not. Now then, let us suppose that the child is already in the family, that it is a member of the family. There are responsibilities. As you know, they say that man is an imitative creature. Many images and many incidents are imprinted within the child, even though it cannot yet express them outwardly. But when it grows up and gains the capacity, you see it serving back to you things it never imagined it could say,

could ask for, could demand. From very, very little, from the first days, you must be careful: it sees everything but cannot put it into words, it hears everything but cannot articulate it. And through your behavior, you shape the child’s soul, which is like clay in the potter’s hands: you can fashion from it whatever you wish. You have a lump of clay; you can make a jug, a cooking pot, or a cup to drink from. So it is with this delicate being we call a child.

It is a responsibility. Not everyone pays attention to these things as much as they should. And of course, the more the child grows, the more these outward images remain fixed in it. They play a serious role in its upbringing, in its character, in a great many things. Of course, a person cannot speak to the child in the child's own language. But God condescends. Look at what is happening here right now. There are about fifteen, twenty, thirty tape recorders running.

They are not recording on 220 volts; they are recording on six watts. Why? Because the recorders have a transformer inside them, or some have it on the outside, and it steps the 220 down and turns it into six watts, and that is how they work and record. That transformer is Christ. The transformer, who speaks to the child in His own way, and helps it, and illumines it,

and calms it in His own way. So I would like to remind you, those of you who have problems in educating and raising children: say more to God and less to the child. And if something is happening and you see that you cannot handle it with your words, your forcefulness, or your knowledge, then turn your attention upward and tell God all about it. That transformer will bring it down to the child’s level, and you will see answers and solutions that you could never achieve through any educational method,

any psychoanalytic approach, or anything else of that kind. Because all these things they say are laughable. Now, of course, I do not mean to insult people; it is their science, the psychologists and the like. But if you put your knee down on the ground, you will see where the psychologists end up, and where the neurologists end up, and where the pediatricians end up, and where all these people end up. If you put your knee to the ground, and you also have boldness before God. For a woman who raised good children, children of God,

used to say this: 'Many times,' she said, 'I was brought to my knees with the overwhelming conviction that I had nowhere else to turn.' 'Because my wisdom and my knowledge and everything around me seemed to me insufficient; I could do nothing.' And when she put her knee down, as we say, only then did it bring results. And if our society today is a jungle, it is because mothers, above all mothers, do not pray.

Husbands, for the most part, do not have this margin of time; they are the ones who go out, who come back with the shopping basket to provide, to work, to wear themselves out. But the mother who stays behind must not sit doing her nails, nor pick up the telephone and not put it down until ten o'clock. Rather, she must kneel, because there are many problems: with the one who happens to be in the cradle, and with the one still in the womb, and with the one who goes to school, and with the one who is growing older, and for the husband, and for her own self. And all these things are resolved in a certain way; that is,

they find their fulfillment, the right fulfillment, the one God wills. And their mission is fully accomplished when the mother does what that woman said, because there will be no family that can claim it has no problems on this matter of children. Especially in today's society. Today the problems have become very acute, and for many they are unsolvable. I am not speaking of those who have already come to shipwreck. But most could find their solutions if they did this one thing. So it is an ongoing responsibility of the parents,

how they will respond to the needs and to the formation of the children who have come into being. They will not see them merely as flesh, they will not see them merely as a little ornament; they will see them as spirits, as eternal and immortal souls. The first essential thing for a mother who would shape a child to the measure of Christ, with the nous of Christ, with the heart of Christ, with the eyes of Christ, and so on, is the Church. From the day the mother completes her forty days,

not half-kept forty days so she can go out to a dance or to the market, there are no half-kept forty days. When the mother properly completes her forty days, then, if at all possible, she should never be absent from the Church. Not only on Sundays and Feasts, but also on the other days that have other feasts, whether of the Theotokos or of the Saints, and above all on Saturdays. And here in Athens, where we have the Divine Liturgy daily, I am not speaking of the villages, where people perhaps have it only once a month, or many times only once a year, only at Pascha, those who even have that; I am not speaking of those, but for us it is a responsibility.

Both the mother and the baby should receive Holy Communion. Only then will she have strength, and the child be supplied in proportion. It is a very bad thing for the mother to bring, or for the godmother to bring, the child to commune three times, as they say. The godmother must... what was I going to say the godmother must... and why three? What is this superstition? Where did he come up with the number three, that he says three? The others, the Catholics, say seven; where did he come up with that?

Eternally, daily, just as a person is fed once, twice, three times, four times, five times within the twenty-four hours of the day, so too the child should be fed, neither three times nor five. And the godmother is not to commune the child three times and consider her obligations finished; her obligations are not finished. The godmother did not perform some social bond, some kinship tie, some honor; she took on an obligation. A medallion was hung around her neck, for which God will demand an account of her: 'Where is that creature whom I cleansed from the ancestral sin,

when you implored me and said to me, I renounce Satan and I unite myself to Christ? What did you do for this child? Did you write it among your own children? Do you pray for it? Do you keep certain feast days for this child? Do you pray? What do you do for this child? You buy it clothes, you buy it gifts and bring them, and these are largely good too, but spiritually, what do you do?' An account will be demanded.

To crown someone at a wedding is nothing, but to take up, to accept, to bear the responsibility for someone, for whom you will never say a word, or who will drift far away from you and you will not be able to reach him, you will give an account one day, if he does not attain salvation. Christ awaits him, and He awaits him from you as well. And you are the spiritual father of the child, you are the spiritual father of the family. That is why we must be selective about the one to whom we give our child to be baptized. Eh, let the member of parliament baptize it, so he gets our vote, and so on;

let that other one baptize it, the atheist, man or woman, and so on. Or someone else will come from America, wearing a gold chain and a yellow sweater, to baptize the child—perhaps even a Freemason, which is worse. You must choose carefully. It may be a young woman, a young man, an elderly person, or a simple villager—someone who will pray for your child, if you truly love your child; someone who will pray for the child and regard the child as his own. In reality, you are the child’s father and mother according to the flesh, who brought a child into a world bound for Hell;

but the godfather and godmother are the spiritual father and mother who gave birth to the child from the baptismal font for the Kingdom of Heaven. And as greatly as the flesh differs from the spirit, so greatly does the spiritual father differ from the father according to the flesh. So it is the responsibility of the parent how, and to whom, he will give the role of father to his child. The child does not know how to choose. Woe to those, as I said a moment ago, who even in this sponsorship, in this blessed moment of the rebirth of a person, and man has three births, one from his mother, one from the font,

and one when he departs for the Kingdom of Heaven, man has three births, and the most serious is this second one, for this one makes both the first and the last fruitful, this rebirth, woe, I say, to the parents who see in the sponsorship fleshly sins, or who see other financial gains and other benefits, I do not know. And for the most part they do not look to give a spiritual person to their child. But let us stop here, because I see that our time has run out, and, God willing, let us continue in the next session.

Όσοι με θα λέγω στις τελευταίες μας ομιλίες θα ενθυμίστε συγκεκριμένως τις τρεις ότι μιλήσαμε εξαιτίας της υπαπαντής και της μητρός εκεί Θεοτόκου περιστατικά που είχαν σχέση με την οικογένεια Μιλήσαμε για τη μητέρα, μιλήσαμε γενικότερα για την οικογένεια δυο ομιλίες και βλέπω εδώ από τις σημειώσεις μου ότι απόψε θα πρέπει προκειμένου να ολοκληρωθεί για αυτό το θέμα, να μιλήσω κάτι γύρω από την ευθύνη και τα καθήκοντα των γονέων προς τα τέκνα, προς την οικογένεια γενικότερα. Διότι όταν λέμε οικογένεια, δεν εννοούμε τον άντρα

και την γυναίκα μόνο, το ανδρόγενο, ούτε εννοούμε τον μήνα του μέλητος μόνο, το ποτήρι με το μέλι. Έχουμε και τις πικρίες στη συνέχεια, Έχουμε και την παιδοπία, Έχουμε και το σταυρό, Έχουμε και τους πειρασμούς Οικογένεια ευλογημένη από το Θεό έχει πολλές όψεις Δεν ξέρω αν ποτέ σας έχετε έτσι καθίσει να φιλοσοφήσετε από πότε αρχίζει η ευθύνη του ανθρώπου έναντι του παιδιού Πολλοί λένε, από τη στιγμή που θα γεννηθεί, όχι, από τη στιγμή που θα συλληφθεί, όχι, πριν συλληφθεί ακόμη,

