Monasticism and Orthodoxy

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Talk: “Monasticism and Orthodoxy.” Given abroad.

With great joy and great love, we have come among you once again to continue the work that God has entrusted to us,

for the ultimate spiritual renewal of the people of God, especially those living abroad.

And I humbly believe, and I pray it has God's approval, that a very great and saving Pentecost will take place in this new world, which has every right to be reborn and to draw near to God in purity and through the Orthodox faith. With the help of our good God, and because all good works

These are good works, the works of God, for the only truly good works are those blessed by God Himself.

And because this work needed a firm foundation—and because all the good works of God are shaken and tossed by storms—

in the end they do not suffer shipwreck; rather, they continue onward toward completion. What I mean is that my personal matter with the Church here abroad, the Church of North and South America, has been settled and officially confirmed. Now that we have your blessing, we shall proceed steadily.

What I mean is that I will be a humble and insignificant clergyman, and nothing more than a missionary in America and Canada.

I approached the Archbishop of America

the Bishop, who of course has always been affectionate toward me, and I told him, I begged him, I asked him, I made a request that he give me his blessing to use me as an instrument of God for the rebirth of the people here, solely through the Mystery of Holy Confession.

and asked to serve without any parish duties at all: wherever he needs me, wherever he wishes—in the north, in the south, among white people, among black people—wherever he wishes to send me.

I have no demands. I told him that I need absolutely nothing—only my cassock, my priestly stole, and a piece of bread, which my Christian people will give me. That is all I want, nothing else. And may the benefit brought to souls through this blessing that you grant me be for the benefit and salvation of your own soul.

The Archbishop, of course, accepted wholeheartedly and said to me, “Certainly, you have my blessing and my permission.”

I also asked that, whenever I need to go to Greece to visit my monasteries, I may have his blessing and receive the necessary permission. “You will have it,” he said. And so, now that everything has been established on a proper and canonical foundation, we are beginning this work by the grace of God. I ask you to pray that we may have the health we so greatly need as a weapon, so that we may carry out this work, which will be extremely demanding.

It was rushed, and as you can see, we came from America; I stayed a few days, in two short visits, at the monastery in Pittsburgh that we have prepared by the grace of God, and we were counted worthy to see it become the first monastery.

The monastery of our Most Holy Theotokos filled up within a single year. We also have other young women who wish to become nuns, but we have no more cells in which to receive and house them.

And so we can see how abundantly monasticism will flourish in this part of the world. That is why all these difficulties arose over the years—difficulties well known to you—which we endured, and through which we remained standing by the grace of God.

And we know that humility leads to exaltation. Christ our God “humbled Himself and became obedient unto death, even death on the Cross. Therefore God also highly exalted Him and bestowed upon Him the name which is above every name, so that at the name of Jesus every knee should bow, in Heaven, on earth, and under the earth, and every tongue should confess,” and so forth.

Everything that happened in the past served to lay the foundation for this mission, to the glory of the name of God. Monasticism is the sinew and strength of the Church. Where there are sinews, there is life. And the monastic life is the chosen part of God’s army.

Monastics are regarded as spiritual commandos: they enter the battle first and undertake extremely dangerous missions to save their country. The monks who attained holiness number in the thousands. And from their ranks also came the clergy, including the senior clergy and those holding the highest offices of the priesthood—the bishops, the Patriarchs, and others.

If we look at the calendar of Saints of the Church, we shall see that ninety-five percent of the holy hierarchs and Patriarchs came from the monastic ranks. They were monks who first became light themselves; then, by the will of God, they were placed upon the lampstand of the Church, and they gave light to the world.

First they purified themselves through ascetic struggle, and they received the gift of being able to purify their flock as well, the Christians. If they themselves were not pure, how could they purify anyone else? If they did not know the art, how could they teach it — how could they teach the art of purification?

If they themselves had not become light, how could they have given light to others?

If someone is darkened and sets out to guide others while still darkened, then, as it says, both will fall into a pit, into a cesspit. We have the Three Great Hierarchs, the great luminaries of the whole world. What were the Three Hierarchs? They were monks.

Yet Saint Nicholas, Saint Spyridon, and still other great hierarchs who did not become monks lived the ascetic life in the world. They lived as monks, even though they had never entered a monastery. This shows that the Orthodox faith is ascetic.

It is not a broad road; it is not the wide way followed by most heretics, who have no ascesis—no ascetic discipline—at all in the life of the faith they profess.

Even if we Christians do not undertake ascesis as we ought, or as much as we need to, our faith and our Church teach the ascetic life. The Gospel itself teaches us ascesis. The heretics read it, but they do not understand it—and they do not want to understand it.

Here is the proof: Christ says that if we look upon a person or anything else with an evil desire, we commit sin within ourselves. He teaches us that we must struggle against the thought, the gaze, and the feeling itself.

