Περὶ Συγχωρητικότητος

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

To this line of thoughts around the theme of the Divine Liturgy, and more specifically the Holy Eucharist, I would like to add something more, so that it may be considered somewhat complete.

People very often do not have good relations with one another. Sometimes, as they say, they have good reason not to; other times without good reason; though in truth it is always without good reason in the eyes of God. God does not accept that anyone should, with seeming justification, be at enmity with another and have no relationship with him. And if not family relations, friendly or personal relations, then at least what we call a good morning of God whenever one happens to encounter the other. Yet there are people who for years now have had no good morning to give,

and these enmities arise even within families, and these are the longest-lasting of all. With a friend you have quarreled with, you can restore your relationship more easily than with your own brother, born from the same womb. You can patch things up more easily with a neighbor, with a business partner, with someone on the outside, with whoever, than with a close relative of your own. The fiercest devils are found among beloved members of one's own family. And these feuds last a long time, and many times they are sealed even by the grave. I once heard of a grandmother who said:

I do not want him to come to my grave. Do you understand what this is meant to say? Some of you here do understand. And yet these same people go to church, these people pray in their homes, these people offer incense in their homes, they light a candle, they go on the feast days, at Pascha, at Christmas, or on other days to the Church, they receive Holy Communion, but a good morning, no. How they reconcile these things, I do not know. They have been led astray, of course. And even if they keep up a false, surface peace,

at the root there is bitterness. And if outwardly he gives a good morning, behind it there is the power to gnaw away at the other. Not merely to accuse him, but truly to gnaw at him. It is a fundamental matter, this matter of peace and of forgiveness, and most of all for Christians, but generally for society and for people as a whole. Peace is what gives a person the opportunity to live in some smooth and quiet way, and even to bring these wars themselves to rest. But unfortunately it is not taken into account. If out in society, in public life, in our dealings,

it is needed, how much more is it needed in the church. That is why, if a person pays attention, he will be convicted, and he must withdraw from the church, either set things in order or withdraw. Because when the Church opens her lips, and there is, let us say, a deacon in the Church, and he lifts up his wing, lifts up that orarion on high, the first exclamation will be: In peace let us pray to the Lord.

In peace. If there is no peace, the Litany stops. The second exclamation, For the peace from above let us pray to the Lord; that is to say, the very foundation of the liturgy, of this greatest manifestation in the Church, is Peace, which of course then goes on further still: For the peace of the whole world; Peace be unto all; Peace be unto you; My peace I give unto you; and a couple of other instances besides.

All this is set forth so that this service may take place, and yet this peace is not there. Further down: Let us love one another, that with one mind we may confess Father, Son, and Holy Spirit. And before Holy Communion: forgive us our debts, as we also forgive our debtors. If one wished to glean through it, he would see that every five words it speaks again of peace. Because if this prerequisite is not there, the person's prayer does not go up,

nor does it draw the divine Grace back down. Thine own of Thine own we offer unto Thee. Why do you offer them to me? So that You may bless them and send them back to us, that we may receive grace to offer. So this peace is lacking, I say many times, even on the very day we are going to receive Holy Communion. And many times our spiritual father in a way presses us: you will speak with this one, with that one, you will say good morning, and only then will you receive Communion.

Yet again many pass over this and do their own thing; they assure themselves that they are right and that right is on their side, and therefore the other one must come to ask forgiveness, and not he himself. So I would like us to shed light on this matter as much as we can, because without peace, without love, nothing can be done. When Christ rose, that very evening, the moment He stood before His disciples, He said peace twice: peace be unto you, peace be unto you, twice over. Everything begins there.

If there is no peace, for one reason or another—whether, as we say, with justification or without—nothing is accepted. Bitterness poisons peace; it poisons prayer; it poisons our supplication. No answer is given by God. God desires peace; He desires calm waters and serenity. Of course, a person often finds this difficult and does not strive for it. He will not sacrifice his ego; he will not humble himself, and so people remain estranged from one another. Satan has seized them by the collar,

pulling one this way and holding the other over there. He tells the first, ‘He must ask your forgiveness, ’ and tells the other, ‘He must ask your forgiveness. ’ If one is older, he says, ‘Respect is called for here—but you are in the right. ’ And so he keeps them there. Neither one will put pen to paper, because of his pride. And both remain satisfied with themselves, each waiting for the other to humble himself first; and so they remain enemies for years, often over the most trivial things, over things that amount to nothing.

We behave as though something terrible had happened—as though they had killed our child, or we had killed theirs—when it was all over some worthless matter, over a single word that once slipped out. A word never slips out of your mouth, does it? Only out of the other person’s! How, then, will you be able to appear before God? And what if God takes hold of this and says, “If You, O Lord, should mark iniquities, O Lord, who could stand? ” If Christ were to make a detailed accounting of our own sins,

rather than overlooking them in general—and there are so many of them—who could receive forgiveness? We do not take this seriously enough. Everything, my dear one, stands or falls on two commandments: to love God and to love your neighbor. Here is the secret. Once our Christ received a question from a cunning lawyer of that time. He put the question to Him: which is the greatest commandment of the law? And our Christ, like the little pupil the man supposed Him to be, at once becomes the teacher and says to him:

what is written in the law, how do you read it? He sat him down on the stool with that turn of the question, and the lawyer was forced to say: I find, he says, Thou shalt love the Lord thy God with all thy soul, with all thy strength, with all thy heart, with all thy mind. Good, He says to him, that is it. And there is a second commandment as well. And thy neighbor as thyself. On these two commandments hang all the prophets and the law. On these two commandments.

On loving your God and loving your neighbor. He does not separate them and say that, since you love your God, there is no need to love your neighbor, because he harmed you, because he wronged you, because he insulted you. However much harm he did you, it is both together; a person cannot separate which is greater and which is lesser, because in another place another Evangelist writes and tells how Christ answers here. Thou shalt love the Lord thy God, this is the first and great commandment, and He goes on of His own accord and says,

and the second is like unto it, thou shalt love thy neighbor as thyself; like unto it, that is, it is reckoned the same: as much as you will be punished if you do not love God, so much also if you do not love your neighbor. Does this exist in Christianity? The people who step into the church to light a candle, as they say, to make the sign of the cross, to ask something of Christ, of the Most Holy Theotokos, of the Saints, do they have this peace and this love and this forgiveness? For, my beloved, man stands at the meeting point of two directions.

Here is man; above him is God, and before him is his fellow human being. He is called to love God, who is above him, and the person who stands before him. He cannot say, “I love God, but I do not love my neighbor. ” For John comes, seizes him by the hair, and says: “Come here. You say that you love God, whom you do not see. How, then, can you fail to love the person here, whom you do see? You are lying. For if you do not love your neighbor, neither do you love God, because God commanded you to love your enemy. ” Therefore…

If someone wants to see whether, and how far, he has progressed in the Christian life—whether he has become, as we might say, a spiritually mature Christian—let him see whether he has the strength to forgive. Everything depends on that, not on whether he can give a few coins. People give easily, especially if their name is going to be written on some plaque. Out of vainglory, they will give even more.

To have the strength to forgive, a person needs an immeasurable memory and an immeasurable forgetfulness: to remember every kindness others have shown him and to forget every wrong they have done him. If a person does not cultivate himself in this way, he will one day find himself facing the justice of God. And I ask: do we love our enemies? We do not. In fact, we hardly even love our friends unless there is something to gain. For we are always saying—and you hear it too,

even if you do not say it yourselves—“I had nothing to gain by doing that. ” In other words, there must always be some benefit. If there is no material, fleshly, worldly, selfish gain, we would not give even water to our guardian angel. That is what we are like. We always expect something in return: “What will I gain by doing this? What will come of it? ” But how differently the deeply cultivated Christian feels! He feels wretched, he cannot sleep; I would even say he is afraid the day may not dawn

and he might depart with enmity toward the other. 'But I am in the right!' Woe to you if you were in the wrong. Now that you are in the right, I want you to take the lesser place and show your humility, so that peace may come. For the divine John Chrysostom says that when two people are embittered for whatever reason, Satan seizes them, as I told you, and holds them there. And he keeps whispering these words: to the one he says the other must come first, to the other he says the same, and they both stay there,

deceived by the devil and by their own ego. Christ, he says, steps into the middle and lays down a beautiful bouquet, and on it he writes: the bouquet of the peacemaker. Bow down, he says, whether you are in the right or in the wrong, and say, 'I am at fault, forgive me.' And snatch up this bouquet, he tells you. Are you going to wait, seated high on the chariot of your ego, for the other to come and ask your forgiveness? You take the lower place—whether you are the lady of the house, the boss, or whoever else you may be, however distinguished you think you are.

Take the lower place. Remove this obstacle that Satan has placed between you, and seize the bouquet, he says. If you have studied the Beatitudes, you will have found there that Christ calls the peacemaker blessed and a son of God. Blessed are the peacemakers, for they shall be called sons of God. Nowhere else does he say it. The merciful are good too, and those who fast,

and the virgins; all of them are good, beautiful. But he did not call them children of God. Why? He tells you: the peacemakers, those who bridge what is divided and bring it together, in families, in workplaces, in society, in the Church. Why? Because they do the very work that Christ did, the Son of God, who made peace, who bridged the chasm between man and God.

And who were the two at war? Man with God. And he came and was crucified between heaven and earth, to unite these things that were divided. He sacrificed himself to reconcile man with God, not God with man; for God never bears enmity. It was man who became the rebel. Man declared the war against God, so says the divine John Chrysostom. And we, for years now, sleep peacefully even though bitterness remains,

while unforgiveness does very great harm and spoils even the rest of the good that exists within a household, within a person. For some of us do a little and some do much; we do something. Somewhere we find ourselves helping someone in need: a sick person, an orphan, in a hospital. In some situation, like the one we had recently with Cyprus, or with other earthquake victims, a person rushes to help, to show the depth of his compassion toward his fellow man.