ο μέλλον γονεύς φέρει ευθύνη έναντι του παιδιού του Πριν συλληφθεί ακόμη, όχι πριν γεννηθεί, πριν συλληφθεί ακόμη, έχει ευθύνη έναντι εκείνου που θα φέρει όταν έρθει εις γάμον στο είναι Και από εκεί πρέπει ο άνθρωπος να αναζητήσει τις ευθύνες του και τις υποχρεώσεις του Αν θέλει να μην βρεθεί μπερδεμένος μια μέρα, όχι με τους εδώ, όχι με τους πνευματικούς, όχι με τον εαυτό του Με εκείνον ο οποίος έχει νομοθετήσει, διότι ο άνθρωπος μόνος του, αφεαυτού του, με τις δυνάμεις του,

με την εξυπνάδα του, δεν μπορεί να κάνει ανθρώπους Πρέπει να υπάρχει η ευλογία του Θεού, πρέπει να είναι συνεταίρος ο Θεός με το νόμο αυτόν που έχει δώσει της ενώσεως του Αρρίου και του σπέσματος Αρρίου, να γίνεται η ψυχή, χρειάζεται Αυτός, αν Αυτός αφαιρέσει το νόμο αυτόν από τη μέση, ας χτυπιώνται κάτω οι άνθρωποι, δεν πρόκειται να γίνει τίποτα Ο άνθρωπος είναι συνδημιουργός, αλλά αυτή την τιμητική αποστολή να δημιουργεί μαζί με το Θεό ανθρώπους για την αιωνιότητα, την έχει απορρίψει, όχι ενδιαπιστία του, ενδιαγνία του Βλέπει τον εαυτούλη του, τη γυναικούλα του και λοιπά, το κρεβατάκι του και λοιπά, δεν βλέπει παραπέρα το Θεό Η

ευθύνη αγαπητή μου του μέλλοντος να έρθεις γάμων κοινωνίαν ανθρώπου είναι πρώτου γάμου Τι δηλαδή μπορώ να προλάβω εγώ πρώτου γάμου για τα παιδιά μου Πρώτα πρώτα θα κοιτάξεις εάν προορίζεσαι να κάνεις παιδιά Αν θέλεις, αν πιστεύεις, θα συζητήσεις με τη μέλουσα γυναίκα σου ή με τον μέλλοντα σύζυγό σου το θέμα σοβαρός αυτό, το της τεκνογωνίας Δεν θα κοιτάξεις μόνον στην πρίκα, δεν θα κοιτάξεις μόνον στη σάρκα, δεν θα κοιτάξεις μόνον στην προσωρινότητα Και ό,τι βγαίνει αγαθών, γλυκών, καλών κλπ. Αλλά και το υπόλοιπο, το θέμα της παιδοτείας Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι συναντούν εμπόδια αμέσως μόλις παντρευτούν. Ο ένας εκ των δύο δεν θέλει.

Γιατί το συζήτησες γρηγορότερα, γιατί αναγκάζεσαι να βάλεις σταυρόν από την πρώτη ημέρα και να πεις τη συνειδησή σου κάθισε κάτω και να την πατήσεις και να λυπείται ο Θεός στην περίπτωση αυτή Δεν είναι θέμα λοιπόν να παντρευτώ, ποιος ο σκοπός του γάμου, μόνο το μπουρμπουάρι ηδονή δεν είναι η εντολή αυτή του δημιουργού όπως έχουμε πει και άλλοτε Δεν εδωθεί εντολή, ειδονίζεσαι στο ζεύγος, αυξάνεστε και πληθύνεστε, ειδωθεί εντολή, ταυτόχρονα δε δίδει αυτό το ρεγάλο, το μπουρμπουάρ της ειδονής, στο μεγάλο αυτό γεγονός, στη μεγάλη αυτή ευθύνη, στο μεγάλων αυτών σταυρών, στο υψηλό αυτό υπούργημα του ανθρώπου, το δίδει ταυτόχρονα και την ειδονή σαν ένα

μπουρμπουάρ. για την εργασία νόμους που κάνει, διότι η εντολή είναι αυξάνεστε και πληθύνεστε κατόπιν ευλογίας, όχι κατόπιν πορνείας, αλλά όπως ξέρετε η πορνεία και η μηχεία δεν γίνεται ποτέ για παιδοποιία. Καμιά κειρά δεν πήγε με άλλον για να κάνει παιδιά, για να κάνει το γούστο της. Σε κανένας νέος δεν πήγε με παντρεμένη ή με νεάνιδα για να κάνει παιδιά, για να γίνει πατέρας, να αφήσει το σπέρμα του. Απλώς για να κάνει το γούστο του το έκανα. Η ευθύνη, λοιπόν, είναι όχι από τη στιγμή που θα παντρευτεί ο άνθρωπος σε κάτω, αλλά πριν ακόμη, τι θεμέλια, τι φόντα φτιάχνει για αυτή την οικογένεια που πρόκειται να κάνει άνθρωπος, αυτός, με μια γυναίκα ή με ένα άντρα, εάν πρόκειται επεργυναικός, από τότε Θα δει τι είναι η γυναίκα

που θα πάρει Η μεικτή γάμη είναι θάνατος Κατά 99 και 99% της οικογενείας Διότι όταν πάρω μία καθολικιά ή μία προτεστάντιδα ή μία εβραία ή μία αυτή Τι θα περιμένω από αυτό το παιδί Έχει εκ προημίου το διάβολο στο κεφάλι του το παιδά Τι θα κάνει από και κάτω Αυτό έπρεπε να το προλάβει γρηγορότερα για να σου ζητηθεί ευθύνη μίαν ημέρα Δεν είχες δικαίωμα αυτό το αθώο πλάσμα να το οδηγήσεις εκ προημίου την κόλαση Βέβαια, δεν το λαμβάνω υπάψου μου, με γεια σου, με χαρά σου Εγώ δεν συζητώ για τον άνθρωπο που δεν λογαριάζει τίποτα από τους νόμους του Θεού που δεν υπολογίζει τίποτα από το τι μέλη και το τι θα πάρει Άλλο το ένα, άλλο το άλλο Εγώ μιλώ για ανθρώπους

οι οποίοι πραγματικά το σκέπτονται Ανθρωποι υποφέρουν, Αν πρόκειται να χαθεί μια ψυχή, Και μάλιστα να είναι παιδί τους, Από την οσφή τους, Από τη σάρκα τους, Αυτό λέγω εγώ, Δεν συζητώ για τη Σάωση, Άλλοι να συζήτητε, Ας κάνουν τη δουλειά τους, Ας στιάξουν ό,τι θέλουν, Ας οδηγηθούν από τα αισθηκτά τους, Δεν τους μένω ποτέ εμπόδιο, Και ποτέ τους προκαλώ, Όμως, για αυτόν όμως που σκέπτεται και φοβείται των Θεών, Και υπολογίζει, Θα πρέπει να κανονίσει, Πριν έρθει σε γάμονα Ακόμη την υπόθεση της οικογενίας Και δεν είναι μόνο αυτό, είναι πολλά Τα οποία αν ο Θεός επιτρέψει Θα βγάλουμε στην επιφάνεια Εκτός γάμος είναι πολύ σοβαρό θέμα Η Εκκλησία ενδίδει, γιατί πολλοί βέβαια Θα πούνε αμέσως, τότε η Εκκλησία γιατί επιτρέπει Δεν θέλει τον θάνατο του αμαρτωλού η Εκκλησία Όστον επιστρέψε και

ζειν αυτό Η Εκκλησία δεν είναι απλοχέρα να δίδει μπρος παιδιά, όχι, είναι φιδωλός αυτά τα πράγματα, αλλά όταν βλέπει ότι ο άλλος την άλλη την κατέστρεψε και λοιπά, η άλλη τον άλλον δεν τον αφήνει και τα τιά αυτά, και όταν βλέπει ότι μπορεί να υπάρξει αυτοκτονία ή μπορεί να υπάρξουν εξόγραμμα παιδιά ή φόνη εκπρομελέτησε λοιπά, αναγκάζεται, αναγκάζεται, δεν ευλογεί, απλώς παρακολουθεί και θέτει ένα κανόνα, αδιαφόρος αν τηρείται ή όχι. Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος. Οι περισσότεροι δεν το τηρούν. Θα ενδώσω να σου δώσω άδεια και ευλογία να παντρευτείς ή να νυμφευτείς με την υπόσχεση ότι τα παιδιά που θα γεννηθούν θα βαπτιστούν και θα κατηχηθούν ορθόδοξα.

