The Second Coming

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

This evening we come to the third part of our subject, the Triodion. If you remember, we spoke about the first two parts. The first was the Publican and the Pharisee. The second was the Prodigal Son. And now we are at the third part, which is the Judgment.

I do not know whether you are following the events of the Triodion. After the two great parables, it gives us the parable of the Judgment, and a prophecy as well, because this passage is prophecy. It says that when the Son of Man comes He will judge the world in righteousness. And it is a parable, because it likens the righteous to sheep and the unrighteous to goats.

That is why it is both a parable and a prophecy.

Since He first preached what a person must do in order to be saved, if he wants to be saved, now He sits and judges him. It is like this: we cannot punish our child if we never told him that something was forbidden. And the child does it and says, Mother, you never told me no, you never said I should not do it, and so I did it.

It is exactly the same with God. Since He first preached what a person must do, now He says, I will judge this person. Because all people, from Adam to the end of the ages, will one day pass through that tribunal.

The iconography of the Church depicts these very events. In fact, there is an icon as you are going out toward the door. Above it is the Judgment, to remind a person: O man, wherever you go, know that one day you will be judged.

The iconography has added something else as well. I do not know if you have noticed, above the Beautiful Gate. There is an eye painted there, and also an ear and a hand. This shows that whatever you do, O man, that eye sees you.

An ear hears you, and these belong to God, and the hand, also God's, writes down whatever you do, whether good or evil. Consequently, one day everything will be brought to light, because God knows it all. And as I told you once, three of them write down a person's works.

The Angel of God writes, Satan writes, and the conscience writes too. A person's deeds are recorded on three separate papers. And so, when the books are opened, and the books shall be opened, as the prophets say, everything will be set out plainly before us. We will not need witnesses to show what each one did, whether openly or in secret, so that he may be judged.

On the subject of the Judgment there are prophecies from the Old Testament. Adam, forgive me, Enoch, the seventh from Noah, speaks about the Judgment; it was shown to him exactly how it will take place. If you wish, you can read it in the Epistle of Jude, which is a single chapter, an early revelation.

Daniel also speaks of it, how he saw the thrones that were set in place, how the Ancient of Days took His seat, and how the Judgment took place. In the Apocalypse too, in the twentieth chapter, the subject of the Judgment is written out exactly. It also says that the great and the small and all people will be judged.

Our Lord Himself spoke about the Judgment, and only the Evangelist Matthew has written it down, in the twenty-fifth chapter, verse thirty-one and following, as follows: When the Son of Man comes in His glory, and all the holy angels with Him, then He will sit upon the throne of His glory, and all the nations will be gathered before Him, and He will separate them one from another, as a shepherd separates the sheep from the goats.

In His glory, it says; His angels, His throne, before Him, in His presence. He appears. He is now the Sovereign. He will no longer come in dishonour, that is, to be born in Bethlehem inside a manger.

He will not come for others to strike Him on the face and say to Him, Prophesy, who is it that struck you? He will not come to be spat upon; He will not come to be scourged; He will not come to be crucified. Now He will come to judge mankind.

And Revelation says that all the tribes of the earth will mourn when Christ comes in full glory in order to judge the world in righteousness. So, just as everything else has taken place, this too will take place.

On some day that we do not know, just as we do not know the day of our death. For God has hidden two things from us: the manner of our death and the day of our death, and likewise the day of the Judgment.

In any case, just as all the other things have been fulfilled, only this remains: “And He shall come again to judge the living and the dead.” Christ ascended, and angels came down and said, “Men of Galilee, why do you stand here?”

“This same Jesus, who was taken up from you into heaven, will come again in just the same way as you saw Him go from you.” Isn’t that what we read in the Acts of the Apostles, in the first chapter? So this is what still remains. “So shall He come” — that is, He is going to come again.

And here it says: When the Son of Man comes. He will come, but when He comes, when that will be, is not your business, O man. Your business is to be ready to die. Because there is a possibility that you will go first, before He comes.

And as you know, in countless ways nowadays we are leaving for eternity, every single day. And we go to meet Him, and He does not have the time to come and meet us first. He will separate them, it says, one from another — He will separate them, He will set the one group apart from the other.

"And He will set the sheep on His right hand, but the goats on the left. Then the King will say to those on His right hand," and He will turn and say to those who are on the right, "Come, you blessed of My Father, inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world."

Come, He says, you who are blessed of My Father, and inherit the kingdom prepared for you. The word there, "hymin," is written with an upsilon, meaning for you, the kingdom prepared for you from the foundation of the world. That is, before man was ever made, God had already built it for the man who would dwell in eternity.

But whether a person manages to enjoy it, that is another matter. Because if he does not manage to become an heir, he will not inherit. So how are people going to manage to inherit? How are they going to have some claim of their own?

Who has a right of inheritance to an estate when the one who made the will dies, let us say? Who will a man's heirs be? They will be his relatives, will they not? His children? His brothers and sisters? His own household? Who inherits? Friends do not inherit. Workers do not inherit. Today I am a worker in the vineyard of the Lord. I have no claim to an inheritance; I am a worker. But if at the same time I am also a Christian, if I believe rightly in Christ, if I keep and carry out His commandments, if I am baptized, if I go to Holy Confession, if I receive Holy Communion, if I go to church, if I pray, if I fast, if I practice self-restraint when I ought to, and so on, then I am also a Christian, and I am also a brother of Christ.

So as a brother of Christ I have a claim on the Kingdom of Heaven; as a worker I have no claim. And many people stand only in the position of the worker. Do you know how many good people there are who do what is good?

He takes the bread out of his own mouth and gives it to others; he takes off his shoes and gives them away. But what good does it do him if he does not go to Holy Confession? What good does it do him if he does not receive Holy Communion after confession? What good does it do him if, if, if he goes to church morning, noon, and evening, or even stays there?

It does him no good.

So the second point: He says, that you may inherit. Inherit what? A kingdom. Can an ordinary mortal, as we say, inherit the royal palace? How could he possibly inherit it?

He has to be a prince. He has to be a king's son, in order to inherit a kingdom. For example, our former King Paul died. Did we get anything from the palace? We got nothing. The prince took it, the other one, Constantine. We got nothing. The princesses took it. We were not the heirs. So when it is a question of a kingdom, it takes king's sons to inherit it. Someone will say, and what about a man? How is he going to become a king's son? That is exactly the point. For someone to become a king's son, he cannot do it by himself from one hour to the next; somebody has to make him one. And this is where the Mysteries of the Church come in. People say that kings are blue-blooded,

and indeed they often marry among themselves so as not to spoil their line.

Our Christ, the God who is King of all, our Christ, came and gave His blood for us. Why does He give His blood? So that we may commune of it. The Jews poured it out on the ground through the torture they put Him through.

They poured it out on the ground. But we, we partake of His blood. We do not pour His blood out; we partake of it. And why must we partake of His blood? A transfusion of the blood of God takes place within the man, and when a transfusion of blood takes place within a man, that man changes; little by little he too becomes a small king, because he is putting royal blood inside himself, divine blood, not the blood of the corrupt kings of this world, but of the King of kings, of the One who reigns over all who reign. He puts that inside himself, so that, since this is a matter of inheritance and a matter of a kingdom, a man absolutely must have two certificates ready.

