One Thing Is Needful

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

The talk entitled “One Thing Is Needful” was given abroad.

From the Holy Gospels, we all know of Lazarus, who had been dead for four days. Lazarus had two sisters, Martha

and Mary. On one occasion, they invited the Lord to be their guest, and the Lord came to their home to receive

their hospitality. Martha was greatly preoccupied with preparing everything for the meal. Mary, the other sister, sat at the feet of Jesus, at the feet of Christ, and listened to His divine teaching. Our Christ, wishing to teach

Martha to be measured in her concern for the things of this life, said to her: “Martha, Martha, you are anxious and troubled about many things; but one thing is needed. “But Mary has chosen the good portion, which will not be taken away from her.

Martha asked for Mary’s help, appealing to the Lord to let her rise from His feet and begin attending to these cares as well. Then the Lord said to her, “One thing is needful, Martha, and your concern should be kept within measure. ” This instruction of Christ applies to all of us: our concern for the necessities of this life should remain measured—only as much as is needed, and no more than is necessary to serve our needs.

What truly matters is this: “One thing is needed. ” According to Christian teaching, “one thing is needed” means devoting all our concern to how we may please God. It means concern for the salvation of our soul, concern for our immortal soul. Martha was attending to material

things in order to please the Lord. But Mary, being wiser, said, “What an opportunity this is to listen to the words of God! How much longer will we have the Lord here on earth? ” So she sat down, and the Lord said that this blessing would not be taken away from her. It is a blessing to pay such close attention to the divine words and to delight both in the

contemplation of Christ and in His teaching. And we too, despite the demands of those necessities that are inseparable from our life—for we cannot live without caring for material things, because we are... There are both material and spiritual needs. The body needs food, clothing, and so forth. But above all,

our immortal soul needs the “one thing. ” We must devote our complete and undivided concern to cleansing our soul and bringing it into communion with God. We must take care not to be condemned to Hell, because, as we know, the salvation of our soul is no game.

We cannot play games with immortal life, for we know very, very well that we are mortal. We are here only for a time; we are sojourners and strangers, merely guests upon the earth. And one day, each of us will bid farewell to this place of hospitality and return to his own. Likewise, the breath of God returns to

the place from which it came. Holy Scripture says that God breathed into the nostrils of Adam’s lifeless body, and the first man, Adam, became a living soul. The living existence of man is the breath of God. And since the soul is the breath of God, it will return to the place from which it came. This is why we feel an emptiness within our soul when we lack divine consolation. The soul finds rest in nothing material,

because all material things are foreign to its nature. Therefore, when the human soul enters into communion with God through prayer and a virtuous life, it rejoices, it feels secure, and it senses God within itself. We must not treat eternal life as a cheap game, because if we depart this life only a few moments from now, we will find ourselves

face-to-face with eternity. Is it a game to face the dread reality of death, to face the demons, and to look plainly and directly at the record of charges against us—the record every person has before God? How will we look upon that record when we see all our sins listed there in every detail, sins whose full gravity we do not even recognize because of our fallen condition?

Is it a game to face our ascent toward the Judge and to pass through the aerial toll-houses? How will we look the Lord in the eye? Do we have such boldness? Does our conscience encourage us, give us courage, boldness, and inner assurance? No. I am the first among you who cannot look the Lord in the eye. We will lower our eyes in shame,

because we did not do the will of God. We have stained the white garment we received in Holy Baptism. Have we washed that garment clean with our tears? Have we shed tears of metanoia, of repentance? Have we changed our lives? Have we lived in purity? Not at all. Just when we think we are making some progress, we fall back into the mire. This is precisely why we must devote all the

strength of our soul to the “one thing needed. We must continually concern ourselves with how to cleanse our heart, cleanse our nous—the spiritual intellect—and cleanse our body. We must free our conscience from the bonds and haunting visions of sin. Then, by the grace of God, we shall attain the “one thing that is needful. ” And then, truly, through death, we shall pass into heaven. Heaven, the Kingdom of God, stands open.

From the moment Christ breathed His last upon the Cross, Paradise was opened wide by His final breath. Until that moment, the gate of Heaven, the gate of Paradise, the gate of the Jerusalem above, had been closed. When Christ stretched out His immaculate hands and opened His embrace upon the Cross, He embraced the whole human race. He alone loves mankind unto

death—even death on the Cross. But we—and I am the first—have not loved Him; for if we truly loved Him, we would not sin. We have forgotten Him, but He has never forgotten us. He visits us continually—sometimes through sickness, sometimes through affliction, and sometimes through various illnesses and trials. It is Christ who knocks at the door of the human heart and says, “Open the door to Me and let Me come in; and when I enter, I will make you truly happy.

But we bolt the door tightly and fail to understand that Christ is knocking for our salvation. Therefore, with all the strength of our soul, we must sit down, consider everything carefully, and ask ourselves: “What is happening? What does salvation truly mean? What is my soul? My soul is immortal. I may depart at any moment. And what happens then? Judgment follows, and after judgment comes the verdict.

And what kind of verdict is it? It is God’s verdict: either light or darkness; either eternally with God or eternally with the devil; either in Paradise or in Hell. We are alive now, but within minutes something may happen, and if we depart, we will have to face these realities. That is the end. Nothing can distort or alter the course of events. It is certain. We see it all unfolding before us: both death and judgment.

How lightly we take these things! We sin, we remain indifferent, we neglect our prayer and the commandments of God, and we do not set our conscience or our life in order, even though a person may die within a very short time. And what are all the things a person acquires here in this world—wealth, family, degrees, glory, and honors? What are they all? When death comes, all these things vanish. A person is deceived by the devil.

The devil sets a screen before him and shows him various scenes, and the person becomes absorbed in them. Meanwhile, beneath his feet, time—like two little creatures, one black and one white—is taking the ground away from under him. He stares open-mouthed at the spectacle playing before him, while beneath him the ground is disappearing through those two little creatures, one black and one white, which represent night and day.

Time takes the ground away from beneath him. Then, in a single moment, while he is spellbound by everything the world presents and entangled in worldly affairs, it all collapses like a house of cards. At that moment he is terrified and cries, “Where am I going now? How did I fall? How did the ground disappear beneath me? ” And then there is nothing left to support him. That is why we must reflect on this with the utmost seriousness,

lay everything before ourselves, and say: “I am an immortal soul. I have a conscience. I have God. I will die and go to judgment, and then comes the verdict for eternity. ” In the few moments of time that I have, what must I do? What should I do? What does God want? I must correct myself, repent, and stop sinning. Right—then I will do it.

I must begin to repent, go to confession, and weep for my sins. I must set out upon a new path: a path of light, a right and wholesome path. I must look neither to the right nor to the left, but go straight ahead, directly toward Heaven. And if death comes, it will not trouble me. “I was prepared and was not troubled,” says Holy Scripture. When someone is ready, he is not troubled. Who is troubled? The one who is unprepared.

Such a person says, “What am I to do now? How can I put things right? I have this sin and that sin. ” But now it is too late. There was once a sinful man who had never even thought about God. When his life reached its sunset and he came to his final moments, only then did he become anxious and seek God, with his very last breaths. And the angel says to him, “When the sun was shining high in the heavens, where were you? Where were you grazing?