For there is an ever-watchful Eye that searches hearts and innermost thoughts. It judges our every deed, every logismos—every intrusive thought—every thought and every motive. The acts committed within the heart are known to God.

What other faith, what other church—or rather, what other sect, for let us not call them churches? There is only one Church in the world, and that is the Orthodox Church. All the others are assemblies and sectarian gatherings. What other Church has fasting, prayer, prostrations, purity, and order within married life?

What other Church has this kind of monasticism? Not Catholic monasticism, which in essence has nothing to offer. Where are the saints of the Catholic Church? Where is their monasticism, and where are the great figures it has produced through the ascetic life?

We have thousands of monks who, through ascesis, attained holiness, poured forth myrrh, received divine gifts, and so greatly glorified God. Therefore, in this world of ours, there is an urgent need for God to hear the prayers of the Holy Fathers, to send His divine illumination and His grace where they are needed, so that we may become fellow workers with the will of God and of the Holy Fathers.

God and the Holy Fathers desire monasticism to take root in this land and in this part of the world, so that it may give spiritual strength to the Church, establish her firmly, make her mighty, and make her a strong tower, ready for the battle over all that is to come in the years ahead.

years. The monasteries are refuges for every soul in need of protection and salvation. They are strongholds of Orthodoxy. They are outposts that guard the land. Wherever there is a monastery, Lord, that whole place is blessed, it is sanctified by the prayers, by the very presence of the monks and the nuns.

This will come as the faithful draw near to the monastery, to the services, and to the blessed cassock, whose very presence works miracles.

Miracles.

We see the praxis—the active ascetic life—before our eyes. We have this small beginning, these first fruits of monasticism in this part of the world. Here we have this first little monastery. It is small, but that does not matter.

A great fire can be kindled by one small match.

As for this monastery, all who have drawn near to it and all who have come into contact with it—

all who have visited it, stayed there, and seen it—have regarded it as a miracle. For the experienced nuns truly serve like spiritual mothers: they know so much that they can counsel every suffering person and give sound guidance to the young.

For example, while I was there recently, despite the winter and the difficult circumstances, people kept coming.

So many young men and women came through. And this is apart from the older people. They came simply to see the gerontissa, the spiritual mother, and to hear a few words from her. She has become their spiritual mother. Everyone respects her; even the priests bow before her, and her spiritual authority is evident.

Her word carries the weight of a spiritual father's counsel.

Simply to see these young women dressed in black and dedicated to God is a blessing; their faces shine with chastity and purity. When they chant and when they go about their duties, everything they do brings spiritual benefit. They come and consult me, and I see with what obedience they carry it out.

And if the good God is pleased that several monasteries should be founded and spread this planting throughout this part of the world, the spiritual benefit will be beyond measure. Fortunately, from the outset we have received considerable blessing and support from those in high positions, who wish to help this work. We have already begun, and we are moving forward toward a second monastery and then a third.

And so we ask for your prayers to help us, that God may grant this blessing: that the people here may live not only in Orthodoxy, but also in Orthopraxy—in the Orthodox way of life.

Orthodoxy cannot be conceived without Orthopraxy.

It is not enough simply to be called Orthodox without also living an Orthodox life.

It is not enough to confess the faith with our lips; we must also proclaim it loudly through the witness of our deeds. Deeds often speak more powerfully than words.

It is written in the Sayings of the Desert Fathers that there was once a monk, an elder, who was traveling somewhere. He was a heretic.

Night fell, however, and he was compelled to seek refuge and lodging at an Orthodox hermitage. He knew that the elder there was Orthodox, and the Orthodox elder knew that he was a heretic—and a fierce one at that. But since the heretical monk had no other choice, he asked for shelter.

He said to himself, “I will make the sign of the Cross, accept his hospitality, and that will be the end of it.” The Orthodox monk received him. And because he truly was an Orthodox monk, with the genuine love of God within him, he looked upon this heretical monk and welcomed him with great love.

He brought water and washed his feet, served him the little food he had, and prepared the best place he could for him to sleep. When morning came, the heretical monk had nothing more to say except, “Thank you, Father, for your loving hospitality. From this moment on, I am Orthodox.”

Love spoke; the deed itself spoke. If the Orthodox monk had begun with theory first, with doctrine and all the rest, the two of them might never have seen eye to eye, and the hospitality that followed would have had no such result at all. But the Orthodox monk, enlightened by the Spirit of truth, made love the first work of salvation.

And it is love that accomplishes all things, because God is love, as we know very well; and whoever abides in love abides in God, and God abides in him. Our Greece is filled with monasteries. But if the monasteries did not exist—especially Mount Athos and women’s monasticism, which flourishes throughout Greece—where could you turn your eyes without seeing a monastery, a shrine, an Orthodox church, a cassock, and so many other things that edify the human person?

But sometimes abundance brings a kind of satiety.

A person becomes overfilled, and then begins to treat these things lightly.

Wonderful things.

But the Christian people here have a great thirst and hunger. They are seeking this spiritual nourishment and the fulfillment of their needs—especially the young people, who are in such great danger. How can I put it? They are prey, the spoils of both the devil and the heretics, as well as of so many other evil forces: drugs and the like, which entangle them in so many satanic systems, and we lose them.

The presence of monasticism, however, will give them great strength, great courage, fresh confidence, great hope, and great help. While I was at the monastery in Pittsburgh, there was a young woman who had been terribly persecuted and afflicted.

She found refuge there. She fell down before the Panagia, the All-Holy Theotokos, and she wept and wept and wept. And right away she felt such assurance, such relief, that she took off her three rings and hung them there before the Panagia.

This young woman had come from Greece, persecuted and afflicted, and at the monastery she experienced both fatherly and motherly love. By the grace of God, she was also helped to put her life in order. Everywhere she had gone, she had found desolation; everywhere she had gone, destruction and exploitation.

She found refuge and was saved, like a little bird—a dove grievously wounded by the hawk of sin and the devil. Among those dear little nuns she found a warm nest. The abbess embraced her, gave her life, and gave her warmth.

She went to confession; she was washed and cleansed, and she became a living person of God, filled with hope and courage.

We see the young men and women, even though many of them are already third-generation immigrants, especially among the great numbers living in the large cities and particularly in Canada. Let us bless this work with our prayers; let us pray for it and ask God to help us also—humble and unworthy as we are—to support it with all our heart. God gives us everything; we have nothing of our own.

God gives us this love, this concern, and this desire to labor, despite the difficulties, some of which you know from the past. Now we have entered into the main work itself. Pray also that we may have illumination and that, as I said, those in positions of authority may help us, so that we can work together in this great mission.

For it will determine the future of the people here. It is a unique opportunity given by God.

Satan, of course, sensed this opportunity years ago and tried by every possible means to prevent it, setting so many things in motion against it. But the things of God cannot be stopped; they can only be delayed for a time. In the end, when all is said and done, Christ triumphs.

So it was when the scribes and the Pharisees arrested the Apostles after Christ’s Resurrection. The Apostles were preaching the Lord Jesus Christ, and they arrested them and said, “Do not preach this name here again. We cannot bear to hear it; we hate it.”

Then the Apostle Peter, who had once been fearful, rose to his full stature like a lion and said:

“We will obey God, not you men. Do whatever you think best.”

Then the providence of God steps in and enlightens the teacher Gamaliel, and he takes the council aside privately and says to them: “What are you doing? What is it you are trying to stop? Think about what you are about to do. Why are you beating these men? Why are you trying to stop them? Why are you threatening them?

"Because," he says, "if their work is not according to God, it will pass, it will pass away, it will run aground. But if it is from God, you will find yourselves fighting against God, and you will not stop the work. That is why I advise you: leave these men alone and have nothing more to do with these matters." And after they had beaten the Apostles, they let them go.

The work, of course, began in Jerusalem. Through so much toil and hardship, through martyrdoms, persecutions, confessions of faith, ascesis, storms, heresies, and so much more, the Church continues courageously toward the consummation of all things, never lowering her banner.

The work of God is recognized by this: despite every difficulty, it continues sailing onward along the path to victory.

These are the few words I wished to say to you this evening, at our first meeting and as my first greeting to you. As you know, our program will continue for about fifteen to seventeen days here in Montreal and then in other regions. God willing, we will reach Toronto and the surrounding area toward the end of February and the beginning of March.

Then, by the grace of God, we will travel on to the United States, where the work will continue as well.

It continues.

Ομιλία: «Μοναχισμός, Ορθοδοξία». Έγινε στο εξωτερικό.

Με πολλή χαρά, με πολλή αγάπη, ήρθαμε πάλι κοντά σας να συνεχίσουμε το έργο που μας έχει αναθέσει ο Θεός,

προς μια τελική αναγέννηση του λαού του Θεού και ιδιαίτερα του εξωτερικού.

που πιστεύω ταπεινά και εύχομαι να έχει την έγκριση του Θεού, να γίνει μια πολύ μεγάλη και σωτήρια Πεντηκοστή σε αυτόν τον νέο κόσμο, ο οποίος έχει το δικαίωμα να αναγεννηθεί και να πλησιάσει το Θεό με καθαρότητα και δι' με ορθόδοξη πίστη. Με τη βοήθεια του καλού Θεού, και επειδή όλα τα καλά έργα

Καλά έργα, τα του Θεού έργα, διότι μόνο καλά έργα είναι εκείνα τα οποία ευλογεί ο Θεός και μόνο.