Yet it accomplishes nothing, because within this beautiful, good work there is this bitterness that spoils the whole lump of dough. I think it was from this very place that I once told you what Saint Kosmas of Aetolia recounts. Saint Kosmas says that two men once went to confession. One was religiously observant, while the other was a beginner and, as we were saying, a hardened sinner. The first man had guided him and taken him by the hand, leading him to confession. He had him confess first,

lest Satan deceive him and keep him from confessing at all. The newcomer came out joyful and sat down to wait while the other man went in to confess. But when the religious man came out, he was sullen, and they set off down the road. Then the more experienced Christian put a question to the newly illumined man. 'What happened,' he says, 'what penance did he give you?' 'He gave me no penance at all.' 'He gave you no penance?' 'No.'

'Are you serious?' 'Serious.' 'Wait here,' he says, and he turns back to call the priest to account, because he gave no penance to that man, you understand this kind of piety. So he goes in seething, the same way: 'Did you leave anything out?' 'No,' he says, 'I was scandalized by you.' 'Why,' he says, 'were you scandalized?' 'Because that man who confessed before me, I brought him here.' 'Christ brought him, my child, through you. You are being used as an instrument of God's providence.'

'I brought him.' 'Yes, yes, yes, you brought him. But Christ brought him through you. So he belongs to Christ.' 'Anyway,' he says, 'anyway, I brought him.' Again his own refrain: 'I brought him, Christ did nothing.' 'Anyway. What is it you want?' And he says, 'He did not confess.

He wronged me. Because I heard, from a couple of words I said to him, that he is going to receive Communion, and me,' he says, 'you did not let me receive Communion. I want you to tell me,' he says, 'how could you weigh this, and let that man receive Communion, who has committed so many sins, and not let me?' 'So this is what scandalized you. Sit on that rock there and I will tell you. That man, my child, it is true, told me many things; from childhood he had done many, many shameful things.

All of these,' he says, 'I gathered up like logs, you know what logs are, timber, stumps, and I stacked them in a pile on top; he confessed small things, he confessed big things, he confessed whole trunks, crimes and the rest. I laid them all there in a pile. But at the end I put the question to him: do you have enemies, my child? He says, I do. What do you do with them? Ah, we do not treat them as enemies, Father, I bear them no malice.' “And if I bear a grudge against them,

and God bears one against me,” he said, “I am lost. As often as I am able to ask God’s forgiveness, at every moment, I forgive others. I forgive them; may they be blessed. ” “That, my child,” the priest said, “I regarded as a box of matches. He placed it in my hand, and I set fire to the pile of wood, and it all burned up. How quickly all that wood disappeared! So I told him to go and receive Holy Communion. But you came in, sat down, and I listened to you, and you did not tell me a single one of your sins. You came here and told me, ‘I do this, I do that, I belong to an association,

we give alms, we build things, we do this and that,’ and so on. 'I, though I had no wish to hear all this, because here people bring their sins, they do not bring their good works, for in confessions, for the most part, the women go and recount the good works they do, as a pretext.' “If I happen to commit some sin, let me cover it with a good deed. ” I will not say who said it; I heard it myself.

'At the end,' he says, 'I asked you whether you have enemies, and you told me you do. I asked you whether you forgive them, and you said, Father, even you, if you were in my place, you would not forgive them. He said, as if from the back of his throat, that one ought to forgive them, but he did not swallow it. And this,' he says, 'I took as a leaven, a starter that was bitter, and I set it to knead into the flour, and it ruined,' he says, 'all the flour. That is why,' he tells him, 'I did not let you receive Communion.' That is to say, forgiveness has the power to dissolve a person's sins,

and unforgiveness to bind sins. We alone are the ones who bind ourselves, and we alone are the ones who loose ourselves. For there are three phrases: a hearing for a hearing. You will listen, so that I listen to you; you will forgive, so that I forgive you; you will release, so that I release you. I cannot release you while you refuse to release. I cannot forgive you while you refuse to forgive. And yet this is the policy some people follow:

without forgiving themselves, they ask to be forgiven. And without having forgiven, they come to the great Peacemaker and receive Communion. How can you receive Communion? You do not receive forgiveness of sins; you receive condemnation, and you bring upon yourself the opposite results. But we pay no attention, we do not grasp it. If I told you there is no household today, of course I am being absolute, I should not say it, but if I told you there is no household today without a quarrel,

whether with those on one side or with others on the other, whether at work or among friends, but, but, but, but. There is so much bitterness in the world; this is not a right thing. Often we seek revenge, often we seek satisfaction. No, do not seek that. In the world there are two classes of people, victims and victimizers. Choose to be among the victims, to be the one who takes the kick and the slap, and never to be among the victimizers. If you want to find mercy in the eyes of God. If a person knew the price of sin—what it

costs when he sins against his fellow human beings, and what it costs when he sins against God—he would be terrified. If someone does something against you, that person incurs a debt, and you are the one to whom it is owed. Christ our Lord gave us a parable about these things: He reckons the transgression of His law at ten thousand talents, but an offense between fellow human beings at one hundred denarii—seventy drachmas.

Whatever sin you commit, I commit, he commits, gets charged at six million prewar drachmas before God, and off you go to pay it. And whatever they do to us, if they insult us, wrong us, kill us, dishonor us, that is charged at seventy drachmas, a hundred denarii. So if God should demand satisfaction, can you settle the account? Do you remember the parable of the ten thousand talents that He told? For whom did He tell it? For Himself? No, He told it for us.

The master ordered that his family be sold, everything, his money too. Be patient, the servant begged, and I will pay you back everything. And because he pleaded with him not to be sold, to show mercy, the master said, go, I forgive you the whole debt. It was never possible to pay back such a sum, because behind every transgression there is the blood of Christ, behind blasphemy, behind theft, behind refusing to bear children, behind refusing to fast, behind everything, it is the blood of Christ. In such a case he tramples on the blood of Christ; how will he pay it? You are paying with the blood of Christ.

Go, the master said, I forgive you. And when that servant went out, he found a fellow servant who owed him, he says, a hundred denarii, his own money. And the other man said to him, “Be patient with me, and I will repay you everything. ” He spoke exactly the same words that this man himself had spoken only moments before, when his own master had forgiven him a debt of six million. “Be patient with me,” he said, “and I will repay you everything. ” The amount was nothing by comparison, yet he seized the man and had him thrown into prison.

This is what we are like: we demand vengeance from others. But if God were to demand vengeance from you, what would become of you? And he gave the order: “Seize this wicked man and bind him. Should you not have shown mercy to your fellow servant, just as I showed mercy to you when you pleaded with me? Cast him into prison until he pays the very last farthing, the last penny. ” As if anyone could pay off debts while in prison! Can you settle a debt from prison? Of course not—so you never get out. “Thus will My heavenly Father do to you,” He says,

“if you do not forgive the trespasses of others.

Hold nothing against anyone. Go with God’s blessing, keep peace within your heart, and let that peace be seen. Bitterness between people is never acceptable. Of course, sometimes we are caught off guard; when we are tense or tired, words slip out. And those words, as you know, may be regarded, in the words of the wise Sirach,

as burning coals: many times they start a fire. So people must be careful—mothers-in-law must be careful, and so must daughters-in-law. Many things could have been covered over and handled with discernment, as we say. After all, we are human beings; we are not saints. We have blood in our veins, not water.

Satan will try to get the upper hand over us, but we can still avoid it. Paul says, let not the sun go down upon your wrath; do not let the evening come and the sun set while you still have anger against someone. Do you know whether you will live to see the morning? , and if you find yourselves all tangled up, who will untangle you after that? Here is where matters must be settled. And yet, some people do not pay attention. They do not pay attention as much as they should.

And you see people who are indifferent even toward this life of theirs, and even toward Paradise. And they butt heads like rams. You have had lawsuits for years on end; they wore away to nothing. The lawsuits devoured them. Bear this in mind, especially those of you who come from villages. When rams clash, they draw back. And often, in order to gain more force to strike the other ram, they tumble over the cliff behind them and are lost. Many people are like that.

The comparison may sound amusing, but what I am telling you is true. You can understand it; you are very intelligent. And yet he does not give up. You separate him from the other man and pull him away, but he comes back, looking for some way to go at him and fight again. Such malice! Others seek satisfaction like roosters. Have you seen roosters? In the end, when one has won, he still wants to defeat the other completely, so that he can climb on top of the ruins and crow, “I defeated him—woe to him!

” Christ does not want such things. Christ wants you to accept defeat rather than defeat another person. There are many people like that. “I put him in his place,” they say. Really? Do you realize that you stepped out of your own place? “I have my dignity,” someone says. Yes, but you lost your Christian dignity in order to protect your personal dignity. And when you sacrifice your Christian dignity to preserve a false dignity, you have failed; you have gained nothing.

Take these things I am telling you briefly, examine them calmly and dispassionately, and you will see how true they are. People who are at enmity suffer, whatever the cause may be—whatever the cause. And consider how even those who are not at fault still suffer. Take this example: your brother back in the village stops speaking to you because he wants you to send him money. You came here to work and provide for your family, yet he will not speak to you because you did not bring him gifts or send him money. Are you to blame?

No; it is his own wrongful attitude that is to blame. Yet it still grieves you to think that he feels this way. And even so, you send him money, help him, and look after him. But he had counted on receiving more. And since you did not send everything he had imagined—everything he needed, or whatever extra money he wanted to spend on amusements there, and so on—he becomes your enemy. And once again, you are grieved, if you are a person of conscience. Look at the way he thinks. Look at how Satan comes between you here, and how this man conducts himself.

All the more so when you are in the wrong, because many times we are. With just a little sacrifice of our ego, we could have avoided all this and spared both ourselves and others. But we are like the rooster, we want to climb up and crow that we won. Yet for the most part the roosters climb up onto ruins and crow that they have won. And this, I repeat, is what God does not want. Besides, at this point I want to tell you something else that Christ says in the law of the Gospel. In the sixth chapter of Matthew

you too should find these words. For if you forgive men their trespasses, your heavenly Father will also forgive you. But if you forgive not men their trespasses, neither will your Father forgive your trespasses. Plain and simple: if you do not forgive, you are not going to be forgiven. Christ will not forgive, it does not put it that way here. It does not say, if the Father forgives, then you forgive too; no, it says, if you do not forgive others their trespasses, the Father will not forgive you. And in the Our Father He has put us out in front: forgive us our debts, as we also forgive our debtors.

