The Dignity of the Theotokos

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

A homily on the dignity of the Theotokos.

Our Church rightly honors and glorifies the Most Holy Theotokos, exalting her above the Cherubim and the Seraphim.

And since everyone was tired after the long time of confession, I needed to write these things down, so that the ideas would be more precise and more tightly connected, and so that it would not go on too long, for this concerns our Panagia. When the Mother of God met Saint Elizabeth, the mother of the honorable Forerunner, among other things she said to her, “From this time forth all generations shall call me blessed. From now on all the generations of people who

will believe in the Lord will call me blessed, for the dignity that God the Father gave me: to become the mother of his Son. An honor given to a woman. In our days there is much talk about the equality of the two sexes, of man and woman. But the struggles for equality and the so-called feminist movements came very late. Christianity,

has had this problem settled for twenty centuries this problem. And how decisively it settled it. It abolished the distinctions. It honored woman as equal in worth to man. Not only that, but it honored one woman with an honor that no man holds. No man ever had it, has it, or ever will have it. And this woman is the

Most Holy Theotokos.

In Christianity, in the Church, people are not measured, are not judged by the criteria of sex, social standing, education, financial condition, intelligence, and many other such things. They are measured and judged by one criterion alone, and that is holiness. In the eyes of God there are no men and women; there are only sinners and those who repent.

The impious and the saints. Saints, and those holier still. On the feast of the Dormition of the Theotokos, the Church remembers the holiest of human beings, the holiest of women, our Panagia. And our Panagia remained incorrupt in life, and she remained incorrupt in death as well. The birth of her Son did not corrupt her virginity. Sin did not corrupt her soul.

Her death did not corrupt her body. Just as Christ’s body remained incorrupt through His death on the Cross, so too the body of our Most Holy Lady remained incorrupt. She did die, yes, but she remained incorrupt; for in the Orthodox Church we have the incorrupt bodies of saints and we venerate their relics. How, then,

could the God-receiving tabernacle of the Mother of our Lord and God fail to remain incorrupt? Was such a thing ever possible? The incorrupt body of the Theotokos did not remain in the earth; it was taken up into heaven. If our Panagia, by her Entry into the Temple, entered the Holy Place of the Temple of Solomon, then by her Dormition she entered the Holy of Holies of Heaven.

She entered with her utterly pure, all-beautiful soul and with her glorious body. If for other people death is the enemy of the body, for our Panagia death was life-bearing, an incorruptible life. And the transformation of the body of all the faithful will indeed take place at the Common Resurrection, but for our Most Holy Theotokos this transformation took place three days after her Dormition. For all the faithful,

departure from the body means going to be with the Lord. But for the Mother of God, her departure marks the beginning of her second, eternal existence, in both soul and body. Death could not possibly hold her who had borne the fullness of God within herself. The honor we live at the feast of the Dormition. Who honored her?

Her Son and God, the Savior of the world. If for the earthly path of our Jesus Christ the forerunner was John the Forerunner, for the heavenly path of the Theotokos the forerunner was Christ. Christ first conquered death, and the body He had assumed became incorruptible and worthy of God. Therefore,

He is also the Forerunner of the Mother of God. As the firstborn from the dead, Christ ascended to prepare the way for the faithful to pass through to heaven. The Apostle Paul says: 'Whither the forerunner is for us entered, even Jesus, after the order of Melchizedek.' Jesus entered after the order of Melchizedek, according to the Apostle Paul. The Most Holy Theotokos

received in her womb the whole God-Man, the Divinity united with humanity, with the body and soul of the man Jesus. Christ receives her into heaven whole, both body and soul. By receiving Christ, the Son of Man, into her womb, our Panagia became More Spacious than the Heavens. We see this also in the iconography of the holy icon of the Platytera, the Mother of God who is More Spacious than the Heavens.

Our Panagia received Christ, gave birth to Him, and held Him in her womb. Now Christ receives into His hands, into His palms, the holy soul of the Theotokos and Mother. We now hear the hymn by John of Damascus: “In His sovereign hands, Christ receives this most holy and most divine, immaculate and sacred soul. ” Our Lady cared for Jesus Christ and remained close to Him while He was a child;

and now the Son receives His Mother into Heaven as a queen. 'The queen stood at Your right hand,' says the psalmist, 'in a vesture of gold, arrayed and adorned with many colors.' The Apostles honored our Most Holy Theotokos, as the tradition says: 'The Apostles, gathered from the ends of the earth.' They honored the Mother of their God and Teacher. The Apostles were gathered together at once in Jerusalem to lay to rest the body of the Theotokos,

the Mother of their Teacher. The Apostles are the eagles of the Spirit.

