On Obedience

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

This homily on obedience was given at the Holy Monastery of Philotheou. Having become a lover of God, He was obedient unto death, even death on the Cross. Our Christ,

Jesus— Our Jesus was the first, the great, the one and only in a perfect and absolute obedience. He obeyed His Heavenly Father unto sacrifice; He sacrificed His very life to do the will

of His Father.

It was a unique sacrifice. It was not only the Cross; He also had to show enormous patient endurance and long-suffering toward thousands of people. They would accuse Him, they would slander Him, they would blaspheme Him, and they would say a thousand

and one other things against Him.

But obedience called Him to this supreme sacrifice, for the delight of His heavenly Father and for the salvation of the human race. And the Apostle continues: “Therefore God also has highly exalted Him. ” Because of this obedience,

this sacrifice, and this boundless love of Christ, the heavenly Father exalted Him and bestowed upon Him an inconceivable glory; and He gave infinite power and efficacy to His name, so that the demons

tremble at that name and flee from those whom they afflict. Thank you very much. By faith in the name of Christ every faithful person is saved.

And the day and the hour will come when every knee will bow and every nation of mankind will submit to Christ. Obedience is, I would say, the greatest virtue. And this is because Christ’s obedience

exalted Him to such an inconceivable height. Christ leads us to gain power over the demons, and this reveals the greatness of obedience in Christ. The monk under obedience—the good, faithful,

obedient disciple—who has uprooted every trace of self-will from his soul and from his speech, and has entrusted the entire direction of his life to the judgment and word of his elder,

such a disciple, when he succeeds, resembles the Great Obedient One Himself.

Just as Christ was highly exalted because of the supreme sacrifice of His obedience, so too the good disciple who lives in obedience before God will be honored with many gifts of grace, both in this life and in the world to come.

The disciple who wins through the sacrifice of his own will, who wins praise and glory, is the one who truly walks in the footsteps of Christ. This disciple who excels in the toil of submission, the day will come when the Heavenly Father, in the time of His visitation,

will clothe him in the all-white garments of the Heavenly Kingdom; He will praise him before the Angels, and his name will not be blotted out from the book of eternal life.

The good disciple does not spare labor or toil in order to keep and to carry out his obedience toward his spiritual father.

The good disciple obeys the word of his elder like a machine when the skilled craftsman presses a button. But the disciple begins to judge the word of his elder, examine it, and work it over within himself. weighing whether it is right or not,

from that very moment his obedience begins to fade and to lose its color. It begins to lose its liveliness and its strength, and to grow weak. Self-justification, in such cases, is a straying from perfect obedience. The good disciple is ready

even to face death itself, in order to guard the terms of absolute obedience according to God. Contradiction is something contrary to humble obedience. The disciple is a soldier of Christ. A good soldier is ready to carry out

whatever mission is assigned to him by his general. And we see in many accounts of wars that certain soldiers performed feats of valor when given various commands, and such sacrifices raised them very high. They received ranks, they received honor,

they received medals; they won honor before the King, in the eyes of the world, and in history. We see much the same thing in the spiritual monastic warfare. How many, how many disciples have performed similar sacrifices, true feats of obedience.

We read of these feats in the books, and within ourselves we come to love these disciples.

A common longing arises within us to attain this perfect obedience; and since we yearn for the glory they now possess in heaven, all that remains is for us to put into practice what we read and what we see in the lives of those good and heroic disciples of the past.

And the Holy Mountain too, Mount Athos, is not lacking; it too has brought forth such excellent disciples.

I read in a book about the Holy Mountain that a disciple of the Monastery of Dionysiou was serving as assistant to the monastery's representative up at Karyes, and one day he was given an urgent errand: to carry a document down to his monastery without delay. And when he set out, having received the representative’s blessing, he began making his way down on foot. But because it was winter, a fierce storm arose,

and everything ahead of him became obscured by rain, clouds, wind, and the like. He could see nothing at all in front of him. And then, naturally, it began to grow dark. What was he to do now? He could not turn back; he had to deliver that document, and he would return the following day. Faced with this difficulty and all the rest, he knelt down and prayed, saying, “My God, through the prayers of my elder, help me. And without realizing how,

he found himself standing before the gate of the Holy Monastery. He knocked, and the porter opened and said, Father, how did you get here? I don't know, he answered. This is one of the good examples of good disciples. But there are also bad examples, sorrowful examples, of disciples who failed at their purpose.

There was once a disciple who caused his elder great sorrow because he would not obey him. One day, deeply grieved, the elder said to him, “My child, you refuse to be obedient. May you become a wanderer, with no place to call your own. And you see, he left his elder and spent his life drifting from one place to another, from one place to another. He was also an ordained priest, and in the end he even came to commit involuntary manslaughter.

All these things together give us a timely opportunity. They give us the possibility of a life bound more closely together.

All these things give us the possibility of grasping the sense, the meaning, and the purpose of obedience according to God. From the moment we are disciples, we should believe that it is our duty to make obedience to Christ through the elder. Our obedience is not to the elder; it does not stop there. Through the elder, our obedience is directed to God.

We venerate the holy icon of Christ, but our veneration does not stop at the icon—at the wood or the painted image. Rather, our veneration and worship are directed to Christ Himself. If we dishonor this icon of Christ, treat it irreverently, or neglect it, all these things are referred to Christ Himself.

Exactly this same thing happens, and is truly so, when we conduct ourselves as disciples in our submission, the successor. Everything is directed to God. The elder is a man. You did not come here to submit to the elder. You came for Christ,

and it is to Christ that your obedience is directed. Christ judges you for your obedience, not the elder. The elder will give account to our Christ for whether he shepherded his disciples well. That is the first thing He will ask both of you and of me.