Now that the sun has set, now that it has gone down, only now do you remember God? Where were you all those years? The same applies to each one of us when we do not concern ourselves with God and with our soul. That is why we must not treat any of this as a game. We must consider it carefully. Take, for example, a person who embraces this holy concern for the soul—the concern for repentance and for union with God.

Will you see such a person in nightclubs or at dances? Will you see him preoccupied with many worldly things? You will see him attentive and thoughtful, weighing everything carefully and considering every sin he might commit. You will see him careful in everything—a very wise and serious person. But our deeds—and I am the first among you—reveal how seriously we have taken the words, “One thing is needed.

” Our deeds reveal how deeply we believe in God, in the immortality of the soul, and in the Kingdom of God. of God. Have we considered that our careless way of life may have caused others to stumble? Have we ever confessed that we dressed provocatively and may have caused an immortal soul to stumble? Not at all. Have we confessed that we could have

done something good but did not do it? No. And that too is a sin. We must therefore take this very seriously. For we do not know what tomorrow will bring. We may suddenly find ourselves before the judgment seat of God, and then we will beat our heads in anguish, when forgiveness and correction are no longer possible. But now we can still act, and we have a great blessing from God: we are alive; we have not died or departed from this life.

We still have the right to repent. We are free to change our lives, correct ourselves, clear our record of guilt, and live a radiant life. It is in our hands, because we have not yet departed from this life. This is a blessing from God. Let us thank God that we are breathing at this very moment, and that every breath can become an expression of repentance. Let us set ourselves right now, not tomorrow, because we do not know what tomorrow will bring. As the word of God says in Holy Scripture, if you can do some good today,

do it, because tomorrow you may not be able to. Therefore, we must care for our immortal soul—for “one thing is needful. ” Let us set ourselves right; let us not forget, and let us not wander here and there. As we have said, we must be attentive, because we know very well that the demons who provoke us and push us toward sin also watch our falls and record them in detail—the time, the person, and the deed.

It is not imagination, and it is no lie, that we shall face the dread reality of death. This is no game. I do not know whether you have ever seen someone showing the signs of approaching death—how people cry out, how they see the angels, and how they see the demons. They see the Archangel Michael with his sword, spiritually severing the soul from the body; their eyes roll back, and they seem to be drinking the bitter cup. Everything described in the funeral service and

in the teachings of the Fathers is utterly true. Every person, and especially every Christian, will pass through this. We have known many such cases and witnessed many deaths, and we testify with our heart’s blood that these things are true. Therefore, before that dread hour comes, before death arrives, before we see the demons surrounding our bed and seeking to seize our soul and carry it off to Hell, we must prepare ourselves. At that hour, the good angels—our elder brothers,

those holy creatures—care for us and strive to rescue the soul from the hands of the demons. So great is the love of these holy brothers of ours, and of the guardian angel who watches over our soul. That is why we must call upon the angel who guards our soul. to help us and guard us, because when we pray, he too prays with us. When we sin, he sits and weeps. And I will tell you a very beautiful account from the Holy Fathers.

A holy man, a holy ascetic, went down into the city to see the bishop about some matter concerning the skete. And when he had gone down into the city... He saw a young man outside a house, weeping and lamenting. Through his gift of spiritual discernment he understood what was happening, and the eyes of his soul were opened. He realized that the one weeping was not a man, but an angel of God. He approached him and said, “In the name of God, tell me who you are. ” The angel replied, “I am not a man, servant of God.

I am an angel, the guardian of a soul that is inside this house committing fornication at this very moment. And I remain outside, because I cannot enter into such impurity and filth. I sit outside, weeping and praying that God will enlighten him, so that he may repent and not continue in sin. ” The angel was weeping, while man, whose soul is immortal, sells it for a bowl of lentils, as Scripture says. Therefore,

all of us—and I first of all—must think seriously and not allow the devil and sin to deceive us. At the very moment when, because of sin, we need metanoia—repentance—tears, and penthos, mourning for sin. Instead of wandering here and there, reveling, dancing, leaping about, adorning ourselves, and making ourselves different from the way God created us, we must say, “No! ” Let us sit down, take serious thought, and ask ourselves how we may please God. God looks upon the soul; He does not look at outward appearances. It is the devil and sin that look at outward appearances.

God looks upon what is within. Let us adorn our souls with virtues, instead of concentrating on outward appearance and making ourselves different from the natural beauty God has given us. By doing so, we ruin and disfigure our souls. The more we beautify ourselves outwardly, the more we corrupt ourselves inwardly. God will call us to account for all these things, because nothing escapes His notice. When we commit a sin, it is as though God’s computer immediately records our guilt. And when a person repents,

it is as though that computer immediately erases the debt. This happens instantly. God is spirit, so there is no difficulty in this. The Spirit of God is present everywhere. Therefore, He has no difficulty recording even the most subtle logismos—the slightest intrusive thought—of every one of the millions and billions of human beings. He records them at once and charges each person’s guilt to his account. Now, while we still have time, while we breathe and walk,

and before death overtakes us, let us correct ourselves. Let me be the first to begin correcting myself, and then you follow as well. And when all of us together correct ourselves, each one attending to himself, know that we shall attain eternal life. And do you know what eternal life near God means? It is beyond all telling—such riches and such blessedness that the human nous, the spiritual intellect, cannot comprehend it.

People who went up to Heaven and returned have told us many things. But the strongest testimony comes from that most holy man, the Apostle Paul. The Apostle, who was caught up to the third heaven and returned, said that God has prepared such good things as the human nous cannot comprehend. “Eye has not seen, nor ear heard” the good things of God. The human nous has not conceived them, nor has the human heart experienced the blessedness of eternal life.

Such an eternal life awaits the human person. Therefore, it is worth every struggle. “The sufferings of this present time are not worthy to be compared with the glory which shall be revealed” in the children of God. Every person who is saved will be a child of God, an heir of the Kingdom of God, and an heir of God Himself. But God asks no payment from the human person, no return for all that He will bestow. Even if our sins number in the millions or billions,

before God they are nothing. What is a handful of sand in the ocean? All the sins of humanity are like a tiny speck within the ocean. Therefore, as for one person, nothing. God forgives a person so easily, provided that the person returns through metanoia—through repentance—to the embrace of God the Father. When the child returns to the father’s embrace, everything is wiped away.

No sin can overcome the compassion of God. Since such infinite compassion lies open before us, why should we hesitate? Let us run and fall into that embrace, and receive forgiveness. The devil pulls us back, while God and our guardian angel urge us forward. Whichever one we obey, that is where we will go.

These are the words of God; this is what the Holy Gospel and the Holy Fathers teach us. Let us not despise these teachings or remain indifferent to them, and let us not allow the cares of this life to choke us. Christ said it clearly: “Martha, Martha, you are worried and troubled about many things; but one thing is needed. ” So let us cast aside the cares of this life and devote ourselves to cultivating our souls, that we may make them fruitful before God.

And death will come. Whether we want it or not, it will overtake us. We will enter the passage of death, reach its dark gate, and pass through it. There is no other road, no other path, no other way out. We will all follow that road and pass through that gate. Let us take this to heart, for we are completely certain that every one of us will die and then appear before the judgment seat. Let us prepare for our judgment.