Let no one doubt how the Apostles were gathered from the ends of the earth. How were the Apostles spread throughout the whole world? Who gave wings to their feet so that they ran everywhere? The powers of God. These same powers now, for God is eternal, take up the Apostles and gather them in Jerusalem. He who gave the fiery

chariot to Elijah the Tishbite, so that he ascended on high; He who took up the Apostle Philip, as we read in the Acts of the Apostles, from Gaza and carried him to Azotus, He Himself sent for each Apostle a special vehicle, a vehicle of luminous cloud that carried him to Jerusalem. The Apostles honored the Mother of the Lord,

and astonished, full of amazement and wonder, on the third day they saw that the body was missing from the tomb at Gethsemane.

The angels of heaven honored our Most Holy Theotokos. They receive her at her Dormition, they escort her as a guard, they lead her through the heavenly mansions, the heavenly dwellings; but they behold in wonder that she ascends even higher than the Cherubim and the Seraphim. And in honoring our Panagia, we say, “More honorable than the Cherubim and beyond compare more glorious than the Seraphim.

An angelic astonishment! They see the first human body ascending and being glorified in the Kingdom of Heaven. Just as they were astonished at the Ascension of our Christ, for the angels saw God and man ascending together, united in one God-human hypostasis, whereas when He came down for the Incarnation He was God alone. So now too the angels are astonished at

the translation of the Theotokos to heaven. Until now they had been accustomed to receive only the souls of saints, saved and redeemed. But now, with the Dormition, they receive a body as well. It is the immaculate body of the Theotokos, which neither tomb nor death could hold.

Just as we were astonished when we saw the first astronaut ascend on high and walk upon the moon, so the angels were astonished when they saw a human foot tread the Holy of Holies of heaven.

Our Most Holy Theotokos is the first woman astronaut, the one who ascended higher even than the angels.

Finally, the people honor our Most Holy Theotokos, the faithful and devout people. And the Greek people in particular, more than any other people. To her they dedicate the greatest number of churches. Most of our monasteries have her as their protectress. The icons of our Most Holy Theotokos, the Byzantine ones,

and Byzantine iconography holds a doctrinal place in our Church, the greatest number of candles are lit. In their hard moments, those weighed down by the pain of life call upon our Most Holy Theotokos. Rivers of tears flow before the holy icons of the Theotokos. Our Most Holy Theotokos is deeply rooted in the conscience of our Orthodox people.

My blessed Christians, I have shown you who honored and who honor our Most Holy Theotokos. But there are also those who do not honor her.

There is one incident, as you know, in the event of the Dormition, which I would not mention had Saint John of Damascus not mentioned it himself. As you know, Saint John of Damascus was a great ascetic whose cave lies within the monastery of Saint Sabbas the Sanctified in Palestine. Saint John of Damascus tells us that, at the very moment when the Apostles

and the faithful of the early Church were carrying the body of our Most Holy Theotokos upon a bier to bury her, a Jew rushed forward and seized the body to throw it to the ground, but he did not manage it. His hands were cut off invisibly by the angel of God and remained fastened to the body of the Theotokos. Faced with what had happened and with his terrible pain, the Jew repented and asked forgiveness of our Most Holy Theotokos,

and the miracle came.

At that moment, a man showed irreverence toward our Lady, the Mother of God. ‥ The heretical Protestants do accept the term 'Theotokos, ' but they do not accept the ever-virginity of the Theotokos. This is another kind of blasphemy. The Protestants cast the diamond of heaven into the mire of carnal passions and sexual unions, according to their blasphemous doctrines. We hear and see certain deranged heterodox people who claim that they see

our Most Holy Theotokos and that she dictates letters and epistles to them. You know of them, of course. These are the so-called 'enlightened' ones. They are those foolish people who put their own nonsense into the mouth of the Theotokos, claiming that the Theotokos is the one saying it.

Here we must weep bitterly. Why? Because every day, thousands—hundreds of thousands—of Greek mouths open like Hades and utter the vilest blasphemies against the All-Pure Maiden of Nazareth.