One, that he is a child of God, and second, that he is a brother of Christ. Of course these two are bound together, because in order to become a child of God, in order to have a kinsman's claim on God's inheritance, he has to be a brother of Christ. And in order to become a brother of Christ, he has to be in communion with Christ, he has to be baptized in His name, "For as many of you as were baptized into Christ have put on Christ," and he has to eat His flesh and drink the blood of Christ so as to become one with Him: "He who eats My flesh and drinks My blood abides in Me, and I in him." We become one. That is why above the Beautiful Gate the Vine is painted. The Vine is Christ, and we are the branches that draw their sap from the Vine.

and whatever the Vine has and offers, that is exactly what the branches receive, and that is what the clusters receive too, the grapes and so on. What does a vine have in it? It has alcohol, it has sugar, it has whatever it has; and the grape takes all of this and offers it to us, because it draws it from there. When we receive Holy Communion, we commune of the Body and Blood of Christ; we are grafted into Him and we are transformed. Just as, for example, we graft a bitter orange tree, and that bitter orange tree, bitter tree though it is, after the graft it bears sweet fruit, sweet oranges.

Who is it that changed the bitter orange tree into a sweet orange tree? Who is it? The graft, that grafting we put into the tree. And so it is with us as Christians: we are changed by divine communion. When we say Holy Communion, we mean communion with God, a real communication with Him.

By that divine communion, when we commune with Christ, we are changed and we too become princes. We too become sons of the King, and as such we can appear tomorrow and take our share of the inheritance that God has prepared from the foundation of the world for each one of us.

So a merely good person cannot receive any of this; only a Christian can receive it. That is why we say that being a good person is one thing and being a Christian is another. Two separate things. Not, of course, that a Christian should not be a good person, or that a Christian is not a good person.

But a good man may not be a Christian at all. And we have many such people who, though in every way they would not step on an ant, still have no relationship with Christ. And since they did not put Christ inside themselves, since they did not commune of Him, their nature did not change and they remained common, common with an omicron and an iota; they did not become new, with an alpha and an iota, new men. They did not; they remained of the dust, made of earth. They did not become spiritual; their nature did not change, because they did not receive Christ. They did not take Christ, neither as teaching, nor as a sanctifying offering, nor did they take His Body and His Blood after preparation, as happened with the prodigal son the other day,

who repented and made his confession and then communed of the fatted calf. And consequently, if we do not have these things, if a man does not have Christ, if he does not receive Him even as teaching, as Gospel, as Church, nor as sanctifying grace, then that man has remained only a man, a mere man; he has not become more than a man.

And he has no claim. So pay attention to this, because many people, when they read, when they hear this passage, and notice this, if you like, when you go to churches on Sunday, see where the preachers will stop.

For the most part they will dwell in their sermon on doing good works. "For I was hungry, and you gave me food; I was thirsty, and you gave me drink; I was a stranger, and you took me in," and so on. But here, on the matter of kinship, they will not dwell; they do not grasp it. Because from a non-Christian He does not accept any work at all; however good it may be, He does not accept it.

These works that He asks for here, He asks them of the regenerate, He asks them of conscious Christians. He does not ask them of just anyone, because everyone does works, and that is exactly where Satan has lulled a person to sleep, telling him that since he does good works and harms no one, all is well. I believe that only up to a point. If we sit down and go through his life, we will find that even though he has been lulled into thinking his works are good, they will in fact be shown not to be good.

And even if they are good in every respect, as Cornelius's works were, if you remember, God nevertheless sent word to him through an angel to summon Peter, to come and tell him what he had to do to be saved. He had fasting; he fasted three days.

He had prayer, he had almsgiving, and all these good works of his came up before the throne. They have come up, the angel tells him. But now go, send your men to bring Peter here. He will tell you what to do to be saved.

So these things were not saving me. These things do not save. Anyone at all can do them. The Kingdom of Heaven is for Christians. It is for a different kind of people. It is not for ordinary people. It changes our nature. It offers life.

This is advanced grammar, my beloved. People have grown old inside Christianity and have never noticed this detail, that the Kingdom of Heaven is inherited; it is not a matter of earning credit. I gave the plot of land and a church was built on it, and then you brought it from the homeland to that plot.

And you, what was I to say, that you would have taken it with you? It was going to stay here anyway, and a church was built, they said. Woe to you if you had sold God's land, land belonging to the Saints of God; woe to you if you had sold it. Does it follow from that that you now have a claim on the Kingdom of Heaven, because you allowed a church to be built on the ground you were walking on? That is not how the matter stands.

So the matter is this: a person will have to present the titles proving his kinship. Christ calls those who are baptised in His name and those who commune of His body and His blood His little brothers.

Inasmuch as you have done it to one of the least of these my brethren, you have done it to me. And the works we do, the good works — you are to do them for believers. You have no right to take your sweat — honest sweat, moral sweat, religious sweat — and the blessing God has given you, and spend it on unbelievers.

You have no right. What God credits to your account is what you gave to His brothers. "Inasmuch as you have done it to one of the least of these My brethren, you have done it to Me." Is an unbeliever a brother of Christ? How could he be? It is blasphemy even to say it. Is someone unbaptized a brother of Christ? No. A brother of Christ is the one who believes in Him, the one who receives Him in Holy Communion, who takes Him into himself, who becomes one with Him.

That is why, in this good work of ours that we are going to do, we will do it after much consideration of whether we ought to give in that particular place. One of the Holy Fathers says that what you are about to give should make your hand sweat: let your almsgiving sweat in your hand. Give it your sweat, so that you may see whom you are giving it to.

It is not so simple. The fifty euros I take out and give to you—after you have deceived me into handing it over, faithless man or woman—I could instead give to a poor widow. I could buy medicine for an orphan, or a pair of shoes for someone else who truly deserves the help and will say, “Glory to You, O God.”

Here he makes a distinction which, in my limited experience, often goes unnoticed.

Besides, we are not Rockefellers, nor Podosakis types, nor Onassis types, able to cover people's needs. We have a small surplus, or else we give out of a small poverty. You will calculate, you will weigh where you ought to give it.

So that it lands somewhere, as we say, as the people put it: I want to give something, but let it land somewhere. I want to give a jacket that belonged to my late husband, but I do not want to see it the next day at Monastiraki, at the junk dealer's.

Do you understand? Let it land somewhere it is truly needed, and we are obliged to know what the needs are. And if we do not know the needs ourselves, if we are not in a position to know, then we should give our alms through someone else; we should not give them directly ourselves.

More specifically, we should give through our spiritual father. In the past, he says, people did not give alms directly themselves, so that they would not know where their gift had gone. Otherwise, if the person who received it happened to go astray, they too might be scandalized and say, “May my hand be cut off if I ever give again.” For Satan has the power to show us something that will harden our hearts and keep us from ever giving alms again.

And they would give it to their spiritual father; back then people confessed for the most part in the monasteries, to the abbots. So at Christmas, at Pascha, when he went to confess, he would say: Elder, take these ten drachmas as well and use them wherever you know best. That is why we used to see boats, caiques, and animals leaving the monasteries loaded with goods and going out to the various poor, because those men knew where there was widowhood, where there was orphanhood, where there was need.

So, to sum this up, I tell you that He will separate people into two great categories. To the ones He will say, Come, inherit. And for a person to inherit, to prove that he is an heir, he must prove his titles, his kinship, his titles.

So in order for me to be a kinsman of God and to have a claim on the inheritance, to inherit from the Kingdom of God which He has prepared for us from the foundation of the world, I must be a brother of Christ.

I must believe in Christ, live in the Church of Christ, receive Holy Communion of the body and blood of Christ, make use of the Mysteries, metanoia, that is repentance, and Holy Confession of Christ, so that Christ counts me as His brother, and so that, by extension, I am a child of God with a rightful claim on this Kingdom.

