The Revelation of John 39

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Now, the four plagues that came from the sounding of the four trumpets of the Angels have passed, and since people, as we saw, that eagle flying in mid-heaven who proclaimed the call to repentance, did not repent and will not repent, the unleashing of the remaining three plagues continues, and these are fearful indeed.

And so we come to the fifth plague. It is in the ninth chapter, and I will read it to you: The fifth angel sounded his trumpet, and I saw a star that had fallen from heaven to the earth, and to him was given the key to the shaft of the abyss. And he opened the shaft of the abyss, and smoke rose up out of the shaft like the smoke of a great burning furnace, and the sun and the air were darkened by the smoke of the shaft. And out of the smoke came locusts upon the earth, and they were given power like the power that the scorpions of the earth have. And they were told not to harm the grass of the earth, nor any green thing, nor any tree, but only those people who do not have the seal of God upon their foreheads.

And it was given to them that they should not kill them, but that they should be tormented for five months. And their torment was like the torment of a scorpion when it strikes a man. And in those days men will seek death and will not find it.

And they will long to die, and death will flee from them. The locusts in their appearance were like horses prepared for battle; on their heads were what looked like crowns resembling gold, and their faces were like human faces. They had hair like women's hair, and their teeth were like the teeth of lions. They had breastplates like breastplates of iron, and the sound of their wings was like the sound of chariots, of many horses charging into battle. They have tails like scorpions, with stingers, and in their tails they have the power to harm people for five months.

They have as king over them the angel of the Abyss, whose name in Hebrew is Abaddon, and in Greek he bears the name Apollyon. The first woe has passed; behold, two more woes are still to come after these things. In this plague, as you have seen, and I am not translating it phrase by phrase, because the passage is rather long and we will translate it in sections as we analyse them, in this plague, as you have grasped it, we have something deeply mysterious.

No one knows for certain, and I will repeat something I said the last time, whether one ought to interpret it allegorically or literally, according to the letter. For contemporary events truly press one to accept this literal interpretation, however dangerous it may be to keep correlating the book of the Apocalypse with the present moment, whatever moment that may be.

Yet I think it is equally dangerous to insist constantly that the interpretation of the Apocalypse must remain outside one's own era, when that very era itself presses the matter, so that this interpretation must be given.

For instance, I heard something a few days ago; a friend of mine was telling me that certain ones were commenting upon me, the demons, namely, that I could fall into delusion by interpreting the Apocalypse. But if we are afraid, shall we ever interpret the book of the Apocalypse at all?

Out of fear of delusion, it is equally a delusion not to take up this book at all, out of fear of falling into delusion. This too is a delusion, you understand. Of course, as one observes in all the interpreters, both ancient and more recent, whenever there is something they do not understand, they leave it aside.

They do not force it, they do not pull at it, but also, what we were saying a previous time, last time, what Saint Andrew of Caesarea says, that in each generation people will understand these things, and then they will say that this is what the Apocalypse speaks of.

So something we do not understand today simply means its hour has not yet come. It will be understood tomorrow, next year, in the next fifty years, and so on. In any case, in the future. I say this because many are afraid to take up this book, and our Church, of course, did not place this book among her liturgical readings.

Out of fear, because in the East they found in the soil of the Apocalypse the heretical poison they wanted to serve up. Above all, chiliasm. Not, of course, chiliasm as it is shaped today, but in the sense of a thousand-year reign of Christ upon the earth, which is also the ancient form of chiliasm.

This does not mean, however, that because there were heretics who exploited this book, the book itself should not be opened. The proof is that, although the Church did not use it liturgically because she was being battered by heresies, she nevertheless placed it within the canon of the New Testament.

For it is the book of John the Evangelist. This book is divinely inspired. And if we take into account that already at the very beginning of his book the holy Evangelist says, "Blessed is the one who reads and those who hear."

Blessed is the one who reads and those who hear, as if to say that those who do not read and do not hear are not blessed. And further, it is the book that comes to help us the faithful, us the faithful, to understand each age, our own age, and to await the things that are already being awaited, and to prepare ourselves for the things for which we ought to prepare.

It is therefore a very useful book, even if you see this difficulty in moving forward to interpret something; this is a general difficulty, and besides, as we said, in each age we can understand more and more.

This very book of the Apocalypse, fifty years ago, was far more incomprehensible than it is today, when, I repeat, these very events themselves press us to interpret, or to understand, this book.

But let us look at the text progressively, my beloved. And the fifth angel sounded the trumpet, and I saw a star fallen from heaven to the earth. I saw, says the sacred Evangelist, a star, a single star, falling from heaven down to the earth.

What is this star? Truly, the interpretation of this star gives us the very key to understand this plague, which is so complex, so mysterious, so terrible. But, as Aretas of Caesarea writes, this fallen star, the star that fell, is nothing other than the devil himself.

The star fallen from heaven, Aretas of Caesarea writes, is the devil. So then, it is the devil who falls from heaven down upon the earth. Indeed, this recalls that passage of Isaiah, 14:12, where of course Isaiah is referring to a historical person, but the historical person does not fulfill the prophecy; therefore there is a further fulfillment, and so he is a type of what lies behind the historical person, of the Babylonians, for example, their king, who shattered Palestine and the known world, and whose heart was lifted up, Nebuchadnezzar; but behind Nebuchadnezzar stands the devil, of whom Nebuchadnezzar is the type.

How did he fall, asks Isaiah, from heaven, the morning star, the one who rises at dawn? You see, these are words that would not fit the Babylonian king, even though that is who is being addressed there, that is who is being addressed, but he looks beyond Nebuchadnezzar; he sees the devil. How did he fall, he says, from heaven, the morning star, the bearer of the dawn, the one who rises at dawn.

Rising. That is what the morning star means, the bearer of the dawn, the one who rises in the morning. It is the dawn star. He was shattered upon the earth. So then, behold, the devil falls and is shattered upon the earth. This being shattered is of course relative, since the devil is a spirit. He fell upon the earth, shattered by his own egoism. Fallen, as one prayer says, from the light-bearing realm above, that is, from the country of the light of the glory of God.

But the Lord too spoke with the very same words about this fall of the devil. I beheld Satan fall as lightning from heaven. I beheld. And what depth this 'I beheld' carries. When did the Lord behold? Back then, when he was falling, when he was falling before man was made? Now, with his incarnation having come?

Or, in a prophetic manner, when the devil shall be cast into the lake of fire at the Last Judgment and the devil shall be judged? As the Lord says, Depart from me, you cursed, into the outer fire, which has been prepared for the devil and his angels.

Which has been prepared for the devil and his angels, his demons. When does the Lord see the fall? Then, before, now, or in the future? There are three phases, and the Lord spoke of all three. I beheld Satan fall as lightning from heaven, having fallen like lightning from heaven. Luke 10:18.

So then, this concerns the fall of Satan, who shall act upon the earth in an evil-doing manner. And there was given to him the key of the shaft of the Abyss. He was given the key of the well of the Abyss. 'Shaft' means a well. Of the well of the Abyss.

Satan, as you will know, never does anything without divine permission and concession. Remember what happened with Job. The devil enters into dialogue with God; a dialogue is arranged here, that Job serves God because his motive is transactional, a matter of give and take.

God gave him wealth, gave him health, gave him many good things, happiness, and that is why he hymns and glorifies God. No, says God. Job glorifies me; and even if he were not wealthy, take away his wealth and you will see, will he glorify you or will he bless you? See what word he uses, or will he bless you. It is the inverse, like calling vinegar sweet, the inverse, or will he blaspheme you. But Holy Scripture never uses the word blaspheme; you will not easily find this word in Holy Scripture. God says, if you wish, test him.

Will you give me permission? I give it to you. Take care, you will not touch anything but his bodily integrity, his health. My beloved, within a single day the devil, forgive me, brought upon Job a devastation without precedent.

If you read the first chapter of Job, you will be astonished at the speed with which the devil acted within a single day to bring devastation upon Job. His children, ten children, are feasting at the house of one of the brothers; a wind blows, the house collapses, and crushed and killed them all.

And the news reaches Job: all your children have been killed. Then comes the flock, the sheep, the goats, the donkeys, the camels, and so on, all of it within a single day. If the devil were left free, he would literally turn the universe upside down.

His destructive activity is that terrible.

The angels do not allow it; God does not permit it. The devil cannot, I will put it bluntly, forgive me, he cannot even enter into the swine. Not even into the swine; he had to ask permission. Permit us, he says, Lord, to enter into the pigs, when the demons came out of the Gergesene, that wretched man.

And what did the Lord say? Go. He concedes; he grants the permission. So they do not have permission, my beloved, even to enter into swine. But why does God grant it? Because of the impenitence of human beings. In Job's case, no.

There lies the problem of theodicy, but it is not the moment to speak to you about that, only this much: nothing happens except with God's permission, and this is because of the impenitence of human beings.

What do we observe? Christ allowed the demons to enter the swine in order to punish the Gergesenes, because they were raising pigs in spite of the law's prohibition. Why now does God allow the devil to fall upon the earth? Not only does he fall crushed from the light-bearing realm above, but also so that he may pour out, may unleash, all his malice upon the earth, because of the impenitence of human beings.

Notice too how the punishment is addressed to the sinners: go into the outer darkness, there where it was prepared for the devil and his angels, which means, go together, not somewhere else, not somewhere separate, go together, because, since you do not keep my commandments, I now permit the devil to bring destruction upon you.

Note this here, that in Hell, if one were to attempt a description of Hell, if such a description can even be made, if it can. But this is what the Fathers say, my beloved: the demons will enter and exit the condemned human beings, since they themselves are spirits.

while human beings will be there with their bodies, because we have the resurrection of the dead, they will enter and exit the human person, and even as they themselves are being punished, they will also strike the human beings and will try to find some relief, some refuge from the fire of Hell by going into the human beings, the sinners. It is terrifying; and these people will not only be punished by the fire of Hell, but also by the presence of the demons.

How terrible it is to have the devil within oneself, only those who have experienced it can tell you. It is an unbearable condition. What is this Abyss? It is the place where the demons dwell. When the Lord healed the Gergesene, that wretched demon-possessed man, what did the demons beg as they came out? That he would not command them to depart into the Abyss, that he would not order them to leave, to go away, to go into the Abyss.

What does Abyss mean here? It is the Shaft, as the Holy Evangelist sees it in his vision. This is the Abyss; it is the Shaft, this well, and the Shaft, the well, is an opening.

So here the Abyss is likened to a well that has an opening, and the lower part has no bottom. Etymologically, the word Abyss means without bottom. So the mouth of the Abyss begins at the earth and is lost in chaos; there is nothing, no floor, no depth, and this is called the Abyss.

But it means that the key of the Abyss was given, the key of the Abyss, as though this well had been sealed and locked. And now the key is given to the devil to open the shaft of the Abyss, that is, to open this well so that something may come out.

It is the authority given to the devil for the evil powers to act upon the earth, because of the sins of men and their apostasy. When Pilate said to him, you do not speak to me? to the Lord, do you not know that I have authority over you, to crucify you or to release you?

The Lord said, you have no authority over me; the authority was given to you. So then authority was given to the devil for the reason we explained earlier. And what now is this authority of Satan upon the earth? To bring about whatever evil he can.