Τότε ενδύει. Πολλοί υποκλέπτουν αυτή την άδεια, ναι, αλλά και το γράφουν στα παπούτσα τους εκ των ισταίων. Έχουν να κάνουν με το αφεντικό της Εκκλησίας. Όχι με την Εκκλησία πλέον, με το αφεντικό της Εκκλησίας έχουν να κάνουν και τότε θα τα συζητήσουμε στη Δευτέρα Παρουσία Αρχίζει λοιπόν λέγω η ευθύνη από εκεί πίσω, ακόμη θα προσέξει ο πατέρας αν είναι η θέση να φέρει παιδιά υγιή στον κόσμο Πολλοί από πείσμα, από ζήλια, από, από, νυμφεύονται ασθενείς όντες Να είσαι ασθενής και να μην το ξέρεις και να αποκαλυφθεί η ασθενιά σου εκ των υστέρων, πάνε και έρχονται τα πράγματα, αλλά να γνωρίζεις προκαταβολικώς ότι είσαι ασθενής και η επιστήμη λέγει ότι θα κάνεις ζημιά, θα φέρεις

ένα παιδί με λάτωμα, ένα παιδί που θα υποφέρει, αυτό θα δώσεις λόγο στον Θεό μια μέρα, ταυτόχρονα δε και η σύζυγος, Εάν και αυτή γνωρίζει αφεαυτού της, από την πλευρά της, ότι δεν είναι η στέσιν παιδοποιίας, δηλαδή υγιούς παιδοποιίας, θα πρέπει να πάρει τα μέτρα προκαταβολικώς για την οικογένεια αυτή την οποία θα φέρει στο ίναι. Και έχουμε πολλά, μα πάρα πολλά, να κλάψουμε στον κόσμο τούτον, διότι δεν υπήρξαν γονείς σόφρονες να αναλογιστούν τις ευθύνες τους πρώτου γάμου. Γι' αυτό λέγω, η ευθύνη των γονέων έναντι της οικογενείας δεν είναι από τη στιγμή που θα γεννηθεί το παιδί, δεν είναι από τη στιγμή που θα συλληφθεί το παιδί, αλλά είναι πιο πίσω ακόμη, αν

υπάρχουν φόντα όπως είπα, για αυτή την οικογένεια να είναι υγιής, να είναι ηθικά, να είναι, να είναι, να είναι. Όπως ξέρετε οι περισσότεροι ερχόμαστε εις γάμον χωρίς να ληφθούν καν σοβαρός αυτά τα θέματα Δεν είναι μόνο αυτά, εγώ απλώς ακροθυγός θύγω ένα με δύο τρία παραδείγματα από κάθε περίπτωση Δεν είμαι Θεός για να πιάσω ούτε προφητικό πνεύμα έχω για να πιάσω όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω και πίσω από ανθρώπους που έγιναν ζευγάρια εκ των Ιφθέρων και έγιναν δυστυχισμένα και για αυτούς και για την οικογένειά τους. Και θα τους ζητηθεί λόγος εάν δεν μετανοήσουν και ζητήσουν συγγνώμη από τον Θεό ταπεινωμένη συγγνώμη, πράγματι τα έκαμα πολύ άσημα και ζητώ το έλεος και ο Θεός τουλάχιστον θα υποφέρουν σωματικώς να μην χαθούν

οι ψυχές. Τώρα, ας παραδεχθούμε ότι το ζεύγος είναι τακτοποιημένο και έρχεται εις γάμου κοινωνία Επειτα, πούμε να ζήσουμε χριστιανικά, θα πρέπει να έχουμε παιδοποίηα Όρια σύνορα συμβιβασμοί με το Θεό δεν υπάρχουν Ο Θεός ξέρει πόσα θα δώσει και αν πρέπει να δώσει Πολλοί άνθρωποι που θέλουν και έχουν και χρήματα να ζήσουν ολόκληρες πολιτείες και εντούτοις δεν μπορούν να κάνουν ούτε μισό, όχι ένα. Και άλλοι έχουν ευλογία που δεν έχουν ή που έχουν πάλι να μπορούν να κάνουν. Είναι ευλογία και από την παλιά διαθήκη το ξέρουμε αυτό, είναι ευλογία να υπάρχει ένα παιδί. Δηλαδή όταν λέω παιδί, να υπάρχει παιδί, όχι ένα παιδί, για το όνομά μας

μόνο, για να αφήσουμε την κληρονομιά και τα τιά αυτά, για να το έχουμε για μπιμπελό να παίζουμε. Όταν λέμε να υπάρχει παιδί στο σπίτι, είναι ευλογία, τώρα πόσα θα είναι τα παιδιά, αυτά θα τα κανονίσει ο Θεός Όπου ο Θεός ανοίγει, να μην τολμήσει ο άνθρωπος να κλείσει, διότι πλέον έρχεται σε ανοιχτή ρήξη με το Θεό Δεν σ' αναγνωρίζω, δεν θέλω το συνεταιρισμό σου, δεν σε πιστεύω ότι είσαι προνοητής, δεν σε πιστεύω ότι έχεις δύναμη Όταν πάντα δίναση, τα πάντα μπορείς Πιστεύω το παιδί το ένα που έχω είναι δικό μου Παρότι μπορεί να μου το πάρει σε κλάσμα δευτερολέπτου Πολλά άθρα καταπατούνται από τη στιγμή που το ανδρόγενο θα αντισταθεί στον προορισμό του γάμου Τον οποίον ευλόγησε ο Θεός και παρουσιάζεται ως συνεταίρο Δεν

είναι κανένας άνθρωπος πλούσιος ο Θεός που τον έχεις από κούμπη άνθρωπε Δεν είναι κανένας βουλευτής, δεν είναι κανένας μεγάλος Δεν είναι κανένας εφοπλιστής, είναι ο Θεός που κρατάει τα πάντα εντοχυρή του, τα πάντα εντοχυρή του, ο επιβλέπον επί την γη και ποιον αυτήν τρέμειν, είναι αυτός που ξεφτελίζει τους πάντα σε κλάσμα δευτερολέπτου, είναι αυτός ο Θεός που έφερε εκ του μειώντος το είναι τα πάντα, αυτός είναι ο Θεός που ο οποίου αμφισβητεί στην δύναμη, αμφισβητεί στην πρόνοια, αμφισβητεί στην αγάπη του, αμφισβητεί στα πάντα Κατά συνέπεια του κηρύττεις ανοιχτά τον πόλεμο, του γυρίζεις το πρόσωπο και αντιλαμβάνεστε ποια θα είναι τα αποτελέσματα Τώρα βέβαια διότι ζούμε στο χρόνο της Χάριτος και του Ελέους και δεν κόβει μύτες και αυτιά παρότι και μέσα μέσα κόβει για να ξέρουμε θα κοπούνε κάποια

μέρα νομίζουμε ότι δεν θα φτάσουμε ποτέ ενώπιος ενώπιος ενώπιος Πάρτε την περίπτωση του Αδάμ, αυτό έκαμε κι αυτός, και τον έπιασε και τον πέταξε έξω Πάρτε την περίπτωση των Αγγέλων, και τους έπιασε και τους ταρτάρωσε Αγγέλους αμαρτήσαντας, ουκ εφίσατο, λέει ο Ιούδας στην επιστολή του, διαβάζεται κανένα φορά Ξέρετε με τι Θεό έχουμε να κάνουμε, ούτε στον ηρό μας να μην τον δούμε Αυτός ο τόσο καλός, ο τόσο αγάπη, ο τόσο έσπλαχνος, είναι και τόσο δικαιοσύνη όμως Είναι και τόσο δικαιοσύνη Σήμερα βέβαια φαίνεται το ένα ποδάρι του Θεού Μακροθυμία, η Χριστότης, η Ανοχή, η Αγάπη, η Εσπλαχνία Το άλλο ποδάρι που λέγεται δικαιοσύνη δεν το βλέπει ο άνθρωπος Διαβάστε καθαρά και ήσυχα και όμορφα την παραβολή του Πλουσίου και του Λαζάρου Θα

γείτε, τον Ινέχτη, τον Ινέχτη, τον Ινέχτη, τον Σκληροτράκυλο αυτόν πλούσιο Τα άφαγε, τα γλέντισε, τε και και και, Πέθαν όμως, ε, Πια τυρί, Δεν μπορεί που θα πας, Που θα περάσαι εσύ και εγώ, Όποιος και αν είσαι, Είμαστε μικροί, μπροστά στο θάττο, Ε, μικρή, λογαριασμό, Μόλις λοιπόν έπεσε η αυλαία, Τον άρπαξε ένα αριστερό χέρι του Θεού, Που λέγεται δικαιόζευτες, Απέλαβες τα αγαθά σου, Αυτός τα κακά του, Συ δε οδεινάσαι, Αυτός παρηγορείται, Τι άλλο θέλω να σου κάνω, Να τώρα μας πιάσεις απ' τα Αν δεν κάνουμε καλή χρήση της μακροθυμίας και της χριστότητός του Αυτό πρέπει να το ξέρει ο άνθρωπο Όταν λοιπόν ο άνθρωπος έρθει Εις γάμων κοινωνία με την ευλογία της εκκλησίας Μετανοημένος, εξομολογημένος και σωστά φερμένος

