On Temptations

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

A homily on temptations, given at the Holy Monastery of Philotheou.

And God, who examines hearts and reins, knows very well what each of us hides in the depths of his heart. In terms of his passion, in terms of his gifts and his intentions, He intervenes accordingly, usually with bitter remedies, and many times with a real crucifixion,

in order to raise us up in soul, to make us healthy in soul and worthy to pass the toll-houses and to reach the throne of Grace.

Among the other Saints and Martyrs we have the Protomartyr Stephen, the Archdeacon. He was one of the seven, chosen and elected by the Holy Apostles to serve the Church, to serve the Church. He was the good Archdeacon. When did this Deacon of Christ see the Son of

God standing at the right hand of the Father? When did he see Him? When was he counted worthy of this great grace? Only then, when the heavy stones, the stoning by the evil men, by those who hate our Christ, when these stones were breaking his ribs, his face,

all of him, when the blood was flowing down over him, then he began to ascend into the heavens.

the Christian. From the furnace to comfort; comfort he does not accept. This is why the good God, who as a good Father, in order to give true adoption as sons and to make a man a co-heir with Christ and an heir of God, will pass him through the furnace of trial.

One man in one way, another in another. All of them arrive through trial, according to how God will judge to send that trial.

God stirs up a war, chiefly against us monks. Youth begins. He brings the monk into the war of the flesh. He permits the demon of fornication to wage war, even though outside his life may have seemed pure, because he had not come up against sin and it was a calm, ordinary condition. God knew that outside, if He permitted this demon,

the man would not manage to come through it. So He enlightens him, He gives him the prevenient grace, He gives him strength, He gives him the will, He draws him, and the man renounces the world. So he comes here, he enters the field of battle, and there God unleashes the demon. It happens again and again, and the monk comes complaining and says, 'I did not have this war before, and how is it that I have it here, this other war, ' and he says, 'I have become worse here than I was.'

'In the world I did not have so much warfare, I did not have so many temptations; here I get entangled, here I have many, so I am not going the right way. That life was better than this one, let us admit it.' No, it is not so. Here God unleashed it, here He let the demon loose to war against you. Why? To bring you forth, to bring you forth as a martyr, a struggler, with the right to receive the crown. This is why it is said that if people knew the monk has many temptations,

they would not become monks. But also, on the other hand, if they knew the glory of monks in the other world, they would all become monks. And He sets the war upon us. But when He permits the demon and puts us into the battle, He does not leave us without grace. He comes and stands beside us invisibly and strengthens the soul, He enlightens the monk, the monk is taught the war,

and so he gives battle. And there he is judged: either he will be crowned or he will be defeated. According to Isaac the Syrian, God does not want oxen for the other life, he says; He does not want oxen, mindless, untested, unwise men, not wise according to worldly wisdom, but wise in the war against the demon, against the world, and against oneself. Man must become a struggler,

and in this threefold war he becomes wise and learns the art of arts and the science of sciences, and, now a graduate of the wisdom that is according to God, he ascends and becomes heir of a kingdom, not an earthly one, not a corruptible one, but an incorruptible kingdom, and he becomes an heir, he becomes a noble and wise man. You see simple men, and in the years of the fathers, men who never finished a single school, Saint Anthony the Great, who did not know how to read,

and yet Saint Anthony the Great was gifted, a spiritual man of many degrees, and he took first place among the ascetics because he became wise. But in order to become graduates of God, we must fight various battles, many subjects, just as children at school have many subjects, this one and that one and the other, mathematics and chemistry, so that in all of them they give the battle of the examinations. and then they will pass them all.

In the same way we too take examinations, each of us in how he will earn the degree and the good grade. The logismoi, the intrusive thoughts, come. We monks do not want worldly philosophies, we do not want many teachings. What do we monks want? We want to know the war we have to wage, how we will fight the logismoi, the fantasy, the images, and how to keep the Holy Gospel as best we can.

In the war of the flesh we have learned that we have the natural condition. There is the natural war; it is sown within our nature, in blood and flesh, the passion. It's a natural need, just as there's the need for food, the need for sleep, the need to be clothed. The flesh has these needs. And alongside this it also has the natural provision for the increase of the human race, the way all the animals go about it. 'Be fruitful and multiply and fill the earth,

' and so on, says the Scripture. So here too we have this warfare, the natural one: nature rises up and demands what belongs to it, its own satisfaction; and the demon comes in from the other side and hardens the whole thing, and he steps in and takes the helm and steers the situation. Steers what? He steers the thoughts and the imagination; he brings us images, brings us one thing after another, pushes the situation to its limit, and agitates us. What must we do here?

Christ teaches us. The fathers teach us, it says: out of the heart come forth evil thoughts, the logismoi, the Gospel says this. Out of the heart, it says, all these things spring up. And what has to happen now? The heart must be cleansed. How is it cleansed? It is full of roots, thorny roots. Thorny roots,

and whoever wants to break these thorny roots bleeds and suffers pain. So unless he bleeds and suffers, the thorny roots remain; but by human effort, with the help of grace, with the teaching of the fathers and so on, a person will break them one by one. Like a surgeon, he comes with the forceps and pulls them out one by one, and when he uproots them, the heart turns to blood and pain. And the one who shows patient endurance under

God's operation will one day become healthy. His heart will no longer desire these things, the disordered and ugly things. But at that moment he will react against the pain, against the uprooting of these roots, and he will not show the patient endurance needed to hold still there. Under the surgeon's operation he will remain subject to the passions. For who can boast, according to the fathers, that he has kept his heart undefiled?

No one. Even Saint Basil the Great, as he puts it: 'I have not known a woman, and yet I am not a virgin.' I do indeed have the warfare of the imagination, the nocturnal warfare, the dreams, and so on. And I tell you, all of this is a false sensation in the heart. So the heart is not virginal, even if I myself never knew what the other sex is.

And struggling manfully against the evil imaginations, against the filthy fantasies that bring us a thousand and one things, we must fight against them, to snuff out the fantasies that give birth to the filthy logismoi; and on the other hand, with fasting and self-control as far as we are able, with our rule of prayer, and with toil and labor at our work and toward our brother. For one thing, we show our resolve before God that we want to be cleansed, to be purified, and to become holy. Not because these efforts will by themselves bring about holiness, but because we are contributing to the work of our cleansing together with God.

We are fellow workers with God. We work together with God in the cleansing of our heart.

So then, we have the dreams. So the devil comes in from there to do his work on us. He brings us fantasies while we sleep, so that when we wake, what he stirred up in our sleep will come back to our memory, to set off our day of warfare. What must we do here? We must dismiss the case of the dream as nothing, taking care not to keep remembering them.

Otherwise they influence us and conquer us, and afterward they gain strength, and each time they come as the victor from the previous time, and the time before that, and the one before that. And it says to us: here I am; now don't even speak about this, I'll put you down. Like a little child who wrestles once, twice, three, five times, and the moment he sees his opponent he goes weak. He can't stand up to him, because the defeats he suffered before have crushed his morale. And so he can't face it. As the Abba says,

when something like this happens the soul is immediately paralyzed by the re-imaging of the evil fantasy. It surrenders, he tells us. And then it thinks up still other things. That is why we need to be fully armed, to be shrewd and clever, to be watchmen, to be lookouts, so that at the very first image of them we strike them down. One, two, three, five, ten times,

and the enemy will begin to suffer defeat whenever he comes again to mount his opposition and his warfare. A certain elder used to cast out many demons, even chief demons, high-ranking officer-demons, from people, and with great ease. His disciple asks him, in bewilderment: 'Elder, why is it that the demons fear you and flee?' 'My child, I have done nothing noteworthy; this happens by the grace of God. But what I can say is this: all these years we have been fighting in the imagination, against evil logismoi,

against evil fantasies, yet by the grace of God the imagination never once defeated me. Never did the imagination conquer me; I gave neither my assent nor even entertained the coupling of the thought. And because I was never defeated, that is why the demons now depart at once and are driven out of people.' So then, he came out first in everything; he was top of his class in all of it, and this now bears on the matter before us.

And it is the same with the next thing. Envy will war against us, jealousy will war against us, pride will war against us, egoism, judging others, idle talk, and the rest. Look, what is needed here is watchfulness, nepsis. The thought tells me to take up this grievance, to say something to him, to blow off steam. I'd like to blow off steam, but I'll be the one who bursts, because once I start and speak I'll say something to him that I shouldn't, and I'll hear from him something I shouldn't hear, and so I'll take the harm inside. And that is not blowing off steam, it is bursting;

that is, I'm the one who ends up suffering for it,

The Jesus Prayer. Whereas if he had gone and spoken to him and so on, what would have happened? It would have been a defeat. Today this defeat, tomorrow another, and another, and the person becomes enslaved to the passions on that side. And you suffer the other thing as well, just as the proud arrive at the thought, "I am something." I have this grace, that I know what such a thought is; and if I do not react, I will say, "What am I?

Dust and clay." That is my worth, that is my honor. And what becomes of the clay, of the dust that everyone treads on, both animals and men? That is what you are, so be quiet. What do you have that you did not receive? And if you received it, why do you boast as though you did not? Whatever you have, you have it from God. And now you boast that you have it from your God and that you are something, when you are nothing.

Has experience not proved it, then and there, and there, and there, that you stumbled? And you suffered so many things, and now you rise up because once, by God's grace, you thought of something good and spoke a word or two, or you took up some charitable work, some ministry, and gave the tired a little rest, and you reckon this to be something. But what did Christ do for you? God came down from the heavens to the earth and became man. He emptied himself and came down and was born of a woman and became man,

and he humbled himself, and he endured the reproach of men, the mockery of men. He asks the little child, he says, who crucified Christ, was it the Jews? And the little one answers. No, not the Jews. Then who did it, elder? Envy, he says, and malice. Envy and malice crucified Christ. For Christ the Lord worked miracles, and all the world ran to him, and the Jews, the Scribes and the Pharisees said, what is happening here with this man?

This man is drawing everyone to himself; we will get rid of him from our midst. And we too were amazed to see the other side, that one of the disciples, one of the twelve disciples, should come to this. He became the betrayer of his teacher; it was not that he did not hear his teacher's teaching, he did hear it. He had the spirit of the love of money, and he did not fight it, or he fought it badly, until he became the betrayer. The love of money took hold of him, and God knew his passion. If it had been us, we would have said, we have now fed his love of money, and that is why it turned out this way.

That is human judgment; but what did God do? He gave him the wallet, the purse, the treasury, the money-box, which he kept from the offerings of the pious women and the rest, who helped in the work of feeding the Apostles. The women ministered and supported the cause, and God gave him the treasury and said, you keep watch over it, and so on. So that he might not say, I was forced into stealing because my teacher did not provide for me, I was penniless and so on, and that is why I fell into this sickness. Here, take it and have it,

so that you cannot say you did not have it and that this is why you became a thief. Yet behold, this one is evil too, my child; he does not come to see what he has, but at once he says, what will you give me to hand him over to you? And he took the pieces of silver from them and made the arrangement. So the yielding took place and he completed the betrayal. And we too hand our soul over to the devil when we do not resist evil. We monks here have nothing else to do but to fight against the deep passion, and this is why the monks who make progress are crowned and become great, and we have millions of ascetics and monks and the rest. And the Fathers.

As we said from the beginning, three times over you must reflect on this; but they were trained at the feet of the elders in how to fight one passion at a time. Father, he says, what shall I do, how shall I fight? Many passions unfold here and there and everywhere, and I have lost my bearings. No, my child, not like that. You do not take on all the passions at once. Take one at a time. Today this one is warring against you, so strike it. And if this one is not warring against you, strike the other.

And little by little, striking and striking and striking, slowly the passions are subdued, and you yourself will be raised up spiritually. We people of today face the very same warfare, because they are the very same demons, and they have not changed. So they war against us too. They warred against the Fathers of old as well. But those were the valiant ones. Were they born great? We are the ones who fall, when the thought comes against our brother and we cannot resist it,

but we sit and accept it, because he spoke a word to me, because he looked at me askance, because he did not do me a favor. We weave and weave the thoughts, and then what happens? We go from bad to worse, and we lose our love, and we lose God. The devil says, you will find your chances. He plays the fool with you now, and time passes and every ugly thing settles inside. It will grow and grow and grow, and now, look, nothing came of saying that and thinking that and so on.

And from a little ant it will become a little lion. Then it will become a full-grown lion, and when he finally realizes that it has taken him over, led him around and wrapped him up completely, and he rises up to strike back at it, he will run straight into the strength of the lion. And I say to him, you have taken on a lion to fight; be careful it does not crush your bones. So it is now as well. What is it, as Saint Basil says, for me to speak one word, or to entertain one thought?

Yes, yes, but the one thought will bring the next, and one thought leads to another, and one yielding leads to another, and little by little the person becomes enslaved to the passions. This is why we too fight against the same demons. But the difference is that we yield, and I am the first among them. We yield. A suspicion comes to us about our brother and we believe it. And so they plant it in us. But where did so-and-so say it, where did he say it, and so on, yes. From mouth to mouth and from thought to thought it travels far.

I forgot that there is also a spirit of suspicion, and I gladly received it, when things are not so at all. We examined this here, as we see also in the case of the deacon and the senior monk. I have told it before and it has been read aloud in the Gerontikon. There were two of them in a monastery, and perhaps they even served the Liturgy together; one was a deacon, and one was a senior monk. And one day the monk saw the deacon looking gloomy, not himself as he had been the day before and the day before that, cheerful, speaking kindly and so on.

He says, deacon, why are you like this, did I do something to you? Yes, he says, you did such a thing and you scandalized me. "I didn't do it," says the deacon, "whatever it was you think I did." He stops and reflects. Where did the deacon come up with this, when he hadn't done it at all? His conscience bore witness in his struggle that he had never done such a thing. So the deacon goes to the spiritual father. "Please," he says, "have mercy."

And the father tells him: look at yourself. I haven't done it, and I would never lie to you, but you cannot take the whole thing on the deacon alone. Conquer evil with good, the other man's pride with your own humility, and begin by putting the question to yourself. And the deacon says within himself, stung by what he had seen: "Wait now. You have committed your faults out in the world and you want to forget them. Perhaps you did this too and simply don't remember, just as you have done so many other things and forgotten them. You forgot this one as well, you received forgiveness, you did it."

The matter is settled, he tells himself, so why speak in circles? "You received forgiveness from the deacon; yes, you did it." And that thought pressed down hard: you did it. So he bows himself down, goes and falls before the holy father, and says: "My deacon, you know, I must have done it. I have forgotten, I have forgotten it. You yourself saw as much. Forgive me, deacon; let us forgive one another." "No, no, no," says the other, "I was illumined from above and given to understand that you did not do it.

My brother, you did not do it. I, I, I was the one deceived." There it is: the moment one humbled himself, the delusion left the other as well. Until that moment both were holding onto their own position. This is the whole art of it, and it deserves real study; we should sit down and read how it is done. But we, the men of today, because our egoism is untouched, because we have never once let it be broken even a little, the moment something merely shows itself we take offense at our brother: why did he say that to me, and who is he anyway, and I am the greater one.