Indeed, that is how I will do it, my child, he is afraid; we are pointing out to him God's own way, and we are saying, just as we have forgiven, so also forgive us. Indeed, exactly the same. He will forgive, but I see whether he has forgiven; He puts us out in front. It does not depend on the love, the condescension, and the mercy of God, but it depends on us. If we are willing, He puts us first; and the more God sees that we humble ourselves like this for love's sake, so that this enmity may be cleared away and the joy

of God and the blessing of God may come into our home, the more God becomes mercy. He is moved when He sees forgiveness between people, because He Himself became the cause for people to be forgiven before God. And there is another fearful thing: if this were applied, no offering should come to the Church, not a plate of kollyva nor a tray of kollyva in church, not a candle in church, nothing in church, nor would many people even be allowed to enter the church. If this were applied.

Listen to what He says. 'If therefore you bring your gift to the altar' — you take your gift, your candle, your prosphora, your kollyva, your coin, your candle, and you come to church — 'and there you remember that your brother has something against you, ' there, outside at the door, before you go in, you remember that with someone, and you really must remember it, you are not on good terms, and he holds bitterness toward you, then 'leave your gift there.'

Do not go and hand it to the priest; leave it there, before the altar, in front of the door, and 'first be reconciled to your brother, and then come and offer your gift.' Go and find your brother first, settle things, ask his forgiveness, perhaps make right the wrong, if you have done him one, and so on. and so forth, and then come and offer your gift. He does not say here that if the one you hold bitterness against is far away and you cannot find him. He does not say that if he, I don't know, you cannot get in touch with him. It poses a difficulty for you at that moment.

God does not accept it. You will settle this matter of yours, and afterward you will go and offer your gift. That is, you will resolve it for your offering to be accepted. Many would want peace with some fellow person, but they keep putting it off. With 'today' and 'tomorrow' they never make contact. It is true that often it is hard, because he is far away, where am I to find him. You will write a letter, you will make a phone call, you will find some way to get in touch with him. Let the other person know that, as far as you are concerned,

the window of reconciliation has been opened. “I have nothing against you. I ask your forgiveness for whatever happened. Perhaps I was at fault; perhaps you were. But I ask your forgiveness. As far as I am concerned, you are released from any debt toward me. If you wish, forgive me”—if he wishes. For even if the other person does not forgive you, so long as you ask forgiveness, you are in good standing before God. We often hear people say, “But I say good morning to him,

and he does not say it back. So how can I say it to him again? ” Do you have only one “good morning,” so that once you have given it, you must wait for him to send it back before you can give it to him again? Inside you there are many good mornings. You will say God's good morning to him, even if he never says it back to you. If he ever crosses your path again, you will say God's good morning again, even if he never says it back to you. From your side you are settled. Go on your way.

Paul writes plainly: 'as far as it depends on us' — this is in your hands; it is not in your hands to make him open his mouth and say good morning to you — 'as far as it depends on us, be at peace with all people.' This is in your hands: to say God's good morning, so that he may learn, so that he may come to know that you are not condemning him; and let certain others also take note, those who can play a reconciling role in such cases, so that people may learn that the other one, the opposite camp, speaks well of them.

“My child, who has been telling you such things? I heard him speaking very highly of you. ” And when he falls into your hands again, you will not take advantage of him or seek revenge. He will expect you to harm him, because he has wronged you and now you have the opportunity to repay him in kind; but instead, you are to do him good. Then it says, 'you heap coals of fire upon his head' — it is as if you set a pan of burning coals on his head.

For the harm he had done you, you should, since he fell into your hands, have done him great harm; but you, not only do you not harm him, you actually do him good, and then he is ashamed, he turns red, just as if you set a pan of coals on his head — that is exactly how he will feel, when instead of the harm he expects, because of the harm he had done you, he finds good. He will be ashamed; again it bears fruit. At the same time it is a science.

'But where am I to go and find him?' Go and find him. Your offering is not accepted, your memorial is not accepted; you cannot pray for your father, your mother is left waiting, they do not reach up there, as long as there is bitterness in the way, there is a cut-off. Sometimes we pick up the phone and what do they say? 'It's busy,' it says, the line is occupied, it's delayed, or other times, the fuse, poor thing, this is what happens.

The person who holds bitterness toward another has burned out the fuse of his telephone line with God; it is his shout to God, and God does not hear. Go, make right what you can — here, where He gives you every right — you will see to it; perhaps you will even suffer loss materially. Many times, for the sake of love and for peace, you may, if you are a good Christian, put money out of your own pocket to make peace with another. We do not pay attention to these things;

there are people embittered over five hundred, over a thousand, I don't know, let's say, drachmas — for you here it's the dollar — and yet we could, not over five hundred or a thousand, but I don't know how many times that amount, and we do not say, 'Look, what is your difference, what is it over, perhaps you don't have it' and so on, 'take this money, bring the bill, take it, and carry on' — we do not do it. This very thing once happened to me on the bus; I got on at Psychiko to go to Rafina, and I got on with...

The Ascension,

The Ascension, childish, when that accursed Satan came over there. I tell you, I deliberately smashed it to pieces; I am not lying to you. What does it cost you to offer peace and the life you were seeking? You should be ashamed, I tell you, for behaving like that. The Ascension,

The Ascension. And we multiply it, instead of limiting it. In the Wisdom of Sirach it says that from your own mouth comes the saliva that can put out the coal, and from the same mouth comes the air, and you can blow on it to start a fire. But it is up to you alone, it says, how you will use it. Do you understand? Still, before I finish, I want to tell you:

let us not forget that we are travelers, and the one beside us is a fellow-servant, a servant, and so am I. Before Jesus, I do not know who I am — put whatever great person you like — he is a servant, and the one beside you is a servant, he is your fellow-servant, and you have a dispute, yet you are going toward the judge. Be careful: before you reach the judge, come to terms along the way, it says. You will know this, if you ever had any dealings with the courts, that a bad settlement, it says,

is better than a good lawsuit — a bad settlement — because you may win the case but you will not win the soul of your fellow man; he will be your enemy over the right of it. It is better to suffer the loss and still have his love, and for him to feel ashamed before you because he truly wronged you once. Our Christ then expresses this thought in what I have been telling you about, the Sermon on the Mount, in the sixth chapter of Matthew, verses 23–26: “Come to terms quickly with your

adversary while you are still on the way with him. ” Take care, He says: settle matters with your adversary now, while you are both on your way to the judge. The Judge awaits us as we journey toward death; there, ahead of us, stands the Judge. So long as we remain on the road of this present life, while we still can, settle matters with your adversary. “Lest your adversary deliver you to the judge”—lest the one you have wronged hand you over to the judge—“and the judge deliver you to the officer,

” saying, “Bind this man, ” “and you be cast into prison,” and shut up there. “Amen, I say to you, you will by no means come out from there until you have paid the very last penny. ” But as I told you earlier, this means that you will never come out from there, because no one in prison has ever been able to earn money to repay a debt outside. The prisoner is shut away; he cannot earn money to repay it. He cannot do any deed worthy of metanoia, of repentance—something he can and must do now, while he is free.

No one knows what tomorrow will bring—or whether today may be the day. And if a person is wise, then just as he takes care to put his material affairs in order—his property, his will, and so on—so too, and above all, he should put his spiritual affairs in order. It is true that he will often meet with difficulty, but if a prayer is made, let him know that Christ goes ahead as the peacemaker, and a way is found by which what is needed is achieved. There is no case in which people should not make peace; there is only one case.

Never in your life should you form a friendship with someone with whom you have committed a sexual sin. Only in this case are you justified in not even saying good morning to the person with whom you sinned sexually, because Satan may ensnare you again and draw you back into his trap. Here is another detail: you will say good morning, but you will keep him a little at arm's length, because some people are like certain wild little dogs that bite. In other words, good morning, yes, but not into your home, no constant coming and going again,

because if you rebuild close relations, in and out of the house, back and forth, we will only grow bitter again. God's good morning, but keep it outside your home. That is the second prescription. And the third is for all people, without exception. So there is one exception and one half-exception. The first exception is this: you will not say so much as good morning to the person with whom you sinned carnally. This follows what Peter himself did: 'and he went out,

and wept bitterly' (Matthew 26:75); he withdrew far from the place of his sin and his fall, and in this way one will be able to escape.. These are the things I had to share with you tonight as well, in addition to all the rest.

Η σειρά των σκέψεων γύρω από το θέμα της Θείας Λειτουργίας και πιο συγκεκριμένα της Θείας Ευχαριστίας θα ήθελα να προσθέσω και κάτι, να θεωρεί το κάπως ολοκληρωμένο.

Οι άνθρωποι πολλές φορές δεν έχουν αγαθά σχέσεις μεταξύ των, άλλοτε όπως λένε δικαιολογημένα δεν έχουν, άλλοτε αδικαιολόγητα, που στην πραγματικότητα πάντοτε αδικαιολόγητα κατά τον Θεό. Θεός δεν παραδέχεται κανέναν δικαιολογημένα να εκφρεύεται μια κατάσταση με κάποιον άλλον και να μην έχει σχέσεις μαζί του και αν όχι σχέσεις οικογενειακές, φιλικές, προσωπικές, τουλάχιστον μια καλημέρα του Θεού που λέμε, όποτε βρεχεί προς κάτω ο άνθρωπος και υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι χρόνια τώρα έχουν να πούν την καλημέρα και μεταξύ οικογενειών συμβαίνουν αυτές οι έκθρες οι οποίες είναι οι πιο μακροχρόνιες.

