Resolution of Questions 112

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

And now to our questions, my children.

One that was just submitted here a moment ago.

It says the following: Please, Father, could you comment on the events held for the Apocalypse of John on Patmos?

Also this week something was broadcast, we forgot about that again. It's not your fault, no, no. On television a program was billed as a trial, with the aim of finding out whether people accept John as the author of the Apocalypse, or someone else.

How do you judge all this activity surrounding the Apocalypse?

A parody, a parody of a feast, that is how I would describe it.

A true parody of a feast; it did not benefit, it did harm. It did not bring out what a feast ought to bring out, but ruined it, buried it. Where should I begin? You see, this whole business of this celebration, which it would have been better had it never taken place, honestly, and it isn't I who say this, even secular journalists say it.

It would have been better had it never taken place. Because one element was pushed to the very highest degree that is not really an element of the Apocalypse. It is an element that comes as a consequence, as you will see, of what the Evangelist John writes in his Apocalypse.

The ecological element. Conferences were held on this subject of ecology, because the Evangelist John mentions that a third of the fish, of the oceans, of the seas will be polluted. They will die off, how will they die off?

Something that, at the time it was written, was unthinkable, that a third of the fish in the sea could die off. That a third of the rivers and the lakes, and of the sea as well, could be contaminated, and what kind of contamination?

That a third of the forests could be stripped bare, and so on. When the book was written, these things were incomprehensible. Not to mention that until the beginning of our own century these things were incomprehensible. I mean, how can the fish die off? Today, when we have these terrible wastes, the oil spills that happen in the seas, thousands of tons of oil poured into the sea, and also the various radioactive residues, of course, what do these do?

They contaminate lakes and rivers and seas, and of course the fish die off, and of course the forests are destroyed, and so on. So what preoccupied this celebration was ecology, because today ecology is a very serious problem.

How we are going to save our planet. For this reason they judged it a very interesting topic. Whereas John does not speak about this. John speaks about how we are going to save man, not his environment. On the contrary, when he describes this destruction of the environment, John does it to show that man, having apostatized from God, brings this on himself; the punishment comes from God, and it is this ecological destruction.

Indeed, at this point allow me to make a parenthesis; it is very interesting. It is a little key of interpretation by which, from what I am about to tell you now, we can understand the spirit of the Apocalypse regarding the destruction of the environment.

It is this: the text says God gave this and God gave that. God does not give it; God permits it. A small example. Above our earth God placed certain layers, layers in the atmosphere that lie from 60 kilometers up to 600 kilometers.

These are various layers, made up of certain gases. The layer, I don't quite remember, we used to learn about these, at sixty kilometers there's the F1, and the F2 reaches all the way up to six hundred kilometers high. These layers are protective; they're called layers, meaning that they protect us.

So these layers, and from what do they protect us? From solar radiation, and of course from stellar radiation as well. There is a transfer of radioactivity, an abundant transfer of radioactivity, and these would destroy life and man upon the planet. So God, in His love and in His wisdom, creates, what does He create, these layers which, no more and no less, are created by the radiation itself, such as ozone, for instance, and I don't know what else, I don't know what else.

And so these layers protect us, and we suffer nothing. We used to take our little swim once, in the lovely sun, on the lovely sandy beach, we took our sunbathing. Now they say, no sunbathing, no, the sun is carcinogenic. You will have heard this, you know it. So who made the sun carcinogenic? I mean, how is it that the sun now turns out to be carcinogenic?

We do certain things, certain jobs here with our own little hands, listen, with our very own hands we put out our own eyes. These gases we use, the liquids we put in the refrigerators and so on, you know all of these.

These, rising upward, punch holes in the ozone layer. And from there, once this mesh is damaged, of course, this protective mesh, then the sun comes in with all its radiation. Just as, if you have a strainer and you want to strain chamomile, and somewhere the strainer has a hole, well, won't the chamomile leaves also pass through into your glass?

That is exactly what happens here too. But who is to blame for this? Is God to blame? All the plagues, from one end to the other, that are described in such a dramatic way in the Apocalypse, God is not the author of those plagues. It is a habit of Scripture. Doesn't it say, 'and God gave'? Yes, 'and God gave.' Just as, back then, and I have told you about this before, He gave Pharaoh's heart over to be hardened. He says to Moses, 'Go, ask for my people, but I will harden Pharaoh's heart.' Strange, wouldn't that be a kind of collusion? God does not harden Pharaoh's heart; rather, God permits Pharaoh's heart to be hardened.

In other words, we have two wills of God. There is the will of good pleasure, which carries blessing, and the will of permission, which carries destruction. And so God simply permits all those things that happen and are recorded in the book of the Apocalypse. I say this because for a long time many things have been said: what a bad God this is, who wants to destroy man and our earth, and other such idle chatter. No, no, God is both good and wise. It is we who destroy our own dwelling; we cut, as has so often been said, the very branch of the tree on which we are sitting.

And then is God to blame? Heaven forbid. If the cities today have all these exhaust fumes and people breathe them in, and much else besides, is God to blame for this? And so on. So then, when everyone, every family that has money, has two and three cars, come now, is God to blame for that?

So let us move on. All these things that are happening ecologically are the result of the sins of men. And the Evangelist John simply reports what will happen when people depart, and keep departing, from the love of God.

So, what must we correct? Should we correct the ecology? Or should we correct people, so that they will care for the planet? Obviously the second. Yet the main theme that was raised, with conferences, with all this talk and chatter, studies, announcements, and much more...

People were called in, heretics, Protestants, these and those, whatever they are, whatever they call themselves, to give their verdict. Meaning what? They are going to tell us? Heaven forbid. People who do not have the Spirit of God, simply because they bear the title of scientist, they are going to tell us? The Evangelist John insists. He wants to save man. And indeed through metanoia, through repentance. In fact, somewhere he says, and it is very telling, that the sun, he says, scorched them. That is, it gave off a radiation that scorched people. This is that burning which creates cancer on the skin. And the people, he says, who were scorched were chewing their tongues from the pain, biting their tongues from the pain, because, to tell the truth, we do not yet know what is still coming; ecologically we do not yet know what is coming.

Then, he says, they blasphemed God, whereas, as I explained to you earlier, it does not say that God did this. Instead of repenting, says the Evangelist John, clearly, most clearly, they blasphemed. This festival, this celebration, this fiesta, should have had no other purpose than a worldwide appeal.

That people be corrected, that they draw near to God, and not that we merely look at the effects of things, that is, at ecological matters.

I think this has become clear. In fact, journalists, I heard it, I read it from many of them, this festival strayed from its aim.

It did not deliver the message of the Apocalypse, and what a pity, what a pity, because the one responsible for this celebration, as we were saying, was our Patriarch. What a pity. Of course, it was planned to be this way. It did not merely slip off course; it was planned to be this way. A great pity indeed.

As for the matter here, that there was, he says, a kind of trial, I did not know this; I have only just heard it from the question, and earlier, before we came in here this afternoon, someone mentioned it to me.

But I did not have a complete picture. Pay attention here and see. When we speak of theological science, what does it do? Theological science certainly does not produce Christians. Theology in the universities does not produce Christians. One can study theology and be a Muslim, be an unbeliever, an atheist, whatever you like. It simply does scholarship. And when we say scholarship, we mean this: this text, who wrote it? When was it written? And it will try to gather what are called the internal and external testimonies, so that we can do criticism, and so on.

But it is well known that when we go beyond certain limits, we then have a negative criticism. Such as the school of Tubingen in Germany, which, when it does its criticism, literally pulverizes even the person of Jesus Christ, and denies the miracles and everything, that is, it leaves nothing standing. It accepts no angels, nothing. Well, these things do not interest us. This negative criticism does not interest us.

We know from the tradition of our Church that John wrote the Apocalypse. Now, whether he wrote it or did not write it, we put up for public auction a textual criticism of the kind that should belong only within the narrow bounds of the university, and we take this criticism out into the open.

But this is absurdity, this is foolishness, foolishness raised to the nth power, literally. All those who staged this festival undoubtedly failed one hundred percent in what they set out to do. It was simply a worldly occasion, as the journalists themselves say, for whoever gathered there to gather, for the women to show off their gowns, the rich their yachts, their limousines, just so; I heard it this way, truly, from journalists.

and nothing else. They departed completely from the spirit of the celebration. We grieve, we grieve. What can I say? Shall I say that it may serve as an occasion for some, or for many, to take the book of the Apocalypse into their hands? They will understand nothing. Why? Because here the Evangelist John himself says, 'I wept.' Who will open the book with the seven seals if you do not have the Spirit of God?

'I wept,' you see. If you do not have tears with which to beseech the Holy Spirit of God to illumine you, so that you may grasp the spirit of the book, as of the other books of Holy Scripture, of both the New and the Old Testament, you will understand nothing.

The fathers say: before you begin to study, pray, so that you may not be led astray, so that you may not interpret in error; and it requires not only prayer but also very, very much humility, so that you take refuge in the interpretation of the Church.

'I do not understand this,' or, 'this is how I explain it,' but what does the Church say, how does she explain this? Then I will be able to understand the Word of God. Otherwise, I gain harm, I gain loss, rather than profit and benefit. This is what I wanted to tell you about how, he asks, all this stir around the Apocalypse is to be judged.

That is, as we said, unfortunately all these things that happened, happened. My children, the book of the Apocalypse is most precious, it is God-inspired. At every step, what do we encounter? It is not a book of doom that speaks of catastrophes, nor a book that proclaims the future; no, it is a book that contains everything.

First and foremost it is a theological book, indeed a profoundly theological one. It holds within it a great deal of theology; it holds much consolation and comfort; and in its first three chapters it shows us exactly what the condition of the churches is.

And it shows the things that are to come, so that the faithful may keep them in mind and in the end await Christ himself. We spoke of the Second Coming of Christ, and this is how the book of Revelation ends. Does it not say, 'I am coming quickly'? 'Let the holy one be holy still; let the filthy one be filthy still.' Does he wish to remain filthy? Then let him be filthy still, let him grow yet more filthy. Does he wish to become holier? Then by all means let him be made righteous. 'I am coming quickly, I am coming soon,' and the Spirit and the bride. Who is the bride? She is the Church. And who is the Spirit? He is the Holy Spirit who abides in the Church, the other Comforter, the Paraclete, who abides in the Church, sanctifies the Church, sanctifies the Mysteries; he is the Spirit who makes holy.

They say this because the Church could say nothing without the Holy Spirit. And the Spirit, it says, and the bride say, 'Yes, come, Lord.' You see? 'Yes, come, Lord.' 'I am coming quickly, I am coming soon.' 'Yes, come, Lord.'

This is the expectation of the faithful, beyond the disasters that may come to pass. It is the great, great theme of the Second Coming of Christ. When, for instance, in chapters twenty-one and twenty-two, chapter twenty-two being the last chapter.

There the Evangelist John speaks of the heavenly Jerusalem. 'And I saw,' he says, 'and heaven departed from its place, and the earth also. I saw a new heaven and a new earth'; and as the Apostle Peter says, heavens and an earth in which righteousness, that is, holiness, dwells. 'And I saw,' he says, 'Jesus Christ,' and so on and so forth, who is together with his people; he is the one who goes forth to conquer, and he will conquer, and so on.

These things are the messages of the Apocalypse, and especially in our own age, so materialistic and so strange, all of this is deeply comforting. And let me close, so as not to keep you any longer, on this matter of the festival: only one rejoiced over it, the devil; he alone rejoiced.