Γιατί πολλοί παντρευόμαστε Και πολλές παντρευόμαστε Και μας δίνουν και στεφάνια στο γάμο Που έπρεπε να μας βάλουνε αγκάθια στο κεφάλι Όχι στεφάνια, αγκάθια Γυναίκες που δεν έχουν αφήσει τίποτα όρθιο, άντρες που δεν έχουν τίποτα από τιμή και από υπόλοιψη, στεφανώνονται. Για ποιο λόγο στεφανώνεις παπά τους, για ποιο, να πω ότι μετενόησαν, να πω ότι εξομολογήθησαν, το καταλαβαίνουν. Πώς στεφανώνεις και λες δόξα και τιμή στεφάνωσαν, διατάξει το Θεό, ώστε με δόξα και τιμή να στεφανώσεις την πόρνη, τον πόρνο, ποιο να στεφανώσεις δόξα και τιμή. Τα στέφανα είναι για τους ανθρώπους, για τα παιδιά, αυτά που οι γονίστησαν και κράτησαν την παρθενία τους μέχρι του γάμου Και έρχεται η κόρη και λέγει, η δου,

ξύλων ζωγραφικών, για τον κύριό μου, όπως είπε η Παναγία, στην περίπτωσή της, η δου, διατηρούμε για τον κύριό μου Γιατί ο σύζυγος είναι ο κύριός της, όπως έλεγε άλλωστε η Γραία Σάρα για τον Αβράμ Το ίδιο και ο σύζυγος, Διάτιν Σύζυγον, Είμαι Αγνός, Για Σένα, Αν για τον Α ή Βηταλογόμως, Δεν έγιναν, Όλες αυτές οι προϋποθέσεις, Υπάρχει μετάνοια, Επέστρεψε, Εξομολογήσου, Μετανοώ, Έπεσα, Γλίστρισα, Δεν πρόσεξα, Δεν ήξερα, Υπάρχουν χίλιες δυο περιπτώσεις, Που μπορεί ο άνθρωπος, Θα παρουσιαστεί ενώπιον του Θεού, Και απήθεια μου, Γόηθησα με τώρα από εδώ και κάτω, Βρήκα το λιμάνι μου, και αυτοί το λιμάνι της να κάνουμε τα σωστά, να γλιτώσουμε τουλάχιστον την ψυχή μας.

Αν πάρουμε 100, να πάρουμε 60, να πάρουμε 30. Δεν είμαστε των 5 εταλάντων ή μεθατων δύο ή μεθατου ενός. Δεν είμαστε ατυχαίοι εδώ. Όταν λοιπόν τα πράγματα φτάσουν εκεί, θα βρεθεί αμέσως το ανδρόγενο έμπροστα της πεδοτήριας. Ο σατανάς και η άγνοια των ανθρώπων έχει στήσει εκεί πέρα το καρτέρι. Υπάρχει εχθρός εμφολεύων από τη στιγμή που θα παρουσιαστεί ως ύπαρξης ο άνθρωπος να κινδυνεύει Είναι το θέμα των αμβλώσεων, το θέμα των εκτώσεων Που δεν ξέρω αν προσέξατε, προημερών διαβάζει εφημερίδας και αν ακούσετε στο ραδιόφωνο έγινε συζήτηση Επίσημοι στους επισήμους, εδώ συνέδρια κλπ και προφανώς μαγειρεύουν νόμο να

επιτρέπεται η αμβλώσεις επίσημα και δεύτερα να διαφωτιστούν οι κοπέλες πώς πρέπει να κάνουν να μην συλλαμβάνουν, όχι να έγκρατευτούν, όχι να παρθενέψουν, τέτοια πράγματα δεν τα θέλει ο Ελληνισμός, έτσι μας μαγειρεύουν. Αλλά να διαφωτιστούν οι κοπέλες πώς πρέπει να προφυλάσσονται να μην συλλαμβάνουν, ώστε να μην βρίσκονται στην ανάγκη να τα σκοτώνουν εκ των υστέρων Και για να μην κινδυνεύουν από μια σειρά περιπτώσεων που κινδυνεύουν οι γυναίκες που φτάνουν να βγάλουν ένα ζωντανό οργανισμό μέσα από τον ζωντανό οργανισμό τους Γιατί είναι σαν να πας να βγάλεις τον κισό απάνω από το δέντρο, είναι δύσκολο, είναι σχεδόν αφομοιωμένα αυτά τα δύο Είναι δυο ζωές μέσα σε ένα κορμί και έχει επιπτώσεις αυτή η

ενέργεια Και μαγειρεύουν τώρα, η Εκκλησία εξέφερε γνώμη και το απαγορεύει αυτό, αλλά δεν μας το είπαν από ραδιοφώνου Δηλαδή η επαρχία και λοιπά που δεν διαβάζουν φημερίδες, να δουν και την άλλη πλευρά, άκουσαν μόνο από το ραδιοφώνο ότι αυτό και αυτό μαγειρεύεται στην Αθήνα Ετοιμαστείτε κοπέλος, στη δουλειά σας, μόνο εμείς θα σας βρούμε έναν τρόπο να μην συλλαμβάνετε Υπάρχει λοιπόν ο εμφολεύον σατανάς αμέσως, είναι η πεθερά, με βάλω σατανά στο σπίτι Δεν λέγω για τις εξαιρέσεις, Είναι η κουνιάδα, Είναι οι αδελφοί, Είναι η συμπευθέρα, Είναι η νονά, Είναι η κουπάρα, Είναι η γειτόνισσα, Είναι, Είναι, Είναι, Είναι, Είναι που είναι αέτοιμοι επάνω με το πιστόλι στο χέρι να σκοτώσουν το

παιδί αυτό. Και αν βέβαια έχουμε ένα φόνο που δεν δικαιολογείται που δεν είναι λόγο ποτέ σε μια άλλη περίπτωση, στο νόμιμο ζευγάρι, το οποίο σκοπός του γάμου του ή του αυτός δεν θα δικαιολογηθεί ποτέ από το Θεό. Δεν θέλω να σας μιλήσω φρικτά πράγματα επάνω σε αυτό Εάν θελήσετε, και πολλοί θα το έχετε διαβάσει, ένα βιβλίο που έχω γράψει παλαιότερον «Θανάσιμον αμάρτημα η αποφυγή της τεκνογωνίας» Εκεί θα βρείτε πολλά πράγματα, από όλες τις πλευρές Από επιστημονικές, από θρησκευτικές, από κοινωνικές Με το κουμέντα δεμένα πράγματα, να είτε πώς έχει υπόθεση αυτή η οποία είναι τόσο σήμερα ρευστή για πολλούς ανθρώπους.

Θα ήθελα στο σημείο αυτό να πω το εξής. Υπάρχει μία πλάνη επί της πλάνειας. Ότι το σκότωσα. Πέταξ, δεν έχω καμιά ευθύνη. Γιατί δεν έχεις ευθύνη. Διότι ήταν το πρώτο ημερό, δεν ήταν μηνός, δεν ήταν το. Δηλαδή, δεν ήταν ζωή, ήταν πεθαμένο, ήταν τίποτα νεκρό. Αν ήταν νεκρό, τι το φοβόσουν. Το φοβόσουν γιατί ήταν ζωντανό. Και θα λαγεί, και θα λαπαρουσιαστεί μια μέρα, και θα σου πει, έπ, μάνα πατέρα είμαι εδώ, γι' αυτό το πέταξες, γι' αυτό το σκότωσες, γιατί αν ήταν πεθαμένο, δεν ήταν τίποτα, θα του άφηνες, αλλά ήταν ζωντανό Πολλοί λοιπόν λέγουν ότι δεν είχε