Even when I know full well I am the lesser, still I think he had no right to insult me. Our own mind puts a thousand and two such things into us. And after that we cannot manage. We grow touchy and vulnerable, and at the very first sign we all begin to fret and lament, saying, oh, we are not doing well, oh, we have no love, oh, we have no brotherly love, we are barely two souls together and where will we end up. And with everything that lies before us,

we need medicines, and we have a whole pharmacy of them. Eat, my poor ones, take them, and you will be made well. But because one medicine is bitter, and another sour, and another is a scalpel that cuts, and another one hurts, we hold back. You will not get well that way, my child. Consider what the fathers say. Look at our elders, our grandfathers in the faith; look at my own elder, and what the poor man endured for my sake. When he was living in the cave, a certain monk lost his patience and threw the plate of food straight in his face,

because, who knows, perhaps it had not agreed with him and left his head aching, and he could not bear it there in the solitude of the cave. But the elder kept his patience; he simply took it, plate and all. He bowed his head down low, said, "Bless, Father, " and set it aside; and it is this man who is the victor. Another day, over in Katounakia, something else happened. He was with Elder Joseph the Hesychast there, and nearby lived a sick monk,

very hot-tempered and quick to take offense. I don't know just what had occurred over some small matter, but the man began screaming at Elder Ephraim, the poor soul, and the Lord helped Elder Ephraim through it: "You wretched old man, you are this, you are that." And the Elder, once again, in his usual way, seeing his own elder Joseph tormented by this man, felt the egoism and the anger flare up inside him, and thought, this time it will not spare me; it is rising from within. So great was the anger swelling up in him that he had to get out at once.

What did he do? He said, that is enough, and to keep the matter from breaking out he went off. "I go and throw myself down," he says, "inside the church, and I begin to cry out from under the weight of the anger. I have anger in me now, he told me, and I had gone out with it, and the thought would not leave me." He fell to the ground and cried aloud: "Help me, my Christ, help me now. Help me, Lord Jesus Christ, save me, save me, help me." And he began to weep: "Help me, my God, help me, change my thought and my heart." And he wept, and the tears fell until he was wetting the floor beneath him.

And once he had watered the floor beneath him with his tears, there, the anger was calmed within him. He came out and spoke in a sweet and gentle way: "Grandfather, " he said, "why do you torment the Elder like this?" For here is the heart of it: we did not come here to inherit fields and olive trees and rocks. We came for the sake of our soul; we came for love. If we lose love, we have lost God. All these other things we will leave behind, but love we will carry with us.

Once I would have struck at the man himself, and the demons of my anger would have come circling back again. But this time I found myself thrown down on the ground, and I stood my ground and prayed and choked the anger within me, and its stirrings went out of me. See how it goes: the same with this passion and with that one. What does the passion want? It wants to be confronted; then it will retreat. One way or another, it will give way. It wants you to come to the tight place,

to the point of hard pressure, and not to yield. Stand firm there, and your passion will retreat. And why will it retreat? Because the one who fights it has, as it were, second place; he has a certain power and a certain commission from God to fight alongside him. The moment that limit which God has set is used up, the passion retreats before God himself. And then what happens? You are crowned. You have won the victory.

I too was fighting: in one passion the war, and in another, and another, and another. And so the war truly began, and I struggled for several days. It seemed to me that I had no spiritual ascent at all. As far as those battles reached, they reached, and there I came to a stop. Then I began to be like the shore when the sea grows calm and starts to cast up its refuse onto the sand. One thing washing up here, another there,

I was left in a kind of ascetic barrenness; I had nothing at all. It showed itself there, and it shows itself now. Ah, that's how it is! For everything, what shall I do? My child, what can you do? Strike the fantasy, strike that thing, and when it comes, at times give it a blow. Take up a stick, even. Ah, that's it! This is the warfare. And I began.

Warfare, warfare, it grew hard. Take this one, take the other one too. And when I went to lie down, or when it came at me in my sleep and I saw it under the pillow and struck it down, then a fragrance would rise up out of the bedcovers. A spiritual fragrance. And what was it? It was the purity that came from the warfare I had resisted. The fragrance would come and fill my soul.

And I say, look how beautiful the warfare is. Fighting even in my sleep. Real sleep, true sleep.

So it is, just as sometimes it comes from much prayer, sitting at the prayer, breathing in and breathing out, in and out, for one hour, two, three, four hours, in and out; and out of that breathing a fragrance was born, and the whole place was filled with fragrance. I would go in to the elder, warmed by the prayer in my thought, and everything gave off fragrance, even my laughter and my clothes; all of it was made fragrant by the elder's prayer, as he used to say. The fragrance of Christ, he says, is the name of Christ, and the name of God perfumes us.

But this taskmaster, the demon, comes and takes our prayer away and leaves us dry. When he tells you, I know you have no obstacle in you: something rotten and soft and decayed has nothing to give; but as long as a thing is fresh, it gives off fragrance. So sleep was fought, and lust was fought, and anger; and then came envy and jealousy: why should my brother go further than I, why should he say the prayer better than I?

Why don't you rejoice? Why are you embittered? Because your heart is not pure, and so love is missing. So you turn to prayer: My Christ, give me love, give me love for my brother. Lord Jesus Christ, help my brother. Lord Jesus Christ, give him greater progress. Lord Jesus Christ, give him

greater progress. No, grant to my brother a love, and lay it upon my heart, a love for my brother who is going forward. At that moment I do not know what to say; I said everything, and the words I would have said were of no use, all of it, the whole of it.

That is why God had given me penthos, mourning for sin. Out of all that grace and out of the prayer, God gave a penthos, and there was not a day or a night when my eyes did not run with tears. And I remember, ungrateful as I was, a letter would come, the elder would give it to me, and the passions would flare up. I saw the tears of the elder, you see; again he would say, and you too, read it. He says, write two words. And I would say them. Afterward, I say, we do not wash ourselves. Here we wash ourselves with our tears.

We weep and wash our own face. Why did all this happen? Because there was forcing, the holy violence we do to ourselves. That is the whole discipline. But when there is no such forcing, none of this ever comes about. And I want to say that we monks, our task is to learn this discipline of the strugglers, the passions and the demons. But we will never acquire it, whatever else we learn; we may study the earth, we may come to know the demons, we may become great, but it is worth nothing unless we become so within ourselves,

standing against the passions.

And little by little I see improvements in myself, and our elders tell us: work your youth so that you may rest in your old age. What does this mean? My child, he says, now that you are young, fight the passions, fight the thought, fight the imagination, labor in your obedience, toil, sweat, keep vigil; and all these labors, this whole struggle, is work. These are the years the hand must work. When the years pass and you tell the body to fight and it no

longer has the strength to struggle with this thing and that, you will already have worked through the years God appointed you to labor, and at once he will grant you a pension. And according to your craft, according to your position, so will be the pension you receive. And what is this pension? It is the grace of God, he says. Look, ask me now, and I will answer you. Within myself, my child, I feel Paradise. The prayer runs like a clock.

As for passion, I see none. Nothing stirs. The warfare does not press me, I have no logismoi, no uprisings within. None of this is some achievement of today; it is the fruit of that youth, he says. Then everything was brought to birth. Now comes the reward. A younger monk saw much warfare and begged God. My God, lighten me from this warfare that burns me, that burns and burns. God heard his prayer, and he felt the freedom.

And once he went to a great, experienced elder, a man still young who had passed through a sea of warfare, and he says to him: Elder, I have been lifted above the passions. What did he mean by this? Look, he says, I have found rest; that no longer fights me, this no longer fights me. The elder looked at him, fixing him with a sharp, piercing eye, and says to him: from now on, is it? From now, a pension, a reduced one; wrong, he tells him, you are mistaken.

Come now, he says, first you begged God on your own to be shown this need. Now go and gather the fathers too. Tell them to pray for me. Ask God to bring the warfare back, the passions God took away, so that you may keep fighting and rise up spiritually, and receive a great pension the day after tomorrow. Not a pension now. Do you see what this dear little father is telling us? No, rest does us no good yet.

While we still have our youth, we need the wars, the wrestlings, so that we may strike these passions down; strike them, or else they will stay and it is they who will keep striking us. And God permits, he says, that the prayer we make against the unspeakable warfare not be heard. Why? Because as you fight and call upon the name of God, the name of God sanctifies the nous, the spiritual intellect, and the mouth and the heart through the invocation of that name.

For, having the warfare, you are forced to pray: help me, my Christ; help me, my All-Holy Theotokos; give me strength against this thing that assaults you. That is what brings holiness, yes. So this monk had a great warfare upon him, a whole army of it, and the poor man, from the warfare he bore and from the logismoi, the intrusive thoughts, his own wars, kept cutting the assault off with the Jesus Prayer: Lord Jesus Christ, Lord Jesus Christ, while the logismoi and the fantasies came at him one after another. His elder, who was a seasoned and courageous veteran, says to him:

My child, I see you are under warfare, and you keep much fasting. Do you want me to make a prayer for you, so the warfare will leave you? No, no, elder, I beg you, do not pray; leave me be, for I am being edified by it. God bless you, my little child, he tells him; you have found your road. This is the road of God, he says. That is what I wanted to hear from you. For if he had said to me, Yes, yes, let me pray for the warfare to depart, it would have been as though I said to you: Stop, stop, do not spoil your crown. You have set in it only a few little flowers and nothing more. Ah, but that is no crown.

The crown must be made whole, made with all its flowers, every color and kind, this one and that one. A finished, complete thing, that is what it must be. With only a little flower at the edge, only a few struggles, you show what sort of man you are.

It was toil, toil to the full, sweat and hard labor. There we had great labor. Every day we carried loads on our backs, not like now, when we have animals and cars and the rest. Our cars and our animals were these shoulders and these two feet. So, every day there. And the elder, Yiannis, would sprinkle rebukes down on me from above, scolding and more, and at night hardship and hard treatment. And there was I, do not touch me, a broken, useless man; I too, poor wretch, thought I might just barely manage to live.

The elder said, so as to test me, the little one: Come here, my child; you know, this warfare you have, you will not get through it.

Unless I fight it through, I will not turn back, at least. The moment I said that, it was settled. A little later he says to me: My child, get ready, we are going to make you a monk. He had set a little test inside there to try me out. And as soon as he heard that answer and that resolve of the soul that was in my heart, he says to me: You have chosen the strong things, the narrow, the lowly, the unpaid; for God is against the powerful and the wise of this world, and, and, and.

Keep silence, keep silence, he would say, and one single prayer, one prayer only, the Jesus Prayer. The elder above me censing me continually, continually supporting me. And he says to me: I will keep watch, and you will melt away little by little; look, he says, what warfare you have. And to give me a little courage, he says: it seems God is foretelling this for you. What, elder, for me? I cannot even lift my feet; I go about on my knees. Either He will soon send you His great grace, he says, or, as sure as I send you now,

you will one day speak in the midst of the church, and our elder will see it. Elder, I was thinking of death continually, and I would say, let me leave this hut for heaven above. I was in a wretched bodily state, a heaviness in my chest and in my lungs and all that. Well, I say, I too am finished. The elder says to me: Come, my child, let me make you a monk and send you to the other world; you are not Jesus. You can lift your feet, he says. And he began to prepare me for the other world.

And he started to tell me about Ioannikios, who died as a young monk, and who took up the prayer again with fervor, and as soon as he gained the Jesus Prayer, the prayer of the Lord Jesus, he fell ill with consumption, and God took him and carried him to Paradise. And about another young monk, twenty-two years old, who held up the old man who was falling, with one hand caught him and kept him from going down. And there was I, ready to be blown over by a breath and to tumble down the slope.

And those of you who came here with letters and studies and positions, all of you, as soon as the elder set God's warfare loose in you, in the end you left; you were not for anything. And at the last he said, if you too will stay, we will have a continuation. And we stayed, the three or four of us, close beside him. And I want to tell you: just as you have to fight for this, so we too had our own battles in our day, because the warfare and the lessons are the same. The lessons never change, and the demons don't change either. They're seasoned; they play you like a puppet.

If you don't have an elder to guide you and pull you out of the traps, you're finished in this work. But what does the devil do? He says: to get the better of this man, we have to spoil the way he thinks about his elder. 'If I can pull him away from the elder,' he says, 'then easily, easily, with a single gulp I bring him down.' And so it begins: the elder did this, the elder did that, the elder did the other. Once he gets inside you against the elder,

that's it, the monk is done for, it's over. We've seen it in practice. Others came to this too: the moment a man let his tongue loose against his elder, the man was ruined. The demon knows this well. He's very clever and very experienced. He goes straight for what a man leans on, his trainer. If he can knock that down... And let me tell you, I've told you this before too; let me stay on this point a little.

When I was a boy, every now and then the devil would stir things up and they'd go off to watch the boxing. The children would gather, 'come here, this is a match, ' and so on, the way it usually goes. They'd go to watch a little. My mother would say, 'You're not going.' Sometimes the children would sit there laughing. And then I'd come out of the picture-house, and right away my conscience would strike: 'What have you done?

That little coin you wouldn't give for something worthy, you threw it away in there. And how will you face your mother now, how will you say your prayers now?'

The others he used to box against envied this man, because he was a winner, undefeated. Whatever they threw at him, nothing touched him, fearless, he'd fight and win again. 'We'll kill him,' they said, 'he has to be got rid of, ' because they couldn't beat him; so they lay in wait to kill him. He got word of it, slipped out the window of the hotel, thought it over, and went off to another district, and played the simple ordinary man so no one would find out who he was, because those people go hunting for you at once.

So, he won a match. 'Come now,' he thought, and he lived quietly and wanted nothing more. But he needed some tools at the house and went to a workshop to fetch them. And there in the workshop he looked over the workers and saw a young fellow, twenty years old or so, with muscles and all, with every measurement you'd want in a man built for this. 'Ah, this one's good,' he says. 'Let me bring him into my line.' So, quietly, he says to the foreman: 'Things stand thus and so with me; I want you to send someone over, foreman, this young fellow here.'

'Come here, lad, come. I want to give you something extra. Come and do this for me.' 'I'll come,' says the lad, and he came. And while he was working, the man says, 'Roll up your sleeve, lad, can you do the job with your sleeve up?' , just to see him up close, to see his arms, strong and capable. He sees the boy is just right. 'You know what,' he says, 'sit down in this corner. If you train like this and that, there's a lot of money in it, glory,

honors; you'll draw the crowds, and the world will praise you.' The boy swelled up, vainglory got into him, and he started training and turned into a first-rate young fighter. But the man told him plainly: there are rules in boxing, no women, no carousing, no drinking, no staying out at night, no smoking; that is how you'll live, because if you don't keep these, there's a strict law about it. He trained him well, really well, and made him fine, with a tremendous punch; he prepared him, he knew his craft.

Beautifully done; they deceived him. But then, being young, he went off to the café, went to the worse places, as those things go, and gave in. And when he came back home, where he was staying, the trainer looks at him: 'You've been off somewhere, and taken something.' 'Yes, yes.' 'But your face has a shadow on it,' he says. It gives you away. And as they traded a few words, pow,

the trainer lands him a punch and knocks him to the ground. In training there he doesn't break; but he had to give the fight the very next day. And now, without his trainer, the fighter was left cut off on his own. So the hour comes, he goes down to the locker room, and there the champion's heavies come and surround him. They'd learned he had no trainer with him, and they taunted him: 'Ha, ha! You know what you're up against? With the first blow our man takes you! He's a giant, and he has a trainer! Ha, ha, ha!'

They broke his spirit. He began to lose heart.