Let me make a modest estimate, and I know it well: out of ten men, perhaps two do not blaspheme the Theotokos and Christ. The other eight surely do. So take the millions of men, apart from the women, and count how many are impious toward the person of the Most Holy Mother of our God. And do you not see the other thing as well, women who dishonor our Most Holy

Theotokos by their provocative appearance, by their nakedness in the summertime. On the one hand they kiss the icon of the modest Theotokos, and on the other they scandalize others, tearing them down and leading them to damnation by their provocativeness. They do not even realize this, so as to confess it as a sin. Our Most Holy Theotokos grieves over the impiety of the people. As many of us as are faithful, let us repent, let us honor our Most Holy Theotokos rightly.

And let us say, with pain and longing and love, both to ourselves and to our neighbor: Most Holy Theotokos, save us, your children. Amen. Amen.

Ομιλία, η αξία της Θεοτόκου έγινε στο εξωτερικό

και δόξος η Εκκλησία μας, την τιμά, την δοξάζει και την ανεβάζει, υπεράνω των χαιροβείων και των στερεών.

Και επειδή από πολύ ωραίη εξομολόγηση ήταν όλοι κουρασμένο, χρειάστηκε να τα σημειώσω για να είναι πιο συγκεκριμένα και πιο δεμένα τα νοήματα και για να με φτάσει και πολλή ώρα,

γιατί μη προς την Παναγία μας. Όταν συναντήθηκε η Παναγία μας με τη μητέρα του Τιμίου Προδόμου, την Αγία Νισάβετ, μεταξύ άλλων της είπε ότι από τον Ιν μακαριούσουμε πάση εγενέα. Από τώρα όλες οι γενέες των ανθρώπων που θα πιστέψουν στον Κύριο θα με μακαρίζουν για την αξία που με έδωκε ο Θεός και Πατέρας να γίνω μητέρα του Υιού Του. Τιμή σε μια γυναίκα, πολλής λόγος στις ημέρες μας για ισότητα των δύο φίλων,

ανδρός και γυναικός. Αλλά οι αγώνες για την ισότητα και τα λεγόμενα φημινιστικά κινήματα ήρθαν πολύ αργά. Ο χριστιανισμός εδώ και είκοσι αιώνες έχει τακτοποιήσει το πρόβλημα. Και πώς το έχετε χτουπήσει. Κατάργησε τις διακρίσεις. Τίμησε τη γυναίκα ως της άξια με τον άνδρα. Όχι μόνο αυτό, αλλά

και τίμησε μια γυναίκα με τιμή που δεν έχει κανένας άνδρας. Ούτε είχε, ούτε έχει, ούτε και θα έχει. Και η γυναίκα αυτή είναι η Υπεραγία Θεοτόκος

Στο χριστιανισμό, στην εκκλησία, οι άνθρωποι δεν μετρούνται, δεν αξιολογούνται με κριτήρια το φύλλο, την κοινωνική θέση, τη μόρφωση, την οικονομική κατάσταση, την ευφία και πολλά άλλα Μετρούνται και αξιολογούνται με ένα μόνο κριτήριο Και αυτό είναι με την Αγιότητα Στα μάτια του Θεού δεν υπάρχουν άνδρες και γυναίκες Υπάρχουν μόνο αμαρτωλοί και μετανοούντες Ασεβείς και Άγιοι Άγιοι και Αγιότεροι Κατά

την εορτή της κοιμήσεως της Θεοτόκου, θυμάται τον Αγιότερο Άνθρωπο, την Αγιότερη Γυναίκα, την Παναγία μας. Και η Παναγία μας έμεινε άφθορος στη ζωή, έμεινε άφθορος και στο θάνατο. Η γέννηση του Υιού της δεν έφερε την παρθενία μου. Η αμαρτία δεν έφθυρε τη μυσική της. Ο θάνατος της δεν έφθυρε το σώμα της. Όπως το σώμα του Χριστού παρέμεινε άφθορο

με το σταυρικό θάνατο, έτσι και το σώμα της Παναγίας μας έμεινε άφθορο. Πέθανε μεν, αλλά έμεινε άφθορο, αφού στην Ορθόδοξο Εκκλησία έχουμε άφθορα σώματα Αγίων και προσκυνούμε τα λιψανά τους, γιατί δεν μπορούσε να παραμείνει άφθορο το θεοτόχος κίνωμα της Μητέρας του Κυρίου και Θεού μας, ήταν ποτέ δυνατό. Το άφθορο σώμα της Θεοτόκου δεν έμεινε στη γη, μετέστη στον ουρανό.