μορφωθεί ψυχή, δεν είχε κάνει κλπ. Τίποτα από αυτά, όλα αυτά είναι ψέματα, είναι του σατανά Εγώ μέσα σε αυτά που διαβάζω, βρήκα μια γνώμη του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος Όχι κανενός γυναικολόγου, ούτε κανενός παθολόγου, ούτε καμιάς μαμής, τίποτα Βρήκα γνώμη του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος Που αν σας αξιώσει ο Θεός και πάτε ποτέ στο Σινά, να περπατήσετε και έξι ώρες ακόμη μέσα Συνέρημο, για να βρείτε που τα γράψε αυτός Και κατά συνέπεια δεν είναι από Πανεπιστήμιο, κάτωθεν, αλλά είναι από το Άνωθεν Πανεπιστήμιο Ακούσετε λοιπόν υπεύθυνο γνώμη Πνεύματος Αγίου, πότε δημιουργείται η ψυχή, γιατί πολλοί νομίζουν ότι δημιουργείται εκ των υστέρων η ψυχή Δεν ξέρω σε πόσο

καιρό, σε δυο, τρεις, τέσσερις, πέντε μήνες, που θα σχηματιστεί, που θα κάνετε, που θα φτιάξετε λοιπά Όχι λέει, η ψυχή ούτε προϋπάρχει, που λένε άλλοι μετεμψίχος, υψώφισε κάποιος γάιδαρος και μπήκε από εδώ, πέθανε κάποιος και γεννήθηκε κάποιος γάιδαρος και μπήκε από εκεί η ψυχή Ούτε προ, ούτε μετά, άμα τη συλλήψει, αμέσως η ψυχή, ακούστε τα λόγια του, η ψυχή ούτε προϋφίσταται του σώματος, ούτε μεθυφίσταται, αλλά άμα τη του γενέσει, φτίζεται Μόλις γεννηθεί, μόλις κτιστεί εκεί, γεννέσει με ένα νι, όταν κτιστεί, όταν συλληφθεί, πίζεται, αμέσως είναι ψυχή Και φωνεύεις μια ψυχή, τώρα, αν αυτή η ψυχή θα μεγάλωνε, θα κοκκίνιζε, θα

πρασίνιζε, θα βγαλε φτερά και λοιπά, φωνεύεις μια ψυχή Και αυτή, Όθεν φωνεύς, Ο το έμβριον, Απεκακός, Δηλαδή, Αποβάλλον, Ερμηνεύεται, το Απεκακός, Τός θα το βγάλει, θα το ξεριζώσει, Το έμβριον αυτό, Απεκακός, Ως φωνεύς, Επί, Εντισύλληψη, Εψύχωτε, Μόλις έγινε η σύλληψης, Είναι και η ψυχή του, Το σου τον δε η ψυχή ενεργεί τότε, Όσον και εισάρξει, και τα δύο μαζί, κατάφυξη στην γάρτη του σώματος και αύτη τους οικείους ενεργείας διανύτηση. Έτσι λέγει ο Άγιος Πατήρ και σας το θέτω υπόψη διότι ακούμε, δεν

ξέρω αν και εμείς το πιστεύουμε αυτό το πράγμα ορισμένοι, ότι δεν είναι λέει ψυχή και κατά συνέπεια δεν έγινε τίποτα. Είναι ψυχή από την ώρα που θα συλληφθεί. Η ευθύνη λοιπόν είναι του γονιού, του γονέως και μετά των γάμων του, στο θέμα της συλλήψεως, της κοιήσεως ή της αποβολής Φέρει ευθύνη ο άνθρωπος και θα πρέπει αυτά όλα να τα έχει λάβει υπόψη του γρηγορότερα, διότι αρχίζει και ξυλώνει την οικογένειά του Ξέρετε πόσα παιδιά θα βρεθούν εκείνη η μέρα επάνω που θα μας φωνάζουν και θα ντρεπόμαστε να περάσουμε από εκεί Που θα λένε κακούργα τη μάνα που δεν τα γέννησε

και έπειτα να τα σκοτώσει Έτσι και έτσι γιαφώνησα θα κρυθεί Γιατί δεν με γέναγες να με βαφτίσεις να έρθω στον παράδεισο και σκότωσέ με έπειτα Έτσι και έτσι φώνησα είσαι Γιατί μου στέρισες στον παράδεισο Τι σου έκανα, πού σε βρήκα, πού μπήκα εναντίον σου Θες είναι σκέψεις που πρέπει να προηγηθούν Αν θέλει ο άνθρωπος να μην έχει ευθύνη και έναντι της οικογενείας Η οποία έρχεται άμα το γάμο με την ευλογία του Θεού όπως σας έχω πει Τώρα, έχουμε καλή να πει κανείς πορεία Η μητέρα, ο πατέρας είναι πιστή και κατά συνέπεια δεν το απέβαλαν το παιδί, δεν το σκότασε το παιδί Και έχουμε μία κυροφορία, έχουμε άραγε εμείς ευθύνη οι γονείς έναντι αυτού του παιδιού το οποίο

αυξάνει και κάποια μέρα θα βγει από το τσούφιο και θα περπατήσει έξω όπως βγαίνει το κλωσοπούλι. Έχει ευθύνη η μητέρα και ο πατέρας. Εφόσον η μητέρα και ο πατέρας είναι σαρκαμία και υπάρχει έμεσος αγιασμός από τη γυναίκα στον άντρα και από τον άντρα στη γυναίκα, όπως συνέβη επί Αδάμ, που Θεού θέλοντος θα το συζητήσουμε σε λίγες μέρες αν υπάρχουμε, που θα είναι και η έξορση του Αδάμ από τον Παράδεισο, Θα πρέπει ο σύζυγος να λογαριάσει πολύ την κοίτη, την κοίτη, Άγιος ο γάμος και η κοίτη αμύοντος Κοίτη λέγεται το κρεβάτι, πολλοί εκ των αντρών μη μένοντες στον

γάμο τους, μολύνουν τον γάμο τους, διότι τρέχουν σε άλλα κρεβάτια παράνομα Και εκ των μητέρων, έγκυος, έγκυούσες, συνέρχονται με άλλους, διότι δυστυχώς οι περισσότεροι δεν έρχομαστε τίμοι στο γάμο Ερχόμεθα άτιμοι στο γάμο και οι γυναίκες και έχουν δώσει ολειψίες με παλιές γλωριμίες και οι παλιές γλωριμίες τώρα βρίσκοντας τις πόρτες ανοιχτές Λοιπόν αυτό το παιδί το οποίο μεν εσπάρει από αυτόν αλλά χαιρετίζεται τώρα από τους άλλους, τι θα βγει αυτό το παιδί, πώς θέλεις να έχεις οικογένεια, σωστή κοινωνία, σόφρουνα, εκκλησία και ανθρώπους για

τον ουρανό και για την πολιτεία εφόσον έχει μια τέτοια ζωή η μάνα, η μάνα κατά την επιστήμη και όπως η Ιδία το αντιλαμβάνεται τις μέρες της χειοφορίας φροντίζει να τρέφεται περισσοτέρως διότι είναι διπόρος ασθενής και διπόρος δυο μαζί μάνα έγκυος τρέφεται καλύτερα, προσέχει την τροφή της γιατί τρέφει και έναν άλλον μέσα, έχει και έναν οργανισμό καινούριων Εφηματικά θα γίνει θυματική, δεν μπορεί να βγει πέρα Και φροντίζει να τρέφεται με τα ανάλογα που έχει ο Θεός εις των κόσμων Ώστε να βγάλει και το γεννούριο οργανισμό που φέρει μέχρι που να απαλλαγεί από αυτόν Σε νέα μήνες Αυτό που είναι μέσα στη μητέρα δεν είναι μόνο σάρκς και έχει ανάγκη από βιταμίνες και από σίδερο και από τα λοιπά και τα λοιπά Είναι και

πνεύμα, είναι και ψυχή Και τρέφεται και αυτή η ψυχή εάν η μητέρα τρέφεται πνευματικός Κοινωνείς μάνα, και αυτό μέσα ωφελείται, προσεύχεσαι και αυτό, νηστεύεις και αυτό ωφελείται, είναι αναπόσπαστο από τον οργανισμό σου, των ψυχικών και των σωματικών, αδιαφόρος αν είναι δεύτερη ψυχή αυτή, πολλές λοιπόν μανάδες δεν το έχουν υπόψη τους αυτό, και η ζωή τους είναι πολύ εκτριχυλισμένη, πολύ κοσμική, πολύ πολύ, δεν λέω για αυτές που ακόμη γίνονται αιτία φόν, Διότι δεν προσέχουν και κάνουν τρέλες και έχουν αποβολές και ρυπά Όπως δεν λέγω και για αυτές που δεν κάνουν τρέλες, μα κάνουν αποβολές Αυτά είναι στα θέματα του Θεού, δεν είναι δική μου δουλειά Όμως για τα αποδεδειγμένα τρελά θα