When someone faces a court case, especially a serious one, we all know how anxious he is about the coming trial and what measures he takes to escape imprisonment or even death. He will find a lawyer, carefully investigating which lawyer is capable and which one has connections. He tries to pay whatever it takes and to enlist helpers, witnesses, and so forth, so that he may escape punishment and the verdict may go against the charge—that he may be acquitted. And for a temporary matter, we show such concern and such anxiety;

yet we treat the judgment of God—which inevitably awaits us, and in which our eternal life will be at stake—with utter carelessness. Utter carelessness. The proof that we take it lightly is revealed plainly by our way of life. Our deeds bear witness to how much concern we truly have for eternal life. May God give us grace and help; may He send us illumination, strength, and grace. May we be counted worthy of this holy concern, which will lead us safely into

God’s Paradise and deliver us from Hell. For Hell is something truly terrifying. Hell is not merely something within the human conscience. According to the Fathers of the Church, Hell is, in doctrinal terms, a spiritual reality. Paradise is spiritual, and Hell is spiritual. The soul is spiritual, and the existence of the demons is spiritual. What will Christ say at His Second Coming? “Depart,” He says. “Go away; leave Me, you accursed,

into the eternal fire prepared for the devil and his angels. ” Demons are not created by the conscience, nor are they tormented in their conscience, as though the conscience itself were man’s hell. The demons rejoice in their rebellion against God. It is when they are not committing evil against God that they experience torment. They are not condemned by any remorse or awareness of their deeds as a human being might be. Therefore, eternal Hell has been prepared for the demons; and at the Second Coming,

those who do the works of the demons will also be sent there. Thus Hell is an objective spiritual reality: it is darkness, fire, the worm that never sleeps, and many other things. As we read in the Sayings of the Desert Fathers, Macarius the Great, that great ascetic of the desert, was once walking through the wilderness when he found a skull. He touched it with his little staff and asked, “Who were you when you lived in the world?

” A voice came from the skull and said, “I was a priest of the idols. You are Macarius, the Saint of God who prays for the whole world, and your prayer, O Saint of God, reaches even us pagans. ” “And what benefit,” he asked, “do you receive from my prayer? “The benefit is that a tiny, tiny light comes, and one condemned soul can see the back of another. For us, this is a great consolation. ” The Saint shuddered to hear that even this was considered a consolation:

merely to see, however faintly, another person suffering condemnation beside oneself. He struck the skull again with his little staff and went away sorrowful. The Patristic and ascetic tradition contains an immeasurable wealth of examples concerning both the real, spiritual Hell of the life to come and Paradise. On the contrary, this belongs to the very nature of eternity and spirituality. It is not merely that my conscience will burn me, gnaw at me like a worm, and plunge me into darkness because of the sins I have committed against God.

No! Along with the torment of conscience, there will also be the spiritual reality of Hell. For the Fathers spoke of this doctrinally and established within the Church the spiritual reality of both Paradise and Hell. Therefore, we must not accept the claim made today, even by some theologians, that Hell exists only in the human conscience. Such teaching obscures and takes away the spiritual benefit of contemplating the reality of Hell, allowing someone to say: “Only in my conscience?

Very well, then I will suppress my conscience, deaden it, ignore it, and I will not be condemned. No, that is not how things are. The demons are sent into Hell because the devil suffers no Hell of conscience. The devil rejoices in crimes against God and feels no pain over them. A human being suffers when he sins against God because he has a soul and a conscience; he is the breath of God, and so he suffers. The devil rejoices. Therefore, what he needs is Hell—not merely in the conscience,

but Hell as a real spiritual existence. And so, sinners who are found unrepentant at the hour of death are sent there. Therefore, holding firmly to the truth of Hell and Paradise, let us take care to escape Hell and not go down there. Hell is no place for a human soul—no. The breath of God must return to the embrace of God and live there eternally with the heavenly Father. The one who rebelled and committed evil without repentance—that is the one who must go there.

And that is the devil. Therefore, let us Christians take heed. Let us repent, shed tears, and return now—not tomorrow, because tomorrow may dawn in sorrow. How many have gone to sleep and never awakened? How many were traveling on the road, were involved in an accident, and died on the spot? In a single instant, while someone may have been singing, another car struck him, and he died on the spot. It was over.

With the song still on his lips, he went before the judgment seat of God. Such is man. The human heart works like a clock: tick-tock, tick-tock. When the clock’s spring stops, the clock stops working. So it is with the human heart: when it stops, every beat and every sensation cease completely. This is what man is. That is why Scripture says, “Every man is a liar. ” It does not mean that everyone tells lies, but that man’s very appearance is deceptive:

he seems great and mighty, yet in a single moment he collapses to the ground, brought low. We have nothing under our control. We do not even have control over ourselves. We have no control over our wife, our children, our wealth, our health—over anything at all. Everything is uncertain. Everything hangs by a thread, by a single hair, because we can lose it all. And then death comes.

Do you know where you will go? Do you know the way? So God will lead you to where you are going. Since God will be your guide, see to it that you make peace with Him. Because if you do not, someone else will lead you into the terrors of Hades. There a person will finally come to his senses. But what good is it to come to your senses there, where nothing can be put right? Now, today, at this very moment,

let each person turn his heart toward God and say: Let us come to our senses. Let us go to the Mystery of Confession and return straight into the Father’s embrace. At once, God will wash us and cleanse us; He will clothe us in His grace, give us the fatted calf, lead us to the table of the Church, and give us His Body and Blood. We will become one with Christ, and once we have become one with Christ, the devil no longer has any claim over us. This, then, is the truth.

No one can oppose this truth of the Orthodox Church. Once again, I repeat: in our prayer, let us ask God to grant us metanoia—repentance and return—and a good end; that our death and our departure may be Christian, painless, without shame, and without shameful deeds; and that we may have a good and excellent defense before the righteous Judge. That is all.

I pray that God may count us all worthy of repentance and of His Kingdom, and that, by the grace of God, we may be counted worthy to meet again and spiritually comfort one another. And if any one of us departs from this world, I pray that he may be with God eternally.

Save, O Lord, save Your people and bless Your inheritance.

Through the prayers of our Holy Fathers, O Lord Jesus Christ our God, have mercy on us and save us. Amen.

Ομιλία ενός εστιχρία έγινε στο εξωτερικό

Ευλογίων

και Ιερών Ευαγγέλιων γνωρίζουμε όλοι μας δια

των τετραήμερων Λάζαρων Ο

Λάζαρος είχε δύο αδελφές, τη Μάρθα και την Μαρία Κάποτε

εκάλεσαν τον Κύριο να τον φιλοξενήσουν Και

ο Κύριος έφτασε στο σπίτι τους για αυτή τη φιλοξενία. Η Μάρθα εμερινούσε πάρα πολύ στο πώς να ετοιμάσει τα σχετικά για το τραπέζι. Η Μαρία, η άλλη αδελφή, κάθεσε παρά τους πόδας του Ιησού, στα πόδια του Χριστού και άκουγε την Θεία Διδασκαλία. Ο

Χριστός μας για να συνετίσει την Μάρθα να έχει μέτρο στην μέρημνα των βιωτικών, της είπε «Μάρθα, Μάρθα, με ρημνάς περιπολά ενός εστιχρία». Η δε Μαρία, την αγαθή μερίδα εξελέξατο και ουκαφελβίσετε απ' αυτής.