One form of the evil he is to bring upon the earth is disasters, wars, but also, and pay attention to this last point, because this is what he wants to analyse further on, a plague, the dreadful plague that surpasses human thought, the dreadful manner of life of men upon the earth.

To such a degree, as we will see further on, that they will wish to die; though the instinct for life is very strong and no one would ever want to die, they will wish to die, and yet death will not come.

So we have a dreadful manner of life upon the earth. It is the same as in Hell, where people would wish to be non-existent, but they cannot. As Father Justin Popovich says, men condemned God to death, not only upon the Cross, my beloved, not only upon the Cross.

Let us not say that the Jews are to blame; we Christians are also to blame, when the Apostle Paul says, crucifying afresh the Son of God, we crucify the Son of God again, and you know what they say, God is dead.

When I arrive at atheism, what have I done? I have made a proclamation of these deaths of God. Now listen, men condemned God to death and God condemned men to immortality. There is nothing more dreadful, because if a man dies he is no longer punished; how then can he be punished, since he has died?

Man remains immortal, and he is punished within that immortality. And so people live upon the earth, but they live in a horrifying way, as you will see in what follows. And this is the dreadful plague, the fifth dreadful plague.

"He opened the shaft of the Abyss, and smoke went up out of the shaft like the smoke of a great furnace burning. And the sun and the air were darkened from the smoke of the shaft." He opened the well of the Abyss, and smoke ascended from the well, like the smoke of a burning furnace. A furnace. From the smoke the sun was darkened and the air was polluted. This means that the devil rejoices in causing devastation. This is the smoke of the shaft. It is all the calamities of a modern war. The rising smoke covers even the sun itself and pollutes the surrounding air. If we were to compare a corresponding fresco from Dionysiou Monastery on the Holy Mountain, which was depicted, painted under divine inspiration more than three hundred years ago, in the seventeenth century, we would find it very hard not to recognize that the smoke rising out of that fresco at Dionysiou Monastery

looks just like a mushroom cloud, the kind that brings to mind the explosion of the atomic bomb at Hiroshima in 1945. We would find that very hard to deny. I'm sorry, I do have this photograph, but I'm sorry, we have no way to show it. I have other photographs of the Monastery of Dionysiou as well, and we have no way for you to see them.

That is to say, it is the threat of a nuclear war, the destructive effects of which we have, as a kind of sample, in Hiroshima. A nuclear war which appears, both from the prophecy and from events themselves, to be unavoidable.

This presence of the devil's activity within human history reminds us, and I will say it again, of the devastation he inflicted on Job. He inflicts it because he cannot bear to see man called a child of God, and all the more so after the sacrifice of Christ, by which the adoption of man took place.

"And out of the smoke locusts came forth upon the earth, and to them was given power, as the scorpions of the earth have power." Out of the smoke, he says, locusts came forth upon the earth, and to these locusts was given power such as the scorpions have. That is, what do scorpions do? They sting people with their tail, with their stinger, and this is what the locusts now have.

"And it was said to them that they should not harm the grass of the earth," it was said to them not to harm the grass of the earth, "nor any green thing nor any tree, but only those men who do not have the seal of God upon their foreheads."

That they should bring no harm to the plant kingdom, but only to those people who do not have the seal of God.

of God.

A scorpion strikes a person, attacks him, falls upon him. Just as when a scorpion injects its venom into a person and he is in great pain, how much more will the one suffer who is struck by these mysterious locusts.

And this will go on for five months. And in those days, in those very days, people will search for death and will not be able to find it; they will long to die, and yet death will flee from them, and they will not be able to die.

This terrible plague, terrible in its consequences as you can see, recalls the Egyptian Pharaonic plague that is mentioned, the eighth plague of Pharaoh, which also speaks of locusts. Listen carefully as I read you a small portion from that old Egyptian plague.

"And the Lord brought a south wind upon the land" — that is, he sent a wind from the south — "and the south wind took up the locust," it carried it from the desert into Egypt, "and brought it over all the land of Egypt and covered the face of the land," it covered the face of the earth, "and the land was laid waste." The locusts devoured the whole plant kingdom, every growing thing, "and it ate up every herb of the land and all the fruit of the trees," of the trees, "that had been left by the hail."

Whatever had been left over from the hail of the previous plague, the seventh, the locust devoured it. This is what the plague of the Apocalypse calls to mind, the Pharaonic plague. Locusts there, locusts here, yet there are certain differences.

First, the harm is explicitly said to fall upon human beings and not upon man's surroundings, such as the plant kingdom. And how was this made clear to them? They were given authority to harm only human beings, not the plant kingdom.

Second, the actions of the locusts are tormenting to human beings, because they act like scorpions, whereas the locust is not venomous. The harm, it is expressly stated, will fall upon the people who do not have the seal of God upon their foreheads.

And fourth, the form of these locusts will not be the familiar form. As is mentioned a little further on, we shall see in the description, we know the locust, that insect. But here we have a strange, peculiar form, and this gives us reason to think that this locust has nothing to do with the locust we know from the animal kingdom.

Rather, it is an allegory. Although there is an Arabic proverb that says of the locust, listen carefully, if you take one of these large locusts and look at it closely, that the locust resembles, at the head, a horse.

At the chest, a lion. Try to picture the locust in your mind, since you remember it. At the legs, a camel. Its legs look like the legs of a camel. At the body, a serpent. Its body looks like a snake. And at the antennae, the hair of a woman. That is, its antennae look like long hair, the hair of a woman. As the passage here itself says, that these locusts also had hair like the hair of a woman. But now let us look at these strange locusts of the Apocalypse, and what we have already observed, which interests us very much, is that they have nothing to do with the locusts we know.

This is what I wanted us to grasp, and that the corresponding plague of Pharaoh is nothing other than a type of the final plague, the plague of the last things. Hold on to this point as well. The very description that follows now, you will see, has nothing to do with the locusts we know.

And the likenesses of the locusts, says the Holy Evangelist, continuing his description. He does not say the locusts, but the likenesses of the locusts, those things that resemble locusts. Locusts. So the Holy Evangelist comes to tell us that they are not locusts at all, since they do not eat grass, but only afflict human beings.

So these likenesses are similar, these likenesses, similar to horses prepared for war. They look like horses ready for battle. And upon their heads were crowns like gold. On their heads they have crowns that look like gold, but they are not gold. And their faces were as the faces of men, their faces look like human faces. And they had hair, the hair of women, and their teeth were as the teeth of lions, their teeth were like the teeth of lions. And they had breastplates, as it were breastplates of iron.

Here the breastplates of these locusts were like iron, iron breastplates, hold on to this, iron breastplates. And the sound of their wings, the sound, the noise, the clatter of their wings, was as the sound of chariots of many horses running into battle. Like horses and chariots charging into war; that is what existed back then, there was no other way to express it.

the rush of a military assault, that is why he places horses and chariots running into battle. Such is the sound of the wings of these mysterious beings. And they have tails like scorpions, that resemble scorpions, and stings, little stingers, like the sting of a bee or a wasp, and in their tails they have power to harm men five months. To sting people, as you will see in that fresco I mentioned to you, where each locust grabs a man, depicted schematically there, stings him, and down he falls.

Another man it stings, and down he falls. And this for five months. They have a king over them, they have a king, the angel of the Abyss.

His name in Hebrew is Abaddon. In Greek he bears the name Apollyon.

So we have seen, my beloved, that from the description the Holy Evangelist gives us, these are clearly not the insects we know, but either beings or satanic machines. Besides, I will repeat what I said, he speaks of likenesses, which means it is not a locust but something that looks like a locust.

What can these locusts be? We have very serious indications that we are dealing with flying, noise-making machines that will fly and scatter harm and destruction among men. With these descriptions we have little difficulty in saying that the locusts bear a striking resemblance to airplanes.

If you look at an airplane, you will see it looks like a locust. The noise of its wings, especially when we have supersonic aircraft, is so terrible, so demonic, that it recalls battle chariots charging into war.

The airplanes pass over our city, especially at certain points along their flight path, their course. The spot where we are is one such point on the airplanes' route; I happen to live somewhere nearby, and I know it is an airplane and that right now it is passing overhead.

But when it passes at that supersonic speed, since I know it and it is not the first time I am hearing it, when it passes and the boom comes from behind it, because first the plane passes and then the boom arrives, it truly shatters your nerves.

You know that cows and animals, especially cows, stop giving milk when such an aircraft passes overhead. This has been confirmed; their milk dries up. It is known, it has been observed, as I told you. Even infants in their cradles are terrified. All of this has likewise been observed. But since I know what it is, you might ask me, why does it affect me? Because I was present at a strafing once. I was right next to a place that was strafed by an aircraft, once upon a time. By what kind of aircraft? Spitfires, go figure, from back in 1944, 1945.

My beloved, can you imagine, can you imagine many such aircraft up in the sky? From the noise of these aircraft alone, they do not even need to drop bombs, and what bombs they are. From the noise alone one freezes and truly goes mad. And if this is endured every day, and if one must spend many hours, in what shelters, truly, in what shelters? Once upon a time, in shelters.

In shelters, in what shelters today could we take refuge? Hour after hour we used to stay in shelters once. Whole nights we spent in shelters, whole days.

How must one feel? Those old conventional weapons, as they are called, the familiar weapons we had back then, and yet the war was terrible, the Second World War, terrible. What will the Third World War be? What will it be?

So you understand that here we have something horrifying, truly horrifying. Notice that they have metallic breastplates; it says they are like iron breastplates, meaning they have a metallic covering. We find it hard to say that these are not aircraft, especially when it says they have stings in their tails.

With authority to harm humans. In earlier times, I think it is no longer so, but in earlier times the machine gun was in the tail of the aircraft. Back then, that is where the gunner sat. In the Wellingtons of 1940, I remember a wreck at Tatoi; some of them served in the air force once. I remember, then, that this was the position of the gunner. So the authority is in the tail, neither more nor less.

It shows that these locusts, and now I put the word locusts in quotation marks, carry armament. Their king, that is, their leader. As is known, locusts have no king. Bees have a queen and obey her most faithfully, but locusts have no king; they are without a ruler. That is why they move as they please, however they wish, and that is why eventually locusts fall into the sea and drown.

This is known. How then do these peculiar, strange, bizarre locusts have a king? This too shows that these are not locusts. And what is the name of this king? Abaddon, that is, Apollyon.

It is well known, and this does seem to be the case, that the word Apollyon is a sarcastic rendering of the name Apollo. This name, Apollo, is derived, according to Archilochus of Paros in the seventh century before Christ, and later according to Aeschylus in his play Agamemnon, line 1082, and I give you the reference, from the verb apollymi, which means to destroy continuously. For ollymi means to destroy, and apollymi means intensified destruction. That is why the lexicon, the lexicon of Liddell and Scott, says: to destroy utterly, and I looked it up so that I could give it to you this way, to kill, to slaughter.

This is what Apollyon means. So then, the name of the king of the locusts hints at the destructive work of these strange satanic beings. It may also refer to terrible wars in which aircraft will be used, but they have already been used.