Αν η Παναγία μας με τα εισόδια της μπήκε στα Άγια του Ναού του Σολωμώντος, με την κοίμησή της μπήκε στα Άγια των Αγίων του Ουρανού, Μπήκε με την πεντακάθαρη, με την πανέμορφη ψυχή της και με το ένδοξο σώμα της Αν για τους άλλους ανθρώπους ο θάνατος είναι εχθοράς σώματος Για την Παναγία μας ο θάνατος υπήρξε ζωηφόρος, έφθαρη ζωή Και θα γίνει βέβαια η μεταστοιχίωση του σώματος όλων των πιστών στην Κοινή Ανάσταση, αλλά αυτή η μεταστοιχίωση για την Παναγία μας έγινε τρεις ημέρες

μετά την καθήτης. Αν για όλους τους πιστούς η εγκδημία εκ του σώματος, η αναχώρησης εκ του σώματος Σημαίνει εγκδημία προς τον Κύριο για την Παναγία Η εγκδημία της είναι η αρχή της Δευτέρας υπάξεως της αιωνίου Και ως προς την Ζυχή και ως προς το σώμα Δεν ήταν δυνατόν ο θάματος να κρατήσει την όλη Θεό Εμμαπίζανα. Την τιμή που στην Παναγία μας ζούμε με την εορτή της κινήσεως. Ποιος την τίμησε, ο Υιός της και Θεός και Σωτήρος του Κόσμου.

Αν για την επίγεια πορεία του Ιησού Χριστού μας, πρόδρομος υπήρξε ο Ιωάννης, ο πρόδρομος, για την ουράνια πορεία της Θεοτόκου, πρόδρομος υπήρξε ο Χριστός. Ο Χριστός πρώτον νίκησε τον θάνατο και το πρόσλημα του σώματός Του έγινε άφθορο και θεοπρεπή, γι' αυτόν και είναι και πρόδρομος της Παναγίας. Πρωτότοκος εκ των νεκρών ο Χριστός ανέβηκε να ετοιμάσει τον τρόμο να περάσουν οι θυστοί προς τον ουρανό.

Το λέγει ο Απόστολος Παύλος Όπου πρόδρομος υπερημών εισήλθεν Ιησούς κατά την τάξη μελχισεδέκ Εισήλθεν ο Ιησούς κατά την τάξη μελχισεδέκ κατά τον Απόστολο Παύλο Η Παναγία υποδέχθηκε στην Αστέρα της, ολόκληρο τον Θεάνθρωπο, την Θεότητα ενωμένη με την ανθρωπότητα, με το σώμα και τη ψυχή του ανθρώπου Ιησού. Ο Χριστός την υποδέχεται στον ουρανό ολόκληρη, και

το σώμα και τη ψυχή. Η Παναγία μας με την υποδοχή του Χριστού, του Υιανθρώπου, στη γαστέρα της έγινε πλατητέρα των Ουρανών. Το βλέπουμε και στην Αγιογράφηση της Αγίας εικόνας της πλατητέρας.

Η Παναγία μας υποδέχθηκε τον Χριστό, τον γέννησε και τον κράτησε στην κοιλία της. Ο Χριστός τώρα υποδέχεται στα χέρια Του, στις παλάμες Του, την Αγία Ψυχή της Θεοτόκου και Μητρώς. Ακούμε τώρα το τροφάριο του Ιωάννη Δαμασκηλού. Δεσποτικές παλάμες, τη Παναγία ταύτικη θειοτάτη ή αμιτρή λειτουργών, την Ιερά Ψυχή υποδέχεται ο Χριστός. Η Παναγία μας με ρίμνησε, στάθηκε κοντά στον Ιησού Χριστό μας όσο ήταν παιδί

και ο Υιός τώρα υποδέχεται σαν βαρσίλισσα τη Μητέρα Του στον Ουρανό. Παρέστη, λέγει ο ψαρμοτός, η βαρσίλισσα εκ δεξιών σου ενηματισμό διαχρήσω περιτεκλημένη, πεπικυλμένη. Τίμησαν την Παναγία μας οι Απόστολοι, όπως λέγει η παράδοσης «Απόστολοι εκφεράτων συναθληστέοντες». Τίμησαν τη Μητέρα του Θεού και διδασκάλου Τον. Συνάρτησαν με μιας οι Απόστολοι στα Ιεροσόλυμα για να κηδεύσουν το σώμα της Θεοτόκου και μητρός του διδασκάλου

Τον. Οι Απόστολοι είναι οι αετοί του Πνεύματος.