It flows on like the water of a river; the river runs, time runs. And on some day, at some moment, death will come.

For the good disciple, death will not shake him; it will not throw him into confusion.

Because his conscience will assure him that, as far as was possible, as far as is humanly possible, he did all he could to keep obedience for Christ. The conscience informs a person, and in the same way it informs the disciple who did not keep obedience. The self-reproach, the disquiet, the despair, the anguish, the bewilderment,

the uncertainty of the tribunal will seize him and hold him in a dreadful terror. But for the good disciple there is no obstacle in the passage through the toll-houses, through the demons. To every demon he will answer: I made obedience. "Why did you do this, why did you do that?" the demons will say.

"I made obedience." At these words the demons will be silenced, they will shut their mouths, and this disciple, the good one, without any obstacle, unhindered, unimpeded, will pass through them, will get past them, and will arrive with honor and with praise before the Divine Throne, and will behold the judgment reserved for the great obedient ones.

The great one will see the small one. Our Christ will say to him: since for the sake of my love you cut off your own will, you sacrificed your kingdom, your will, for the sake of my love, enter into my Kingdom. And so the good disciple will pass into the Kingdom of Christ, into Paradise, and there a double crown,

a necklace around his neck, and other marks of distinction which will show and proclaim that he was an excellent disciple.

The prayers of this obedient disciple will be heard. He will intercede for the world and for his loved ones; and just as he obeyed for Christ’s sake, so Christ will heed his prayers and petitions, and in a divine manner will send His blessing upon all those for whom he intercedes. The hesychast, however much ascesis he practices, and however much he struggles, does it by his own will. The disciple, whatever he achieves,

will achieve it by the cutting off of his own will. There is a great difference. One of the Fathers saw three orders in heaven: the order of those living in obedience, the order of the hesychasts, and the order of the sick. Those belonging to the order of obedience had a double crown, double glory, and many marks of distinction. When he asked why these saved souls differed in glory and in so many other ways,

the Angel replied, “These are the ones who lived in obedience, who obeyed for the sake of Christ. Because they struggled by cutting off their own will, God rewarded them in a special way.

As we have said before, obedience is twofold: spiritual obedience and the obedience of one's monastic duty. For this reason every disciple must give rest to his spiritual father in his life. This rest is not only when he obeys him in the various tasks, but to give him rest by his whole manner of life. Jesus, Jesus. Since we are disciples, let us struggle to keep the

exact rule of spiritual obedience. Let us not do our own will, let us not contradict, let us not do anything in secret. When a disciple hides his logismoi (intrusive thoughts), hides his deeds, one day that disciple will be led astray.

The fathers say: if you have seen a disciple who has been led astray, you will recognize it by his logismoi (intrusive thoughts).

The deeds of every person are manifest to God, and not even the least logismos (intrusive thought) or thought escapes God at all; and so too the disciple must make his deeds and everything about himself manifest to his elder. Satan lays hold of the disciple and counsels him not to reveal to the elder his deeds, his logismoi (intrusive thoughts), his thoughts.

Why? Because if they are made manifest, he will receive the elder's counsel and his protection; he will pray, he will be helped, and above all, through confession he is humbled. As soon as you reveal them, the devil immediately disappears.

Disciples have been led astray from obedience and have fallen away from obedience. They suffered this from hiding their logismoi (intrusive thoughts).

A disciple who confesses everything about himself to his elder will never be led astray. The path of obedience is the most comfortable, the most beautiful, the most grace-filled, the most fruitful, the most successful path of all. This beautiful path, this successful path, by our disobedience, by wanting to set up our own will, we make difficult, rough, bitter,

steep, toilsome, and unsuccessful.

The disciple makes obedience, and he feels ease, he feels satisfaction, rest within himself.

Why should this disciple sometimes want to contradict, and want to set up his own will, and feel within himself reproach, bitterness, and distress, while Satan, in his ledger, in his record of offenses, keeps writing down transgression after transgression? Satan lets nothing go unrecorded. A certain disciple, who is alive today, said: From now on I will make obedience, I will not contradict the elder at all. And he made a beginning.

Within two or three days he sees in his sleep that he found himself among demons. And the demons were speaking, searching to find whether anywhere he had committed any disobedience, any contradiction. There in their searching they found nothing, and one of them leaps up and says: yes, he committed a small disobedience, he made a little contradiction. "Write it down," says the other, "write it down, this one too is good." And when he woke, he marveled at the effort of the demons, to find even the least thing to write down,

so that they would have it at the hour of death, at the hour when the soul passes through the toll-houses, so that they would have grounds to stop it. How carefully we must walk the road of salvation. The fear of God, the fear of God must shine for us like a lamp. The lamp gives light to a person when he holds it in his hand,

so that he sees the road, sees the path he must walk, and does not fall into any pit, into the mud, into any robber's snare, and the like. So too the fear of God must give light; it must light our way so that we walk rightly and steadily, as we should. And we will acquire

the fear of God when we believe with unshakable conviction that God sees us, that we are within God, and that we exist and move and act within the incomprehensible, invisible nature of God. When I sense that my God is present within me and around me, that everything about me lies open before Him, and that death is lying in wait at every

moment to send me before the judgment seat of God, then fear begins to be born within me. “The fear of the Lord is the beginning of wisdom. ” The fear of God is the beginning of virtue and spiritual progress. Whoever has no fear of God tramples everything underfoot. He neither respects nor values anything, nor does he obey. He is constantly arguing and constantly neglecting his duty.