For the first time in history we have world wars, and for the first time in history airplanes were used in these world wars, in the First and the Second.

The consequences of these airplanes, as you know, in the bombings are dreadful. I remember, I was small back then when the First, the Second World War was happening. When London was being bombed, the newspapers wrote that the sun was darkened.

I remembered it now as I was reading the Book of Revelation. I had only the image from back then. The airplanes, the German ones, were so many that the sun is darkened. And what was falling now from these airplanes upon London, picture it in your mind, what was falling.

Where the Book of Revelation says here, regarding the locusts, there is an interpretation that the smoke is not smoke, but is the cloud of the locusts in the manner of smoke. Which truly shadows the sun. This reminded me of how the presence of the airplanes shadowed the sky of London.

The following are noteworthy from what the Book of Revelation tells us. First, 'it was granted to them that they should not kill them, but that they should be tormented five months.' Authority was granted that they not kill the people but torment them for five months.

This 'not killing,' of course, is relative, because death is also present, but mainly it is not so much death as the torment. On this point Father Gavriel Dionysiates writes, who was for a series of years, for entire decades, abbot of the Monastery of Dionysiou.

And I remember, in 1962, when we as a school had once visited the Monastery of Dionysiou on the Holy Mountain. He gave us a most vivid and beautiful tour through those famous frescoes which show in a depicted, that is, painted manner.

Outside the refectory of the monastery, that is, in the corridor in a colonnade there, they show in colors the whole scene of the plagues of the Apocalypse. What I am about to read to you, Father Gavriel published somewhere, and I read it to you word for word.

The explanation, he writes, of this picture contains dreadful events, particularly of atomic energy. It depicts above an angel with an enormous trumpet, calling to alarm, and below, monsters in the form of locusts and scorpions flying in the sky, from where they cast the star into the shaft of the Abyss, and an enormous smoke came out, broadening at the top into the shape of a mushroom, and below the shaft of the Abyss a multitude of dead people, some in uniforms, others half-naked and others in their nightgowns.

And on the left side, some living, but disfigured. And these were painted three hundred years ago from today. And some, he says, as though disfigured, who neither see, nor hear, nor are, Father Gavriel now explains.

These are the survivors of Hiroshima in Japan, from the catastrophe of the atomic bomb. Especially the small children among them, as eyewitness visitors to that city recount. These children remain at the same height as they were then.

This is because the radiation from the bomb attacks the spinal column, so the body does not grow upward in height. Instead it grows in width and becomes deformed, just as this painting portrays the survivors. That is, this image as it hangs there in the monastery.

This is a second sign. And 'in those days' — this is striking. I have not researched it, but it may well be the only place this expression appears. I am not certain, I did not look into it; it simply struck me. The phrase 'in those days,' which points to something that will be exclusively eschatological — for at no other point does the holy Evangelist of the Book of Revelation say 'in those days.' In those days, that is, men will seek death and will not find it, and they will long to die, and death will flee from them.

What does this mean, what can we discern from it? That they will seek to die and will not be able. That is to say, those who survive will seek to die and will not be able to die, because they will be tormented by the illnesses that the radiation, my beloved, will have brought upon them.

I do not know how many causes there are, or which cause the illness of cancer may have, but one thing I do know, that one of the causes is also radiation, which produces cancer; this is well established. That is why the doctors tell us: do not undergo many radiation exposures, that is, do not have many X-rays, because you receive a great deal of radiation, since afterwards cancer is induced, leukemia, and so on.

These are illnesses, it seems, which, as we already knew, truly torment human beings. Now, what illnesses? Only these, only from radiation? Is it not the horror, is it not the derangement of mind? I cannot imagine that, standing before such a scene, before such a war, a person would not lose his reason.

I cannot imagine it. Therefore, these must be illnesses of long duration, whether bodily, or psychological, or psychosomatic, mixed. It is worth noting that the first place among illnesses, especially in our own age, is held by psychological illnesses. This is noteworthy. But, my beloved, we could summarise what the Apocalypse says here in terms of what is foreshadowed in that earlier prophecy which God placed on the lips of Moses concerning the future of the Hebrews, if they should apostatise from God. Therefore, allow me to interpret prophecy by means of prophecy. For what is found in the Old Testament is itself prophecy; it is in Deuteronomy, in chapter 28, and it contains things fearful and many.

I make a selection of a few points, so that one may see that those things which constitute prophecy come most likely to interpret another prophecy, the prophecy of the Apocalypse. I read to you.

Note also that Moses speaks these words to the Hebrews, to the people of God. If the people apostatise. But do not forget that we now have the people of grace, who are the Christians. So the same plagues and the same curses fall upon human beings, upon the people of God who have apostatised.

So let us not say that this concerns the Hebrews, no, it concerns the Christians as well, who are the people of God. Listen, and you will be terrified. "And it shall come to pass, if you do not listen to the voice of the Lord your God, to keep and to do all His commandments, as many as I command you today, that all these curses shall come upon you and overtake you." If you do not listen, all the curses will fall upon you. "The Lord will strike you with the ulcer of Egypt in the seat, and with wild scab and with itch, so that you cannot be healed." There will fall upon you, he says, ulcers, sores, wounds, in the seat, a wild scab, that is a terrible one, and an itch, so that you will not be able to be healed. "The Lord will strike you with paralysis," the Lord will strike you with paralysis, with palsy, "and with blindness," with loss of sight, "and with derangement of mind," with madness,

You will be left in a derangement of mind, in madness. "And you shall be driven out of your senses by the sights your eyes will see." You will be left speechless and beside yourself at the things your eyes behold. They will see terrible slaughters and disasters, and what you look upon will drive you mad. "The Lord shall strike you with a malignant sore" — He will strike you with a malignant ulcer, like cancer, upon the knees and upon the legs, so that you cannot be healed, from the sole of your feet to the crown of your head, from the nails of your toes all the way to your head.

You will be covered with sores like these. “And there the Lord will give you a despairing heart”; he will give you melancholy. “And failing eyes and a wasting soul”; your eyes will have grown dim, and your soul will waste away, sicknesses of the soul. “In the morning you will say”, in the morning you will say, “would that it were evening”, if only it would become evening; “and in the evening you will say, would that it were morning”, and in the evening you will say, when will it dawn, “because of the fear in your heart with which you will be afraid, and because of the sights your eyes will see”, from the fear of your heart, and from the things your eyes will see. This, my beloved, is the torment. This is the affliction. This is the torment, in which you are tormented without ever dying.

But we will continue next Sunday.

Τώρα, τις τέσσερις πληγές που προήλθαν από την σάλπιση των τεσσάρων σαλπισμάτων των Αγγέλων, και αφού οι άνθρωποι, όπως είδαμε, εκείνος ο πετώμενος ἐν μεσουρανήματι ἀετός, που έκανε το κήρυγμα της μετανοίας, δεν μετενόησαν ή δεν θα μετανοήσουν, τότε συνεχίζεται η εξαπόλυσις και των υπολοίπων τριών πληγών που είναι φοβερές.

Κι έτσι ερχόμεθα εις την πέμπτην πληγή. Είναι εις το ένατο κεφάλαιο και σας διαβάζω: Ὁ πέμπτος ἄγγελος ἐσάλπισε, καὶ εἶδον ἀστέρα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεπτωκότα εἰς τὴν γῆν, καὶ ἐδόθη αὐτῷ ἡ κλεὶς τοῦ φρέατος τῆς ἀβύσσου· καὶ ἤνοιξε τὸ φρέαρ τῆς ἀβύσσου, καὶ ἀνέβη καπνὸς ἐκ τοῦ φρέατος ὡς καπνὸς καμίνου καιομένης, καὶ ἐσκοτίσθη ὁ ἥλιος καὶ ὁ ἀὴρ ἐκ τοῦ καπνοῦ τοῦ φρέατος. καὶ ἐκ τοῦ καπνοῦ ἐξῆλθον ἀκρίδες εἰς τὴν γῆν, καὶ ἐδόθη αὐταῖς ἐξουσία ὡς ἔχουσιν ἐξουσίαν οἱ σκορπίοι τῆς γῆς· καὶ ἐρρέθη αὐταῖς ἵνα μὴ ἀδικήσωσι τὸν χόρτον τῆς γῆς οὐδὲ πᾶν χλωρὸν οὐδὲ πᾶν δένδρον, εἰ μὴ τοὺς ἀνθρώπους οἵτινες οὐκ ἔχουσι τὴν σφραγῖδα τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν.

Και δόθη αυτές, Ήνα μη αποκτίνωσιν αυτούς, Αλήνα βασανιστώσιν μήνας πέντε. Και ο βασανισμός αυτών, Ως βασανισμός σκορπίου, Όταν πέσει άνθρωπον. Και εντεσμέρες εκείνες, Ζητήσουσιν οι άνθρωποι των θάνατων, Και ουμή ευρύσουσιν αυτών.

Καὶ ἐπιθυμήσουσιν ἀποθανεῖν, καὶ φεύξεται ἀπ' αὐτῶν ὁ θάνατος. Καὶ τὰ ὁμοιώματα τῶν ἀκρίδων ὅμοια ἵπποις ἡτοιμασμένοις εἰς πόλεμον, καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν ὡς στέφανοι ὅμοιοι χρυσῷ, καὶ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὡς πρόσωπα ἀνθρώπων, καὶ εἶχον τρίχας ὡς τρίχας γυναικῶν, καὶ οἱ ὀδόντες αὐτῶν ὡς λεόντων ἦσαν, καὶ εἶχον θώρακας ὡς θώρακας σιδηροῦς, καὶ ἡ φωνὴ τῶν πτερύγων αὐτῶν ὡς φωνὴ ἁρμάτων ἵππων πολλῶν τρεχόντων εἰς πόλεμον. Καὶ ἔχουσιν οὐρὰς ὁμοίας σκορπίοις καὶ κέντρα, καὶ ἐν ταῖς οὐραῖς αὐτῶν ἐξουσίαν ἔχουσι τοῦ ἀδικῆσαι τοὺς ἀνθρώπους μῆνας πέντε.

Έχους η Βασιλέα επ' αυτών, Των Άγγελων της Αβίσου, Όνομα αυτό Εβραϊσή Αβαδών, Εν δε τη ελληνική, Όνομα έχει Απολύον, Η Ουέ ημία απήλθεν, Ιδού έρχονται, Έτει δύο Ουέ μετά ταύτα. Στην πληγή αυτήν, όπως είδατε, και δεν μεταφράζω, διότι είναι λίγο μακρύ το κείμενο και θα μεταφράζουμε σε τμήματα αναλύοντάς τα, με την πληγή αυτήν, όπως την αντιληφθήκατε, έχουμε κάτι το πολύ μυστηριώδες.

Δεν γνωρίζει κανείς αν πρέπει, θα επαναλάβω κάτι που είπα την περασμένη φορά, αν πρέπει να ερμηνεύσει αλληγορικά ή πραγματικά, κατὰ γράμμα. Διότι σύγχρονα γεγονότα πραγματικά πιέζουν να δεχθεί κανείς αυτὴν τὴν κατὰ γράμμα ερμηνείαν, όσο και αν είναι επικίνδυνο να συσχετίζεται εις το εκάστοτε παρόν τὸ βιβλίον της Αποκαλύψεως.