That's the difference the trainer makes: with his man beside him, he'd put courage into him, 'hit him, you've got him, land the punch,' over and over, right behind him, the trainer, bless him, coaching his pupil. And he stood up high and watched what was going on down below, and the moment he saw the boy losing, losing, losing, with two rounds still to go and the whole thing all but over, he couldn't bear it. The boy's down on the ground. He goes over, and just as the boy is coming to and trying to rise,

the trainer shows himself and puts heart into him, rubs him down and tells him: 'When you go down, don't get up at once; get up on the count of nine, not on three; stay down, lad, and rise on nine, rest a little longer.' So then, the moment the champion came at him like that... As soon as the boy saw him and he got in close, that was it. Rising on the count of nine: one blow, and the man was out. He turned and gave him one more and became the winner; they lifted him on their shoulders and crowned him then and there, at once. Now, this is what I saw as a child. And when I came into the monastic life, I thought: here I am,

about to fight now with a demon and all the rest. If I fall out with my trainer, what then? Who will put heart into me, who will give me his prayers, how am I going to do this? If I fall out with him and start cursing him, what am I doing? 'Take that', I've ruined it, I've spat on him, and now it's fists between us. So how are we going to move against the demons? We won't; I'm not doing that. And so that story became for me an example and an image of how I myself must give battle in this war: by holding fast to the elder.

One time, or as I've told you before in the old days, the elder came down from the villages to do his army service, a simple, God-touched man, and he made the sign of the cross with his little hands. That is what the good man did, and he did it well; I saw it, he did it right from the very start, whereas here, instead of doing it the way we ourselves do. John did these things so as not to give up his prayer rule. And when he tried to make his prostrations, he couldn't, because he was swollen with edema and simply wasn't able to. So he would prop himself up,

and even then the vehemence of his youth showed through; in old age, when he could no longer manage, he would say, 'God knows that this is as far as I can go.'

A little prayer, and self-reproach. 'No, elder, I'll hold my ground here, I'll do it myself.' Say I'm left on my own. I tell you, here I'll give everything. It's a fight. Come now, will you let the elder be taken from me, will you throw me down? We think: what will the child offer the elder, how will I hold my own in the demon's boxing match. That's how it went; I carried that image of the boxing match with me.

While all this was going on, John kept the very same rule, and the thought never once crossed my mind that I had waged war against such a thing, even though I watched it, and one of those struggling was the greater. Not even the idea would form in me that I had done the fighting. How endlessly we must uproot the evil! But if I had let it go and given in to the thought, 'look, John is holding out, John is succeeding, and I'm finished,' if I had stayed fixed on comparing myself to John, I would have gone under.

So, if I don't break out of it. And at the beginning I gave this and that, and the grace of God worked, and the prayers of my elder and of my mother covered me. God had mercy on me and gave me what I needed, and I stood on my feet, and I buried my elder. I served him, counted worthy before God to serve him, to lay him in the grave and cover him with earth and carry the burial through to the very end. And so, when it happens this way, one becomes a true heir, a successor to the grace and the wealth of the Father.

And I want to tell you, my children, that if we do not learn how these wars are waged, we can accomplish nothing at all. We may learn our letters, read, study, keep up with the news, do all sorts of things, and yet we accomplish nothing unless we learn to fight the intrusive thought and the fantasy, and to have love among ourselves, each one sacrificing himself for the other. So, we accomplish nothing. Let me put a case to you, children.

'Ah, you insulted me? You'll see, I'll pay you back.' No, no, no, that is a knife thrust. If it comes to that, it belongs to the world: 'You did this to me, so I'll do the same to you.' I said: no, you must not repay me; I will be the one to give to you. For this is the law of the Gospel. If you don't do it, you have not fulfilled the Gospel rightly. So he got the better of me, and I will hold myself back. I knew I was doing it so that you too might do the same for me.

Didn't you tell me it was the easy way? Come to it yourself, and I will do you no wrong. If that is not good, master, then how? Do not answer evil with evil. He did you wrong, he slandered you, he deprived you, he did not bless you. No, you bless him. You do the good, and whatever he does to you, if you belong to God, what will you do? The account is not yours to settle; you settle only your own. Pay it now, do the Gospel, put it into practice,

and then tomorrow Christ will honor the Gospel in you. The Gospel, that is what will be yours. What did the Lord say? That the word I have spoken, that very word will judge you on the day of judgment. You have heard the Gospel, you know it, but you give in to your desire and you do not do this thing. So, if we keep the Gospel, then you will be able to pass into the freedom of the children of God. This is what my own

elder did as well. 'It is real work,' he says. Above all there was that simple old elder of Arsenios, blessed as he was; he had one small weakness, you know, elder, he was fond of his drink, and now and then he would overdo it. 'Arsenios,' he said, look at Arsenios, and the Lord let him be; you do not know how a person will be saved. You do not know what it takes to be saved.

And here even the demons cry out about Joseph, about Joseph the Hesychast, he says, and he turns to help. 'I too am helping,' he says. And so the old man helps us. Now that he is above, do you imagine he stands idle? Here he never stood idle, and will he stand idle now that he is above, where he sees all things, where he sees what Paradise is and knows its very image, and looks down here at the battle, at what we are doing?

Thank you for coming to me. I come to you and I contemplate the other world, and the demons flee. Father Ephraim, God rest him, departed at some forty-odd years; I was preparing him, telling him, 'I will be going,' I told him, 'father, you have these habits, correct that too, don't do that, it is not permitted, mend it, for if you live in envy while another prays, how will you live?' And the father departed, and I was left behind. And now, do you think they do not help us? The father helps us, and every father who has left here helps us. That is why, children, let us strive; we do not know what is coming.

You have seen how many things happen and how many fathers have delivered us.

And if the hour has not come, how will it come for anyone? It takes the little one. If the General, God, does not send the summons to the little one, the person does not depart. We depart from nothing on our own. So then, our life is in God's hand. It is not a matter of age; it is a matter of God's decision. And because we do not know when the decision will come,

let us keep it ever before us, before our God. We will die. Where will we go? Where will we go? Thank you; I wish you much. And I say, don't let people talk so much. You cannot grasp that within minutes you will depart. He departed. Where are you going? You are going to eternal life.

Willing or not, you will go. To eternal life. Will you come back here? It is finished for good. Will you pass through the tribunal? Yes. You have weighed your deeds. Since these are the last things, why do you not realize them now, so as to prepare yourself to pass over rightly, the way we all must? Right now you take care of your health and of your bodily needs,

watching that you don't fall ill, don't waste away; everyone takes such care. This is what I take care for: the blessedness of the soul that will live as a saint, that the rewards may come tomorrow; and for that you do not care. Well, I do not fret over the body, because it is human weakness, and I am more indifferent about tending it. Our desires drag us along. Rejoice, prepare bravely and lovingly; I am departing, and I want to. Believe it, believe that you are leaving this life; I bid the world farewell. Within seconds your heart stops, and that is the end; you have set out. Ah, you have nothing to take with you when you go.

And in a few short moments, haven't you seen it, the way they carry off the dead? You have buried people; haven't you followed the funerals? What are you, of some other nature? And yet this is the truth, children. We cannot escape it; God will condemn us, and I am the first, because I speak these things and do not put them into practice. We say them, we believe them, and yet we live our foolishness as though we will remain here forever, as though death did not exist, as though what we say were not true. A theory, a philosophy, some philosopher, and so on: things up in the air, we say.

And yet it is true. These things really will happen. Look, we had Father Flevos here among us. He used to sit right here in this place. Is he here now? He is not. He never came back here; he no longer serves the Liturgy, he no longer does anything. And our imagination plays tricks on us: when I speak of him, it feels as if he is still here.

But go and look. Right now, at this very moment, in the grave his body is decaying, while the soul is somewhere else entirely. The very things we used to say, he now says too. And yet he has gone. This is the truth. Can we take this truth in and digest it? If we could, then you would see how our whole life would change. Then you would see what watchfulness we would have, and what holy force we would put into the struggle.

We do not have that holy force, plainly because we do not keep this awareness before us. If we held this thought, it would give us the force, and then we would be ready. This is what we must come to realize. We must take up the holy force, watch over ourselves, and say to ourselves: Night has fallen and I will see the dawn; the dawn has come and I will reach nightfall. At the very least, on this last day, let me do something. Let me say five little prayers! And since I am going to spill out five idle words anyway,

why can I not say five Jesus Prayers instead?

You will not see a thing. I built my little castle, ha, ha, ha, and then the laughter is gone, it is finished anyway. God has taken you, the end. The lie has run its course right here. It is like coming to sleep: you fall asleep and you dream, and in the dream I am building, I am a general, I kill, I lay waste, I build again, I glorify myself, I shout, I preach. See how the enemy carries us off in that dreaming and works a thousand things in us.

And when we wake up, what are you really? Nothing. Then off you go to be judged for the very things you imagined.

So there they were: the wife, the mobile phone, and boom, twenty meters down the slope with the car, badly hurt. They rushed all three of them to the hospital, down there by the harbor. When they set out, perhaps those people were happy, perhaps they were on their way to a wedding, perhaps they were headed to some celebration, and so on. And instead they ended up in the hospital, gravely injured. The end is real; there it is. This is the lie of our life. Man walks about as a liar.

Not that he is telling lies, but that he himself has become a lie. We pride ourselves as being good and strong, when I am nothing at all. Life comes to an end. All at once it is over, my children. This is how we ought to be thinking. Ah, but we cannot get it into our heads. We cannot, we cannot, we cannot. And later, when the hour comes to depart, we still do not grasp it in our minds. You are going to eternal life; you do not come back. It is over, the end.

And yet we never took account of it. May God have mercy on us and forgive us for all we do. May He forgive us, so that we beg God night and day: sinner that I am, forgive me. And wherever we slip and fall in something, let us lift up our eyes and say, God, I have sinned. And then let us run to tell it to our spiritual father, to sift it out finely, to bring it into the open, and not to hold it inside. And even if we should fall into it again, still we will keep clearing it away. Let us not keep saying, let it be, let it be, I have fallen into slavery, and leave it there.

Come now, do not leave these things unattended, do not leave them, because otherwise I do not know what will become of us. And if we do this, then we will pass into the Kingdom of God. And there, where there is rest, the Lord God takes away the whole burden of these impurities, and there is no tribulation, no murder, no sighing, but life unending, eternal life, rest within the light of God, an angel chanting the Thrice-Holy Hymn within the uncreated light of God. There, everything is wholly at peace. Only to know that you have passed into the Kingdom of God, and that never again,

unto the ages of ages, will you see the seizure of death or the toll-houses. So even this single thought, which lets the joy of the Kingdom of Heaven shine into you, means that you are already inside Paradise. And just as we came here in order to pass into this Paradise and this rest, so now let us strive for it. Even if we do not manage it perfectly, we will fall and we will get back up. No discouragement, no despair, none of that. Those belong to the devil. We, with hope, will fall and rise again, fall and rise again, fall and rise again.

Onward! We will run the devil in circles. What will we do to him? We will outwit him, and we will slip right through into the Kingdom.

Ομιλία Περιπειρασμών Έγινε στην Ιερά Μονή Φιλοθέου

τις ψυχές μας από τα τραύματα, την αμαρτία, από τα πάθη, από αυτά που μας λαμβάνουν, που τα έχουμε μέσα μας. Ο Δε Θεός ο οποίος ετάζει καρδίας και νεφρούς γνωρίζει πολύ καλά ο καθένας μας τι κρύβει μέσα στο βάθος της καρδιάς του Από πλευράς εμπαθίας, από πλευράς χαρισμάτων και προθέσεων και ανάλογα επεμβαίνει συνήθως με πικρά φάρμακα, πολλές φορές με στάγωρση πραγματική, προκειμένου να μας ανορθώσει ψυχικά, να μας κάνει ψυχικά υγιείς και αξίους να περάσουμε

τα τελώνια και να φτάσουμε στα θρόνα της Χάριτος.

Μεταξύ των άλλων Αγίων και Μαρτήρων έχουμε τον Πρωτοβάπηρα Στέφανον, Τον Αρχιδιάκονον ήταν ένας από τους επτά διαλεγχμένος και ψηφισμένος από τους Αγίους Αποστόλους να διακονήσει την εκκλησία, να διακονήσει την εκκλησία. Ήταν ο καλός Αρχιδιάκονος, πότε

ο Διάκονος αυτός του Χριστού είδε τον Υιόν του Θεού εκ δευσιών του Πατέρα Εστώτα, πότε τον είδε, πότε αξιώθηκε αυτής της μεχάλης χάλιτος τότε μόνο όταν οι βαριές φέτρες, το λιθοβόλισμα, των κακών ανθρώπων, των μισούντων, το Χριστό μας, όταν αυτές οι πέτρες του έσπαναν τα πλευρά, το πρόσωπο, τα πάντα του, όταν έρεε το αίμα από πάνω του, τότε Αυτός

άρχιζε και ανέβαινε στους ουρανούς.

ο Χριστιανός. Από καμίνι στην αναψυχή, την αναψυχή δεν δέχεται. Γι' αυτό ο καλός Θεός, ο οποίος σαν καλός Πατέρας για να δώσει την πραγματική υιοθεσία και να γίνει συγκληρονόμως Χριστούς και κληρονόμως Θεού θα περάσει από το καμίνι της πλευράς δοκιμασίας.

Ο άλλος αλλιώς. Όλοι φτάνουν από δοκιμασία. Ανάλογα πως ο Θεός θα κρίνει να στείλει αυτή τη δοκιμασία.

Ξεσηκώνει ο Θεός έναν πόλεμο, κυρίως εμάς τους μοναχούς. Το υπαριθμό είναι ένα. Αρχίζεται η νεότητα. Τον φέρνει στο αγγλικό πόλεμο. Επιτρέπει τον δαίμονα της πορνείας να πολεμεί, που ενδεχομένως έξω να ήταν η ζωή του. Φελπήν Καθαρή, γιατί δεν έβλεψε με την αμαρτία και ήταν μια ομαλή κατάσταση. Ήξερε ο Θεός ότι έξω αν επιτρέψει τον δαίμονα αυτόν, δεν πρόκειται να τα βγάλει πέρα. Τον φωτίζει, τον δίνει την προκαταστική χάρη, τον δίνει τον ευρωσιασμό, τον δίνει την θέληση, την ονείραει, αποτάσσεται τον κόσμο.

Λοιπόν έρχεται εδώ, μπαίνει στο πεδίο της μάχης και εκεί εξαπολύει τον δαίμονα. Το λέει πολλένιση και έρχεται ο μοναχός να αγορεί και λέει πως εγώ δεν είχα αυτόν τον πόλεμο και πως τον έχω εδώ, άλλον

πόλεμο και λέει ότι έγινα χειρότερος εδώ που ήμουν. Στον κόσμο δεν είχα τόσο πόλεμα, δεν είχα τόσους πυροσμούς, εδώ μπλέκομαι, εδώ έχω πολλούς, άρα δεν πάω σωστά. Καλύτερα είναι εκείνη από εδώ, αστυνολογίζου μας. Όχι, δεν είναι έτσι, εδώ εξεφέλισε, εδώ άφησε ελεύθερα το δέμα να σε πολενήσει, γιατί, για να σε αναδείξει, να στεναδείξει μάρτυρα, αγωνιστή και με το δικαίωμα να πάρεις το στεφάνι. Γι' αυτό λέγεται ότι αν ήξεραν οι άνθρωποι ότι ο

μοναχός έχει πολλούς πειρασμούς δεν θα γινόντουσαν μοναχοί. Αλλά και τον Άπαλη εάν ήξεραν την δόξα των μοναχών Λοιπόν, στον άλλον κόσμο όλοι τους θα γινόντουσαν μοναχοί και μας βάζει τον πόλεμο. Αλλά επιτρέπει τον δαίμονα, μας βάζει στη μαχή, δεν μας αφήνει χωρίς χάρη. Έρχεται και συμπαραστέκεται οράτος και δυναμώνει την ψυχή, τον φωτίζει, διδάσκεται τον πόλεμο και έτσι δίνει τη μάχη. και εκεί κρίνεται ή θα στεφανωθεί ή θα υπηθεί.