He is continually under the weight of reproach, and if he does not manage to repent and turn back in time, death will send him as a prisoner to the judgment seat of God.

Let us take all of this to heart, this whole truth, and let each one of us be watchful, each with his own duty, to keep and to put this truth into practice. And the truth sets us free from every disordered passion and from every difficulty in reaching our goal.

Do nothing without obedience; be sincere in the disclosure of your logismoi (intrusive thoughts). Do nothing in secret, do nothing without laying it before obedience, because that is self-will, that is disobedience. Disobedience cast the first-formed ones out of Paradise, and not out of a world of sin.

The first-formed did not fall in a world of sin, but they disobeyed God within Paradise, within happiness itself. We too can disobey God within the monastery, within this spiritual place, this distinctive place of monastic perfection; we too can disobey and find ourselves cast out of Paradise. We must believe it, we must take it deeply to heart, that our works, all that is ours,

will be made manifest to all. And if now we feel shame before the elder, before the confessor, what will we do when the things of our soul, our hidden secrets, are laid bare before God, before the angels, before other people, before our parents, before our relatives, before our brothers?

What will we do then?

This truth helps the fear of God to come alive within us. Let us strengthen our little lamp, continually pouring and adding oil to the lamp. All these thoughts, these events—all this patristic wisdom—are the oil that strengthens and preserves the light of the lamp,

the light of the fear of God. Let us fear God, for our salvation is no laughing matter. Death is coming, and we do not know where we will go. If we are on good terms with God, God will bring us to the place. If we ruin things with God, the adversary, the devil, will take us and lead us to his own place, and woe to us then.

We will repent, but it will already be too late. Who will bring us up out of the depths of Hell?

Then we will cry out, then we will beat our heads and say, “Why did I not listen to the elder? Why did I not believe what he was telling us? why did I pass my life so slackly, and now I have sunk into this great misery? But it will be too late. Now let us strive, now let us help ourselves; now everything can be set right, not the day after tomorrow. This should be the constant

prayer of our soul to God: we must implore Him and ask Him—ask with pain, with tears, and with weeping—to kindle His fear within us. And tears sustain the fear of God. And may this fear of God enlighten us and take us by the hand,

so that we may walk rightly along the path of our salvation. Obedience—and one aspect of obedience—is to take care that there is sincere brotherly love among us, and that we do not judge one another.

That we not accuse, that we not lie, that we be sincere; that we be eager in our monastic duties, eager in our church, watchful at the vigil, attentive in our prayer, in the Jesus Prayer; that we not speak idle words, that we not waste our time. Time is most precious for our salvation. It is not just minutes and hours

that slip away from us so pointlessly, but whole days, punishments that pass us by. And a time will come when we will beg for even a few moments to say 'I have sinned, ' but those moments will not be given to us. We will hear a voice saying to us: you had time before you, when the sun was high at midday and the light was shining everywhere. What work did you do then?

And now that the sun has set, now you have woken up to work? Now the night is coming, when no one can work. What will we hear then about the time we had, which is this life, in which we can work? And if we do not do this, I first of all, with the responsibilities I have, sitting here today teaching you, I first of all will give an account. That is why we must

struggle together as brothers, as one brotherhood, as one united spiritual flock. We must be united in soul in the love of Christ, for only through love will we bear fruit. When one judges another, when one accuses another, there is no sincere love. Judge not, that you be not judged, and with whatever measure you measure,

it shall be measured back to you. If you judge, Christ will judge you.

As I said earlier, let us be ready to fulfill all our duties. When the wooden semantron sounds, calling us to church, let us go down. It is time for our prayer rule, so let us give thanks and keep our rule. When we realize and truly believe that we have a duty to do something, we are also given the strength to do it. When my sense that I must fulfill this duty grows dull, I am no longer armed with the strength I need to carry it out. When the hour comes to do the rule of prayer and you believe that we must do the rule,

a person is armed with strength and does it.

I will conclude with this word about blessed obedience. With a father’s love and with all my heart, I pray that you will preserve your obedience and remain faithful to your duty, so that one day you may be found crowned, clothed in white garments, with your names written in the Book of Eternal Life.

Ομιλία περί υπακοής έγινε στην Ιερά Μονή Φιλοθέου

Ιησούς μας, ο πρώτος, ο μεγάλος, ο μοναδικός σε

μια απόλυτη υπακοή, έκαμε υπακοή στον Ουράνιο Πατέρα Του μέχρι θυσία,

εθυσίασε τη ζωή Του για να κάνει το θέλημα του Πατέρα Του.

Μια θυσία μοναδική. Δεν ήτανε μόνον ο Σταυρός, αλλά

έπρεπε να κάνει μια τεράστια υπομονή και μακροθυμία σε χιλιάδες ανθρώπους Θα

τον κατηγορούσαν, θα τον συγκοφαντούσαν, θα τον βλαστιμούσαν

και θα του έλεγαν χίλια δύο πράγματα άλλα

Αλλά η υπακοή τον καλούσε αυτή την υπέρτατη θυσία χάρη της αναπάρξεως του ουράνιου Πατέρα του προς σωτηρία του ανθρωπίνου γένους Και

συνεχίζει ο Απόστολος πάλι, βιώ και ο Θεός αυτόν υπερίψης Ο

Άνιος Πατέρας για αυτή την υπακοή, για αυτή τη θυσία, για αυτή την απέραντη αγάπη του Χριστού Του έδωσε, τον ανήψωσε, του έδωσε μία σύλληπτη δόξα και στο όνομά Του έδωσε μια άπειρη δύναμη και ενέργεια ώστε το όνομα να

το τρέμουν οι δαίμονες και να φυγαδεύονται από τους ανθρώπους.