Νομίζω όμως ότι εξίσου επικίνδυνον είναι να επιμένει κανείς διαρκώς στο να μένει η ερμηνεία της Αποκαλύψεως έξω από την εποχή του, όταν αυτή η ίδια η εποχή του πιέζει τα πράγματα να δοθεί αυτή η ερμηνεία.

Δηλαδή, να, κάτι άκουσα προ ημερών· κάποιος φίλος μου έλεγε, με σχολίαζαν κάποιοι, οι δαίμονες, ότι μπορώ να πλανηθώ κάνοντας ερμηνεία της Αποκαλύψεως. Αλλά εάν φοβούμεθα, θα ερμηνεύσουμε το βιβλίο της Αποκαλύψεως;

Από τον φόβο της πλάνης, είναι εξίσου πλάνη να μην το πιάσουμε καθόλου το βιβλίο αυτό, από τον φόβο να μην πλανηθούμε. Είναι και αυτό μία πλάνη, το αντιλαμβάνεστε. Βεβαίως, όπως βλέπει κανείς, σε όλους τους ερμηνευτάς, παλαιούς και νεοτέρους, κάτι που δεν το καταλαβαίνουν, το αφήνουν.

Δεν το εκβιάζουν, δεν το τραβούν, αλλά και ακόμη, εκείνο που λέγαμε μια περασμένη φορά, την περασμένη φορά, που λέγει ο Άγιος Ανδρέας Καισαρείας, ότι στην κάθε εποχή οι άνθρωποι θα κατανοούν τα πράγματα και τότε θα λέγουν ότι αυτό είναι εκείνο το οποίο λέγει η Αποκάλυψη.

Κάτι λοιπόν που δεν το καταλαβαίνουμε σήμερα, σημαίνει δεν ήρθε η ώρα του. Θα κατανοηθεί αύριο, του χρόνου, στην προσεχή πεντηκονταετία και ούτω καθεξής. Πάντως, εις το μέλλον. Το λέγω αυτό γιατί πολλοί φοβούνται να πιάσουν το βιβλίο αυτό και η Εκκλησία μας βεβαίως δεν έβαλε το βιβλίο αυτό εις τα αναγνώσματά της.

Από φόβο, επειδή στην Ανατολή βρίσκαν στο έδαφος της Αποκαλύψεως την αιρετική καθαίρεση που θέλαν να σερβίρουν. Προπαντός ο χιλιασμός. Όχι βεβαίως όπως είναι σήμερα ο χιλιασμός διαμορφωμένος, αλλά με την έννοια της χιλιετούς βασιλείας του Χριστού επί της γης, που είναι και η αρχαία μορφή του χιλιασμού.

Δεν σημαίνει με αυτό όμως ότι, επειδή υπήρξαν αιρετικοί οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το βιβλίο αυτό, ότι θα έπρεπε το βιβλίο αυτό να μην ανοιχθεί. Απόδειξις ότι, ναι μεν η Εκκλησία δεν το χρησιμοποίησε διότι εμαστίζετο από τις αιρέσεις, το έβαλε όμως εις τον κανόνα της Καινής Διαθήκης.

Διότι είναι το βιβλίο του Ευαγγελιστού Ιωάννου. Είναι το βιβλίο αυτό θεόπνευστο. Και αν λάβουμε υπόψη, ότι ήδη στην αρχή του βιβλίου του, λέει ο Ιερός Ευαγγελιστής, μακάριος ο αναγινώσκων και οι ακούοντες.

Ευτυχισμένος εκείνος που διαβάζει και εκείνοι που ακούνε, που σαν να λέγει ότι δεν είναι ευτυχισμένοι εκείνοι οι οποίοι δεν διαβάζουν και δεν ακούν. Και ακόμα, είναι το βιβλίο εκείνο που έρχεται να μας βοηθήσει τους πιστούς, εμάς τους πιστούς, να κατανοούμε την κάθε εποχή, την εποχή μας, και να αναμένουμε εκείνα τα οποία ήδη αναμένονται και να ετοιμαζόμεθα για εκείνα τα οποία πρέπει να ετοιμαζόμεθα.

Είναι λοιπόν πολύ χρήσιμο βιβλίο, έστω και αν βλέπετε αυτή τη δυσκολία να προχωρήσουμε να ερμηνεύσουμε κάτι· είναι γενική δυσκολία αυτή και εξάλλου, όπως είπαμε, στην κάθε εποχή μπορούμε περισσότερο και περισσότερο να κατανοούμε.

Το ίδιο αυτό βιβλίο της Αποκαλύψεως πριν από 50 χρόνια ήταν πολύ περισσότερο ακατανόητο από ό,τι είναι σήμερα, όταν, επαναλαμβάνω, αυτά τα ίδια γεγονότα μας πιέζουν να ερμηνεύσουμε ή να κατανοήσουμε το βιβλίο αυτό.

Αλλά ας δούμε το κείμενο προοδευτικά, αγαπητοί μου. Καὶ ὁ πέμπτος ἄγγελος ἐσάλπισε· καὶ εἶδον ἀστέρα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεπτωκότα εἰς τὴν γῆν. Είδα, λέει ο Ιερός Ευαγγελιστής, αστέρα, ένα αστέρι, να πέφτει από τον ουρανό εις την γην.

Τι είναι αυτό το αστέρι; Αληθώς, η ερμηνεία αυτού του αστέρος δίδει και το κλειδί να κατανοήσουμε αυτήν την πληγή, την τόσο πολύπλοκη, μυστηριώδη, φοβερή. Αλλά, όπως γράφει ο Αρέθας, ότι αυτός ο πεπτωκώς αστήρ, το αστέρι που έπεσε, δεν είναι τι άλλο παρά αυτός ο διάβολος.

Εκ του ουρανού, γράφει ο Αρέθας, πεσών αστήρ, ο διάβολος εστί. Ώστε λοιπόν, είναι ο διάβολος που πέφτει από τον ουρανό επάνω στη γη. Πράγματι, αυτό θυμίζει εκείνο το σημείο του Ησαΐου, 14,12, που εκεί βεβαίως αναφέρεται σε ιστορικόν πρόσωπον ο Ησαΐας, αλλά το ιστορικό πρόσωπο δεν πληροί την προφητεία, άρα αποτελεί πλήρωσι, άρα είναι τύπος των όσων πίσω από το ιστορικό πρόσωπο, των Βαβυλωνίων, επί παραδείγματι, Βασιλέα, ο οποίος καταρρήμαξε την Παλαιστίνη και τον γνωστόν κόσμον και επήρθη η καρδιά του, του Ναβουχοδονόσορα, αλλά πίσω από τον Ναβουχοδονόσορα είναι όμως ο διάβολος, τύπος του οποίου είναι ο Ναβουχοδονόσορ.

Πῶς ἐξέπεσεν, ἐρωτᾷ ὁ Ἠσαΐας, ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ὁ ἑωσφόρος, ὁ πρωὶ ἀνατέλλων; Βλέπετε, είναι λέξεις που δεν θα ταίριαζαν στον Βαβυλώνιο βασιλέα, παρ' ότι εκεί αποτείνεται, εκεί αποτείνεται, αλλά βλέπει πιο πέρα από τον Ναβουχοδονόσορα, βλέπει τον διάβολο. Πώς έπεσε, λέει, από τον ουρανό ο ἑωσφόρος, ο φέρων την αυγήν, ο πρωὶ ἀνατέλλων.

Ἀνατέλλων. Αυτό θα πει ὁ Ἑωσφόρος, ο φέρων την αυγήν, αυτός που ανατέλλει το πρωί. Είναι ο Αυγερινός. Συνετρίβη εις την γην. Ώστε λοιπόν, να, ο διάβολος πέφτει και συντρίβεται εις την γην. Αυτό το συνετρίβη είναι σχετικό φυσικά, και ο διάβολος είναι πνεύμα. Έπεσε εις την γην, συνετρίβη από τον εγωισμό του. Πεσὼν, όπως λέει μία ευχή, ἐκ τῆς ἄνω φωτοφορίας, δηλαδή, από την χώρα του φωτός της δόξης του Θεού.

Αλλά και ο Κύριος με τα ίδια λόγια μίλησε για αυτή την πτώση του διαβόλου. Ἐθεώρουν τὸν Σατανᾶν ὡς ἀστραπὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεσόντα. Έβλεπα. Αυτό το ἐθεώρουν δε τι βάθος έχει· πότε έβλεπε ο Κύριος; Τότε που έπεφτε, τότε που έπεφτε, πριν γίνει ο άνθρωπος, τώρα που ήρθε με την ενανθρώπησή του;

Ή, όταν προφητικῷ τῷ τρόπῳ, όταν ο διάβολος θα βληθεί εις την λίμνη του πυρός κατά την τελική κρίση και θα κριθεί ο διάβολος; Όπως λέγει ο Κύριος, πορεύεσθε ἀπ' ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ ἐξώτερον, τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ.

Που έχει ετοιμαστεί δια τον διάβολο και τους αγγέλους του, τους δαίμονές του. Πότε βλέπει την πτώση ο Κύριος; Τότε, πριν, τώρα ή στο μέλλον; Τρεις φάσεις υπάρχουν και τις τρεις τις είπε ο Κύριος. Ἐθεώρουν τὸν Σατανᾶν ὡς ἀστραπὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεσόντα, να έχει πέσει σαν αστραπή από τον ουρανό. Λουκάς 10,18.

Ώστε λοιπόν πρόκειται δια την πτώση του σατανά, ο οποίος θα δράσει επί της γης κατά τρόπον κακοποιόν. Καὶ ἐδόθη αὐτῷ ἡ κλεὶς τοῦ φρέατος τῆς ἀβύσσου. Του δόθηκε το κλειδί του πηγαδιού της αβύσσου. Φρέαρ θα πει πηγάδι. Του πηγαδιού της αβύσσου.

Ο Σατανάς, όπως θα γνωρίζετε, ποτέ δεν πράττει κάτι χωρίς τη Θεία άδεια και παραχώρηση. Ενθυμηθείτε τι συνέβη στον Ιώβ. Ο διάβολος διαλέγεται μετά του Θεού, εδώ οικονομείται ένας διάλογος, ότι ο Ιώβ υπηρετεί τον Θεόν, διότι το ελατήριό του είναι συναλλαγματολογικό.

Του έδωσε πλούτον ο Θεός, του έδωσε υγεία, του έδωσε πολλά αγαθά, ευτυχία, γι' αυτό υμνεί και δοξάζει τον Θεόν. Όχι, λέγει ο Θεός. Ο Ιώβ με δοξάζει· και αν ακόμη δεν ήταν πλούσιος, αφαίρεσέ του τον πλούτον να ιδείς, θα σε δοξάζει ή θα σε ευλογήσει; Βλέπετε τι λέξη βάζει· ή θα σε ευλογήσει· είναι το αντίστροφο, κατά το γλυκάδι ξίδι, το αντίστροφο· ή θα σε βλασφημήσει. Αλλά η Αγία Γραφή ποτέ δεν χρησιμοποιεί τη λέξη βλασφημώ, δεν θα την βρείτε στην Αγία Γραφή εύκολα τη λέξη αυτήν. Λέγει ο Θεός, αν θέλεις δοκίμασέ τον.

