The Revelation of John 35

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

As you will remember, last time we analyzed the first interlude at the opening of the Sixth Seal, and we saw that it was asked for those who worship God to be sealed, those who believe in Him, the elect, those who belong to God, the people of God; and we saw what the meaning of the sealing was.

It is the placing upon them of the Precious Cross. But this placing does not have a mechanical character. As it says there, the Angel received the command to seal the faithful; but beforehand, the faithful themselves had already placed the Precious Cross within their own lives.

That is to say, this setting apart that God performs, this sealing, is not something mechanical. It is something essential that issues from the freedom of the person. And the text continues: And I heard the number of those who were sealed, one hundred and forty-four thousand sealed, out of every tribe of the sons of Israel; of the tribe of Judah twelve thousand sealed, of the tribe of Reuben twelve thousand, of the tribe of Gad twelve thousand, of the tribe of Asher twelve thousand, of the tribe of Naphtali twelve thousand, of the tribe of Manasseh twelve thousand, of the tribe of Simeon twelve thousand, of the tribe of Levi twelve thousand, of the tribe of Issachar twelve thousand, of the tribe of Zebulun twelve thousand, of the tribe of Joseph twelve thousand, of the tribe of Benjamin twelve thousand.

Sealed. This repetition may have grown tiresome. Yet it has its purpose, my beloved. The Evangelist, it says, hears the number. He is presumed not to see the act of sealing itself, but only to hear, conveyed to him, the number of those who had been sealed.

And this number is probably heard through some angel, that these are the ones who will be saved, one hundred and forty-four thousand. We come now to the notorious number 144,000. I called it notorious because it has become the object of much exploitation, savage exploitation, by heretics, especially by the Chiliasts, but no less by the Pentecostals and by yet other heretical groups; and it is this very number, 144,000.

It is twelve times twelve thousand, and that is precisely why he mentioned the twelve tribes, not in vain, as you will see further on. And it is not, my beloved, a tedious catalogue, where the tribes are simply set down there, because, as we shall see, they do not appear in their natural order, and this raises questions of interpretation, just like the genealogy we will hear next Sunday in the Gospel reading, on the Sunday of the Forefathers, where it says, Abraham begot Isaac, Isaac begot Jacob, and so on. It is not an unholy list, but a list out of which comes much theology and much history. So it is here too, as you will see further on.

So the number 144,000 is the number 12, the twelve tribes, multiplied by the 12,000 of which each tribe consists, and thus 12 times 12, 144,000. I heard, says the Evangelist, the number of those who were sealed to be this.

Now the question is raised: is this number, as the Chiliasts insist, an exact number? That is, are we really dealing with this number, such that those who will be saved are precisely this many, not one more and not one less?

Obviously not, my beloved, obviously not. Here lies precisely the delusion of the heretics, to imagine that only these 144,000 are the elect, and that only they will be saved. The number 144,000 is set down to indicate that the matter is of equal numbers. To help you grasp this, I will say the following: we have the parable of the five, of the ten virgins.

The parable of the ten virgins is structured like this: five of the virgins are foolish, five of the virgins are wise. To the question put to the Lord, Lord, are those who are saved few in number, and whether those who will be saved are many, the Lord answered, Strive to enter in. He did not answer with a number. And since He did not answer with a number, the number of the saved belongs to the knowledge of God alone, and it cannot be the number 144,000. For just as in the parable He placed five who are saved and five who are not saved among the virgins, He set equal numbers precisely in order to shut out a certain curiosity, and through it an interpretation that would try to calculate percentages of those who will be saved, that is, that 70 percent will be saved, 30 percent will be saved, something along those lines,

If it had been 7 of them who would be saved, the ones who would go in with the bridegroom, then 3 would have been left outside, or the other way around; but none of that, nor 9 out of 10, none of it, it was 5 and 5. So just as in this parable He set it as 5 plus 5, the equal number, precisely to take away any suspicion that an exact number is being given.

In the same way, with the number 144,000, which is twelve times twelve, the suspicion that this is a literal number is removed. Besides, a little further down, in the second interlude that shows the heavenly Church, the Evangelist John says that he saw a multitude which no one could number.

How then is the multitude numbered here, while there it is not numbered? We will see this as we go on. My beloved, three times we encounter the figure 144,000 in the Book of the Apocalypse. The first case is this one, those who will be sealed, that is, those who will be saved.

The second case is again 144,000, but it leaves no room for a twelve-by-twelve breakdown, whereas here it clearly speaks of twelve times twelve. These are those who live in virginity. Or those who were not defiled with women. And it says it not only negatively but also positively.

"For they are virgins," it says, "who follow the Lamb wherever He goes." And it seems that this refers to those who are wholly consecrated, dedicated entirely to God. These are all the holy ones and the ascetics throughout the history of our Church.

They are, I say once again, those dedicated to God. So we have a second instance of the 144,000. We have two, that is, you understand, two groups of 144,000. The first refers to the twelve tribes, as you see here, while the others refer to those who remain virgins and dedicate themselves to God.

And we have a third case as well. When the city is measured, the New Jerusalem, the Kingdom of God. Which is rendered perceptible by means of the wall. The wall of the city is square and very high. The dimensions are given, which indicate a square, God grant that we may reach there.

That is, it concerns a perfect shape, and as you know, the perfect shape is the square, not the circle. Did you all know that the circle is not the perfect shape? 3.14 gives the ratio of the circumference to the radius, 6.28 the radius to the circumference, and 6.28 is a number that goes on without ending; therefore the circle cannot be squared, that well-known problem.

The perfect shape is only the square. The city of God, then, is square. To show its perfection. As for the height of the wall of this city, it is... And the angel measured the wall, and John is with him, and its wall was a hundred and forty-four cubits.

One hundred and forty-four cubits. Now of course it is needless to say that the city has no wall. For it is not a city in the way we conceive it. And why does it have no wall? There are no evil ones any longer. It will be the Kingdom of God.

The evil will be in Hell. So why should the city need a wall? All these things are symbols. And the number of the wall's height, one hundred and forty-four, shows quite clearly that this is a symbolic number. When we get there, God willing first, we will see these things; they are found in the twenty-first chapter of the Apocalypse.

I told you, just for the record, that we meet this number three times, and we see clearly that it is not a literal number. But it says here something further, that these are indeed the Jews who will be saved.

It mentions twelve tribes, the twelve tribes of Israel. Is it really the twelve tribes of Israel who will be saved? That is, will those who believed in Christ, will they be saved only from among the Jews? Even though, my beloved, there were myriads of Christians in Palestine in the time of the Apostles, and we see this, that when the Apostle Paul visited Jerusalem, James the brother of the Lord said to him, 'You see, brother, how many myriads there are of Jews who have believed.' Acts 21:20.

Despite this, it is not about the myriads of Jews of that era, those contemporary with the Apostles, but it is about the new Israel, which new Israel is now composed of Gentiles and Jews, and is made up of all those who will believe, who believed and who will believe in Jesus Christ throughout the ages.

But who is this new Israel? The new Israel is the one who received from the twelve Apostles the seed of the divine preaching. Saint Andrew of Caesarea writes the following: «The exactness of the equality of each tribe seems to indicate the multiplication of the apostolic seed.» That is to say, who are these twelve tribes? They are the twelve Apostles; it is not Judah, Reuben, and so on; they are the twelve Apostles.

Why he mentions the twelve tribes, we shall see a little further on. But they are the twelve Apostles, who preach the Gospel; the evangelical seed falls. And we have twelve Apostles, times twelve, and then comes the symbolic number indicating multiplicity, the number one thousand, and it produces one hundred and forty-four thousand.

That is, twelve Apostles correspond to the twelve tribes, multiplied by a thousand, which is a perfect number, and they give the number one hundred and forty-four thousand. And you will say to me, how can we know that these are the twelve Apostles? Why, the Lord said so. The Lord said: you, my twelve disciples, will sit on thrones and judge the twelve tribes of Israel. So then it is not Reuben and Judah and the rest, but it is the twelve Apostles. Yet when the twelve Apostles preach to all the world, then it is all people, all those who will have believed or who will believe, Jews and gentiles. We too are there. Listen, my beloved, we too are among them.

All of us who believed, we too are among them. Therefore we are the Israel of Grace, the new people of God. The Apostle Paul writes, 'There is neither Jew nor Greek; you are all one in Christ Jesus.' There is no longer any distinction between Greek, Gentile, and Jew.

'And if you are Christ's, then you are Abraham's seed, and heirs according to the promise.' So then, what is the seed of Abraham? The seed of Abraham is not the twelve patriarchs, Reuben and the rest; no.

It is the new people of grace; it is the Christian people. The Lord himself told you, and let me say it again as I mentioned before, speaking through his Apostles: Amen I say to you, that you who have followed me in the regeneration. And what is this regeneration, this palingenesia? Palingenesia means that which is born again, that which comes into being once more.

Remember what we said, that the world will change, the sun, the moon, the earth, these universal upheavals. All of these are summed up by the Lord in a single word, in Matthew 19:28, with one word: regeneration. "In the regeneration, therefore, when the Son of Man shall sit on the throne of His glory, you also shall sit upon twelve thrones, judging the twelve tribes of Israel."

So this mention of the twelve tribes of Israel shows clearly that it concerns the new Israel of the Church of Christ. But you might ask, why are the twelve tribes mentioned at all? The mention of the twelve tribes has much to teach us.

Please follow along and see why he mentions the twelve tribes. Let me read you a little from the beginning: and I heard the number of those who were sealed, a hundred and forty-four thousand sealed, out of every tribe of the sons of Israel. And it begins, from the tribe of Judah, twelve thousand sealed, so it starts with the tribe of Judah. But we know that Judah is the fourth son of Jacob, and that he is not the firstborn; the firstborn is Reuben, or Reubim if you prefer. So it is not Judah who comes first by birth, yet why does he list Judah first here? This unsettles us; that is, it makes us search out the reason, because no tribe would ever have allowed another to take away its rights, and John, after all, is a Hebrew.

Unless you take into account that time and again Reuben, out in the wilderness, when they were coming back from Egypt, laid claim to and demanded the rights of the firstborn; time and again Reuben did this. And in the land of promise, too, again and again, whenever the question of a king came up. The first king, as we know, was Saul, and he came from the tribe of Benjamin. And later, when David came, who was from the tribe of Judah, it was only with great difficulty that they recognized him.

So we are pulled away from any suspicion, or rather from the claim, that this concerns the twelve tribes of Israel. It simply does not. From the very outset, then, this very position itself makes us question it. Moreover, he places the tribe of Judah first, because Christ comes from the tribe of Judah. Therefore this concerns the new people, the people of Grace, and not the old people, the Jews. That is, the passage is about us, the Christians.