δώσουν λόγον μιαν ημέρα Γι' αυτό και η Εκκλησία τις κανονίζει ως φόνησες αυτές και τις απαγορεύει Αν πάνε σε σωστό πνευματικό, τους απαγορεύει για πολλά χρόνια την Θεία Κοινωνία Υπάρχει λοιπόν υποχρέωση σε έναντι αυτού που κοιοφορείται τώρα και ο σύζυγος να φανήσει επίσης την ηθική, στην τιμιότητα και στην πίστη και η σύζυγος ταυτόχρονα ώστε αυτό το παιδί να έρθει ευλογημένο Γιατί έχετε υπόψη σας που λέγει εκεί για τον Ιερεμία, που λέγει για τον Παύλο, λέγει σε υγείασα λέει κοιλίας μητρός, σε αφόρησα του λέει του Αλνούε κοιλίας μητρός Δηλαδή μέσα από την κοινιά της μάνας ακόμη γίνονται ταξινομήσεις και εξαρτάται από το πιστεύω της μητέρας, από την καθαρότητα της μητέρας και του πατέρα Πολλοί ζητούν αλλού τις ευθύνες,

Αν συμβεί κάτι, Ή κατηγιοφορία, Ή μετά, Και δεν είναι αποτελέσματα άγαθα, Πολλές μητέρες επίσης συλλαμβάνουν, Αλλά και το κρατούνε, Αλλά με μουρμούρα όμως, Με μουρμούρα, Δεν το θέλουν, Το βλέπουν ένα πράγμα ανεπιθύμητο, Σαν να τους βάλεις ένα ποτήρι δηλητήριο στο σώμα συνεχώς, Μέχρι που να το βγάλουν από πάνω τους, Δεν είναι σωστό αυτό, Πρέπει να θεωρούν τον εαυτό, Αυτών τους ευλογημένων και προνομιούχων, διότι τους δίεται η ευκαιρία να φέρουν έναν άνθρωπο εις το ήδη, να στο βάλουν εκεί μπροστά μαζί με τα ένα-δύο, το σκοτώνεις, δεν το σκοτώνεις, γιατί το κάνεις, διότι δεν το βλέπεις, γιατί το σκοτώνεις, αυτά λοιπόν λέγω, είναι απαραίτητα στοιχεία που πρέπει να έχει υπόψη του του αντρόγενο, αν θέλει αυτά που θα

έρθουν, να έρθουν, να είναι σωστά, καλά, ευλογημένα. Πολύ επαναλαμβάνω, δεν το έχουν Και θυμόσαστε ένα βράδυ που σας έλεγα, μία μάλιστα το βλαστήμησε μέσα στην κοιλία της Και του είπε ότι να μπει ο διάβολος μέσα του, διότι την ενοχλούσε Και είναι αλήθεια ότι άλλες έχουν έμετο, άλλες έχουν δύσκολους τοκετούς Όμως ο Θεός πάντοτε είναι από πάνω και τα βοηθάει, τα οικονομάει τα πράγματα Κατανολογία της ταφινοφροσύνης της γυναικός και του σύζυγου Διότι ο σύζυγος βοηθάει με την παρουσία του, με τα λόγια του, με την προσευχή του, με την πίστη του Βοηθάει, είναι όπως σας είπα γρηγορότερα και πνεύμα ένα και σάρκα μία στις περιπτώσεις αυτές του ανδρόγυνο Ή για το λογαριασμό του σύζυγου κάνει έλεος ο Θεός της στην σύζυγων Όπως και λογαριασμό της σύζυγου

κάνει έλεος των σύζυγων Όπως και λογαριασμό και των δύο κάνει έλεος στην οικογένεια Δεν είναι ανεξάρτητα πράγματα αυτά, είναι αλληλένδετα και το ένα στερεώνει και δένει το άλλο Στην περίπτωση λοιπόν αυτή, όπως ξέρετε, μπήκε ο διάβολος μέσα έπειτα στο παιδί και τα τιά αυτά Τέτοιες λοιπόν απαντήσεις στις ευχές θα τις πάρουν οπωσδήποτε οι μανάδες Εσύ δεν το ήθελες ποτέ σου και μπορεί να το πάρει έπειτα από δυο, ένα χρόνο να το πάρει Εσύ δεν το ήθελες, αγκαρία το έφερνες επάνω σου, το θεωρούσες περιτό και αν εξετάσουν πολλές μανάδες και πολλοί γονείς κάποια κατάσταση που τους συμβαίνει εκ των ειστερών, να αναζητήσουν να βρουν την αιτία, θα βρουν πολλά τέτοια πράγματα και το Θεός είναι δίκαιος και δίδει στον καθέναν όπως σκέπτεται, όπως ενεργεί, όπως

προσφέρεται. Γι' αυτό και η Εκκλησία μας λέγει, γέννητο κύριε το ελαιό σου εφημάς, καθάπερ ελπίσαμε επί σε Τώρα, να δώσουμε την ευθύνη στο Θεό, όχι, στην περίπτωσή μας, εμείς οι μεθαοί υπεύθυνοι Γι' αυτό, προσέξτε τέτο και αυτό, εγώ το βλέπω και το έχω σημειώσει και θέλω να σας το παρουσιάσω Τώρα,

θα γεννηθεί το παιδί, ο πατέρας και η μητέρα έχουν μία ευθύνη να είναι του παιδιού Η ευθύνη τους είναι αμέσως αυτό που εγεννήθη να το ασφαλίσουν Έχεις πέντε δεκάρες και κοιτάζεις να τις ασφαλίσεις κάπου να μην σου εξανεμιστούν, να μην σου χαθούν γιατί είναι υδροτά σου και λοιπά Και πολύ καλά κάνεις και σωστά πράττεις Εδώ εγεννήθη ένα κεφάλαιο το οποίο δεν έχει φόβο να χαθεί στην αιωνιότητα, είτε κολλαστεί είτε σωθεί Θα ζει αυτή η ψυχή στην αιωνιότητα, γιατί οι ψυχές δεν κάνονται, δεν είναι υλικά πράγματα, δεν είναι φθαρτά, δεν είναι πνεύμα και το πνεύμα δεν είναι Ο άνθρωπος έχει υποχρέωση αμέσως να σκεφτεί θεϊκά πώς θα το φρουρίσει αυτό το παιδί, γιατί πάρει το παιδί αυτό να πεθάνει την άλλη μέρα

Έπα μια αναναρώφηση, δεν ξέρω τι, η μητέρα το σκέπασε από κάτω, κάποιο μικρό του βάλε φωτιά και το έκαψε, ποιο δύο πράγματα μπορούν να γίνουν Η πρώτη δουλειά που είναι, είναι πώς θα το ασφαλίσει Η ασφάλεια είναι μόνο στην εκκλησία, μόνο στο Χριστό Και η ασφάλειά του είναι το βάπτισμά Πολλές γέννες είναι δύσκολες Και με σαρική, και στη θερμοκοιτίδα, και, και, και, και Το μάτι του γονέων θα είναι στην προσοχή να βαφτιστεί το παιδί Είτε σε λίγο νερό σε ένα πιάτο, είτε στον αέρα, είτε, είτε, είτε Να βαφτιστεί, να εξασφαλιστεί το παιδί Δηλαδή η ψυχή του, η ψυχή του, και αν επιζήσει, έχει καλώς, δεν επιζήσει, όμως γράφεται στον εργητικό μια ψυχή στην οικογένεια αυτή η οποία θα βρεθεί μιαν ημέρα και το όνομα που θα βάλεις θα το

γράφεις στο ψυχοχάρτη σου και όταν πηγαίνεις προς φορά στην Εκκλησία να είναι και γι' αυτό, έστω κι αν είναι μιας ημέρας και γι' αυτό δεν σώζεται αυτό αυτού του, ούτε είναι Άγιο Αφέ αυτού του, ο Χριστός το σώζει και έχει ανάγκη αυτή η ψυχή να τρέφεται από το σώμα και το αίματο της.

Ακόμη θα ήθελα να ξέρετε ότι θα πρέπει να κληθεί η ερεύση. Βεβαίως οι μη πιστοί τον ιερέα τον βλέπουν ως δυσιδαιμονία. Η Εκκλησία είναι η εντελοδόχος η οποία θα πάρει τις ψυχές που έρχονται στο είναι. Αυτή θα τους περιποιηθεί και αυτή θα ξανατούς στείλει. Γι' αυτό η Εκκλησία έχει ευχάς που πρέπει να δίδονται αμέσως ή δυνατόν την ίδια ώρα που εγέννησε η Λεχό. Πρέπει να πάει να τη διαβάσει ο ιερέας. Υπάρχουν ειδικές ευχές της Λεχούς. Στη συνέχεια υπάρχει μια άλλη σειρά. Την 8η ημέρα πρέπει το παιδί να πάει στην Εκκλησία να λάβει την ονοματοδοσία, να πάρει το ονομά του.