Μου δίνεις την άδεια; Σου τη δίνω. Πρόσεξε, δεν θα πειράξεις, μόνο τη σωματική του ακεραιότητα, την υγεία του. Αγαπητοί μου, μέσα σε μια μέρα επέφερε καταστροφή στον Ιώβ, συγγνώμη, ο διάβολος, άνευ προηγουμένου.

Αν διαβάσετε στο πρώτο κεφάλαιο του Ιώβ, θα εκπλαγείτε με την ταχύτητα που ενήργησε ο διάβολος εντός μιας ημέρας, να επιφέρει καταστροφή στον Ιώβ. Τα παιδιά του, δέκα παιδιά, διασκεδάζουν στο σπίτι ενός εκ των αδελφών, φυσάει άνεμος, πέφτει το σπίτι και όλους τους επλάκωσε και τους σκότωσε.

Και φτάνει η είδηση στον Ιώβ, τα παιδιά σου όλα εφονεύθησαν, μετά το ποίμνιο, των προβάτων, των κατσικιών, των όνων, των καμήλων, των καμήλων κλπ., όλα αυτά μέσα σε μια μέρα. Αν αφήνετο ο διάβολος ελεύθερος, κυριολεκτικά το σύμπαν θα το έφερνε πάνω κάτω.

Είναι τόσο φοβερά η κακοποιός του δράσις.

Δεν τον αφήνουν οι άγγελοι, δεν του επιτρέπει ο Θεός. Ο διάβολος δεν μπορεί, θα το πω έτσι χονδά, με συγχωρείτε, ούτε στα γουρούνια να μπει. Ούτε στα γουρούνια να μπει· επήρε άδεια. Ἐπίτρεψέ μας, λέγει, Κύριε, να εισέλθουμε εις τους χοίρους, όταν βγήκαν οι δαίμονες από τον Γεργεσηνόν, εκείνον τον ταλαίπωρο άνθρωπο.

Και ο Κύριος τι είπε; Ὑπάγετε. Παραχωρεί, δίνει την άδεια. Δεν έχουν λοιπόν την άδεια, ούτε σε χοίρους ακόμη, αγαπητοί μου, να εισέλθουν. Γιατί όμως παραχωρεί ο Θεός; Για την αμετανοησία των ανθρώπων. Στον Ιώβ όχι.

Είναι εκεί λοιπόν το πρόβλημα της Θεοδικίας, αλλά δεν είναι της ώρας να σας το πω αυτό, παρά μόνον τούτο, ότι δεν γίνεται τίποτε παρά μόνον με την παραχώρηση του Θεού, και αυτό για την αμετανοησία των ανθρώπων.

Τι παρατηρούμε, γιατί ο Χριστός επέτρεψε να μπουν οι δαίμονες στους χοίρους, δια να τιμωρήσει τους Γεργεσηνούς, επειδή έτρεφαν χοίρους παρά την απαγόρευση του νόμου. Γιατί τώρα ο Θεός επιτρέπει ο διάβολος να πέσει στην γη, όχι μόνο πίπτει συντριβόμενος εκ της άνω φωτοφορίας, αλλά και δια να εκφράσει, να αποδώσει όλη την κακότητά του επάνω στην γη, δια την αμετανοησία των ανθρώπων.

Εξάλλου βλέπετε και η τιμωρία, πως αποτείνεται εις τους αμαρτωλούς, πηγαίνετε εις το σκότος το εξώτερον, εκεί που ετοιμάστηκε για το διάβολο και τους αγγέλους του, που σημαίνει, πηγαίνετε μαζί, όχι κάπου αλλού, όχι κάπου χωριστά, πηγαίνετε μαζί, γιατί, διότι εφόσον δεν τηρείτε τις εντολές μου, επιτρέπω τώρα στον διάβολο να σας επιφέρει καταστροφή.

Σημειώσατε εδώ ότι στην κόλαση, αν πρέπει να κάνει κανείς μια περιγραφή της κολάσεως, αν μπορεί να την κάνει αυτή την περιγραφή, αν μπορεί. Αλλά τούτο λέγουν οι πατέρες αγαπητοί μου, ότι οι δαίμονες θα μπαίνουν και θα βγαίνουν εις τους κολασμένους ανθρώπους ως πνεύματα που είναι αυτοί.

ενώ οι άνθρωποι θα είναι με τα σώματά τους, γιατί έχουμε ανάσταση νεκρών, θα μπαίνουν και θα βγαίνουν εις τον άνθρωπο και ενώ θα τιμωρούνται οι ίδιοι. Αλλά θα πλήττουν και τους ανθρώπους και θα προσπαθούν να βρίσκουν μία ψυχή και καταφύγιο από το πυρ της κολάσεως πηγαίνοντας μέσα εις τους ανθρώπους, τους αμαρτωλούς. Είναι φοβερό και οι άνθρωποι αυτοί όχι απλώς μόνο θα τιμωρούνται από το πυρ της κολάσεως αλλά και από την παρουσία των δαιμόνων.

Το πόσο φοβερό είναι να έχει κανείς τον διάβολο μέσα του, μόνο εκείνοι που δοκίμασαν μπορεί να σας πουν. Είναι ανυπόφορη κατάσταση. Τι είναι αυτή η Άβυσσος; Είναι ο τόπος της διαμονής των δαιμόνων. Όταν ο Κύριος εθεράπευσε τον Γεργεσηνόν, εκείνον τον ταλαίπωρο δαιμονισμένο άνθρωπο, οι δαίμονες, εξερχόμενοι τι παρακαλούσαν; ἵνα μὴ ἐπιτάξῃ αὐτοῖς εἰς τὴν ἄβυσσον ἀπελθεῖν, να μη τους διατάξει να φύγουν, να απέλθουν, να πάνε εις την Άβυσσον.

Τι σημαίνει εδώ Άβυσσος; Είναι το Φρέαρ, όπως το βλέπει ο Ιερός Ευαγγελιστής εις το όραμά του. Αυτή είναι η Άβυσσος, είναι το Φρέαρ, αυτό το πηγάδι, και το Φρέαρ, το πηγάδι, είναι ένα στόμιον.

Εδώ λοιπόν παρομοιάζεται η Άβυσσος με ένα πηγάδι που έχει ένα στόμιον που το κάτω μέρος είναι χωρίς βυθό. Ετυμολογουμένη η λέξις Άβυσσος θα πει χωρίς βυθόν. Συνεπώς, ξεκινάει το στόμιο της Αβύσσου από την γη και χάνεται εις το χάος, τίποτα, δεν υπάρχει πάτος, δεν υπάρχει πυθμήν, αυτό λέγεται Άβυσσος.

Σημαίνει όμως ότι εδόθηκε η κλεις της Αβύσσου, το κλειδί της Αβύσσου, σαν να ήταν σφραγισμένο αυτό το πηγάδι και κλειδωμένο. Και τώρα δίδεται εις τον διάβολον το κλειδί να ανοίξει το φρέαρ της Αβύσσου, δηλαδή να ανοίξει αυτό το πηγάδι για να βγει κάτι.

Είναι η εξουσία που δίδεται εις τον διάβολο να δράσουν οι κακοποιές δυνάμεις επάνω στη γη, ένεκα των αμαρτιών των ανθρώπων και της αποστασίας των. Όταν ο Πιλάτος του είπε, δεν μου μιλάς; του Κυρίου, δεν ξέρεις ότι έχω εξουσίαν επάνω σε σένα, να σε σταυρώσω ή να σε απολύσω;

Ο Κύριος είπε, καμία εξουσία δεν έχεις επάνω μου, σου δόθηκε η εξουσία· ώστε λοιπόν εδόθη η εξουσία εις τον διάβολο, για τον λόγο που εξηγήσαμε προηγουμένως. Και ποια είναι τώρα αυτή η εξουσία του σατανά επάνω εις την γη; Να επιφέρει ό,τι κακό μπορεί.

Μία μορφή του κακού που έχει να επιφέρει επάνω εις την γη είναι οι καταστροφές, πόλεμοι, αλλά και, αυτό προσέξτε το τελευταίο, γιατί αυτό θέλει να αναλύσει παρακάτω, πληγή, η φρικώδης που ξεπερνάει την ανθρωπίνη σκέψη, η φρικώδης διαβίωσις των ανθρώπων επάνω στην γη.

Σε βαθμό, όπως θα δούμε στην συνέχεια, να εύχονται να πεθάνουν, που το αίσθημα της ζωής είναι πολύ ισχυρό και κανείς ποτέ δεν θα ήθελε να πεθάνει, θα εύχονται να πεθάνουν και όμως να μην έρχεται ο θάνατος.

Συνεπώς, έχουμε μία φρικώδη διαβίωση πάνω στη γη. Είναι ό,τι και στην κόλαση, που οι άνθρωποι θα ήθελαν να είναι ανύπαρκτοι, αλλά δεν μπορούν. Όπως λέγει ο πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς, ότι οι άνθρωποι κατεδίκασαν τον Θεό σε θάνατο, όχι μόνο επί του Σταυρού αγαπητοί μου, όχι επί του Σταυρού.

Μην λέμε ότι οι Εβραίοι φταίνε· και φταίνε και εμείς οι Χριστιανοί, όταν λέει ο Απόστολος Παύλος, ἀνασταυροῦντες τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, εμείς ξανασταυρώνουμε τον Υιόν του Θεού, και ξέρετε τι λένε, πέθανε ο Θεός.

Όταν φτάνω στην αθεΐα τι έκανα; Έκανα διακήρυξιν αυτών των θανάτων του Θεού. Ακούστε λοιπόν τώρα, οι άνθρωποι κατεδίκασαν σε θάνατο το Θεό και ο Θεός κατεδίκασε τους ανθρώπους σε αθανασία. Δεν υπάρχει πιο φοβερό πράγμα, διότι αν πεθάνει ένας άνθρωπος δεν τιμωρείται πια, πως λοιπόν να τιμωρείται αφού πέθανε;

Μένει αθάνατος ο άνθρωπος και τιμωρείται μες στην αθανασία. Έτσι λοιπόν, διαβιούν οι άνθρωποι επάνω στη γη, διαβιούν όμως φρικωδώς, όπως θα δείτε στην συνέχεια. Και αυτό είναι η φοβερή πληγή, η πέμπτη φοβερή πληγή.