Let no one be deceived and say, I do not know what Christ does, but I am a good man. All the good men, like the Pharisee, like the elder brother of the Prodigal Son, are all in Hell. And today's good men are in Hell as well.

The one thing Hell does not have is Christians. It is full of good men; all the good men have gone to Hell. Christians it does not have. So if you think these things count for something, keep them.

The works, the good deeds, He asks them from the faithful, from His children, from the heirs. You will not stop at believing in Me; you will do what I also do. Just as I am rich and open-handed in every direction toward people in need, so must you be as well.

You will not say, I believe, and let the other man go hungry; I believe, and let the other man go about barefoot, wandering barefoot like an animal; or let him be sick and I will not get him something, if I can, a prescription, a medicine, or help a widow or an orphan or anything else. No.

This is what God wants from people: that they not be satisfied with merely believing. Satan believes too, but he does not act. That is why He says: "I was hungry and you gave Me food; I was thirsty and you gave Me drink; I was a stranger and you took Me in; I was naked and you clothed Me; I was sick and you visited Me; I was in prison and you came to Me." Because Christians take all of this seriously.

As for us, it turns out that we are not Christians, and that we stand rather in the place of the elder brother of the Prodigal Son,

in his position, because this need of other people goes unnoticed by us. We can be found at the hospital if some relative of ours, someone close to us, ends up there. But if, God helping, none of us falls ill, at the hospital we are nowhere to be found.

Of course you work all week, my friend, you cannot go. But Sunday, what do you do with it? Some people think that if they go out for a bit of fresh air, they will do more for themselves than if they visited a hospital.

Here He says, I was thirsty and you gave Me drink; and so, I was sick and you came to Me.

A Christian who has never made a single visit to a sanatorium, to a neurological clinic, to a general ward, wherever it might be, where that brother of the Lord is lying, do you suppose he will not be a witness for the prosecution against you tomorrow?

He will be. It happened to me in prisons and in hospitals, where I asked the administration, is there anyone here for me to visit? And they told me, in one place they told me of four people, in another place they told me of three, and in the prison they told me of two or three, who do not have even one visitor.

One man in fact had been sentenced to twenty years in prison, and a warden told me that he had been inside for seventeen years and had not had a single visit. Fine, he has no father, no mother, no brothers or sisters, or he has them somewhere out in the provinces and they cannot come.

All right, let that be — he has no friends. But has he no Christians? We don't want to look at the individual case. "Everybody's got somebody," they say. No — not everybody does. "But I don't know what to do." Then ask, and find out. Go to the priest. Go to the Philoptochos committee, the parish charity fund, at your parish, and ask what you can do — which milkman you can go to and pay for milk by the month, so that he'll hand over half a kilo of milk to those little children who are wasting away in a basement.

There are a thousand and one cases where we can do our duty without losing anything at all. There are people who cry out and say, there is no God, there are no real human beings. God exists and human beings exist, but they are not Christians, so that another person's pain becomes their pain too, another person's need becomes their need too. Christ does not want a Christian like that. That is why He tells him, you will see Me hungry, thirsty, and so on and so on; you will come and help Me, and I will help you.

Of course some people, like the ones who ask here, say, when did we see You hungry or thirsty or a stranger, and help You? And the Lord answers and says this: inasmuch as you did it to one of these least of My brothers, you did it to Me. You do it to Me.

You know that story, about a woman who was praying, because she believed very much in Christ, and she was begging Him to visit her at her house, to come and bless her home as well.

She went that far; she herself had been blessed, and now she wanted Christ to bless the chairs too. There is a great deal of foolishness in the world, and the one I am telling you about is nothing. And the Lord appeared to her, so the story goes, and said, I will come tomorrow and satisfy your desire.

When she heard this she was flying with joy; she gets up very early, she turns everything upside down there to clean it and set it in order, and there was no stopping her. In the meantime a beggar came by and asked her for something, and she says, do me a favour, come another day; she tells him, I am busy now. She was getting ready, she was tidying, and she sent the man away. Then someone else passed by later, around midday, and again asked her for something, and she sent that man away too, because she was putting things in order there and preparing for the Lord to visit her.

She got everything ready, in any case; midday came, and the Lord did not appear. She sits there in the afternoon with a stick in her hand, in case a chicken gets in and makes a mess, and so on. And there in the afternoon, again, a little old man passes by and asks for a little water, and she tells him, be off with you.

"Go on somewhere else and ask." And she was annoyed. Why?

Late that evening, when the day had closed, the Lord had not come. She prayed that night and demanded an explanation: why had He deceived her, when she had waited for Him so eagerly and wanted Him so much? And the Lord answered her in the night, and this is what He said: I came three times, and each time you drove Me away.

I came in the morning and asked you for a single coin, and you gave Me nothing; you were busy cleaning. Then I came in the person of that woman, and you drove Me away. I came in the afternoon as well, and you drove Me away. What did you imagine, that I would come some other way? Do I not say in My Gospel that it is I Myself, present in the person of the poor, in the person of these people?

Ah, you know how many things like this happen. People who are very involved with icons, who are involved with oil lamps, with vigil lamps, with wicks, with all of that and so on. And yet they are hard-hearted toward another person's need. And how do you know who that is at your door right now, the one knocking? What if it is Christ Himself? What if it is the saint in person? How do you know? What if it is the Panagia herself, the Most Holy Theotokos? How do you know? You don't know. So at the very least, say a short prayer. And if you do want to test the person, so they don't get a drachma out of you, then say a short prayer.

Απόψε είμεθα στο τρίτο μέρος της υποθέσεως του Τριωδίου. Αν ενθυμείστε, μιλήσαμε για τα δύο πρώτα μέρη. Το πρώτο ήτο του Τελώνου και Φαρισαίου. Το δεύτερο ήτο του Ασώτου Υιού. Και τώρα είμεθα στο τρίτο μέρος που είναι της Κρίσεως.

Δεν ξέρω αν παρακολουθείτε τα γεγονότα του Τριωδίου. Μετά τις δύο μεγάλες παραβολές λέγει την παραβολή της κρίσεως και προφητείαν, διότι το μέρος αυτό είναι προφητεία, διότι λέγει όταν έλθει ο Υιός του ανθρώπου θέλει κρίνη τον κόσμο εν δικαιοσύνη. Και παραβολή, διότι παρομοιάζει τους μεν δικαίους ως πρόβατα, τους δε αδίκους ως ερίφια.

Γι' αυτό είναι και παραβολή και προφητεία.

Εφόσον εκήρυξε τι πρέπει να κάνει ο άνθρωπος για να σωθεί, εάν θέλει να σωθεί, τώρα κάθεται και τον κρίνει. Όπως δεν μπορούμε να τιμωρήσουμε το παιδί μας εάν δεν του είπαμε κάτι για όχι. Και το κάνει αυτός, δεν μου πες μαμά ποτέ όχι, δεν πρέπει να το κάνω και εγώ το έκαμα.

Έτσι ακριβώς και ο Θεός, εφόσον κήρυξε πρώτα τι πρέπει να κάνει ο άνθρωπος, τώρα λέει θα τον κρίνω τον άνθρωπο. Διότι όλοι οι άνθρωποι από Αδάμ μέχρι συντελείας των αιώνων θα περάσουν από το κριτήριο μίαν ημέρα.

Η αγιογραφία της Εκκλησίας αναφέρει τα περιστατικά αυτά. Και μάλιστα έχει αγιογραφία βγαίνοντας προς την πόρτα έξω. Από πάνω είναι η Κρίσις, για να υπενθυμίζει τον άνθρωπο ότι άνθρωπε, όπου και αν πας να γνωρίζεις ότι μια μέρα θα κριθείς.