Second, the tribe of Dan is not counted among the twelve tribes. In place of Dan, so that the number twelve is kept complete, Manasseh is brought in. But Manasseh is a son of Joseph. Joseph had two children, Manasseh and Ephraim. When they were blessed by their grandfather Jacob in Egypt, he did the following: he placed his hands crosswise. He set Manasseh, the elder, on the right, and Ephraim, the younger, on the left, so that Jacob would bless them accordingly, with his right hand here upon Manasseh and with his left hand upon Ephraim.

But Jacob did something else: he placed his right hand upon Ephraim and his left hand upon Manasseh, and as he gave the blessing he crossed his hands, the sign of the Precious Cross. "No, father, not so, father," said Joseph. He grew very alarmed. Ephraim is not the firstborn. The matter of being firstborn was a great thing. Manasseh is the firstborn. "I know, my child." Jacob was blind, note this, he was blind and could not see. "I know, my child, I know what I am doing," because the blessing was to be given in reverse, to the younger and not to the elder first. And he said to Joseph: when you go, when you arrive in the land of the Promise that God spoke about to my grandfather Abraham, there they shall take a share; besides yourself, Joseph, Ephraim too shall take a share, and Manasseh too shall take a share.

And so now, Ephraim is not mentioned; Manasseh is mentioned. And here a difficulty arises. But since Ephraim shares in Jacob's blessing, why is Manasseh mentioned instead? This too pulls us away from the position that we ought to follow the natural order found in the Old Testament.

Because Manasseh is not first in the blessing; he is first in the order of birth, but not first in the blessing. So this pulls us away from the position that it concerns the Jews. Therefore, instead of Dan, Manasseh is placed in, and Joseph, that is Ephraim, since he would have become the thirteenth, is left out; he is not there.

In this way the number twelve is completed, not to mention something else as well: the tribe of Levi received no allotted portion, and so should not have been counted in, yet it is counted in as a tribe that received a promise, though not an allotment.

And this likewise removes us from the notion that we are dealing with the old catalog of the tribes.

But why, as a third point, is the tribe of Dan not included? It is not included because the Antichrist is to come forth from the tribe of Dan, whereas, by contrast, from the tribe of Judah, which is placed first, comes Christ.

Saint Andrew of Caesarea writes, It must be observed that the tribe of Dan, since the Antichrist is to be born from it, is not enrolled with the rest. Since the Antichrist is to come forth from the tribe of Dan, for this reason it is not taken into the listing of the twelve tribes.

So then, from the tribe of Dan the Antichrist is to come forth, about which, my beloved, we shall speak at length, though not at this point. Here we shall say only something brief; the chapter on the Antichrist is a very large chapter, a very large chapter indeed, and you will see what interest it holds and how it will grip us when we learn who the Antichrist is and how he will operate.

Nevertheless, let us look at the testimony of Holy Scripture concerning the Antichrist, exactly how it is stated that he will come forth from the tribe of Dan. Jacob, when he was blessing his children in Egypt, together with the blessing he also speaks a prophecy concerning the future of the tribe of each of his children.

Not, of course, concerning his personal child, the one he had directly begotten, but concerning the future of the tribe. When he blessed Judah, the blessing of Judah is a hymn, a hymn, precisely because from there Christ would come forth.

And this one, Jacob says, this one who will be your descendant, is the expectation of the nations. There was no greater prophecy, nor any more joyful than this one. That from you will come the one who is the expectation, the longing, not of Israel alone, but of all the nations, of all the earth, of all the descendants of Adam.

When I, God, and there it is none other than God the Word who speaks, in Paradise, said to Eve that he would come who would save her, this one would be born from Judah and would come, he was the expectation of all peoples, of all nations, of all ages.

These things Jacob says to Judah, his son. When Dan's turn came, he says to him the following: Dan shall judge his people as one tribe in Israel, and let Dan be a serpent in the way, lying in the path, biting the heel of the horse, so that the rider shall fall backward, waiting for the salvation of the Lord.

Dan will judge his people, as though he were one tribe; he will therefore judge Israel as one tribe, all the Israelites, indeed. The tribe of Dan gave the Judge Samson, who judged, that is, administered, governed all the Israelites as one tribe.

But this is only a partial interpretation, only partial, pay attention, because let us not forget that the prophecies of the Old Testament are not exhausted in one fulfillment. I do not know whether you are aware of this; I have told you before. With very few exceptions, they are not exhausted, but are fulfilled partially and partially, again and again, until the last days of history we have the full completion of the prophecies of the Old Testament.

Once again there will arise a judge from the tribe of Dan; that is, from the tribe of Dan a new judge will come forth, and he will be a ruler, for judge here means ruler. This one, my beloved, will be the Antichrist, who will rule not only over the Israelites as one tribe, but over the entire world. ‥

and so on. And its rider falls off backward. When the horse is bitten by the serpent, the horse will take fright, it will fall dead, and then the rider will fall backward, flat on his back. And he will wait for his salvation from the Lord.

Awaiting the salvation of the Lord. Pay attention to this last phrase. Awaiting the salvation of the Lord. There in that solitude there will be no one to save this rider; he will wait only for the mercy of salvation from above.

Well, pay attention now. Here is the rider. Here is the Church. The devil, the serpent, the ancient one. We'll see further on in the Book of Revelation that when, it says, he sees the woman, these are our first two figures. They are the Most Holy Theotokos and the Church. You see that the Most Holy Theotokos is identified with the Church, and at the same time she is distinguished from the Church.

Then she will bring forth her child, this is the Annunciation, when the dragon is there as this child is being born who is his adversary, namely Jesus Christ. Indeed, within a single verse the whole history of Christ is recounted.

This woman was with child, in her travail, and then the dragon spewed out water to sweep her away in a flood, to drown her. But the woman's child was caught up into heaven. That is why I told you: in just two words you have the whole story of Christ. For that word, 'was caught up,' ends with the Ascension of Christ. Yet the woman remains in the world; her child was caught up. He was hunted by the devil, the dragon; He was crucified, He rose again, He ascended. But the woman remains, the mother remains, and she is the Church. Now the dragon makes her swept away by a river, pouring out water behind her to drown her. She runs into the desert to be saved in the desert, and the desert means there is no one else left to help her.

How beautifully it comes together here, the horseman who falls backward, awaiting the salvation of the Lord. This is the Church, which will be relentlessly hunted throughout history, and supremely in the last days under the Antichrist. The Church will not expect her salvation to come from anywhere except from God, from Heaven. That is why the Lord says, when you see these things happening, then lift up your eyes, so He says, raise your eyes, look up. Lift up your eyes to Heaven, your salvation draws near. Truly the salvation of the Church will come from Heaven.

So here we see that Jacob, prophesying about Dan, foretells that the Antichrist will come forth from him. Saint Hippolytus tells us the following on the subject of the Antichrist, for those of you keeping the reference, in the Library of the Greek Fathers, volume 6, page 201, line 29: just as from the tribe of Judah Christ was born, so also from the tribe of Dan the Antichrist will be born.

As Hippolytus tells us, just as Christ comes from the tribe of Judah, so the Antichrist will be born from the tribe of Dan. Saint Irenaeus tells us the same thing. But the Lord Himself put it this way: you did not receive me.

When another comes, him you will receive. And this other is the Antichrist. But why is this said of the tribe of Dan? Let us look briefly at the history of the tribe of Dan. When all the tribes were settled in the Land of Promise, the tribe of Dan stood as an apostate from the time of the Judges.

That is, when you want to, so we don't go on too long, read in the Book of Judges, chapters 17 and 18, you will see this there, how they sought out and finally took a carved image, which they made into a god, and they would not go up to Jerusalem to worship, but they worshipped this carved image.

It is the only tribe that apostatised in this manner and did not accept the Lord of its fathers. Consequently, the tribe of Dan is the tribe of apostasy, and the Antichrist is the person who will stand at the opposite pole from Christ.

This does not make it certain that the Antichrist will come from the Hebrews. The Antichrist will come from the tribe of Dan. Is it possible for this tribe to be numbered together with the twelve tribes of Israel, the Israel of grace, which will be the Church and the People of God? It is impossible.

This is why it is not numbered among them, and so it is the symbol of apostasy, and it does not enter into the reckoning of the faithful who will be saved. This means that whoever apostatizes from the Church, and we have so many apostates, will remain in the tribe of Dan, because in the end the tribe of Dan, I say it once again, is a symbol. It is another matter altogether, and I will say it one more time, whether the Antichrist will come from the Jews; truly, no, the Antichrist does not come from the Jews.

It is well known too that in the naming of persons and places, the Jews love to give names with meaning. All the names of the Jews, whether of places or persons, have some meaning. That is, they indicate characteristics of a prophecy, or of an event, or even of behaviour.

Take an example of what I mean. Jacob, for instance, the name Jacob means 'supplanter,' that is, the one who grasps the heel. This is because, when Esau, the firstborn, was being born, and there were two children, Jacob put out his hand and took hold of the heel of the one born first.

Later on, when Esau lost his birthright and Jacob received the blessing, Esau said that Jacob was a supplanter, meaning that he had thrown him down. Jacob took the birthright, and that too is why he was named Jacob, the supplanter. And Esau, Esau, means hairy. Esau was terribly hairy. He had eaten the lentils, and the lentils in that age, in that region, were reddish, reddish, the dish of lentils, the bowl of lentils that Jacob offered him when he had cooked them, and with it he shook the birthright right out of his hands.

His descendants were called Edom, the Edomites, and Edom means red, because the lentils are red. I have told you these things by way of illustration, to show you that the Jews always love to give names to persons or places.

From some behaviour, from some event, or from some prophecy. Things are always like this. So then, the children of Jacob who were born, the twelve, did not receive their names by chance. The four mothers, the two official wives and the two concubines, gave birth to and produced the twelve children of Jacob, the twelve boys, because he also had daughters, but these are not mentioned in the account. These children received names which carried meaning.

And these names were given by the very mothers who bore them, drawn from various circumstances. So, my beloved, having these twelve names of the Patriarchs, we can say that by analysing them, we can draw out features of the people of Israel.

Saint Andrew of Caesarea offers a most beautiful and remarkable analysis of this. So by analyzing these twelve names, we will draw conclusions. And what will these conclusions be, other than the spiritual marks, the spiritual characteristics of the faithful in every age, but especially in the last days, in the time of the Antichrist.

And so we begin. First, Judah means confession. But in Hebrew, confession means giving glory, praise; for to confess is to acknowledge God with thanksgiving and praise. And indeed, those who are saved through faith glorify and hymn Jesus Christ, who sprang from the line of Judah. This is the first thing: it is faith and the glorification of Jesus Christ, the foundation, the very first. Yes. Reuben: his mother saw; God saw my lowliness. And so Reuben, according to Saint Andrew, will mean sight, vision, standing for those who have gained spiritual vision through purity of heart; they will be the ones who have a pure heart and eyes that truly see. For indeed, spiritual sight is offered and secured only through purity of heart. Blessed are the pure in heart, for they shall see God; they shall behold Him.