Με ένα φύλλο που της αρεστήθης, ευκολότερα μπορείς να επανακαταστήσεις τα σχέσεις σου παρά με τον αδερφό σου που έχει γεννηθεί από την ίδια κοιλιά. Ευκολότερα μπορεί να τα φτιάξεις με ένα γείτονα, με έναν συνεταίρο, με έναν κάποιο έξω ξέρω εγώ τι, παρά με έναν στενό σου συγγενή. Μεγαλύτεροι στατανάδες είναι μεταξύ των προσφυλών οικογενειακών προσώπων. Και είναι μακροχρόνιες αυτές και πολλές φορές επισφραγίζονται και με τον τάφο ακόμη Έχω ακούσει μια γιαγιά η οποία είπε στον τάφο μου δεν θέλω να έρθει Καταλαβαίνετε τι είπα να πει αυτό, ορισμένοι όμως εδώ καταλαβαίνουν Και εντούτης, οι άνθρωποι αυτοί εκκλησιάζονται, οι άνθρωποι αυτοί προσεύχονται στο σπίτι του Οι άνθρωποι αυτοί βάνουν θυμία μας στο

σπίτι του, ανάβουνε κερί, πηγαίνουνε τα σεορτάς Το Πάσχα, Χριστούγεννα ή άλλες ημέρες στην Εκκλησία, κοινωνούνε και καλημέρα, όχι. Πώς τα συμβιβάζουνε αυτά, δεν ξέρω. Έχουν πλανηθεί βέβαια. Και αν πάλι έχουνε μίαν επίπλαστον ειρήνη, μέσα στη ρίζα υπάρχει πικρία. Και αν πει μια καλημέρα φαινομενικός, έχει την δύναμη πίσω να τον ροκανήσει. Όχι απλώς να τον κατηγορήσει, αλλά να τον ροκανήσει πραγματικά.

Είναι βασικό το θέμα της ειρήνης, της συγχωρητικότητος και μάλιστα για των χριστιανών, γενικά για την κοινωνία, γενικά για τους ανθρώπους, η ειρήνη είναι εκείνη που δει την ευκαιρία στον άνθρωπο να ζήσει κάπως ομαλά, ήσυχα και να καταληθούν και αυτοί οι πόλεμοι ακόμη. αλλά δυστυχώς δεν λαμβάνεται υπόψη που αν έξω στην κοινωνία, στην πολιτεία, συναλλαγές χρειάζεται, πόσο μάλλον στην εκκλησία χρειάζεται γι' αυτό ο άνθρωπος αν προσέξει θα ελεγχθεί και πρέπει να αποσυρθεί αυτός από την εκκλησία ή να τα τακτοποιήσει ή να αποσυρθεί Διότι

όταν η Εκκλησία ανοίξει τα σπίλας της και υπάρχει φεριπίν διάκονος στην Εκκλησία και σηκώσει τη φτερούγα του επάνω, το ωράριον αυτό το σκώσει επάνω, η πρώτη εκφώνησης θα είναι κύριοι εν ειρήνη του κυρίου Δευτόμενου, εν ειρήνη, δεν υπάρχει ειρήνη, σταματάει η Δέηση Η Δευτέρα Εκφώνηση, Υπέρ της Άνωθεν Ειρήνης του Κυρίου Δεηθόμενου, δηλαδή θεμέλιον της λειτουργίας, μεγαλυτέρας αυτής εκδηλώσεως σε τη Εκκλησία, είναι η Ειρήνη, η οποία βέβαια προχωρεί έπειτα και παρακάτω,

Υπέρ της Ειρήνης του Συμπάντος Κόσμου, Ειρήνη Πάση, Ειρήνη Ιμήν, Ειρήνη Την Ιμήν Δίδομη Ιμήν και χινες δυο άλλες περιπτώσεις. Συζητούνται για να γίνει αυτή η ακολουθία και αυτή η ειρήνη δεν υπάρχει Πιο κάτω αγαπήσουμεν αλλήλους και ούτω ενωμονία ομολογήσουμεν Πατέρα Αιών και Άγιο Πνεύμα Και πρώτου πρωτης Θείας Συνορίας το άφεσιμεν τα οφελήματα ημών ώστε εμείς αφίεμεν τις οφειλέτες ημών Αν θα θέλε κανείς να σταχειολογήσει θα βλέπε ότι κάθε πέντε λόγια ομιλεί και περί ειρήνης Διότι αν δεν υπάρχει αυτή η προϋπόθεση, δεν πηγαίνει επάνω η προσευχή του ανθρώπου ή να αντικαταπέμψει

την Θείαν Χάρη Τα σά εκ των σόνση προσφέρομαι, γιατί μου τα προσφέρετε, να τα ευλογήσεις και να μας τα στείλεις για να λάβουμε χάρη να προσφέρομαι Λείπει λοιπόν λέγω πολλές φορές αυτή η ειρήνη και ακόμη και την ημέρα που θα κοινωνήσουμε και πολλές φορές ο πνευματικός μας εκβιάζει κατά κάποιον τρόπο θα μιλήσετε με τον Α, με την Β, θα πείτε την καλημέρα και τότε θα κοινωνήσεις, πάλι πολλοί το αντιπαρέρχονται και κάνουν το δικό τους, βεβαιώνται ότι έχουν δίκιο και το δίκιο είναι με το μέρος τους και κατά συνέπεια ο άλλος πρέπει να έρθει να ζητήσει συγγνώμη και όχι αυτός. Θα ήθελα λοιπόν να διαφωτίσουμε το θέμα όσο μπορούμε, διότι χωρίς την ειρήνη, χωρίς την αγάπη δεν μπορεί να γίνει

τίποτα Όταν ο Χριστός ανέστη ανήμερα το βράδυ, μόλις ευρέθη αντιμέτωπος των μαθητών του, είπε δύο φορές ειρήνη, ειρήνη ή μην, ειρήνη ή μην, δύο φορές Από εκεί ξεκινούν τα πάντα, δεν υπάρχει ειρήνη, για τον Α ή Β λόγο, είτε δικαιολογημένα που λέμε, είτε αδικαιολόγικα, δεν γίνεται τίποτα δεχτών, η πικρία δηλητηριάζει την ειρήνη, δηλητηριάζει την προσευχή, δηλητηριάζει το αίτημα, απάντησης δεν διέται εκ μέρους του Θεού, Θεός θέλει την ειρήνη, θέλει μπουνάτσα, θέλει τη γαλίνευση, βέβαια είναι δύσκολος πολλές φορές και δεν το επιγιώκει, δεν φυσιάζει το εγώριο, Δεν καταδέχεται και μένει ο άνθρωπος, μακριά ο ένας από τον άλλον, τον έχει πιάσει ο σατανάς από

το γιακά, τον έναν τραβά εκεί, τον άλλο τον βαστάζ εκεί και του λέγει του ενός, αυτός θα σου ζητήσει η γνώμη και του λέει το άλλο, αυτός θα σου ζητήσει η γνώμη και σε μεγαλύτερο, σεβασμός χρειάζεται εδώ, αλλά αυτό έχεις δίκιο και τους κρατάει εκεί, ούτε ο ένας βγάνει τον κοντυλοφόρο, ούτε ο άλλος βγάνει τον κοντυλοφόρο από τον εγωισμό και μένουν και οι δύο ικανοποιημένοι και περιμένουν ποιον να κάνει το μικρότερο και μένουν εχθροί χρόνια και πολλές φορές για μηδαμινά πράγματα, για πράγματα τίποτα, να τα έχουμε χαλάσει και έκανα σοβαρό θέμα, να μας σκότωσαν το παιδί, να τους σκοτώσαμε το παιδί, για τυποτένια πράγματα, για έναν λόγο, κάποτε μας έφυγε ένας λόγος, Σας δεν φεύγει, του Αλληνού δεν φεύγει, πώς θα μπορείς να παρουσιασείς τον Θεό, κι αν ο Θεός το πιάσει αυτό το

πράγμα και πει, αν ανομίας παρατηρήσεις Κύριε Κύριε, Τις υποστήσετε, να κάνει ψηλό λογαριασμό ο Χριστός, όχι χοντρικό, στα δικά μας, στις τόσεις δικές μας, ποιος μπορεί να συγχωρηθεί, δεν το λαμβάνουμε σοβαρός αυτό υπόψη, το παν αγαπητή μου, ίσταται ή πίπτει σε δύο εντολές, τον αγαπήσεις τον Θεό και τον αγαπήσεις τον πληθ Εδώ είναι το μυστικό. Κάποτε ο Χριστός μας δέχτε ένα ερώτημα από έναν πονηρό νομικό τότε. Του έθεθε το ερώτημα «Ποια είναι το πολύ μεγάλη εντονόμο» και ο Χριστός μας, σαν μαθητάκος, που ενόμισε ότι είναι, γίνεται καθηγητής αμέσως και του λέγει «Εντονόμο, τι γιαγράπτε, πώς αναγυνώσεις». Τον κάθεσα στον σωσκαλί με τη στροφή του ερωτήματος και αναγκάστηκε ο νομικός να πει

«Βρίσκω» λέγει «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου, εξόλις της ψυχής σου Εξ όλης της ισχύως σου, εξ όλης της καρδίας σου, εξ όλης της διανύας σου. Ωραία του λέει αυτό. Και υπάρχει και δεύτερη εντολή. Και τον πλησίον σου σε αυτόν. Εντισδυσεί τα αυτές εντολές όλοι οι προφήτες και ο νόμος κρέμανται. Στις δυο αυτές εντολές. Στο να αγαπήσεις τον Θεό σου και τον πλησίον σου. Δεν τις ξεχωρίζει να πει εφόσον αγαπάς τον Θεό σου δεν είναι να αγαπήσεις τον πλησίον σου εφόσον σε έβλαψε, εφόσον σε αδίκησε, εφόσον σε εξεύρισσε. Πόσον σου έκαμε ζημιά,

είναι και τα δύο, δεν μπορεί ο άνθρωπος να ξεχωρίσει ποια είναι μεγαλύτερη και ποια μικρότερη, διότι σε άλλο μέρος, γράφει άλλος Ευαγγελιστής και λέει, πόσον ο Χριστός απαντά τώρα, το αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου, αυτή η πρώτη και μεγάλη εντολή, και συνεχίζει μόνος του και λέει, Δευτέρα δε, ο μία αυτής, αγαπήσεις τον πλησίον σου σε αυτόν, ο μία αυτής, δηλαδή λογαριάζεται, όσο θα τιμωρηθείς, Εάν δεν αγαπήσεις τον Θεόν, τόσο και αν δεν αγαπήσεις τον πλησίον σου Υπάρχει αυτό στο χριστιανισμό Οι άνθρωποι που μπαίνουν μέσα στην εκκλησία να ανάψουν ένα κερί που λένε Να κάνουν ένα σταυρό, να ζητήσουν κάτι από τον Χριστό, από την Παναγιά, από τους Αγίους Έχουν αυτήν την ειρήνη και την αγάπη και την συγχωρητικότητα Γιατί

αγαπητοί μου, ο άνθρωπος είναι σε μία νεκρά γωνία Εδώ είναι ο άνθρωπος, εδώ είναι ο Θεός και εδώ είναι ο πιστός Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη του, θα δώσει και πιο πολλά. Εάν έχει την δύναμη να συγχωρεί, ο άνθρωπος χρειάζεται μίαν απέραντον μνήμη και μίαν απέραντον λησμονιά, αμνησία, να θυμάται όλες τις ευεργεσίες των ανθρώπων και να ξεχνάει όλες τις κακίες των ανθρώπων. Αν δεν καλλιεργήσει τον εαυτό του κατά τέτοια έννοια, θα βρεθεί αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη του Θεού κάποια μέρα.

Και ρωτώ, αγαπούμε εμείς τους εχθρούσιμων? Δεν αγαπούμε, μης δεν αγαπούμε καλά καλά ούτε τους φίλους μας, αν δεν προκύπτει συμφέρον, γιατί πάντοτε και το ακούτε κι εσείς, αν δεν το λέτε, δεν είχα κανένα συμφέρον να το κάνω αυτό, δηλαδή πρέπει να υπάρχει συμφέρον, δεν προκύπτει συμφέρον υλικό, σαρκικό, κοσμικό, εγωιστικό, του Αγγέλου μας νερό δεν δίδουμε εμείς, αυτοί είμαι θα, μης είμαι θα επανταλάγματι πάντοτε, τι θα κερδίσω να το κάνω αυτό, τι θα προκύψει να το κάνω αυτό, Πόσον ο Χριστιανός όμως ο καλλιεργημένος της βάθος διαφορετικά αισθάνεται Νιώθει άσχημα, δεν μπορεί να κοιμηθεί, να πω φοβείται ακόμη, μήπως δεν ξημερώσει και φύγει με έχθρα με τον άλλον Μα

έχω δίκιο, αλλήμον αν είχες άδικο Τώρα που έχεις δίκιο θέλω να δείξεις το μικρότερο και την ταπείνωσή σου για να γίνει μια ειρήνη Διότι λέγει ο Θείος Χρυσόστομος, όταν δύο άνθρωποι πικραθούνε για τον ΑΗΔΑ λόγο, τους πιάνει ο σατανάς όπως σας έζητσα και τους κρατάει εκεί Και λέγει αυτά τα λόγια, του μένουν όσο του λέει ο άλλος πρέπει, του άλλου του λέει ο άλλος και μένουν και οι δύο εκεί πέρα γελασμένοι από το διάβολο και από το εγώ Ο Χριστός λέει πάει στη μέση και βάζει μίαν ωραίαν ανθοδέσμιο και γράφει επάνω, οι ανθοδέσμοι του ειρηνοποιού Πέψε λέει, είτε έχεις δίκιο, είτε άδικο και πες εγώ φταίω, σχόρεσέ με Και

άρπαξε του λέγει, την Ανθοδέσμη αυτή, περιμένεις και κάθεσες το άρμα σου επάνω στο εγώ σου να έρθει ο άλλος να σου ζητήσει συγγνώμη Εσύ κάνε το μικρότερο, η κυρία, ομπόσεις, ξέρω εγώ ποιος, ομορφωμένος, κάνε το μικρότερο Βγάλε από τη μέση αυτό το εμπόδιο το οποίο έβαλε ο Σατανάς μεταξύ σας και άρπαξε λέγει την ανθοδέσμη Αν έχετε μελετήσει τους μακαρισμούς θα πρέπει να έχετε βρει εκεί ότι μακαρίζει τον ειρηνοποιό οσιών του Θεού Μακάρι ειρηνοποιεί ότι αυτοί οι θεού κληθίσονται Δεν λέγει πουθενά άλλο, καλοί και οι ελεήμονες, καλοί και αυτοί που νηστεύουν, και οι παρθένοι, και όλοι καλοί, όμορφοι Αλλά, παιδιά Θεού δεν τα είπε,

γιατί, σου λέγει, τους ειρηνοποιούς, αυτούς που γεφυρώνουν τα διεστώτα και τα ενώνουν Στις οικογένειες, στις δουλειές, στην κοινωνία, στην εκκλησία, γιατί, σου λέγει, διότι κάνουν την εργασία που έκαμε ο Χριστός Ο Υιός του Θεού, ο οποίος ειρήνευσε, εγεφύρωσε το χάσμα μεταξύ ανθρώπου και Θεού Ποιοι ήσαν οι αντιμαχόμενοι, ο άνθρωπος με το Θεό Και ήρθε αυτός και σταυρώθη μεταξύ ουρανού και γης να τα ενώσει τα διεστώτα αυτά Θυσιάστηκε να ειρεινεύσει τον άνθρωπο με το Θεό Όχι το Θεό με τον άνθρωπο, ο Θεός ουδέπο εκφραίνει, ο άνθρωπος έγινε αντάρτης Αυτός εκήρυξε τον πόλεμο του Θεού, τον άνθρωπο με τον Θεό, έτσι λέει ο Θεός Βρυσόστομος Και εμείς χρόνια τώρα

κοιμόμαστε ήσυχοι παρότι υπάρχει πικρία, η μη συγχωρητικότης κάνει πολύ μεγάλη ζημιά και χαλάει και το υπόλοιπο έργο το οποίο υπάρχει μέσα σε ένα σπιτικό, μέσα σε ένα πρόσωπο Γιατί άλλοι λίγο και άλλοι πολλοί κάτι κάνουμε Κάπου βρισκόμεθα βοηθεί σε κάποιον που έχει ανάγκη Μα σε έναν άρρωστο, μα ένας σε ένα ορφανό, σε ένα νοσοκομείο Σε μια κατάσταση ξέρω εγώ όπως είχαμε τελευταίως της Κύπρου ή άλλους συσμοπαθείς Σπέβδει να βοηθήσει ο άνθρωπος να δείξει τα σπλάχνα των εκτιρμών του προς τον συνάνθρωπό του Δεν κάνει τίποτα όμως διότι μέσα στο έργο αυτό το ωραίο το καλό Υπάρχει η πικρία αυτή που χαλάει το φύραμα. Νομίζω από το ίδιο μέρος αυτό εδώ σας είχα πει κάποτε αυτό το οποίο

αναφέρει ο Άγιος Κοσμάς ο Ετωλός. Ότι πήγανε λέει δύο να εξομολογηθούν κάποτε. Ο ένας εφρίσκευε, ο άλλος ήτανε προτάρης και βαρυπινίτης μάλιστα όπως τα λέγαμε και τον εγώχησε αυτός, τον χειραγώγησε αυτός να φτάσει στην εξομολόγηση. Τον έβαλε πρώτον να εξομολογηθεί, πως τον γελάς ο σατανάς και δεν εξομολογηθεί. Βγήκε έξω, εύχαρης και κάθισε να μπει και ο άλλος να εξομολογηθεί. Ο άλλος, ο θρησκευόμενος, βγήκε κατσούφης και κατεβήκανε το δρόμο να φύγουνε. Και έθεσε το ερώτημα στο νεοφώτιστον ο

άλλος, ο προχωρημένος χριστιανός. Τι έγινε, του λέει, τι κάνω να σου βάλε, λέει, τίποτα δεν μου βάλε κανόνα, δεν σου βάλε κανόνα, λέει, όχι, σοβαρά το λες, λέει, σοβαρά, περίμενε, του λέει, και γυρίζει πίσω, να ζητήσει το λόγο του παπάγια, δεν έβαλε κανόνα σε εκείνον, καταλαβαίνετε τη χριστιανότητα, μήκε μέσα λοιπόν φουριώζος, το ίδιο, ας του λέει, άφησες τίποτα, όχι, του λέει, σκανδαλίστικα μαζί σου, γιατί, του λέει, σκανδαλίστες, διότι, αυτόν, που εξομολ Ρόγησης γρηγορότερα, Τον έφερα εγώ του λέει εδώ, Ο Χριστός τον έφερε του λέει παιδί μου, Διάεσου, Εσύ χρησιμοποιείς ως όργανον της

προνοίας του Θεού, Εγώ λέει τον έφερα, Ναι, ναι, ναι, εσύ τον έφερες, Αλλά ο Χριστός τον έφερε με σένα, Κατά συνέπεια στον Χριστό Άννη, Τέλος πάντων του λέει, Τέλος πάντων, Εγώ τον έφερα, Πάλι το δικό του αυτός, τον έφερα αυτός, Ο Χριστός δεν έκαμε τίποτα, Τέλος πάντων, Τι θέλεις, Αυτός λέει Δεν εξομολογήθηκε, Με αδίξησε εμένα, Γιατί άκουσα σε δυο λόγια που του είπα, Ότι θα κοινωνήσει αυτός, Και εμένα λέει δεν μ' αφήσε να κοινωνήσω, Θέλω λέει να μου πείτε, Πόσα σκεφτήκατε, Κι αυτόν τον αφήσετε να κοινωνήσει, Που έχει κάνει τόσα αμαρτήματα, Και εμένα δεν μ' αφήσετε, Αυτό του λέει σκανδαλής, Κάτσε στην πέτρα εκεί να σου πω, Ε κάτσε, Αυτός παιδί μου είναι αλήθεια, Ότι μου είπε πολλά πράγματα, Από παιδιόθερα, Έκανε πολλά, Πολλά άσημα πράγματα, όλα αυτά εγώ λέει τα μάζεψα σαν κούτσουρα,

ξέρετε τι είπα να πει κούτσουρα, ξύλα, κοντρά και τα βάλα λέει μια πόστα πάνω, είπε και ψηλά, είπε και χοντρά, είπε και κορμούς ολοκλήρους, αγκλήματα κλπ. Τα βάλα λέει όλα εκεί σε μια πόστα. Στο τέλος όμως του έθεσα λέει το ερώτημα, έχεις εχθρούς παιδί μου, λέει έχω, τι κάνεις με αυτούς, ααα δεν τους εκθρεύουμε πάτερ, δεν τους κρατώ κακία. και όταν κρατήσω εγώ κακία σε αυτούς και κρατήσω Θεός σε μένα λέει πάω χαμμένος, όσο εγώ λέει μπορεί να ζητήσω συγγνώμα από το Θεό κάθε στιγμή, λέει συγχωρώ λέει τους άλλους, τους συγχωρώ λέει να είναι ευλογημένοι, αυτό παιδί μου λέει, εγώ το θεώρησα να ακούτε σπίρτα, μου το έδωσε στο χέρι και βάνω μια φωτιά λέει, στα ξύλα και καήκανε, πόσον έρφυγα τα ξύλα, του είπα λέει να πάει να

κοινωνήσει, εσύ ήρθες μέσα, εκάθεσες και σε άκουσα, δεν μου Μου είπες καμιά σου αμαρτία. Ήρθες εδώ και μου είπες, κάνω αυτό, κάνω εκείνο, ανήκω σε σύλλογο, κάνουμε λαιμωσύνες, φτιάχνουμε, κάνουμε και λοιπά. Εγώ, παρότι δεν ήθελα να τα ακούσω, γιατί εδώ φέρνουν τις αμαρτίες, δεν φέρνουν τα καλά έργα, για τις εξομολογήσεις, τους επιτεοπλίστων, οι γυναίκες, πάνε και λένε τι καλά έργα κάνουνε, εν προφάσεις. Αν δεν κάνουν και καμιά αμαρτία, να την καλύψω καλό έργο. Δεν πάρεστε ποιος, εγώ τ' άκουσα.

Στο τέλος λέει, σε ρώτησα, εάν είσαι εχθρούς, και μου είπες ότι έχεις, σε ρώτησα να τους συγχωρείς, και μου είπες, Πάτερ, και εσείς αν είσαστε, δεν θα τους συγχωρήσεις, και είπε ξένα σε πίσω ότι πρέπει να τους συγχωρήσεις, αλλά δεν το κατόφιψε, και αυτό λέγει, το εξέλαβα σαν μια ζύμη, ένα προζύμι, το οποίο ήταν πικρό, και βάλα να ζυμώσω το αλεύρι, και χάλασε λέει όλο το αλεύρι, γι' αυτό του λέει, δεν σάφσα να κοινούνται, δηλαδή, η συγχωρητικό της, Έχει την δύναμη να διαλύσει αμαρτίες από τον άνθρωπο και η μη συγχωρητικότητα να δεσμεύσει αμαρτίες Μόνοι μας είμαι θα που δεσμεύουμε τον εαυτό μας και μόνοι μας είμαι θα πουλύνουμε τον

εαυτό μας Διότι υπάρχουν τρεις λέξεις, ακοή αντί ακοής Θα ακούσεις να σου ακούσω, θα συγχωρήσεις να σου συγχωρήσω Θα αφήσεις να σου αφήσω. Δεν μπορώ εγώ να σου αφήνω και εσύ να μην αφήνεις. Δεν μπορώ εγώ να σου συγχωρώ και εσύ να μην συγχωρείς. Και εν τούτης, αυτή την πολιτική ακολουθούν ορισμένοι. Χωρίς αυτοί να συγχωρούν, ζητούν συγχώρηση. Και χωρίς αυτοί να έχουν συγχωρήσει, φτάνουν στον μέγα ειρηνοποιόν και κοινωνούν. Πώς κοινωνείς?

Δεν κοινωνήσεις άφησην αμαρτιών, κοινωνήσεις κατάκριση και φέρεις τα αντίθετα αποτελέσματα Δεν τα προσέχουμε όμως, δεν τα πιάνουμε Αν σας πω ότι δεν υπάρχει σπίτι σήμερα, βέβαια είμαι απόλυτος δεν πρέπει να το λέγω Αν σας πω δεν υπάρχει σπίτι σήμερα που να μην έχει διαμάχη Μα με τους άλλους από εκεί, μα με άλλους από εδώ, μα στη δουλειά, μα στη συντροφιά, μα μα μα μα Υπάρχει πολύ πικρία στον κόσμο, δεν είναι σωστό αυτό το πράγμα Ζητούμε πολλάκης εκδίκηση, ζητούμε πολλάκης ικανοποίηση, όχι, μην το ζητάς αυτό το πράγμα Στον κόσμο υπάρχουν δύο τάξεις ανθρώπων, θύματα και θύτε Να προτιμείς να είσαι μεταξύ των θυμάτων, να είσαι του κλότσου και του μπάτσου και ποτέ

να είσαι μεταξύ των θυτών Αν θέλεις να βρίσκεις έλεος στα μάτια του Θεού Βρίζε την τιμή, ο κόστος, όσο κοστολογείται η αμαρτία που κάνει στους συνανθρωπών του Και πόσο κοστολογείται η αμαρτία που κάνει εις των Θεών, θα τρόμαζε Αν

ένας άνθρωπος σου κάνει κάτι, χρεώνεται αυτός ο άνθρωπος και έχεις λαμβάνει εσύ Έχει πει μια παραβολή ο Χριστός μας για αυτά τα πράγματα και χρεώνει την μεν παράβαση του νόμου του, μήρια τάλοντα, τη δε παράβαση μεταξύ συνανθρώπων, εκατό δινάρια, εβδομήντα δραχμές. Ό,τι αμαρτία κάμεις, κάμω, κάμι, χρεώνεται έξι εκατομμύρια προπολεμικά στο Θεό και τράβα να τα πληρώσεις. Και ό,τι μας κάμων, μας βρήσουν, μας αδικήσουν, μας σκοτώσουν, μας ατιμάσουν, χρεώνεται εβδομήντα δραχμές, εκατό δινάρια. Αν λοιπόν ζητήσει ο Θεός ικανοποίησην,

δίνασαι να εξοφλήσεις Θυμόσασα την παραβολή των μυρίων ταλάντων που είπε, για ποιον την είπε, για τον εαυτόν του, για μας την είπε Εζήτησε να πουληθεί η οικογένειά του, τα πάντα, τα λεφτά του λέει, μακροθύμησε του λέει, και πάντα σε αποδώσεις Και διότι τον παρακάλεσε να μην πουληθεί, να κάνει έλεος, τράβα του λέει στα χαρίζω, δεν ήταν δυνατό να τα πληρώσει ποτέ τόσα λεφτά γιατί είναι αίμα Χριστού πίσω από κάθε παράβαση, από βλασιμία, από κλοπή, από φυγή τεκνογωνίας, από φυγη νηστείας, από, από, από, από, από τα πάντα είναι αίμα Χριστού, καταπατήσει το αίμα του Χριστού στην περίπτωση αυτή, πώς θα το πληρώσει, πληρώνετε το αίμα του Χριστού πήγαινε του λέει Σταχαρίζου

και όταν βγήκε έξω βρήκε έναν συνανθρωπό του που του όφιλε λέει 100 δινάρια, τα λεφτά του λέει Και του λέει ο άλλος, μακροθύμησε του λέει, είπε ακριβώς τα ίδια λόγια, που είχε πει γρηγορότερα αυτός μέσα και του χάρισε ο άλλος, εξεκατομμύρια Μακροθύμησε του λέει, και πάντα σε αποδώς, τίποτα τα λεφτά, και τον πιάνει τον άνθρωπο και τον βάνει φυλάκι, αυτή είμαι θα είμαις, ζητάμε εκδίτης από τον άλλον, αν ζητήσει ο Θεός εκδίτης από σένα, τι θα γίνει και έδωσε εντολή, φτιάστε τον, λέει, των πονηρών αυτών και δέστε τον, δεν έπρεπε, λέει, να ελεήσεις το σύνδουλό σου, όπως εγώ σε ελεήσα εσένα, διότι με παρακάλεσες, βάλτε τον, λέει, μέσα, μέχρι που να αποδώσει τον έσχατον κοδράτη, το τελευταίο

δίλεπτο, αν είναι δυνατόν στη φυλακή να βγάζεις χρέη, βγαίνεις στη φυλακή χρέη, δηλαδή ποτέ, δεν γλιτώνεις, ούτω θέλει ποιήσει ο πατήρη μόνο ο ουράνιος, λέει, εάν δεν αφείτε τα παραπτώ

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη με τίποτα μαζί σου, πήγαινε στην ευχή του Θεού, την καρδιά σου, από μέσα, και να το δείχνεις, δεν εννοείται ποτέ, μεταξύ των ανθρώπων πικρία, βέβαια βρισκόμαστε μπόστη καμιά φορά, πάνω στα νεύρα μας, πάνω στην κουρασί μας, μας φεύγουν λόγια, και τα λόγια αυτά όπως ξέρετε, μπορεί να θεωρηθούν κατά των σοφών σειράχ, ως κάρβουνα, βάζουν πυρκαγιά πολλές φορές, και πρέπει να προσέχουν, και να προσέχουν και υπέρηξ, κάτι πεθερές, κάτι νυφά Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Πολλά πράγματα θα είχαν σκεπαστεί, θα είχαν οικονομηθεί όπως λέμε, γιατί ανθρώποι είμεθα, δεν είμεθα άγιοι, αίμα έχουμε μέσα μας, δεν έχουμε νερό, θα μας βάλει ο σατανά στο χέρι, αλλά μπορούμε να το αυτοποιήσουμε όμως. Ο Παύλος λέει μη επιδιέτω επί το παροργισμό νημών ο ήλιος, μην αφήσετε το βράδυ και πες ο ήλιος και έχετε οργή με κανέναν, ξέρετε θα ξημερώσετε και αν βρεθείτε μπερδεμένοι ποιος σας ξεμπερδέψει από εκεί και πέρα. Εδώ δεν τακτοποιηθούν τα θέματα Και τούτοις όμως, ορισμένοι δεν τα προσέχουν Δεν τα προσέχουν όσο πρέπει Και

βλέπεις ανθρώπους, αδιαφορούν και για αυτή τη ζωή τους ακόμη Και για αυτό το παράδεισο ακόμη Και κουντριώνται σαν τα κρυάρια Έχετε δικαστήρια χρόνια, έλειωσαν Τα φάγαν τα δικαστήρια Έχετε υπόψη σας, όσοι είστε από χωριά Όταν χτυπιώνται κρυάρια Οπιστοχωρούν Και πολλές φορές, για να πάρουν περισσότερη δύναμη να χτυπήσουν το άλλο, γκρεμίζονται στο βράχο πίσω και πάνε χαμένα Έτσι πολλοί άνθρωποι μπορεί να δημιουργεί λαρότητα το επιχείρημα, είναι αλήθεια αυτό το οποίο σας λέγω, μπορείτε να το καταλάβετε, είστε πολύ έξυπτοι Και ο εντούτης δεν παρατείται, το ξεχωρίζεις, το τραβάς και αυτό επανέρχεται, πάει να βρει τρόπων και λοιπά, να

ξαναπαίνουν χτυπηθεί Κάτια κακία, Άλλοι ζητούν ικανοποίηση, Σαν τους Πετινούς, Έχετε δίκο κόρια να, Ε, Και στο τέλος όταν νικήσουν, Θέλουν να νικήσουν το άλλο, Για να ανεβούν απάνω στα χαλάσματα, Να πουν το κοκουρίκου, Τον εντύκησα αυτόν, Όλοι μονό του, Χριστός δεν τα θέλει αυτά, Χριστός θέλει να νικηθείς, Και να μην νικήσεις,

Τον έβαλα στη θέση του, Σοβαρά, Βγήκες εσύ από τη θέση σου, Το ξέρεις, Έχω λέει την αξιοπρέπειά μου, Ναι, Αλλά έχασε, στη χριστιανοπρέπειά σου, για να εξασφαλίσεις την αξιοπρέπειά σου, και όταν χάσεις χριστιανοπρέπεια, για να εξασφαλίσεις ψεύτικη αξιοπρέπεια, απέτυχες, δεν είναι κέρδιση. Ξετάστε τα αυτά που σας λέγω εγώ εν μικρό, με την ησυχία σας εν ψυχρώ, και θα δείτε πόσο είναι αλήθεια. Υποφέρουν οι άνθρωποι οι οποίοι είναι σε έκθρα, για οποιαδήποτε αιτία. Για οποιαδήποτε αίτια. Σκεφτείτε ότι υποφέρουνε οι άνθρωποι οι οποίοι δεν είναι αίτηοι. Αυτή η αίτη.

Σου κόβει την καλημέρα αδερφός στο χωριό για να τους στέλνει λεφτά. Εσύ ήρθες εδώ πέρα να δουλέψεις, να εργαστείς για την οικογένειά σου και αυτός δεν σου μιλάει για να του πήγες δώρα για να του στέλνεις λεφτά. Φταίσαι εσύ. Φτός η κακή, η δικιά του φταίει. Και πάλι σε στενοχωρεί γιατί να σκέπτεται. Ή και πάλι τους στέλνεις, τον βοηθάς, τον φρο Αντίχριστος, Ευαγγελισμός, Αλλά αυτός είχε κανονίσει για περισσότερα. Και εφόσον δεν τα στείλες όλα, όσα φανταζόταν, όσα του λείπανε, ή όσα θα θέλουν να παίξει εκεί πέρα κλπ, σου γίνεται εχθρός. Και πάλι στενοχωρείσαι, αν είσαι φιλότητας, κοίταξε πως σκέπτεται, κοίταξε εδώ τι βάζω σατανάς στη μέση, και πως πολιτεύεται αυτός ο

άνθρωπος. Πολύ μάλλον να έχεις άδικο, γιατί πολλές φορές έχουμε άδικο. Και θα μπορούσαμε με μια μικρ η αβαρία του εγώ να τα αποφεύγαμε αυτά και να γλιτώναμε και εμείς και άλλων να γλιτώναμε. Αλλά είμαστε σαν τον πετεινό, θέλουμε να βγούμε πάνω, να αλλαλήσουμε ότι νικήσαμε. Αλλά ως επιτοπλίστων οι πετεινοί ανεβαίνουνε πάνω σε ρήπια και φωνάζονται ότι νικήσανε. Και αυτό δεν το θέλει επαναλαμβάνω ο Θεός.

Άλλωστε θέλω ακόμη στο σημείο αυτό να σας πω κάτι που λέγει στον Ευαγγελικό νόμο ο Χριστός. Στο έκτο κεφάλαιο του Ματθαίου θα πρέπει να βρείτε και εσείς τα εξής λόγια Εάν γαροφείτε τις ανθρώπεις τα παραπτώματα αυτών, αφήσει και ημίνο πατήρη μόνο ουράνιος Εάν δε μη αφείτε τις ανθρώπεις τα παραπτώματα αυτών, ουδέ ο πατήρη μόνο αφήσει τα παραπτώματα ημών Καθαράς δουλειάς, εάν δεν συγχωρήσετε, δεν πρόκειται να συγχωρεθείτε Δεν θα συγχωρήσει ο Χριστός, δεν λέει εδώ Εάν αφήσει ο Πατέρας να αφήσετε κι εσείς, όχι, εάν δεν αφήσετε εσείς τα παραπτώματα, δεν θα σας αφήσει ο Πατέρας Και στο Πάτερ ημών μας έχει βάλει μπροστινούς, άφεσι μην τα ωφελήματα ημών, ως και εμείς αφίεμεν τις οφηλέτες ημών Μάλιστα,

έτσι θα κάνω παιδί μου, φοβάται, του υποδεικνύουμε τρόπο του Θεού και του λέμε, όπως εμείς συγχωρήσαμε, έτσι και εσύ να μας συγχωρήσεις Μάλιστα, ακριβώς το ίδιο συγχωρήσει, βλέπω εγώ αν έχει συγχωρήσει, μας βάζει μπροστινούς, δεν εξαρτάται από την αγάπη και από την συγκατάβαση και από το έλεος του Θεού, αλλά εξαρτάται από μας Εάν εμείς θελήσουμε, μας βάζει μπροστινούς, και όσο βλέπει ο Θεός ότι εμείς ταπεινωνόμεθα έτσι για την αγάπη, να φύγει αυτή η έκθρα από τη μέση, να έρθει η χαρά του Θεού και η ευλογία του Θεού στο σπίτι μας τόσο ο Θεός γίνεται έλεος, συγκινείται όταν βλέπει συγχώρεση μεταξύ των συνανθρώπων, διότι και αυτός έγινε αιτία να ασχωρεθούν οι άνθρωποι προς

τον Θεό και έχει και ένα άλλο φρικτό που εάν αυτό εφηρμόζεται δεν έπρεπε να έρχεται προσφορά στην Εκκλησία, ούτε πιάτο με κόλυβα και δίσκος με κόλυβα στην Εκκλησία, ούτε κερί στην Εκκλησία, ούτε τίποτα στην Εκκλησία, ούτε είσοδος στην Εκκλησία πολλών ανθρώπων. Εάν εφηρμόζεται αυτό, Ακούστε τι λέει, Εάν λοιπόν προσφέρεις το δώρο σου επί το θυσιαστήριον, Πας το δώρο σου, Μα το κερί σου, Μα το προσφορό σου, Μα το κολυβό σου, Μα τη δραχμή σου, Μα το κερί σου, Και έρχεσαι στην Εκκλησία, Κακεί μνηστείς ότι ο αδελφός σου έχει τι κατά σου, Απ' έξω στην πόρτα προκειμένου να μπεις λέει εκεί, Θυμηθείς ότι κάποιος, και θα πρέπει να θυμηθείς, ότι

με κάποιον δεν τάεις καλά και έχει πικρία μαζί σου, άφεσαι εκεί το δώρο σου, μην πάει να το δώσει τον παπά, άστο εκεί, έμπρωσε του δυσιαστηρίου, γκροστά στην πόρτα και είπα και πρώτον διαλάγηθη το αδελφό σου και τότε ελθών πρόσφερε το δώρο σου, πήγαινε να βρεις τον αδελφό σου πρώτα, να τα συμβιβάσετε, να ζητήσεις συγγνώμη, να αποκαταστήσεις ίσως την αδικία, αν του έχεις κάνει κλπ. και λοιπά και τότε να έρθεις να προσφέρεις το δώρο σου. Δεν αναφέρει εδώ αν αυτός που έχεις μαζί του πικρίαν είναι μακριά και δεν τον βρίσκεις. Δεν αναφέρει εάν αυτός δεν ξέρω δεν μπορείς να έρθεις σε επαφή.

Σου παρουσιάζει δυσκολία για εκείνη την ώρα. Δεν το δέχεται ο Θεός. Θα τακτοποιήσεις το θέμα σου αυτό και έπειτα θα πάνε να προσφέρεις το δώρο σου. Δηλαδή θα λύσεις για να σου γίνει λεκτό. Πολλοί θα ήθελαν μία ειρήνη με κάποιον συνάνθρωπο, αλλά την αναβάλουν Με το σήμερα και με το αύριο δεν επικοινωνούν Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές δυσκολευόμαι γιατί είναι μακριά, πού να τον βρω Θα γράψεις ένα γράμμα, θα πάρεις ένα τηλέφωνο, θα βρεις κάποιον τρόπο να επικοινωνήσεις μαζί του Να μάθει αυτός ότι από την πλευρά σου άνοιξε το παράθυρο της συμφιλιώσεως Εγώ δεν έχω τίποτα μαζί σου, Ζητώ συγγνώμη για ό,τι έγινε, Μπορεί να σου φταίω,

Μπορεί να φταίσεις εσύ, Όμως εγώ ζητώ συγγνώμη, Από μένα είσαι λελημένος, Αν θέλεις χωρεθέ με, Αν θέλει, Διότι και να μη σε συγχωρήσει ο άλλος, Εφόσον εσύ ζητάς συγγνώμη, Είσαι τακτοποιημένος απέναν του Θεού, Γιατί ακούμε πολλές φορές, Μα του λέω καλημέρα και δεν μου λέει, Λοιπόν, πώς να ξανατου πω, Μα μια καλημέρα έχετε, Και του την είπ και την περιμένει να ξαναστειδώσει πίσω για να την λέει να ξανατουδώσεις. Στα μέσα έχει πολλές καλημέρες. Εσύ θα του πεις την καλημέρα του Θεού και μην σου πει ποτέ του. Αν ποτέ ξαναβρεθεί μπροστά σου θα ξαναπείς την καλημέρα του Θεού και ας μην σου πει ποτέ του. Από την πλευρά σου είσαι τακτοποιημένος.

Προχώρει τον δρόμο σου. Παύλος γράφει σαφώς. Το αφημόν, αυτό περνάει από το χέρι σου, δεν περνάει από το χέρι σου να πάνε να ανοίξει το στόμα, να σου πει καλημέρα, το αφημόν ειρηνεύεται με τα πάντων των ανθρώπων, αυτό περνάει από το χέρι σου, να πεις την καλημέρα του Θεού, να μάθει, να μαθαίνει αυτός ότι δεν τον κατηγορείς και να προσέξουν και ορισμένοι άλλοι που μπορούν να παίξουν ένα ρόλο συνδιβαστικών σε τέτοιες περιπτώσεις, ώστε οι άνθρωποι να μαθαίνουν εκείνοι ότι ο άλλος, το αντίθετο στρατόπεδο, ομιλεί καλά για αυτούς. Ποιος σου τα λέει παιδί μου αυτά πράγματα, εγώ άκουσα και έλεγε πολύ καλά λόγια για

σένα. Όταν σου πέσει πάλι στο χέρι δεν θα τον εκμεταλλευτείς και δεν θα τον εκδικηθείς. Αυτός θα περιμένει διότι σου έχει κάνει κακό και του είπε σε στο χέρι να του κάνεις κακό και εσύ να του κάνεις καλό. Τότε λέει, άνθρακα σπυρός επισορεύεις από την κεφαλήν αυτού, είναι σαν να του βάλεις αναταψί με κάρβουνα στο κεφάλι, για ταυτό στο κακό που σου είχε κάνει, έπρεπε εφόσον σου πεσες στο χέρι σου, να του κάνεις μεγάλο κακό, αλλά σου όχι μόνο δεν του κάνεις κακό, αλλά του κάνεις και καλό, αυτό ντρέπεται τότε αυτός, κοκκινίζει, όπως να του βάλεις αναταψί με κάρβουνα στο κεφάλι, έτσι ακριβώς θα αισθάνεται, όταν αντί για κακό που περιμένει, λόγω του κακού που σου είχε κάνει, Βρίσσει καλό, θα ντραπεί, Είναι πάλι καριές, Ταυτόχρονα είναι επιστήμη,

Εμείς, Πού να πάμε να τον βρω εγώ, Να πάμε να τον βρεις, Προσφορά σου δεν γίνεται δέχτη, Το μνημωσινό σου δεν γίνεται δέχτο, Κωρίς να προσεύχεσαι για το πατέρα σου, τη μητέρα σου να περιμένει, Δεν φτάνουν επάνω, Όσον υπάρχει πικρία στη μέση, Έχει διακοπή, Παίρνουμε κανιά φορά τηλέφωνο και τι λένε, Είναι busy λέει, Είναι απασχολημένο, Αργή ή άλλες φορές, Είναι καημένη η ασφ Αυτό γίνεται, ο άνθρωπος που έχει πικρία με τον άλλον, έχει κάψει την ασφάλεια του τηλεφόνου του με τον Θεό, είναι η βωνάλη του στο Θεό, Θεός δεν ακούει, πήγαινε από κατασπίσεις, αυτό που μπορείς, εδώ που σου δίνει όλο το δικαίωμα, θα τα επιμεθείς, ίσως ζημιωθείς και υλικός,

πολλές φορές για την αγάπη και για την ειρήνη, μπορεί, αν είσαι χριστιανός καλός, να βάλεις από την τσέπη σου να ερυνεύσαι με μέλλον, δεν τα προσέχουμε αυτά τα πράγματα, είναι άνθρωποι που είναι πικραμένο για πεντακόσες, για χίλιες, δεν ξέρω, λέω, δραχμές, εγώ, εσείς ξέρετε εδώ δολάριο, και εντούτοιως εμείς μπορούμε, όχι πεντακόσες χίλιες, δεν ξέρω πόσες φορές σε αυτόν τον αρθμό, και δεν λέμε, θα δείτε, τι είναι η διαφορά σας, έχετε γι' αυτό, μπορεί να μην έχετε και λοιπά, πάρτε χρήματα αυτά, φέρτε το λογαριασμό, πάρτε, ποιά συνεχίζετε, δεν το κάνετε. Με συνέβη κάποτε στο λεωφορείο αυτό το πράγμα, μπήκα από το ψυχικό να πάω στα σαφήνα, και μπήκα μέ

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Και εμείς πολλαπλασιάζομαι, αντί να περιορίσουμε, στο Φωσίραχ λέγει, Από το ίδιο σου το στόμα βγαίνει και το σάλιο που μπορεί να σβήσει στο κάρβουνο και από το ίδιο στο σώμα βγαίνει και ο αέρας, μπορεί να το φυσίσεις να κάνεις πυρκαλιά. Αλλή μονό σου λέει πως θα το χρησιμοποιήσεις. Καταλάβατε. Ακόμη, θέλω πριν τελειώσω να σας πω, μην ξεχνάμε

ότι ταξιδεύουμε και ο διπλανός μας είναι σύνδουλος, δούλος και εγώ. Έναντι του Ιησού, δεν ξέρω ποιος είμαι, βάλτε ποιον μεγάλο θέλετε, είναι δούλος, και ο διπλανός σου είναι δούλος, είναι σύνδουλός σου, και έχετε διαφορά, πάτε προς τον Κρητή όμως, προσέξετε, πριν φτάσετε στον Κρητή, συνβιβάστατα στον δρόμο, λέγει, θα την ξέρωτε, αν είχετε κανιά φορά σχέση με δικαστήρια, ένας κακός συνβιβασμός, είναι λέγει καλύτερος από μια καλή δίκη, ένας κακός συνβιβασμός, γιατί μπορεί να την κερδίσεις τη δίκη αλλά δεν θα κερδίσεις την ψυχή του στην ανθρώπου σου θα σου είναι εχθρός για τον δίκατο

Είναι προτιμότερο να χάσεις και να έχεις την αγάπη του και να σε ντρέπεται γιατί σου είχαμε κακό κάποτε σε αλήθεια Έχει λοιπόν στη συνέχεια αυτή στη σκέψεο ο Χριστός μας πει και υπάρχει στο βιβλίο αυτό που σας λέγω επί του όρους ομιλία στο έκτο κεφάλαιο του Ματθαίου από 23-26 το εξής Ίσχυ ευνοών το αντιδίκο σου, τάχη, έως ότου ή, ενδιωδό μεταυτού Πρόσεξε λέγει, τακτοποίησέ τα με τον αντίδικό σου, τώρα που πηγαίνετε προς το δικαστή Δικαστής είναι που πηγαίνουν προς το θάνατο, εκεί είναι ο δικαστής μπροστά Όσο υπάρχουμε στον δρόμο της ζωής αυτής υπάρχουμε, όσο μπορούμε, τακτοποίησέ τα με τον

αντίδικό σου μήποτε σε παραδώ ο αντίδικος το Κρητή, μήπως αυτός που αδικήθηκε σε παραδώσει στον Κρητή, και ο Κρητής σε παραδώσει το υπερέτη, επί δέστον τον Κύριον αυτόν, και εισφυλακίν βληθήσει, και σε κλείσει λέει μέσα, αμήν λεγώσι, ου μη εξέλθεις εκείθεν, έως ου αποδός των έσκατων κοδράτην, Το τελευταίο δίλατο, αλλά όπως σας είπα γρηγορότερα, αυτό έχει την ερμηνεία ότι δεν θα βγεις ποτέ από εκεί, γιατί κανένας από τη φυλακή δεν μπόρεσε να κερδίσει για να ξεχρεώσει χρέος του απ' έξω. Ο φυλακισμένος είναι κλεισμένος, δεν μπορεί να βγάλει χρήματα να αποδώσει, δεν μπορεί να κάνει τίποτα άξιο μετανοίας που θα πρέπει και πρέπει να το κάνει τώρα που είναι ελεύθερος. ή αύριο δεν ξέρει πώς διατίθεται, η σήμερα είναι εκείνη

και ο άνθρωπος ανέξυπνος όπως φροντίζει να τακτοποιήσει υλικά συμφέροντα, διαθήκες κλπ. Έτσι θα πρέπει και σε αυτή την περίπτωση να τακτοποιήσει πρώτα το πνευματικό του ζήτημα. Είναι αλήθεια ότι θα συναντήσει πολλές φορές δυσκολία, αλλά εάν γίνει μία προσευχή, να γνωρίζει ότι προπορεύεται ο Χριστός ως ειρηνοποιός και βρίσκεται μία μέθοδος που επιτυγχάνεται αυτό που πρέπει Δεν υπάρχει περίπτωσης που δεν πρέπει να ειρηνεύουν οι άνθρωποι, είναι μόνο σε μία περίπτωση Δεν θα δημιουργήσεις σκέσεις φιλικές ποτέ στη ζωή σου με πρόσωπο το οποίο αμάρτανες σαρκικός.

Μόνον σε αυτή την περίπτωση είσαι δικαιολογημένος να μην λες καλημέρα στο πρόσωπο που αμάρτανες σαρκικός. Γιατί υπάρχει εκδοχή ο Σατανάς να σε τυλίξει ξανά και να σε βάλει στον παγουλό σου. Μία επίσης, άλλη λεπτομέρεια που θα λες την καλημέρα, αλλά θα τον κρατάς από τυγιακά μακριά, γιατί είναι ορισμένοι σαν ορισμένα στυλάκια αγριεμένα που δανκώνουν Δηλαδή, καλημέρα, αλλά στο σπίτι σου, όχι σύρτα φέρτα ξανά, διότι αν ξαναδημιουργήσεις σχέσεις, μέσα έξω στο σπίτι, απάνω κάτω, θα ξαναπικρατούμε Καλημέρα του Θεού, αλλά στο σπίτι σου. Είναι δεύτερη συνταγή αυτή. Και η τρίτη είναι σε όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως.

Υπάρχουν λοιπόν μία εξαίρεση και μία ίμιεξαίρεση. Η εξαίρεση η πρώτη είναι δεν θα πεις ούτε καλημέρα τον άνθρωπο που αμάρτανες μαζί σαρκικώς, Με βάση αυτό που έκανε και ο Πέτρος, εξελιστών, έκλαψε πικρός, έφυγε μακριά από τον τόπο του αμαρτήματος και της πλωσότητας του και έτσι θα μπορεί να γλιτώσει. Αυτά είχα να πω και απόψε στα συμπλήρωμα των άλλων.