Και επειδή το έργο αυτό χρειαζόταν θεμέλιο και όλα τα καλά έργα του Θεού ταρακουνούνται, τρικυμιούν,

σε τελική ανάλυση δεν υπομένουν ναυάγιο, αλλά επιπλέον και συνεχίζουν το έργο προς τελείωση. Με αυτά θέλω να πω ότι το θέμα το προσωπικό μου με την Εκκλησία εδώ του εξωτερικού, με την Εκκλησία Βορείου και Νοτίου Αμερικής, έχει τελειώσει, έχει πάρει τη σφραγίδα του και που έχουμε την ευχή σας, τώρα θα προχωρήσουμε σταθερά.

Υπό την έννοια ότι θα είμαι ένας ταπεινός και ασήμαντος κληρικός και μόνον ιεραπόστολος σε Αμερική και Καναδά.

Επλησίασα τον Άγιο Αμερικής, τον Αρχιεπίσκοπο,

Επίσκοπο, ο οποίος βέβαια πάντα μαζί μου υπήρξε στοργικός, και του είπα, τον παρακάλεσα, του ζήτησα, του έκανα αίτημα να μου δώσει την ευλογία να με χρησιμοποιήσει σαν όργανο του Θεού προς αναγέννηση του εδώ κόσμου υπό το μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως και μόνον.

χωρίς εφημεριακά καθήκοντα καθόλου· όπου με χρειαστεί, όπου θέλει, στα βόρεια, στα νότια, στους άσπρους, στους μαύρους, όπου θέλει να με στείλει.

Δεν έχω καμία απαίτηση, δεν μου χρειάζεται απολύτως τίποτε, του λέγω, μόνο το ράσο μου, το πετραχήλι μου και ένα κομμάτι ψωμί, το οποίο θα μου το δώσουν οι Χριστιανοί μου· αυτά μόνο θέλω. Τίποτα άλλο. Και η ωφέλεια των ψυχών για την ευλογία αυτή, την οποία θα μου δώσετε, να είναι προς ωφέλεια και σωτηρία της ψυχής σας.

Ο Αρχιεπίσκοπος βέβαια το δέχτηκε ολοψύχως και μου είπε: «Βεβαίως, την έχεις την ευχή και την ευλογία».

Επίσης, όταν χρειαστεί να πάω στην Ελλάδα να δω τα μοναστήρια μου, να έχω την ευλογία σας, να πάρω τη σχετική άδεια. «Θα την έχεις». Και έτσι, νόμιμα πλέον και θεμελιωμένα, με τη χάρη του Θεού ξεκινούμε αυτό το έργο, με την παράκλησή μου προς εσάς να μας εύχεστε να έχουμε την υγεία, η οποία μας χρειάζεται απαραίτητα σαν όπλο, για να μπορέσουμε να βοηθήσουμε αυτό το έργο, το οποίο θα είναι πάρα πολύ κοπιαστικό.

βιαστικό και όπως το βλέπετε, ήρθαμε από την Αμερική, έμεινα μερικές ημέρες, σε δύο σύντομες επισκέψεις, στο μοναστήρι του Πίτσμπουργκ που έχουμε με τη χάρη του Θεού ετοιμάσει, αξιωθήκαμε να γίνει το πρώτο μοναστήρι

Της Παναγίας μας το μοναστήρι γέμισε μέσα σε έναν χρόνο και έχουμε επιπλέον κορίτσια τα οποία θέλουν να μονάσουν και δεν έχουμε άλλα κελιά να τα φιλοξενήσουμε, να τα στεγάσουμε.

Και βλέπουμε πόση ευφορία μοναχική θα υπάρξει σε αυτόν εδώ τον κόσμο. Γι' αυτό και υπήρξαν όλα αυτά τα χρόνια οι δυσκολίες, οι οποίες είναι γνωστές σας, που έχουμε υποστεί και που μείναμε με τη Χάρη του Θεού.

Και όπως ξέρουμε ότι η ταπείνωση επιφέρει και την ύψωση. Και ο Χριστός μας «εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού. Διό και ο Θεός αυτόν υπερύψωσε και εχαρίσατο αυτώ όνομα το υπέρ παν όνομα, ίνα εν τω ονόματι Ιησού παν γόνυ κάμψη επουρανίων, επιγείων και καταχθονίων και πάσα γλώσσα εξομολογήσηται» κτλ.

Όλα αυτά τα οποία συνέβησαν κατά το παρελθόν ήταν για να θεμελιώσει αυτή η αποστολή προς δόξα του ονόματος του Θεού. Ο μοναχισμός είναι τα νεύρα της Εκκλησίας. Όπου υπάρχουν νεύρα, υπάρχει και ζωή. Και η μοναχική πολιτεία είναι το εκλεκτό μέρος του στρατού του Θεού.

Είναι αυτοί που θεωρούνται πνευματικοί λοκατζήδες, οι οποίοι μπαίνουν πρώτοι στη μάχη και δημιουργούν επιχειρήσεις άκρως επικίνδυνες προς διάσωση του κράτους. Οι μοναχοί που αγίασαν είναι χιλιάδες και ο κλήρος ακόμα, ο υψηλός κλήρος, το ανώτατο αξίωμα του κλήρου, που είναι οι επίσκοποι, οι Πατριάρχες κλπ.

Εάν ρίξουμε μια ματιά στο αγιολόγιο της Εκκλησίας, θα δούμε ότι το 95% των Αγίων Ιεραρχών και Πατριαρχών έχουν εξέλθει από τις μοναχικές τάξεις. Δηλαδή υπήρξαν μοναχοί και, αφού έγιναν φως, ετοποθετήθησαν με το θέλημα του Θεού στο λυχνοστάτη της Εκκλησίας και φώτιζαν τον κόσμο.

Πρώτον εκαθάρισαν εαυτούς δια της ασκήσεως και έλαβαν το χάρισμα να δύνανται να καθαρίσουν και το ποίμνιό τους, τους χριστιανούς. Αν αυτοί δεν ήταν καθαροί, πώς θα εκαθάριζαν; Αν δεν ήξεραν την τέχνη, πώς θα εδίδαξαν, πώς θα εδίδασκαν την τέχνη της καθάρσεως.

Αν αυτοί δεν γίνονταν φως, πώς θα μπορούσαν να φωτίσουν;

Αν κανείς είναι σκοτισμένος και πάει να οδηγήσει σκοτισμένος, αμφότεροι πεσούνται εις λάκκον, λέει, εις βόθρον. Έχουμε τους Τρεις Μεγάλους Ιεράρχες, τους μεγάλους φωστήρες της οικουμένης. Τι ήταν οι Τρεις Ιεράρχες; Μοναχοί.

Μα ο Μέγας, ο Άγιος Νικόλαος, ο Άγιος Σπυρίδων και έτεροι ακόμη ιεράρχαι, που δεν έγιναν μοναχοί, ασκούσαν την ασκητική ζωή μέσα στον κόσμο. Ζούσαν μοναχικά, άσχετα αν δεν πέρασαν από μοναστήρι, που φανερώνει ότι η ορθόδοξος πίστις είναι ασκητική.

Δεν είναι φαρδύς δρόμος, δεν είναι πλατεία οδός που βαδίζουν οι πλείστοι αιρετικοί, οι οποίοι δεν έχουν καθόλου άσκηση στη ζωή που πιστεύουν, στην πίστη που πιστεύουν.

Άσχετα κι αν εμείς οι χριστιανοί δεν ασκούμεθα ως όφειλε και ως χρειαζόμαστε να ασκούμεθα, αλλά η πίστη μας, η Εκκλησία μας, διδάσκει τον ασκητισμό. Αυτό καθεαυτό το Ευαγγέλιο μας διδάσκει άσκηση. Γιατί το διαβάζουν οι αιρετικοί, δεν το καταλαβαίνουν, δεν θέλουν να το καταλάβουν.

Απόδειξις: κάπου ο Χριστός λέει ότι, αν κοιτάξουμε πονηρά ένα πράγμα, ένα πρόσωπο, μέσα μας κάνουμε αμαρτία. Και μας διδάσκει ότι πρέπει να καταπολεμούμε και τη σκέψη και το βλέμμα και το συναίσθημα.

Διότι υπάρχει ακοίμητος οφθαλμός που εξετάζει καρδίας και νεφρούς. Και κρίνει την κάθε μας πράξη, τον κάθε μας λογισμό, την κάθε σκέψη, το κάθε κίνητρο. Πράξεις μες στην καρδιά είναι γνωστές στον Θεό.

Ποια πίστη, ποια εκκλησία, μάλλον παρασυναγωγή — ας μην τους πούμε εκκλησίες. Γιατί μία είναι η Εκκλησία στον κόσμο και αυτή είναι μόνο η Ορθόδοξη. Όλες είναι συναγωγές και παρασυναγωγές. Ποια Εκκλησία έχει τη νηστεία, έχει την προσευχή, έχει τις γονυκλισίες, έχει την καθαρότητα, έχει την τάξη μέσα στους εγγάμους;

Ποια Εκκλησία έχει αυτό το είδος του μοναχισμού; Όχι καθολικός μοναχισμός, που δεν λέει τίποτε στην ουσία. Πού είναι οι Άγιοι της Καθολικής Εκκλησίας; Πού είναι ο μοναχισμός τους να παρουσιάσει τα αναστήματα του ασκητισμού;

Έχουμε χιλιάδες μοναχούς, οι οποίοι με την άσκηση κατόρθωσαν να αγιάσουν, να μυροβλύσουν, να αποκτήσουν θεία χαρίσματα και να δοξάσουν τόσο τον Θεό. Γι’ αυτό είναι άμεση ανάγκη στον κόσμο μας εδώ οι προσευχές των Αγίων Πατέρων να εισακουστούν από τον Θεό, να στείλει τον Θείο Του φωτισμό, να στείλει τη χάρη Του εκεί που πρέπει, για να γίνουμε συνεργοί στο θέλημα του Θεού και των Αγίων Πατέρων.

Ο Θεός και οι Άγιοι Πατέρες θέλουν σε αυτόν τον τόπο, σε αυτόν τον κόσμο, να γεννηθεί ο μοναχισμός, για να νευρώσει την Εκκλησία, να τη στεριώσει, να την κάνει θηρίο, να την κάνει πύργο, για να δώσει τη μάχη σε όσα μέλλουν να γίνουν στα επόμενα χρόνια.

Χρόνια. Τα μοναστήρια είναι καταφύγια κάθε ψυχής που έχει ανάγκη προστασίας και σωτηρίας. Είναι προπύργια της ορθοδοξίας. Είναι φυλάκια τα οποία φυλάν τον τόπο. Όπου υπάρχει μοναστήρι, Κύριε, ευλογείται όλος εκείνος ο τόπος, αγιάζεται με τις προσευχές, με την παρουσία και μόνον των μοναχών και των μοναζουσών.

Από το πλησίασμα των πιστών προς το μοναστήρι, προς τις ακολουθίες, προς το ράσο το ευλογημένο, που όποτε δίνει την παρουσία του κάνει θαύματα.

Θαύματα.

Έχουμε την πράξη μπροστά μας. Έχουμε αυτό το μικρό, αυτή την απαρχή του μοναχισμού σε αυτόν τον κόσμο. Εδώ έχουμε αυτό το πρώτο μοναστηράκι, μικρό, δεν πειράζει.

Από ένα μικρό, από ένα σπίρτο μπορεί να γίνει μια μεγάλη πυρκαγιά.

Η εικόνα αυτού του μοναστηριού, όσοι το έχουν πλησιάσει, όσοι το έχουν αγγίξει,

Όσοι το επισκέφθησαν, έμειναν, το είδαν σαν θαύμα. Διότι πράγματι οι έμπειρες μοναχές είναι σαν πνευματικοί, ξέρουν τόσο πολλά που μπορούν να συμβουλέψουν κάθε άνθρωπο πονεμένο και να δώσουν σωστές οδηγίες στα νιάτα.

Παραδείγματι, τώρα που ήμουνα εκεί, παρά τον χειμώνα και παρά τη δύσκολη περίοδο, ο κόσμος δεν έλειψε.

Πόσα παιδιά, πόσα κορίτσια πέρασαν. Ας αφήσουμε τους μεγάλους, μόνο και μόνο να ιδούν τη γερόντισσα και να ακούσουν δύο λόγια. Έγινε η πνευματική μητέρα, τη σέβονται οι πάντες, οι ιερείς υποκλίνονται, επιβάλλεται.

Ο λόγος της είναι σαν λόγος πνευματικού.

Μόνο όταν βλέπει κανείς τις νέες αυτές κοπέλες, μέσα στα μαύρα, αφιερωμένες στον Θεό, λάμπουν τα πρόσωπα από αγνότητα και καθαρότητα. Όταν ψάλλουν, όταν κινούνται, τα πάντα σκορπούν ωφέλεια. Έρχονται, συμβουλεύονται και βλέπω πόση υπακοή εκτελούν.

Και αν ευδοκήσει ο καλός Θεός και γίνουν μερικά μοναστήρια και σκορπίσουν τη φύτευση στον κόσμο εδώ, η ωφέλεια θα είναι ανυπολόγιστη η πνευματική Και ευτυχώς έχουμε καταρχάς μια αρκετή ευλογία από τα υψηλά ιστάμενα πρόσωπα να βοηθήσουν το έργο και ήδη ξεκινήσαμε, πηγαίνουμε για δεύτερο, για τρίτο.

Και γι' αυτό ζητούμε τις ευχές σας να μας βοηθήσουν, για να δώσει ο Θεός αυτή την ευλογία, αυτός ο κόσμος να ζήσει όχι μόνο την Ορθοδοξία αλλά και την Ορθοπραξία.

Δεν μπορεί να νοηθεί Ορθοδοξία χωρίς Ορθοπραξία.

Δεν είναι μόνο να λεγόμεθα Ορθόδοξοι, χωρίς να έχουμε και ορθόδοξη ζωή.

Δεν είναι μόνο να ομολογούμε την πίστη με το στόμα, να την ομολογούμε και να τη φωνάζουμε με το έργο αποδείξεως. Τα έργα πολλές φορές μιλούν εντονότερα από τον λόγο.

Γράφει στο Γεροντικό πως ήταν ένας μοναχός, ένας γέροντας, θα πήγαινε κάπου· αυτός ήταν αιρετικός,

αλλά νύκτωσε και αναγκάστηκε να ζητήσει καταφύγιο και κονάκι σε ένα ασκητήριο ορθόδοξο. Ο γέροντας τού ήταν γνωστός ως Ορθόδοξος και ο Ορθόδοξος ήξευρε αυτόν ότι ήταν αιρετικός και δεινός αιρετικός. Αλλά ο αιρετικός μοναχός, επειδή δεν γινόταν διαφορετικά, ζήτησε και καταφύγιο.