Ακόμη η αγιογραφία έχει και κάτι άλλο προσθέσει. Δεν ξέρω αν έχετε προσέξει επάνω από την Ωραία Πύλη. Υπάρχει ένα μάτι, επίσης υπάρχει ένα αυτί και ένα χέρι ζωγραφισμένα. Αυτό δείχνει ότι ό,τι κι αν κάνεις άνθρωπε σε βλέπει αυτό το μάτι.

Σε ακούει κάποιο αυτί που είναι του Θεού αυτά, και το χέρι επίσης του Θεού γράφει ό,τι κάνεις, είτε καλό είτε κακό. Κατά συνέπεια κάποια μέρα τα πάντα θα φανερωθούν, διότι τα γνωρίζει ο Θεός. Και όπως σας είπα μια μέρα, για τα έργα του ανθρώπου γράφουν τρεις.

Γράφει ο Άγγελος του Θεού, γράφει ο Σατανάς, γράφει και η συνείδηση. Σε τρία διαφορετικά χαρτιά γράφονται τα περιστατικά του ανθρώπου. Και έτσι όταν θα ανοίξουν οι βίβλοι, καὶ βίβλοι ἀνοιγήσονται, όπως λένε οι προφήτες, θα έχουμε φανερά μπροστά, δεν θα περιμένουμε μάρτυρας, το τι έκαμε ο καθένας για να κριθεί, είτε στα φανερά, είτε στα κρυφά.

Υπάρχουν για το θέμα της κρίσεως, υπάρχουν προφητείες από την Παλαιά Διαθήκη. Ο Αδάμ, συγγνώμη, ο Ενώχ, έβδομος από Νώε, ομιλεί δια την κρίση, του έδειξε την κρίση πώς ακριβώς θα γίνει. Αν θέλετε, θα διαβάσετε στου Ιούδα την επιστολή, που είναι ένα κεφάλαιο, πρώτης αποκαλύψεως.

Επίσης ομιλεί ο Δανιήλ, πώς είδε τους θρόνους που ετέθησαν, πώς ο Παλαιός των Ημερών εκάθισε και πώς έγινε η κρίσις. Επίσης στην Αποκάλυψη γράφει ακριβώς το θέμα της κρίσεως, στο 20ό κεφάλαιο. Επίσης γράφει πως θα κριθούν και οι μεγάλοι και οι μικροί και οι πάντες.

Ο ίδιος ο Κύριός μας είπε, και έχει γράψει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος μόνο, για την κρίση στο 25ο κεφάλαιο, στίχος 31 και κατωτέρω, τα εξής: Όταν έλθει ο Υιός του Ανθρώπου εν τη δόξη αυτού και πάντες οι άγιοι άγγελοι μετ' αυτού, τότε καθίσει επί θρόνου δόξης αυτού, και συναχθήσεται έμπροσθεν αυτού πάντα τα έθνη, και αφοριεί αυτούς απ' αλλήλων ώσπερ ο ποιμήν αφορίζει τα πρόβατα από των ερίφων.

Εν τη δόξη αυτού λέγει, οι άγγελοι αυτού, ο θρόνος αυτού, απέναντι, έμπροσθεν αυτού. Αυτός παρουσιάζεται. Ο Κυρίαρχος πλέον. Δεν θα έρθει πλέον εν ατιμία, δηλαδή να γεννηθεί στη Βηθλεέμ μέσα σε ένα παχνί.

Δεν θα έρθει να τον χτυπήσουνε στο πρόσωπο οι άλλοι και να του πούνε μαρτύρησον ποιος σε χτυπάει. Δεν θα έρθει να φτυστεί, δεν θα έρθει να φραγγελωθεί, δεν θα έρθει να σταυρωθεί. Τώρα θα έρθει να κρίνει τους ανθρώπους.

Και αναφέρει μάλιστα στην Αποκάλυψη ότι κόψονται πάσαι αι φυλαί της γης, όταν έρθει ο Χριστός εν πλήρει δόξη, προκειμένου να κρίνει τον κόσμο εν δικαιοσύνη. Όπως λοιπόν έλαβον χώραν όλα τα άλλα, έτσι θα λάβει χώρα και αυτό.

Κάποια μέρα, που εμείς δεν την ξέρουμε, όπως δεν ξέρουμε και το θάνατό μας. Διότι δύο πράγματα έχει κρύψει από εμάς ο Θεός: τον τρόπο του θανάτου και την ημέρα του θανάτου, όπως και την ημέρα της κρίσεως.

Πάντως, όπως πραγματοποιήθησαν όλα τα άλλα, αυτό μόνο υπολείπεται: το «καὶ πάλιν ἐρχόμενον κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς». Ανελήφθη ο Χριστός και κατέβηκαν άγγελοι και είπανε: «Τι εστήκατε, άνδρες Γαλιλαίοι;»

Οὗτος ο Ιησούς ο αναληφθείς αφ' υμών εις τον ουρανόν ούτως ελεύσεται, ον τρόπον εθεάσασθε απερχόμενον αφ' υμών. Έτσι δεν διαβάζουμε στις Πράξεις, το πρώτο κεφάλαιο; Λοιπόν, υπολείπεται λοιπόν αυτό. Ούτως ελεύσεται, ότι θα ξαναέρθει.

Και το αναφέρει εδώ: Όταν έλθει ο Υιός του ανθρώπου. Θα έρθει, αλλά όταν έρθει, πότε θα έρθει, δεν είναι δική σου δουλειά, άνθρωπε. Δική σου δουλειά είναι να είσαι έτοιμος να πεθάνεις. Διότι υπάρχει εκδοχή να πας πρώτα, πριν έρθει αυτός.

Και όπως ξέρετε, με μυρίους τρόπους σήμερα φεύγουμε καθημερινώς για την αιωνιότητα. Και πάμε εις συνάντησή Του και δεν προλαμβάνει Αυτός να έρθει εις συνάντησή μας. Αφοριεί, λέει, αυτούς απ’ αλλήλων· θα αφορίσει, θα ξεχωρίσει τους μεν από τους δε.

και στήσει, και στήσει τα μεν πρόβατα εκ δεξιών αυτού, τα δε ερίφια εξ ευωνύμων. Τότε ερεί ο Βασιλεύς τοις εκ δεξιών αυτού, και θα γυρίσει να πει σε αυτούς που θα είναι στα δεξιά, Δεῦτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου.

Ελάτε, λέει, εσείς οι ευλογημένοι του Πατέρα μου, να κληρονομήσετε την ετοιμασμένη για σας με ύψιλον το έχει το υμίν, για σας βασιλεία, ετοιμασμένη για σας βασιλεία από καταβολής κόσμου. δηλαδή πριν γίνει ο άνθρωπος, έχει φτιάξει για τον άνθρωπο που θα μένει στην αιωνιότητα ο Θεός.