Πίστη στο όνομα του Χριστού σώσετε κάθε πιστός άνθρωπος

και θα έρθει η μέρα και στη θνη που θα κλείνει κάθε γόνη και κάθε φυλή ανθρώπων του

Χριστού. Η

υπακοή είναι, μπορώ να πω, η μεγαλύτερη αρετή. Και τούτο εφόσον η υπακοή του Χριστού ανήψευσε πολύ

τόσο αθήληπτα. Ο Χριστός μας σε κατάκτηση δυνάμεως έναντι των δεσμώνων που

μιλάει για το μεγαλείο της κατά Χριστόν υπακοή. Ο υποτακτικός, ο καλός υποτακτικός, ο πιστός, ο υπάκουος, ο υποτακτικός που έχει ξεριζώσει από την ψυχή του, από τον λόγο του, κάθε δικό του θέλημα και την όλη κυβέρνησή του την έχει εναποθέσει στην χρήση και στον λόγο του γεροντός του,

πετυχημένος υποτακτικός ομοιάζει τον Μέγαν Υποτακτικό.

Όπως ο Χριστός υπερηψώθηκε για την υπόστατη θυσία της υπακοής Του, έτσι και ο καλός υποτακτικός ενώπιον του Θεού και εδώ και στον άλλον κόσμο τιμηθεί με πολλά χαρίσματα.

Ο υποτακτικός που κερδίζει με την θυσία του ιδίου θελήματος που κερδίζει τον έπαινο και την δόξα είναι που πράγματι ακολουθεί τα ίχνη. Αυτός ο υποτακτικός που θα διαπρέψει στον σκυλμό της υποταγής θα'ρθει η νέρα ο

Ουράνιος Πατέρας, εγκαιρό επισκοπής, θα

τον καλοποιήσει με τα ολόλευκα εμβήματα της Ουρανίας, της Ουρανίου Βασιλείας, θα τον επενέσει ενώπιον των Αγγέλων και το όνομά του δεν θα σβηστεί από το βιβλίο της αιωνίως ζωής. Ο

καλός υποτακτικός δεν φίδεται κόπου και μόχθου προκειμένου να τηρήσει, να εφαρμόσει την επακοή του προς τον πνευματικό του πατέρα. Ο καλός υποτακτικός με των λόγων του γέροντος υπακούει σαν κάποιο μηχάνημα που πατάει ο ειδικός τεχνίτης κάποιο κουμπί. Όταν

ο υποτακτικός αρχίζει τον

λόγο του γέροντος, τον κρίνει, τον εξετάζει, τον δουλεύει μέσα του Αν είναι σωστός ή όχι, από τη στιγμή εκείνη αρχίζει να ξεθοριάζει, να χάνει το χρώμα, το χρώμα της η υπακοή Αρχίζει να χάνει την ζωηρότητα, την δύναμη να εξασθινεί. Η

δικαιολογία πάνω σε τέτοιες περιπτώσεις

παραστράτησης από την τέλεια υπακοή. Ο

καλός υποτακτικός είναι έτοιμος και σε αυτόν τον θάνατο, προκειμένου να φυλάξει των όρων της απολύτου κατά Θεόν υπακοής. Η εντιλογία είναι κάτι το αντίθετο από την ταπεινή υπακοή. Ο υποτακτικός είναι ένας στρατιώτης του Χριστού. Ένας καλός στρατιώτης είναι έτοιμος σε οποιαδήποτε αποστολή του τεθεί από τον στρατηγό να την επιτελέσει. και

βλέπουμε σε πολλές διηγήσεις πολέμων ορισμένοι στρατιώτες να έκαναν ανδραγαθίες σε διάφορες προσταγές και όμως

κάτι τέτοιες θυσίες τους ανέβασαν πολύ ψηλά, πήραν αξιώματα, πήραν ευραβία, πήραν παράσημα, κέρδισαν τιμή και στον Βασιλέα, στον κόσμο και στην ιστορία. Αυτό περίπου βλέπουμε και στη μνευματική μοναστική στρατεία. Πόσοι και πόσοι υποταχθικοί δεν έκαναν παρόμοιες θυσίες άθλα υπακοής. Αυτά τα άθλα τα διαβάζουμε στα βιβλία και

μέσα μας αγαπούμε αυτούς τους υποταχθήκους.

Μας γίνεται πόθος κοινής να φτάσουμε σε αυτή την τέλεια υπακοή, που αφού με ζηλεύουμε τη δόξα που έχουν τώρα στον ουρανό, τώρα μας μένει μόνο στην πράξη να εμφαρμόσουμε αυτό που διαβάζουμε, που βλέπουμε για τους καλούς και ηρωικούς υποτακτικούς του παρελθόντος.

Και στο Άγιον Όρος, και το Άγιον Όρος δεν υπολείπεται να έχει αναδείξει τέτοιους αρίστους υποτακτικούς.

Διάβασα σε κάποιο βιβλίο για το Άγιον Όρος εδώ ότι ένας υποτακτικός της Μονής Διονυσίου ήταν

υποτακτικός βοηθός του αντιπροσώπου της Μονής πάνω στις καρδιές και κάποτε του ετέθηκε μια αποστολή επίγουσα ενός εγγράφου να το πάει στη μονή του επιγόντως. Και όταν ξεκίνησε πέμπτας την ευχή από τον αντιπρόσωπο, κατέβαινε με τα φόδια προς τα κάτω, έγινε η μεγάλη κακοκυρία γιατί ήταν χειμώνας και τα πάντα μπροστά του θόλωσαν, από βροχή, από σύννεφα, από αέρα κλπ. Και δεν έβλεπε καθόλου μπροστά του. Μάλιστα άρχισε να σκοτεινιάζει την καταφύση. Τώρα τι να κάνει, να γυρίζει πίσω δεν γίνεται, πρέπει να πάει το έγγραφο αυτό. Και θα γύριζε την επάφρου επάφρου.