Ἤνοιξε τὸ φρέαρ τῆς ἀβύσσου, καὶ ἀνέβη καπνὸς ἐκ τοῦ φρέατος ὡς καπνὸς καμίνου καιομένης. Καὶ ἐσκοτίσθη ὁ ἥλιος καὶ ὁ ἀὴρ ἐκ τοῦ καπνοῦ τοῦ φρέατος. Άνοιξε το πηγάδι της Αβύσσου και ανέβηκε καπνός από το πηγάδι. Σαν καπνός καμίνου που καίγεται. Καμίνου. Από τον καπνόν εσκοτίσθη ο ήλιος και ο αέρας εμολύνθηκε. Σημαίνει ότι ο διάβολος χαίρεται να δημιουργεί καταστροφές. Είναι αυτός ο καπνός του φρέατος. Είναι όλες οι συμφορές ενός συγχρόνου πολέμου. Ο εγειρόμενος καπνός καλύπτει και αυτόν τον ήλιο και μολύνει τον περιβάλλοντα αέρα. Δεν θα θέλαμε να συγκρίνουμε μια αντίστοιχη τοιχογραφία της Μονής Διονυσίου στο Άγιον Όρος, που ιστορήθη, εζωγραφήθη, θεοπνεύστως πάνω από 300 χρόνια, τον 17ο αιώνα, πολύ θα δυσκολευόμαστε να μην εννοήσουμε ότι ο εξερχόμενος καπνός από την τοιχογραφία της Μονής Διονυσίου

δεν μοιάζει με ένα μανιτάρι που θυμίζει την έκρηξη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα το 1945. Πολύ θα δυσκολευόμαστε. Λυπούμαι, έχω τη φωτογραφία αυτή, λυπούμαι, δεν έχουμε τον τρόπο. Κι άλλες φωτογραφίες έχω της Μονής Διονυσίου, δεν έχουμε τον τρόπο να βλέπατε.

Δηλαδή είναι η απειλή ενός πυρηνικού πολέμου που τα καταστρεπτικά αποτελέσματα αυτού του πολέμου δειγματοληπτικώς έχουμε στην Χιροσίμα. Ένας πυρηνικός πόλεμος που φαίνεται ότι τόσον εκ της προφητείας όσο και εκ των πραγμάτων είναι αναπόφευκτος.

Αυτή η παρουσία της δράσεως του διαβόλου, εις αυτήν την ανθρωπίνη ιστορία, μας θυμίζει, πάλι θα ξαναπώ, την καταστροφή που επέφερε στον Ιώβ, την επιφέρει διότι δεν αντέχει να βλέπει τον άνθρωπο να λέγεται Παιδί του Θεού, πολύ δε παραπάνω μετά τη θυσία του Χριστού που έγινε η υιοθεσία του ανθρώπου.

Καὶ ἐκ τοῦ καπνοῦ ἐξῆλθον ἀκρίδες εἰς τὴν γῆν, καὶ ἐδόθη αὐταῖς ἐξουσία ὡς ἔχουσιν ἐξουσίαν οἱ σκορπίοι τῆς γῆς. Από τον καπνό βγήκαν ακρίδες λέγει στην γη και δόθηκε σε αυτές τις ακρίδες εξουσία όπως εξουσία έχουν οι σκορπιοί. Δηλαδή τι κάνουν οι σκορπιοί που τσιμπούν τους ανθρώπους με την ουρά τους, με το κεντρί τους, αυτό έχουν τώρα οι ακρίδες.

Καὶ ἐρρέθη αὐταῖς ἵνα μὴ ἀδικήσωσι τὸν χόρτον τῆς γῆς, ειπώθηκε σε αυτές, να μην αδικήσουν το χορτάρι της γης, οὐδὲ πᾶν χλωρὸν οὐδὲ πᾶν δένδρον, εἰ μὴ τοὺς ἀνθρώπους οἵτινες οὐκ ἔχουσι τὴν σφραγῖδα τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν.

Να μην φέρουν βλάβη εις το φυτικό βασίλειο, παρά μόνο εις τους ανθρώπους που δεν έχουν τη σφραγίδα του Θεού.

του Θεού.

Ένας σκορπιός προσβάλλει, χτυπήσει, πέσει έναν άνθρωπο. Όπως όταν ένας σκορπιός ρίξει το δηλητήριό του σε έναν άνθρωπο και πονά πολύ, πόσο θα υποφέρει εκείνος που θα προσβληθεί από αυτές τις μυστηριώδεις ακρίδες.

Και αυτό θα είναι για πέντε μήνες. Και εκείνες τις ημέρες, σε εκείνες τις μέρες, θα ζητήσουν οι άνθρωποι τον θάνατο και δεν θα μπορούν να τον βρουν, και θα επιθυμήσουν να πεθάνουν, και θα φεύγει από αυτούς ο θάνατος, και όμως δεν θα μπορούν να πεθάνουν.

Αυτή η φοβερά πληγή, φοβερή και εις τας συνεπείας της όπως βλέπετε, ενθυμίζει την Αιγυπτιακή Φαραωνική πληγή που αναφέρεται, είναι η ογδόη πληγή του Φαραώ που αναφέρεται πάλι και εκεί σε ακρίδες. Προσέξτε να σας διαβάσω ένα κομματάκι, από την πληγή την παλιά την Αιγυπτιακή.

Καὶ Κύριος ἐπήγαγεν ἄνεμον νότον ἐπὶ τὴν γῆν, δηλαδή έφερε άνεμο νότιον, καὶ ὁ νότος ἀνέλαβε τὴν ἀκρίδα, την έφερε από την έρημο εις την Αίγυπτον, καὶ ἀνήγαγεν αὐτὴν ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν Αἰγύπτου καὶ ἐκάλυψεν τὴν ὄψιν τῆς γῆς, εσκέπασε το πρόσωπο της γης καὶ ἐφθάρη ἡ γῆ. Οι ακρίδες φάγαν το φυτικό βασίλειο, τα φυτά, καὶ κατέφαγε πᾶσαν βοτάνην τῆς γῆς καὶ πάντα τὸν καρπὸν τῶν ξύλων, των δένδρων, ὃς ὑπελείφθη ἀπὸ τῆς χαλάζης.

Ό,τι είχε μείνει από το χαλάζι την προηγουμένη πληγή, την εβδόμη, το κατέφαγε η ακρίδα. Αυτό θυμίζει η πληγή της Αποκαλύψεως, την πληγή την Φαραωνική. Ακρίδες εκεί, ακρίδες εδώ, όμως υπάρχουν κάποιες διαφορές.

Πρώτον, η βλάβη, ρητώς αναφέρεται εις τους ανθρώπους και όχι εις το περιβάλλον του ανθρώπου, όπως είναι το φυτικό βασίλειον. Τους υπεδείχθη, πῶς; Δόθηκε εξουσία, μόνο τους ανθρώπους να πειράξουν, όχι το φυτικό βασίλειον.

Δεύτερον, οι δράσεις των ακρίδων είναι βασανιστικοί στους ανθρώπους, γιατί δρουν όπως οι σκορπιοί, ενώ η ακρίδα δεν είναι δηλητηριώδης. Η βλάβη, ρητός αναφέρεται ότι θα είναι στους ανθρώπους που δεν θα έχουν τη σφραγίδα του Θεού επί των μετώπων των.

Και τέταρτον, η μορφή των ακρίδων αυτών δεν θα είναι η γνωστή μορφή, όπως αναφέρεται λίγο πιο κάτω, θα δούμε στην περιγραφή που γνωρίζουμε την ακρίδα, αυτό το έντομον. Αλλά είναι μία μορφή αλλόκοτος, περίεργος, και συνεπώς δίνει μία αφορμή να θεωρηθεί ότι αυτή η ακρίδα δεν έχει καμία σχέση με τη γνωστή μας ακρίδα του ζωικού βασιλείου.

Αλλά είναι μια αλληγορία. Παρότι υπάρχει μια αραβική παροιμία η οποία λέγει ότι η ακρίδα... Προσέξτε, αν πάρετε μια από αυτές τις μεγάλες ακρίδες και την προσέξετε καλά. Ότι ομοιάζει η ακρίδα κατά την κεφαλή προς ίππον, με άλογο.

Κατά το στήθος προς λέοντα. Προσπαθήστε να αναπαραστήσετε στο μυαλό σας την ακρίδα, γιατί τη θυμόσαστε. Κατά τους πόδας προς κάμηλον. Τα πόδια της μοιάζουν σαν πόδια καμήλου. Κατά το σώμα προς όφιν. Το σώμα της μοιάζει σαν φίδι. Και κατά τας κεραίας προς κόμην γυναικός. Δηλαδή και οι κεραίες της μοιάζουν σαν μαλλιά μακριά, δηλαδή μαλλιά μιας γυναικός. Όπως το λέει εξάλλου εδώ και η περικοπή, ότι και αυτές οι ακρίδες είχαν μαλλιά σαν μαλλιά γυναικός. Αλλά ας δούμε όμως τώρα αυτές τις περίεργες ακρίδες της Αποκαλύψεως, που εκείνο που διαπιστώσαμε είδαμε ότι δεν έχουν, αυτό μας ενδιαφέρει πάρα πολύ, καμία σχέση με τις γνωστές μας ακρίδες.

Αυτό ήθελα να καταλάβουμε, και ότι η αντίστοιχος πληγή του Φαραώ δεν είναι παρά ένας τύπος πληγής εσχάτης, πληγής των εσχάτων. Αυτό ομοίως κρατήσατε το. Η ίδια η περιγραφή που θα γίνει τώρα, θα δείτε ότι δεν έχει καμία σχέση με τις γνωστές μας ακρίδες.

Και τα ομοιώματα των ακρίδων, λέει ο Ιερός Ευαγγελιστής, συνεχίζοντας την περιγραφή του. Δεν λέει οι ακρίδες, αλλά λέει τα ομοιώματα των ακρίδων, αυτά που μοιάζουν σαν ακρίδες. Ακρίδες. Ώστε ο Ιερός Ευαγγελιστής έρχεται να μας πει ότι δεν είναι ακρίδες, αφού δεν τρώγε χόρτο, μόνο πειράζουν τους ανθρώπους.

Τα ομοιώματα λοιπόν είναι όμοια, τα ομοιώματα, όμοια ίπποις ητοιμασμένοις εις πόλεμον. Μοιάζουν σαν άλογα που είναι έτοιμα για πόλεμο. Και επί τας κεφαλάς αυτών στέφανοι όμοιοι χρυσίω. Στα κεφάλια τους έχουν στέμματα που μοιάζουν με χρυσάφι, αλλά δεν είναι χρυσάφι. Και τα πρόσωπα αυτών ως πρόσωπα ανθρώπων, μοιάζουν τα πρόσωπά τους σαν ανθρώπινα πρόσωπα. Και είχον τρίχας, τρίχας γυναικών, και οι οδόντες αυτών ως λεόντων ήσαν, τα δόντια τους ήσαν σαν δόντια λεονταριών. Και είχον θώρακας ως θώρακας σιδηρούς.

Εδώ οι θώρακες των ακρίδων αυτών ήταν σαν σιδερένιοι, σιδερένιοι θώρακες, κρατήστε αυτό, σιδερένιοι θώρακες. Και η φωνή των πτερύγων αυτών, φωνή, ο θόρυβος, ο κρότος των πτερύγων, ως φωνή αρμάτων ίππων πολλών τρεχόντων εις πόλεμον. Όπως να ορμούν άλογα και άρματα στον πόλεμο, αυτά υπήρχαν τότε, δεν υπήρχε άλλος τρόπος να εκφραστεί.