And when He says that the pure in heart shall see God, these Beatitudes of Christ do not refer to the Kingdom of God. Pay attention here, because many Fathers agree on this point, that they do not refer to the Kingdom of God but rather to this present world, to this world here.

And so the visions of God can come from within this present world, for those who have a pure heart. And because these things are directly proportional in measure, the more pure the heart becomes, the greater also is the contemplation of God, the theoria of God.

If someone has a heart so pure that he has an experience of the presence of God, this itself is a vision. To put it plainly, we have within us, within ourselves, an experience. And what is this experience?

It is when we see how our God intervenes in history, both in our personal history and in world history. When we see how God acts, when we sense an inner awareness, an experiential awareness, I underline the word experiential, of the presence of God; when I can perceive it but another person cannot, this means there is a vision, a development of spiritual sight. This is the first vision, the first beginning of vision, going all the way up to the moment when one beholds the uncreated energy of the divine Glory, the light of the Transfiguration.

So we have a great ladder here. This ladder of the theoria of God, this divine vision and contemplation of God, depends on the purity of the heart. Next, Gad means happy. That is, the mother of Gad was happy. These are those who will have the inner awareness that they belong to the remnant that will be saved. And these people are, and ought to be, happy.

If we had such a certainty, and each one can acquire this certainty, that he belongs to the remnant of God that will be saved, he cannot help but be happy, and feel happy, in spite of every hardship and tribulation that he may have to bear. Asher means blessed. These are those who will receive the Master's beatitudes, those who will stand at the right hand of Christ. The second name means blessed of my Father; blessed indeed. Naphtali, which means I prevailed and I conquered, means God helped me, God became my defender.

Saint Andrew says this refers to those who through unceasing prayer cling to God, those who cleave to God by ceaseless prayer. And prayer here, my beloved, is not just morning and evening prayer. I would be very, very happy, truly very happy, if you would tell me that you say your prayers morning and evening; I would be deeply pleased. But let me explain this: we are not speaking here of that kind of prayer, but of unceasing prayer, whose form is, Lord Jesus Christ, have mercy on me.

Or, even if it is not exactly this formula, the name of our Lord Jesus Christ is always within. And when a soul, wherever it finds itself, however it is moving about, prays continually, it has this unceasing prayer.

So this one is Naphtali, which means prayer. "The Lord my God has helped me." Sixth comes Manasseh, which means forgetfulness. When Joseph had his first child in Egypt, he was a bitter man, wounded, as it were, by what his brothers had done to him there. Even though he had received a great title and had become viceroy in that land, he married, and when his first son was born he named him Manasseh, that is, forgetfulness. As if to say: God has given me a child so that I might forget the bitterness of exile, so that I might have a family of my own and forget the bitterness of living as a stranger in a foreign land.

Now Saint Andrew tells us what this means. They are the God-faithful, who forget even their ancestral homes for the sake of divine love. They are the ones who no longer give their attention to their own household. In what sense? When the household sets itself against God.

"He who loves father or mother more than me is not worthy of me." These are the ones who no longer give their attention to their own household, for the sake of divine love, for the sake of their love and their dedication to God. This is the one who now leaves his own people behind and goes off to the work and the ministry of God.

This is the case of the 144,000 who follow the Lamb wherever he goes. Simeon, Simeon means 'I am hated.' Simeon's mother had been hated, and that is why she said, 'I am hated.' There were two sisters, four women in all, two of them handmaids, and there were rivalries among them.

But I won't go any deeper into the matter of that old story. This is a mark that the believer belongs to the remnant. The remnant means that portion of the people who will stay faithful to God. And as a result, he will be hated by the world.

The world hates us, hates you. Remember that it hated me first before it hated you: keep in mind that the world hated me first, and only then you, so that the chosen ones will be hated by the world. Please follow this closely, as of course you are following it, and pay attention to these descriptions, so that we do not flare up in anger when someone despises us, because that despising will not be understood.

The Ascension,

He who was taken up — and as Saint Andrew says, 'she who was received by Christ through a sacred manner of life' — those who were received by Christ in a sacred way. Ninth, Issachar: Issachar means reward. His mother says, 'God has given me my reward,' for it is an old story, indeed. The believer senses his reward; Christ promises him, 'Behold, I come quickly, and my reward is with me, to give to every man according as his work shall be,' Revelation 22:12.

Tenth, Zebulun: it means 'of God's good gifts,' something close to Theodore in our own tongue — Zebulun, Theodore. These are the gifts of the Holy Spirit that the faithful receive. The believer is adorned with the gifts of the Holy Spirit; a believer with no share in the gifts is inconceivable.

And the very first of these gifts is love. The Apostle Paul, in fact, tells us which of the best gifts we should pursue: the greatest of the gifts is love. And there he weaves together and gives us his hymn to love, to agape.

To have true love is a gift of the Holy Spirit, my beloved. Eleventh, Joseph, which means addition, that which is added; this is what his mother named Joseph. Seek first the Kingdom of God, Christ told us, and all these things shall be added unto you.

For a person to understand this, my beloved, he will need great faith. In the persecution of the last days, when you see the Antichrist imposing economic exclusions upon you, trying to corner you with economic blockades, then you will be able to say, I seek first the Kingdom of God, and Christ will add all the other things to me, because He Himself said it: and all these things shall be added unto you.

I have told you, all these are marks of a faithful believer. Twelfth, Benjamin, which means Son of Sorrow. When Rachel gave birth to Joseph, she was Jacob's second wife, and she bore only two children: Joseph, and the second was Benjamin. She died in childbirth. So Rachel, before she died, when Benjamin was born, immediately gave him his name, and then she died.

And she named her child Son of Sorrow, child of pain, and Rachel died. From the image of the sealed ones, which I mentioned to you last time, when it says in chapters 8 and 9 of Ezekiel, notice, you shall seal those within the city.

They are in pain over every evil they see within the city, over the ugly things, let me assure you of this. Pass through the midst of Jerusalem and set the sign upon the foreheads of the men who groan and who are in deep pain, those who suffer and sigh, over all the lawless deeds being done in her midst, over all the sins and iniquities committed within the city.

The faithful will carry pain in their souls. They will see the evil, the evil will keep spreading, and the evil will come to seem ordinary, something people simply accept. And they will be able to do nothing about it, only to grieve, just as we see today. How many of our children are being lost, how many people are being lost, how many fall into the nets of immorality, of unbelief, of dissipation, of licentiousness, of drugs.

How many children are being lost. You step out a little into the city and you see the young people, how they shout, how they laugh, how they live; my God, one says, my God, ah, these young people, immortal souls being lost. He is in pain. He looks at our schools, at our children, he sees, he sees, he sees, he sees how people think today, and he is in pain.

It is the sorrow born of the evil being committed, and this is the sorrow the name Benjamin now speaks of here. Only the faithful are in pain; the others are not in pain. You know what they say, they blaspheme: this is how the world ought to be, this is how the world ought to be, let there be no restraint at all, let everything always be as we want it and as we like it.

The faithful feel this pain, but there is something more: they are the ones with a wounded heart, those whose heart is pierced for the love of Jesus Christ, and they wait. As the book of the Apocalypse, the Book of Revelation, draws to its close, they say, 'Lord, when will You come?' 'Yes, I am coming quickly.' Lord Jesus, come quickly. And the Holy Spirit, who remains in the world, comforts the faithful.

And the Spirit and the Bride; the Bride is the Church, and the Holy Spirit within the Church, they say, Come. Yes, I am coming quickly. My beloved, all these marks of the Remnant that will be sealed, these will be what set apart the People of God from the world that will be overcome.

All of these marks describe the spiritual man, and for the sake of attaining this we must labor with great diligence and with much fear of God. Many of you gave an offering: a brother is suffering, Vasilios Kafes by name, he is in the hospital, and I don't really know how things stand.

Όπως θα ενθυμείστε, την περασμένη φορά είχαμε αναλύσει το πρώτο διάψαλμα κατά το άνοιγμα της έκτης σφραγίδος και είδαμε ότι εζητήθη να εσφραγιστούν εκείνοι οι οποίοι λατρεύουν τον Θεό, πιστεύουν σε Αυτόν, οι εκλεκτοί, οι όντες του Θεού, ο λαός του Θεού, και είδαμε ποιο ήταν το νόημα της σφραγίσεως.

Είναι η εναπόθεση του Τιμίου Σταυρού. Αλλά αυτή η εναπόθεση δεν έχει μηχανιστικόν χαρακτήρα. Όπως λέγει εκεί ότι ο Άγγελος επήρε εντολή να σφραγίσει. Τους πιστούς, προηγουμένως οι ίδιοι οι πιστοί έβαλαν στη ζωή τους τον Τίμιον Σταυρόν.

Δεν είναι δηλαδή το ξεχώρισμα που κάνει ο Θεός, η σφράγιση αυτή, κάτι το μηχανιστικό. Είναι κάτι το ουσιαστικό που βγαίνει από την ελευθερία του προσώπου, και συνεχίζει. Καὶ ἤκουσα τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐσφραγισμένων, 144 χιλιάδες ἐσφραγισμένοι, ἐκ πάσης φυλῆς υἱῶν Ἰσραήλ· ἐκ φυλῆς Ἰούδα 12 χιλιάδες ἐσφραγισμένοι, ἐκ φυλῆς Ῥουβὴν 12 χιλιάδες, ἐκ φυλῆς Γὰδ 12 χιλιάδες, Εκφυλής Ασύρ, 12.000. Εκφυλής Νεφθαλίν, 12.000. Εκφυλής Μανασή, 12.000. Εκφυλής Σιμεών, 12.000. Εκφυλής Λεβύ, 12.000. Εκφυλής Ισάχαρ, 12.000. Εκφυλής Ζαβουλών, 12.000. Εκφυλής Ιωσήφ, 12.000. Εκφυλής Βενιαμίν, 12.000.

ἐσφραγισμένοι. Αυτή η επανάληψη πιθανώς να κούρασε. Έχει όμως τον σκοπό της, αγαπητοί μου. Ακούει, λέγει ο Ευαγγελιστής, τον αριθμόν. Υποτίθεται ότι δεν βλέπει την πράξη της σφραγίσεως, αλλά ακούει μόνο μεταδιδόμενον τον αριθμόν εκείνων οι οποίοι είχαν εσφραγιστεί.

Και αυτός ο αριθμός πιθανώς να ακούεται διά μέσου κάποιου αγγέλου, ότι είναι αυτοί που θα σωθούν, 144.000. Ερχόμεθα στον διαβόητο αριθμό 144.000. Τον είπα διαβόητο, γιατί έχει γίνει πολλοί αντικείμενον εκμεταλλεύσεως, αγρίας εκμεταλλεύσεως, των αιρετικών, ιδίως των χιλιαστών, αλλά όχι ολιγότερο και των πεντηκοστιανών, και είτε ενός άλλου αιρετικού, και είναι αυτός ο αριθμός, 144.000.

Είναι δώδεκα επί δώδεκα χιλιάδες, γι' αυτό ακριβώς το λόγο ανέφερε τις δώδεκα φυλές, όχι εις μάτην, όπως θα δείτε εις την συνέχεια, και δεν πρόκειται, αγαπητοί μου, περί ενός καταλόγου ανιαρού, που παρατίθενται εκεί οι φυλές, διότι όπως θα δούμε, δεν έχουν τη φυσική του σειρά, και αυτό δημιουργεί ερωτήματα ερμηνευτικά, όπως ακριβώς και ο κατάλογος που θα ακούσουμε την επομένη Κυριακή, στην Ευαγγελική Περικοπή, στην Κυριακή των Προπατόρων, που είναι Αβραάμ ἐγέννησε τὸν Ἰσαάκ, Ἰσαὰκ ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ, και ούτω καθεξής. Δεν είναι ένας ανιερός κατάλογος, αλλά ένας κατάλογος από τον οποίο βγαίνει πολλή θεολογία και πολλή ιστορία. Έτσι και εδώ, όπως θα το δείτε στην συνέχεια.

Ο αριθμός λοιπόν 144.000 είναι ο αριθμός 12, οι 12 φυλές, επί του αριθμού 12.000 που αποτελείται η κάθε φυλή, και συνεπώς 12 επί 12, 144.000. Ήκουσα, λέει ο Ευαγγελιστής, τον αριθμόν των εσφραγισμένων να είναι αυτός.

Τίθεται τώρα το ερώτημα, ο αριθμός αυτός, όπως διατείνονται οι χιλιαστές, είναι ακριβής αριθμός; Δηλαδή πρόκειται περί του αριθμού αυτού πράγματι, ότι δηλαδή εκείνοι οι οποίοι θα σωθούν είναι αυτός ο αριθμός και δεν είναι ούτε ένας παραπάνω, ούτε ένας παρακάτω.

Προφανώς όχι, αγαπητοί, προφανώς όχι. Εδώ είναι ακριβώς και η πλάνη των αιρετικών, να νομίζουν ότι μόνο αυτοί οι 144.000 που είναι οι εκλεκτοί, αυτοί και θα σωθούν. Ο αριθμός αυτός, 144.000, τίθεται διά το ισάριθμον του πράγματος. Για να το καταλάβετε, σας λέγω το εξής, έχουμε την παραβολή των 5, των 10 παρθένων.

Η παραβολή των 10 παρθένων δομείται ως εξής, οι 5 παρθένοι είναι μωρές, οι 5 παρθένοι είναι φρόνιμοι. Στο ερώτημα που ετέθη εις τον Κύριον, Κύριε, οι ολίγοι οι σωζόμενοι, εάν είναι πολλοί εκείνοι που θα σωθούν, ο Κύριος απήντησε, αγωνίζεσθε εισελθεῖν, δεν απήντησε αριθμόν, αφού λοιπόν δεν απήντησε αριθμόν, ο αριθμός των σεσωσμένων, ανήκει στη γνώση του Θεού μόνο, και δεν μπορεί να είναι ο αριθμός 144.000, διότι όπως στην παραβολή έβαλε, πέντε που σώζονται και πέντε που δεν σώζονται εκ των παρθένων και έβαλε το ισάριθμον ακριβώς για να αποκλείσει μίαν περιέργεια και εξ αυτής μίαν ερμηνεία για να βγουν ποσοστά εκείνων που θα σωθούν, ότι δηλαδή το 70% θα σωθεί, το 30% θα σωθεί, κάπως έτσι,

Αν ήταν 7 εκείνες που θα εσώζονταν, που θα έπαιρναν τον νυμφίον δηλαδή, οι 3 θα έμεναν απ' έξω, ή αντίστροφα, τίποτε από αυτά, οι 9 στα 10, τίποτε, 5 και 5. Όπως λοιπόν στην παραβολή αυτή έβαλε το 5 συν 5, το ισάριθμον ακριβώς διά να βγάλει την υπόνοια ότι δίδεται ακριβής αριθμός.

Έτσι και στον αριθμό 144.000 που είναι 12 επί 12, αφαιρείται η υπόνοια ότι πρόκειται περί πραγματικού αριθμού. Εξάλλου, λίγο πιο κάτω, στο δεύτερο διάψαλμα που δείχνει την επουράνια Εκκλησία, λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ότι είδε όχλον τον οποίον ουδείς ηδύνατο να αριθμήσει.

Πώς λοιπόν εδώ αριθμείται ο όχλος, εκεί δεν αριθμείται; Θα το δούμε όμως στη συνέχεια. Αγαπητοί μου, τρεις φορές συναντούμε την λέξη 144.000 εις το βιβλίον της Αποκαλύψεως. Η μία περίπτωσις είναι αυτή, εκείνοι οι οποίοι θα σφραγιστούν, δηλαδή αυτοί που θα σωθούν.

Η δευτέρα περίπτωσις είναι πάλι 144.000, αλλά δεν αφήνει περιθώρια για 12 επί 12. Ενώ εδώ σαφώς ομιλεί 12 επί 12. Είναι εκείνοι οι οποίοι ζουν την παρθενία. Ή οι οποίοι με τα γυναικών ου και μολύνθησαν Και το λέει όχι μόνο αρνητικώς αλλά και θετικώς.

Παρθένοι γάρ εἰσιν, οι οποίοι ακολουθούν το αρνίον όπου αν υπάρχει. Και φαίνεται ότι πρόκειται περί των αφιερωμένων ανθρώπων καθολοκληρίαν. Όπως είναι όλοι οι όσιοι και ασκητές μέσα στην εκκλησιαστική μας ιστορία.

Είναι, ξαναλέγω άλλη μία φορά, οι αφιερωμένοι εις τον Θεό. Συνεπώς, έχουμε μια δευτέρα περίπτωση 144.000. Έχουμε δύο, δηλαδή, καταλαβαίνετε, δύο 144.000. Η μία νίκη στις 12 φυλάς, όπως το βλέπετε εδώ, οι άλλοι εις εκείνους οι οποίοι μένουν παρθένοι και αφιερώνονται εις τον Θεό.

Έχουμε και μία τρίτη περίπτωση. Όταν μετράται η πόλις, η νέα Ιερουσαλήμ, η Βασιλεία του Θεού. Η οποία αισθητοποιείται με το τείχος. Το τείχος της πόλεως είναι τετράγωνον και είναι πολύ υψηλόν. Δίδονται οι διαστάσεις που σημαίνει τετράγωνον, πρώτα ο Θεός να φτάσουμε εκεί.

ότι πρόκειται περί τελείου σχήματος, και όπως θα γνωρίζετε, το τέλειον σχήμα είναι το τετράγωνο, δεν είναι ο κύκλος. Το ξέρατε όλοι, ότι δεν είναι ο κύκλος το τέλειον σχήμα; 3,14 βγάζει τις σχέσεις της περιφερείας με την ακτίνα, 6,28 η ακτίνα με την περιφέρεια, 6,28 είναι αριθμός που συνεχίζει χωρίς να τελειώνει, άρα λοιπόν δεν τετραγωνίζεται ο κύκλος, το γνωστό πρόβλημα.

Τέλειο σχήμα είναι μόνο το τετράγωνο. Η πόλις λοιπόν του Θεού είναι τετράγωνος. Δια να δείξει την τελειότητα. Το δε ύψος του τείχους της πόλεως αυτής είναι... Εκατόν και εμέτρησε το τείχος, ο Άγγελος, ο Ιωάννης είναι μαζί τὸ τεῖχος αὐτῆς ἑκατὸν τεσσαράκοντα τεσσάρων πηχῶν.

Εκατόν σαράντα τέσσερις πήχες. Τώρα βέβαια, περιττόν να πούμε ότι η πόλη δεν έχει τείχος. Διότι δεν πρόκειται η πόλεως όπως την νοούμε. Και γιατί δεν έχει τείχος; Δεν υπάρχουν κακοί. Πλέον θα είναι η Βασιλεία του Θεού.

Η κακή θα είναι στην κόλαση. Και γιατί λοιπόν να έχει τείχος η πόλης; Όλα αυτά είναι σύμβολα. Και ο αριθμός του ύψους του τείχους 144 δείχνει σαφέστατα ότι πρόκειται περί συμβολικού αριθμού. Που όταν θα φτάσουμε εκεί, πρώτα ο Θεός, θα δούμε αυτά· βρίσκονται στο 21 κεφάλαιο της Αποκαλύψεως.

Σας είπα μόνο για την ιστορία ότι τρεις φορές συναντούμε αυτών των αριθμών και βλέπουμε σαφώς ότι δεν πρόκειται περί πραγματικού αριθμού. Αλλά λέγει εδώ το εξής, ότι είναι πράγματι αυτοί οι Εβραίοι που θα σωθούν.

Αναφέρει δώδεκα φυλές, τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ. Είναι πράγματι οι δώδεκα φυλές του Ισραήλ που θα σωθούν; Δηλαδή, εκείνοι που επίστευσαν εις τον Χριστόν, αυτοί θα σωθούν εκ των Εβραίων μόνον, παρότι αγαπητοί μου υπήρχαν μυριάδες στην Παλαιστίνη χριστιανών, την εποχή των Αποστόλων, και το βλέπουμε αυτό, ότι όταν ο Απόστολος Παύλος επισκέφθη την Ιερουσαλήμ, ο αδελφόθεος Ιάκωβος του λέγει, θεωρεῖς ἀδελφέ, πόσαι μυριάδες εἰσὶν Ἰουδαίων τῶν πεπιστευκότων, Πράξεις 21,20.

Παρά ταύτα, δεν πρόκειται περί των μυριάδων Ιουδαίων της εποχής εκείνης, των συγχρόνων με τους Αποστόλους, αλλά πρόκειται περί του νέου Ισραήλ, ο οποίος νέος Ισραήλ αποτελείται πλέον από εθνικούς και Εβραίους, και είναι όλοι εκείνοι που θα πιστέψουν, που πίστεψαν και θα πιστέψουν στον Ιησού Χριστόν μέσα εις τους αιώνας.

Αλλά ποιος είναι αυτός ο νέος Ισραήλ; Ο νέος Ισραήλ είναι εκείνος που εδέχθηκε από τους δώδεκα Αποστόλους τον σπόρον του Θείου Κηρύγματος. Γράφει ο Άγιος Ανδρέας, ο Κεσαρίας το εξής: «Η μεν ακρίβεια της εκάστης φυλής ισότητος εμφαίνειν δοκεῖ τον πολλαπλασιασμόν του Αποστολικού σπόρου». Δηλαδή, ποιοι είναι αυτοί οι δώδεκα φυλές; Είναι οι δώδεκα Απόστολοι· δεν είναι ο Ιούδας, ο Ρουβίμ και λοιπά· είναι οι δώδεκα Απόστολοι.

Γιατί αναφέρει τις δώδεκα φυλές, θα το δούμε λίγο πιο κάτω. Είναι όμως οι δώδεκα Απόστολοι, οι οποίοι κηρύσσουν το Ευαγγέλιο, ο σπόρος ο Ευαγγελικός πίπτει. Και έχουμε δώδεκα οι Απόστολοι, επί δώδεκα, και μπαίνει ο αριθμός ο σχηματικός που δείχνει πολλαπλότητα, ο αριθμός χίλια, και βγάζει το 144 χιλιάδες.

Δηλαδή, δώδεκα Απόστολοι αντιστοιχούν προς τις δώδεκα φυλές επί το χίλια που είναι τέλειος αριθμός και δίδουν των αριθμών εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Και θα μου πείτε, πώς μπορούμε να ξέρουμε εμείς ότι είναι οι δώδεκα Απόστολοι. Μα το είπε ο Κύριος. Είπε ο Κύριος, εσείς οι μαθητές μου οι δώδεκα θα καθίσετε επιθρόνων και θα κρίνετε τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ. Ώστε λοιπόν δεν είναι ο Ρουβίμ και ο Ιούδας και τα λοιπά Αλλά είναι οι δώδεκα Απόστολοι Αλλά όταν οι δώδεκα Απόστολοι κηρύσουν σε όλο τον κόσμο Τότε είναι όλοι οι άνθρωποι Όλοι εκείνοι που θα έχουν πιστέψει ή θα πιστεύουν Εβραίοι και εθνικοί Είμαστε και εμείς εκεί Ακούστε αγαπητοί μου, είμαστε και εμείς μέσα εις αυτούς

Όσοι πιστέψαμε, είμεθα και εμείς μέσα εις αυτούς ώστε λοιπόν είμεθα ο Ισραήλτης Χάριτος. Ο νέος λαός του Θεού, γράφει η Απόστολος Παύλος, Ουκέμιουδέος, Ουδέελήν, Πάντες γάριμής, Ίσεστέ εν Χριστό Ιησού. Δεν υπάρχει διαφορά να μέσα πλέον στον Έλληνα, των Εθνικών και των Εβραίων.

εἰ δὲ ὑμεῖς Χριστοῦ, ἐὰν δὲ ἐσεῖς εἴσαστε τοῦ Χριστοῦ, ἄρα, τοῦ Ἀβραὰμ σπέρμα ἐστὲ καὶ κατ' ἐπαγγελίαν κληρονόμοι. Ὥστε λοιπόν, ποιὸ εἶναι τὸ σπέρμα τοῦ Ἀβραάμ, τὸ σπέρμα τοῦ Ἀβραὰμ δὲν εἶναι οἱ δώδεκα πατριάρχες, Ρουβὶμ καὶ λοιπά, ὄχι.

Είναι ο νέος λαός της Χάριτος, είναι η Χριστιανή. Ο ίδιος ο Κύριος σας είπα, να σας το πω πάλι όπως σας ανέφερα προηγουμένως, διά τους Αποστόλους Του· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ. Ποια είναι αυτή η παλιγγενεσία; Παλιγγενεσία θὰ πεῖ αὐτὸ ποὺ πάλι ξαναγεννιέται, ξαναγίνεται.

Ενθυμίστε που είπαμε ότι ο κόσμος θα αλλάξει, ο ήλιος, η σελήνη, η γη, αυτές οι παγκόσμιες αναστατώσεις Αὐτὰ ὅλα λέγονται μὲ μία λέξη ἀπὸ τὸν Κύριον, εἶναι Ματθαῖος 19,28 μὲ μία λέξη, Παλιγγενεσία. Ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ λοιπόν, ὅταν καθίσῃ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους, κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ.

Αυτή λοιπόν η μνία των 12 φυλών του Ισραήλ δείχνει σαφώς ότι πρόκειται περί του νέου Ισραήλ της Εκκλησίας του Χριστού Ἀλλὰ ἴσως θὰ πεῖτε γιατί μνημονεύονται οἱ 12 φυλές. Ἡ μνημόνευση τῶν 12 φυλῶν ἔχει νὰ δώσει πολλὰ στοιχεῖα.

Παρακαλῶ παρακολουθήσετε νὰ δεῖτε γιατί ἀναφέρει τὶς 12 φυλές. Σας διαβάζω λίγο από την αρχή· καὶ ἤκουσα τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐσφραγισμένων, 144 χιλιάδες ἐσφραγισμένοι, ἐκ πάσης φυλῆς υἱῶν Ἰσραήλ. Και αρχίζει, εκ φυλής Ιούδα, 12 χιλιάδες εσφραγισμένοι, ώστε αρχίζει από τη φυλή του Ιούδα. Γνωρίζουμε όμως, ότι ο Ιούδας είναι τέταρτος υιός του Ιακώβ. Και ότι δεν είναι πρώτος, πρώτος είναι ο Ρουβίν, ο Ρουβίμ όπως θέλατε. Ώστε λοιπόν δεν είναι ο Ιούδας, γιατί όμως εδώ παραθέτει πρώτον τον Ιούδα; Αυτό βάζει σε μια ανησυχία, δηλαδή μας κάνει να ερευνήσουμε το γιατί, διότι καμία ποτέ φυλή δεν θα άφηνε, ο Ιωάννης εξάλλου είναι Εβραίος, καμία φυλή δεν θα άφηνε ποτέ η άλλη να της πάρει τα δικαιώματά της.

Αν δεν λάβετε υπόψη, ότι πολλάκις ο Ρουβίμ, στην έρημο, όταν επανέκαμπτον από την Αίγυπτον, ηξίωσε και απαίτησε τα πρωτεία, πολλάκις ο Ρουβίμ, αλλά και στην γη της επαγγελίας, πολλάκις, όταν προέκυψε θέμα βασιλέως. Ο πρώτος δε βασιλεύς, είναι γνωστό, ο Σαούλ, κατήγετο από τη φυλή του Βενιαμίν, όταν δε κατόπιν ήρθε ο Δαβίδ, που κατήγετο από τη φυλή του Ιούδα, με πολύ κόπο τον αναγνώρισαν.

Από την υποψία, ή μάλλον από τον ισχυρισμό, Ότι πρόκειται περί των 12 φυλών του Ισραήλ, Δεν πρόκειται, Απλούστατα, Ευθύς εξαρχής λοιπόν, Μας βράζει από την θέση αυτήν, Ακόμη, Βάζει πρώτη φυλή του Ιούδα, Διότι εκ της φυλής του Ιούδα κατάγεται ο Χριστός, Άρα πρόκειται περί νέου λαού, Του λαού της Χάριδας, Και δεν πρόκειται περί του παλαιού λαού, Των Εβραίων, Δηλαδή για μας τους χριστιανούς ο λόγος.

Δεύτερον, στις δώδεκα φυλές δεν συγκαταλέγεται η φυλή του Δάν. Αντίδε του Δάν, διανακλείσει ο αριθμός δώδεκα, μπαίνει ο Μανασής. Αλλά ο Μανασής είναι παιδί του Ιωσήφ, είχε δυο παιδιά ο Ιωσήφ, ήταν ο Μανασής και ο Εφραίμ. όταν ευλογήθηκαν από τον παππού τους τον Ιακώβ στην Αίγυπτο έκανε το εξής έβαλε σταυροειδό στα χέρια του γιατί έβαλε από τα δεξιά των Μανασί των μεγαλύτερων από τα αριστερά των Εφραίμ των μικρότερων να ευλογήσει ο Ιακώβ αντιστοίχως με το δεξί του χέρι από εδώ τον Μανασί με το αριστερό του χέρι τον Εφραίμ

Έκανε όμως κάτι άλλο ο Ιακώβ: έβαλε το δεξί του χέρι εις τον Εφραίμ και το αριστερό χέρι εις τον Μανασή, και όπως έβαλε την ευλογία, εσταύρωσε τα χέρια, το σημείο του τιμίου σταυρού. Όχι πατέρα, όχι πατέρα, λέγει ο Ιωσήφ. Ανησύχησε πολύ. Δεν είναι ο Εφραίμ ο πρώτος. Το θέμα πρώτος ήταν μεγάλη υπόθεση. Ο πρώτος είναι ο Μανασής. Ξέρω παιδί μου. Ήταν τυφλός δε ο Ιακώβ, σημειώσατε, ήταν τυφλός και δεν έβλεπε. Ξέρω παιδί μου, ξέρω τι κάνω, διότι η ευλογία θα εδίδετο αντίστροφα, στον μικρόν και όχι στον μεγάλον πρώτα. Και λέγει στον Ιωσήφ: όταν θα πάτε, θα φτάσετε, θα φτάσετε στην γη της Επαγγελίας, που ο Θεός είπε σχέσης τον παππού μου τον Αβραάμ, εκεί θα πάρουν μερίδιο, εκτός σου, του Ιωσήφ, θα πάρει και ο Εφραίμ, θα πάρει και ο Μανασής.

Έτσι λοιπόν τώρα, ο Εφραίμ δεν αναφέρεται, αναφέρεται ο Μανασής. Και εδώ μπαίνει ένα σκάνδαλο. Μα αφού ο Εφραίμ μετέχει από τον Ιακώβ, γιατί να αναφερθεί ο Μανασής; Και αυτό μας βάζει ακόμη από τη θέση ότι θα έπρεπε να προσέξουμε την φυσική σειρά που έχει στην Παλαιά Διαθήκη.

Διότι δεν είναι ο Μανασής πρώτος στην ευλογία, είναι πρώτος στην γενιά αλλά δεν είναι πρώτος στην ευλογία. Άρα μας βγάζει από την θέση ότι πρόκειται περί των Εβραίων. Αντί λοιπόν του Δαν μπαίνει ο Μανασής, και ο Ιωσήφ, ο Εφραίμ, επειδή γίνεται ο 13ος, βγαίνει έξω, δεν υπάρχει.

Έτσι συμπληρώνεται ο αριθμός 12, για να μην πω και κάτι άλλο, ότι κλήρο δεν πήρε η φυλή του Λευί και δεν έπρεπε να συγκαταριθμηθεί, αλλά συγκαταριθμείται όμως ως φυλή που δέχτηκε μία επαγγελία, αλλά όχι κλήρων.

Και αυτό μας βγάζει ακόμη από την θέση ότι πρόκειται περί του παλαιού καταλόγου των φυλών.

Γιατί όμως, τρίτο σημείο, δεν περιλαμβάνεται η φυλή του Δαν; Δεν περιλαμβάνεται, διότι εκ της φυλής του Δαν πρόκειται να προέλθει ο Αντίχριστος, ενώ αντιθέτως από τη φυλή του Ιούδα, η οποία μπαίνει πρώτη, προέρχεται ο Χριστός.

Γραφή ο Άγιος Ανδρέας ο Κεσσερίας Επισημαντέον δε τούτο ότι η φυλή του Δαν ως εξ αυτής τυκτουμένου του Αντιχρίστου τες λοιπές ου συντέτακται Επειδή πρόκειται να προέλθει από την φυλή του Δαν ο Αντίχριστος, γι' αυτόν τον λόγο δεν παίρει στη σύνταξη του καταλόγου των 12 φυλών.

Ώστε από τη φυλή του Δαν πρόκειται να προέλθει ο Αντίχριστος, διά το οποίο, αγαπητοί μου, διά πολλών θα μιλήσουμε, όχι στο σημείο αυτό. Εδώ μόνο κάτι σύντομο θα πούμε, το κεφάλαιο Αντίχριστος είναι πολύ μεγάλο κεφάλαιο, με πολύ μεγάλο κεφάλαιο, το οποίο θα δείτε τι ενδιαφέρον έχει και πόσο θα μας συνέχει όταν μάθουμε ποιος είναι ο Αντίχριστος και πώς θα κινηθεί.

Ωστόσο, να δούμε τη μαρτυρία της Αγίας Γραφής διά τον Αντίχριστον, πώς ακριβώς αναφέρεται ότι θα προέρχεται από τη φυλή του Δαν. Ο Ιακώβ, όταν ευλογούσε τα παιδιά του εις την Αίγυπτον, με την ευλογία λέγει και μια προφητεία διά το μέλλον της φυλής του κάθε παιδιού του.

Όχι φυσικά για το παιδί του το προσωπικό, αυτό που γέννησε άμεσα, αλλά διά το μέλλον της φυλής. Όταν ευλόγησε τον Ιούδα, η ευλογία του Ιούδα είναι ένας ύμνος, ένας ύμνος, διότι ακριβώς θα προέλθει από εκεί ο Χριστός.

Και αυτός, λέγει ο Ιακώβ, και αυτός που θα είναι απόγονός σου, προσδοκία εθνών. Δεν υπήρχε μεγαλύτερη προφητεία, αλλά και πλέον, και πλέον χαρμόσυνος από αυτήν. Ότι από σένα θα έρθει εκείνος που είναι η προσδοκία, είναι η λαχτάρα, όχι του Ισραήλ, αλλά όλων των εθνών, όλης της γης, όλων των απογόνων του Αδάμ.

Όταν, όταν εγώ ο Θεός, και εκεί δεν μιλάει παρά ο Θεός Λόγος, εις τον παράδεισον, λέγω εις την Εύα, ότι θα έρθει εκείνος ο οποίος θα σε σώσει, αυτός θα γεννηθεί από τον Ιούδα και θα έρθει, ήταν προσδοκία όλων των λαών, όλων των εθνών, όλων των εποχών.

Αυτά λέγει εις τον Ιούδα τον γιο του ο Ιακώβ. Όταν ήρθε του Δαν η σειρά του, του λέει το εξής: Δαν κρινεῖ τὸν λαὸν αὐτοῦ ὡσεὶ καὶ μία φυλὴ ἐν Ἰσραήλ, καὶ γενηθήτω Δαν ὄφις ἐφ᾿ ὁδοῦ, ἐγκαθήμενος ἐπὶ τρίβου, δάκνων πτέρναν, καὶ πεσεῖται ὁ ἱππεὺς εἰς τὰ ὀπίσω, τὴν σωτηρίαν περιμένων Κυρίου.

Δαν θα κρίνει το λαό του, σαν να είναι μια φυλή, συνεπώς θα κρίνει τον Ισραήλ σαν μια φυλή, όλους τους Ισραηλίτας, πράγματι. Η φυλή του Δαν έδωσε τον Κριτήν Σαμψών, ο οποίος Σαμψών έκρινε, δηλαδή διοίκησε, κυβέρνησε όλους τους Ισραηλίτας σαν μια φυλή.

Αυτό όμως είναι μερική ερμηνεία, είναι μερική, προσέξατε, διότι μην ξεχνάμε ότι οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης δεν εξαντλούνται, δεν ξέρω αυτό το πράγμα, εάν το γνωρίζετε, σας το έχω ξαναπεί, δεν εξαντλούνται πλην ελαχίστων, δεν εξαντλούνται, αλλά επαναλαμβάνεται μερικώς και μερικώς έως τα έσχατα της ιστορίας έχουμε την πλήρωση των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης.

Πάλι θα ξαναγίνει Κριτής, η φυλή του Δαν, δηλαδή εκ της φυλής του Δαν θα βγει νέος Κριτής, αυτός θα είναι κυβερνήτης, Κριτής ίσον κυβερνήτης, αυτός αγαπητοί μου θα είναι ο Αντίχριστος, ο οποίος δεν θα κυβερνήσει μόνο τους Ισραηλίτας ως μίαν φυλήν, αλλά ολόκληρο τον κόσμο, ‥

και λοιπά. Και πέφτει ο ιππέας της από πίσω. Όταν το άλογο θα δαγκωθεί από το φίδι, τότε το άλογο θα τρομάξει, θα πέσει νεκρό και τότε ο ιππέας θα πέσει προς τα πίσω, ανάσκελα. Και θα περιμένει τη σωτηρία του από τον Κύριο.

Την σωτηρίαν περιμένων Κυρίου. Προσέξτε αυτή την τελευταία φράση. Την σωτηρίαν περιμένων Κυρίου. Εκεί στη μοναξιά δεν θα υπάρχει κάποιος που να τον σώσει αυτόν τον αναβάτη, θα περιμένει μόνο από το έλεος της σωτηρίας.

Λοιπόν, προσέξτε τώρα εδώ. Είναι αυτός ο αναβάτης. Είναι η Εκκλησία. Ο διάβολος, ο όφις, ο αρχαίος. Θα δούμε παρακάτω στον δρόμο της Αποκαλύψεως, ότι όταν θα δει, λέγει, την γυναίκα, είναι τα πρώτα μας δύο πράγματα. Είναι η Υπεραγία Θεοτόκος και η Εκκλησία. Βλέπετε ότι ταυτίζεται η Υπεραγία Θεοτόκος και ταυτόχρονα διακρίνεται η Υπεραγία Θεοτόκος με την Εκκλησία.

Τότε θα πάρει το παιδί της, Ευαγγελισμός αυτή, όταν είναι ο δράκων να γεννιέται αυτό το παιδί που είναι ο αντίπαλός του, ή ο Ιησούς Χριστός, μάλιστα μέσα σε έναν στίχο γίνει ολόκληρη η ιστορία του Χριστού.

Η γυναίκα αυτή έγκυζε στην έλλειμμο και τότε εξένασε νερό των βράχων για να καταστήσει την γυναίκαν ποταμοφόρητον, να τη γνήξει. Το δε παιδίον της γυναίκος ερπάγει στην ουρανά. Για αυτό σας είπα, μέσα σε δύο λέξεις είναι όλη η ιστορία του Χριστού. Που τελειώνει το ερπάγει με την ανάγνυψη του Χριστού. Μένει όμως η γυναίκα στον κόσμο, το παιδιό της Ιρπάκτη. Κυνηγήθηκε από τον διάβολο τον δράκοντα, εσταυρώθη, αναισθήθη, ανελήφθη. Μένει όμως η γυναίκα, μένει η μητέρα, είναι η Εκκλησία. Τώρα την καθιστά ο δράκων ποταμοφόνητον, χείλη νερό από πίσω της να την πνίξει. αυτή τρέχει εις την έρημα διανασωθεί εις την έρημα η έρημα σημαίνει δεν υπάρχει άλλος που να βοηθήσει

Τι ωραία που έρχεται εδώ, ο ιππεύς, που πέφτει εις τα οπίσω, την σωτηρίαν περιμένων Κυρίου, είναι η Εκκλησία που θα κυνηγηθεί απηνώς μέσα στην ιστορία, κατ' εξοχήν εις τα έσχατα υπό του Αντιχρίστου, και δεν θα περιμένει η Εκκλησία από που θα λάβει η σωτηρία της, παρά μόνον από τον Θεό, από τον Ουρανόν. Γι' αυτό λέει ο Κύριος, όταν δείτε αυτά να γίνονται, τότε πέψτε τα μάτια σας, έτσι λέγει, ανεβάστε τα μάτια σας, ανακάμψατε, Ανεβάστε τα μάτια σας προς τον Ουρανόν, πλησιάζει η σωτηρία σας. Πράγματι η σωτηρία της Εκκλησίας θα έρθει από τον Ουρανόν.

Να λοιπόν ότι εδώ ο Ιακώφ, προφητήρι για τον Βαν, ότι θα προέρθει από Αυτόν ο Αντίχριστος. Ο Άγιος Υπόλοιπος μας λέει το εξής στο θέμα του Περιεδικρίστου στον ΒΕΤΕΣ, όσοι έχουν, τόμος 6 σελίδα 201 στίχος 29 όσοι από εσάς κρατάτε έχετε βιώθει ως πέρα εκ της Ιούδα φυλής ο Χριστός γεγέννηται ούτως και εκ της Τουδάν φυλής ο Αντίχριστος γεγέννηται

Όπως μας λέγει ο Ιππόλυτος, ότι όπως από τη φυλή του Ιούδα προέρχεται ο Χριστός, έτσι και από τη φυλή του Δαν θα γεννηθεί ο Αντίχριστος. Το ίδιο μας λέγει και ο Άγιος Ειρηναίος, αλλά ο Κύριος μας το είπε ως εξής, εμένα δεν με δεχτήκατε.

Όταν θα έρθει άλλος, αυτόν θα τον δεχθείτε. Και αυτός ο άλλος είναι ο Αντίχριστος. Γιατί όμως αναφέρεται στην φυλή του Δαν και να δούμε την ιστορία της φυλής του Δαν με δύο λόγια. Η φυλή του Δαν όταν εγκατεστάθησαν όλες οι φυλές εις τη γη της Επαγγελίας, εστάθηκε αποστάτης από την εποχή των Κριτών.

Δηλαδή, όταν θέλετε, για να μην μακρηγορήσουμε, διαβάσετε στο βιβλίο Κριταί, στο 17 και 18 κεφάλαια, θα το δείτε αυτό εκεί, πως ανεζήτησαν και τελικά επήραν ένα γλυπτόν, το οποίο εθεοποίησαν και δεν ανέβαιναν στα Ιεροσόλυμα να προσκυνήσουν, αλλά προσκυνούσαν αυτό το γλυπτό.

Είναι η μόνη φυλή η οποία απεστάτησε με αυτών των τρόπων και δεν εδέχθη την πατρώαν της Κύριαν. Συνεπώς, η φυλή του Δαν είναι της αποστασίας, ο Αντίχριστος είναι το πρόσωπον που θα σταθεί εις τους αντίποδας του Χριστού.

Δεν σιγουρώνει τούτο, ότι εκ των Εβραίων θα προέρχει ο Αντίχριστος. Η φυλή του Δαν θα προέρχει ο Αντίχριστος. Είναι δυνατόν να συγκαταρρυθμηθεί η φυλή αυτή με τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ, του Ισραήλ της Χάριτος, που θα είναι η Εκκλησία και ο Λαός του Θεού; Είναι αδύνατον.

Γι' αυτό το λόγο δεν συγκαταρρυθμείται, ώστε λοιπόν είναι το σύμβολο της αποστασίας και δεν μπαίνει στην συγκαταρρύθμιση των πιστών που θα σωθούν. Αυτό σημαίνει ότι όποιος αποστατεί από την Εκκλησία και έχουμε τόσους αποστάτες θα μείνουν στη φυλή του Δαν, διότι στο τέλος η φυλή του Δαν, ξαναλέγω μια φορά, είναι έναν σύμβολο. Άλλο τι, θα το πω άλλη μια φορά, από τους Εβραίους, πραγματικά όχι, από τους Εβραίους θα προέρχει ο Αντίχριστος.

Είναι γνωστό ακόμα ότι στην ονοματοθεσία προσώπων και τόπων, οι Εβραίοι αγαπούν να δίδουν ονόματα με σημασία. Όλα τα ονόματα των Εβραίων, τοπονυμικά ή προσωπικά, έχουν κάποια σημασία. Δηλαδή, δηλώνουν χαρακτηριστικά προφητείας, ή γεγονότου, ή ακόμα και συμπεριφοράς.

Έχει παραδείγμα τι, ότι θα πει Ιακώβ, παράδειγμα σας το λέγω, Ιακώβ θα πει πτερνιστής, επειδή όταν εγγελάτω ο Ισαφ ο πρώτος, ο Ιακώβ έβγαλε το χέρι του, δύο παιδιά έγινε δέκα, έβγαλε το χέρι του και έπιασε τη φτέρνα του πρώτου γεννηθέντος.

Όταν κάποτε αργότερα ο Ησαύ έχασε τα πρωτοτόκιά του και πήρε ο Ιακώβ την ευλογία, είπε εκείνος ότι αυτός ήταν πτερνιστής, δηλαδή ο Ιακώβ, δηλαδή με έριξε κάτω. Έλαβε τα πρωτοτόκια, διότι και από εκεί ονομάστηκε Ιακώβ, πτερνιστής. Ο Ησαύ, ο Ησαύ, θα πει δασύτριχος. Ήτανε φοβερά δασύτριχος ο Ησαύ. Είχε φάει τη φακή, η οποία φακή στην εποχή, στην περιοχή εκείνη είναι κοκκινωπή, κοκκινωπή, το πιάτο της φακής, το πινάκιον της φακής, που του προσέφερε ο Ιακώβ, όταν εμαγείρεψε, και του ετίναξε από τα πρωτοτόκια.

Ονομάστηκε Εδώμ, Εδωμίτες η απογονή του, και Εδώμ θα πει κόκκινος, επειδή η φακή είναι κόκκινη. Σας είπα αυτά ενδεικτικά, για να σας πω ότι οι Εβραίοι αγαπούν πάντα να δίνουν ονόματα σε πρόσωπα ή τόπους.

Από κάποια συμπεριφορά, από κάποιο γεγονός ή από κάποια προφητεία. Πάντα τα πράγματα έχουν έτσι. Τότε λοιπόν, τα παιδιά του Ιακώβ που γεννήθησαν, τα δώδεκα, επήραν όχι τυχαίως όνομα. Οι τέσσερις μητέρες, οι δύο επίσημες και οι δύο παλλακές, γέννησαν και έδωσαν τα δώδεκα παιδιά του Ιακώβ, τα δώδεκα αγόρια, γιατί είχε και κορίτσια, αλλά αυτά όμως δεν αναφέρονται στο έργο. Τα παιδιά αυτά πήραν ονόματα τα οποία είχαν σημασία.

Και τα ονόματα αυτά εδόθησαν από τις ίδιες τις μητέρες που τα εγέννησαν, από διάφορα περιστατικά. Έτσι, αγαπητοί μου, έχοντας τα δώδεκα αυτά ονόματα των Πατριαρχών, μπορούμε να πούμε ότι αναλύοντάς τα, μπορούμε να έχουμε στοιχεία του Δήμου Ισραήλ.

Όπως κάνει μια ωραιοτάτη και θαυμαστή ανάλυση ο Άγιος Ανδρέας Καισαρείας. Έτσι, αναλύοντας τα 12 αυτά ονόματα, θα βγάλουμε συμπεράσματα. Που θα είναι τι άλλο παρά τα πνευματικά γνωρίσματα, τα πνευματικά γνωρίσματα των πιστών, όλων των εποχών, ιδιαιτέρως όμως εις τα έσχατα, στην εποχή του Αντιχρίστου.

Και αρχίζουμε. Πρώτον, Ιούδας θα πει εξομολόγησις. Εξομολόγησις όμως θα πει δοξολογία εβραϊκά. Πράγματι, αυτοί που σώζονται διά πίστεως δοξολογούν και υμνούν τον βλαστήσαντα από τον Ιούδα Ιησού Χριστόν. Είναι το πρώτο, είναι η πίστις και η δοξολογία του Ιησού Χριστού, το θεμέλιον, το πρώτο. Ναι. Ρουβίν: είδε η μητέρα του, είδε ο Θεός την ταπείνωσή μου. Συνεπώς ο Ρουβίν, κατά τον Άγιο Ανδρέα, όρασις θα είναι, η διά καθαρότητος καρδίας πνευματική όρασις κτησάμενοι· θα είναι εκείνοι που θα έχουν καθαρή καρδιά και θα έχουν μάτια που θα βλέπουν. Πράγματι, η πνευματική όρασις προσφέρεται και εξασφαλίζεται μόνο από την καθαρότητα της καρδίας. Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται, θα ιδούν.

Και όταν λέγει θα ιδούν τον Θεόν, οι καθαροί τη καρδία, αυτοί οι μακαρισμοί του Χριστού δεν αναφέρονται εις την Βασιλεία του Θεού. Προσέξατε, πολλοί πατέρες συμφωνούν στο σημείο αυτό, ότι δεν αναφέρονται εις την Βασιλεία του Θεού, αλλά αναφέρονται εις αυτόν τον κόσμο, εις αυτόν τον κόσμο.

Και συνεπώς οι οράσεις του Θεού εκ του παρόντος κόσμου, για τους έχοντας καθαράν καρδίαν. Επειδή δε τα πράγματα είναι ποσά ευθέως ανάλογα, όσο περισσότερο είναι καθαρή η καρδιά, τόσο περισσότερη είναι και η θεωρία του Θεού.

Εάν κανείς έχει μία καθαρή καρδιά τόσο που να έχει μία εμπειρία από την παρουσία του Θεού, αυτό είναι μία όρασις. Για να καταπιαστούμε, για να καταπιαστούμε, έχουμε μέσα μας, μέσα μας, μία εμπειρία. Ποια είναι αυτή η εμπειρία;

Όταν βλέπουμε πώς επεμβαίνει ο Θεός μας στην ιστορία και στην προσωπική μας και στην παγκόσμια ιστορία. Όταν βλέπουμε τον Θεό πώς ενεργεί, όταν βλέπουμε μια εσωτερική πληροφορία, εμπειρική, υπογραμμίζω, εμπειρική της παρουσίας του Θεού, πώς εγώ μπορώ να το καταλαβαίνω και ο άλλος να μην το καταλαβαίνει, σημαίνει ότι υπάρχει μια όρασις, μια ανάπτυξις οράσεως. Ε, αυτό είναι η πρώτη όρασις, το πρώτο ξεκίνημα οράσεως, μέχρι την ώρα που να ιδεί κανείς την άκτιστον ενέργεια της Θείας Δόξης, το φως της Μεταμορφώσεως.

Έχουμε συνεπώς μια μεγάλη κλίμακα. Αυτή η κλίμακα θεωρίας Θεού εξαρτάται από την καθαρότητα της καρδίας. Γαδ, ευτυχής. Δηλαδή είναι ευτυχής η μητέρα του Γαδ. Είναι αυτοί που θα έχουν την εσωτερική πληροφορία, ότι αποτελούν το λείμμα που θα σωθεί. Αυτοί δε είναι και οφείλουν να είναι ευτυχείς.

Είχαμε μια βεβαιότητα, και ο καθένας δύναται να την αποκτήσει την βεβαιότητα, ότι αποτελεί το λήμα του Θεού που θα σωθεί, δεν δύναται να μην είναι ευτυχής, και να αισθάνεται ευτυχής, παρά τας ταλαιπωρίας, και τας θλίψεις, τας οποίας δύναται να έχει. Ασήρ, θα πει μακάριος, είναι αυτοί που θα δεχθούν των δεσποτικών μακαρισμών, ότι θα σταθούν εις τα δεξιά του Χριστού. Δεύτερη, ευλογημένη του Πατρός μου, μακάρι. Νεφθαλή, στην και ενίκησα, θα πει, συναντελάβετό μου ο Θεός, έγινε αντιλήπτωρ μου ο Θεός.

Η προσευχή, λέει ο Άγιος Ανδρέας, η δια προσευχής αδιαλείπτου τω Θεώ κολλωμένη, αυτοί που προσκολλώνται εις τον Θεόν με την αδιάλειπτον προσευχήν. Δεν είναι η προσευχή, αγαπητοί μου, πρωί και βράδυ. Εγώ θα ήμουν πάρα πολύ ευτυχής, πάρα πολύ ευτυχής, ανάγουγα να μου λέτε ότι κάνετε προσευχή το πρωί και το βράδυ, πολύ ευτυχής θα ήμουν. Όμως ας πληροφορηθώ το εξής, δεν πρόκειται περί αυτής της προσευχής, αλλά περί της αδιαλείπτου, της οποίας μορφή είναι, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.

Ή πέρα να μην είναι αυτός ακριβώς ο τύπος, πάντοτε, το όνομα του Ιησού Χριστού μας πάντοτε είναι μέσα. Και όταν μια ψυχή, όπου κι αν βρεθεί, όπως κι αν κινείται, προσεύχεται διαρκώς, έχει αυτή την αδιάλειπτο προσευχή.

Συνεπώς, αυτός είναι Νεφθαλή, δηλαδή προσευχή. Ο Κύριος συναντελάβετό μου ο Θεός. Έκτον, η Μανασσής, επιλησμοσύνη. Ο Ιωσήφ, όταν γέννησε το πρώτο του παιδί στην Αίγυπτο, ήταν πικραμένος, σαν πληγμένος από τα αδέρφια του στην Αίγυπτο, παρότι επήρε μεγάλο τίτλο και έγινε αντιβασιλεύς στη γη του, επανδρεύτηκε, και όταν έκανε το πρώτο του παιδί, το ονόμασε η Μανασσή, δηλαδή, επιλησμοσύνη, δηλαδή, ο Θεός μου έδωσε ένα παιδί να ξεχάσω την πίκρα της ξενιτιάς, να αποκτήσω δική μου οικογένεια και να ξεχάσω την πίκρα της ξενιτιάς.

Λέει τώρα ο Άγιος Ανδρέας, τι να πει αυτό. Οι θεόπιστοι ενεπιλανθανόμενοι και των πατρώων οίκων δια των θείων έρωτα. Είναι εκείνοι που πια δεν προσέχουν το σπίτι τους. Με ποιαν έννοια; όταν το σπίτι αντιτίθεται.

Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Είναι εκείνοι που δεν προσέχουν πια το σπίτι τους, δια τον θείον έρωτα, για την αγάπη και την αφιέρωση στο Θεό. Αυτός που αφήνει πια τους δικούς του και πηγαίνει στο έργο και στη διακονία του Θεού.

Είναι η περίπτωση των 144.000 που ακολουθούν το αρνίον όπου αν υπάγη. Σημεών, Σημεών θα πει μισούμαι. Είχε μισηθεί η μητέρα του Συμεών, γι' αυτό είπε μισούμαι. Ήτανε δύο αδερφές και τέσσερις και δύο παλλακές και υπήρχαν αντιζηλίες.

Αλλά δεν θα ανοιχθώ περισσότερο στο θέμα της παλιάς ιστορίας. Αυτό είναι γνώρισμα ότι ανήκει ο πιστός στο λήμα. Λήμα θα πει το υπόλοιπο του λαού που θα μείνει πιστό εις τον Θεό. Και συνεπώς θα μισηθεί από τον κόσμο.

Ο κόσμος μισεῖ ἡμᾶς, ἐσᾶς. Μνημονεύετε ότι εμέ πρώτον ὑμῶν μεμίσηκεν, να ενθυμείστε ότι πρώτα εμένα με έχει μισήσει ο κόσμος και μετά εσάς, ώστε οι εκλεκτοί θα μισηθούν από τον κόσμο. Παρακαλώ παρακολουθείτε, όπως παρακολουθείτε βεβαίως, και προσέχετε αυτούς τους χαρακτηρισμούς, ώστε να μην ερχώμεθα εις πύρωσιν, όταν ο άλλος μας περιφρονεί, γιατί δεν θα γίνει κατανοητό.

Ανάληψη,

Αυτός που προσελήφθη, και όπως λέει ο Άγιος Ανδρέας, η δια πολιτείας ιεροπρεπούς υπό Χριστού προσειλημμένη, αυτοί οι οποίοι προσελήφθησαν από τον Χριστόν ιεροπρεπώς. Ένατο, Ισσάχαρ, Ισσάχαρ θα πει μισθός. Λέει η μητέρα του, μου έδωσε μισθό ο Θεός, διότι, είναι ιστορία παλιά, μάλιστα. Ο πιστός αισθάνεται τον μισθόν του, ο Χριστός του υπέσχεται, ἰδοὺ ἔρχομαι ταχύ, καὶ ὁ μισθός μου μετ' ἐμοῦ, ἀποδοῦναι ἑκάστῳ ὡς τὸ ἔργον ἔσται αὐτοῦ, Αποκάλυψης 22,12.

Δέκα, Ζαβουλών, θα πει Θεού δώρων καλών, κάτι περίπου Θεόδωρος με το ειδικό μας, Ζαβουλών Θεόδωρος, είναι τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος που λαμβάνουν οι πιστοί. Ο πιστός κοσμείται από χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, πιστός και άμοιρος χαρισμάτων είναι αδιανόητο.

Το δε πρότιστον των χαρισμάτων είναι η αγάπη. Δηλαδή ο Απόστολος Παύλος θα σας πω ποια είναι από τα καλύτερα χαρίσματα να διώκεται. Το κρείττον των χαρισμάτων, η αγάπη. Και εκεί πλέκει και αναφέρει το ύμνο της αγάπης, η αγάπη.

Το να έχει σωστή αγάπη είναι χάρισμα του Αγίου Πνεύματος, αγαπητοί μου. Ιωσήφ, ένδεκα, θα πει πρόσθεσις, το οποίο προστίθεται, έτσι ονόμασε η μητέρα του τον Ιωσήφ. Ζητεῖτε πρῶτον τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, μας είπε ο Χριστός, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν.

Αυτό για να το καταλάβει ο άνθρωπος, αγαπητοί μου, θα είναι πολύ πίστη. Η δίωξη στα έσχατα, όταν βλέπεις να σου ασκεί ο Αντίχριστος οικονομικών αποκλεισμών, οικονομικών αποκλεισμών να βρει, τότε θα μπορείς να πεις, εγώ ζητώ πρώτα τη Βασιλεία του Θεού, όλα τα άλλα θα μου τα προσθέσει ο Χριστός, γιατί το είπε ο ίδιος, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν.

Σας είπα, γνωρίσματα αυτά όλα, ενός πιστού. Δώδεκα, Βενιαμίν, θα πει Υιός Οδύνης, όταν η Ραχήλ εγέννησε τον Ιωσήφ, ήταν δεύτερη γυναίκα του Ιακώβ, έκανε μόνο δύο παιδιά αυτή, ήταν ο Ιωσήφ, το δεύτερο ήταν ο Βενιαμίν, στη γέννα επέθανε, η Ραχήλ λοιπόν πριν πεθάνει, γεννήθηκε ο Βενιαμίν, έδωσε αμέσως το όνομα, και μετά επέθανε.

Και ονόμασε το παιδί της, Υιός Οδύνης, παιδί του πόνου, και πέθανε η Ραχήλ. Από την εικόνα των εσφραγισμένων, που σας είχα αναφέρει την περασμένη φορά, όταν λέγει στο κεφάλαιο 8 και 9, τού Ιεζεκιήλ, πρόσεξε, θα σφραγίσεις εκείνους μες την πόλη.

Οδυνώνται, για ό,τι κακό βλέπουν μέσα εις την πόλη, για τα άσχημα, να σας το βεβαιώσω. Δίελθε μέσην τὴν Ιερουσαλημ καὶ δὸς τὸ σημεῖον ἐπὶ τὰ μέτωπα τῶν ἀνδρῶν τῶν καταστεναζόντων καὶ τῶν κατωδυνωμένων, αυτοί που πονούν και στενάζουν, ἐπὶ πάσαις ταῖς ἀνομίαις ταῖς γινομέναις ἐν μέσῳ αὐτῆς, για όλες τις αμαρτίες και ανομίες που γίνονται μέσα στην πόλη.

Οι πιστοί θα έχουν πόνο στην ψυχή, θα βλέπουν το κακό, το κακό θα απλώνει, ήμερο θα είναι το κακό. Και αυτοί δεν θα μπορούν τίποτα να κάνουν, μόνο θα πονούν, όπως το βλέπουμε σήμερα. Πόσα παιδιά μας χάνονται, πόσοι άνθρωποι χάνονται, πόσοι πέφτουν στα δίχτυα της ανηθικότητος, της απιστίας, της ασωτείας, της ασελγείας, των ναρκωτικών.

Πόσα παιδιά χάνονται. Γίνει κανείς λίγο στην πόλη έξω και βλέπει τους νέους πως φωνάζουν, πως γελούν, πως ζουν, Θεέ μου λέγει, Θεέ μου, αχ αυτοί οι νέοι αθάνατες ψυχές χάνονται, πονά, βλέπει στα σχολεία μας, στα παιδιά μας, βλέπει, βλέπει, βλέπει, βλέπει τους ανθρώπους πως σκέπτονται σήμερα και πονά.

Είναι η Οδύνη που γεννιέται από το κακό που συντελείται και για αυτή την Οδύνη μιλάει τώρα εδώ το όνομα Βενιαμίν. Μόνο οι πιστοί άνθρωποι πονούν, οι άλλοι δεν πονούν, ξέρετε τι λέγουν, βλασφημούν, έτσι πρέπει να είναι ο κόσμος, έτσι πρέπει να είναι ο κόσμος, να μην υπάρχει ουδείς φραγμός, πάντα να είναι όπως τα θέλουμε και όπως μας αρέσουν.

Οι πιστοί, πονούν, αλλά και ακόμα κάτι άλλο, είναι αυτοί που έχουν τετρωμένη καρδία, αυτοί που έχουν πληγωμένη καρδιά για την αγάπη του Ιησού Χριστού και περιμένουν, όπως τελειώνει το βιβλίο της Αποκαλύψεως και λέγουν, Κύριε πότε θα έρθεις, ναὶ ἔρχομαι ταχύ, Κύριε Ιησού έλα γρήγορα, το Πνεύμα του Άγιον που μένει στον κόσμο, παρηγορεί τους πιστούς.

Καὶ τὸ Πνεῦμα καὶ ἡ Νύμφη, και η Νύμφη, είναι η Εκκλησία, και το Άγιο Πνεύμα στην Εκκλησία, λέγουν, Ἐλθέ, έλα, ναί, ἔρχομαι ταχύ. Αγαπητοί μου, όλα αυτά τα γνωρίσματα του Λείμματος που θα σφραγιστεί, θα είναι εκείνα που θα ξεχωρίζουν το Λαό του Θεού από τον κόσμο που θα κατανικαστεί.

Από όλα αυτά τα γνωρίσματα, χαρακτηρίζουν τον πνευματικόν άνθρωπον, για την επιτυχία του οποίου πρέπει με πολύ επιμέλεια και με πολύ φόβο Θεού να εργαζόμεθα. Πολλοί που δώσατε μια εισφορά: πάσχει ένας αδερφός, Βασίλειος Καφές ονόματι, είναι στο νοσοκομείο και δεν ξέρω γενικά.