Η Μάρθα ζήτησε τη βοήθεια της Μαρίας παρακαλώντας τον Κύριο να της επιτρέψει να σηκωθεί από τα πόδια του και να αρχίζει κι αυτή να με ριμνά. Τότε της είπε ο Κύριος ενός εστιχρία Μάρθα και η μέρη μνά σου να είναι εν μέτρο Η

παραγγελία του Χριστού μας ισχύει για όλους μας ώστε η μέρη μνά των βιωτικών μας αναγκών να είναι εν μέτρο όσο χρειάζεται, να μην είναι περισσότερο από ό ,τι χρειάζεται να μας εξυπηρετήσει Το ενός εστιχρία είναι αυτό που έχει αξία. Το ενός εστιχρία είναι, δια της χριστιανικής διδασκαλίας, είναι το να έχουμε όλη τη μέρημνα το πώς να αρέσουμε του Θεού. Η

Μέρυμνα για την σωτηρία της ψυχής μας, η Μέρυμνα για την αθάνατον ψυχή μας, η Μάρθα με ρημνούσε υλικά να ευχαριστήσει τον Κύριο Είδε Μαρία ποιο σοφή, ποιος είναι τι, ευχαιρία είναι λέει να ακούσω τα Θεία Λόγια έως πότε θα έχουμε τον Κύριον επί της γης και κάθισε και ο Κύριος είπε ότι δεν θα της αφαιρεθεί αυτή η ευλογία

τόσο νηλική όσο και πνευματική. Το σώμα έχει ανάγκη της τροφής, του ενδύματος κλπ. Αλλά πάνω από όλα η ψυχή μας, η αθάνατος, έχει το ενός εστί χρία. Η

μέρημνα, η απόλυτη, η ολοκληρωμένη μέρημνα δια το πώς να καθαρίσουμε την ψυχή μας να την οικειώσουμε μετά του Θεού Το να μην κολαστούμε, διότι όπως γνωρίζουμε η σωτηρία της ψυχής μας δεν είναι παιχνίδι. Δεν μπορούμε να παίζουμε με την αθάνατον ζωή, διότι γνωρίζουμε πολύ πολύ καλά ότι είμαι θαφνητή, Είμαι θα προσωρινή, είμαι θα παρεπίδινη, είμαι θα ξένη, απλώς φιλοξενούμεθα πάνω

στη γη και ότι κάποια μέρα ο καθένας μας θα χαιρετήσει αυτή την φιλοξενία και θα απέρθει εις τα ίδια και τα ίδια είναι να επιστρέψει η πνοή του Θεού όθεν εξήλθε. Και ενεφίστησε, λέει η Γραφή, ο Θεός εις τους μικτύρας του νεκρού σώματος του Αδάμ και έγινε ο Αδάμ εις ψυχήν ζώσαν. Η ζώσα ύπαρξης του ανθρώπου εστίν η πνοή του Θεού και σαν πνοή του Θεού, όθεν εξήρθε εκεί και θα επιστρέψει. Γι' αυτό νιώθουμε κενό μέσα στη ψυχή μας όταν δεν έχουμε την θεία παρηγορία.

Γιατί η ψυχή δεν επαναπάβεται με τίποτε, διότι όλα τα υλικά πράγματα είναι ξένα προς την φύση της. και επομένως όταν η ψυχή του ανθρώπου οικειωθεί μετά του Θεού διά της προσευχής και της εναιρέτου ζωής, τότε εφραίνεται, τότε νιώθει σιγουριά, τότε αισθάνεται τον Θεό μέσα της. Γι' αυτό το παιχνίδι της αιωνίου ζωής να μην παίζεται τόσο φθηνά, διότι εάν μετά από λίγες στιγμές φύγουμε από τη ζωή, αντιμετωπίζουμε θετικά την αιωνιότητα. Είναι παιχνίδι να αντιμετωπίσουμε

τον φοβερό θάνατο, να αντιμετωπίσουμε τους δαίμονες, να αντιμετωπίσουμε ολοφάμερα και κατάματα το ποινικό μας που κάθε άνθρωπος έχει ποινικό εναντί του Θεού. Πώς θα το κοιτάξουμε το ποινικό μας όταν δούμε μέσα να παριθμούνται όλα τα αμαρτήματά μας με πάσα λεπτομέρεια που εμείς που έχουμε αυτή την αμαρτωλότητα δεν τη γνωρίζουμε πώς είναι. Είναι παιχνίδι να αντιμετωπίσουμε την άνοδό μας προς τον Κρητή, να αντιμετωπίσουμε τα τελώνια, πώς θα δούμε τον Κύριο κατάματα, έχουμε

το θάρρος, η συνείδηση μας ενθαρρύνει, μας δίνει κουράγιο, μας δίνει το θάρρος, την πληροφορία, όχι. Ο πρώτος είμαι εδώ. Δεν μπορούμε να κοιτάξουμε τον Κύριο κατάματα. Θα κατεβάσουμε τα μάτια μας από εντροπή, διότι δεν εκάμαμε το θέλημα του Θεού. Τον Χιτώνα των Λευκών που πήραμε στο Άγιο Βάπτισμα, τον λερώσαμε. Άραγε, τον ξεπλύναμε αυτόν τον Χιτώνα με τα δάκρυα, χύσαμε δάκρυα μετανοίας, αλλάξαμε ζωή, ζήσαμε

με καθαρότητα μηδαμός. Εκεί που λέμε ότι κάτι κάνουμε, εκεί πάλι πέφτουμε στον βούργο. Γι' αυτό ακριβώς πρέπει να μερυμνήσουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας του ενός εστίχρια Να μερυμνάμε συνέχεια το πως να καθαρίσουμε την καρδιά μας, να καθαρίσουμε το νου, να καθαρίσουμε το σώμα μας Να απαλλάξουμε την συνείδηση μας από τα δεσμά, τα όρατα της αμαρτίας και τότε θα χάρη τη Θεού θα πετύχουμε το ενός εστί χρία και τότε πράγματι διά του θανάτου θα περάσουμε στον ουρανό Ο

ουρανός, η Βασιλεία του Θεού είναι ανοιχτή Αυτή τη στιγμή ο Χριστός μας εξέπνευσε επάνω εις τον Σταυρό με την εκπνοή του Χριστού, ο Παράδεισος άνοιξε διάπλατα. Μέχρι τη στιγμή εκείνη η πύλη του Ουρανού, η πύλη του Παραδείσου, η πύλη της Άνω Ιερουσαλήμ ήταν πληστή. Ο Χριστός μας, απλώσας τα

άχραντα χέρια Του, την αγκαλιά Του ανοίγοντας επάνω στο Σταυρό, αγκάλιασε όλο το ανθρώπινο γένος. Είναι ο μόνος ο οποίος αγαπά τον άνθρωπο μέχρι θανάτου, θανάτου δε Σταυρού. Εμείς όμως, ο πρώτος σημείο εγώ δεν τον έχουμε αγαπήσει ή τον αγαπούσαμε ούκα να αμαρτάναμε. Εμείς τον έχουμε ξεχάσει, αλλά αυτός ουδέποτε μας επισκέπτεται συνέχεια Πότε με την ασθένεια, πότε με τη θλίψη, πότε με διάφορες ασθένειες και δοκιμασίες Είναι ο Χριστός που χτυπάει την πόρτα εκράς του ανθρώπου και του λέγει ότι Άνοιξέ μου την πόρτα να μπω μέσα και μπαίνοντας εγώ μέσα