Σου λέει, θα κάνω τον σταυρό μου και θα φιλοξενηθώ και τελείωσε. Εφιλοξενήθη από τον Ορθόδοξο μοναχό, ο δε μοναχός, ο οποίος πράγματι ήταν ο Ορθόδοξος μοναχός, Είχε μέσα την αγάπη αληθινή του Θεού, τον είδε τον αιρετικό μοναχό, τον φιλοξένησε με πολλή αγάπη.

Έβαλε νερό, του έπλυνε τα πόδια, του έβαλε το φαγάκι που είχε, του έστρωσε ό,τι ήταν καλύτερο για να κοιμηθεί. Και το πρωί, όταν εξημέρωσε, ο αιρετικός μοναχός, χωρίς άλλον λόγο να πει, του λέει: «Σε ευχαριστώ, πάτερ, για τη φιλόξενο αγάπη σου. Από του νυν γίνομαι Ορθόδοξος».

Μίλησε η αγάπη, το έργο μίλησε. Αν άρα άρχιζε πρώτος ο Ορθόδοξος τη θεωρία, τη διδασκαλία και λοιπά, ενδεχομένως να μην τα βρίσκανε και η φιλοξενία κατόπιν δεν θα είχε κανένα τέτοιο αποτέλεσμα. Αλλά, φωτισμένος ο Ορθόδοξος με το πνεύμα της αλήθειας, έβαλε σαν πρώτο έργο σωτηρίας την αγάπη.

Και η αγάπη είναι αυτή η οποία κατορθώνει τα πάντα, διότι η αγάπη είναι ο Θεός, όπως το ξέρουμε πολύ καλά, και ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ. Και στην Ελλάδα μας, που είναι γεμάτη μοναστήρια, εάν έλειπαν τα μοναστήρια, αν δεν υπήρχαν οι μονές και δη το Άγιον Όρος και ο γυναικείος μοναχισμός, που βρίθει μέσα στην Ελλάδα, πού θα στρέψεις τα μάτια σου και δεν θα δεις μοναστήρι, πού δεν θα δεις προσκυνητάρι, πού δεν θα δεις ορθόδοξη εκκλησία, πού δεν θα δεις το ράσο, πού δεν θα δεις τόσα και τόσα τα οποία οικοδομούν τον άνθρωπο.

Ενίοτε όμως η αφθονία φέρει τον κορεσμό.

Παραχορταίνει ο άνθρωπος και μετά παίζει με τα πράγματα.

Θαυμαστά πράγματα.

Ο εδώ κόσμος, ο χριστιανικός, έχει μεγάλη δίψα και πείνα και αναζητάει αυτή την πνευματική τροφοδότηση, αυτή την κάλυψη στις ανάγκες που έχει, και δη τα νέα παιδιά, που είναι τόσο επικίνδυνα, είναι, πώς να το πω έτσι, η βορά, είναι η λεία και του διαβόλου και των αιρετικών, αλλά και τόσων άλλων κακών στοιχείων, τα ναρκωτικά κ.λπ., τα οποία μπλέκουν μέσα σε τόσα συστήματα σατανικά και τα χάνουμε.

Η παρουσία όμως του μοναχισμού θα δώσει μεγάλη δύναμη, μεγάλο κουράγιο, μεγάλο αέρα, μεγάλη ελπίδα, μεγάλη βοήθεια. Τώρα που ήμουν στο μοναστήρι στο Πίτσμπουργκ, ήταν μια κοπελίτσα κατατρεγμένη τόσο πολύ.

Βρήκε καταφύγιο. Έπεσε μπροστά στην Παναγία και έκλαψε, έκλαψε τόσο πολύ. Και αμέσως ένιωσε τόση σιγουριά, τόση ανακούφιση, που έβγαλε τα τρία δαχτυλίδια της και τα κρέμασε μπροστά στην Παναγία.

Αυτό το κοριτσάκι ήρθε από την Ελλάδα κατατρεγμένο και ένιωσε πατρική και μητρική αγάπη στο μοναστήρι και με τη χάρη του Θεού βοηθήθηκε και κατά άλλον τρόπο να τακτοποιηθεί. Όπου πήγαινε, ερήμωση, όπου πήγαινε, καταστροφή και εκμετάλλευση.

Βρήκε το καταφύγιο και σώθηκε σαν να ήταν ένα πουλάκι, ένα περιστέρι, κατατραυματισμένο από το γεράκι της αμαρτίας και του διαβόλου. Και βρήκε μία ζεστή φωλίτσα εκεί στις μοναχούλες. Η γερόντισσα το αγκάλιασε, του έδωσε ζωή, του έδωσε ζεστασιά.

Εξομολογήθηκε, πλύθηκε, λούστηκε και έγινε ένας ζωντανός κατά Θεόν οργανισμός με ελπίδα και θάρρος.

Αναρίζουμε τα παιδιά και κορίτσια, παρότι εκεί είναι τρίτης γενιάς άνθρωποι, και δη αυτό το πλήθος που υπάρχει φυσικά στις μεγαλοπόλεις, και δη στον Καναδά. Αυτό το έργο να το ευχηθούμε, να το προσευχόμεθα και να παρακαλούμε τον Θεό να βοηθήσει και εμάς τους ταπεινούς, τους ανάξιους ανθρώπους, να βοηθήσουμε με όλη μας την καρδιά. Ο Θεός τα δίνει όλα, δεν έχουμε τίποτα δικό μας.

Ο Θεός μάς δίνει αυτή την αγάπη, αυτό το ενδιαφέρον, αυτή την προσπάθεια, παρά τις δυσκολίες, τις οποίες εν μέρει τις γνωρίζετε, στο παρελθόν, και τώρα μπήκαμε στο κυρίως έργο. Και επίσης να προσευχηθείτε να έχουμε φώτιση και, όπως είπα, οι μεγάλοι να μας βοηθήσουν να συνεργαστούμε για αυτή τη μεγάλη αποστολή.

Διότι θα κρίνει το μέλλον του εδώ κόσμου. Είναι μια ευκαιρία μοναδική του Θεού.

Αυτή την περίπτωση, βέβαια, οπωσδήποτε ο σατανάς την έχει μυριστεί από χρόνια και προσπάθησε με κάθε μέσο, κίνησε τόσα πράγματα για να το εμποδίσει. Αλλά τα του Θεού δεν εμποδίζονται, μόνο προσωρινά. Τελικά, σε τελική ανάλυση, νικάει ο Χριστός.

Όπως οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι, μετά την Ανάσταση του Χριστού, συνέλαβαν τους Αποστόλους. Και οι Απόστολοι εκήρυτταν τον Κύριο Ιησού, και συλλαμβάνουν τους Αποστόλους και τους είπαν: «Μην ξανακηρύξετε αυτό το όνομα εδώ κάτω. Δεν μπορούμε να το ακούσουμε, το μισούμε».

Και ο Απόστολος Πέτρος, ο πρώην δειλός, σήκωσε το ανάστημα σαν λιοντάρι και είπε ότι:

«Θα κάνουμε υπακοή στον Θεό και όχι σε εσάς τους ανθρώπους. Και ό,τι νομίζετε κάνετε».

Τότε έρχεται η πρόνοια του Θεού και φωτίζει τον διδάσκαλο Γαμαλιήλ και τους παίρνει ιδιαιτέρως και τους λέει: «Τι κάνετε; Τι πάτε να εμποδίσετε; Σκεφτείτε τι πάτε να κάνετε. Γιατί χτυπάτε τους ανθρώπους, γιατί τους εμποδίζετε, γιατί τους απειλείτε;

Διότι», λέει, «εάν δεν είναι κατά Θεό το έργο τους, αυτό θα πάει, θα πάει, θα ναυαγήσει. Αν όμως είναι από τον Θεό, θα βρεθείτε θεομάχοι και το έργο δεν θα το εμποδίσετε. Γι' αυτό σας συμβουλεύω, αφήστε τους ανθρώπους αυτούς και παραιτηθείτε από τις υποθέσεις αυτές». Και αφού τους έδειραν τους Αποστόλους, τους απέλυσαν.

Το έργο βέβαια ξεκίνησε από τα Ιεροσόλυμα. Με τόσους κόπους και μόχθους, με μαρτύρια, με διωγμούς, με ομολογίες, με ασκήσεις, με τρικυμίες, με αιρέσεις και τόσα άλλα, και η Εκκλησία βαδίζει γενναία προς τη συντέλεια, χωρίς να υποστέλλει τη σημαία της.

Το έργο του Θεού φαίνεται από ό,τι, παρά τις δυσκολίες, συνεχίζει να πλέει προς νικηφόρον δρόμο.

Αυτά τα ολίγα είχα να σας πω απόψε, σαν πρώτη επαφή μας, σαν πρώτο χαιρετισμό μας, και στη συνέχεια, όπως εξεύρετε, το πρόγραμμα θα είναι για 15 μέρες, 17 μέρες περίπου, εδώ στο Μόντρεαλ και με συνέχεια στις άλλες πολιτείες, και θα φτάσουμε, συν Θεώ, στο Τορόντο, γύρω από το Τορόντο, τέλος Φεβρουαρίου με τις πρώτες μέρες του Μαρτίου.

Και μετά, με τη χάρη του Θεού, θα πηγαίνουμε για την Αμερική, οπότε και εκεί το έργο θα συνεχίσει.

Συνεχίζει.