Και επάνω σε αυτή τη δυσκολία του κλπ. Γονατίζει και κάνει προσευχή και λέει Θεέ μου, δι' ευχών του γεροντά μου βοήθημη. Και χωρίς να το καταλάβω βρέθηκε μπροστά στην πόρτα της Ιδερένα της Μονής. Και χτύπησε την πόρτα και άνοιξε ο πορτάρις και λέει πάτερ πώς ήλθατε. Δεν ξέρω. Αυτό είναι

ένα από τα καλά παραδείγματα των καλών υποτακτικών. υπάρχουν όμως και παραδείγματα άσχημα, παραδείγματα λυπηρά, υποτακτικών που απέτυχαν στο σκοπό τους.

Υπήρξε υποτακτικός που στεναχωρούσε το γέροντα, δεν το έκαμε να υπακουλεί και κάποια μέρα όμως τη στεναχώρηκε ο γέροντας, του είπε παιδί μου εσύ δεν κάνεις υπακοή, ακάθιστος να γίνεις, δηλαδή να μην έχεις τα σόπου θεινά. και βλέπεις έφυγε από το γέροντα και σώληκε τη ζωή από το ένα μέρος στο άλλο, από το ένα μέρος στο άλλο και ήταν και ιερωμένος και κατέληξε κάποτε να κάνει και ακούσει ο φόνο.

Μας δίνουν την δυνατότητα της

πιο σύναυρης ζωής.

Όλα αυτά μας δίνουν την δυνατότητα να συλλάβουμε την έννοια, το νόημα, τον σκοπό της Κατά Θεόν υπακοής. Τη στιγμή που είμαι θα υποτακτική να πιστέψουμε ότι οφείλουμε κατά το καθήκον μας να κάνουμε υπακοή στο Χριστό δια του Γέροντος. Η υπακοή μας δεν είναι στο Γέροντα, δεν σταματάει εκεί. Δια του Γέροντος στο Θεό. Προσκυνούμε την Αγία Εικόνα του Χριστού και δεν σταματάει στην εικόνα στο ξύλο, στη ζωγραφιά αλλά αναφέρεται η προσκύνησης,

η λατρεία, η λατρεία μας σε αυτόν τον ίδιο το Χριστό Αν την εικόνα αυτή του Χριστού την ατιμάσουμε, εάν ασεβίσουμε, αν την παραμελήσουμε, όλα αυτά αναφέρονται στον Χριστό. Ακριβώς κάτι τέτοιο συμβαίνει και υπάρχει στην αλήθεια όταν εμείς φερόμεθα σαν υποτακτικοί στην υποταγή μας, στην συνεργασία μας με τον Διάδοχο. Όλα αναφέρονται στο Θεό Ο

Γέροντας είναι άνθρωπος Δεν ήρθαμε εδώ, δεν ήρθετε εδώ για να υποταχθείτε στο Γέροντα Ήρθετε για το Χριστό και στο Χριστό αναφέρετε η υπακοή σας Ο Χριστός σας κρίνει για την υπακοή, όχι ο Γέροντας Ο

Γέροντας θα δώσει λόγον στο Χριστό μας, εάν καλώς πείμε με τους υποτακτικούς του. Είναι το πρώτο που θα ζητήσει και από σας και από μένα.

Κυλάει σαν το ποταμίσιο το νερό, τρέχει το ποτάμι, τρέχει το χρόνο. Και σε κάποια μέρα, σε κάποια στιγμή θα έρθει ο θάνατος.

Για τον καλό υποτακτικό ο θάνατος θα είναι, δεν

θα τον τεράξει ο θάνατος, δεν θα τον φέρει σε αμηχανία

Γιατί η συνείδησής του θα τον πληροφορεί ότι κάτω από το δυνατόν, κάτω από το ανθρώπινο έκαμε ό,τι μπορούσε να φυλάξει για το Χριστό υπακοή Η συνείδησης πληροφορεί τον άνθρωπο,

ούτω πώς και το υποτακτικό που δεν τήρησε υπακοή. Ο έλεγχος, η ανησυχία, η απελπισία, η απόγνωση, η απορία, η αβεβαιότηση του δικαστηρίου θα τον συνέχει και θα τον κρατάει σε μια φοβερή τρομοκρατία. Για

τον καλόν υποτακτικό δεν υπάρχει εμπόδιο στο πέρασμα των τελωνίων, των δαιμόνων. Σε όλα τα δαιμόνια θα απαντά. Έκανα υπακοή. Γιατί εκείνο το έκανες, γιατί το άλλο θα λένε τα δαιμόνια. Εγώ έκανα υπακοή. Πάνω σε αυτές τις λέξεις τα δαιμόνια θα φημώνονται, θα κλείσουν το στόμα τους και ο υποτακτικός αυτός, ο καλός, χωρίς κανένα εμπόδιο, ακόλυτα, ανεμπόδιστα

θα τα περάσει, θα τα ξεπεράσει και θα φτάσει με τιμή και με έπαινο μπροστά στον Θείο Τρόπο και θα δει κρίση των μεγάλων υποτακτικών. Ο μεγάλος θα δει τον μικρό. Ο Χριστός μας θα του πει ότι εφόσον για τη δική μου αγάπη σύ έκοψες το θέλημά σου, θυσίασες το βασιλειό σου, το θέλημα για τη δική μου αγάπη ήσελθε στην βασιλεία μου.