Κατά τον Βαϊσάκ τον Σύρο ο Θεός δεν θέλει, λέει για την άλλη ζωή βόα, δεν θέλει βόδια, άμυαλους, απείραστους, αξοφούς, όχι στοφούς κατά την κοσμική σοφία αλλά σοφούς στον πόλεμο κατά το δαίμονος, κατά του κόσμου και κατά του εαυτού του. Ο άνθρωπος θρέπει να γίνει αγωνιστής και επάνω σε αυτόν τον πόλεμο τον τρίπλοκο γίνεται σοφός και μαθαίνει την τέχνη των τεχνών και την επιστήμη των επίστημων και τυχιούχος πλέον της κατά Θεόν Σοφίας, ανεβαίνει και γίνεται πλειονόμος πιας βασιλείας, όχι επηγείου, όχι φτυρωμένης, αλλά αφθάρτου βασιλείας

και γίνεται πλειονόμος, γίνεται φυγενική σοφός. Βλέπεις απλούς ανθρώπους και κατά τα χρόνια των πατέρων που δεν βγάλανε μία σχολή, τον Μέγαν Αντώνιο που δεν ήξερα να διαβάσει και ο Μέγας Αντώνιος ήταν ταλαντούχος και πολυπτυχιούχος νευματικός και πήρε πρώτη θέση πάνω στους ασκητές γιατί έγινε σοφός. Πρέπει

όμως, για να γίνουμε τυχιούχοι του Θεού, πρέπει να δώσουμε ποικίλες μάχες, πολλά μαθήματα, όπως τα παιδιά στο σχολείο έχουν πολλά μαθήματα, και το ένα και το άλλο και το άλλο, και μαθηματικά και αρχημεία και έτσι όλα να δώσουν τη μάχη των εξετάσεων. και μετά θα περάσουν όλες. Έτσι και εμείς δίνουμε εξετάσεις. Ο καθένας μας στο πώς θα πάρει το τυχείο και τον καλό βαθμό. Έρχονται οι λογισμοί. Εμείς οι μοναχοί δεν θέλουμε φιλοσοφίες κοσμικές, δεν θέλουμε πολλά διδάκματα. Εμείς τι θέλουμε στα μοναχοί. Εμείς θέλουμε να γνωρίζουμε τον πόλεμο που έχουμε να κάνουμε.

το πως θα πολεμήσουμε τους λογισμούς, τη φαντασία, τις εικόνες και να τηρήσουμε ως το δυνατό καλύτερο το Ιερό Ευαγγέλιο.

Στον πόλεμο της άνθρωπης έχω μεθαίνει ότι έχουμε την φυσική περίπτωση. Έχει το πόλεμο στον φυσικός, είναι ενσπαλμένος μέσα στη φύση, αίμα και φράγμα, το πάθος. φυσική όπως έχει και η ανάγκη της τροφής, η ανάγκη του ύπνου, η ανάγκη να ντυθούμε. Η στάρκα έχει αυτές τις ανάγκες. Κοντά σ' αυτήν έχει και την φυσική περίπτωση της αυξήσεως του Αστραφείου Υγέτος. Όπως τρέχουν όλα τα ζώα. Αυξάνεστε και πληθύνεστε και πληρώσετε την οικομένη κλπ. Λέει η Γραφή. Έτσι κι εδώ έχουμε με τον πόλεμο, τον φυσικό, ξεσηκώνεται

η Επίσης, ζητάει τα εαυτή, τα δικά της, την ικανοποίησή της, έρχεται και ο δαίμονας από την άλλη και συγκληρύνει το πράγμα και μπαίνει και ημονιάρει και αφήσει αυτός να τιμωνιάρει την περίπτωση, ποιο, να τιμωνιάρει τις σκέψεις, τη φαντασία, μας φέρνει εικόνες, μας φέρνει το ένα του άλλου, εξωθεί την κατάσταση, μας τρεμώνει, τι πρέπει να κάνουμε εδώ, μας διδάσκει ο Χριστός. Μας διδάσκουν οι πατέρες, λέει της καρδίας εξέρχονται πονηροί λογισμοί, το λέει το Ευαγγέλιο Επ' της καρδίας λέει ξεπηδούν όλα τα και τι πρέπει να γίνει τώρα εδώ Η καρδιά πρέπει να καθαριστεί, πως καθαρίζεται, είναι γεμάτη από ρίζες, αγκαλθώδεις

ρίζες Ρίζης, Λεοβασπιμή και ο θέλωνα να σπάσει αυτά στα Σαγκαλθώδες, Ρίζης, εμορραγεί και πονεί, άρα αν δεν εμορραγήσει και δεν πονέσει οι Ρίζης, οι Σαγκαλθώδες με την προσπάθεια ανθρώπινη, με τη βοήθεια της Χάλητος, με την διδασκαλία των Πατέρων κλπ. ο άνθρωπος θα τα σπάει μία-μία και φέρνει με την τσιμπίδα Είδα ο γιατρός και τραβάει μία-μία και όταν την ξεριζώνει η καρδιά γίνεται αίμα και πόνος. Και αυτός ο οποίος θα κάνει την υπομονή στην επέμβαση του Θεού, μια μέρα θα γίνει υγιής. Η καρδιά του δεν θα επιθυμεί αυτά τα πράγματα ταυρόμετα και τα άσχημα.

Αλλά αυτή τη στιγμή θα αντιδράσει στον βόνο, στο ξερίζωμα των ριζών αυτών και δεν θα κάνει την ανάλογη υπομονή για την καθήλωση εκεί Στην ιατρική επέμβαση θα μείνει εμπαθής Διότι ποιος μπορεί να καυχηθεί κατά τους πατέρες ότι εφίδεσε την καρδιά του αμόλυλη Κανείς και ο Μέγας Βασίλειος, όπως το λέγει, ότι γυναίκα ου κέρδων και παρθένος ου κοιμή. Εγώ είμαι βέβαια τον πόλεμο της φαντασίας, τον ενίδωρον πόλεμο, τους ενηπνιασμούς κυκλά και σου λέω όλα αυτά είναι μία αίσθηση ψευτική στην καρδιά.

Οπότε δεν είναι η παρθενική η καρδιά. Άσχετα εάν εγώ δεν γνώριζα τι θα πει έτερο φύλλο.

και αγωνιζόμενος σάθος εναντίον των κακών φαντασιών, των βρώμικων φαντασιών που μας φέρει χίλια δυο πράγματα να μαχόμαστε εναντίον, να σβήσουμε τις φαντασίες οι οποίες γεννάνε τους λογισμούς τους βρώμικους από την άλλη κατά δύναμη μυστία και εγκράτεια με τάνεις, κανόνα και μόρθω και κόπο πάνω στη δουλειά και στην αδερφή Μία, δείχνουμε την προαίρεσή μας ενώπιον του Θεού ότι θέλουμε να καθαριστούμε, να γνιστούμε και να γίνουμε άγιοι. Όχι γιατί οι προσπάθειες αυτές θα φέρουν το αποτέλεσμα της αγιότητας, αλλά συμβάλλουμε στο έργο της κατάρσεώς μας μετά του Θεού. Συνεργεί Θεού εσμένα. Συνεργαζόμεθα μετά του Θεού στην κάθαρση της καρδιάς μας. Λοιπόν,

έχουμε τους ενυπνιασμούς. Λοιπόν, έρχεται ο διάβολος από εκεί μέσα να μας κάνει δουλειά. Μας φέρει φαντασίες, καθύπνος. Ώστε ξυπνώντας, μας θα χαίρει στη μνήμη και εκείνο το οποίο μας έκραγε στον ύπνο ώστε να μας ξεκινήσει την ημέρα των πόλεμων. Εμείς τι πρέπει να κάνουμε εδώ? Να διαχωρίζουμε για το περίπτωση του ενυπνιασμού ως τίποτε με την πρόνοια να μην θυμούμε

Να μας επηρεάζουν, να μας κατακτούν, μετά αποκτούν ισχύ και σε κάθε φορά έρχονται σαν νικητής της προηγούμενης και προηγούμενης και προηγούμενης φοράς Και μας λέει εδώ είμαι, τώρα μην μιλάς για αυτό, θα σε βάλω κάτω Όπως ένα παιδάκι όταν παλεύει μία, δύο, τρεις, πέντε και μόλις βλέπει τον αντίπαλό του, το λαϊκίζει Δεν μπορεί να το διατοπίσει, διότι οι ήθες που έβαθε προηγουμένως τους παστάνε το ηθικό και εγώ. Και έτσι δεν μπορεί να αντιμετωπίζει, όπως λέει και ο Βάσης Θακοστήρος, όταν γίνει κάτι τέτοιο η ψυχίλια αμέσως με την μετεμικόνιση της κακής φαντασίας παραλύει. Σας λέει παραδίνεται. Και μετά σκέφτεται άλλαντα. Γι'

αυτό χρειάζεται να είμαστε πάνοπλοι, να είμαστε μυθαλοί, έξυπνοι, να είμαστε επίσκοποι, να είμαστε σκοποί, ώστε με την εικόνα σας, εμείς να τις δίνουμε. Μία, δύο, τρεις, πέντε, δέκα, θα αρχίζει ο εχθρός, μα παθαίνει η μήτα στην περίπτωση που έρχεται να κάνει πάλι την αντιπαράστασή του και τον πόλεμο. Ο Βασένας Γέροντας έβγαζε πολλά δαιμόνια και αρχικά δαιμόνια, αξιωματικούς τους έβγαζε από τους ανθρώπους, με πολύ ευκολία, το λέει ο Πρωτευτικός του, ενοπορία, Γέροντας, γιατί λέει τα δαιμόνια σε φοβούνται και φεύγουν, τα παιδί μου δεν έκαναν τίποτε σημειωμένο και γίνεται αυτό από τη χάρη του Θεού, αλλά εκείνο που έχω να πω είναι ότι όλα αυτά τα

χρόνια πολεμούμε στη φαντασία, από κακούς λογισμούς, από κακές φαντασίες. αλλά με τη χάρη του Θεού ουδέποτε η φαντασία ίσκησε μαζί μου, ουδέποτε μην νίκησε η φαντασία, δεν έκανα, όχι την κατάθεση αλλά μήτε συνδυασμό και επειδή ουδέποτε νίκησα, μη λέμε, γι' αυτό τώρα ήταν αμέσως και απέλαβαν από τους ανθρώπους. Άρα, λοιπόν, ήταν αριστούχας σε όλα του και τώρα μπαίνει μέσα στον Πρεσβύτερο Ανακριστικάς. Έτσι είναι και με το άλλο πάνω. Θα μας πολεμήσει ο φθόνος, θα μας πολεμήσει η ζήλια, θα μας πολεμήσει η περήφανεια, ο εγωισμός, η κατάκριση, η αργολογία, η άφηβητα.

Κοίτα, τι θέλει εδώ, νύψη. Με λέει ο λογισμός να φιάσω αυτό το τραυματισμό, να του πω κάτι, να ξεσκάσω θα ήθελα να ξεσκάσω, αλλά θα σκάσω εγώ, γιατί όταν φιάσω και μιλήσω θα του πω κάτι εγώ που δεν πρέπει, θα ακούζω από αυτόν κάτι που δεν πρέπει να ακούζω και έτσι θα πάθω τη ζημία μέσα και δεν είναι εξασχέδημα αυτό, αλλά είναι σκάσιμο, δηλαδή εγώ την παθαίνω,

Ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή, ευχή Ενώ αν πήγαινε και τον μιλούσε και λοιπά, πια γίνεται τι θα γινότανε? Ήταν ήττα. Σήμερα αυτή η ήττα, αύριο η άλλη η άλλη και γίνεται ο άνθρωπος εμπαθής σε αυτή την πλευρά. Και το άλλο το πάθετε έτσι όπως και οι περήφανοι έρχονται στον τόνο ειλογισμός «Κάτι είμαι». Έχω αυτό το χάρι να ξέρω ότι πουντό είναι ο αστρολογισμός

και αν δεν αντιδράσω και θα πω «Τι είμαι εγώ» ο Χώμος και ο Πυλός. Αυτή είναι η θύμη μου κι αυτή είναι η τιμή μου. Ο Πυλός τι γίνεται και το χώμα το πατάνε όλοι και τα ζώα και άνθρωπα τα. Αυτός είσαι, μη μιλάς. Τι έχεις όπερ, ούτε έλαβες, δίκαι έλαβες, τι καυχάσαι ως μεταφόρο. Ότι έχεις αυτό το Θεό το έχεις. Και τώρα καυχάσαι ότι το έχεις από τον Θεό σου και ότι κάτι είσαι, τίποτε δεν είσαι. Δεν το απέδειξε η πείρα και τότε και εκεί και εκεί και εκεί την πάτησε εσύ. και έπαθες τόσες δουλειές και σηκώνεσαι τώρα με το να στούδεσαι μια στα λίφτα χάρη ο Θεός και σκέφτηκες κάτι όμορφο και μίλησες ας πούμε δύο πράγματα ή έπαιρνες ένα έργο φιλάνθρωπο, ξέρω ποτέ, μια λοιμωστή, ξεκούρασες την ανάπτυξη τι τους ποντεώ αυτό.

Ο Χριστός τι έκανε για σένα. Ο Θεός κατέβηκε από τους νορούς στην γη και έγινε άνθρωπος. Επιμνωρούς και καθέλης, και λαδεστάρκα και γυναίκος άνθρωπος, και ταπεινώθη, και

υπέμεινε τον ονειρισμό των ανθρώπων, την καρξία των ανθρώπων. Τε δήμο λέει ποιος εσταύρωσε, το Χριστό ή οι Εβραίοι, απαντάει ο μικρός. Όχι οι Εβραίοι, έγινε ποιος γέροντα, ο Θώνος λέει και η Καρχία. Ο Θώνος και η Καχία εσταύρωσε τον Χριστό. Γιατί, Χριστός Κύριε, έκανε θαύματα, όλος ο κόσμος φύγει κοντά Του, οι Εβραίοι, οι Γραμματείς και οι Φαρσικοί, τι γίνεται με Αυτόν εδώ, αυτός είναι ο άνθρωπος καταπτήσει τα μέσα, θα τον βγάλουμε από τη μέση Και εμείς είχαμε θανταστήμως και βλέπω την άλλη πλευρά του ανοιγούνα να έρχεται ένας εκ των μαθητών, εκ των δώδεκτων μαθητών, να γίνει.