η ορμή μιας πολεμικής επιθέσεως, γι' αυτό βάζει άλογα και άρματα που τρέχουν στον πόλεμο. Έτσι είναι ο ήχος των πτερύγων αυτών των μυστηριωδών όντων. Και έχουν ουρές ομοίας σκορπίοις, που μοιάζουν με τους σκορπιούς, και κέντρα, κεντριά, όπως είναι της μέλισσας και της σφήκας το κεντρί, και εν ταις ουραίς αυτών εξουσίαν έχουσιν του αδικήσαι τους ανθρώπους μήνας πέντε. Να κεντρίζουν τους ανθρώπους, όπως θα δείτε σε αυτήν την τοιχογραφία που σας είπα, να πιάνει η κάθε μια ακρίδα έναν άνθρωπο, σχηματικά εκεί, να τον κεντρίζει και να πέφτει κάτω αυτός.

Άλλον άνθρωπο τον κεντρίζει, να πέφτει κάτω. Αυτό όμως μήνας πέντε. Έχουν βασιλέα επ' αυτών, έχουν βασιλιά, τον άγγελον της Αβύσσου.

Το όνομά του εβραϊκά λέγεται Αβαδδών. Στην ελληνική έχει το όνομα Απολλύων.

Είδαμε λοιπόν, αγαπητοί μου, ότι από την περιγραφή που μας κάνει ο Ιερός Ευαγγελιστής, σαφέστατα δεν πρόκειται περί των εντόμων των γνωστών μας, αλλά περί όντων ή περί μηχανών σατανικών. Εξάλλου, θα επαναλάβω, το είπα, ομιλεί περί ομοιωμάτων, που σημαίνει ότι δεν είναι ακρίδα αλλά κάτι που μοιάζει σαν ακρίδα.

Τι να θες οι ακρίδες Έχουμε πολύ σοβαρές ενδείξεις ότι πρόκειται περί ιπταμένων θορυβοποιών μηχανημάτων που θα πετούν και θα σκορπούν την βλάβη και την καταστροφή εις τους ανθρώπους. Με τις περιγραφές αυτές μην δυσκολευόμαστε να μην πούμε ότι οι ακρίδες έχουν μια καταπληκτική ομοιότητα με τα αεροπλάνα.

Αν δείτε ένα αεροπλάνο, θα δείτε ότι μοιάζει σαν μία ακρίδα. Ο θόρυβος μάλιστα των πτερύγων, αν μάλιστα έχουμε υπερηχητικά αεροπλάνα, είναι τόσο φοβερός, τόσο δαιμονιώδης, που θυμίζει άρματα μάχης που τρέχουν σαν έναν πόλεμο.

Πάνω από την πόλη μας περνούν τα αεροπλάνα, σε ορισμένα σημεία μάλιστα που είναι η διαδρομή τους, η πορεία τους. Στο σημείο που βρισκόμεθα είναι ένα σημείο της πορείας των αεροπλάνων, κάπου εδώ μένω και εγώ κοντά, ενώ ξέρω ότι είναι αεροπλάνο και ότι τώρα από πάνω περνάει.

Αλλά όταν περνάει με αυτήν την υπερηχητική ταχύτητα, αφού γνωρίζω και δεν είναι η πρώτη φορά που το ακούω, όταν περάσει και γυρίσει από πίσω του ο κρότος, γιατί πρώτα αυτό περνά, μετά έρχεται ο κρότος, σου σπάζει πραγματικά τη χολή.

Ξέρετε ότι οι αγελάδες και τα ζώα, μάλιστα οι αγελάδες, δεν κατεβάζουν γάλα όταν περνούν τέτοιο αεροπλάνο από πάνω, έχει διαπιστωθεί αυτό, αναστέλλουν το γάλα τους. Είναι γνωστό, έχει παρατηρηθεί σας είπα, ακόμη νήπια στην κούνια τους τρομάζουν, όλα αυτά έχουν ομοίως παρατηρηθεί, αλλά αφού ξέρω τι είναι, μου δημιουργεί, θα μου πείτε γιατί, παρέστην πολυβολισμό, γιατί ήμουνα δίπλα εκεί που έγινε πολυβολισμός, από αεροπλάνο, κάποτε, μια φορά και έναν καιρό, από τι αεροπλάνα, Σπιτφάιρ, τρέχα γύρευε της εποχής του 1944-45.

Αγαπητοί μου, μπορείτε να φανταστείτε, μπορείτε να φανταστείτε πολλά αεροπλάνα τέτοια επάνω στον ουρανό, μόνο από το θόρυβο αυτών των αεροπλάνων, δεν είναι ανάγκη να πετάξουν βόμβες, και τι βόμβες, μόνο από το θόρυβο παγώνει κανείς και πραγματικά τρελαίνεται, κι αν αυτό παραλαμβάνεται κάθε μέρα, κι αν πρέπει πολλές ώρες να μπαίνει κανείς, σε ποια καταφύγια αλήθεια, κάποτε μέρα μες καταφύγια.

Σε καταφύγια, σε ποια σήμερα καταφύγια μπορούμε να μείνουμε, ώρες των ωρών μέναμε κάποτε σε καταφύγια, νύχτες ολόκληρες μέναμε σε καταφύγια, ημέρες ολόκληρες.

Πως πρέπει να αισθάνεται κανείς, οι παλαιοί εκείνα τα συμβατικά λεγόμενα όπλα και τα γνωστά όπλα που είχαμε τότε, παρό ήταν τρομερός ο πόλεμος, ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, τρομερός. Ποιος θα είναι ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, ποιος θα είναι;

Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι έχουμε εδώ κάτι το φρικώδες, αληθινά φρικώδες. Προσέξατε ότι έχουν μεταλλικούς θώρακας, μοιάζουν λέει ως θώρακας σιδηρούς, δηλαδή έχουν μία επένδυση μεταλλική. Δυσκολευόμαστε να πούμε ότι δεν είναι τα αεροπλάνα, δηλαδή όταν λέγουν έχουν κεντριά στις ουρές.

Με εξουσία να αδικούν τους ανθρώπους, παλαιότερα, τώρα νομίζω δεν είναι, παλαιότερα το πολυβόλο ήταν στην ουρά του αεροπλάνου, παλαιότερα, εκεί ήταν ο πολυβολητής, στα Ουέλιγκτον, τα τότε του 1940, θυμούμαι έναν καταλελυμμένο στο Τατόι, υπηρέτησαν στην αεροπορία κάποτε, θυμούμαι λοιπόν, εκεί ήταν οι θέσεις του πολυβολητού, η εξουσία λοιπόν στην ουρά, δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ.

Δείχνει ότι αυτές οι ακρίδες, εντός εισαγωγικών πια βάζω τη λέξη ακρίδες, φέρουν οπλισμόν, ο βασιλιάς των, δηλαδή ο αρχηγός των, όπως είναι γνωστό οι ακρίδες ξέρετε είναι αβασίλευτες, οι μέλισσες έχουν βασίλισσα και υπακούν πιστότατα εις την βασίλισσα, αλλά οι ακρίδες δεν έχουν βασιλέα, είναι αβασίλευτες, γι' αυτό και κινούνται κατά το δοκούν, όπως θέλουν κινούνται, γι' αυτό και τελικά πέφτουν στη θάλασσα και πνίγονται οι ακρίδες.

Είναι γνωστό. Πώς εδώ αυτές οι ιδιότυπες, περίεργες, παράξενες, αλλόκοτες ακρίδες έχουν βασιλέα, και αυτό ακόμα δείχνει ότι δεν πρόκειται περί ακρίδων. Και ποιο είναι το όνομα του βασιλέως αυτού; Αβαδών, δηλαδή Απολλύων.

Είναι γνωστό, και μάλλον έτσι φαίνεται να είναι, ότι η λέξη Απολλύων είναι μία σαρκαστική απόδοσις του ονόματος Απόλλων, το οποίον όνομα Απόλλων ετυμολογείται από τον Αρχίλοχο τον Πάριο, έβδομος αιών προ Χριστού, αλλά και κατόπιν από τον Αισχύλο, στο έργο του Αγαμέμνων στίχος 1082, σας λέω και την παραπομπή, ότι παράγεται από το απόλλυμι που θα πει καταστρέφω παρατεταμένα, διότι όλλυμι θα πει καταστρέφω, απόλλυμι σημαίνει καταστροφή επιτεταμένη, γι' αυτό λέγει το λεξικό καταστρέφω εντελώς, το λεξικό του Λίντελ και Σκοτ, θα κοίταξα και να σας τα αποδώσω έτσι, φονεύω, σφάζω.

Αυτό θα πει Απολλύων, ώστε λοιπόν το όνομα του βασιλέως των ακρίδων θα ονειρώνει το καταστρεπτικό έργο αυτών των περιέργων σατανικών όντων. Ακόμη ίσως πρόκειται και περί φοβερών πολέμων που θα χρησιμοποιηθούν τα αεροπλάνα, αλλά ήδη χρησιμοποιήθηκαν.

Δια πρώτη φορά στην ιστορία έχουμε παγκοσμίους πολέμους και δια πρώτη φορά στην ιστορία χρησιμοποιήθηκαν εις αυτούς τους παγκοσμίους πολέμους, των πρώτων και των δεύτερων, χρησιμοποιήθηκαν τα αεροπλάνα.

Οι συνέπειες αυτών των αεροπλάνων, όπως ξέρετε, στους βομβαρδισμούς είναι φοβερές. Ενθυμούμαι μικρός ήμουν τότε που εγίνετο ο πρώτος, ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Όταν εβομβαρδίζετο το Λονδίνο έγραφαν οι εφημερίδες ότι εσκοτείνιαζε ο ήλιος.

Το θυμήθηκα τώρα που διάβαζα το βιβλίο της Αποκαλύψεως. Είχα μόνο την τότε εικόνα. Ήταν τόσα πολλά τα αεροπλάνα, τα γερμανικά. Ώστε σκοτίζεται ο ήλιος, το τι έπεφτε τώρα από αυτά τα αεροπλάνα επάνω στο Λονδίνο, βάλτε με το μυαλό σας, το τι έπεφτε.

Που λέγει εδώ το βιβλίο της Αποκαλύψεως, ότι οι ακρίδες, υπάρχει ερμηνεία ότι ο καπνός δεν είναι καπνός, αλλά είναι το νέφος των ακρίδων δίκην καπνού. Που σκιάζει πραγματικά τον ήλιο. Αυτό μου θύμισε που εσκίαζε η παρουσία των αεροπλάνων τον ουρανό του Λονδίνου.

Είναι τα εξής αξιοσημείωτα από αυτά που μας λέγει το βιβλίο της Αποκαλύψεως. Πρώτον, ἐδόθη αὐταῖς ἵνα μὴ ἀποκτείνωσιν αὐτούς, ἀλλ' ἵνα βασανισθῶσι μῆνας πέντε. Εδόθη εξουσία να μη φονεύουν τους ανθρώπους αλλά τους βασανίζουν πέντε μήνες.

Αυτό βέβαια το να μην φονεύουν είναι σχετικό, διότι υπάρχει και ο θάνατος, αλλά κυρίως όμως δεν είναι τόσο ο θάνατος όσο ο βασανισμός. Γράφει επάνω σε αυτό το σημείο ο πατήρ Γαβριήλ Διονυσιάτης, που υπήρξε επί σειρά ετών, δεκαετιών ολοκλήρων, ηγούμενος της Μονής Διονυσίου.

Θυμούμαι δε το 1962 που είχαμε επισκεφθεί ως σχολή κάποτε την Μονή Διονυσίου στο Άγιον Όρος. Μας ξεναγούσε γλαφυρότατα και ωραιότατα στις περίφημες αυτές τοιχογραφίες που δείχνουν κατά ιστορημένο, δηλαδή ζωγραφισμένο τρόπο.

Έξω από την τραπεζαρία της Μονής, δηλαδή στο διάδρομο σε ένα περιστήλιο εκεί, δείχνουν όλη την παράσταση με χρώματα των πληγών της Αποκαλύψεως. Αυτό που θα σας διαβάσω κάπου τα δημοσίευσε ο πατήρ Γαβριήλ και σας διαβάζω επί λέξη.

Η εξήγησις, γράφει, του πίνακος αυτού περιέχει γεγονότα φοβερά, ιδία της ατομικής ενεργείας. Παριστά άνωθεν άγγελον μετά τεραστίας σάλπιγγος, καλούντα εις συναγερμόν, και κάτωθεν τέρατα εν σχήματι ακρίδων και σκορπίων πετώμενα εν τω ουρανώ, οπόθεν έρριψαν τον αστέρα εις το θέα της Αβύσσου, και εξήλθε καπνός τεράστιος, διαπλατυνόμενος εν τη κορυφή εις σχήμα μύκητος, μανιταριού, και κάτωθεν του Φρέατος της Αβύσσου πλήθος νεκρών ανθρώπων, άλλων εν στολές, ετέρων ημιγύμνων και άλλων με τους νυκτικούς μανδύες.

Εν τω αριστερώ δε μέρει και τινάς ζώντας, αλλά παραμορφωμένους. Και αυτά ζωγραφήθηκαν τρακόσα χρόνια από σήμερα. Και μερικοί λέει σαν παραμορφωμένοι, οίτινες, ούτε βλέπουσιν, ούτε ακούουσιν, ούτε είναι, Εξηγεί τώρα ο πατήρ Γαβριήλ.

Ούτοι είναι οι διασωθέντες εν Χιροσίμα της Ιαπωνίας, εκ της πανωλεθρίας της ατομικής βόμβας. Ιδίως τα μικρά παιδιά εκ τούτων, ως διηγούνται αυτόπται επισκέπται της πόλεως ταύτης. Τα παιδιά αυτά διαμένουν στο αυτό ύψος όπως τότε.

Καθότι η ραδιενέργεια της βόμβας προσβάλλει τη σπονδυλική στήλη και δεν υψούται το ανάστημα. Αλλά λαμβάνει εύρος και παραμορφούται, ως εικονίζει τους επιζήσαντας ο πίναξ ούτος. Δηλαδή αυτή η εικόνα όπως είναι εκεί στο μοναστήριο.

Είναι ένα δεύτερο σημείο. Και εν ταις ημέραις εκείναις, είναι χαρακτηριστικό, δεν το ηρεύνησα, πιθανώς είναι η μοναδική εκφράσις. Αλλά δεν είμαι σίγουρος, δεν το ηρεύνησα, μου έκανε μόνο εντύπωση. Οι φράσεις 'εν ταις ημέραις εκείναις', που δείχνει κάτι που θα είναι αποκλειστικά εσχατολογικόν, ενώ για κανένα άλλο σημείο δεν λέγει ο Ιερός Ευαγγελιστής της Αποκαλύψεως 'εν ταις ημέραις εκείναις', εκείνες τις μέρες δηλαδή, ζητήσουσιν οι άνθρωποι τον θάνατον και ου μη εὑρήσουσιν αυτόν και επιθυμήσουσιν αποθανείν και φεύξεται απ' αυτών ο θάνατος.

Τι σημαίνει αυτό, τι μπορούμε να δούμε πάνω εις αυτό, ότι θα ζητούν να πεθάνουν και δεν θα μπορούν, εννοείται δηλαδή όσοι επιζήσουν θα ζητούν να πεθάνουν και δεν θα μπορούν να πεθάνουν, γιατί θα βασανίζονται από τις αρρώστιες που θα τους έχει προκαλέσει, αγαπητοί μου, η ραδιενέργεια.

Μία, δεν ξέρω πόσες αιτίες και ποια αιτία μπορεί να είναι, να έχει η αρρώστια του καρκίνου, αλλά ένα ξέρομαι ότι μία από τις αιτίες είναι και η ραδιενέργεια που προκαλεί καρκίνο, είναι γνωστό αυτό. Γι' αυτό τι μας λέγουν οι γιατροί; Μη κάνετε πολλές ακτινοβολίες, μη κάνετε δηλαδή πολλές ακτινογραφίες, γιατί δέχεστε πολλή ακτινοβολία, διότι προκαλείται καρκίνος μετά ταύτα, λευχαιμία κτλ.

Είναι αρρώστιες, φαίνεται, οι οποίες, το ξέραμε αυτό, βασανίζουν πραγματικά τους ανθρώπους. Τώρα τι αρρώστιες, μόνο αυτές, μόνο από τη ραδιενέργεια; Δεν είναι η φρίκη, δεν είναι η παραφροσύνη; Δεν μπορώ να φανταστώ μπροστά σε μία σκηνή τέτοια, τέτοιου πολέμου, να μην παραφρονεί ένας άνθρωπος.

Δεν μπορώ να φανταστώ. Συνεπώς, πρέπει να είναι αρρώστιες διαρκείας, ή σωματικές, ή ψυχικές, ή ψυχοσωματικές, μεικτές. Είναι αξιοπρόσεκτον ότι τα πρωτεία, ιδίᾳ στην εποχή μας, των ασθενειών κατέχουν οι ψυχικές αρρώστιες. Είναι αξιοσημείωτο αυτό. Αλλά θα μπορούσαμε, αγαπητοί μου, αυτά που λέγει εδώ η Αποκάλυψις, να τα συνοψίσουμε σε όσα υπομνηματίζει η προκάλυψις, προφητεία εκείνη που ο Θεός έβαλε στο στόμα του Μωυσέως, διά το μέλλον των Εβραίων, εάν αποστατούσαν από τον Θεό. Συνεπώς, επιτρέψατέ μου, να εννοήσουμε την προφητεία με μία προφητεία. Διότι είναι προφητεία εκείνο που είναι στην Παλαιά Διαθήκη, είναι στο Δευτερονόμιο, στο κεφάλαιο 28, έχει φοβερά και πολλά.

Εγώ κάνω μία επιλογή μερικών σημείων, για να ιδεί κανείς ότι εκείνα που αποτελούν προφητεία, έρχονται να ερμηνεύσουν πιθανότατα μιαν άλλη προφητεία, την προφητεία της Αποκαλύψεως. Σας διαβάζω.

Σημειώσατε ακόμη ότι αυτά τα λέγει ο Μωυσής στους Εβραίους, στο λαό του Θεού. Εάν αποστατήσει ο λαός. Αλλά μην ξεχνάτε ότι έχουμε το λαό της Χάριτος, είναι οι χριστιανοί. Οπότε, οι ίδιες πληγές και οι ίδιες κατάρες πίπτουν εις τους ανθρώπους, εις το λαό του Θεού που έχει αποστατήσει.

Μη πούμε λοιπόν ότι αυτό αφορά εις τους Εβραίους, όχι, αλλά αφορά και εις τους Χριστιανούς που είναι ο λαός του Θεού. Ακούσατε, θα τρομάξετε. «Καὶ ἔσται ἐὰν μὴ εἰσακούσῃς τῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου, φυλάσσειν καὶ ποιεῖν πάσας τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, ὅσας ἐγὼ ἐντέλλομαί σοι σήμερον, καὶ ἐλεύσονται ἐπὶ σὲ πᾶσαι αἱ κατάραι αὗται καὶ καταλήμψονταί σε». Εάν δεν ακούσεις, θα πέσουν όλες οι κατάρες επάνω σου. «Πατάξαι σε Κύριος ἐν ἕλκει Αἰγυπτίῳ ἐν ταῖς ἕδραις καὶ ψώρᾳ ἀγρίᾳ καὶ κνήφῃ, ὥστε μὴ δύνασθαί σε ἰαθῆναι». Θα πέσει απάνω σου, λέγει, έλκος, τα έλκη, πληγές, «ἐν ταῖς ἕδραις», ψώρα αγρία, θα πει φοβερή, και κνήφη, φαγούρα, που δεν θα μπορείς να θεραπευτείς. «Πατάξαι σε Κύριος παραπληξίᾳ», θα σε χτυπήσει ο Κύριος με παραπληξία, παράλυση, «καὶ ἀορασίᾳ», τύφλωση, «καὶ ἐκστάσει διανοίας», παραφροσύνη,

θα μείνεις ἔκστασις διανοίας, παραφροσύνη. «Καὶ ἔσῃ παράπληκτος διὰ τὰ ὁράματα τῶν ὀφθαλμῶν σου ἃ βλέψῃ». Και θα μείνεις άναυδος και έξαλλος από εκείνα που θα βλέπουν τα μάτια σου. Θα βλέπουν φοβερές σφαγές και καταστροφές, και αυτά που θα βλέπεις θα σε κάνουν τρελό. «Πατάξαι σε Κύριος ἐν ἕλκει πονηρῷ», θα σε χτυπήσει με κακοήθες έλκος, όπως είναι και ο καρκίνος, ἐπὶ τὰ γόνατα καὶ ἐπὶ τὰς κνήμας, ὥστε μὴ δύνασθαι ἰαθῆναι, ἀπὸ ἴχνους τῶν ποδῶν σου ἕως τῆς κορυφῆς σου, απ' τα νύχια των ποδιών σου μέχρι το κεφάλι σου.

Θα γεμίσεις από τέτοιες πληγές. «Καὶ δώσει σοι Κύριος ἐκεῖ καρδίαν ἀθυμοῦσαν» και θα σου δώσει μελαγχολία, «καὶ ἐκλείποντας ὀφθαλμοὺς καὶ τηκομένην ψυχήν», τα μάτια σου θα έχουν σβήσει, και η ψυχή σου θα λιώνει, ψυχικά νοσήματα. «Τὸ πρωὶ ἐρεῖς», το πρωί θα πεις, «πῶς ἂν γένοιτο ἑσπέρα», πώς να γίνει βράδυ, «καὶ τὸ ἑσπέρας ἐρεῖς πῶς ἂν γένοιτο πρωί», και το βράδυ θα λες πότε να ξημερώσει, «ἀπὸ τοῦ φόβου τῆς καρδίας σου ἃ φοβηθήσῃ καὶ ἀπὸ τῶν ὁραμάτων τῶν ὀφθαλμῶν σου», από το φόβο της καρδιάς σου, και από εκείνα που θα βλέπουν τα μάτια σου. Αυτός είναι ο βασανισμός, αγαπητοί μου. Αυτή είναι η πληγή. Αυτός είναι ο βασανισμός, που βασανίζεσαι χωρίς να πεθαίνεις.

Αλλά θα συνεχίσουμε την ερχομένη Κυριακή.