και έτσι ο καλός υποτακτικός θα περάσει μέσα στη Βασιλεία του Χριστού, μέσα στον Παράδεισο και εκεί διπλό στεφάνι, περιδέδιο στο λαιμό και άλλα διακριτικά τα οποία θα δείχνουν και θα μιλούν ότι υπήρξε ένας άριστος υποτακτικός

Αυτός ο υποτακτικός, η προσευχή του θα γίνεται, θα εισακούεται, θα παρακαλάει για τον κόσμο, θα παρακαλάει για τους οικείους και όπως αυτός υπάκουσε για τον Χριστό και ο Χριστός θα υπακούει, θα επακούει τις προσευχές του, τα ετοίματά του και θα στέλνει θεϊκό το τρόπο της ευλογίας του για όσους θα παρακαλεί. Ο εισύχαστης, όση άσκηση κι αν κάνει, και όσο κι αν αγωνιστεί, το κάνει με το δικό του θέλημα. Ο υποτακτικός, ό,τι κατορθώσει, θα το κατορθώσει με την κοπή του θέληματος. Μεγάλη διαφορά.

Ένας πατέρας είδε τρία τάγματα στον ουρανό. Το τάγμα των υποτακτικών, των εισυχαστών και των ασθενών. Λοιπόν, το τάγμα, η υποτακτική του τάγματος της υπακοής είχαν διπλό στεφάνι, διπλή δόξα, πολλά διακριτικά και όταν ρώτησε γιατί αυτοί οι ισοσμένοι άνθρωποι είναι διαφορετικοί στη δόξα και σε τόσα άλλα, απήντησε ο Άγγελος ότι αυτοί είναι οι υποτακτικοί, αυτοί που κάναν υπακοή για τον Χριστό και επειδή αγωνίστηκαν με την κοπή του θελήματος, ο Θεός τους εντάμισε διαφορετικά.

Όπως είπαμε και άλλοτε, διπλύνανε η υπακοή, η πνευματική και η κατά διακόνημα υπακοή. Γι'

αυτό πρέπει κάθε υποτακτικός, το πνευματικό του πατέρα στη ζωή του να τον αναπαύσει. Η ανάπαυση δεν είναι μόνο όταν τον υπακούει στις διάφορες εργασίες, αλλά να τον αναπάθει με τη ζωή του.

Επειδή είμεθα υποτακτικοί, ας αγωνιστούμε να θυλάξουμε τον ακριβή όρο της πνευματικής υπαχοής. Να μην κάνουμε το δικό μας θέλημα,

να μην αντιλογούμε, να μην κάνουμε κάτι το κρυφό. Όταν ο υποτακτικός κρύβει τους λογισμούς του, κρύβει τα έργα του, μια μέρα αυτός ο υποτακτικός θα πλανεθεί.

Λένε οι πατέρες είδες υποτακτικό πλανεμένο, από τους λογισμούς του θα τον καταλάβεις.

Είναι φανερά στο Θεό τα έργα κάθε ανθρώπου και δεν του λανθάνει του Θεού απολύτως και ο ελάχιστος λογισμός και σκέψης, έτσι και ο υποτακτικός πρέπει τα έργα και τα πάντα του να τα κάνει φανερά στον γέροντά του. Ο

Σατανάς πει τον υποτακτικό, τον συμβουλεύει να μην τα φανερώνει στο γέροντα τα έργα του, τους λογισμούς του, τις σκέψεις του. Γιατί? Διότι αν γίνουν φανερά θα τύχει τη συμβολή στο γέροντος, της προστασίας του, θα προσευχηθεί, θα βοηθηθεί, κυρίως ότι με την εξομολόγηση ταπεινώνεται. όπου τα πίβασες έχει ο διάβολος εξαφανίζεται.

Υποτακτικοί επλανέθηκαν από την υπακοή και αποστάτησαν από την υπακοή το πάθανε από το να κρύβουν τους λοχισμούς του.

Υποτακτικός που εξομολογείται τα πάντα του στον γεροντά του ποτέ δεν πρόκειται να πλανηθεί. Ο δρόμος της υπακοής είναι ο πιο άνετος, ο πιο όμορφος, ο πιο χαριτωμένος, ο πιο προσιδοφόρος, ο πιο πετυχημένος δρόμος. Αυτόν τον ωραίο δρόμο, αυτόν τον πετυχημένο δρόμο, με την ανυπακοή μας, με το να θέλουμε να στήσουμε το δικό μας θέλημα, τον κάνουμε δύσκολο, τραχή, πικρό, ανιφορικό, κοπιώδη και αποτυχημένο.

Ο υποτακτικός κάνει υπακοή, νιώθει άνεση, νιώθει ευχαρίστηση, ξεκούραση μέσα του.

Γιατί να θέλει αυτός ο υποτακτικός να αντιλογεί ενίοτε και να θέλει να στήσει το δικό του τέλημα και να αισθάνεται μέσα του έλεγχο, πικρία, στενοχώρια και ο σατανάς στο κατάστοιχο, στο ποινικό του να γράφει συνέχεια παραβάσεις. Του σατανά τίποτε δεν το λαμβάνει Κάποιος υποτακτικός, ο οποίος ζει σήμερα, είπε Θα κάνω πλέον υπακοή, δεν θα αντιλογήσω καθόλου στον γέροντα Και έβαλε αρχή Σε δύο-τρεις μέρες βλέπει στον ύπνο του Ότι βρέφτηκε μεταξύ δαιμόνων

Και οι δαίμονες λέγανε Ψάχνανε να βρούνε μήπως έκανε πουθενά Καμιά παρακοή, καμιά αντιλογία Εκεί στο ψάξιμό τους δεν βρίσκανε και να πετάγεται μας και λέει ναι έκανε μια μικρή παρακοή, μια αντιλογίτσα έκανε, γράψε την λέει η άλλη, γράψε την καλή είναι κι αυτή. Και όταν ξύπνησε θαύμασε την προσπάθεια των δαιμόνων, έστω να βρουν και το ελάχιστο να χράψουμε για να το έχουνε κατά την ώρα του θανάτου, κατά την ώρα που θα περνάει η ψυχή τα τυλώνια, για να έχουν λόγο να τις σταματήσουν. Πόσο

προσεκτικά πρέπει να περπατούμε τον δρόμο της σωτηρίας. Ο φόβος του Θεού, ο φόβος του Θεού πρέπει να μας φέγγει σαν το λιχνάρι. Το λιχνάρι φωτίζει τον άνθρωπο όταν το κρατά στο χέρι του να βλέπει τον δρόμο, να βλέπει το μονοπάτι που πρέπει να περπατήσει και να μην πέσει σε κανένα λάκκο, στη λάσπη, σε καμιά παγίδα ληστρική κλπ. Έτσι και ο φόβος του Θεού πρέπει να φωτίσει, πρέπει να μας φωτίζει να περπατούμε σωστά, σταθερά όπως

πρέπει και τον φόβο του Θεού θα τον αποκτήσουμε όταν πιστέψουμε ακράδαντα ότι

ο Θεός μας βλέπει, ότι είμεθα μέσα στον Θεό και υπάρχουμε και κινούμεθα και ενεργούμε μέσα στην ακατάληπτη, μέσα στην αόρατη φύση του Θεού. Όταν νόθω ότι ο Θεός μου είναι παρόν μέσα μου και εκτός μου και ότι τα πάντα μου είναι φανερά και ότι ο θάνατος καιροφυλακτεί ένα πάσα στιγμή να με στείλει στο δικαστήριο του Θεού τότε αρχίζει να γεννάται μέσα μου ο φόβος Αρχής σοφίας, φόβος κυρίως Η αρχή της αρετής,

της πρόοδου, ο φόβος του Θεού Όποιος δεν έχει φόβο του Θεού, πάντα

ισοπεδώνει Ούτε σέβεται, ούτε εκτιμά, ούτε υπακούει Συνεχώς αντιλογεί, συνεχώς αποπραγεί Συνεχώς υπό το κράτος του ελέγχου βρίσκεται και αν δεν προλάβει να μετανοήσει και να επιστρέψει, ο θάνατος θα τον παραπέμψει δέσμιο στο Δικαστήριο του Θεού. Ας λάβουμε υπόψη μας όλα αυτά, όλη αυτή την αλήθεια και ας προσέξουμε όλοι μας, ο καθένας με το καθήκον του να τηρήσουμε, να εφαρμόσουμε αυτή την αλήθεια και η αλήθεια μας

ελευθερώνει από κάθε εμπάθεια και από κάθε δυσκολία στο να πετύχουμε το σκοπό μας.

Να μην κάνετε τίποτε χωρίς υπακοή, να είστε ειλικρινείς στην εξαγόρευση των λογισμών, μην κάνετε τίποτε κρυφά, μην κάνετε τίποτε χωρίς να το καταθέτετε στην υπακοή, διότι είναι ίδιο θέλημα, είναι παρακοή. Η παρακοή έβγαλε τους πρωτοπλάστους από τον Παράδεισο, όχι από τον κόσμο της αμαρτίας. Οι πρωτόπλαστοι δεν έσφαλαν μέσα στον κόσμο της αμαρτίας, αλλά παρήκουσαν του Θεού μέσα στον Παράδεισο, μέσα στην ευτυχία.

Μπορεί να παρακούσουμε το Θεό μέσα στο μοναστήρι, μέσα στον τόπο τον πνευματικό, στον ιδιώδη αυτόν τόπο της μοναστικής τελειότητας ή μπορούμε να παρακούσουμε και να βρεθούμε κι εμείς εκτός Παραδείσου. Είμαστε γίνουν φανερά. Πρέπει να το πιστέψουμε, πρέπει να το χωνέψουμε ότι τα έργα μας, όλονό μας θα γίνουν της πάση φανερά. Και αν τώρα ντρεπόμενα τον Γέροντα, τον Ξωμολόγο, τι θα

κάνουμε όταν φανερωθούν τα ψυχικά μας, τα απόρριτά μας ενώπιον του Θεού, ενώπιον των Αγγέλων, ενώπιον των ανθρώπων, ενώπιον των γονέων μας, ενώπιον των συγγενών μας, ενώπιον των αδελφών μας, τι θα κάνουμε τότε.