Όμως αυτό εξαρτάται εάν θα κατορθώσει να το απολαύσει ο άνθρωπος. Διότι εάν δεν κατορθώσει να γίνει κληρονόμος, δεν θα κληρονομήσει. Οι άνθρωποι λοιπόν πώς θα τα καταφέρουν να κληρονομήσουν, να έχουν και αυτοί κάποιο δικαίωμα;

Ποιος έχει δικαίωμα κληρονομίας σε μια περιουσία όταν πεθαίνει ο διαθέτης, φερ' ειπείν; Ποιοι θα είναι οι κληρονόμοι ενός; Θα είναι οι συγγενείς του, δεν θα είναι; Δεν θα είναι τα παιδιά του; Δεν θα είναι τα αδέρφια του; Δεν θα είναι η δική του, η σπιτική του; Ποιοι κληρονομούν; Δεν κληρονομούν οι φίλοι, δεν κληρονομούν οι εργάτες. Εγώ σήμερα είμαι ένας εργάτης στον αμπελώνα του Κυρίου, Δεν δικαιούμαι κληρονομίας, είμαι εργάτης. Εάν ταυτόχρονα όμως είμαι και χριστιανός, πιστεύω ορθά στο Χριστό, διατηρώ και εκτελώ τας εντολάς του, είμαι βαπτισμένος, εξομολογούμαι, κοινωνώ, εκκλησιάζομαι, προσεύχομαι, νηστεύω, εγκρατεύομαι όταν πρέπει κλπ, τότε είμαι και χριστιανός, είμαι και αδερφός του Χριστού.

Σαν αδερφός λοιπόν του Χριστού δικαιούμαι από την Βασιλεία των Ουρανών, σαν εργάτης δεν δικαιούμαι. Πολλοί λοιπόν στέκουνται στο μέρος του εργάτου. Ξέρετε πόσος καλός κόσμος είναι που πράττει το αγαθό;

Το ψωμί βγάζει από το στόμα του και το δίδει στους άλλους, τα παπούτσια του βγάζει και τα δίδει. Τι έχει να ωφεληθεί όμως εάν δεν εξομολογείται; Τι έχει να ωφεληθεί εάν δεν κοινωνεί εξομολογημένος; Τι έχει να ωφεληθεί εάν, εάν, εάν πάει πρωί, βράδυ, μεσημέρι στην εκκλησία ή μένει εκεί;

Δεν έχει να ωφεληθεί.

Δεύτερη λοιπόν λέει να κληρονομήσετε Τι να κληρονομήσουμε; Βασιλεία. Μπορεί ένας κοινός θνητός, όπως λέμε, να κληρονομήσει τα ανάκτορα; Πώς θα τα κληρονομήσει;

Πρέπει να είναι πριγκιπόπουλο. Πρέπει να είναι βασιλόπουλο. Για να κληρονομήσει τη Βασιλεία Απέθανε παραδείγματι ο Παύλος, ο Βασιλεύς, ο δικός μας πρώην Πήραμε τίποτα εμείς από το παλάτι; Δεν πήραμε τίποτα Τα πήρε ο Πρίγκιπας Άλλος, ο Κώστας Δεν πήραμε τίποτα Πήρανε οι Πριγκίπισσες Δεν είμεθα εμείς οι κληρονόμοι Όταν λοιπόν πρόκειται περί βασιλείας χρειάζονται βασιλόπουλα να κληρονομήσουν Θα πει κανείς και τι ο άνθρωπος, πώς θα γίνει βασιλόπουλο; Εδώ είναι το θέμα, για να γίνει ένας βασιλόπουλο, δεν μπορεί να γίνει από τη μια ώρα στην άλλη μόνος, πρέπει κάποιον να τον κάνει, εδώ είναι το θέμα των μυστηρίων της εκκλησίας. Λέει ο κόσμος ότι οι βασιλείς είναι λέει γαλαζοαίματοι

και παίρνονται, μάλιστα, πολλές φορές μεταξύ των για να μην χαλάσουν τη ράτσα τους.

Ο Χριστός μας, ο Πανβασιλεύς Θεός, ο Χριστός μας, ήρθε και έδωσε το αίμα του για μας. Γιατί το δίνει το αίμα του; Για να το κοινωνούμε εμείς. Οι Εβραίοι του το έχυσαν στη γη με το μαρτύριο στο οποίο τον υπέβαλον.

Του το έχυσαν στη γη. Εμείς το μεταλαμβάνουμε το αίμα του όμως. Δεν το χύνουμε το αίμα του εμείς, το μεταλαμβάνουμε το αίμα του, και γιατί πρέπει να μεταλαμβάνουμε το αίμα του; Γίνεται μετάγγιση αίματος Θεού μέσα στον άνθρωπο, και όταν γίνεται μετάγγιση αίματος μέσα στον άνθρωπο, ο άνθρωπος αλλάζει, γίνεται κι αυτός σιγά σιγά μικρός βασιλιάς, διότι βάνει μέσα του βασιλικό αίμα, θεϊκό αίμα και όχι βασιλιάδων από αυτών των διεφθαρμένων του κόσμου τούτου, του βασιλέως των βασιλέων, των βασιλευόντων βάζει μέσα του, ώστε εφόσον πρόκειται περί κληρονομίας και πρόκειται περί βασιλείας, ο άνθρωπος είναι απαραίτητο να έχει ετοιμάσει δυο πιστοποιητικά.

Ένα, ότι είναι παιδί του Θεού και δεύτερον, ότι είναι αδελφός του Χριστού Βέβαια αυτά είναι μεταξύ των αλληλένδετα, διότι για να γίνει παιδί του Θεού, να δικαιούται σαν συγγενής από την κληρονομία του Θεού, πρέπει να είναι αδελφός του Χριστού Όμως για να γίνει αδελφός του Χριστού πρέπει να επικοινωνεί με τον Χριστό, να έχει βαπτιστεί στο όνομά Του «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε», να τρώγει τη σάρκα Του και το αίμα Του Χριστού ώστε να γίνεται ένα ο τρώγων μου τη σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει, καγώ εν αυτώ, γινόμαστε ένα Γι' αυτό και από πάνω από την ωραία πύλη έχει την Άμπελον, η Άμπελος είναι ο Χριστός, εμείς είμαστε οι βέργες που απομυζούμε από την Άμπελον

και ό,τι έχει και προσφέρει η Άμπελος αυτό παίρνουνε και οι βέργες, αυτό παίρνουνε και οι βότριες, δηλαδή τα σταφύλια κλπ. Τι έχει ένα αμπέλι; Έχει οινόπνευμα, έχει ζάχαρο, έχει ό,τι έχει, όλα αυτά τα παίρνει και το σταφύλι και μας τα προσφέρει, από κει τα παίρνει. Εμείς όταν κοινωνούμε, κοινωνούμε το σώμα και το αίμα του Χριστού, εμβολιαζόμεθα και μετατρεπόμεθα. Όπως, επί παραδείγματι, εμβολιάζουμε μία νεραντζιά και κάνει αυτή η νεραντζιά, σαν δέντρο πικρό που είναι, μετά το εμβόλιο κάνει ντόρτσα, γλυκά πορτοκάλια.

Ποιος είναι αυτός που μετέβαλε τη νεραντζιά, την πικρή νεραντζιά, σε γλυκιά πορτοκαλιά; Ποιος είναι αυτός; Το μπόλι, το εμβόλιο αυτό που βάλαμε στο δέντρο. Έτσι και εμείς σαν Χριστιανοί, εμείς μεταβαλόμεθα από την θεία επικοινωνία. Όταν λέμε θεία κοινωνία, εννοούμε θεία επικοινωνία.

Από την θεία επικοινωνία αυτήν, όταν κοινωνούμε με τον Χριστόν, μεταβαλόμεθα και γινόμεθα κι εμείς πρίγκιπες. Γινόμεθα και εμείς βασιλόπουλα και σαν τέτοια μπορούμε αύριο να παρουσιαστούμε, να πάρουμε μέρος από την κληρονομία που έχει ο Θεός φτιάξει από καταβολής κόσμου για καθέναν από μας.