Εγέντε προδότης του διδασκάλου του, δεν άφουγε της διδασκαλίας του διδασκάλου, τις άφουγε. Έχει πνεύμα φιλαργυρίας, δεν το πολέμησε ή το πολμούσε ούχα να γίνει το προδότης. Τον πήρε αλλά κάπα η φιλαργυρία, ο Δε Θεός ήξερε το πάθος του. Εάν το κάναμε εμείς θα λέγαμε βοηθήσαμε τη φιλαργυρία τώρα και γι' αυτό έγινε έτσι. Κρίσης ανθρώπινη, ο Δε Θεός τι έκανε, του έδωσε. το πορτοφόλι, το πίο, το ταμίο, τον κορβανά, τον οποίο τον είχε από τις συνείς φορές των γυναικών και λοιπά, που βοηθούσαν το έργο της διατροφής των Αποστόλων, διακούνασταν οι γυναίκες και ενίσχυαν την

περίπτωση και του έδωσε το ταμίο και λέει, αυστονίζεσαι εσύ και λοιπά. Να μην λέει ότι αναγκάστηκα και έγινα να φυλάω γιατί δεν μου ούδαινε το διδάστος, ήμουν απένταρος και λοιπά και λοιπά και είχα αυτή τη νοσοβία. Να πάρω το να το έχεις, να μην λες ότι δεν το είχες και γι' αυτό έγινες. Ιδού κι αυτός κακός παιδί μου, δεν έρχεσαι στο τι είχε, αμέσως λέει τι θέλετε να μου δώσετε, για να σας τον παραδώσω και πάρε λεπτά από τα γύρια και να κάνετε την προτασία. Έτσι έγινε η υποχώρηση και τελείωσε την προδοσία, προβίδομαι κι εμείς την ψυχή μας στον διάβολο όταν δεν αντισταθούμε στο κακό, εμείς οι μοναχοί εδώ δεν έχουμε τίποτε άλλο αλλά να μαχόμαστε κατά τον βαθό, γι' αυτό οι μοναχοί

αυτοί που προδεύουν στεφανώνονται και γίνονται μεγάροι και έχουμε κατομμύρια ασκητάς και μοναχούς κλπ. και ο Πάτερς. Γιατί, τρεις φορές θα φιλοσοφείς όπως είπαμε και από την αρχή, αλλά εμαθετέψτεσαν κοντά στους διάροντες πως πολεμεί το ένα, πως πάτερ λέει τι να πω το πολεμήσω λέει, πολλά τα πάθη ξεδιπώνουν και εκεί και εκεί και εκεί και τα έχω χάσει λέει. Όχι παιδί μου έτσι, πώς τα πάθη λέει δεν έβλεψε σηκώ τον Αναζήτη. Ένα έβλεψε σηκώ λέει, σήμερα σε πολεμάει αυτό, χτύπα το λέει. Αν δεν σε πολεμήσω, όλου χτύπα εκείνο. και σιγά-σιγά χτυπώντας, χτυπώντας, χτυπώντας, σιγά-σιγά γίνει η καταστολή των παθών και εσύ θα αναχθείς πνευματικά.

Εμείς οι σημερινοί άνθρωποι έχουμε τους ίδιους πολέμους γιατί είναι τα ίδια τα δαιμόνια, δεν έχουν αλλάξει. Λοιπόν, κι αυτοί και μας πολεμούν. Πολεμήθηκε και γύρω τους πατέρες, τους παλιούς. Μα εκείνοι ήταν οι λεβέντες. Μήπως ήτανε και γεννόντουσαν μεγάλοι. Εμείς την παθάμε, όταν φέρνει ο λογισμός εναντίον του αδελφού και δεν μπορούμε, καθόμαστε και τον δεχόμαστε, γιατί μου πένα λόγο, γιατί με στραβοκοίταξε, γιατί δεν με εξυπηρέθηκε, πλέκουμε και πλέκουμε, λογισμός και μετά

τι γίνεται, από το κακό στο χειρότερο πάμε,

χάνουμε και τον χειρό μας. Ο διάβολος έλεγε, «Θαράπολης Ευκαιρίες! Τον χαζέβολε τώρα, ο χρόνος περνάει και το κάθε τι στελιώνει μέσα το άσχημο. Θα μεγαλώσει, θα μεγαλώσει, θα μεγαλώσει και τώρα δεν του έγινε τίποτε το να πει εκείνο και να σκεφτεί εκείνο κλπ. Και από μυρμικάκι θα γίνει λιονταράκι. Μετά θα γίνει λέγοντας μαγάρος και όταν θα αντιληφθεί ότι πια τον έχει κάνει, τον έφερε βόρδα και τον έχει τυλίξει για τα καλά, Θα σήκω στον άστομο αντίθενο να τικρούσει, θα συναντήσει η σχήνη του λέοντος. Και λέω στον Σεφέ, με λέοντα καταπιάστηκες να πολεμήσεις, πρόσδεξε να μη σου συντρίψεις τα κόκκανα.

Έτσι και τώρα, και τι είναι όπως λέει και ο Βαστορώδης, και τι είναι ένας λόγος να πω, και μία σκέψη να δισκεφθώ. Ναι, ναι, η μία σκέψη θα φέρει την άλλη, και ένας λογισμός τον άλλο, και μία υποχώρηση στην άλλη, και σιγά σιγά γίνεται ο άνθρωπος εμβαθύς. Γι' αυτό κι εμείς πολεμούμε με το ίδιο δαιμόνια. Αλλά εμείς υποχωρούμε όμως, ο πρώτος είναι εγώ. Υποχωρούμε. Μας έρχεται μια υπόλοιπα για τον αδερφό και την πιστεύουμε. Μας τάσουγε και έτσι. Μα που το είπε, μα που το είπε ο τάδη και λοιπά, ναι. Από στόμα σε στόμα και από σκέψη στη σκέψη πάνε πέρα. Ξέχασα ότι υπάρχει και πνεύμα υπονοίας και ευχάριστη, γιατί δεν είναι έτσι τα

πράγματα, τα εξέταστε εδώ, όπως βλέπουμε και στην περίπτωση του Διακόλου και του Κύριου Μοναχού και έχουν πει και άλλη φορά, το έχουν διαβάσει στο γεωτικό και το έχουν κάνει και ανάγνωση, ήταν δύο δευτείς σε ένα μοναστήρι και ίσως διακούνωσαν και μαζί, ήταν διάγνωσαν, ήταν πρός Μοναχός. και μια μέρα ο Διάκος τον είδε ο Μοναχός να είναι σκεφτροφός, να μην είναι όπως χθες και προχθές, ευχάριστος, να μιλάει ωραία και λοιπά. Λέει, Διάκο, λέει, γιατί είσαι έτσι, σου έκανα τίποτε. Ναι, λέει, έκανες εκείνο το πράγμα και με σκεντάζεις. Δεν το έκανα, λέει, ό,τι το έκανα.

Πάει κάτι δύο, σκέφτεται σκενό. Πού το βρήκε ο Διάχος τώρα εκεί, διότι το έκανε, αφού δεν το έκανε, οι θύμιες μαρτυρούσαν στον Αγώνα του ότι δεν το είχε κάνει, πάει στον Λεπέδο Διάχος, σε παρακαλώ, ελληνίψη λέει, έβλεψε τον εαυτό σου, δεν το έχω κάνει, μία φροστά δεν θα σου πω ψέματα,

όλο τον Διάγονον δεν χωράζει, νίκα το κακό με το καλό, την υπερηφάνεια του άλλου με την ταπείνωση δικής του, και τον εαυτό σου να ξεκινήσεις να τη ρωτήσεις. και λέει με το λογισμό του, κοντισμένος από το φαινόμενο, «Γιαστάσου! Έχεις διέκανε στον κόσμο τα σπάλματα και θέλεις να ξεχάσεις, μήπως κι αυτό το έκαμες και λανθάνεσαι, όπως και τόσα άλλα έχεις κάνει, τα ξέχασες, το ξέχασες κι αυτό, πήρες τη συγνώμη, το έκανες», του λέει, τελείωσε η υπόθεση, τι μιλάς τώρα με περιστροφές, «πήρες τη συγνώμη από τον Διάκολο, το έκανες, πάτησε η φωνά, το έκανες». Ο Γιάννης Κύφτης πάει και διαφώνει τον Αγίον Πατέα από τη βάση και λέει «Διάκο μου, ξέρεις, θα το έκανα», λέει, «έχω ξεχάσει, το έχω ξεχάσει, έχεις

δει και ο Διάκομος, συγγνώμη Διάκομος, πάνω απ' αλληλά». «Όχι, όχι, όχι», λέει, «φωτίστηκα από το πιο και πληροφορήθηκε ότι δεν το έκανες, αδελφέ μου, δεν το έκανες, εγώ, εγώ, εγώ πλανέθηκα». Νάτος, μόλις ταπεινώθηκε ο ένας, τότε έφευγε και ο άλλος, αυτή τη στιγμή και οι δύο κρατούσαν τη θέση τους, οφείλοντας γινόταν, να είναι η φιλοσοφία, θέλει τώρα μελέτη εδώ πάνω να διαβάσουμε, το μάθαιγα πως γίνεται Ενώ εμείς, οι σημερινοί, επειδή έχουμε τον εγωισμό αχτύπητο, δεν τον έχουμε δώσει, ας πούμε, έτσι, δεν του δώσαμε κάποια στιγμή να σπάσει λίγο και απλώς μας φωτώνει εκεί ο τρόπος, μας φωτώνει και σκανταλιζόμαστε με τον άλλον και γιατί να μου πει

αυτό και ποιος είναι αυτός και εγώ μεγαλύτερος ξέρω ότι είμαι μικρότος και δεν έπρεπε να με προσθέσω, χιλεβιά μας βάζει το μυαλό μας. και ο Βασίλισμος. Και μετά δεν τα βγάζουμε πέρα. Και γινόμαστε ευαθείς και αρχίζουμε και αγχοκλαιώμεθα όλοι μας τον πρώτο σημείο και λέμε, όχ, δεν πάμε καλά, όχ, δεν έχουμε αγάπη, όχ, δεν έχουμε φιλαδερφία, είμαστε ατύκαβο δύο μαζί εμείς και πού θα καταλήξουμε, και η θέα που είναι μπροστά μας και θα πρέπει να έχουμε φάρμακα, έχουμε φαρμακεία, έχω πει ότι όχ, τι θα γίνει, Φάλε μου καημένοι, πάρτε, θα γίνετε καλά. Αλλά εμείς επειδή το ένα φάλογο είναι πικρό, το άλλο είναι ξυλό, το άλλο είναι νηστέρι και κόβει, το άλλο πονάει, έμπαινα, δεν θα γίνεις παιδάκι μου έτσι.

Τι λένε οι πατέρες, βλέπουμε τους γεροντάδες μας, τους παππούδες μας, βλέπουμε τον δικό μου, τον γέροντα, τι πάνε μου έκανε ο καημένος. Όταν ήταν στη σπηλιά, ένας μοναχός έκρασε την υπομονή του και τον πέταξε στον πρόσωπο, το πιάτο με το φαΐ, γιατί ποιος ξέρει δεν του έκανε καλά, του τόδεσε μια κεφάλι και δεν το έπαιρνε στις μονασίες, μέσα στην σπηλιά, όλες την σπηλιά και όλες την σπηλιά είχε. Έβαζε υπομονή, το δίνει με το πιάτο. Ο Γιάννης και τα έβαζε στο κεφάλι κάτω, ευλόγησε ο Πάτερ, βάζει μετά, αλλά αυτός είναι ο νικητής. Μια μέρα πάλι στα Κατονάκια, τι έγινε, είχε τον Γέρο Ιωφρέμ αυκλούρισπος εκεί, ήταν ένας άρρωστος

μοναχός εκεί πέρας δίπλα, λοιπόν πολύ θυμώδης και σκαδαλώνης, νόφα δεν ξέρω τι είχε συμβεί για κάτι πραγματάκι εκεί, και κλαίω κανένα οροθέσιο κι υπάρχει καμιά γλύτσα ποιος έρχεται εκεί, τελικοί, φουνάζει εκείνος, ο Γέρο Εφραίμ ο Καημένος, Αγία Παρουσία, όχτι τραβά από αυτόν τον άνθρωπο, όχτι τραβά από αυτόν τον άνθρωπο, ο Κύριος τον βοήθησε του Γέρο Εφραίμ, είσαι παλιόγερος, είσαι τέτοιος, είσαι τέτοιος. Ο Γέροντας ήταν πάλι κάθε, ε, που τακτικός, να λέω το Γέροντάτον τον κάνει έτσι, Φούντωσε μέσα ο εγωισμός και ο θυμός, όχι και εγώ έξω τώρα δεν με γλιτώνει, έρχεται από μέσα, τόσο άνευση μέσα ο θυμός, να βλέπει τον παππούλη του Ιώταφνα, τον τυραννάει εκείνος και χειρίζει και ο Γεροφρέν, αλλά εκείνος είπε

άντωσαν, και τι έκανε να βγει έξω, τέλειωνε η υπόθεση, πάω και πέφτω λέει μέσα στην εκκλησία και αρχίζω να φωνάζω κάτω από το θυμό, έχω θυμός τώρα με λέει βγήκα έξω, και ούτε τον έλλειο λογισμός. Έπισε κάτω και να τσιρίζει, βόηθα Χριστέ μου, βόηθα με τώρα, βόηθα Κύριε Ιησού Χριστέ σώσε με, σώσε με μη βοήθησες, και άρχισε να κλαίει, βοήθησέ με Θεέ μου, βοήθησέ με, άλλαξέ με το λογισμό μου και την καρδιά μου, και να κλαίει και τα δάκρυνα, να βρέχω το πάτομα κάτω. Και αφού έβρεψε κάτω το πάτομα τα δάκρυα, Ωπ, κατευνάστηκε ως τη μόνη σου. Υπήρχε και έξω και το μιλάει με ένα τρόπο γλυκό. Παππούλη λέει, γιατί λαϊφθαρμεσαι έτσι τον Γέροντα.

Λοιπόν, ε, δεν, γιατί το σπουδαίο δεν ήρθαμε εδώ να πληρονομήσουμε κανείβες και ηλιές και βράχια, ενώ ήρθαμε για την ψυχή μας, ήρθαμε για αγάπη. Αν χάσουμε την αγάπη, χάσαμε τον Θεό. Αυτά θα τα αφήσουμε, αλλά την αγάπη θα την πάρουμε.