Αυτή η αλήθεια μας βοηθά να μας έρθει μέσα μας ο φόβος του Θεού. Ας ενισχύουμε το λιχνάρι μας, βάζοντας και ρίχνοντας συνεχώς

δίνει στο λιχνάρι. Όλες οι σκέψεις αυτές, τα

γεγονότα, όλη η Πατερική Σοφία είναι το λάδι ανάπτυ που δυναμώνει και διατηρεί το φως του Λιχνοριού, το φως του Θείου Φόβου. Ας φοβηθούμε το Θεό, διότι η σωτηρία μας δεν είναι πέξε γέννας. Έρχεται ο θάνατος και δεν ξέρουμε που θα πάμε. Αν με το Θεό τα έχουμε καλά, ο Θεός θα μας πάει στον τόπο. Αν με το Θεό τα χαλάσουμε, θα μας πάρει ο αντίδικος, ο διάβολος και

θα μας πάει στον δικό του τόπο και αλλήμωνο τότε. Θα μετανοήσουμε, θα κάνε αργά πια πλέον. Ποιος θα μας βγάλει από τον βυθό της κολάσεως.

Θα φωνάζουμε τότε, τότε θα χτυπάμε το κεφάλι μας και θα λέμε γιατί δεν άκουσα το γεύμα, γιατί δεν πίστεψα αυτά που μας έλεγε, γιατί πέρασα τη ζωή μου έτσι πλαδερά και τώρα κατάνυσα σε αυτή τη μεγάλη δυστυχία, αλλά θα είναι αργά. Τώρα ας προσπαθήσουμε, τώρα ας βοηθήσουμε τον εαυτό μας, τώρα όλα μπορούν να διορθωθούν, όχι μετά αύριο. Αυτή είναι ένα έτοιμα, συνεχές έτοιμα της ψυχής μας στο Θεό να τον παρακαλούμε,

Να το ζητούμε, να το ζητούμε με πόνο, με δάκρυα, με κλαθμό, να μας ανάψει μέσα μας τον φόβο του και τα δάκρυα συντηρούν τον βιών φόβο. και αυτός ο φόβος του Θεού να μας φωτίζει και να μας κρατάει από το χέρι να βαδίσουμε σωστά την στράτα της σωτηρίας μας. Η υπακοή και μία δίχη της υπακοής είναι να

προσέχουμε ανάμεσά μας να έχουμε ειλικρινή αμπευθική αγάπη, να μην κατακρίνουμε ένα στο άλλο.

Να μην κατηγορούν, να μην ψευδόμεθα, να είμαθα ειλικρινής, να είμαθα μοναχικά μας καθήκοντα πρόθυμοι, στην Εκκλησία μας πρόθυμοι, στην Αγρυπνία μηφάλιοι, στην προσευχή μας, την ευχή μας, να μην αργολογούμε, να μην σπαταλούμε τον χρόνο. Ο χρόνος είναι πολυτιμότατος για τη σωτηρία μας. Όχι λεπτά και ώρες μας φεύγουν έτσι άσκοπα, αλλά ημέρες, ποινές μας φεύγουν. Και θα έρθει καιρός που θα ζητήσουμε και λίγες στιγμές να έχουμε για να πούμε το ήμαρτον, αλλά δεν

θα μας δοθούν αυτές οι στιγμές. Θα ακούσουμε τη φωνή που θα μας λέγει ότι πρώτα είχες μπροστά σου,

όταν ο ήλιος ήταν με σούρανα και το φως έλαμπε παντού. Εσύ τι δουλειάς έκαμε και τώρα που βασίλεψε ο ήλιος, τώρα εσύ ξύπνησες να εργαστείς, τώρα πια έρχεται η νύχτα που δεν μπορεί να δουλεύει. Τι θα ακούσουμε τότε για αυτό που έχουμε τον χρόνο, που είναι αυτή η ζωή, που μπορούμε να εργαστούμε και αν δεν το κάνουμε αυτό και πρώτος εγώ με τις ευθύνες που έχω σήμερα κάθομαι εδώ και σας διδάσκω εγώ

πρώτος θα δώσω λόγο. Γι' αυτό πρέπει να αγωνιστούμε σαν αδελφοί, σαν μια συνοδεία, σαν ένα πνευματικό ποπάδι Ενωμένο, έτσι ψυχικά να είναιθα ενωμένη εν τη αγάπη του Χριστού και μόνο εν τη αγάπη θα φέρουμε. Όταν κατακρίνομαι ο ένας τον άλλον, όταν ο ένας κατηγορεί τον άλλον, δεν υπάρχει αγάπη ειλικρινή. Είστε ή

να μην κριθείτε και με όποιο μέτρο μετρείτε αντιμετρηθήσετε ειναι. Κατακρίνεις θα σε καταχρύνει ο Χριστός.

Ήμουν όπως είπα και προηγουμένως πρόφημη σε όλα τα καθήκοντά μας. Χτυπάει το ξύλο για την εκκλησία, το σύναντρο, να κατεβούμε. Ευχαριστούμε. Είναι ο καιρός για τον κανόνα μας, τον κανόνα μας. Όταν νιώσουμε, όταν πιστέψουμε ότι έχουμε καθήκον να κάνουμε κάτι, μας δίδεται και οι δύναμοι να το κάνουμε. Όταν αμβληθεί ότι πρέπει να κάνουμε αυτό το καθήκον, δεν οπλίζομαι και με την ανάλογη δύναμη για να το κάνω. Όταν έρθεται η ώρα να κάνουμε τον κανόνα και πιστεύεις ότι πρέπει να κάνουμε τον κανόνα, ο άνθρωπος σου πλήζεται με δύναμη και τον κάνει.

Τελειώνω με το λόγο της ευλογημένης υπακοής και εύχομαι πατρικότατα, εύχομαι με όλη μου την καρδιά να φυλάξετε υπακοή, να φυλάξετε ό ,τι είναι καθήκον σας και μια μέρα να βρεθείτε στεφανωμένοι, να βρεθείτε με τα λευκά εντύματα ενδεδειμένοι και το όνομά σας γραμμένο στην αιώνια.