θα σε κάνω ευτυχή Εμείς αμπαρώνουμε καλά-καλά και δεν καταλαβαίνουμε ότι ο Χριστός μας χτυπάει σωτήρια Γι' αυτό θα πρέπει με όλη τη δύναμη της ψυχής μας να τα βάλουμε κάτω και να πούμε τι γίνεται τώρα Τι είναι το θέμα της σωτηρίας Τι είναι η ψυχή μου Η ψυχή μου είναι αθάνατη Μπορώ να φύγω σε στιγμές Και μετά τι γίνεται Μετά ακολουθεί κρίσης και μετά την κρίση απόφασης και τι είναι απόφασης Θεού ή στο φως ή στο σκότωσο ή μετά του Θεού αιώνια ή μετά του διαβόλου αιώνια ή στον Παράδεισο ή στην κόλαση. Μέσα σε λεπτά, τώρα ζούμε και

αν γίνει κάτι και φύγουμε τώρα θα αντιμετωπίσουμε αυτά τα πράγματα. Τελείωσε. Δεν υπάρχει τίποτε να διαστρεβλώσει ή να αλλάξει την πορεία του πράγματος. Είναι στάνταρ. Τα βλέπουμε μπροστά μας να εξελίσσονται όλα. Και ο θάνατος και οι κρίσεις.

Πόσο αψίφιστα παίρνουμε τα πράγματα, αμαρτάνομαι, αδιαφορούμε, αμιλούμε την προσευχή μας, τις εντολές του Θεού, δεν θιοθώνουμε τη συνείδησή μας, τη ζωή μας, παρά το ότι μετά από λίγη ώρα μπορεί ο άνθρωπος να πεθάνει. και όλα αυτά τα οποία δημιουργεί εδώ κάτω στον κόσμο, πλούτος είναι αυτός, οικογένεια, πτυχία, δόξες, τιμές, τι είναι όλα αυτά, επερθών γαροθάνατος, τα αυτά πάντα εξυφάνιστε. Ο

άνθρωπος πλανάται από τον διάβολο, του παρουσιάζει ο διάβολος μία οθόνη, του παρουσιάζει διάφορα έργα και αυτός προσιλώνεται εκεί και από κάτω, από τα πόδια του, ο χρόνος, δύο ζωήθεια, ένα μαύρο και ένα άσπρο, το αφαιρούν το έδαφος. Αυτός χασκά και βλέπει μπροστά του αυτό το πράγμα στην ταινία και από κάτω του φεύγει το έδαφος, δια αυτών των δύο ζωηθείων, ένα μαύρο και ένα το οποίο είναι η νύχτα και η μέρα, Ο χρόνος το αφαιρεί το έδαφος και για μια στιγμή εκεί που ο άνθρωπος είναι αμαγεμένος μετά όσα προσιάζει ο κόσμος και με το ότι έχει μπλέξει τον άνθρωπο ο κόσμος, για μια στιγμή καταραίει

σαν χαρτόσπιτο και τρομάζει εκείνη την ώρα και λέει μα πού πηγαίνω τώρα, πώς έπεσα κάτω, πώς έφυγε το έδαφος και μετά δεν στηρίζεται με τίποτε. Γι' αυτό πρέπει να φιλοσοφίσουμε έτσι πάρα πολύ σοβαρά και να τα βάλουμε κάτω και να πούμε είμαι αθάνατη ψυχή, έχω συνείδηση, έχω Θεό, πεθαίνω, πάω στην κρίση, ακολουθεί απόφασης αιωνιώτης. Μέσα στις στιγμές χρόνου, τι πρέπει να κάνω, τι να κάνεις, τι θέλει ο Θεός Να διορθώσω τον εαυτό μου, να μετανοήσω και να σταματήσω την αμαρτία

Ράιτ, το κάνω Να αρχίσω να μετανοήσω, να εξομολογηθώ, να κλάψω για τις αμαρτίες μου Να χαράξω νέον δρόμο, φωτεινόν δρόμο, σωστόν δρόμο, θετικόν Ούτε δεξιά να κοιτάζω, ούτε εριστερά, ευθεία, κατευθείαν για τον ουρανό Κι αν έρθει ο θάνατος, δεν θα με περάξει Υπημάστη και ούτε ταράχθη Λέγει η Γραφή, όταν κανείς είναι έτοιμος δεν ταράσεται Ποιος ταράσεται, εκείνος που είναι ανέτοιμος Σου λέει, τι θα κάνω τώρα, πώς θα διορθώσω Έχω τούτο, το άλλο Τώρα είναι αργά πλέον Σε μια τέτοια περίπτωση ενός αμαρτωλού ανθρώπου, ο οποίος ούτε καν είχε σκεφτεί το Θεό, όταν έφτασε να δύσει η ζωή του και έφτασε ως τελευταία,

του ανησύχησε και αμέσως ζήτησε το Θεό, στις τελευταίες του πνοές. Και ο άγγελος του λέει, όταν λέει, ο ήλιος εφώτιζε με σούρανα, εσύ που ήσουν, πού έβοσκες, του λέει, τώρα που έδι ο ήλιος, τώρα που βασίλευσε ο ήλιος, τώρα εσύ εμνήσεις του Θεού, τόσα χρόνια που ήσουν. Έτσι αυτό ισχύει και για κάθε ένα μας όταν εμείς δεν μερυμνούμε για το Θεό, για τη ψυχή μας Και γι'αυτό δεν πρέπει να παίζουμε με τίποτε αλλά να τα βάλουμε κάτω Φέρει πίνη τώρα, ένας άνθρωπος που θα λάβει αυτή την Αγία Μέριμνα της ψυχής, της μετανοίας, της οικιώσεως

μετά του Θεού Αυτόν τον άνθρωπο θα τον δεις στα κέντρα, θα τον δεις στους χορούς, θα τον δεις να μεριμνάει περί πολλών πραγμάτων. Όχι! Θα τον δεις προσεκτικόν, σκεφτικόν, να μετράει το κάθε τι, να υπολογίζει το κάθε αμάρτημα που μπορεί να διαπράξει. Θα τον δεις προσεκτικόν σε όλα του, πολύ σοφό και σοβαρόν άνθρωπο. Αλλά εμείς από τα έργα μας, ο πρώτος είμαι εγώ, φαίνεται το πόσο έχουμε λάβει υπόψη το ενός εστιχρία Από τα έργα μας φαινόμεθα κατά πόσο πιστεύουμε στο Θεό, κατά πόσο πιστεύουμε στην αιωνιότητα της ψυχής και της Βασιλείας του

Θεού Διότι δεν ξέρουμε η αύριος τι θα ξημερώσει. Μην τυχόν και βρεθούμε στο δικαστήριο του Θεού και τότε θα χτυπάμε το κεφάλι μας ασυγχώρητα και αδιόρθωτα πλέον. Τώρα όμως μπορούμε και έχουμε μεγάλη ευλογία Θεού το ότι ζούμε, δεν πεθάναμε, δεν έχουμε φύγει από τη ζωή Έχουμε το δικαίωμα της μετανοίας, έχουμε το ελεύθερο να αλλάξουμε ζωή, να διορθώσουμε τον εαυτό μας, το ποινικό μας να το καθαρίσουμε, να κάνουμε φωτεινή ζωή, είναι στο χέρι μας. Δεν φύγαμε από τη ζωή. Αυτό είναι μια ευλογία Θεού, να ευχαριστήσουμε τον Θεό, ότι τώρα αναπνέομαι και

κάθε αναπνοή μπορεί να είναι κι ένας λόγος μετανοίας.