Ας μην αμφιβάλλει κανείς για το πώς συνάχθησαν οι Απόστολοι από τα πέρατα του κόσμου. Πώς ξαπλώθηκαν οι Απόστολοι σε όλο τον κόσμο, ποιος τους έδωσε φτερά στα πόδια και έτρεξαν παντού, οι δύναμεις του Θεού. Αυτοί οι δύναμοι τώρα, οι ίδιοι, διότι ο Θεός είναι αείδιος, παραλαμβάνει τους Αποστόλους και τους συγκεντρώνει στη Μεροσελήμ. Εκείνος που έδωσε το πύρινον άρμα στον Ηλία, τον Θεσβήτη, και ανέβηκε ψηλά εκείνος

που πήρε τον Απόστολο Φίλιππο, Αυτό που διαβάζουμε στις πράξεις των Αποστόλων από τη Γάζα και τον έφερε στο Άζουτον, ο ίδιος έστειλε για κάθε Απόστολο ειδικό όχημα, όχημα νεφέλη φωτεινή που τον μετέφερε στην Ιεροσελίδα. Τίμησαν οι Απόστολοι τη Μητέρα του Κυρίου και κατάπληκτη όλος έκπληξη και όλο θαυμασμό είδαν την τρίτη ημέρα να λείπει το σώμα από τον τάφο της Γεστιμανίας

Τίμησαν την Παναγία μας οι Άγγελοι του Ουρανού Την υποδέχονται κατά την κοίμησή της, την δορυφορούν, την ξεναγούν στα οράνια δόματα, στα οράνια σκηνώματα,

αλλά βλέπουν έκθαμβη να ανεβαίνει όμως πιο ψηλά από τα χερουβείμ και τα σφαραφείμ. και τιμώντας την Παναγία μας, λέμε «Την δημιωτέραν των χερουβείων και τον δοξοτέραν ασυγκρίτως των ψεραδίων».

Αγγελική έκπληξη! Βλέπουν το πρώτο ανθρώπινο σώμα να ανεβαίνει και να δοξάζεται στη Βασιλεία των Ουρανών. Όπως εξεφλάγισαν με την ανάληψη του Χριστού μας Διότι είδαν οι άγγελοι να ανεβαίνει Θεός και άνθρωπος μαζί, ενωμένος σε μία υπόσταση θεανθρώπινη, ενώ όταν κατέβηκε για τη σάρκωση ήταν μόνο Θεός. Έτσι εκπλήσονται και τώρα οι άγγελοι με τη μετάσταση της Θεοτόκου.

Μέχρι τώρα είχαν συνηθίσει να υποδέχονται μόνο ψυχές Αγίων, σε σωσμένες και λυτρωμένες. Τώρα όμως με την κίνηση υποδέχονται και σώμα. Είναι το άχροντο σώμα της Θεοτόκου που τάφος και νέκρωσης ούτε κράτησε.

Όπως εμείς εκπλαγήκαμε όταν είδαμε τον πρώτο αστροναύτη να ανεβαίνει ψηλά και να περπατά πάνω στη Συλλήνη. Έτσι και οι άγγελοι εξεπλάγισαν όταν είδαν να πατά πόδι ανθρώπινο τα Άγια των Αγίων του Ουρανού. Η Παναγία μας είναι η πρώτη γυναίκα αστροναύτης που ανέβηκε ψηλότερα και από τους αγγέλους.

Την Παναγία μας τιμά τέλος ο λαός, ο πιστός και ευσεβής λαός Και ιδιαίτερα ο ελληνικός λαός περισσότερον από κάτι άλλο λαό Στην Παναγία μας αφιερώνει τους περισσότερους νόμους Την Παναγία μας έχουν προστάθητα τα περισσότερα μονοσπήρια μας Της Παναγίας μας οι εικόνες, οι Βυζαντινές, που η Βυζαντινή Αγιογραφία έχει δοχματική θέση στην Εκκλησία μας, ανάβονται οι περισσότερες λαμπάν.

Την Παναγία μας επικαλούνται στις δύσκολες στιγμές οι πονεμένοι της ζωής. Ποτάμια τα δάκρυα μπροστά στις Άγιες εικόνες της Παναγίας Παναγία μας είναι βαθιά ριζωμένη στη συνείδηση του Ορθοδόξου λαού μας

Ευλογημένοι μου χριστιανοί Σας έδειξα ποιοι τίμησαν και τιμούν την Παναγία μας Αλλά υπάρχουν και εκείνοι που δεν τιμούν την Παναγία μας Υπάρχει ένα περιστατικό, όπως ξέρετε, στο γεγονός της Κοιμήσεως που δεν θα το ανέφερα εάν δεν το ανέφερε και ο Άγιος Ιωάννης ο Νταμασκηνός. Όπως ξέρετε, ο Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός ήταν ένας μεγάλος ασκητής που η σπηλιά του είναι μέσα στο μοναστήρι του Αγίου Σάβα του Υγεσμένου στην Πανεστίνη.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός λέει, την ώρα που οι Απόστολοι και οι πιστοί της πρώτης Εκκλησίας μετέφεραν το σκήνομα της Παναγίας μας πάνω σε κλινίδιο για να τον ενταβιάσουν, όρμησε ένας Εβραίος και άρπαξε το σκήνομα για να το ρίξει κάτω, αλλά δεν πρόλαβε. Τα χέρια του κόπηκαν αοράτως από τον άγγελο του Θεού και έμειναν κολλημένα στο σκήνομα της Θεοτόκου Μπροστά στο γεγονός και στο φρικτό πόνο ο Εβραίος μετενόησε και

ζήτησε συμφωνία από την Πανεγία μας και το θαύμα έρχεται

Ένας τότε ασέντησε προς την Πανεγία μας ‥ Οι αιρετικοί προτεστάντες δέχονται μεν το Θεοτόκος, αλλά δεν δέχονται την αϊπαρθηνία της Θεοτόκου. Άλλου είδους βλασφημία αυτή. Το διαμάντι του ουρανού το ρίχνουν μέσα, προτεστάντες, μέσα στη λάσπη των σαρκικών ερώτων και σαρκικών μήξεων κατά τις βλάσφημες δοξασίες τους. Ακούμε

και βλέπουμε και κάτι παρανοϊκή αλφόδοξη λένε πως τα βλέπουν την Παναγία μας και τους υπαγορεύει γράμματα και επιστολές. Τα γνωρίζετε βέβαια. Πρόκειται για τους λεγμένους φωτισμένους. Είναι οι ανόητοι εκείνοι που στο στόμα της Παναγίας βάζουν τις δικές τους βλεκίες. Ότι τις λέει η Παναγία.

Εδώ πρέπει να κλάψουμε πολύ. Γιατί? Μιλιάδες στόματα, κατοντάδες χιλιάδες στόματα Ελλήνων, καθημερινώς ανοίγονται σαν τον Άβη και βλασφημούν ιδεότητα την Παναγνωκόρη της Ναζαρέ.

Μικρό υπολογισμό θα βάλω, τα γνωρίζω, στους δέκα άνδρες οι δύο ίσως δεν βλασιλούν την Παναγία και το Χριστό. Οι οχτώ σίγουρα. Οπότε βάλτε τα εκατομμύρια των ανδρών, ξέχωρα των γυναικών, πόσοι είναι οι ασηβούντες κατά το πρόσωπο της Παναγίας Μητέρας του Θεού μας. Δεν βλέπετε και το άλλο, γυναίκες ατιμάζουν την Παναγία μας με την προκλητική τους εμφάνιση, με

τη γύμνια τους τα καλοκαίρια Από το ένα μέρος ασπάζονται την εικόνα της Εμνής Θεοτόκου και από το άλλο μέρος σκανδαλίζουν και γκρεμίζουν και κολάζουν με την προκλητικότητά τους Αυτό δεν το αντιλαμβάνονται να το εξοχολογηθούν ως αμάρτημα. Η Παναγία μας θλίβεται για την ασέβεια του λαού. Όσοι πιστοί, ας μετανοήσουμε, ας τιμήσουμε σωστά την Παναγία μας. Και ας λέμε με πόνο και πόθο και αγάπη προς τον εαυτό μας και στον κλησίο Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς τα παιδιά σου.

Αμήν.