It is very, very telling. So much for that question of yours. Here is another question, and this one too was submitted this evening: 'Please speak to us about our guardian angel. I also have a question about whether the angels see God.'

Holy Scripture reveals to us that each person has his own guardian angel. And here one sees the objection: 'Well, can God not protect people himself? Must he set guardian angels over them?'

In fact, we read in Holy Scripture, for instance in the Book of Daniel, that each nation also has its own guardian angel. The Hebrews in particular have their guardian angel, the Archangel Michael. And so on.

There, too, mention is made of a guardian angel, the archangel of the Greeks. There, where Daniel sees that fearsome he-goat coming, it came, he says, from the West with a terrible speed, so swift that it did not touch the ground, and it comes and collides with a ram that stood there; this is Alexander the Great and the Persian king.

Daniel sees these things, and so on and so forth. All of this shows that the angels guard the world, not only human beings but our whole earth, and not only our earth but the entire universe; for if they did not guard creation, the devil would overturn everything, he has great power, he would overturn everything.

But there are other reasons as well for which angels are appointed to guard. There is that whole world, the angelic, the noetic world, which God wishes to honor, and to whom he gives work. Listen: he places work into their hands.

So that they may have all that joy or that sorrow within the work God entrusts to them. God is everywhere present and sees all things. What joy there is when one of the faithful is saved! What sorrow when a person, or worse still a believer, draws away from God!

At that point the guardian angel can do nothing more. Because he would be interfering with what we call the freedom of the will. He does not intervene any further. Still, we do have guardian angels, and that is why at Compline we say a prayer: 'O Holy Angel, guardian of my wretched soul and troubled life,' and so on.

And we entreat him to guard us, just as we also have a canon, that is, a service to the Holy Angels, and so on. Now, as to whether the Holy Angels have seen the face of God, Holy Scripture tells us, in a Gospel passage that we read on the second day of Pentecost.

'See that you do not scandalize one of these little ones,' he says, 'for their angels behold the face of my Father.' Of course, the angels do not see the essence of God. When he says 'the face,' he means the divine uncreated energies of God.

For example, I see you and you see me. But can I truly know your real essence, or you mine, what we are made of? No. It is enough that I see the face. So it is here: the Holy Angels see the face of God.

That is, the divine glory and the divine uncreated energies. Yes, but not, of course, the essence of God itself. No one has ever seen God, nor will anyone ever see him. Never, never. Only the Son knows the Father, and only the Holy Spirit knows the Son and the Father. Only they. So much for that question too. And let us look at yet one more, though it only brings in money; never mind.

What is the occult? This is a question from last year. Is it harmful to occupy oneself with it by using rationalism and scientific methods? Very well. So let us see what the occult is.

It is a word very much spoken of in our age. Is it grasped through man's natural faculty of knowing, or is it entirely inaccessible to the cognitive powers of man? What are the cognitive powers? They are his senses. They are his intellect. All that lies beyond these is called the occult, the hidden, and the occupation with it is occultism.

The occult is anything that is not known by a natural or a revelatory means. And what is the natural means? Science. What is the revelatory means? Religion. So then, here where the question is put, it says that it works through rationalism and through scientific methods.

No, no, no. There is no use whatsoever of rationalism or of scientific methods in the occult. None, none, none at all. Then you'll ask me, well, what exactly is it? It's a matter of invented things, things a man imagines, fantastical things, sick things, demonic things.

That is what the occult is. It has nothing to do, and I'll say it a second time, with religion, in which God reveals Himself. And nothing to do with science, which is the path of knowledge through experiment and observation.

Nothing of all this, nothing, nothing, nothing. And so we must flee far away from it, for there lies the dominion of the devil, the dominion of Satan. And whoever busies himself with the occult will, sooner or later, one day become possessed by a demon.

And may God guard us. In our own day, are there not godless occult books like these going around everywhere? The shop windows of the bookstores are full of them. I make an appeal to you: be careful, not even out of curiosity. Because this curiosity is a terrible thing, the thing that drags us down so low.

And one day we really ought to give a talk on the subject, a lesson on the subject of curiosity. Never, never, nothing, not a thing, how shall I put it to you, nothing. Because somewhere you'll get snagged. The fish, out of curiosity, goes to eat the bait, and it gets caught.

Take care, never read occult books. Because they are sheer, utter ruin. So much for today. Now, your questions, children. There is one question from today, and it even asks in a note: if you would be so kind, and if you can, please answer this question today. Very well. So, it says the following.

This past week the Sky television channel, and it's called Sky to its own harm, broadcast a program called 'The Trial of the Apocalypse.' Wonderful! A philologist and historian who had read and studied, in his own opinion of course, the Apocalypse very well, said that the Apocalypse states that only 144,000 people will go to Paradise, and only those who did not go with a woman, who did not fall into fornication.

Are all of the above things true? Very well. So now let me give one answer of my own, let me offer one answer, though I don't know what to call it, to these people, to the ignorant, to the blasphemers, who have no taste at all of the Holy Spirit. What can you say? These are people who, I don't know how far they even opened the book of the Apocalypse, who sit and prattle on about these things. What do they see? Only what Holy Scripture itself says, the letter. But the letter, Holy Scripture tells us, and the Apostle Paul says it, kills, while the spirit gives life.

If you take hold of the letter, then you have lost the spirit; and if you do not have the Spirit of God, you know nothing, you understand absolutely nothing. And so these people, these clueless people, have now found their chance, with the ceremonies, the festivities on Patmos, to prattle out whatever their bottomless heart could bring up from within.

Chaos, dear souls, chaos. Having no Spirit of God, as the Epistle of Jude says. Having no Spirit of God, they simply do not have it. And it follows that they prattle on with whatever they prattle. How much harm they do is plain to see. Because today, when the media are so far-reaching and even the lowliest person can learn and hear these things...

Is no damage done? These are the very people who have scandals to their account, and as makers of scandal, the Lord tells us where those who cause scandals will find themselves. And indeed the Lord says: woe to the one who scandalizes one of these little ones who believe in My name.

To call him little, not in age, though why not in age as well, but to say to the other man, to the simple person: 'You know, we're not sure John even wrote the Apocalypse,' since that too was prattled about.

'We don't know whether this is so, or whether that is so.' All these people acted in a negative way toward this celebration. It would have been preferable if nothing at all had taken place. No celebration, and to leave things as they stand. Yes, yes, incomparably preferable, not to mention that what, we might say, hijacked the whole subject of the Apocalypse was ecology. Because supposedly John writes about it there, and I say supposedly, though yes, he does write of it, but he means that these things will be the product of human hands, and we see this happening.

Yes, all those things that strike at the surrounding world, that is, ecological matters, as you understand. So, 'The Trial of the Apocalypse.' It doesn't just say trial, it says let us put it on trial; and I learned that they even held a kind of referendum, over how many accept that the Apocalypse is John's.

And how many do not accept it? Nonsense. Foolishness. Silliness. But criminal silliness. Here is what matters. And this philologist and historian, and so on and so forth. Well then, what were you reading? What do you have? Do you have the Spirit of God, that you may say such things? For one must bend over this book with very, very great humility and very, very much prayer. And you draw your conclusions and hand them down, gentlemen, and you know it all?

For self-promotion, for money, and so on. Money, that is, so the channels get their ratings, the usual, the usual story. But let me answer this particular point you are asking me. If only 144,000 people were to be saved, then the Church would have had to stop her work upon the earth long ago.

Because do you believe that those who have been saved are not 144,000? It is enough for me to tell you this: the fourteen here, the 144, coincides with what we know from history, that between 11 million and 14 million are the martyrs of the first three centuries.

So then, the rest, all those beyond the 144, went to Hell, were not saved, and the blood they poured out was in vain, just so you grasp their foolishness. And, not to leave even this unsaid, this way of putting it recalls, it reeks of, chiliasm. Isn't this the very sort of thing the chiliasts say, that those who will be saved will number 144,000?

But you chiliasts are yourselves more than 144 across the whole inhabited earth, so are only 144,000 going to be saved? They answer, not exactly like that; rather the 144,000, say the chiliasts, the Jehovah's Witnesses, will be in heaven without flesh, without a body, just as, so they claim, Christ too is in heaven without a body.

Listen to this: a denial of the Resurrection. The rest will remain here on earth. So we could even number in the millions. We will no longer die; we will go on living here on earth. And then those ridiculous claims , that we will turn, he says, the little carts of the funeral homes into something else.

That is, the carriages in which we place the coffins, you see. A hearse becomes, he says, nice automobiles, little carts, I don't know, strolling carriages, and many other things, other strange notions. So, as you can understand, this whole outlook is chiliast.

The Lord was asked whether there are many who will be saved, and the Lord answered, "Strive to enter." He did not answer how many would be saved. So then Scripture does not contradict itself: on the one hand Christ says, "Strive," and gives no number.

And on the other hand the Apocalypse writes that only a hundred and forty-four thousand will be saved. So this is truly a symbolic number. What is a hundred and forty-four? Twelve times twelve. Twelve times twelve. The square of twelve is a hundred and forty-four, as you know. Twelve is the number of the tribes, which points to the fullness of the Church, and twelve times twelve means the fullness of the saints, of those in the Church who are saved.

That is all it means: a great number, and not a specific number. Let us not forget this. So, he says, only a hundred and forty-four thousand will go to Paradise, and those who did not go with a woman, and so on. Now, the hundred and forty-four thousand is mentioned twice.

One is the passage I have just told you about. In the other, the Apocalypse clearly says that those who did not fall into immorality, those who were not defiled with women, for they are virgins. Because they are virgins. And notice, here too it is a symbolic number.

But this number is beyond count; God alone knows it. Yet it is precisely what it says. For it says, in a roundabout way, those who were not defiled with women, and it states this both negatively and positively.

Those who, it says, are virgins; they were not defiled, they are virgins. Bratsiotis, who has written a commentary on the Apocalypse, finds the matter a little heavy there.

A little heavy , meaning, is the married person then excluded? This is a special case; the married person too will be saved, there is no dispute. It is a special case that the Evangelist speaks of here, that these also follow wherever the Lamb goes. It is His guard of honour, so to speak. Saint Ignatius of Antioch tells us the following.

If anyone wishes to remain a virgin , a boy, girls, a man, a woman , for the whole of life, let him only take care not to boast, not to boast. He has lost everything if he boasts. And if he does this, it is to the honour of the body of Christ.

So it is just what the words and the phrases are saying. We are talking about people who lived in virginity, who had no marital relations, men and women alike. Note this, and I say it again: the number is not really one hundred and forty-four thousand. It is much larger, far larger than that.

The number is only symbolic. So married people who belong to the first hundred and forty-four thousand will also be saved. But so will the virgins , and indeed it is not merely virginity. Do not forget the parable Christ told of the ten virgins, for five of them, He says, were foolish.

There in the Apocalypse it mentions other characteristics as well. In their mouth, it says , of those who follow the Lamb, Jesus Christ , no deceit was found, for they are blameless. They are blameless, it says, without blemish, without reproach; they lived the whole of the spiritual life, because falsehood, in the broad sense, is the life of sin, while truth, in the broad sense, is the spiritual life. Therefore these will indeed be saved, but theirs will be a case of honour.

If anyone longs for this, without vainglory, let him follow it. No one is compelled to, no one. Christ, if you know, never spoke about virginity. Search the whole of the Gospels. You will not find it anywhere. Why? Because this goes beyond marriage. Going beyond marriage is voluntary. It is not among the commandments. If you want it , and yet Christ did speak of it, because He was asked somewhere. When the Lord spoke about divorce, that marriage is indissoluble and you cannot obtain a divorce, then the disciples said, in that case it is not to one's advantage to marry. For if you take a wife who is, God preserve us, or you take a husband who, God preserve, what a man he is, and then you cannot get a divorce, then what happens?

Then the Lord said: those who made themselves eunuchs for the Kingdom of God , that is, they remained in virginity, not that they are eunuchs, meaning incapable, God forbid, but that they kept continence for the whole of life, virginity for the whole of life. And what did He say at the end? Let the one who is able to receive it, receive it. The one who can, let him follow it.

Whereas in 'you shall not steal, you shall not bear false witness, you shall not commit fornication, you shall not commit adultery,' it says nowhere , see if you can find it , 'whoever is able, let him keep the commandments.' No, the commandments must be kept; the matter of virginity is voluntary, and it is a special case.

That is why it is specifically mentioned by the Evangelist John, in the Apocalypse.

This is what I wanted to say concerning this question. And may God protect me from the charlatan interpreters of the Word of God. Charlatans , do not place your trust in these people, whose lives, of course, are not fitting either.

How is it possible for anyone to take up such things with a profane mouth, with profane hands, and to speak of them and interpret them? Who is he? He will certainly say crooked things. So, that is that , and you will hear still more; watch the television here.

Here is another question; this one is from last year. I would like you to answer certain questions that many people call existential. An existential problem means something that concerns human existence: how I ought to live , that is what is called an existential problem.

Why did God not make us gods, that is, equal to Himself? Indeed. Many answer: because He could not make His creatures equal to Himself. But one could ask, why not, since He is God? And finally, I would like to ask what a person should read in order to gain clarity on these matters.

Well, here we have ancestral sin in its purest form: namely, why should I not be God too? But God made us to be gods by grace. In fact, the Lord Himself used this as an argument, when they challenged Him for saying, 'I am the Son of God,' and so on. Does not Scripture say, in one of the Psalms, 'I said, you are gods'? There, 'you are gods,' Scripture is of course referring to the judicial office. The judge is a god because he judges in the person of God.

The priest is a god, for he acts in the person of God; but every human being, as an image of God, is a god by grace, as we say, a god by grace. We are all gods, but we are so by grace, when indeed we make good use of that which is according to the image.

Here the question is not about that; the question concerns the first-formed, Adam and Eve, and Satan, the devil, who whispered into their ears equality with God. It is one thing to be a god by grace and to enjoy the good things of God in His Kingdom, is it not?

This is why Christ came into the world; but not for equality with God. How could a creature ever stand beside the Uncreated God? Is that ever possible? That 'yes, it could have been possible' is not a matter of being able or not being able; it is a foolish way of putting it.

It is a very foolish way of putting it, because since we came into being as creatures, how could we ever rise to the level of the Uncreated? Only God, and God alone, is uncreated. In any case, let us be watchful, because ancestral sin is repeated over and over again.

And the worst of it, you know, is that some people get stuck on questions like these and abandon their Christian identity. It is a great foolishness, a great foolishness. It is the sin of seeking equality with God. This is what the devil put into the minds of the first-formed.

And finally, where will a person find these things written down, and so on. First of all, in theology, there is Scripture. But we must read it, we must read it prayerfully, with much prayer and much humility. Because if you read this book the way we would read a piece of literature or anything else,

and set out to criticize it, then of course you have no humility; you have pride, you have pride. And then God will not reveal Himself to you. With much humility, with much humility and with much prayer, I will draw near to the books of Holy Scripture.

While we are on the subject, take note of something else I have told you. Never open Holy Scripture unless you have first said a few words of prayer. Be careful, because otherwise you will understand it wrongly. God will allow a spirit of delusion to enter into you, in order to chasten you.

Prayer, then, and humility. Now, of course, there are also helpful books. These are the genuine interpreters of Holy Scripture, who are the Fathers of our Church. And there we can certainly find very many, very many answers.

So much for this question as well. But let us see what comes next.

This is a question I will put before you, one that you have submitted many times. Does the Church accept the evil eye? Indeed. We hear this very often. When we tell someone, do not try to lift the evil eye, do not drop water into water, or drops of oil, or lit coals, or salt, or anything else, because this is a sin, he answers you at once: well, doesn't the Church accept the evil eye?

The Church accepts the evil eye, the vaskania, as a real working, but not in the sense that it approves of it; these are two different things, two very different things. So the Church knows the working of Satan. Christ was the first to speak of it: I will give you the authority to tread, to trample upon serpents and scorpions and upon all the power of the enemy. What is this power of the enemy? It is the spells, it is the evil eye, it is all these things.

But the Church accepts these things not in the sense that it recognizes them as legitimate, but in the sense that they are a working of the devil, and the Church has the authority to fight against them. And not to accept them, God forbid. I say again, this is a very ugly misunderstanding, and I have noticed that every single time I speak about such matters, the very next day people come to Confession, and some of them tell me: you know, until now I used to put oil in water to see, to lift the evil eye, and many other such things.

Take note, there are a great many ways of lifting the evil eye. The common one, the usual one, is this: on the surface of water, in a glass of water, we drop a few drops of oil. If the drops of oil dissolve, they say, then the person has the evil eye.

If they do not dissolve, then he does not have the evil eye.

Or they use coals, or they use salt, as I have already told you. But there are still other ways, the so-called charms, to use the popular word. The word gitia comes from goiteia, enchantment; the gois is the sorcerer, and goiteia is sorcery.

This is why the Apostle Paul says: 'evil men and sorcerers,' that is, magicians, 'shall wax worse and worse'; they will go from bad to worse. And so there are the so-called charms, of which there is truly no counting.

I will tell you one that I remember from my childhood years. And in fact a man must say the charm to a woman, and a woman to a man, because otherwise, they say, it does not work; you must know this too. So, when you have a sore throat, the other person who is going to work the charm comes, puts a little oil on his hands, and begins to rub here, and says:

A mother hare had nine little rabbits. One died, and eight were left. Another one died, and seven were left. In the end they all died. So, supposedly now, since the little rabbits have died, it means that the person I am charming, enchanting, bewitching, will be freed from the sore throat.

This is so you can understand what foolish things these are, outside of God's will, of course. So much for that question; he says something else as well.

This one is also from last year. He says: does God intervene in our life? That powerful light that had appeared to the Apostle Paul and had made him believe was certainly an intervention of God. But does He intervene in every person? Now pay attention.

There the Apostle Paul said, making his defense before King Agrippa: "Wherefore, King Agrippa, I was not disobedient to the heavenly vision." And so, King Agrippa, I did not disobey, I did not stand disobedient to this heavenly vision in which I saw Jesus Christ. What did he say? Yes, when a revelation of God comes, it is not a steamroller that flattens the human will and human freedom. If you wish, you refuse. If you wish, you refuse. The proof?

When the soldiers went, as eyewitnesses, I said eyewitnesses, forgive me, eyewitnesses of the Resurrection, that is, when they saw the Angel flashing like lightning, the stone rolling away, the earthquake taking place, they go and say with terror and fear that Jesus has risen. Did the people they told believe them? And not only that, but they even gave them money to say the opposite, instead of telling the truth, my dear ones.

Let us go and see what happens. So one sees that the grace of God is not a steamroller. Nor is the miracle itself. You can deny the miracle. Just as very many people deny the miracles.

Both the miracles of the Gospel and the miracles in the world. We are not speaking about that kind of miracle. We are not speaking about miracles that sometimes happen only subjectively. That is, some people think something is a miracle, when it is not.

A miracle is a miracle. It is a genuine thing, and you are bound to accept it. Yet you can also not accept it. You are free. That is why Paul says: I did not become disobedient. Meaning that I could have become disobedient. That is what he wants to say.

But he freely accepted Jesus Christ. This is how God works in our life. But He has to find the door of our will open in us. The person has to say yes. And when a person says yes, then surely that yes, by the grace of God, truly works miracles.

Thank you for listening to me. We will continue, God willing, next Sunday.

Thank you.

Και τώρα οι απορίες μας, παιδιά.

Μία που προ ολίγου εδώ κατετέθη.

Λέγει τα εξής: Σας παρακαλώ, πάτερ, Μπορείτε να σχολιάσετε τις εκδηλώσεις για την Αποκάλυψη του Ιωάννου στην Πάτμο;

Επίσης αυτήν την εβδομάδα προβλήθηκε. Τα ξεχάσαμε αυτό πάλι. Δεν φταίτε εσείς, όχι, όχι. Στην τηλεόραση μια εκπομπή χαρακτηρίστηκε ως δίκη, με σκοπό να γνωστεί αν ο κόσμος δέχεται, σαν συγγραφέα της Αποκαλύψεως, τον Ιωάννη ή κάποιον άλλον.

Πώς κρίνετε όλη αυτή την κίνηση γύρω από την Αποκάλυψη;

Μία παροδία, μία παροδία γιορτής, έτσι χαρακτηρίζω.

Αληθινή παροδία γιορτής, δεν ωφέλησε, έβλαψε. Δεν ανέδειξε ό,τι έπρεπε να αναδείξει μια γιορτή, αλλά χαντάκωσε, έθαψε. Από πού να αρχίσω; Βλέπετε ότι όλο το θέμα της γιορτής αυτής, που θα ήταν καλό να μην είχε γίνει, Ειλικρινά, και δεν το λέγω εγώ, το λέγουν ακόμη και κοσμικοί δημοσιογράφοι αυτό.

Θα ήταν καλό να μην είχε γίνει. Διότι προβλήθηκε σε υπερθετικό βαθμό ένα στοιχείο το οποίο δεν είναι στοιχείο της Αποκαλύψεως. Είναι ένα στοιχείο σαν συνέπεια, θα το δείτε, ότι ο Ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει στην Αποκάλυψή του.

Το στοιχείο το οικολογικό. Έγιναν συνέδρια πάνω στο θέμα αυτό της οικολογίας. Ότι επειδή ο Ευαγγελιστής Ιωάννης αναφέρει ότι θα ρυπανθεί το τρίτο των ψαριών, των ωκεανών, των θαλασσών. Θα ψοφίσει, πώς θα ψοφίσει;

Κάτι που τον καιρό που γράφτηκε ήταν αδιανόητο ότι θα μπορούσαν να ψοφίσουν το τρίτο των ψαριών μέσα στη θάλασσα. Ότι θα μπορούσαν να μολυνθούν, τι είδους μόλυνση, το τρίτο των ποταμών και των λιμνών αλλά και της θαλάσσης.

Ότι θα μπορούσε να αποψηλωθεί το τρίτο των δασών και ούτω καθεξής. Τότε που γράφτηκε το βιβλίο αυτά τα πράγματα ήσαν ακατανόητα. Για να μην πω ότι μέχρι τις αρχές του αιώνος μας αυτά ήσαν ακατανόητα. Δηλαδή, πώς μπορεί να ψοφίσουν τα ψάρια; Σήμερα που έχουμε αυτά τα φοβερά λύματα, τα πετρέλαια που γίνονται εις τις θάλασσες, χιλιάδες τόνοι χύνονται στην θάλασσα από πετρέλαιο, αλλά και τα ποικίλα ραδιενεργά κατάλοιπα, βεβαίως αυτά τι κάνουν;

Μολύνουν και λίμνες και ποτάμια και θάλασσες και βεβαίως ψοφάνε τα ψάρια και βεβαίως τα δάση καταστρέφονται και ούτω καθεξής. Εκείνο λοιπόν που απησχόλησε αυτή τη γιορτή ήταν η οικολογία, επειδή σήμερα είναι ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα η οικολογία.

Πώς θα σώσουμε τον πλανήτη μας. Γι' αυτό το λόγο έκριναν ότι είναι ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα. Ενώ ο Ιωάννης δεν ομιλεί γι' αυτό. Ο Ιωάννης ομιλεί πώς θα σώσουμε τον άνθρωπο, όχι το περιβάλλον του. Αντιθέτως, όταν κάνει περιγραφή αυτής της καταστροφής του περιβάλλοντος, ο Ιωάννης το κάνει για να δείξει ότι ο άνθρωπος ως αποστατημένος από το Θεό χειρίζεται, έρχεται η τιμωρία από το Θεό που είναι αυτή η οικολογική καταστροφή.

Μάλιστα, σε αυτό το σημείο επιτρέψατέ μου να κάνω μια παρένθεση, είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα. Είναι ένα κλειδάκι ερμηνείας που μπορούμε με αυτό που θα σας πω τώρα να καταλάβουμε το πνεύμα της Αποκάλυψης ως προς τις καταστροφές του περιβάλλοντος.

Είναι το εξής: και ο Θεός λέει έδωσε αυτό και ο Θεός έδωσε εκείνο. Δεν το δίδει ο Θεός, ο Θεός το επιτρέπει. Ένα μικρό παράδειγμα. Ο Θεός πάνω από τη Γη μας έβαλε κάποια στρώματα, στρώματα στην ατμόσφαιρα που είναι από τα 60 χιλιόμετρα έως τα 600 χιλιόμετρα.

Διάφορα στρώματα τα οποία συνίστανται από κάποια αέρια. Το στρώμα δεν θυμάμαι, τα μαθαίναμε, στα 60 χιλιόμετρα το εφ1, το εφ2 φθάνουν μέχρι τα 600 χιλιόμετρα ψηλά. Αυτά τα στρώματα είναι προστατευτικά, λέγονται στρώματα, δηλαδή προστατεύουν.

Αυτά λοιπόν τα στρώματα ο άνθρωπος, και από τι προστατεύουν; Από την ηλιακή ακτινοβολία η οποία βεβαίως, όπως και από την αστρική. Έχουμε μεταφορά ραδιενεργίας, άφθωνη μεταφορά ραδιενεργίας, και αυτά θα κατέστρεφαν τη ζωή και τον άνθρωπο επάνω στον πλανήτη. Ο Θεός λοιπόν στην αγάπη Του και στη σοφία Του δημιουργεί, τι δημιουργεί τώρα, αυτά τα στρώματα τα οποία ούτε λίγο ούτε πολύ δημιουργούνται από την ίδια την ακτινοβολία, όπως φερ' ειπείν το όζον και δεν ξέρω τι άλλα, δεν ξέρω τι άλλα.

Και έτσι αυτά μας προστατεύουν, τα στρώματα, δεν παθαίνουμε τίποτα. Κάναμε το μπανάκι μας κάποτε, στον ωραίο ήλιο, στην ωραία αμμουδιά, κάναμε την ηλιοθεραπεία μας. Τώρα λένε, όχι ηλιοθεραπεία, όχι, ο ήλιος είναι καρκινογόνος. Θα τα ακούσατε, αυτά τα ξέρετε. Συνεπώς, ποιος τον έκανε τον ήλιο καρκινογόνο, δηλαδή, πώς γίνεται και εμφανίζεται τώρα ο ήλιος καρκινογόνος;

Έχουμε εμείς κάποια πράγματα, κάποιες δουλειές που κάνουμε εδώ με τα χεράκια μας, ακούστε, με τα χεράκια μας τα ίδια βγάζουμε τα ματάκια μας. Αυτά τα αέρια που βάζουμε, τα υγρά που βάζουμε στα ψυγεία και λοιπά, τα ξέρετε αυτά όλα.

Αυτά πηγαίνοντας προς τα πάνω τρύπουν το στρώμα του όζοντος. Και από εκεί, αφού χαλάσει βεβαίως αυτό το δικτυωτόν, αυτό το προστατευτικό δικτυωτόν, βεβαίως μπαίνει ο ήλιος με όλη του την ακτινοβολία. Όπως ακριβώς αν έχετε ένα σουρωτήρι και βέβαια θέλετε να σουρώσετε χαμόμηλο και κάπου τρυπάει το σουρωτήρι, ε δεν θα περάσει να πούμε και το χόρτο του το χαμόμηλο μέσα στο ποτήρι σας;

Έτσι γίνεται και εδώ, αλλά ποιος φταίει σ' αυτό; Φταίει ο Θεός; Όλες οι πληγές απ' άκρου εις άκρον που αναφέρονται κατά έναν δραματικό τρόπο ή στην Αποκάλυψη δεν είναι δημιουργός των πληγών ο Θεός. Είναι συνήθεια της Γραφής. Δεν λέει και έδωσε ο Θεός; Και έδωσε ο Θεός. Όπως τότε εις τον, σας το έχω ξαναπεί το θέμα, έδωσε στον Φαραώ να σκληρυνθεί η καρδιά του. Λέει στον Μωυσή πήγαινε, ζήτησε το λαό μου, αλλά εγώ θα σκληρύνω την καρδία του Φαραώ. Περίεργο, συμπαιγνία δεν θα ήτανε; Δεν σκληρίνει ο Θεός την καρδία του Φαραώ, αλλά επιτρέπει ο Θεός να σκληρυνθεί η καρδία του Φαραώ.

Με άλλα λόγια έχουμε δύο θελήματα του Θεού. Είναι το κατ' ευδοκίαν θέλημα που είναι φορέας ευλογίας και το κατά παραχώρησιν θέλημα που είναι φορέας καταστροφής. Έτσι λοιπόν ο Θεός απλώς επιτρέπει εκείνα όλα τα οποία συμβαίνουν και καταγράφονται ή στο βιβλίο της Αποκαλύψεως. Το λέγω γιατί πολλά από παλιά έχουν ακουστεί: τι κακός Θεός είναι αυτός που θέλει να καταστρέψει τον άνθρωπο και τη γη μας και άλλες συναφείς φλυαρίες. Όχι, όχι, ο Θεός είναι και αγαθός και σοφός. Εμείς καταστρέφουμε την κατοικία μας, κόβουμε όπως πολλάκις έχει υποθεί το κλαδί του δέντρου στο οποίο καθόμαστε.

Φταίει ο Θεός μετά; Αν είναι δυνατόν. Εάν οι πόλεις σήμερα έχουν αυτά τα καυσαέρια και οι άνθρωποι τα αναπνέουν και άλλα πολλά, φταίει ο Θεός αυτό; Και ούτω καθεξής. Λοιπόν, και όταν ο καθένας, κάθε οικογένεια των εχόντων χρήματα, έχουν από δύο και τρία αυτοκίνητα, τι θέλετε, φταίει ο Θεός γι' αυτό;

Λοιπόν, προχωρούμε. Όλα αυτά τα οποία συμβαίνουν οικολογικά είναι το αποτέλεσμα των αμαρτιών των ανθρώπων. Και απλώς αναφέρονται από τον Ευαγγελιστή Ιωάννη τι θα συμβεί όταν οι άνθρωποι θα αναχωρούν και θα αναχωρούν από την αγάπη του Θεού.

Έτσι, τι πρέπει να διορθώσουμε; Να διορθώσουμε την οικολογία; Ή να διορθώσουμε τους ανθρώπους για να προσέχουν τον πλανήτη; Προφανώς το δεύτερο. Έτσι, κύριο θέμα που ειπώθηκε με συνέδρια, με σούπα μούπες, μελέτες, ανακοινώσεις και άλλα πολλά.

Κλήθηκαν άνθρωποι, αιρετικοί, προτεστάντες, τούτοι εκείνοι, ό,τι είναι, ό,τι αυτοί, να αποφανθούν. Δηλαδή τι; Αυτοί θα μας πουν; Αν είναι δυνατόν. Άνθρωποι που δεν έχουν το Πνεύμα του Θεού, γιατί απλώς έχουν το όνομα επιστήμων, αυτοί θα μας πουν; Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης επιμένει. Θέλει να σώσει τον άνθρωπο. Και μάλιστα δια της μετανοίας. Μάλιστα κάπου λέγει, είναι πολύ χαρακτηριστικό, ότι ο ήλιος, λέγει, εκαυμάτισε. Δηλαδή έβγαλε μια ακτινοβολία, που τσουρούφλησε τους ανθρώπους. Είναι αυτό το καύμα που δημιουργεί καρκίνο εις το δέρμα. Και οι άνθρωποι, λέγει, που καυματίστηκαν και μασούσαν τη γλώσσα τους από τον πόνο, δαγκώναν τη γλώσσα τους από τον πόνο, γιατί εδώ που τα λέμε δεν ξέρουμε τι έρχεται ακόμα, οικολογικά δεν ξέρουμε ακόμα τι έρχεται.

Τότε, λέει, εβλασφήμησαν τον Θεό, ενώ δεν λέει αυτοί και ο Θεός αυτό, σας εξήγησα προηγουμένως. Αντί, λέει Ευαγγελιστής Ιωάννης, αντί να μετανοήσουν, σαφώς, σαφέστατα. Το πανηγύρι αυτό, η γιορτή αυτή, αυτή η φέστα, δεν θα έπρεπε να είχε άλλο σκοπό παρά μια έκκληση παγκόσμια.

Οι άνθρωποι να διορθωθούν, να πλησιάζουν το Θεό και όχι να βλέπουμε τα αποτελέσματα των πραγμάτων, δηλαδή θέματα οικολογικά.

Νομίζω έγινε σαφές. Μάλιστα δημοσιογράφοι, εγώ το άκουσα, το διάβασα από πολλούς, η γιορτή αυτή βγήκε από το στόχο της.

Δεν έδωσε το μήνυμα της Αποκαλύψης και κρίμα, κρίμα, γιατί ήταν υπεύθυνος, λέγαμε, της γιορτής αυτής ο πατριάρχης μας, κρίμα. Βέβαια προγραμματίστηκε να είναι έτσι. Όχι απλώς γλίστρησε αλλά προγραμματίστηκε να είναι έτσι. Κρίμα πολλές φορές.

Όσο για το θέμα εδώ που έγινε λέει μία τρόπον τινά δίκη, δεν το ήξερα αυτό, τώρα το άκουσα από την απορία και προηγουμένως κάποιος πριν μπούμε μέσα εδώ τώρα που ήρθαμε το απόγευμα, κάποιος μου το είπε αυτό.

Δεν είχα όμως ολοκληρωμένη εικόνα. Προσέξτε εδώ να δείτε. Όταν λέμε θεολογική επιστήμη, αυτή τι κάνει; Δεν βγάζει βεβαίως χριστιανούς η θεολογική επιστήμη. Η θεολογία στα πανεπιστήμια δεν βγάζει χριστιανούς. Μπορεί να σπουδάσει κανείς θεολογία και να είναι μουσουλμάνος, να είναι άπιστος, άθεος, ό,τι θέλετε να είναι. Απλώς κάνει επιστήμη. Και όταν λέμε επιστήμη εννοούμε: αυτό το κείμενο, ποιος το έγραψε; Πότε γράφτηκε; Και θα προσπαθήσει να έχουμε τις λεγόμενες εσωτερικές και εξωτερικές μαρτυρίες, να κάνουμε κριτική και ούτω καθεξής.

Αλλά είναι γνωστό ότι όταν ξεπεράσουμε κάποια όρια έχουμε πλέον μια αρνητική κριτική. Όπως είναι η σχολή της Τυβίγγης στη Γερμανία που όταν κάνει κριτική κυριολεκτικά κονιορτοποιεί και το πρόσωπο του Ιησού Χριστού και αρνείται και τα θαύματα και τα πάντα, δηλαδή τίποτα. Δεν δέχεται αγγέλους, τίποτα. Λοιπόν, εμάς δεν μας ενδιαφέρουν αυτά πράγματα. Αυτή η αρνητική κριτική δεν μας ενδιαφέρει.

Εμείς ξέρουμε από την παράδοση της Εκκλησίας μας ότι την Αποκάλυψη την έγραψε ο Ιωάννης. Τώρα, αν την έγραψε ή δεν την έγραψε, βγάζουμε στο σφυρί μία τέτοια κριτική κειμένου που θα ήταν μόνο εις τα στενά όρια του Πανεπιστημίου, τη βγάζομε την κριτική αυτή στη δημοσιότητα.

Μα αυτό είναι παραλογισμός, αυτό είναι μωρία, μωρία σε ενιωστή δύναμη, κυριολεκτικά. Όλα αυτά δηλώσαν τη γιορτή, αναμφισβήτητα απέτυχαν 100% σε ό,τι εργάστηκαν. Ήταν απλώς μια κοσμική ευκαιρία, όπως οι ίδιοι δημοσιογράφοι το λέγουν, να μαζευτούν εκεί όποιοι μαζεύτηκαν, να επιδείξουν τις τουαλέτες τους οι γυναίκες, τα κότερά τους οι πλούσιοι, τις λιμουζίνες τους έτσι, εγώ το άκουσα έτσι, πραγματικά από δημοσιογράφους.

και τίποτε άλλο. Ξέφυγαν ολότελα από το πνεύμα της γιορτής. Λυπούμεθα, λυπούμεθα. Τι να πω, να πω ότι μπορεί να σταθεί μια ευκαιρία για κάποιους ή πολλούς για να πάρουν στα χέρια τους το βιβλίο της Αποκαλύψεως. Δεν θα καταλάβουν τίποτα. Γιατί; Διότι εδώ ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ο ίδιος λέει έκλαιγα. Ποιος θα ανοίξει το βιβλίο με τις επτά σφραγίδες εάν δεν έχεις το Πνεύμα του Θεού;

Έκλαιγα, είδατε, εάν δεν διαθέτεις δάκρυα να παρακαλάς το Πνεύμα του Θεού το Άγιο, να σε φωτίσει να καταλάβεις το πνεύμα του βιβλίου όπως και των λοιπών βιβλίων της Αγίας Γραφής και της Καινής και της Παλαιάς Διαθήκης. Δεν θα καταλάβεις τίποτα.

Οι πατέρες λένε πριν ξεκινήσεις να μελετήσεις κάνε προσευχή για να μην πλανηθείς, να μην ερμηνεύσεις πλανεμένα και θέλει όχι μόνο προσευχή αλλά και πολύ πολύ ταπείνωση, να καταφύγεις στην ερμηνεία της Εκκλησίας.

Δεν το καταλαβαίνω αυτό ή έτσι το εξηγώ, η Εκκλησία όμως τι λέει, πώς το εξηγεί αυτό; Τότε θα μπορέσω να καταλάβω το Λόγο του Θεού. Αλλιώτικα μάλλον βλάβη έχω, ζημία έχω παρά κέρδος και ωφέλεια. Αυτά ήθελα να σας πω πως κρίνεται λέει όλη αυτή την κίνηση γύρω από την Αποκάλυψη.

ό,τι είπαμε δηλαδή, κατά δυστυχίαν έγιναν όλα αυτά που έγιναν. Παιδιά, το βιβλίο της Αποκαλύψης είναι πολυτιμότατο, είναι θεόπνευστο. Σε κάθε βήμα, τι συναντούμε; Δεν είναι ένα βιβλίο που είναι καταστροφολογικό που αναφέρει καταστροφές, ούτε ένα βιβλίο που εξαγγέλλει το μέλλον, όχι, είναι ένα βιβλίο που τα περιέχει όλα.

Είναι πρώτα-πρώτα βιβλίο θεολογικό και μάλιστα θεολογικότατο. Έχει μέσα πολλή θεολογία, έχει πολλή παρηγορία, παράκληση παρηγορία, έχει δείχνει τι ακριβώς, ποια είναι η κατάσταση των εκκλησιών στα τρία πρώτα κεφάλαια αυτό.

και εκείνα που θα συμβούν με σκοπό οι πιστοί να τα έχουν υπόψη τους και στο τέλος να περιμένουν τον ίδιο Χριστό. Έγινε κουβέντα για τη Δευτέρα του Χριστού Παρουσία, στο τέλος έτσι τελειώνει το βιβλίο της Αποκάλυψης, δεν λέει έρχομαι ταχύ, ο άγιος αγιασθήτω έτι, ο ρυπαρός ρυπαρευθήτω έτι. Θέλει να μένει ρυπαρός; Δικαιωθήτω, ας ρυπαρευθεί περισσότερο. Θέλει να γίνει αγιώτερος; Βεβαίως δικαιωθήτω. Έρχομαι ταχύ, έρχομαι γρήγορα, και το Πνεύμα και η νύμφη. Ποια είναι η νύμφη; Είναι η Εκκλησία. Και το Πνεύμα ποιο είναι; Είναι το Άγιο Πνεύμα που μένει στην Εκκλησία, είναι ο άλλος Παράκλητος, που μένει στην Εκκλησία, αγιάζει την Εκκλησία, αγιάζει τα Μυστήρια, είναι το Αγιοποιόν Πνεύμα.

Λένε, γιατί δεν μπορούσε τίποτα να πει η Εκκλησία χωρίς το Πνεύμα το Άγιον. Και το Πνεύμα λέει και η νύμφη λένε, ναι, έρχου Κύριε. Είδατε; Ναι, έρχου Κύριε. Έρχομαι ταχύ, έρχομαι γρήγορα, ναι, έρχου Κύριε.

Είναι η αναμονή των πιστών, πέρα από τις καταστροφές που μπορεί να συμβούν. Είναι το μεγάλο μεγάλο θέμα της Δευτέρας του Χριστού Παρουσίας. Όταν φερειπείν στα κεφάλαια 21-22, 22 το τελευταίο κεφάλαιο.

Αναφέρεται εκεί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Επουράνιο Ιερουσαλήμ. Και είδα λέει και ο ουρανός έφυγε από τη θέση του και η γη. Είδα καινούργιο ουρανό και καινούργια γη, και όπως λέει ο Απόστολος Πέτρος, εν οἷς στους οποίους ουρανούς και γη, δικαιοσύνη, δηλαδή αγιότητα κατοικεί, και είδα λέει τον Ιησού Χριστόν, και λοιπά και λοιπά και λοιπά που είναι μαζί με το λαό του, είναι εκείνος που βγαίνει να νικήσει και θα νικήσει και λοιπά.

Αυτά τα πράγματα είναι μηνύματα της Αποκαλύψεως και είναι ιδίως στην εποχή μας την τόσο υλιστική και παράξενη, λίαν παρηγορητικά όλα αυτά. Και να κλείσω, να μην μείνω άλλο, με το θέμα αυτό της γιορτής μόνον ένας χάρηκε, ο διάβολος, μόνον αυτός εχάρηκε.

Είναι πολύ πολύ χαρακτηριστικό, αυτά για την απορία σας αυτή. Λέει μια άλλη απορία και αυτή κατετέθη σήμερα απόψε. Σας παρακαλώ να μας μιλήσετε για τον φύλακα άγγελό μας. Επίσης έχω την απορία αν οι άγγελοι βλέπουν το Θεό.

Μας αποκαλύπτει η Αγία Γραφή ότι ο κάθε άνθρωπος έχει τον φύλακα άγγελό του. Και εδώ βλέπει κανένας την ένσταση. Καλά, ο Θεός δεν μπορεί να προστατεύει τους ανθρώπους; Πρέπει να θέτει αγγέλους φύλακας;

Μάλιστα διαβάζουμε στην Αγία Γραφή, όπως φερειπείν στο βιβλίο του Δανιήλ, ότι και κάθε λαός έχει τον φύλακα άγγελό του. Ειδικά οι Εβραίοι έχουν τον φύλακα άγγελό τους, τον αρχάγγελο Μιχαήλ. Και ούτω καθεξής.

Εκεί γίνεται λόγος και για τον φύλακα άγγελον, αρχάγγελον των Ελλήνων. Εκεί που βλέπει εκείνον τον φοβερόν τράγον να έρχεται, έρχονταν λέγει από τη Δύση με μια ταχύτητα φοβερή, δεν πατούσε στη γη από την ταχύτητα, και έρχεται και συγκρούεται με έναν κριόν, που ήταν εδώ, είναι ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Πέρσης Βασιλεύς.

Τα βλέπει αυτά ο Δανιήλ και λοιπά και λοιπά, όλα αυτά δείχνουν ότι οι άγγελοι φυλούν τον κόσμο, όχι μόνο τους ανθρώπους αλλά και τη γη μας ολόκληρη, όχι μόνο τη γη μας αλλά και το σύμπαν ολόκληρο, διότι αν δεν εφύλαττον την δημιουργία, ο διάβολος τα πάντα θα αναποδογύριζε, έχει πολύ δύναμη, τα πάντα θα αναποδογύριζε.

Αλλά είναι και άλλοι λόγοι, οι οποίοι θέτονται, τίθενται άγγελοι να φυλάττουν. Είναι όλος εκείνος ο κόσμος, ο αγγελικός, ο νοερός κόσμος, τον οποίον θέλει να τιμήσει ο Θεός και του δίδει εργασία. Ακούσατε, του δίδει εργασία στα χέρια του.

Ώστε να έχουν όλην εκείνη τη χαρά ή τη λύπη, μέσα στην εργασία που τους αναθέτει ο Θεός. Ο Θεός είναι πανταχού παρών και τα βλέπει όλα. Ποια είναι η χαρά όταν ένας πιστός σώζεται; Ποια είναι η λύπη όταν ένας άνθρωπος ή πιστός ακόμα χειρότερα απομακρύνεται από τον Θεό;

Τότε ο φύλακας άγγελος δεν μπορεί να ενεργήσει περισσότερο. Διότι θα επενέβαινε σε αυτό που λέμε ελευθερία της βουλήσεως. Δεν επεμβαίνει περισσότερο. Πάντως έχουμε φύλακας αγγέλους, γι' αυτό και εις το απόδειπνον, λέμε μίαν ευχή, Άγιε Άγγελε, ο εφεστώς της αθλίας μου ψυχής και ταλαιπώρου ζωής, κτλ.

Και τον παρακαλούμε να μας φυλάττει, όπως έχουμε και κανόνα, δηλαδή μια ακολουθία στους Αγίους Αγγέλους κτλ. Τώρα, αν οι Άγιοι Άγγελοι έχουν δει το πρόσωπο του Θεού, μας λέει η Αγία Γραφή, και είναι μια Ευαγγελική περικοπή που λέμε τη δεύτερη ημέρα της Πεντηκοστής.

Μη σκανδαλίσετε λέει έναν των μικρών τούτων, γιατί οι άγγελοί τους βλέπουν το πρόσωπο του πατρός μου. Βέβαια, οι άγγελοι δεν βλέπουν την ουσία του Θεού. Όταν λέγει το πρόσωπο εννοεί τις ενέργειες του Θεού.

Επί παραδείγματι, εγώ βλέπω εσάς και εσείς βλέπετε εμένα. Μπορώ να ξέρω εγώ όμως την πραγματική σας ουσία ή εσείς τη δική μου ουσία; Από τι συνίσταμε, όχι Είναι αρκετό το ότι βλέπω το πρόσωπο. Έτσι λοιπόν εδώ, οι Άγιοι Άγγελοι βλέπουν το πρόσωπο του Θεού.

Δηλαδή τη Θεία Δόξα και τις Θείες Ενέργειες. Βεβαίως, αλλά όχι όμως φυσικά την ουσία του Θεού. Τον Θεόν ουδείς τον είδε. Ούτε πρόκειται ποτέ να ιδεί. Ποτέ, ποτέ. Μόνον ο Υιός γνωρίζει τον Πατέρα και μόνο το Πνεύμα το Άγιο γνωρίζει τον Υιόν και τον Πατέρα. Μόνον. Αυτά και για αυτή την απορία. Και για να δούμε ακόμη κάτι άλλο, φέρνει μόνο λεφτά, δεν πειράζει.

Τι είναι ο αποκρυφισμός; Είναι περσινή αυτή η απορία. Είναι κακή η ενασχόληση μαζί του με τη χρήση του ορθολογισμού και με επιστημονικές μεθόδους; Μάλιστα. Λοιπόν, για να δούμε τι είναι ο αποκρυφισμός.

Μια λέξη που πάρα πολύ στην εποχή μας αναφέρεται, συλλαμβάνεται δια της φυσικής γνωστικής ικανότητος του ανθρώπου ή είναι εντελώς απρόσιτο στις γνωστικές δυνάμεις του ανθρώπου; Ποιες είναι οι γνωστικές δυνάμεις; Είναι οι αισθήσεις του. Είναι η διάνοιά του. Αυτά όλα λέγονται απόκρυφα και η ενασχόλησις αποκρυφισμός.

Απόκρυφο είναι κάθε τι που δεν γνωρίζεται κατά φυσικόν ή αποκαλυπτικόν τρόπον. Φυσικός ποιος είναι ο τρόπος; Η επιστήμη. Αποκαλυπτικός τρόπος ποιος είναι; Η θρησκεία. Συνεπώς, εδώ που γράφει η απορία ότι δια του ορθολογισμού λέει και με επιστημονικές μεθόδους.

Όχι, όχι, όχι, δεν υπάρχει στον αποκρυφισμό καμία χρήση ορθολογισμού και επιστημονικών μεθόδων. Ουδεμία, ουδεμία, ουδεμία. Θα μου πείτε τότε τι ακριβώς είναι. Πρόκειται για κατ' επινόηση πραγμάτων, όπου τα φαντάζεται ο άνθρωπος, φανταστικών, νοσηρών και δαιμονικών.

Αυτό είναι ο αποκρυφισμός. Δεν έχει καμία σχέση, θα το πω δεύτερη φορά, ούτε με τη θρησκεία που αποκαλύπτεται ο Θεός. Ούτε με την επιστήμη που είναι η οδός γνωστική δια του πειράματος και της παρατηρήσεως.

Τίποτε από όλα αυτά, τίποτε, τίποτε, τίποτε. Συνεπώς πρέπει να φεύγουμε μακριά, εκεί είναι το κράτος του διαβόλου, του σατανά το κράτος. Και εκείνος ο οποίος ασχολείται με τον αποκρυφισμό γρήγορα ή αργά κάποια μέρα θα δαιμονιστεί.

Και ο Θεός να μας φυλάει. Στην εποχή μας δεν κυκλοφορούν άθεα τέτοια αποκρυφιστικά βιβλία. Οι προθήκες των βιβλιοπωλείων είναι γεμάτες. Κάνω έκκληση, προσέξτε, ούτε από περιέργεια. Γιατί αυτή η περιέργεια είναι η φοβερή η οποία μας ρίχνει τόσο χαμηλά.

Και πρέπει κάποτε να κάνουμε και καμιά ομιλία για το θέμα, κάνα μάθημα για το θέμα της περιεργείας. Ποτέ, ποτέ, τίποτα, ούτε τίποτα, πώς να στο πω, τίποτα. Γιατί κάπου θα σκαλώσετε. Το ψάρι από περιέργεια πάει να φάει το δόλωμα, αλλά πιάνεται.

Προσοχή, ποτέ μην διαβάσετε αποκρυφιστικών βιβλίων. Γιατί είναι σκέτη, όντως, καταστροφή. Αυτά για σήμερα. Τις απορίες μας, παιδιά. Μία απορία σημερινή και μάλιστα ζητάει σε υποσημείωση: αν έχετε την καλοσύνη και μπορείτε, απαντήστε στην απορία αυτή σήμερα. Μάλιστα. Λοιπόν, λέει το εξής.

Την εβδομάδα που πέρασε το τηλεοπτικό κανάλι Sky, λέει Sky από το κακό του, μετέδωσε την εκπομπή η Δίκη της Αποκάλυψης. Ωραία! Ένας φιλόλογος ιστορικός που διάβασε και μελέτησε, κατά την άποψή του βεβαίως, πολύ καλά την Αποκάλυψη είπε ότι η Αποκάλυψη λέει ότι στον Παράδεισο θα πάνε μόνο 144.000 άνθρωποι και όσοι δεν πήγαν με γυναίκα, δεν έπεσαν στην πορνεία.

Όλα τα παραπάνω αληθεύουν; Μάλιστα. Λοιπόν, για να πω και εγώ τώρα ένα, να πω και εγώ τώρα ένα, μια απάντηση, δεν ξέρω πώς να την ονομάσω, στους ανθρώπους, στους αδαείς, στους βλασφήμους, που δεν έχουν καμίαν γεύση Πνεύματος Αγίου. Τι να πεις; Οι άνθρωποι οι οποίοι, δεν ξέρω πόσο άνοιξαν το βιβλίο της Αποκαλύψης, κάθονται και φλυαρούν αυτά. Τι βλέπουν; Εκείνο που λέει η ίδια η Αγία Γραφή, το γράμμα. Το γράμμα όμως, μας λέει η Αγία Γραφή, το λέει ο Απόστολος Παύλος, αποκτείνει, το δε πνεύμα ζωοποιεί.

Αν πάρεις το γράμμα, τότε έχασες το πνεύμα και άμα δεν έχεις το πνεύμα του Θεού, δεν ξέρεις τίποτα, δεν καταλαβαίνεις απολύτως τίποτα. Συνεπώς οι άνθρωποι αυτοί, οι άσχετοι άνθρωποι, βρήκαν τώρα την ευκαιρία με τις τελετές, τις γιορτές της Πάτμου, να φλυαρήσουν όσα η απύθμενη καρδιά τους μπορούσε να βγάλει από μέσα.

Χάος, ψυχές, χάος. Μη έχοντες πνεύμα Θεού, όπως λέει η επιστολή του Ιούδα. Μη έχοντες πνεύμα Θεού, δεν έχουν. Και είναι επόμενο να φλυαρούν ό,τι φλυαρούν. Πόσο κακό κάνουν, είναι φανερό. Διότι όταν σήμερα τα μέσα ενημερώσεως είναι ευρύτατα και ο τελευταίος άνθρωπος μπορεί να μάθει και να ακούσει.

Δεν γίνεται ζημία; Αυτοί είναι οι άνθρωποι που έχουν στο ενεργητικό τους τα σκάνδαλα και σαν σκανδαλοποιοί, μας λέει ο Κύριος πού θα βρεθούν εκείνοι που κάνουν τα σκάνδαλα. Και μάλιστα όταν ο Κύριος λέγει αλλοίμονο σε εκείνον που θα σκανδαλίσει έναν των μικρών τούτων των πιστευόντων εις το όνομά μου.

Το να του πεις μικρός όχι στην ηλικία, αλλά γιατί όχι και στην ηλικία, το να του πεις του αλλουνού, του απλού ανθρώπου: Ξέρεις, δεν ξέρουμε αν ο Ιωάννης έγραψε την Αποκάλυψη, όπως φλυαρήθηκε και αυτό.

Δεν ξέρουμε αν τούτο και αν εκείνο, όλοι αυτοί οι άνθρωποι αρνητικά ενήργησαν σε αυτή τη γιορτή. Θα ήταν προτιμότερο να μην είχε γίνει τίποτα. Καμία γιορτή και να άφηναν τα πράγματα εκεί που βρίσκονται. Ναι, ναι, ασυγκρίτως προτιμότερα, για να μην πω ότι εκείνο που καπέλωσε, θα λέγαμε, το όλο θέμα της Αποκαλύψης ήταν η οικολογία. Γιατί τάχα ο Ιωάννης γράφει εκεί, είπα τάχα, γιατί ναι γράφει, αλλά αυτό θα είναι προϊόντα των χεριών των ανθρώπων και το βλέπουμε αυτό.

Ναι, όλα εκείνα τα οποία πλήττουν τον περιβάλλοντα χώρο, δηλαδή θέματα οικολογικά όπως αντιλαμβάνεστε. Λοιπόν, η Δίκη της Αποκάλυψης, δεν πει δίκη, να δικάσουμε λέει, και έμαθα ότι έκαναν και ένα δημοψήφισμα, πόσοι δέχονται ότι είναι του Ιωάννη η Αποκάλυψη.

Και πόσοι δεν το δέχονται αυτό; Ανοησίες. Βλακείες. Κουταμάρες. Αλλά εγκληματικές κουταμάρες. Εδώ είναι το σπουδαίο. Και αυτός ο φιλόλογος ιστορικός, και λοιπά. Ε λοιπόν τι διάβαζες; Τι έχεις; Έχεις το Πνεύμα του Θεού για να τα λες αυτά; Που πρέπει να σκύψει κανείς πάνω στο βιβλίο αυτό, με πολύ πολύ πολύ ταπείνωση και πολύ πολύ προσευχή. Λέτε συμπεράσματα και βγάζετε εσείς, κύριοι, και τι όλα ξέρετε;

Για προβολή, για χρήματα κλπ. Χρήματα, δηλαδή τα κανάλια να έχουν ακροαματικότητα, τα γνωστά, τα γνωστά. Αλλά θα απαντήσω σε αυτό το επιμέρους που με ρωτάτε. Εάν ήταν να σωθούν μόνο 144.000 άνθρωποι, τότε θα έπρεπε να είχε σταματήσει πια η Εκκλησία το έργο της πάνω στη γη.

Διότι πιστεύετε ότι δεν είναι 144.000 αυτοί που σώθηκαν; Αρκεί να σας πω, συμπίπτει το 14 εδώ, 144, με αυτό που ξέρουμε από την ιστορία, 11 εκατομμύρια έως 14 εκατομμύρια είναι οι μάρτυρες στους τρεις πρώτους αιώνες.

Λοιπόν, οι υπόλοιποι πέρα από το 144 πήγανε στην κόλαση, δεν σώθηκαν, το αίμα που προσέφεραν πήγε εις μάτην, για να καταλάβετε την ανοησία τους. Όταν, για να μην πω ακόμη και τούτο, ότι θυμίζει, μυρίζει αυτή η διατύπωση χιλιασμό, κάτι τέτοια δεν λένε οι χιλιαστές, ότι εκείνοι που θα σωθούν θα είναι 144.000;

Μα εσείς οι χιλιαστές είσαστε περισσότεροι από 144 σε όλη την υφήλιο, δηλαδή μόνο οι 144.000 θα σωθούν; Απαντούν, όχι ακριβώς έτσι, αλλά οι 144.000 λένε οι χιλιαστές, οι μάρτυρες του Ιεχωβά. Ότι θα είναι στον ουρανό χωρίς σάρκα, χωρίς σώμα, όπως λένε και ο Χριστός είναι στον ουρανό χωρίς σώμα.

Ακούτε, άρνηση της Αναστάσεως. Οι υπόλοιποι θα είναι εδώ στη γη. Συνεπώς μπορεί να είμαστε και εκατομμύρια. Δεν θα πεθαίνουμε πια, θα ζούμε εδώ στη γη. Μάλιστα εκείνα τα φαιδρά, ότι θα μεταβάλλουμε λέγει τα καροτσάκια των γραφείων κηδειών.

Δηλαδή τις άμαξες που βάζουμε μέσα τα φέρετρα, έτσι. Είναι νεκροφόρη Σε ωραία, λέγει, αυτοκίνητα, καροτσάκια, ξέρω εγώ, περιπάτου και άλλα πολλά και άλλα περίεργα. Λοιπόν, όπως αντιλαμβάνεστε, είναι χιλιαστική αυτή η αντίληψη.

Ο Κύριος είπε, ερωτήθηκε, είναι πολλοί αυτοί που θα σωθούν και ο Κύριος απίνησε, αγωνίζεστε να εισέλθετε. Δεν απίνησε πόσοι θα σωτούν. Άρα λοιπόν δεν αντιφάσκει η Γραφή από τη μια ο Χριστός να λέγει ότι αγωνίζεστε και δεν θα λέω αριθμό.

Και από την άλλη να γράφει η Αποκάλυψη ότι θα σωθούν μόνο 144.000. Άρα πρόκειται πράγματι περί συμβολικού αριθμού. Τι είναι 144; 12 επί 12. 12 επί 12. Το τετράγωνο του 12 είναι 144, το ξέρετε. 12 είναι ο αριθμός των φυλών που δείχνει πληρότητα της Εκκλησίας και 12 επί 12 σημαίνει πληρότητα των Αγίων, των σωσμένων της Εκκλησίας.

Αυτό είναι όλο που θα πει μεγάλος αριθμός και όχι συγκεκριμένος αριθμός. Αυτό μην το ξεχνούμε. Έτσι, στον παράδεισο λέει θα πάνε μόνο 144.000 άνθρωποι και όσοι δεν πήγαν με γυναίκα κλπ. Μάλιστα. Αναφέρεται δύο φορές το 144.000.

Η μία είναι αυτή που τώρα σας είπα. Η άλλη σαφώς λέγει η Αποκάλυψη ότι εκείνοι που δεν πήγαν στην ανηθικότητα, εκείνοι που δεν εμίγησαν με τα γυναικός, παρθένοι γαρ εισί. Διότι είναι παρθένοι. Προσέξτε και εδώ συμβολικός αριθμός.

Αλλά αυτός ο αριθμός ο οποίος είναι απεριόριστος, ο Θεός το ξέρει αυτό. Είναι όμως ό,τι λέγει. Διότι περιφραστικά λέγει, οι οποίοι δεν εμολύνθησαν μετά γυναικός και το λέει και αρνητικώς, το λέει και θετικώς.

Οι οποίοι λέγει είναι παρθένοι, δεν εμολύνθησαν, είναι παρθένοι. Ο Μπρατσιώτης που έχει κάνει ένα υπόμνημα στην Αποκάλυψη, εκεί του φαίνεται λίγο βαρύ το πράγμα.

Λίγο βαρύ, σου λέει δηλαδή ο έγγαμος άνθρωπος αποκλείεται; Εδώ είναι μία ειδική περίπτωση και ο έγγαμος θα σωθεί, δεν υπάρχει αντίρρησις, είναι ειδική περίπτωση που λέγει εδώ ο Ευαγγελιστής ότι και πηγαίνουν αυτοί όπου αν υπάγει το αρνίον. Είναι η τιμητική του φρουρά, ούτως ειπείν. Ο Άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας μας λέει το εξής.

Αν κανείς θέλει να μείνει παρθένος, αγόρι, κορίτσια, άνδρας, γυναίκα, ισοβίως. Μόνο να προσέξει να μην καυχηθεί, να μην καυχηθεί. Τα 'χασε όλα αν καυχηθεί. Και τούτο, εάν το κάνει, είναι προς τιμή του σώματος του Χριστού.

Είναι λοιπόν ό,τι λέει η κουβέντα, οι λέξεις, οι φράσεις. Πρόκειται περί παρθένων ανθρώπων που δεν αμίγησαν, ανδρών, γυναικών. Σημειώσατε, ξαναλέγω, ότι δεν είναι ο αριθμός 144 χιλιάδες. Είναι πολύ μεγαλύτερος, πολύ μεγαλύτερο.

Είναι ο αριθμός μόνο συμβολικός. Έτσι, θα σωθούν και έγγαμοι που ανήκουν στο πρώτο 144.000. Αλλά και οι παρθένοι και μάλιστα δεν είναι απλώς η παρθενία. Μην ξεχνάτε την παραβολή που είπε ο Χριστός των δέκα παρθένων, γιατί οι πέντε λέει ήσαν μωρές.

Εκεί στην Αποκάλυψη αναφέρει και άλλα χαρακτηριστικά. Στο στόμα τους λέγει, αυτούς που ακολουθούν το αρνίον του Ιησού Χριστόν, δόλος δεν ευρέθηκε, άμωμοι γαρ εισί. Είναι λέει άμωμοι, χωρίς μώμον, χωρίς κατηγορία, έζησαν την όλη πνευματική ζωή, διότι το ψέμα, εν ευρεία εννοία, είναι η ζωή της αμαρτίας. Η αλήθεια, εν ευρεία εννοία, είναι η πνευματική ζωή. Συνεπώς, έτσι θα σωθούν αυτοί βεβαίως, αλλά θα είναι μια τιμητική περίπτωση.

Αν κανείς το ζηλεύει, χωρίς να κενοδοξεί, ας το ακολουθήσει. Ουδείς, ουδείς διατίθεται. Ο Χριστός αν το ξέρετε δεν μίλησε ποτέ περί παρθενίας. Ψάξτε ολόκληρα τα Ευαγγέλια. Δεν θα βρείτε πουθενά αυτό. Γιατί; Γιατί αυτό είναι υπέρβασις του γάμου. Είναι, η υπέρβαση του γάμου είναι προαιρετικό. Δεν είναι στις εντολές. Το θέλεις και Εν τούτοις μίλησε ο Χριστός, γιατί ερωτήθηκε κάπου, είπε αν οι μαθηταί όταν ο Κύριος μίλησε δια το διαζύγιο ότι ο γάμος είναι αδιάλυτος και δεν μπορείς να πάρεις διαζύγιο, τότε είπαν οι μαθηταί, τότε δεν συμφέρει να παντρευτεί κανείς, γιατί αν πάρεις μια γυναίκα που να είναι, ο Θεός να φυλάξει, ή πάρεις έναν άνδρα που να φυλάξει ο Θεός τι είναι αυτός, τότε και δεν μπορείς να πάρεις διαζύγιο, τότε τι γίνεται;

Τότε ο Κύριος είπε, εκείνοι λέει οι οποίοι ευνούχησαν εαυτούς για την Βασιλεία του Θεού, δηλαδή έμειναν εν παρθενία, όχι ότι είναι ευνούχοι, δηλαδή ότι είναι ανίκανοι, Θεός να φυλάξει, αλλά σημαίνει ότι ετήρησαν την εγκράτεια ισοβίως, την παρθενίαν ισοβίως. Και τι είπε στο τέλος; Ο δυνάμενος χωρείν χωρείτω. Αυτός που μπορεί ας το ακολουθήσει.

Ενώ δεν υπάρχει στο ου κλέψεις, ου ψευδομαρτυρήσεις, ου πορνεύσεις, ου μοιχεύσεις, δεν λέει πουθενά αν το βρήκατε εσείς, όποιος μπορεί ας τηρήσει τις εντολές. Όχι, οι εντολές πρέπει να τηρηθούν, το θέμα της παρθενίας είναι προαιρετικό και είναι ειδική περίπτωση.

Γι' αυτό και ειδικώς αναφέρεται από τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, εις την Αποκάλυψη.

Αυτά θα ήθελα να πω για αυτήν την απορία και με φυλάει ο Θεός από τους τσαρλατάνους ερμηνευτάς του Λόγου του Θεού. Τσαρλατάνοι, μην έχετε εμπιστοσύνη σε αυτούς τους ανθρώπους των οποίων και η ζωή βεβαίως δεν είναι πρέπουσα.

Πώς είναι αδυνατόν κανείς να πιάνει τέτοια πράγματα με βέβηλο στόμα, με βέβηλα χέρια και να αναφέρεται και να ερμηνεύει; Ποιος είναι αυτός; Στραβά πράγματα οπωσδήποτε θα πει. Αυτά λοιπόν, και ακόμα θα ακούσετε κι άλλα, θα δείτε την τηλεόραση εδώ.

Λέει μια άλλη, αυτή είναι περσινή. Θα ήθελα να μας απαντήσετε σε ορισμένα ερωτήματα που χαρακτηρίζονται από πολλούς υπαρξιακά. Υπαρξιακόν πρόβλημα θα πει κάτι που αναφέρεται στην ανθρωπίνη ύπαρξη, πώς πρέπει να ζω, αυτό λέγεται υπαρξιακόν πρόβλημα.

Γιατί ο Θεός δεν μας έκανε θεούς, δηλαδή ίσους με Αυτόν, μάλιστα. Πολλοί απαντούν, διότι δεν μπορούσε να κάνει τα κτίσματά του ίσα με Αυτόν. Αλλά θα μπορούσε κανείς να ρωτήσει, γιατί όχι, αφού είναι Θεός; Τέλος θα ήθελα να ερωτήσω τι πρέπει να διαβάζει κανείς για να διαφωτιστεί πάνω στα θέματα αυτά.

Λοιπόν εδώ έχουμε ατόφια την αμαρτία την προπατορική, δηλαδή γιατί να μην είμαι και εγώ Θεός, αλλά ο Θεός μας έκανε να είμαστε κατά χάρη Θεοί. Μάλιστα χρησιμοποίησε ο Κύριος σαν επιχείρημα όταν του είπαν που έλεγε είμαι Υιός του Θεού κλπ. Δε λέγει η Γραφή, είναι σε έναν Ψαλμό, εγώ είπα Θεοί εστέ. Εκεί Θεοί εστέ, είσαστε Θεοί, αναφέρεται βέβαια η Γραφή στην δικαστικήν ιδιότητα. Ο δικαστής είναι Θεός γιατί δικάζει από προσώπου Θεού.

Ο Ιερεύς είναι Θεός, από προσώπου Θεού κινείται, αλλά ο κάθε άνθρωπος είναι σαν εικόνα του Θεού, είναι Θεός κατά χάριν όπως λέμε, Θεός κατά χάριν. Όλοι είμεθα Θεοί, αλλά είμεθα κατά χάριν αξιοποιούντες μάλιστα το κατ' εικόνα.

Εδώ η ερώτηση δεν είναι αυτό, η ερώτηση είναι αυτό που αφορά στους πρωτοπλάστους με τον Σατανά, τον διάβολο που σφύριξε στα αυτιά τους την ισοθεΐα. Άλλο πράγμα να είμαι Θεός κατά χάρη και να απολαμβάνω τα αγαθά του Θεού στη Βασιλεία Του, έτσι δεν είναι;

Γι' αυτό ήρθε ο Χριστός εις τον κόσμο, αλλά όχι η ισοθεΐα. Πώς είναι δυνατόν ποτέ το κτίσμα να σταθεί πλάι εις τον Άκτιστον Θεόν, είναι δυνατόν ποτέ; Εκείνο το ναι θα μπορούσε, δεν είναι θέμα να μπορεί να μην μπορεί, είναι ανόητη τοποθέτηση.

Είναι πάρα πολύ ανόητη τοποθέτηση, διότι ενώ εμείς βρεθήκαμε κτίσματα, πώς θα ανέλθαμε στο επίπεδο του ακτίστου; Ακτίστος είναι μόνο και αποκλειστικά ο Θεός. Πάντως ας προσέχουμε γιατί το προπατορικό αμάρτημα διαρκώς επαναλαμβάνεται.

Και το χειρότερο, ξέρετε, μερικοί σκαλώνουν σε κάτι τέτοια ερωτήματα και εγκαταλείπουν την χριστιανική τους ιδιότητα. Είναι μια μεγάλη ανοησία, μια μεγάλη ανοησία. Είναι το αμάρτημα της ισοθεΐας. Αυτό που υπέβαλε ο διάβολος εις τους πρωτοπλάστους.

Και τέλος, που θα τα βρει αυτά γραμμένα κανείς και τα λοιπά. Πρώτα στα πρώτα, στην θεολογία η Γραφή. Την οποία όμως πρέπει να διαβάζουμε, να διαβάζουμε εισοδίως με πολύ προσευχή και πολλή ταπείνωση. Διότι αν διαβάζεις το βιβλίο αυτό σαν κάτι που διαβάζαμε ένα λογοτέχνημα ή δε ότι άλλο.

Να κάνεις κριτική τότε βεβαίως δεν έχεις περηφάνεια, δεν έχεις ταπείνωση, έχεις περηφάνεια Όταν δεν θα σου αποκαλυφθεί τότε ο Θεός. Με πολύ ταπείνωση, με πολύ ταπείνωση και με πολύ προσευχή θα εγγύζομαι των βιβλίων της Αγίας Γραφής.

Προσέξτε με την ευκαιρία και άλλο που σας το έχω πει. Ποτέ μην ανοίξετε την Αγία Γραφή αν προηγουμένως δεν είπατε δύο λόγια προσευχής. Προσέξτε διότι θα καταλάβετε στραβά. Θα επιτρέψει ο Θεός να μπει μέσα σας πνεύμα πλάνης για να σας τιμωρήσει.

Προσευχή λοιπόν και ταπείνωση. Τώρα βεβαίως υπάρχουν και βοηθητικά βιβλία. Είναι οι γνήσιοι ερμηνευτές της Αγίας Γραφής, που είναι οι πατέρες της Εκκλησίας μας. Και εκεί ασφαλώς μπορούμε να βρούμε πάμπολλες, πάμπολλες απαντήσεις.

Αυτά και για αυτή την απορία. Για να δούμε όμως.

Είναι μια απορία αυτή που θα σας πω, που την έχετε πολλές φορές υποβάλει. Η Εκκλησία δέχεται το μάτιασμα; Μάλιστα. Αυτό το ακούμε πολύ συχνά, όταν λέμε σε κάποιον μη ξεματιάζεις, μη ρίχνεις νερό στο νερό, σταγόνες λάδι ή αναμμένα κάρβουνα ή αλάτι ή ό,τι άλλο, γιατί είναι αμαρτία αυτό, και σου απαντάει αμέσως, καλά δεν παραδέχεται η Εκκλησία το μάτιασμα;

Η Εκκλησία δέχεται το μάτιασμα, την Βασκανία, ως ενέργεια, όχι όμως ότι την αποδέχεται, είναι δυο διαφορετικά, μα δυο διαφορετικά πράγματα. Έτσι, γνωρίζει την ενέργεια του Σατανά, πρώτος ο Χριστός το είπε, θα σας δώσω την εξουσία του πατείν, να πατάτε επάνω όφεων και σκορπίων και επί πάσαν την δύναμη του εχθρού. Ποια είναι αυτή η δύναμη του εχθρού; Είναι τα μάγια, είναι η Βασκανία, είναι όλα αυτά τα πράγματα.

Αλλά η Εκκλησία αποδέχεται όχι αυτά ότι τα αναγνωρίζει, αλλά ότι είναι από το διάβολο ενέργεια και έχει η Εκκλησία την εξουσία να τα καταπολεμά. Και όχι να τα αποδέχεται, Θεός να φυλάξει. Ξαναλέγω, είναι μία πολύ άσχημη παρανόηση και έχω προσέξει ότι κάθε φορά, κάθε φορά που θα αναφερθώ σε τέτοια θέματα, την επομένη έρχονται στην εξομολόγηση και μου λένε κάποιοι, ξέρετε μέχρι τώρα να, θερυπίνε έβαζα λάδι στο νερό για να δω, να ξεματιάξω και άλλα πολλά τέτοια πράγματα.

Προσέξτε, υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι ξεματιάσματος. Ο κοινός, ο συνήθης, είναι σε μια επιφάνεια νερού, σ' ένα ποτήρι νερό, να ρίξουμε κάποιες σταγόνες λαδιού. Αν λέει διαλυθούν οι σταγόνες του λαδιού, τότε είναι ματιασμένος ο άνθρωπος.

Αν δεν διαλυθούν, τότε δεν είναι ματιασμένος.

Ή βάζουν κάρβουνα ή βάζουν αλάτι, ήδη σας το είπα. Αλλά υπάρχουν και άλλοι και άλλοι τρόποι, οι λεγόμενες γητιές, λέω την λαϊκή λέξη, η γητιά είναι από τη γοητεία, γόης είναι ο μάγος, γοητεία είναι η μαγεία.

Γι' αυτό λέει ο Απόστολος Παύλος, άνθρωποι λέει πονηροί και γόητες, δηλαδή μάγοι, προκόψουσιν επί το χείρον, επί τα χείρω, θα είναι, θα πάνε στο χειρότερο. Έτσι οι λεγόμενες γητιές για τις οποίες δεν υπάρχει αριθμός πραγματικά.

Θα σας πω μια που θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια. Και μάλιστα πρέπει να πει άνδρας σε γυναίκα και γυναίκα σε άνδρα τη γητιά, γιατί αλλιώτικα λέγει δεν πιάνει, θα το ξέρετε και αυτό. Λοιπόν, όταν έχεις πονόλαιμο, πηγαίνει ο άλλος που θα κάνει τη γητιά, βάζει στα χέρια του λίγο λάδι και αρχίζει εδώ να τρίβει και λέει

Μια λαγούδα είχε εννέα κουνελάκια. Ψόφησε το ένα και μείναν οκτώ. Της ψόφησε ακόμα ένα και μείναν εφτά. Στο τέλος ψόφησαν όλα. Οπότε, υποτίθεται τώρα, αφού ψόφησαν τα λαγουδάκια, σημαίνει ότι τώρα αυτός τον οποίον γητεύομαι, γοητεύομαι, μαγεύομαι, ότι θα απαλλαγεί από τον πονόλαιμο.

Για να καταλάβετε τι ανόητα πράγματα είναι αυτά, έξω από το θέλημα φυσικά του Θεού. Αυτά και για αυτή την απορία, λέει και ακόμη κάτι άλλο.

Περσινή και αυτή, λέει: ο Θεός επεμβαίνει στη ζωή μας; Το δυνατό εκείνο φως που είχε παρουσιαστεί στον Απόστολο Παύλο και τον είχε κάνει να πιστέψει ήταν σίγουρα μια επέμβαση του Θεού. Αλλά επεμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους; Λοιπόν προσέξτε.

Εκεί ο Απόστολος Παύλος είπε: Απολογόμενος εις τον Βασιλέα Αγρίπα, Όθεν, Βασιλέφ Αγρίπα, Ού και γενώμην απειθείς η ουρανίο οπτασία Συνεπώς, βασιλεύ Αγρίπα, δεν απείθησα, δε στάθηκα απειθής σε αυτήν την ουρανία οπτασία που είδα τον Ιησού Χριστό. Τι είπε; Ναι, όταν έρχεται μία αποκάλυψη του Θεού, δεν είναι ο οδοστρωτήρας που να επιπεδώσει την ανθρωπίνη βούληση και την ανθρωπίνη ελευθερία. Αν θες αρνείσαι. Αν θες αρνείσαι. Απόδειξη;

Όταν πήγαν οι στρατιώτες, αυτόπται, και είπαν, είπα αυτόπται, συγχωρείτε, αυτόπται της Αναστάσεως, δηλαδή όταν είδαν τον Άγγελο να αστράφτει, η πέτρα να φεύγει, σεισμός να γίνεται, πάνε και λένε με τρόμο και με φόβο ότι ανεστήθη ο Ιησούς. Πίστεψαν οι άνθρωποι που τους τα είπαν; Και όχι μόνο αυτό, αλλά τους έδωσαν και χρήματα να πουν το εναντίον, αντί να πουν αλήθεια, βρε παιδιά.

Για πάμε να δούμε τι γίνεται. Οπότε βλέπει κανένας ότι δεν είναι ο οδοστρωτήρας η χάρις του Θεού. Ούτε αυτό, καθεαυτό το θαύμα. Μπορείς να το αρνηθείς το θαύμα. Όπως και πάρα πολλοί άνθρωποι αρνούνται τα θαύματα.

Και τα ευαγγελικά θαύματα και τα θαύματα μέσα στον κόσμο. Δεν πρόκειται περί του θαύματος εκείνου. Δεν πρόκειται περί θαυμάτων που γίνονται καμιά φορά υποκειμενικά. Δηλαδή νομίζουν μερικοί ότι είναι κάτι θαύμα, δεν είναι.

Το θαύμα είναι θαύμα. Είναι γνήσιο πράγμα και οφείλεις να το αποδεχθείς. Μπορείς όμως να μην το αποδεχθείς. Είσαι ελεύθερος. Γι' αυτό λέγει ο Παύλος: Δεν έγινα απειθής. Ότι μπορούσα να γίνω απειθής. Αυτό θέλει να πει.

Αλλά ελεύθερα αποδέχθηκε τον Ιησού Χριστό. Έτσι ο Θεός επεμβαίνει στη ζωή μας. Αλλά πρέπει να βρει σε εμάς ανοιχτή την πόρτα της θελήσεως. Να πει ο άνθρωπος το ναι. Και όταν ο άνθρωπος πει το ναι, τότε σίγουρα αυτό το ναι με τη χάρη του Θεού κάνει όντως θαύματα.

Ευχαριστώ που με ακούσατε. Θα συνεχίσουμε πρώτα ο Θεός την ερχομένη Κυριακή.

Σας ευχαριστώ.