Είμαι εκεί, να είμαι θα προσεκτικά, γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι τα δαιμόνια, τα οποία μας προκαλούν και μας μπρόχνουν στην αμαρτία, συγχρόνως παρακολουθούν τις πτώσεις και τις καταγράφουν με λεπτομέρεια χρόνου, προσώπου και πράγματος. Δεν είναι φαντασία, δεν είναι ψέμα ότι θα αντιμετωπίσουμε τον φοβερό θάνατο. Δεν είναι παιχνίδι. Δεν ξέρω αν έχετε δει άνθρωπο και πολλές φορές με σημεία θανάτου πως φωνάζουν οι άνθρωποι, πως βλέπουν τους αγγέλους, πως βλέπουν τους δαίμονες, Στον Αρχάγγελο Μιχαήλ με το σπαθί,

να βλέπεις να σφάζει τον άνθρωπο πνευματικός, πως γυρίζουν τα μάτια ανάπουδα, πως βλέπει να καταπίνει το πικρό ποτήριο, όσα αναφέρονται στην εκκρόσιμη ακολουθία και στις δρασκαλίες των πατέρων είναι υπεραληθινά και για κάθε άνθρωπο και ιδιαίτερα χριστιανό θα ακολουθήσει αυτό το πράγμα. Εμείς έχουμε γνωρίσει πολλά, έχουμε δει θανάτους και τα πιστοποιούμε με το αίμα της καρδιάς μας ότι είναι αλήθεια. Γι' αυτό πριν έρθει αυτή η φοβερή ώρα, πριν έρθει ο θάνατος, πριν δούμε τους δαίμονες να μας περικυκλώνουν το κρεβάτι

και να θέλουν να μας αρπάξουν την ψυχή, να μας τυμπάνε στην κόλαση Τότε οι αγάθιοι άγγελοι, οι μεγάλοι αδελφοί μας, τα Άγια Αυταπλάσματα με ρημνούν και προσπαθούν να γλιτώσουν την ψυχή από τα χέρια των δαιμόνων Τόση είναι η αγάπη αυτών των Αγίων Αδελφών μας και του Αγγέλου, του Φύλακος της ψυχής μας Γι' αυτό πρέπει να παρακαλούμε τον Άγγελο, τον Φύλακα της ψυχής μας Είδε έναν νεαρόν έξω από ένα σπίτι να κλαίει και να οδύρεται Κατάλαβε από το διορωτικό του και από τότε ανοίχθησαν τα μάτια της ψυχής του Και εγνώρισε ότι αυτός που κλαίει δεν είναι άνθρωπος, αλλά είναι Άγγελος Θεού Τον πλησιάζει και του λέει εν ονόματι του Θεού πες μου ποιος είσαι Και απαντά ο Άγγελος εγώ δεν είμαι

άνθρωπος δούλε του Θεού Είμαι άγγελος, είμαι φύλακας μιας ψυχής η οποία αυτή η ψυχή βρίσκεται μέσα σε αυτό το σπίτι και πορνεύει τώρα Και εγώ κάθομαι έξω γιατί δεν μπορώ να μπω μέσα σε αυτή την ακαθαρσία και τη βρωμιά Κάθομαι απ' έξω και κλαίω και παρακαλώ τον Θεό να το φωτίσει, να μετανοήσει και να μην συνεχίσει την αμαρτία Ο άγγελος έκλεγε και ο άνθρωπος, ο αθάνατος στην ψυχή την πουλάει για να πιάτω φακή κατά τη γραφή. Γι' αυτό πρέπει όλοι μας και πρώτος εγώ να σκεφτούμε σοβαρά και να μην μας ξεγελάει ο διάβολος και η αμαρτία

Θα έσω και τάζει ο Θεός και να ομορφύνουμε την ψυχή μας με αρετές, όχι έξω, κάνοντας τον άνθρωπο διαφορετικό από ό,τι τον έχει φτιάξει με φυσική ομορφιά ο Θεός και έτσι χαλούμε την ψυχή μας και την παραμορφώνουμε. Όσο εξωτερικά φτιάχνουμε τον εαυτό μας, εσωτερικά τον χαλούμε. Και όλα αυτά θα μας ζητήσει λόγο ο Θεός, διότι τίποτε δεν μένει απαρατήρητο. Κάνουμε ένα σφάλμα και το κομπιούτερ του Θεού πέφτει και καταγράφει την ευθύνη. Όπως όταν μετανοήσει ο άνθρωπος πάλι, πέφτει το κομπιούτερ και σβήνει το χρέος. Λοιπόν, αυτομάτως ο Θεός είναι πνεύμα. Δεν υπάρχει δυσκολία.

Το πνεύμα του Θεού είναι πανταχού παρών. Επομένως δεν έχει καμιά δυσκολία να καταγράψει και τον λεπτότατο λογισμό του ανθρώπου, όλων των εκατομμυρίων, δις εκατομμυρίων των ανθρώπων τους λογισμούς Αυτός στιγμής τους καταγράφει και καταλογίζει την ευθύνη στο ποινικό του κάθε ανθρώπου. Τώρα

που έχουμε χρόνο, τώρα που αναπνέομαι, τώρα που περπατούμε, τώρα που δεν έχει ακολουθείς ο Θεόντος να διορθωθούμε, πρώτος να αρχίσω εγώ να διορθωθώ και μετά ακολουθείστε κι εσείς. Και όλοι μαζί, διορθώνοντας ο καθένας τον εαυτόν του, να ξέρετε ότι θα πετύχουμε, θα πετύχουμε την αιώνια ζωή και ξέρετε τι θα πει η αιώνια ζωή κοντά στο Θεό. Είναι αμύθιτο, είναι τόσο πλούτος, τόση ευτυχία που δεν συλλαμβάνεται με το νου του ανθρώπου.

Άνθρωποι που πήγανε στον ουρανό και γύρισαν μας είπαν πολλά. Αλλά η ισχυροτέρα μαρτυρία από Αγιότατον άνθρωπο τον Απόστολο Παύλο Ο Περισσότερος, ο οποίος ανέβηκε μέχρι τρίτου ουρανού και κατέβηκε και είπε ότι έχει ετοιμάσει ο Θεός τόσα αγαθά όσα δεν μπορεί να συλλάβει ο νους του ανθρώπου. Αφθαλμός μου κείδε με, μα τη ανθρώπη ανθρώπου δεν τα είδε τα αγαθά του Θεού. Νους ανθρώπου δεν συνέλαβε και στην καρδιά του ανθρώπου και η καρδιά ανθρώπου δεν αισθάνθηκε την ευτυχία της αιώνιας ζωής. Μια τέτοια αιώνια ζωή περιμένει τον άνθρωπο.