Δεν μπορεί λοιπόν ένας καλός άνθρωπος να πάρει τίποτα από αυτά, χριστιανός μόνο μπορεί να πάρει. Γι' αυτό λέμε άλλο ο καλός άνθρωπος και άλλο χριστιανός. Δύο πράγματα ξεχωριστά. Όχι βέβαια ότι ένας χριστιανός δεν πρέπει να είναι καλός άνθρωπος ή δεν είναι καλός άνθρωπος.

Αλλά ένας καλός άνθρωπος μπορεί να μην είναι καθόλου χριστιανός. Και έχουμε πολλούς τέτοιους, οι οποίοι, εφόσον κατά πάντα και το μυρμήγκι δεν πατούν, εν τούτοις δεν έχουν καμιά σχέση με τον Χριστό. Και εφόσον τον Χριστόν δεν τον έβαλαν στον εαυτό τους μέσα, δεν τον εκοινώνησαν, δεν άλλαξε η φύση τους και έμειναν κοινοί, κοινοί με ο μικρόν και γιώτα, δεν έγιναν καινοί με άλφα και γιώτα, καινούργιοι άνθρωποι, δεν έγιναν, έμειναν χοϊκοί, χωματένιοι, δεν έγιναν πνευματικοί, δεν άλλαξε η φύση τους, διότι δεν παρέλαβαν τον Χριστό, δεν τον επήραν τον Χριστό, ούτε σαν διδασκαλία, ούτε σαν προσφορά αγιαστική, ούτε το σώμα του και το αίμα του το πήρανε κατόπιν της προετοιμασίας, όπως έκανε στον άσωτο Υιό προχτές,

ο οποίος μετενόησε και εξομολογήθηκε και έπειτα εκοινώνησε με τον μόσχον τον σιτευτόν. Και κατά συνέπεια, εφόσον δεν έχουμε αυτές τις περιπτώσεις, δεν τον έχει τον Χριστόν, ούτε σαν διδασκαλία δεν τον δέχεται, σαν Ευαγγέλιο, σαν Εκκλησία, ούτε σαν αγιαστικήν χάρην, τότε ο άνθρωπος αυτός έμεινε μόνον άνθρωπος, απλούς άνθρωπος, δεν έγινε υπεράνθρωπος.

Και δεν δικαιούται. Προσέξετέ το λοιπόν αυτό, διότι πολλοί άνθρωποι όταν διαβάζουν, όταν ακούν αυτή την περικοπή, και προσέξετέ το, εάν θέλετε, και πάτε σε εκκλησίες την Κυριακή, να δείτε οι ομιλητές πού θα σταθούνε.

Θα σταθούνε στο κήρυγμά τους ως επί το πλείστον στην αγαθοεργία. Επείνασα γαρ, και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα και εποτίσατέ με, ξένος ήμην και συνηγάγετέ με κλπ. Εδώ στο θέμα της συγγενείας δεν θα σταθούν, δεν το πιάνουνε, διότι δεν δέχεται εκ του μη χριστιανού οποιοδήποτε έργο, κι αν γίνει καλό, δεν το δέχεται.

Τα έργα αυτά που ζητάει εδώ, τα ζητάει από τους αναγεννημένους, τα ζητάει από τους συνειδητούς χριστιανούς, δεν τα ζητάει από τον καθέναν, γιατί ο καθένας κάνει έργα, και εκεί τον έχει αποκοιμήσει ο σατανάς, ότι διότι κάνει καλά έργα, δε βλάπτει κανέναν, αυτό εγώ το πιστεύω μέχρι ενός σημείου, εάν καθίσουμε κάτω και συζητήσουμε τη ζωή, θα βρούμε ότι, παρότι έχει αποκοιμηθεί ότι τα έργα του είναι καλά, εν τούτοις όμως θα αποδειχτούν ότι δεν είναι καλά.

Αλλά και καλά αν είναι κατά πάντα, όπως ήσαν του Κορνηλίου, αν ενθυμείστε, εν τούτοις του παρήγγειλε ο Θεός δι' αγγέλου να ειδοποιήσει τον Πέτρο να έρθει να του πει τι πρέπει να κάνει να σωθεί. Είχε νηστεία αυτός, τρεις ημέρες νήστευε.

Είχε προσευχή, είχε ελεημοσύνη και έφτασαν όλα αυτά τα καλά του έργα ενώπιον του θρόνου. Έφτασαν, του λέει ο Άγγελος. Όμως τώρα πήγαινε, στείλε ανθρώπους σου να φέρουν τον Πέτρο εδώ. Να σου πουν τι να κάνεις να σωθείς.

Ώστε αυτά δεν με σώζανε. Δεν σώζανε αυτά. Αυτά τα κάνει οποιοσδήποτε. Βασιλεία των Ουρανών είναι για χριστιανούς. Είναι για άλλους ανθρώπους. Δεν είναι για κοινούς ανθρώπους. Αλλάζει την φύση. Προσφέρει ζωή.

Είναι ψηλή γραμματική αυτή, αγαπητοί. Γύρασαν άνθρωποι μέσα στο χριστιανισμό και δεν έχουν προσέξει αυτή τη λεπτομέρεια, ότι η Βασιλεία των Ουρανών κληρονομείται, δεν είναι αξιομιστία. Έδωσα εγώ το οικόπεδο και έγινε εκκλησία και έπειτα το έφερες από την πατρίδα στο οικόπεδο.

Εσύ, τι είπα να πει ή θα το έπαιρνες κοντά σου; Εδώ θα έμενε, και έγινε μια εκκλησία, είπαν, Αλίμονο, αν πουλούσες το Θεό, εις τους Αγίους του Θεού, τη γη του Θεού, Αλίμονό σου, αν την πουλούσες. Έπεται με αυτό ότι δικαιούσαι τώρα τη Βασιλεία των Ουρανών, διότι επέτρεψε στη γη απάνω την οποία πατούσες, επέτρεψες να χτιστεί μια εκκλησία; Δεν είναι έτσι το θέμα.

Είναι θέμα λοιπόν ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να παρουσιάσει τους τίτλους της συγγενείας του. Ο Χριστός, τους βαπτισμένους στο όνομά του και τους ανθρώπους που κοινωνούνε από το σώμα του και από το αίμα του, τους λέγει αδελφούς μικρούς.

Εφ' όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε. Και τα έργα που κάνουμε, τα αγαθά, θα τα κάνεις σε πιστούς ανθρώπους. Δεν έχεις δικαίωμα τον ιδρώτα σου, των τίμιων, των ηθικών, των θρησκευτικών, και την ευλογία που σου έδωσε ο Θεός να αντιδιαθέσεις σε απίστους.

Δεν έχεις δικαίωμα. Σου λογαριάζει αυτά που έδωσες στους αδελφούς του. Εφ' όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε. Ο άπιστος είναι αδελφός του Χριστού; Πως το βλασφημεί, ο αβάφτιστος είναι αδελφός του Χριστού; Όχι, αδελφός του Χριστού είναι αυτός που τον πιστεύει, αυτός που τον κοινωνεί, που τον παίρνει, που γίνεται ένα.

Γι' αυτό και σε αυτή μας την αγαθοεργία που θα κάνουμε, θα την κάνουμε κατόπιν πολλής μελέτης, αν πρέπει να δώσουμε εκεί πέρα. Ένας Άγιος Πατήρ λέει, πρέπει να ιδρώσει το χέρι σου αυτό που θα δώσεις, ιδρωσάτω η ελεημοσύνη εν τη χειρί σου, να δώσεις την ιδρώτα για να δεις σε ποιον θα το δώσεις.

Εύκολο, όχι, γιατί αυτή την ώρα εγώ που βγάζω και σου δίδω εσένα το πενηντάρι, που με έφερες βόλτα να μου το πάρεις, άπιστε ή άπιστη, μπορεί να το δώσω στη χηρούλα, μπορεί να πάρω ένα φάρμακο στο ορφανό, να πάρω ένα παπούτσι στο άλλο που είναι που του αξίζει να πάει, θα πει «Δόξα σοι ο Θεός».

Εδώ κάνει μια διάκριση, η οποία, βλέπω από μια μικρά πείρα, ότι περνάει απαρατήρητη.

Άλλωστε εμείς δεν είμαστε Ροκφέλερ, ούτε Ποδοσάκηδες, ούτε Ωνάσηδες, να μπορούμε να καλύψουμε ανάγκας. Έχουμε ένα άλφα μικρό περίσσευμα ή με ένα μικρό υστέρημα. Θα υπολογίσεις, θα λογαριάσεις, πού πρέπει να το δώσεις.

Ώστε να πιάσει τόπο που λέμε, όπως λέει ο λαός, θέλω να δώσω κάτι, αλλά να πιάσει τόπο. Θέλω να δώσω ένα σακάκι από τον άντρα μου το μακαρίτη, αλλά να μην το ιδώ την άλλη μέρα στο Μοναστηράκι, στον παλιατζή.

Καταλάβατε; Να πιάσει τόπο κάπου που το έχει ανάγκη, και είμαστε υποχρεωμένοι να τις γνωρίζουμε τις ανάγκες. Εάν δε, δεν τις γνωρίζουμε εμείς τις ανάγκες, δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε, θα πρέπει διαμέσου άλλου να κάνουμε την ελεημοσύνη, να μην την κάνουμε εμείς απευθείας.

Και πιο συγκεκριμένα, διαμέσου του πνευματικού μας. Ήπα, λέει, δεν έκανανε απευθείας μόνοι τους την ελεημοσύνη, ώστε να μην ξέρουνε πού εδώσανε, ώστε αν τυχόν παραστρατήσει εκείνος, σκανδαλιστούμε κι εμείς και πούμε, να μου κοπεί το χέρι αν ξαναδώσω, γιατί ο Σατανάς έχει την δύναμη να μας δείξει κάτι ώστε να μας σκληρύνει να μην τις ξαναδώσουμε.

Και το έδιδαν στο πνευματικό τους, τότε εξομολογούντο επί το πλείστον στα μοναστήρια, στους ηγουμένους. Πήγαινε λοιπόν τα Χριστούγεννα, το Πάσχα που θα εξομολογηθεί, γέροντα, κράτησε και αυτές τις δέκα δραχμές και διέθεσες εσύ όπου ξέρεις Γι' αυτό βλέπαμε ότι έφευγαν βάρκες, καΐκια, ζώα με πράγματα φορτωμένα από τα μοναστήρια και επήγαιναν στους διαφόρους πτωχούς, που ήξεραν αυτοί πού είναι η χηρεία, πού είναι η ορφάνια, πού είναι η ανάγκη.

Ώστε να το συνοψίσω αυτό, σας λέγω ότι θα χωρίσει τους ανθρώπους σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Στους μεν θα πει, δεύτε να κληρονομήσετε. Για να κληρονομήσει ο άνθρωπος, για να αποδείξει ότι είναι κληρονόμος, πρέπει να αποδείξει τους τίτλους του, τη συγγενία, τους τίτλους.

Για να είμαι λοιπόν συγγενής με το Θεό και να δικαιούμαι από την κληρονομία, να κληρονομήσω από τη Βασιλεία του Θεού που έχει φτιάξει για εμάς από καταβολής κόσμου, πρέπει να είμαι αδελφός του Χριστού.

Να πιστεύω στον Χριστό, να ζω στην Εκκλησία του Χριστού, να κοινωνώ το σώμα και το αίμα του Χριστού, να χρησιμοποιώ τα μυστήρια, μετάνοια, εξομολόγηση του Χριστού, ώστε ο Χριστός να με θεωρεί αδελφόν Του, για να είμαι κατ' επέκταση παιδί του Θεού, να δικαιούμαι από τη Βασιλεία αυτή.

Μη πλανηθεί κανείς και πει ότι εγώ δεν ξέρω τι κάνει ο Χριστός, είμαι καλός άνθρωπος. Οι καλοί άνθρωποι όλοι, σαν το Φαρισαίο, σαν το μεγάλο αδελφό του Ασώτου, είναι όλοι στην κόλαση. Και οι σύγχρονοι καλοί άνθρωποι είναι στην κόλαση.

Η κόλαση μόνο χριστιανούς δεν έχει. Καλούς ανθρώπους είναι γεμάτη, όλοι οι καλοί άνθρωποι έχουν πάει στην κόλαση. Χριστιανούς μόνο δεν έχει, γι' αυτό αν νομίζετε ότι αυτά έχουν κάποια θέση, κρατήστε τα.

Τα έργα, τα αγαθά, τα ζητάει από τους πιστούς, από τα παιδιά του, από τους κληρονόμους. Δεν θα μείνετε μόνο στο να με πιστεύετε, θα κάνετε ό,τι κάνω και εγώ. Όπως εγώ είμαι πλούσιος και ανοιχτοχέρης προς όλες τις κατευθύνσεις των ανθρώπων που έχουνε ανάγκη, έτσι ακριβώς και εσείς.

Δεν θα πεις εγώ πιστεύω και ας τον άλλον να πεινάει, εγώ πιστεύω και ας τον άλλον να γυρίζει ξυπόλυτος, να γυρίζει ξυπόλυτος σαν το γελάδι. ή να είναι άρρωστος και να μην του πάρω ένα, αν μπορώ μια συνταγή, ένα φάρμακο ή να βοηθήσω τη χηρεία ή ορφάνια ή κάτι τι άλλο, όχι.

Αυτό το θέλει ο Θεός από τους ανθρώπους: να μην αρκούνται μόνο στο ότι πιστεύουν. Και ο Σατανάς πιστεύει, μα δεν πράττει. Γι’ αυτό λέγει: «Επείνασα και εδώκατέ μοι φαγεῖν· εδίψησα και εποτίσατέ με· ξένος ήμην και συνηγάγετέ με· γυμνός και περιεβάλετέ με· ησθένησα και επεσκέψασθέ με· εν φυλακή ήμην και ήλθατε πρός με». Διότι οι Χριστιανοί όλα αυτά τα λαμβάνουν σοβαρώς υπόψη.

Εμείς αποδεικνύεται ότι δεν είμεθα Χριστιανοί και είμεθα μάλλον στου μεγάλου αδελφού του Ασώτου

την θέση, από το ότι αυτή η ανάγκη των ανθρώπων μένει απαρατήρητος από μας. Εμείς μπορούμε να βρεθούμε στο νοσοκομείο, αν κάποιος συγγενής μας, στενός μας άνθρωπος, βρεθεί εκεί. Εάν όμως δεν αρρωστήσει με τη βοήθεια του Θεού κανείς εξ ημών, στο νοσοκομείο δεν βρισκόμαστε.

Εργάζεσαι βέβαια όλη την εβδομάδα άνθρωπε, δεν μπορείς να πας. Την Κυριακή όμως που τη χρησιμοποιείς; Νομίζουν ορισμένοι ότι αν θα βγουν έξω, να πάρουν αέρα καθαρόν, ότι θα προσφέρουν περισσότερο στον εαυτό τους από ό,τι να επισκεφτούν και ένα νοσοκομείο.

Εδώ λέει, ἐδίψησα καὶ ἐποτίσατέ με, έτσι, ἠσθένησα καὶ ἤλθετε πρός με.

Ένας χριστιανός που δεν έχει μία επίσκεψη στο σανατόριο, στη Νευρολογική Κλινική, σε ένα παθολογικό, δεν ξέρω πού, αυτός ο αδελφός του Κυρίου εκεί πέρα Έχεις τη γνώμη, δε θα είναι μάρτυς κατηγορίας εναντίον σου αύριο;

Θα είναι. Εμένα μου συνέβη σε φυλακές και σε νοσοκομεία που ερώτησα τη διεύθυνση. Υπάρχει κανείς εδώ να επισκεφτώ; Και μου είπανε, σε ένα μέρος μου είπανε για τέσσερους ανθρώπους και σε άλλο μέρος μου είπανε για τρεις και στις φυλακές μου είπανε για δύο ή για τρεις, οι οποίοι δεν έχουν ούτε ένα επισκεπτήριο.

Ένας μάλιστα είχε δικαστεί 20 χρόνια φυλακή και μου είπε ένας διευθυντής ότι 17 χρόνια έχει μέσα, ένα επισκεπτήριο δεν έχει. Καλά, δεν έχει πατέρα έτσι, δεν έχει μητέρα, δεν έχει αδέρφια, ή τα έχει κάπου στην επαρχία και δεν μπορούν να έρθουν.

Ας είναι και αυτό, δεν έχει φίλους, Χριστιανούς δεν έχει; Δεν θέλουμε ιδιαίτερη περίπτωση· όλοι, λέει, έχουν· δεν έχουν όλοι. Μα εγώ δεν ξέρω· ρώτησε να μάθεις, πήγαινε στον ιερέα, πήγαινε στην Επιτροπή του Φιλοπτώχου, στην Ενορία, να ρωτήσεις τι μπορείς να κάνεις, σε ποιον γαλατά μπορείς να πας να πληρώνεις το γάλα κατά μήνα, να προσφέρει μισό κιλό γάλα στα παιδάκια αυτά τα οποία φθίνουν στο υπόγειο.

Χίλιες δυο περιπτώσεις είναι που μπορούμε και χωρίς να χάσουμε τίποτα, να κάνουμε το καθήκον μας. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι φωνάζουν και λένε δεν υπάρχει Θεός, δεν υπάρχουν άνθρωποι. Και Θεός υπάρχει και άνθρωποι υπάρχουν, αλλά δεν είναι χριστιανοί, ώστε ο πόνος του άλλου να είναι και δικός τους πόνος, η ανάγκη του άλλου να είναι και δικιά τους ανάγκη, σ' αυτό δεν τον θέλει τέτοιο χριστιανό ο Χριστός, γι' αυτό του λέγει θα με δεις πεινώντα, διψώντα, θα, θα, θα, θα έρθεις να με βοηθήσεις και εγώ θα σε βοηθήσω.

Βέβαια ορισμένοι, όπως και αυτοί ερωτούν εδώ, πότε λέει σε είδαμε πεινώντα ή διψώντα ή ξένον ή και σε βοηθήσαμε; Και απαντά ο Κύριος και λέει το εξής. Εφ' όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε, το κάνεις σε μένα.

Ξέρετε εκείνο το περιστατικό, που μία κυρία προσηύχετο, διότι πίστευε πολύ στον Χριστό και τον παρακαλούσε να την επισκεφθεί στο σπίτι της, να πάει να ευλογήσει και το σπιτικό της.

Έφτασε μέχρι εκεί, είχε ευλογηθεί αυτή και θέλει να ευλογήσει τώρα και τις καρέκλες ο Χριστός. Υπάρχουν αμυαλιές στον κόσμο, πολλές, αυτή που σας λέγω δεν είναι τίποτα. Και παρουσιάστηκε ο Κύριος, έτσι λέγει, ότι θα έρθω αύριο, να σου ικανοποιήσω την επιθυμία σου.

Όταν άκουσε αυτή, πέταγε από τη χαρά της, σηκώνεται πρωί-πρωί, τα ξεσηκώνει εκεί πέρα και λοιπά να τα καθαρίσει, να τα φτιάξει και, ποιος την έπιανε. Εν τω μεταξύ, πήγε ένας επαίτης εκεί πέρα και της ζήτησε κάτι, λέει, κάνε μου τη χάρη λέει μια άλλη μέρα, του λέει τώρα έχω δουλειά, ετοιμαζόταν, έφτιαχνε, τον έδιωξε τον άνθρωπο, έπειτα πέρασε κάποιος άλλος αργότερα, το μεσημεράκι, ξανά της ζήτησε κάτι, τον έδιωξε τον άνθρωπο, διότι αυτή τακτοποιούσε εκεί πέρα και ετοίμαζε για τον Κύριο να την επισκεφτεί.

Τα έφτιαξε, εν πάση περιπτώσει, ήρθε μεσημέρι, ο Κύριος δεν φάνηκε. Κάθεται το απόγευμα εκεί, με ένα ξύλο στο χέρι, μην μπει κανιά κότα μέσα, μην τσιλερώσεις και τα τοιαύτα. Νά σου το απόγευμα ξανά, ένα γεροντάκι περνάει από εκεί, ζητάει λίγο νερό, φεύγα του λέει.

Πήγαινε παρακάτω να ζητήσεις. Ήταν πικραμένη αυτή. Γιατί;

Το βράδυ αργά, έκλεισε η μέρα, ο Κύριος δεν επήγε. Προσευχήθη το βράδυ και του ζήτησε λόγο, γιατί την εγέλασε, που αυτή τόσο τον περίμενε και τόσο τον ήθελε. Και της απήντησε ο Κύριος τη νύχτα και έτσι λέγει: εγώ ήρθα τρεις φορές, εν τούτοις με διώξες.

Ήρθα το πρωί και σου ζήτησα μια δραχμή, δεν μου έδωσες, εκαθάριζες εσύ. Ήρθα έπειτα εν τω προσώπω της γυναικός αυτής, με διώξες. Ήρθα το απόγευμα επίσης, με διώξες. Τι εφανταζόσουνα, ότι θα έρθω; Δεν λέγω στο Ευαγγέλιό μου ότι εμέ, είμαι εγώ ο ίδιος εν τω προσώπω των πτωχών, των ανθρώπων αυτών;

Ε, ξέρετε πόσα τέτοια γίνονται. Άνθρωποι οι οποίοι έχουν σχέση με εικονίσματα, έχουν σχέση με λυχνάρια, με καντήλια, με φυτίλια, με αυτά και λοιπά. Αλλά, όμως, είναι σκληροί στην ανάγκη του άλλου. Και πού ξέρεις εσύ ποιος είναι αυτός που είναι στην πόρτα εκεί τώρα, που σου χτυπάει; Αν είναι ο ίδιος ο Χριστός, αν είναι ο ίδιος ο Άγιος, πού το ξέρεις; Αν είναι η ίδια η Παναγία, πού το ξέρεις εσύ; Δεν το ξέρεις. Γι' αυτό κάνε τουλάχιστον μια σύντομη προσευχή. Αν πάλι θέλεις να ελέγξεις αυτόν, μη σου πάρει τη δραχμή ο άλλος, κάνε μια σύντομη προσευχή.