Το όνομα δεν είναι δίδετο στο βάπτισμα. Το όνομα είναι δίδετο στην περιτομή στην Παλιά Διαθήκη. Οκτώ μέρες. Αυτό αντεκατεστάθει τώρα διά του νηπιοβαπτισμού. Και στις οκτώ μέρες, αν ανοίξετε το ευχολόγιο των παπάδων, θα βρείτε ότι έχει εκεί πέρα ευχήν της ονοματοδοσίας και ακολουθία. Θα πρέπει λοιπόν η Νουνά ή ο Νουνός ή ο πατέρας θα πάνε στην εκκλησία το παιδί να του διαβάσουν την ακολουθία τη μικρή αυτή και να του βάλουν το όνομά του. Εάν το παιδί δεν έχει καλή υγεία θα σπέρσουν να το βαφτίσουν πριν σαραντίσει η μητέρα Αυτός ήταν και ο λόγος που στην παλιά εποχή και το κρατά και μέχρι σήμερα μερικές ανόητες μανάδες που δεν παρουσιάζονται οι μητέρες στη

βάπτιση του παιδιού των διότι ήσαν ακάθαρτες, το βαφτίζαν πρώτον 40 ημερών και διότι δεν είχαν σαραντίσει ακόμη, για αυτό δεν μπορούσαν να παρουσιαστούν στο μυστήριο Τώρα όμως που τα παιδιά, μερικάνοι 12 χρονών και 13, που αναβαστούν, κρύβουνται οι μανάδες ακόμαστε Τυχόν το παιδί πεθάνει, φωνευθεί, για τον αλφαβήτα λόγο φύγει του κόσμου τούτου Αβάφιστο είναι κρεμασμένο με τα γιον στο λαιμό των γονέων Διότι η πρώτη δουλειά του ανθρώπου δεν είναι να ζήσει το παιδί σωματικός, να ζήσει πνευματικός Και όπως ευθύνεται όταν το πεθάνει μέσα στην κοιλιά, έτσι ευθύνεται όταν και το αφήσει νεκρό έξω από την κοιλιά Και πρέπει να βαφτίζεται μικρό το παιδί, αφενός να μπει,

αφετέρου να αρχίσει να τρέφεται η ψυχή του δια της Θείας Κοινωνίας Οι κρέμες, τα φρούτα, τα γκιγκός και λοιπά είναι δευτερεύοντα αυτά, πρώτα είναι για την ψυχή του παιδιού Γι' αυτό και την ημέρα του βαπτίσματος, μόλις βαπτιστεί, αμέσως ο ιερέας πρέπει να ανοίξει το αρτοφόριο και να κοινωνήσει το παιδί Διότι αυτός ήταν ο σκοπός που ευαφτίστηκε, δεν ευαφτίστηκε για να κάνουμε κουμπαριά, ούτε για συμφέροντα, ούτε για αμαρτίες Γιατί οι κουμπαριές πολλές φορές έχουν την ομπρέλα της αμαρτίας, αλλά για την ψυχή, για να γίνει δεκτικό αγιασμό και να ενωθεί με το Χριστό Ορισμένοι τα ξέρουν, ορισμένοι δεν τα ξέρουν Στη συνέχεια τώρα παραδεχτούμε ότι το παιδί είναι στην οικογένεια, είναι ένα μέλος

στην οικογένεια Υπάρχουν ευθύνες, όπως ξέρετε είναι μιμητικόν λέει ζώο ο άνθρωπος Πολλές παραστάσεις και πολλά περιστατικά εντυπώνονται μέσα στο παιδί χωρίς να μπορεί να τα εξωτερικεύσει Όταν όμως μεγαλώσει και αποκτήσει τα φόντα, το βλέπεις και σου, σερβίρει πράγματα τα οποία ουδέποτε φαντάστηκε ότι μπορούσε να τα πει, μπορούσε να τα ζητήσει, μπορούσε να τα διεκτήκεις Από μικρό μικρό, από τις πρώτες ημέρες πρέπει να προσέχεις, όλα τα βλέπει δεν μπορεί να τα εκφραστεί, όλα τα ακούει δεν μπορεί να τα διατυπώσει και επηρεάζεις με τη συμπεριφορά σου την ψυχή αυτή του παιδιού η οποία είναι σε μια κατάσταση πυλού κεραμέως

που μπορεί να φτιάξεις ό,τι θέλεις από αυτό. Έχεις μια λάσπη, κάνεις ταμνή, κάνεις σουκάλι, κάνεις ένα κάτι να πίνεις. Το ίδιο είναι και το λεπτό αυτό πλάσμα που λέγεται παιδί. Είναι ευθύνη. Όλοι δεν τα προσέχουνε αυτά όσο πρέπει Βέβαια και όσο μεγαλώνει ακόμη πιο πολύ τόσο οι παραστάσεις εξωτερικές του μένουν Και παίζει ένα ρόλο σοβαρό στη διαπαιδαγώγηση, στο χαρακτήρα, σε πολλά πράγματα Βέβαια ο άνθρωπος δεν μπορεί να μιλήσει στο παιδί με τη γλώσσα του Όμως συγκαταβαίνει ο Θεός Βλέπετε τι γίνεται αυτή την ώρα εδώ Γράφουνε περίπου 15-20-30 μαγνητόφωνα, δεν γράφουνε με ρεύμα 220,

γράφουνε με ρεύμα 6 βατ, γιατί τι έχει γίνει, έχουν ένα μετασηματιστή μέσα τα μαγνητόφωνα ή άλλοι τον έχουν απ' έξω και τα 220 τα κατεβάζει τα κάνει 6 βατ και έτσι αυτά δουλεύουν και γράφουν, αυτός είναι ο Χριστός Ο μετασηματιστής, ο οποίος μιλάει στο παιδί με τον τρόπο του και το βοηθάει και το φωτίζει και το ηρεμεί με τον τρόπο του Γι' αυτό θα ήθελα να σας υπενθυμίσω, εσείς που έχετε προβλήματα στο να διαπαιδαγωγήσετε, στο να μεγαλώσετε παιδιά, λέτε περισσότερα στο Θεό και λιγότερα στο παιδί και αν συμβένει κάτι που βλέπετε ότι δεν μπορεί να τα βγάλετε πέρα με τη γλώσσα σας, με την πυγμή σας, με τη γνώση σας, γυρίστε και προς τα εκεί και πέστε τα επάνω. Αυτός ο μετασχηματιστής θα τα κατεβάσει κάτω και θα δεις απαντήσεις και

λύσεις, στις οποίες δεν μπορείς να επιτύχεις με καμιά παιδαγωγική και με καμιά ψυχαναλική και με τίποτα από αυτά τα πράγματα. Διότι όλα αυτά είναι αστεία που λένε, Δηλαδή δεν πρέπει να τους προσβάλλω βέβαια τους ανθρώπους, Είναι επιστήμη τους, Οι ψυχολόγοι και κάτι τέτοια και κάτι τέτοια, Αν βάλεις το γόνατο κάτω θα δεις που πάνε οι ψυχολόγοι και που πάνε οι νευρολόγοι και που πάνε οι παιδίατροι και που πάνε αυτοί, Αν βάλεις όμως το γόνατο κάτω και έχεις και παρησία ενώπιον του Θεού, Διότι έλεγε μια γυναίκα που έβγαλε καλά παιδιά και του Θεού παιδιά το εξής, Πολλές φορές λέγει οδηγήθηκα στα γόνατα με την κεριαρχούσα πεποίθηση πως δεν είχα πουθενά αλλού να καταφύγω γιατί η σοφία

μου και η γνώση μου και όλα τα γύρω μου μου φαινόταν ανεπαρκή, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα και όταν έβαζε το γόνατο κάτω όπως λέμε τότε μόνον έφερνε αποτελέσματα Και αν σήμερα η κοινωνία μας είναι μια ζούγκλα, είναι διότι οι μητέρες, κατεξοχήν οι μητέρες, δεν προσεύχονται Οι σύζυγοι εν πολλής δεν έχουν το περιθώριο αυτό, είναι αυτοί που βγαίνουν έξω, που θα έρθουν με το ζυμπύλι να παναφέρουν, να εργαστούν, να κουραστούν Μάνα που μένει πίσω δεν πρέπει να κάθε να φτιάχνει τα νύχια της, ούτε να πιάσει το τηλέφωνο και να το αφήσει στις 10 Αλλά να γονατίσει, διότι υπάρχουν πολλά προβλήματα και σε εκείνο που είναι στην κούνια τυχόν και σε αυτό που είναι στην κοιλιά και σε αυτό που πάει