Επομένως, αξίζει ο κόπος. Ούκοιν άξια τα παθήματα του νυν καιρού, πως την μέλος θα δώξαν, η οποία θα αποκαλυφθεί στα παιδιά του Θεού. και όθε άνθρωπος που θα σωθεί θα είναι παιδί του Θεού και κληρονόμος της Βασιλείας του Θεού και αυτού του Θεού κληρονόμος. Μα ο Θεός δεν θέλει από τον άνθρωπο ανταμοιβή, δεν θέλει αντίκρισμα για όσα θα του χαρίσει. Εκατομμύρια να είναι τα μαρτύματα, δισεκατομμύρια να είναι τα μαρτύματα, για το Θεό

είναι μηδέν. Τι είναι μια φούχτα άμμος μέσα στον ωκεανό, ένα μικρόβιο είναι μέσα στον ωκεανό, όλα τα αμαρτήματα της ανθρωπότητας. Επομένως ενός ανθρώπου, μηδέν. Τόσο εύκολα ψυχωρεί ο Θεός τον άνθρωπο, αρκεί ο άνθρωπος να επιστρέψει δια μετανοίας ή στην αγκαλιά του Θεού Πατέρα. Όταν επιστρέψει το παιδί στην αγκαλιά του πατέρα όλα έδειξαν. Δεν υπάρχει αμάρτημα να νικά την εσπλαχνία του Θεού. Και εφόσον έχουμε τόση άπειρη εσπλαχνία ανοιχτή μπροστά μας γιατί εμείς να χωλένουμε, να τρέξουμε και να πέσουμε

σε αυτή την αγκαλιά και να συγχωρηθούμε. Ο διάβολος μας τραβάει πίσω, ο Θεός και ο Άγγελος ο θύλακας μας στρώχνει μπροστά. Σε όποιον θα κάνουμε υπακοή εκεί και θα πάμε.

Αυτά είναι τα λόγια του Θεού, αυτά μας διδάσκουν το Ιερό Ευαγγέλιο και οι Άγιοι Πατέρες. Ας μη τα περιφρονήσουμε, ας μη αδιαφορήσουμε, ας μη μας πνίξει η μέρημνα του βίου. Ο Χριστός το είπε ξεκάθαρα, μάρθα μάρθα με ρημνά περιπολά και τριβάζεις ενώσες τη χρήα. Λοιπόν αποφόμεθα την μέρη εμνα του βίου και ας αφοσιωθούμε στο πως να καλλιεργήσουμε την ψυχή μας και να την καταστήσουμε καρποφόρον ενώπιον του Θεού. και ο θάνατος θα έρθει. Είτε θέλουμε είτε δεν θέλουμε, αυτός θα μας ακολουθήσει. Θα μπούμε στο κανάλι του θανάτου και θα φτάσουμε στην πύλη,

την μαύρη του θανάτου και θα περάσουμε. Άλλος δρόμος, άλλο μονοπάτι, άλλο παραθήρι δεν υπάρχει. Όλοι θα ακολουθήσουμε και θα περάσουμε από εκεί. Ας το λάβουμε υπόψη μας διότι είμαι σαν 100% πεπισμένη ότι όντως ο καθένας μας θα πεθάνει και επομένως θα περάσει στο δικαστήριο. Ας μερυμνήσουμε για το δικαστήριό μας. Ο ένας άνθρωπος ότι έχει μία δίκη και μάλιστα σοβαρή, όλοι μας θα γνωρίζουμε την μέρημνα αυτού του ανθρώπου που πρόκειται να δικαστεί, Τη μέρη να λαμβάνει, να μπορέσει να γλιτώσει από τη φυλάκηση ή και αυτόν τον θάνατο Δουλείς

και δικηγόρος, με δημιουργία ποιος δικηγόρος είναι δυνατός, ποιος θάνατος έχει μέσον Κοιτάζει να πληρώσει όσο γίνεται, να βάλει βοηθούς, μάρτυρες κλπ. Να μπορέσει να γλιτώσει ώστε η απόφαση να είναι αρνητική, η απόφαση να είναι η απαναγή του Και για μια πρόσκαιρη περίπτωση τόση μέριμνα, τόση στεναχώρια και για το δικαστήριο του Θεού που μας περιμένει αναπόφευτα, που πρόκειται να παιχθεί το παιχνίδι της αιωνίας ζωής, δεν το παίρνουμε ψηφιστά. Αψήφιστα εντελώς. Απόδειξης ότι απζήφιστα το παίρνουμε, το παρουσιάζει και το φανερώνει η ζωή μας Τα έργα μας, αυτά μαρτυρούν το πώς, κατά πόσον έχουμε τη μέρημνα της αιωνίως

ζωής Ας δώσει ο Θεός χάρη, ας μας δώσει βοήθεια να μας στείλει φώτιση, δύναμη, χάρη Να αξιωθούμε αυτής της Αγίας Μερήμνης που θα μας οδηγήσει με επιτυχία να περάσουμε μέσα στον Παράδεισο του Θεού και να φύγουμε την κόλαση Γιατί η κόλαση είναι κάτι πολύ πολύ φοβερό Δεν είναι κόλαση στη συνείδηση του ανθρώπου Η κόλαση κατά τους πατέρες της Εκκλησίας δογματικά είναι πνευματική Πνευματικός ο Παράδεισος, πνευματική η κόλαση Πνευματική η ψυχή, πνευματική και η ύπαρξη των δαιμόνων Ο Χριστός τι θα πει κατά τη Δευτέρα Παρουσία Του Απέρθετε λέει, πορεύεστε, φύγετε από μένα Οι

κατηραμένοι στο πίτι το αιώνιο, το ετοιμασμένο, το διαβόλο και τις αγγέλες αυτού Οι δαίμονες δεν φτιάχνονται από τη συνείδηση, δεν έχουν βασανισμό στη συνείδηση, ώστε η συνείδηση να είναι η κόλασης του ανθρώπου. Όχι! Οι δαίμονες πανηγυρίζουν στο έγκλημα κατά του Θεού. Όταν δεν εγκληματούν κατά του Θεού τότε αισθάνονται κόλαση. Επομένως αυτοί δεν κολλάζονται και δεν έχουν συνείδηση των πράξεων τους. Ως και ο άνθρωπος. Επομένως, για τους δαίμονες έχει ετοιμαστεί κόλασης αιώνια και εκεί θα εξαποστελούν κατά τη Δευτέρα Παρουσία και όσοι θα κάνουν τα έργα των δαιμόνων.