Θα στυπώσα κι έναν άνθρωπο και όρε τα δαιμόνια εκεί της θερμοί μου θα πάλι γυρίζανε. Τώρα όμως, βρέθηκα κάτω και διστάθηκα και προσεφήθηκα και πνίξα μέσα το θεμό μου, βγήκαν οι κοιτήσεις. Να, έτσι λέει και το τάδε φτάσος, να και το άλλο, τι θέλει, αντιμετώπιση θέλει, θα υποχωρήσει, ούτως ή άλλως θα υποχωρήσει. Θέλει εκεί να πας στο στρίβωμα και στην βίεση, μην υποχωρήσεις. Αντιστέκω εκεί θα υποχωρείς το πάθος σου. Γιατί θα υποχωρήσεις. Γιατί αυτός που συμφωνεί είναι δεύτερος. Είναι προσωπικότητας. Έχει μια άρθρα δύναμη και μια άρθρα επιτροπή από τον Θεό να συμπολεμείς. Μόλις το εξατλήθη αυτό το όριο που έδωσε ο Θεός θα

υποχωρήσει ούτε στον Θεό. Και μετά τι γίνεται. Στεφανώνες. Έχει κάνει τη νίκη. Πολεμιόμονα κι εγώ. Στο ένα πάθος ο πόλεμος, στον άλλο, στο άλλο, στο άλλο. Κι άρχισα όντως ο πόλεμος και ρίρευα μερικές μέρες. Ε, μου λέει ότι δεν έχω ανήψευση πνευματική. Όσο έφτασαν, έφτασαν σε οστύλους εκείνο η πόλεμη, εκεί σταμάτησα. Άρχισα λοιπόν σαν τον άποπο που ειδηνεύει η θάλασσα κι αρχίσουν κι έβασαν σκοπίδια μέσα, ε! Ένας που τα έχει χαρτιά, ο άλλος με λιμονάκοπα,

Μια σκητικότητα απόγονιζόμουν, δεν είχα τίποτα. Λοπόφανε εκεί, λοπόφανε τώρα. Α, έτσι! Για όλα τι θα κάνω, α παιδί μου τι να κάνεις. Χτύπα την φαντασία, χτύπα εκείνο και όταν είναι εκεί κάποτε, δώσ' τον και κάποτε. Πάρε και ένα ξύλο. Α, έτσι! Αυτός είναι ο πόλεμος. Άρχιζα εγώ. Πόλεμο, πόλεμο, έγινα δυσκολία. Πάρ' το κι αυτήν, πάρ' και την άλλη. Και είστε, όταν πήγα να ξαπλώσει και... Ή όταν ερχόταν μέσα στον ύπνο και το είδαν κάτω από το μαξιλάρι και του δενακάμωσες και μετά μια ευωδία έβγαινε μέσα από τα σκεπάσματα. Ευωδία πνευματική. Και τι ήταν αυτό?

Ήταν της καθαρότητας που έγινε από τον πόλεμο που αντιστάθηκα. Ερχόταν η ευωδία και πλήρωνε την ψυχή μου. Και λέω κοιτάξτε τι όμορφα που είναι ο πόλεμος. Αμονιζόμενος στον ύπνο. Έχουν ύπνος, ύπνος. Πραγματικός. Άρα, όπως βγαίνει κάποτε από προσευχή πολύ, καθόμενα στην ευχή, εισπνοή και εκπνοή, εισπνοή και εκπνοή, μία ώρα, δύο ώρες, τρεις ώρες, τέσσερις ώρες, εισπνοή και εκπνοή, μέσα από την αναπνοή και η εκπνοή γεννάτανε ευωδία και ευωδίας όλος του τόφους. Φύγω μέσα στον Γέροντα, το βράζω από τον λογισμό μου, ευωδείς όλα και το γέλιο και

τα ρούχα μου, όλα ευωδιάσαν από την ευχή του Γέρονα, που έλεγε η συνέχεια. Ευωδία Χριστού είναι λέει το όνομα του Χριστού, αλλά εμάς μας το πλέβει το όνομα του Θεού. Έρχεται αυτός ο Μάστρας και μας παίρνει προσευχή και μας αφήνει ξηρούς. Όταν λέει, εσύ ξέρω ότι δεν έχεις εμποδία, ένα πράγμα μαξιραθεί και μαλάκιας και σαπίτσες, δεν έχει τίποτα, όσο είναι φρέσκο, ευωτιάζει. Έτσι πολεμότα και ο ύφνος, έτσι το σάφικο, έτσι ο θυμός, ερχόταν η ζήτη, ο φθόνος, γιατί ο αδερφός μου να προχωράει πιο πολύ, να έλεγε πιο καλά την ευχή αυτός.

Ανάληψης της Θεοτόκου, Ευαγγέλιο, Ευαγγελία των Ουρανών, Γέννησης της Θεοτόκου, Ευαγγελία των Ουρανών, Ευαγγελία των Ουρανών, Ευαγγελία των Ουρανών, Ευαγγελία των Ουρανών, Ευαγγελία των Ουρανών, Ευαγγελία των Ουρανών, Ευαγγελία των Ουρανών, Ευαγγελία των Ουρανών, Ευαγγελία των Ουρανών, Ευαγγελία των Ουρανών, Ευαγγελία των Ουρανών, Ευαγγε το γιατί δεν χαίρεσαι, το γιατί πικραίνεσαι, γιατί η καρδιά σου δεν είναι καθαρή, λοιπόν, άρα λείπει η αγάπη, προσευχή, Χριστέ μου δώσ' μου αγάπη, δώσ' μου αγάπη για τον αδελφό μου, Κύριε Ιησού Χριστέ λέγεται στον αδελφό μου, Κύριε Ιησού Χριστέ δώσ' του προκοπή μεγαλύτερη, Κύριε Ιησού Χριστέ δώσ' του προκοπή μεγαλύτερη, όχι, χαρίλε και στον όμορφο μια αγάπη για τον αδελφό και χειρόβολα για τον αδελφό μου που προ Βασιλεία των Ουρανών,

Γέννησης της Θεοτόκου, Εισόδιο της Θεοτόκου, Βασιλεία των Ουρανών, Βασιλεία των Ουρανών, Βασιλεία των Ουρανών, Βασίλεια των Ουρανών, Βασιλεία των Ουρανών, Βασιλεία των Ουρανών, Βασιλεία των Ουρανών, Βασιλεία των Ουρανών, Βασιλεία των Ουρανών, Βασιλεία των Ουρανών, Βασιλεία των Ουρανών, Βασιλεία των Ουρανών, Βασιλεία των Ουρανών, Βασιλεία των Ουρανών, Σε αυτή τη στιγμή δεν ξέρω τι να πω, όλα τα έλεγα, τις λέξεις που θα έλεγα άχρησες, αλκοολογία, περίτα, όλα.

Γι' αυτό και ο Θεός είχε δώσει πένθος. Από την πολύ θεοποίητη και την ευχή έχει δώσει ο Θεός ένα πένθος και δεν υπήρχε ημέρα ή νύχτα που τα μάτια δεν τρέχαν δάκρυα. Και θυμάμαι το ότι σαν αχάριος που ήμουν, ερχόταν κανένα γράμμα, μου το έδινε ο Γέροντας, φουτουνούσαν. Είδα που ο Χρυσέα του Γέροντα βλέπετε, πάλι, διάβαστε και εσείς. Λέει, ράψε δύο λέξεις. Και εγώ τις έλεγα. Εμείς λέω μετά δεν υβόμαστε. Εδώ υβόμαστε με τα δάκρυα μας. Κλαίνουμε και πλύνουμε το πρόσωπό μας. Γιατί γινόταν όλα αυτά. Γιατί γινόταν η βία.

Φιλοσοφία. Όταν όμως δεν θα υπήρχε βία, δεν πρόκειται τίποτε από όλα αυτά. Και θέλω να πω ότι εμείς οι μοναχοί, το δικό μας τι είναι, να μάθουμε την φιλοσοφία των απολυμούνων, τα πάθη και τους δαίμονες. Αλλά αυτό δεν το αποκτήσουμε, ό,τι και αν μάθουμε, τη γη αναβάλωνα, δαίμονες να μάθουμε, μεγάλη να γίνουμε, αλλά αν τα γίνουμε και έτσι μέσα μας, έναντι των παθών και εγώ σιγά σιγά βλέπω καλυτερέσεις στον εαυτό μου και λένε οι παππούλες μας ότι έργοσες τα νιάτα σου να είσαι γεράματάς, τι θα πει για όλο αυτό, να παιδί μου λέει, τώρα που είσαι νέος πολέμησε τα πάθη, πολέμησε τη σκέψη, πολέμησε τη φαντασία, κοπίασε στην υπακοή σου, κοπίασε

στον κόπο, ύδρωσε αγρύπνα και όλα αυτά οι κόποι, όλος αυτός ο αγώνας Είναι εργασία. Είναι τα χρόνια που πρέπει να εργάσει η Μανέ. Όταν θα περάσουν τα χρόνια και θα πες στο σώμα και δεν θα έχει αυτή τη δύναμη να μάχεται με το ένα με το άλλο, ήδη εσύ θα έχεις δουλέψει τα χρόνια αυτά που προβλέπει ο Θεός να εργαστείς και αμέσως θα σου δώσει σύνταξη. και ανάλογα την τέχνη, ανάλογα τη θέση θα πάρεις κι ανάλληλη σύνταξη. Και ποια είναι η σύνταξη? Είναι η χάριστο Θεό λέει. Να εμένα τώρα να με ρωτήσεις θα σου απαντήσεις. Μέσα μου νιώθω παιδί μου παράδεισος.

Η ευχή ρολόι. Η χαρά πάθος δεν βλέπω. Δεν κοιμείται κανένα. Δεν σταμνούν πόλεμο, δεν έχω λογισμός, δεν έχω επαναστάσεις. Όλα αυτά δεν είναι σημερινά κατωθώματα, είναι αυτή η νεότητα λέει. Τότε γεννήκαν όλα τα πάντα. Τώρα έφται η αξιομυστία. Ένας νεότερος είχε πολλά βλέπουν και παρακάλεσε τον Θεό.

Θεέ μου ελάφρωσέ με από αυτό το πόλεμο που κείνω, που κείνω, που κείνω. Ο Θεός τον άκουσε την προσευχή και ένιωσε η ελευθερία. Και κάποτε που πήγε σε ένα μεγάλο νέο γέροντα έμπειρο και λοιπά και νέον άνθρωπο που πέρασε θαλαστόλικος πολέμης και του λέει γέροντα ανεπάχθη μου λέει εκ των παθών. Τι είπε αυτή. Να λέξε κοράστηκα, δεν με πολεμάει εκείνο, δεν με πολεμάει εκείνο. Τον κοίταξε λέει, βλοσθερό το όμορφο, τον κοιτούσε με ένα μάτι σου, καλφωτό, και του λέει, από τώρα, από τώρα ανάποψης, από τώρα σύνταξης, μειωμένη, άραβος, λάθος του λέει Άντε λέει, πρώτα παρακάλεσες μόνος το Θεό να δει αυτή

η ανάγκος Τώρα πήγαινε να μαζέψεις και πατέρες Να τους πεις κάντε προσευχή για μένα Να παρακαλέσετε το Θεό να γυρίσει πίσω, ο Θεός τα πάθει Να πολεμήσεις και να αναχθείς πνευματικώς Και να πάρεις σύνδεξη μεγάλη μετά αύριο Όχι από τώρα σύνδεξη Καταλάβατε, σαν τι θα μας πει τώρα ο πατερούλης αυτός Όχι, δεν μας ευθέρει η ανάπαυση τώρα. Τη στιγμή που έχουμε νεότητα, μας χρειάζονται οι πόλεμοι, τα πάλια, να τα χτυπήσουμε, να τα χτυπήσουμε, αυτά θα εκμείνουν, δεν θα χτυπάμε, αυτά θα εκμείνουν. Και επιτρέπει λέει ο Βάσις να μην εισακούγεται η προσευχή που κάνουμε για τον άφαβητα πόλεμο, γιατί? Διότι πολεμώντας και μνημονεύοντας το όνομα του Θεού, το όνομα

του Θεού λέει αγιάζει και το νου και το στόμα και την καρδιά με την επίκριση του ονόματος του Θεού. γιατί έχοντας τον πόλεμο αναγκάζεσαι να κάνεις προσευχή, βοήθα με Χριστέ μου, βοήθα με Παναγία μου, δώστε μου και αυτό το όνειρο που φωνάζεις, αυτό φέρνει και την αγιότητα, ναι. Ανάσταδε λοιπόν, έχει πόλεμος στρατικό μεγάλο και ο καημένος από τον πόλεμο που είχε και από τους Λουγισμούς, οι πόλεμες του, έκοβε ο πόλεμος έξω, κύριε Ιησού Χριστέ, κύριε Ιησού Χριστέ, Λουγισμοί, φαντασίες του έναν τ' άλλο. Του λέει ο γέροντας του, ο οποίος ήταν παλέμαχος και γενναίος, «Θεδή μου, σε βλέπω να έχεις πόλεμο, έχεις πολύ νησιακτή, θες να σου κάνω προσευχή, να

σου φύγει ο πόλεμος» «Όχι, όχι γέροντα, σε παρακαλώ, μην κάνεις προσευχή, άστε με, οφειλούμενοι». «Θεός χωρές παιδάκι μου», του λέει, «βρήκες τον δρόμο σου, αυτός είναι ο δρόμος του Θεού», λέει. Αυτό ήθελα να ακούσω από σένα. Διότι αν μου λέγει «Ναι, ναι, για δεκάρτου πρόσεχα να φύγει ο κόσμος», σαν να σου έλεγα «Σταμάτε, σταμάτε, μην μπλέξεις το στέφανο σου, έβαλες μερικά λολοδάκια και τ' άλλο». Α, δεν είναι στεφάνι αυτό. Το στεφάνι πρέπει να γίνει ολόκληρο. Να γίνει με όλα τα λουλούδια και χαρίθαλο και τρελτάπηλο και το ένα και το άλλο. Ολοκληρωμένο πράγμα, τι. Με λίγο λολοδάκι άκρη, λίγες υπόθεσες.

Δηλάς τι είναι ο άνθρωπος αυτός.

Ευαγγελισμός, ε! Μάσχος, απεισίας, φουλ, φουλ, κόκκος, μόχθος. Εκεί εμείς είχαμε πολύ κόκκο κανένα. Είχαμε κάθε μέρα φορτία στην πλάτα, όχι τώρα που έχουμε ζώα και έχουμε αυτοκίνητα και λεβέλους. Όχι! Αυτοκίνητα και ζώα ήταν οι κλάδες και τα πόδια αυτά. Λοιπόν, κάθε μέρα εκεί... Και ο Γιάννης, ούω, μες τα ράντιζε από πάνω. Βρίσιμο κι αλλά και το βράδυ αδροϊπμία και κακοχεία. και εγώ να είμαι, μη μου άφτω, ένας σακατημένος και ένας άχρηστος άνθρωπος, θα έλεγα κι εγώ το κακόμενο με ψευδοδικάρες να ζήσω κι εγώ. Είπα, ο γέροντας, λέει, για να τον δοκιμάσουμε τον Ιδωτομικρό, λέει, έλα δακούτσικο, ξέρεις αυτή η πόλη που έχεις εσύ δεν θα τα βγάζεις πέρα,

Αν δεν πετασπίσω, δεν γυρνάω τουλάχιστον. Αυτό μόλις το είπα, πάει τέρμα. Μετά από λίγο, μου λέει, παιδάκι με ετοιμάσεις να κάνουμε ένα νόσχημο. Στρατηγός, ε! Στέφαλα, με έβαλες ένα τέστι μέσα, ποιον το δοκιμάσεις, τον Πακαγιάννη. Και μόλις άκουσε αυτή την απάντηση και αυτή τη θέληση για τους ψυχολόγους που ήταν μέσα στο τόλι η καρδιά του, μου λέει, τα δύνατα εξελέξατε, τα στενικά, τα μειώτα, τα άξοφα, ο Θεός είναι κατά τη σχήνη και τους δυνατούς και τους σοφούς και, και, και.

Σιωπούστε, σιωπούστε ας πούμε εκεί, μηλιά χθόλμη, ευχή, μηλιά χθόλμη. Ο γέροντος από πάνω να με λιβανίζει συνέχεια, συνέχεια, να με υποπανάζει. Λοιπόν, μου λέει, θα επιδίνω, λέει, εσείς λίγες θα λιώνετε όπως λέει, κοίταξε τι πολέμος που έχεις, λέει. Και για να μου δώσει και λίγο τόλμης, πάντη λέει, φαίνεται ο Θεός προμηνύει για σένα τούτου. Τι γέροντα, ομένα, δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου γονάω. Λέει, ή θα σου στείλεις σύντομα τη χάρη του τη μεγάλη, ή όσο στείλω πας τώρα, θα μιλήσεις εν μέσω εκκλησίας και θα το δείσαι μου λέει η γενέρα μας. Γέροντα, εγώ σκεφτόμουν το θάνατο συνέχεια και λέω «Χωδό,

αυτή την καλύβα για τον ουρανό πάνω». Ήμουνα σε μια κατάσταση άσχημη σωματικά, φόνη μες στο στήθος και στα πνευμόνια μου και αυτά. «Άντε», λέω, «πάει και ο ξόπλημα εγώ». Ο γέροντας μου λέει «Άντε, παιδάκι μου, να σε κάνω μοναχό και να σε στείλω στον άλλον κόσμο, εσύ δεν είσαι Ιησού». «Εσύ μπορείς να πάρεις τα πόδια σου» λέει. και με προετοίμαση και την άλλον κόσμο. Και άρχισα να μου μιλάει για τον Ιαννίκαιο που πέθανε το καλογέρι και εκείνο τον αναγγελέω πάλι καρέ και μόλις κέρδισε την προσευχή του Κύριου Χρισταίου στην Γραφιά, φηματιώνεται και τον παίρνει ο Θεός και τον πάει για τον Ρενό. Και τον ένα πάλι κάρηκος 22 χρονών που έβρισκε τον γέρο

Σέλνη με το ένα χέρι απάνω και τον κράτησε. Και εγώ ήμουν να με φυσίξω άλλως και να πάω τον κατήφαρο. και εσέοι περάσανε εκεί με γράμματα και σπουδές και με θέσεις και λοιπά, όλοι, μόλις το Θεό βάζει ο Γιάννης μέσα στο τέλος έξω, δεν ήταν για τίποτα, και στο τέλος λέει, αν μείνετε κι εσείς, λέει ο Γιάννης, θα έχουμε μια συνέχεια και μείναμε εμείς οι τρεις τέσσερις κοντά. Και θέλω να πω ότι όπως κι εσείς πολεμήσετε για αυτό, έτσι κι εμείς είχαμε τους πολέμους στα αγγλικά μας, γιατί ο πόλεμος και τα μαθήματα είναι τα ίδια. Δεν αλλάζουν τα μαθήματα, ούτε οι δαίμονες δεν αλλάζουν. Α, είναι ένα εμπειρίο. Σε παίζουν στα δάχτυλα. Αν δεν έχεις το γέντο να σε υποδείξει και να σε ξεβγάνει από τις παγίδες, την

πάτησες στη δουλειά σου. Αλλά τι κάνει τώρα ο διάφορος. Α, σε λέει για να μπορέσουμε να τον κερδίσουμε αυτό. Πρέπει να του χαλάσουμε τον λογισμό του με τον γέροντά του. Αν το βγάλω από τη μέρα στον Γέροντα και μετά εύκολα, εύκολη υγεία λέει, μετά με μια χαψά τον πάω κάτω εγώ λέει και αρχίστηκε να ο Γέροντας εκείνο, να ο Γέροντας το άλλο, να ο Γέροντας το άλλο, να κατάφερες μέσα στον Γέροντα, πάει, ξόφλησε ο μονάχος, πάει τέρμα, το είδαμε στην πράξη, είδε, φεράσανε κι άλλοι, ανέφαγε ο Διάδοχος, μόλις έβγαζε γλώσσα για τον Γέροντα, ψοφλούσε ο άνθρωπος. Ο δαίμονας ξέρει αυτός, πολύ έξυπνος και πολύ έμμερος λέει, στον που στηρίζεται,

στον προπονητή του. Αν τον το ρίξεις κάτω και θα σας πω, και σας το έχω πει και παλιότητα, να μείνω λίγο πρώτος για τον λόγο. Όταν ήμουν παιδάκι, κάθε καμιά φορά μέτρωνε ο διάβολος και πήγαν σε καρακυματογράφημα. Αμελέγονταν τα παιδιά, γεννάει και έλα εδώ, ε αυτό είναι καμπόιτο, ξέρω τι, όπως συνηθισμένα. Πήγαιναν να γεννάξουν λίγο, λίγο να εσκαιτάζουν. Η μάνα μου έλεγε δεν θα πάνε. Καμιά φορά στάνε μες τη γελούσαν τα παιδιά. Τι είναι αυτό. Ωχ, όχ, μετά από εγώ έβγαινα από το ισματογράφο, μέτρο και η στιγμή είδησης. Ωχ, όχ, τι έκανες.

Αυτό την τραχμούλα δεν την έδινε σε λοιμωσίνη και βήτη το έδωσες εκεί και το πώς θα δεις τη μητέρα σου, πώς θα κάνεις προσευχή τώρα εσύ,

Οι άλλοι του άλλου πυγμαχούθα έδινε τη μάχη, τον φθονούσαν τούτον εδώ γιατί ήταν νικητής, ήταν άφθος. Για τους πάσους ρητικό του λέγανε, αυτός τίποτε, ατρόμητος, δίνει την πυγμαχία, νικητής, ξανά. Θα τους σκοτώσουμε, λέει, θα τους πρέπει να βγεί ευθυμές, λέει, γιατί δεν αυτούς έχουν όλο ο δικός τους και τον κεροφυλακτήσαν να τον σκοτώσουν. Ειδοποιήθηκε αυτός, έγινε από το παράθυρο, από το ξενοδοχείο και είναι εκεί σκέφτηκε και πήγε σε άλλο κάρτος και έκανε τον πολίτη τον απλό για να μην μάθει τι που είναι, γιατί αυτοί αμέσως ψάχνονται έτσι. Λοιπόν, νίκησε ένα. Έλα, διαμέσουμε και ζούσε με ησυχία και δεν θελόταν.

Κάτι χρειάστηκε τα ιδρευνικά μέσα στο σπίτι και πήγε σε κάποιον γοστάσιο να έρθαν. Και εκεί που πήγε στο γοστάσιο, κοίτακε το εις εργάτος, είδε ένα παλικάρι, είκοσι χρονώτερη μου, με μυς και λοιπάκι, είχε όλες τις διαστάσεις και αυτές που προβλέπει να είναι κανείς τέλος τέτοιος άνθρωπος. Ω, αυτός είναι καλός, λέει, να τον βγάλω τη σειράκια μου. Στον Βεύτερο Αυθεντικό, έτσι κι έτσι έχω ζει πάνω μου, θέλω να με στείλεις κανένα, λέει, εργάρχη, λάδι, έχω αυτό το παρικάρι, πέρασε Παρικάρι, έρχεσαι, θέλω να σου δώσω, λέει, παραπάνω, λέει, έρχεσαι να μου το κάνεις Έρχομαι, λέει, αυτός, ήρθε και έτσι που εργαζόταν, λέει, μου κάλενε και το ποκάμι σου, λέει, μπορείς να κάνεις τη δουλειά, λέει, με το ποκάμι σου Αυτός τι να του δει και από κοντά, να δει τα πράτσια

του αρήνικη, ικανόσιμη. Τον βλέπει όμως ότι πρέπει. Λέει ξέρεις, λέει κάτσε αυτή τη γωνιά εδώ. Ξέρεις άμα θα γίνεις έτσι, έτσι, πολλά χρήματα, ξέρω τι θα γίνεις, θα πάρεις δόξες, τιμές, θα κάνεις μάτια, ο κόσμος θα σε δοξάζει. Φούσκωσε, υποκάθεση μέσα δώρες της Μουλτζούλης και όχι του μπήκε και αρχίστηκε να κάνει προφωνήσεις και βγήκε ένα παλικάρ πρώτης γραμμής που είπε όμως ξεριστεί, υπάρχουν κανόνες στην πυγμαχία, λέει με γυναίκα δεν θα πας, γλένδια δεν θα κάνεις, ποτά δεν θα πεις, ξενύθια δεν θα κάνεις, τσιγάλα δεν θα καφνίσεις, εκείνο θα κάνεις γιατί αν δεν κάνεις αυτά

υπάρχει νόμο σκετά. Αυτό το προπόνησε καλά, καλά και τον είχε ωραίο, με ένα σπουδαίο πυρμάκο, τον προετοίμανε ήξερο, ωραία, τον

ξεγέλασαν, οπότε από εκεί ήταν νεαρός, πήγε στο καφενείο, πήγε σε κλάδιο, όπως πάνε και αυτά, και πήγε και μέσα, και όταν γύρισε πίσω στο σπίτι, που ήστανε, βλέπετε μου, να για πήγε και πια κάποια ειδάρια, Ναι, ναι, όμως ο πρόσωπος έχει σκοτεινάδια λέει, το λέει. Αυτά μαρτυρώνεται, τι είναι αυτό. Και τι λέει, έλεγανε κάτι. Παπ, του δίνει μια μονιά το προπονητήριο και τον πετάει κάτω. Στα κατεύθυνση εκεί δεν σπάζει την πάντα. Αλλά έπρεπε να δώσει Μάρτη την Κυρίου εκεί. Χωρίς τον προπονητήριο.

ο Φωλκοντής, ξεχωρίστηκε. Πάει λοιπόν, έρθει η ώρα, πάει στο αποδητήριο εκεί πέντε αποδίκην αυτά, έχονται οι μπράβοι το άλλο και τον περικυπλώσαν. Μάθαν το γεγονός ότι δεν έχει τον προπονητή του, τον λένε «Χα-χα-χα! Ξέρεις τι είναι αυτό με αυτό που θα παλέψεις! Με την πρότα σε παίρνει ο καόνας σας! Είναι ένας γενιάς και έχει έναν προπονητή! Φω-φω-φω!» Του σπάσαν το ειδικό του. Άρχινε να κάνει δυνάμεις.

Υπάρχει χωρίς προπονητή, ο άνθρωπος του προπονητής δίπλα του, τον έβαινε θάρρος, του ρίγε κύριο του, νικούσε, δώσ' το φόνο στο λουγάφιμο, είδες, είδες, συνέχεια, πίσω αυτός, ο προπονητής το καημέρα, τον μαθητή του, και στεκόταν από ψηλά και έβλεπε κάτω τι γινόταν και μόλις είδε ότι χάνει, χάνει, χάνει και ήθελε δύο γύρους ακόμα και τελείωνε η υπόθεση. Δεν βάσταξε. Τα έχει κάτω πάει την Πολυδίτη όταν μόλις έρχεται να ξηκωρεστεί, του δίνει θάρρος ότι παρουσιάστηκε, τον τρίβει και του λέει όταν πέφτεις κάτω, μη σηκώνεσαι, του λέει, στο εννιά θα σηκώνεσαι, όχι σηκώνεσαι από τα τρία και κάτω το παλικάρα, του λέει, στα εννιά θα σηκωθείς να ψηκώσεις, πιο πολύ, του λέει.

Λοιπόν, και όταν πέρυσι γύρισε έτσι, στην τόσο τραγουδία του λέει. Μόλις, μόλις τον είδε και έφτασε δίπλα του, αυτό ήταν. Με το σήκωμα το εννιά, μία και έξω εκείνο. Γύρισε ακόμα και ακόμα μια του δίνει, γίνεται νικητής, τον παίρνω στα χέρια, τον στεφανώσαν αμέσως, αμέσως. Τι έγινε, εγώ αυτό το είδα, σαν παιδάκι. Όταν είχα στο μοναχισμό, λέει γιατά σου εδώ, να κόβω να παλέψω τώρα με δαιμόνιο και λοιπά. Αν τα χαλάσω με τον προπονητή μου, τι γίνεται? Ποιος θα μου δώσει τάρος, μου δώσει τις ευχές του, πώς θα το κάνω. Αν εγώ τα χαλάσω και αρχίζω και τον βρύνω, τι του κάνω, πάρε, τα χάλασα, τον φτύφισα

του να έχουν μπουνιές. Οπότε πώς θα δράσουμε τα δαιμόνια. Α, δεν θα δραστούμε, δεν θα το κάνω αυτό. Λοιπόν και μου έγινε εκείνο το έργο, για μένα μου έγινε παράδειγμα και εικόνα το πως εγώ θα πρέπει εγώ να δώσω τη μάχη στον πόλεμο να κάνω τον Γέροντα. Μια φαρμογελοντά ή όπως σας έχω πει κι άλλες με οκτήτες εποχισμούς, ο Γέροντας ο Κανιβουλής από τα χωράς έμπωσε να κάνει το στρατό και τα χεράκια του έκανε. Αυτά έκανε ο Άσος και έκανε το καλά, είδα, έκανε στα πρώτα και εδώ, αντί να κάνουμε πως κάνουμε εμείς έτσι. Ο Γιάννης έκανε αυτά τα πράγματα για να μην αφήσει τον κανόνα του και όταν έκανε μετάνοια, επειδή δεν μπορούσε να κάνει μετάνοια, γιατί

ήταν, δεν μπορούσε, αφού ήταν απρισμένος από το λεύκωμα, και λοιπόν έκανε, πήγαινε πάνω στα δρόχα και έκανε, φανέζεται η βία της νεότητας και στα γεραδί που δεν μπορούσε, έκανε και λέει ο Θεός ξέρει ότι μέχρι εδώ πάω.

Ευχούλα και περιφρόνηση. Όχι Γέροντα, εδώ θα τον αφήσω, τον κάνω εγώ. Άφηρος εγώ ας πούμε. Σου λέμε, εδώ όλα θα δώσω. Μάχη, έλα θα αφήσεις τον Γέροντα να με παίρνει, να το ρίξει εμένα. Σκεφτόμαστε, τι θα δώσει η γονιά στον Γέροντα, πώς θα πάρω να πω στην κοτιμάχια του δαίμονα. Πάνε, είχα την εικόνα αυτή της πυρομαχίας.

Ενώ ο Λόξπληρος γινόταν, ο Γιώδης έκανε τον ίδιο κανόνα, εμένα δε με πέρασε ο λογισμός ότι εγώ πολυμήθηκα από τέτοιο πράγμα, για να το έβλεψα και ήταν μεγαλύτερος ένας από τους πολέμενους, μετά ούτε η ιδέα να εμορφωλούσε ότι εγώ πολυμήθηκα, πόσοι ξερίζουμε απειρεί το κακό, αν το άφηνα όμως και υποχωρούσα στο λογισμό, να, ο Γιώδης, συντέχει ο Γιώδης, πάει τελείως εγώ στον Γιώδη δεν με έμενα, θα έφυγ

Αν δεν βγαίνω, λοιπόν. Και στην αρχή, δώσα και εκείνο και εκείνο και έκανε τη χάρη του Θεού και οι ευχές του γέροντα και τις μητέρες μου με σκέπασαν, με λέεισε ο Θεός και μου έδωσε αυτό που χρήσονταν και βόζα και στα πόδια μου και άθαψα τον γέροντα, τον υπηρέτησα με αξία στον Θεό να τον υπηρετήσω, να τον υπηρετήσω, να τον βάλω στον τάφο και να τον σκεπάσω με το χώμα και να τελειώσει μέχρι τέλος η κηρύκταση. Και έτσι, όταν έτσι γίνεται, γίνεται ένας τάφος κανονικός, διάδοχος της χάρτης και του πλούτου του Πατέρα. Και θέλω να πω παιδιά ότι εάν δεν μάθουμε πώς γίνονται οι πόλεμοι, δεν μπορόνται να κάνουμε πρώτο.

Να μάθουμε χάρματα, να διαβάζουμε, να μιλητούμε, να μαθαίνουμε νέα, να κάνω αυτιά πράγματα. Τίποτε δεν κάνουμε, αν δεν μάθουμε να πολεμάμε τον λογισμό και την φανταστία και να έχουμε μεταξύ μας αγάπη και ο ένας να θυσιάσει για τον άλλον. Λοιπόν, δεν κάνουμε τίποτα. Κάνω μια παρακούδα, ρε παιδιά. Α, δημοκρατή την εξυπέρσεις, θα δεις και εγώ θα σας κάνω. Όχι, όχι, όχι, τούτο είναι μαχαίρισμα. Αν πρόκειται να γίνει, αυτό είναι κοσμή. Μου έκανες και να σου κάνω αυτό. Είπα, όχι, εσύ να μην μου κάνεις, εγώ θα σου κάνω. Αλλά αυτός είναι ο ευαγγελικός νόμος. Αν δεν το κάνεις εσύ, δεν κατάφερες το ευαγγέλιο σωστά.

Λοιπόν, με ξηπέρασε η θέση και εγώ θα το αποκλειθώ. Ήξερα εγώ ότι στο κάνω αυτό για να μου κάνεις και εσύ. Δεν μου το έλεγες εσύ την ευκολία. Δεν θα έρθεις και εσένα, δεν θα σε κάνω. Αν δεν είναι καλό κύριε Κυριαρχή, δεν είναι, πώς, εσύ μην είχα το κακό με το καλό, αυτός σου έκανε κακό, αυτός σε κατέκαλε, αυτός σου στέρνεσε, αυτός δεν σε ευχόλησε, όχι εσύ ευχόληνε αυτός, εσύ κάνε το καλό και αυτός άμα ας του τι θα σου κάνει, εσύ αν παίρνεις το Θεό τι θα κάνεις, το λογαριασμό, δεν τον πληρώνεις εσύ, εσύ τον δικό σου θα πληρώνεις, πλήρωσε τώρα, κάνε το Ευαγγέλιο, κάνε στην πράξη και μετά αύριο Χριστός το Ευαγγέλιο. Ευαγγέλιο, αυτό θα είσαι δικιός. Τι είπα ο Κύριος?

Ότι ο λόγος, ο λελάδικα, αυτός δεν θα σε κρίνει εν ημέρα, κρίθεως. Το άκουσες το Ευαγγέλιο, το ξέρεις, αλλά υποχωρείς από την επιθυμία και δεν κάνεις αυτό το πράγμα. Λοιπόν, εάν έφαλμε ως το Ευαγγέλιο, τότε λοιπόν θα μπορέσεις να περάσεις στην ελευθερία των δέχνων του Θεού. Αυτά έκανε και ο δικός μου κανένας ο Γέλλιος. Ανάληψης της Θεοτόκου, Διάδοχος Φωτικής, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Βέβαια δουλειά, λέει. Εδώ, κυρίως οι κανένας παππούς του Αρθένης που ήταν απλούστους και εχιασμένος που ήταν, ε, πήττος είχε μια κοβίτουλα, ξέρεις, γέροντα, αυτός είναι

ο Μιλής, ξέρεις, αυτός, ξέρεις, αρμβολόγος, φα, την έτρωγε, την πάτσα. Αρθένειε, τον Αρθένειο κοίταξε και άφηκε και ο Σκύριος, δεν ξέρεις πώς θα σωθεί. Εσύ δεν ξέρεις τι λέει να σωθείς.

Και εδώ και τα δαιμόνια φωνάζουνε για τον Ιωσήφ, για τον Ιωσήφ Ρουπόλης λέει, και γυρνάει στο μπραστίκι βοηθάει λέει και εγώ. Κι έτσι μας βοηθάει ο παππούς. Ο παππούς τώρα που είναι και πάνω νομίζετε, αγγείτε, εδώ δεν στεκόταν και θα σταθεί τώρα και πάνω, που βλέπει τα πράγματα, ποιος είναι ο Παράδεισος και ξέρει ποια είναι η εικόνα της και βλέπει κάτω στη Μάχη εδώ τι κάνουμε. Ευχαριστούμε που ήρθες εγώ. Σε έρχομαι χθες και θεωρεύομαι για τον άλλον κόσμο, να λιαστέλνεις, να καρκίνει, να το ένα, να το άλλο, δεν θέλουμε, φεύγουν, ο πατήρ εφραίμων, ο μακαρίτης έφυγε στα 40 τόσα χρόνια, εγώ τον προετοίμαζα, τον έλεγα διάφραγε, πήρα, εγώ θα φύγω, τον λέω, παπά εσύ είναι αυτές οι κέικλαντες και

εκείνο, δεν φτιάχνεις εκείνο, γι' αυτό μην κάνεις αυτό, δεν επιτρέπεται αυτό που κάνεις, πως διόρθωστε και εκείνο, διότι Αν είσαι στην αρθέα ζηλιά και προσευχεί ο Βούλευας, τι θα ζήσεις, εγώ σε εγώ να θα ζήσει ο παπάς και ο παπάς έφεγε, και ο παπάς έφεγε και έβρινα εγώ πίσω, λοιπόν, και τώρα δεν μας βοηθάνε, νομίζετε, και ο παπάς, μας βοηθάει και ο καλύτερος παπάς, μας βοηθάνε όλοι οι πατέρες που έχουν φύγει από εδώ πέρα, μας βοηθούν, γι' αυτό παιδιά να προσπαθήσουμε, δεν ξέρουμε τι νότις είναι, είδες και πόσα τροχιά γίνονται και πόσοι πατέρες μας γλιτρώσαν,

Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός, Ευαγγελ Κι άμα δεν έρθει η ώρα, κανείς πώς θα έρθει η ώρα. Τον αρχάκιο τον πάρει. Αν δεν στείλει ο στρατηγός του παρόν ο Θεός στον αρχάκιο, φεύγει ο άνθρωπος. Δεν φεύγουμε τίποτες. Άρα λοιπόν, στο χέρι του Θεού είναι η ζωή μας. Δεν είναι το θέμα της ηλικίας, είναι το θέμα της αποφάσεως του Θεού. Και επειδή δεν ξέρουν πότε θα έρθει η απόφαση, να την έχουμε προς Θεό μας.

Θα πεθάνουμε. Πού θα πάμε. Πού θα πάμε. Ευχαριστούμε, εύχομαι πολλές και με τον Αυτό μου και λέω «Μη τα λένε πολλά άνθρωποι τόσο. Δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις ότι μέσα σε λεπτά θα φύγεις». Έφυγε. Πού πας. Πάγεται η Άντρες Ζωή. Κατά άδεισπο θα πας. Στην Άντρες Ζωή. Θα γυρίσεις εδώ. Όχι. Τηλιώνει κοινή. Θα περάσεις από το δικαστήριο. Ναι. Έχεις τραβάσει τα μάτια σου. Εφόσον τα τελευταία πράγματα, γιατί δεν τα συνειδητοποιείς τώρα, να

προπαρασκευαστείς για να περάσεις σωστά στον άνθρωπο, θα ντύσεις σε όλοι. Τώρα φροντίζεις για την υγεία σου και για τη γυναϊκή γυναϊκή, να φροντίζεις, να μην αρρωτείς, να μην φανταστείς, όλα, όλοι φροντίζουν. Αυτή τη φροντίζω, την ευτυχία της ψυχής που θα ζήσει ο Άγιος, αυτό το φροντίζω για να έρθουν τα βραζίστα αύριο και γι'ακεί μου δεν φροντίζεις, λοιπόν δε φροντίζω, γιατί είναι η ανθρώπινη δυναμία, είμαι πιο διάφορος απέναντι να βλέπω, μας παραστέρνουν και οι επιθυμίες μας, χαίρετε προετοιμαζόμενα γενναία, φιλόσφαινα, φεύγω, θέλω, πίστεψε το, πίστεψε ότι φεύγεις από τη ζωητέρα μας, το χαιρετίζω στον κόσμο, Μέσα σε δευτρά, σταμάτη καρδιά σου, τέρμα, αναχώρεσες. Α, δεν έχεις να πας τα φίλου προς το σύντωμα.

Και λίγο στιγμές πώς εντάξεις, δεν το διάβατε, δηλαδή τους πεθαμένους τους πηγαίνουν. Τα τροφιά δεν τα άπογες, εσύ τι είσαι, από άλλη φύση εσύ είσαι. Κι όμως αυτή είναι η αλήθεια παιδιά, δηλαδή δεν μπορούμε να μας, ο Θεός θα μας καταδικάσει, ο πρώτος είναι εγώ γιατί εγώ τα λέω κιόλας και δεν τα εφαρμόζω, τα λέμε, τα πιστεύουμε και ζούμε, δηλαδή τη φλαμάρα μας ζούμε σαν να μείνει στην πλήρη θέση, σαν να μην υπάρχει, σαν να μην είναι αλήθεια αυτά που λέμε. Μια θεωρία, μια φιλοστοφία, ένας φιλοστόχος και λοιπά πάντα, στον αέρα πράγματα και όμως είναι αλήθεια, θα γίνουν αυτά. Να, είχαμε τον Πατέρα Φλέβο εδώ μέσα, δεν ήμασταν ανά, εδώ στην Αδριάδα, εδώ ο παπάς εκεί καθότανε. Είναι τώρα.

Δεν είναι. Εδώ μέσα δεν γύρισε, δεν λειτουργούσε, δεν έκανε, δεν μας έφτιανε και η φαντασία μας, όταν το λέγω κάπως, είναι τώρα. Πας εδώ. Τώρα. Τώρα στον τάφο λιώνει και η ψυχολατιστή στο μυαλό πάνω. Όπως τα λέγαμε εμείς, τα λέγει και εκείνος. Και όμως έχει φύγει. Αυτή η αλήθεια. Μπορούμε να αντιχωνέψουμε αυτή την αλήθεια. Τότε να δεις πώς αλλάζει η ζωή μας. Τότε να δεις τι προσοχή θα έχουμε και τι βία θέλουμε. Δεν έχουμε τη βία, φανερό γιατί δεν έχουμε αυτόν τον λογισμό. Μας δίνει αυτός ο λογισμός και γι' αυτό είμαστε έτοιμοι. Αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε και να πάρουμε βία και να προσέχουμε τον εαυτό

μας και να λέμε Νύχτωσε θα ξημερώσω, ξημέρωσε θα νυχτώσω, τουλάχιστον την τελευταία μέρα θα κάνω κάτι. Να έχω πέντε ευχές, ε! Και αφού θα κάνω πέντε αργολογίες γιατί δεν έχω πέντε ευχές.

Ανάληψης της Θεοτόκου, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός, Δε θα δεις ράχτη, έχω κάνει αχαχαχαχα, πάει το αχαχα, τελείωση πάντως, σε πήρε ο Θεός, θέρμα, το ψέμα τη λύδωσε εδώ, ήρθες στον ύπνο και κοιμάσαι, και βλέπεις, φτιάχνω, είμαι στρατηγός, σκοτώνω, ρημάζω, φτιάχνω, με γολώνω, φωνάζω, κηρύττω, πώς μας φέρει στον ύπνο, χιλιάδια μας κάνει, και άμα ξυπνήσουμε, τι είσαι, να τα πιώσει κανόν ο Ήρωας, άντε τώρα πάς στο διαχωριμμά, για αυτά που ε

Λοιπόν, με τη γυναίκα το κινητό, βου, 20 μέτρα επίσης κάτω, με το αυτοκίνητο, βαριά στο νοσοκομείο τους πήγαν εκεί πέρα στο λιμάνι και οι τρεις τους. Άμα πήγαιναν, μπορεί να είχε χαρά οι άνθρωποι, μπορεί να πήγαιναν κι εσύ κανέναν να γάβουν, μπορεί να πήγαιναν σε μια διασκέδαση και λοιπά. και από εκεί μου βγήκαν στο νοσοκομείο, ελαφαστεία. Τέρμα υπάρχει. Νάτος. Αυτό είναι το ψέμα. Πας άνθρωπος, ψεύτης. Όχι ότι λέει ψεύματα, αλλά ο ίδιος είναι ψεύτης. Ορσιάζουμε καλούς και τρούσιους, δεν είμαι τίποτες. Η ζωή τελειώνει. Άφαξε, τελειάνε παιδιά. Έτσι να σκεπτόμαστε. Αχ, δεν μπορούμε να το πάρουμε στο μυαλό μας.

Δεν μπορούμε, δεν μπορούμε, δεν μπορούμε. Μετά που λέει και ώρα πού να φύγω, δεν το κάνω στο μυαλό μας. Πας για την αιώνια ζωή, δεν γεννάς πίσω. Πάει, τέρμα. Και όμως δεν το κάναμε τα λεφτά. Ας μας θελεήσει ο Θεός να μας συγχωρέσει για όσα κάνουμε, να μας συγχωρέσει, να παρακαλάμε τον Θεό νύχτα μέρα ή μαρτωθέα μου συγχώρεσέ και όπου τη σπάζουμε σε κάτι, να σηκώνουμε τα μάτια μας και να λένε ο Θεός στη γνώμη, έσπαλα. και μετά να τρέχουμε να το λέμε το πνευματικό, να το ψιλογούμεθα, να φέρει, να φέρει, να μην το έχουμε και αν δεν θα το φέρουμε πάλι, αλλά θα το ξεκαθαρίζουμε, να μην λέμε το ας, ας, ας, έμπαινα σκιάβρο, άντε, όμως μην τα αφήνει, μην τα αφήνει, γιατί άλλο δεν ξέρω.

Και να κάνουμε έτσι, τότε θα περάσουμε στη Βασιλεία του Θεού. και εκεί απάντην ανάπαυσης, αφαιρέσει ο Κύριος ο Θεός το υπαντάχρονο των ακθαρμών αυτών και ουγιαστή θλίψης, ούτε φόνος, ούτε στυραγμός, αλλά ζωή αθελεύτητος, αιώνια ζωή, ανάπαυσης μες στο φως του Θεού, άγγελος να ψήνει στον τριστάγιο νύμνο μέσα στο άκτι, στο φως του Θεού, εκεί απάντην είναι τα πάντα εν ειρήνη. Μόνο να ξέρεις ότι πέρασες τη Βασιλεία του Θεού και πλέον δεν πρόκειται να δεις συλλήψη και τελαφόρια στους αιώνας των αιώνων Λοιπόν, πάει και μόνο ο λογισμός αυτός που ρίχνει την Απόλαυση της Βασιλείας των Ουρανών, είσαι μέσα στον Παράδεισο Λοιπόν, και όπως εμείς ήρθαμε εδώ για να περάσουμε σε αυτό το Παράδεισο και σε αυτή την ανάπαση, εκεί να τύπουμε τώρα Αν θα το είμαστε, θα

πέσουμε, θα σηκωθούμε. Όχι αφήλτηση, όχι απόγνωση, όχι. Αυτά είναι το διαβόλ. Εμείς με ελπίδο θα πέσουμε, θα σηκωνόμαστε, θα πέσουμε, θα σηκωνόμαστε, θα πέσουμε, θα σηκωνόμαστε. Ήδος! Θα τον φέρουμε βόλτα το διάβολο. Τι θα του κάνουμε? Θα τον φέρουμε βόλτα και θα περάσουμε μέσα.