σχολείο και σε αυτό που πάει επάνω και για τον σύζυβον και για τον ίδιο τον εαυτόν και όλα αυτά λύονται κατά κάποιον τρόπο, βρίσκουν δηλαδή την πραγματοποίησή τους, τη σωστή όπως τη θέλει ο Θεός και η αποστολή τους πραγματοποιείται πλήρως όταν η μάνα κάνει αυτό που είπε αυτή η γυναίκα διότι δεν θα υπάρχει οικογένεια που να πει ότι δεν έχει προβλήματα επάνω στο θέμα αυτό των παιδιών Και μάλιστα στη σημερινή κοινωνία. Σήμερα έχουν γίνει πολύ ζωηρά τα προβλήματα και για πολλούς είναι άλυτα. Δεν λέγω για αυτούς οι οποίοι έχουν φτάσει πλέον σε ναυάγιο. Αλλά οι περισσότεροι θα μπορούσαν να βρουν τις λύσεις των εάν έκαναν αυτό το πράγμα. Είναι λοιπόν ευθύνη η οποία συνεχίζει των γονέων

το πως θα ανταποκριθούν στας ανάγκας και εις των καταρτισμών των παιδιών που ήρθανε εις το είναι Δεν θα τα βλέπουν μόνον ως σάρκες, δεν θα τα βλέπουν μόνον ως μπιμπελό, θα τα βλέπουν ως πνεύματα, ως ψυχές αιώνιες και αθάνατες Το πρώτο βασικό της μητέρας για να φτιάξει ένα παιδί σε μέτρα Χριστού, με νουν Χριστού, με καρδία Χριστού, με οφθαλμούς Χριστού κλπ. είναι η εκκλησία Από την ημέρα που θα σαραντήσει η μητέρα, όχι μισοσαραντίσματα για να βγει να πάει στο χορό ή να πάει στην αγορά, δεν υπάρχουν μισοσαραντίσματα Όταν σαραντήσει σωστά η μητέρα, τότε δεν θα πρέπει να λείπει ή δυνατόν ποτέ από την Εκκλησία Όχι μόνον τας Κυριακάς και τας Εορτάς, αλλά

και τας άλλας ημέρας που έχει άλλες εορτές ή θεομητερικές ή Αγίων ή τα Σάββατα κατεξοχήν και εδώ, σαν Αθήνας που έχουμε καθημερινώς εδονθία λειτουργία, δεν ομιλώ για τα χωριά που οι άνθρωποι έχουν ίσως και μια φορά το μήνα πολλές φορές ή και μια φορά το χρόνο μόνο Πάσχα οι νορισμένοι που έχουν, δεν λέγω για αυτούς, αλλά για μας είναι ευθύνη. Θα πρέπει η μητέρα και αυτή και το μωρό να κοινωνούν. Τότε μόνο και αυτή θα έχει δύναμη και το παιδί θα εφοδιάζεται κατά αναλογία. Είναι πολύ κακό πράγμα να προσφέρεται η μητέρα ή να προσφέρεται η νονά, να κοινωνήσει τρεις φορές λέει το παιδί, πρέπει η νονά, τι είπα να πει πρέπει η νονά, και γιατί τρεις, τι είναι αυτή η δυσδαιμονία, που τον βρήκε στο νούμερο τρία,

που λέει τρεις, οι άλλοι καθολικοί λένε επτά, που τον βρήκε σε αυτό το πράγμα Αιωνίως, καθημερινός, όπως τρέφεται άπαξ, δις, τρεις, τετράκεις, πεντάκεις το 24 ώρα και την ημέρα, έτσι και το παιδί θα πρέπει να τρέφεται, ούτε τρεις ούτε πέντε Και η Νονά δεν είναι να κοινωνήσει το παιδί τρεις φορές και τελείωσε τις υποχρεώσεις της, δεν τελείωσαν υποχρεώσεις, η Νονά δεν επετέλεσε μια κουμπαριά, κάποια συγγένεια, μια τιμή, ανέλαβε μια υποχρέωση Της εκκρεμάστηκε στο λαιμό ένα μεταγιόν από το οποίο θα τη ζητήσει ο Θεός λόγων Πού είναι εκείνο το πλάσμα που το καθάρισα από το προπατορικό αμάρτημα όταν με παρακάλεσες και μου έλεγες από τα σωμέση σαντανά και συντασωμέση Χριστέ Τι έκανες γι' αυτό το παιδί, το όγραψες μεταξύ των παιδιών σου,

προσεύχεσαι γι' αυτό, εορτάζεις ορισμένες ημέρες γι' αυτό το παιδί, προσεύχεσαι Τι κάνεις για το παιδί αυτό, του παίρνεις ρούχα, του παίρνεις δώρα και του πηγαίνεις, εν πολύς καλά και αυτά, αλλά πνευματικός τι κάνεις, θα ζητηθεί λόγος Το να στεφανώσεις έναν άνθρωπο δεν είναι τίποτα, αλλά να αναλάβεις, να αναδεχτείς, να πάρεις την ευθύνη για κάποιον, για τον οποίον δεν θα πεις τίποτα ποτέ, ή θα σου φύγει μακριά και δεν θα μπορέσεις, θα δώσεις λόγον μιαν ημέρα, εάν δεν επιτύχει Ο Χριστός τον περιμένει και τον περιμένει και από σένα Και είσαι πνευματικός πατέρας του παιδιού, είσαι ο πατέρας του πνευματικός της οικογενείας Γι' αυτό και πρέπει να είμαθα εκλεκτική πιο σ'αυτόν που θα δώσουμε το παιδί μας να το βαφτίσει Ε, να το βαφτίσει ο βουλευτής, να μας παίρνει το ψήφο και λοιπά, να το βαφτίσει ο άλλος, ο

άθεος ή άλλη άθεος και λοιπά ή θα έρθει ο άλλος με την καδένα και με το κίτρινο πουλόβερα από την Αμερική να μας το βαφτείς και ο μασόνος χερογοτή, όχι, θα είσαι κλεκτικός, μα μια κοπελίτσα, μα ένας νέος, μα ένας γέρος, μα ένας χερογό που θα προσεύχεται για το παιδί σου, αν το αγαπάς το παιδί σου, που θα προσεύχεται για το παιδί σου, που θα το έχει ότι είναι δικό του το παιδί και στην πραγματικότητα εσύ είσαι ο σαρκικός πατέρας και η σαρκική μητέρα που έφερες ένα παιδί για την κόλαση, αυτός είναι ο π και η πνευματική μητέρα που εγεννήσανε από την Κολυμβήθρα ένα παιδί για τη Βασιλεία των Ουρανών και όσο διαφέρει η σάρκη του πνεύματος τόσο διαφέρει ο πνευματικός πατήρ του σαρκικού πατρός. Είναι λοιπόν ευθύνες του γονιού πώς και ποιον θα δώσει πατέρα του

παιδιού του. Το παιδί δεν ξέρει να εκλέξει. Αλλήμωνα από κείνους όπως είπα γρηγορότερα που και σε αυτή την κουμπαριά, σε αυτή την ευλογημένη στιγμή της αναγεννήσεως ενός προσώπου και το άνθρωπος έχει τρεις γεννήσεις, μια από τη μάνα του, μια από την Κολυμβίθα και μια που φεύγει για τη Βασιλεία των Ουρανών, τρεις γεννήσεις έχει ο άνθρωπος, η σοβαροτέρα είναι η δευτέρα αυτή, αυτή αξιοποιεί και την πρώτη και την τελευταία, η αναγέννηση αυτή, αλίμονον λέγω από τους γονείς οι οποίοι βλέπουν μέσα στην κουμπαριά σαρκικές αμαρτίες ή βλέπουν άλλες οικονομικές και άλλα ωφέλη δεν ξέρω Και δεν κοιτάζουν ως επί το πλήστον να δώσουν έναν πνευματικόν άνθρωπο στο παιδί τους Να σταματήσουμε μέχρι εδώ όμως, γιατί βλέπω η ώρα μας έφυγε και θεού θερώντος να συνεχίσουμε εις την άλλη