Άρα η κόλασης είναι θετική, είναι πνευματική, είναι σκότος, είναι φωτιά, είναι σκόληξ ακίνητος και τόσο άλλα Όπως διαβάζουμε στο γεροντικό, ο Άγιος Μακάριος, ο μεγάλος αυτός ασκητής της ερήμου Περπατούσε κάποια μέρα στην έρημο και βρήκε ένα κανείο και με το μπαστονάκι του το ακούμπησε και είπε «Ποιος ήσουνα εσύ όταν ζούσες τον κόσμο» και ακούγεται φωνή από το κρανίο και είπε «Εγώ ήμουν ιερεύς των ειδώλων, εσύ είσαι ο μακάριος, ο Άγιος του Θεού που προσεύχεται για όλο τον κόσμο και η προσευχή

σου, Άγια του Θεού, φτάνει και μέχρις ημών των ειδωλολατρών. Και ποια είναι λέει η ωφέλεια από την προσευχή μου. Η ωφέλεια είναι ότι έρχεται μικρό, μικρό, μικρό φως και βλέπει ο ένας κολλασμένος τα οπίστια του άλλου κολλασμένων. Και αυτό για μας είναι μεγάλη παρηγοριά. και έφρεξε ο Άγιος ότι τούτο αποτελεί παρηγοριά το να δει κανείς λίγο τι αμυδρά τον συγκολασμένο άνθρωπό του και το χτύπησε πάλι με το ραβδάκι του και έφυγε στεναχωρημένος. Η πατερική και αυσχετική παράδοση έχει πλούτο, αμέτρητο από παραδείγματα τόσο για την κόλαση την πραγματική, την πνευματική της άλλης

ζωής όσων και του Παραδείζου. Είναι εξαντιθέτου στην ίδια φύση της ιονιότητας και της πνευματικότητας. Δεν είναι απλώς ότι η συνείδηση θα με καίει, θα με τρώει σαν σκολίκι και θα με σκοτεινιάζει για τα σπάλματα που έχουν κάνει στο Θεό. Όχι! Συν τη συνείδηση θα έχουμε και την πνευματική κόλαση Διότι οι πατέρες μίλησαν και ρογματικά τοποθέτησαν στην Εκκλησία την ύπαρξη του Παραδείσου και της κολάσεως εν πνευματικότητα. Άρα λοιπόν δεν είναι διότι σήμερα οι άνθρωποι και θεολόγοι άνθρωποι ομιλούν ότι είναι στη συνείδηση του ανθρώπου η κόλασης και λοιπά για να αμαυρώσουν και να φερέσουν την

ωφέλεια της σκέψεως και της θεωρίας της κολάσεως και να πούν στη συνείδηση, ωραία, καταπνίγω κι εγώ τη συνείδησή μου, την εκχρώνω, αδιαφορώ και δεν κουλάζομαι τότε. Όχι, δεν είναι εκεί το πράγμα. Οι δαίμονες εξαποστέλονται σε κόλαση γιατί δεν υπάρχει κόλαση συνειδήσεως για τον Διάβολο. Ο Διάβολος πανηγυρίζει τα εγκλήματα κάτω του Θεού και δεν πάσχει. Ο άνθρωπος πάσχει όταν αμαρτάνει στο Θεό γιατί έχει ψυχή, έχει συνείδηση, είναι πλοή του Θεού και υποφέρει Ο διάβολος πανηγυρίζει. Επομένως αυτούν του χρειάζεται κόλασης όχι στη συνείδηση αλλά στην ύπαρξη θετικά Επομένως εξαποστέλλονται εκεί οι αμαρτωλοί άνθρωποι

που θα πιαστούν αμετανόητοι κατά την ώρα του θανάτου Γι' αυτό έχοντας την αλήθεια στο χέρι της κολάσεως και του παραδείσου, ας μερυμνήσουμε να φύγουμε την κόλαση, να μην πάμε εκεί κάτω. Δεν είναι ο τόπος για ψυχή ανθρώπους στην κόλαση, όχι. Η πνοή του Θεού πρέπει να επιστρέψει στην αγκαλιά του Θεού και εκεί να ζήσει αιώνια με τον Ουράνιο Πατέρα. και ο εκείνος που αντάρτησε και εκείνος που εγκλημάτισε αμετανόητα, εκεί να πάει. Και αυτός πρέπει να είναι ο διάβολος. Γι' αυτό εμείς οι χριστιανοί ας μερυμνήσουμε, ας μετανοήσουμε, ας χύσουμε δάκρυα, ας επιστρέψουμε τώρα, όχι αύριο, διότι

η αύριος ίσως ξημερώσει θλιβερά. Πόσοι κοιμηθήκανε και δεν ξύπνησαν. Πώς υπερπάτησα στον τρόμο και πάθαινε τροχαίο και έμεινα στον τόπο Μέσα σε στιγμές, εκεί που μπορούσε να τραγουδάει ένας άνθρωπος Τον χτύπησε ένας άλλος με το άλλο αυτοκίνητο στον τόπο Τελείωσε, με το τραγούδι στο στόμα πάει στο δικαστήριο του Θεού Αυτός είναι ο άνθρωπος Του ανθρώπου η καρδιά δουλεύει σαν το ρολόι Τικ-τακ, τικ-τακ Σταμάτησε το ελαττήριο του ορολογίου Σταμάτησε να λειτουργεί Έτσι και η καρδιά του άνθρωπου σταμάτησε, η χτύπη τελείως υπό αίσθησης. Αυτός είναι ο άνθρωπος. Γι' αυτό είπε η Γραφή ότι πας άνθρωπος ψεύτης.

Όχι γιατί λέει ψέματα, αλλά γιατί είναι ψέμα στο ότι φαίνεται ότι είναι μεγάλος κεντρονός και για μια στιγμή σοριάζεται κάτω μικρός. Δεν έχουμε τίποτε στην εξουσία μας. Ούτε τον εαυτό μας εξουσιάζουμε,

Αναπεί η σώμα ως ένα το μυστήριο σου και επιστροφή κατευθείαν στην αγκαλιά του Πατέρα και αμέσως ο Θεός θα μας πλύνει, θα μας καθαρίσει, θα μας εντύσει θα μας ντύσει με τη χάρη Του, θα μας δώσει τον Μόσχο των Σιτευτών θα μας οδηγήσει στην τράπεζα της Εκκλησίας θα μας δώσει το σώμα και το αίμα Του θα γίνουμε ένα με τον Χριστό και αφού γίνουμε με τον Χριστό, ο διάβολος δεν έχει κανένα δικαίωμα πλέον επάνω μας. Λοιπόν, αυτή είναι η αλήθεια. Λοιπόν, κανείς δεν μπορεί να εναντωθεί στην αλήθεια αυτή της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Και πάλι επαναλαμβάνω να ευχώ μετά στην προσευχή μας να μας δώσει ο Θεός μετάνοια και επιστροφή και τέλος αγαθών και ο θάνατος μας και το τέλος

μας να είναι χριστιανικό, να είναι ανώδυνο, χωρίς εσχήνη, χωρίς έργα εσχήνης και μια αρρίστη απολογία καλή ενώπιον του δικαίου κριτού. Αυτά και εύχομαι ο Θεός να μας αξιώσει όλους τις μετανοίες και τις βασιλείας Του και με το καλό να αξιωθούμε και πάλι να ανταμώσουμε με τη χάρη του Θεού και να αλληλοπαρακληθούμε πνευματικά. Και αν κανένας φύγει από τον κόσμο, εύχομαι να συναντήσει το Θεό αιώνια.

Σώσον Κύριε, σώσον Κύριε τον λαό και εισόν την γλυφή

Ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύρια Ιησού Χριστέ ο Θεός ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν