On Patience

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

My beloved brothers, today we will say a few words about patient endurance, because Holy Scripture tells us, whoever endures to the end will be saved. Patient endurance in our life is the most necessary thing of all. I underline it: it is the most necessary thing of all in our life. A person cannot live without patient endurance.

He must have patient endurance. But how can I endure when I am sick, when I suffer, when I am in poverty, when I have hardships, when so many things press in on me, how am I to bear them, when I have pains, how am I to undergo and endure the pains? God sees all of this, and He told us, whoever has patient endurance, whoever endures to the end, that one will be saved.

My brothers, all the Saints and the Just in this world had many illnesses, they had tribulations, they had deprivations, persecutions, exiles, torments, punishments. If they had no patient endurance, not only would they not become holy, but they would even be condemned. So it was through patient endurance that all of these became Saints. They received great grace,

and both here on earth and in the heavens, in Paradise, they will be glorified and will rejoice eternally, those who showed patient endurance. So we too, if we show patient endurance, but patient endurance as God wills it, not as we will it, a forced endurance. We will say, Glory to You, O God, for every trial. So we too must show patient endurance in our illnesses, in our trials. Let us glorify and give thanks to God like Job, like Lazarus, and all the Saints. And let us always say, Glory to You,

O God, Glory to You, O God, because through this small illness that God has permitted for us, these small torments that we pass through, if we show patient endurance, God is preparing for us a heavenly and eternal Kingdom.

So let us always keep in our minds, my brothers, Job, who was held to be the most just and the most holy of all. In his time he suffered as many torments as no one else did, so many calamities, so many losses, so many scorns, so many illnesses, and so many other things that cannot be told in words. Let us also remember Lazarus and the Rich Man. Tell me, what good did his wealth do the Rich Man, what good did the feasting do him, what good did the amusements and all that comfortable living do him,

the fine foods, the dances and the revelries? And now he is burning, and he himself will go on burning in Hell. Tell me, what harm did they do to Lazarus, the poverty, the hunger, the nakedness, his wounds, his torments, his pains, all that misery he passed through? And now Lazarus enjoys the good things of eternal life, and he will enjoy them eternally. So it is with us too, my brothers. Because we suffer here only for a while,

of course I do not know how much each one suffers, one a little and another more, when we show patient endurance and we go on to eternal life, then God will place us close to Abraham, close to Lazarus, and close to all the Saints, so that we may rejoice there eternally in the Kingdom of Heaven. Of which Kingdom, my beloved, may all people who endure in

this present life be counted worthy, all of us, to be saved and to gain eternal life, and there to live in joy close to the Saints, which I wish from my heart for all, as I said, for all who show patient endurance. For this reason, my brothers, it is required, however long we are still to be here, however much longer we have. You may say to me, I am young and I am suffering. The years pass. Is that not true?

The years pass, and the torments pass, and the days pass, and the hours pass. However much we are to hurt, however much we are to suffer, however much we are to go without here, these things will one day come to an end here, but there the joy never ends. For this reason, then, it is required and imposed upon us, my brothers, that we show patient endurance in all our trials, however great they may seem, I do not know, one less and another more. I pray that with strength from God we may endure to the end, and that we too may hear the blessed saying of the Gospel. Whoever endures to the end will be saved.

We must know, my brothers, that the devil is envious, he envies Christians, he is a hater of the good, he hates what is good. And when he sees Christians struggling, he hates them and makes a thousand and two attempts, especially of course against those who believe in God and fear God and keep the commandments of God and desire the salvation of their soul and labor for the salvation of other people. All these works distress the devil, they grieve him,

they burn him, he rages against them. And because he has no permission from God, he seeks to tempt them as he did Job, he seeks to torment them and to distress them, thinking that by these things he will draw them away from God, that they will murmur against God. That they will blaspheme, and so he will win them and make them his own. This is the devil's struggle. For this reason he often comes into the sick, to drive them to despair, that you will not get well,

that you will die, that you will undergo these things, that you will pass through these things, and so much more. But, my brothers, the devil is deceived, because the just, those who truly love God, nothing separates them from the love of God, neither tribulations, nor distress, nor poverty, nor illnesses, nor even death itself. And God gives him permission, the Lord gives permission to tempt the chosen ones, but God,

through the temptations, through the tribulations, through the illnesses, makes the Christians more radiant. He loves them, and through the temporary tribulations He makes them sharers of His glory and co-heirs of His Kingdom, and those who are disciplined a little will be greatly blessed. So Satan saw that every Christian was striving, and he came—and still comes—to every sick person and says, “You are going to die sick. Your life is a martyrdom.

Why go on like this? ” He plants these things in the person’s nous, the spiritual mind, among the logismoi—the intrusive thoughts—and says, “What do you know? You will end up where everyone else ends up. Put an end to it. Put an end to your life, and do not remain here enduring it. Do not endure. ” But, my brothers and sisters,

it is not to our benefit—it is not to our benefit—to betray our faith and appear faithless before God, who has permitted us a trial. I do not know how small or how great that trial may be. Therefore, as I said, we must endure to the end.

Every person who is tested here in this life must also keep certain counsels in mind. The first counsel, and the first commandment of God, is to love God with all our soul, with our heart, with our strength, and with our intellect; to remember Him always, and to take care always to keep all His commandments. The second counsel is to love all people, even those who treat us as enemies and hate us;

and to those who do us evil, let us always do good, so that we may become children of God, sons of God. And as a third counsel, we must regularly attend church with great eagerness, with great attention, and with reverence follow the Divine Liturgy. We should follow the readings and the sacred hymns that the priests and chanters sing and read,

gathering our mind, our intellect, and holding it upon God; listening attentively to the sacred words, with our thoughts always set on the heavens. But we must also find a virtuous and good spiritual father, to whom we confess our sins, and with the fear of God and much faith and much love receive the immaculate Mysteries, at the direction of our spiritual father.

And the fourth counsel: to read, to study, and to meditate upon the Holy Scriptures, the Holy Gospel, the Lives of the Saints, and other soul-profiting books. Furthermore, we must avoid the company of faithless, impious, and materially-minded men and women. I stress the word 'materially-minded, ' meaning those who set their minds on material things. For man was fashioned to become spiritual,

to love spiritual things and not material things. Material things will remain here, they will stay behind. So we must avoid them: we must not go to the theaters, we must not go to the cinemas, we must not go to nightclubs, to dance halls, to centers of dancing and amusement, to gambling houses, and the like. How many spend their lives in these dens, how many are guilty of these sins, wandering here and there. Sadly, of course, today the cinema has come into our home; it has entered,

it has managed to make its way in through the television. and now everyone has the cinema on television, right inside their own home. But, my brothers and sisters, show me: what does anyone gain by sitting there for hours on end, watching these programs? Sadly, they do not build us up spiritually; they tear us down—tear us down. As one blessed soul wrote to me: “I have fallen, Father,” she said. “I have fallen into the abyss.

I became entangled in sin, and now it has been two years since I received Holy Communion or went to my spiritual father, though I once lived a Christian life. And how did this happen to me? Because I was watching television. But now that I am bound, I beg you: say a prayer for me and show me what I must do to be set free, so that I may once again become the soul I was before I became entangled in the snares of the devil.

So the devil has managed to enter into the television, and today he fishes, he catches, not only the small, not only the young, but the elderly as well; not only people who have not started a family, but also the unmarried, the young men, the youths, the young women. How many he has seized today who now live in sin, and the cause is this instrument, which, instead of man using it for the salvation of his soul, instead of learning things and benefiting spiritually,

he watches immoral things and watches things that harm man, that harm the soul, and we are guilty and we do not realize it. He says, 'Well, what is it just to look? It is nothing. Did you suffer any harm from what you saw, from that which you saw?' But yes, you did suffer harm. Consider what happens to a beautiful white cloth when it comes into contact with some smudge, some filth: the stain remains upon the white. Is it not so?

So too with the soul of man: it is all-white from Baptism, but from the sins it beholds, even if it does not commit them, simply because it sees them, it sees with the eyes. As the divine Nikodemos says there, death entered in through the windows. And how many people have not been led astray through the eyes? One sees something and the thoughts begin; one sees something and desires it; one sees something and wants it. What is this? Through the eyes death enters in, and instead of man benefiting, he is caught in the snares,

and afterward he is taken captive, and sleep will not come to him, and he sits up, at night, and he thinks of this and thinks of that, and then he says, 'And what is life anyway, and if I do this, what will happen? Besides, even if I sin, when I go God forgives me.' But tell me, which of us has signed a paper guaranteeing that he will have time to commit the sin and then have time to go to the spiritual father to confess? How many do not die in the very hour of their sin, how many do not die and depart from life suddenly? Yes, we know these things, we see them all in our life.

And yet the television is the instrument that today corrupts the souls of young and old alike. That is why care is needed, my brothers; if possible, let us not open it again, let our eyes not look upon it again. A good religious book has been lost; the Gospel has been lost to us, that we might study it; a spiritual gathering has been lost, that we might go and hear the preacher; the sermons have been lost; the churches have been lost, where struggles are waged for our salvation. Why should we be drawn away from God? Why should we lose our soul?

Therefore, away from the nets of the devil. Have you seen what fishermen do? They set the net out from one end, they cast it in and spread it wide, wide, far and far away, and whatever they enclose within it, then they begin to draw their nets together and join them at the edge of the sea, and little by little they pull them in, and whatever little fish they catch, they make their own. The devil does the same: he casts his nets everywhere. He casts his nets in commerce; he casts his nets, as we said, in the television; as we said,

in the desires within you, to take you, to make you see something and desire it, and this too is a net. Therefore the person who understands the danger and sees it must flee, must flee far away, and not dwell upon the evil, never think upon what is wicked, never permit sinful thoughts within his spirit. For did not all sinners fall in this very way? And yet again, through the thoughts, they said: 'I have fallen, I will rise, I will go to the spiritual father, I will repent. I will not continue the evil, the sin; I will stop.

I want to become, to become, what shall I become? To become a man, as God wants me to be.' And many struggle, and they repent, and they return, and they are saved, my brothers. That is why we too must keep in mind: whatever is sinful, whatever is guilty, let us flee far away, far away, so that it does not Let us not be caught in the devil’s net, because afterward, beyond the grave, there is no repentance and no salvation. Our salvation depends on what we do here, and so does our perdition.

Here we will either lose our soul or gain it. Therefore, now, while our eyes are open, we must struggle and, as I said, keep far away from the devil’s nets. You understand what the devil’s net is. Of course, everything is plain to see. Let whoever recognizes it turn away from it and pray. Indeed, let all of us pray to God that He may give us eyes to see the devil’s nets, that we may never be caught in them, and that we may remain in the will of God,

so that the words of the Lord’s Prayer which we recite may also be fulfilled. For as Christians, we say the Lord’s Prayer. 'Our Father, Thy will be done.' For this to come to pass, we must therefore do the will of God. And the will of God is that we not commit sin, for sin becomes an obstacle to our being united with God. When there is a wall, can you see across to the other side, or pass across? You must set up ladders; and if the height is great, you cannot pass over. So it must be torn down; you must find the door. The door for us to enter into the other life is the will of God, and from here,

my sister, we must point out all the dangers and draw away from them.

Many visitors who come here tell me various things, many questions, and I in turn put questions to them: Do they keep the traditions that they received from their parents, from their father and from their mother? For parents, all parents, except for the faithless, except for those people who have no understanding of what family means, I have said that Christians lead their children into the will of God.

Some tell the truth, saying: 'Father, today I keep the commandment not to steal, because I heard it from my father and from my mother. I keep the commandment to be moral, and I conduct myself prudently, though of course with the attraction of the other sex, but I have a commandment that I must remain moral, and I endure and I hold fast there.' Therefore we must render obedience, as I said, to the will of God, and obedience to the traditions we have received, the ancestral traditions we have received; in general,

that is, what we as human beings must do here, in this life. So as an example of perfect human obedience toward God, we have the one and only example of our Savior Jesus Christ, who submitted Himself to His mother and to the one thought to be His father. The Lord of those who rule, before whom the Cherubim and the Seraphim tremble and whom all creation praises, the One to whom all creation submits,

both the rational and the irrational, He, my brothers, consented to submit Himself to human beings. How then do we not shudder, sinful as we are, when we call to mind our own pride and insubordination, which each of us shows even toward our parents, but above all toward God, whom we do not obey? Let us always call to mind our Master Christ, that we may imitate Him and become obedient ourselves to His will, so that we may not be led astray.

But every Christian, in order not to be led astray, must struggle; he must acquire weapons, strong weapons, to defeat the enemy. And this enemy in particular is the devil, and we must defeat him, the one who struggles day and night, every hour and every moment, and ceaselessly wars against us, afflicts us, and tempts us,

in order to lead us to his own will. And the first weapon, my brothers, against the enemy is, as the Scripture says, "I saw the Lord always before me, for He is at my right hand, that I may not be shaken." That is, at every step of ours, at every moment of ours, and throughout our whole life, we must call to mind that God is before us and sees us and hears us, and not only what we say and do but also what we think within our minds. When I have this weapon, then, and I war against the devil,

God is before me; can I steal? Can I speak shamefully? Can I speak idle words? Can I do evil? Can I commit sin? Since God sees me. It is one of the very greatest weapons, this which Holy Scripture mentions: "I saw the Lord always before me, for He is at my right hand, that I may not be shaken."

When He is before me and guards me and sees me, I cannot be shaken, I cannot do anything that is not permitted. The second weapon, my brothers, is for each of us to accustom himself, to accustom himself to say the prayer ceaselessly, that is, which prayer? The "Lord Jesus Christ"; we must accustom ourselves to say the prayer, "Lord Jesus Christ, have mercy on me." This weapon, when, not only when we make use of it,

but when the devil sees that we are ready to say this, to use this weapon, he trembles, he is put to flight, he flees far away, he withdraws, he cannot approach us. For this reason, then, it is a wondrous means to war against the devil, for our spirit continually to direct the prayer: My Lord Jesus Christ, have mercy on me; my Lord Jesus Christ, Son and Word of God, have mercy on me; continually, and then he cannot enter into our intellect, because the devil, as you know, is a spirit, and he comes as a spirit to speak to us.

When our own spirit speaks continually, he cannot say anything; he will indeed intrude and say this and that, but we will despise him, we will say the prayer, and then this weapon is able not only to drive away the devil, but also to unite us with God and to make us acquire the gifts of the Holy Spirit. But we must, my brothers, say this prayer with our heart, and continually, not once, twice, three times, and in some necessity when I cannot then say it out loud; no, always, and in our work too, of course.

It takes struggle, it takes struggle. And from when shall our struggle begin? We must begin as soon as we rise from our bed; that is, each one, when he rises from his little bed, from sleep, should say: Lord Jesus Christ, have mercy on me; let us say this both when we walk in the streets and when we get into our car and when we travel by railway and when we travel on a ship, on an airplane; let us not stop,

let us say the prayer continually, even when we work and when we eat and when we drink, and in a few words, at every time and at every hour, that is, always; and then the saying of the Gospel will hold true, "pray without ceasing," of course, but we must, my brothers, say it as we said, with our heart, with our soul, with faith, with reverence, with love, with longing, and with force,

if you will, forcing ourselves. Not for the mouth to say Lord Jesus Christ while the intellect and the heart say other things, think other things, and often wicked and contrary things. And this, my brothers, as I said, is the one and only weapon that we must use throughout our whole life. The third weapon against the devil is for every faithful one to employ humility, that is, not to be high-minded. A person should not be high-minded,

but should be lowly-minded, should consider that whatever he has is not his own, it is God's; whatever he has is foreign to him, it belongs to another. You will even say to me, is my body not my own? Can I not say my body, my hand, my eye? No, my brothers, neither our body, nor our hands, nor our feet, nor our whole being is our own, nor the soul, nor health, nor the strength we have to walk, to lift loads and burdens,

the work we do; the strength is not our own. Nor is the one who has wisdom and is wise to say that I understand and perceive these things; no, neither is the wisdom our own. The one who has money, to say it is not my money, it is not mine; no, nor is the rich man, for whatever each person has, even virtues he may have, and good works he may have, and prayers he may have, and fasts he may have, and almsgivings he may have,

all of it, all of it, my brothers, is of the divine grace of God, without which we can do nothing. When in this way each faithful one, each person, is lowly-minded, how does God look upon them, where does He look? Upon the humble and those meek of heart, as the Holy Spirit tells us through the wise author of the Proverbs: upon whom shall I look, He says,

but upon the meek and humble of heart, who tremble at My words? God will shelter us and guard us. For when the Holy Spirit rests in the hearts of people, how is it possible for the devil to approach in order to come and sow the tares? He cannot, my brothers; in the humble person the devil cannot work, he cannot accomplish his work, for wherever the devil sees

humility he is afraid and flees, he flees, he flees far away.

Fourth, and as the fourth weapon, every Christian must employ love, but pure and true love, with all the soul and all the heart. The one who has love, my brothers, has God with him; God is love, as the Scripture says: God is love, and the one who abides in love abides in God, and God in him.

When, therefore, a person has God with him as protector and helper, then whom shall he fear?

Listen, as we all know, wherever there is light, at once the darkness flees. Where there is truth, falsehood is driven away. And where God is—where God is present—the devil flees like lightning. You have surely seen lightning coming down from heaven to the earth. That is how the devil vanishes. So every Christian must

use these four weapons, calling upon God to help him; and if any one of us, being human, is wounded, he must run at once to the physician, that is, to the spiritual father, to repentance and confession. He should seek healing, and he will receive it at once. These, then, are the weapons with which we shall fight the devil.

The first, as we said, is this: “I have set the Lord always before me; because He is at my right hand, I shall not be shaken. ” That is, we must remain aware that God is present everywhere. The second weapon is, 'Lord Jesus Christ, have mercy on me.' The third weapon is humility: let us be humble, my brothers, and not nurture in our soul the egotism that we are something. The humble person is saved, and as Scripture says,

'He gives grace to the humble' — only the humble receive grace. The third weapon, and the fourth, is our love toward God and toward our neighbor, which I pray we all may acquire. On these we also have many examples; that is, when a person feels the omnipresence of God, then, as I said, it is hard for him to sin, hard to do evil; but when he does not feel it, then he does evil easily.

The thief, when he looks around and sees that no one is watching him, can steal, can snatch, can do whatever he wants. Or another, who commits a sin, when he is alone, shuts the door, no one sees him, he thinks he is alone, and he commits the sin. But what do we see? David sinned, because he did not consider that God was before him. Joseph fled from sin, because he considered that God was before him, and he said to the wicked and shameless woman,

his mistress, who was urging him to sin, 'How shall I do this wicked thing and sin against God?' And so he did not sin, he did not sin. David, after his sin, repented, wept, mourned, fasted, kept vigil, and God forgave him; and so as not to sin from then on, he would say — David said it — 'I have set the Lord ever before me, that I may not be shaken.'

I fixed it well in my mind, before my eyes, that Christ, God, was before me, so that I would not sin. In the same way, my beloved, we too must feel that God is everywhere present, as the blessed priests say there at the beginning of every service, the beginning of the Office: 'O Heavenly King, Comforter, the Spirit of Truth,

who art everywhere present and fillest all things.' That is, God is everywhere; wherever we go, we breathe God; God is before us. Let us feel this, so that we may not have the boldness to sin. When a person thinks well on this, when God is before him, he cannot do evil; and as we see, my brothers, sin — He chastises it, both here in this temporary life and in eternal life. Therefore, we must love God with all our soul and with all our heart,

and we must fear sin very, very deeply. For the Prophet David himself says, “The Lord preserves all who love Him, but all sinners He will destroy. Take heed, my brothers; I return to the patient endurance that all the faithful must practice. My brothers, all illnesses, all afflictions, all sicknesses, all temptations,

all distresses — all of these are a visitation of God, they are healing medicines for the soul; without them it is very hard for the soul to be saved. That is why our Lord Jesus Christ charged His disciples, and through them He charges us and every person who wishes to stand firm and

come to the knowledge of truth, and He said, 'In the world you shall have tribulation, and through many tribulations you shall enter into life.' He writes it clearly. Listen, we have heard it: through many, not few, tribulations you shall enter into life. Saint Isaac the Syrian said, “Take away temptations and tribulations,

and there would be no saint and no one saved. ” And as temptations and tribulations increase, so too do the crowns increase. That this is entirely true is shown by countless examples: the Prophets, the Apostles, the Martyrs, the monastic saints, and all the righteous. We have the most righteous and most holy of all: Job in his sufferings, Joseph in his temptations,

as the books tell us; the holiest of all and our Prophet, the Honorable Forerunner, and so many others — Athanasii, Chrysostoms, Basils, and so many others, so many nameless martyrs, ascetics, and righteous ones, who were tested, my brothers. They were tested like gold in a furnace, but 'having been chastised a little, they shall be greatly benefited, ' as it was said, they shall be benefited; and having passed through fire and water, they came into refreshment, they came into the joy of our Lord,

into that joy concerning which the Lord said to His disciples, 'You shall be sorrowful,' He tells them, 'a little while in this world, but this sorrow shall be turned' — into everlasting joy, into a joy that no one can take from you; that is, this joy will be unfailing, no one can take it away. So there is need of patient endurance, and of great endurance, since by impatience and distress we gain nothing, but rather are harmed. The Lord commended and commends to all people patient endurance — I repeat it:

'He who endures to the end shall be saved'; and, 'In your patient endurance, ' He says in another place, 'possess your souls'; and elsewhere He says, 'You have need of patient endurance.' Through patient endurance, therefore, let us run the race set before us, looking to Jesus, the author and finisher of our faith, who, my brothers, first suffered, first was afflicted, was reviled, was reproached, was spat upon, was mocked, was crucified,

was crowned with thorns, was given vinegar and gall to drink, leaving us an example, that we too might follow in His footsteps; for our Lord did no sin, neither was guile found in His mouth. He, the sinless one, the faultless one, the blameless one, endured all things — why? For us sinners, the guilty, the disobedient, the ungrateful, His enemies; to save us, to free us from eternal condemnation,

to free us from the bonds of Hades and of corruption, to raise us up to the heavens and to grant us eternal life, the ancient blessedness, my brothers, Paradise; to make us His children, to make us His children and joint heirs of His Kingdom. Therefore, my brothers, let us too show patient endurance in the afflictions of this present life, for these afflictions that we will pass through — and

that everyone who passes through them — work out joy, rest, unending rest, unending rest. We must therefore, and for the benefit of our own soul, endure everything without grumbling, and instead glorify and thank God for whatever He permits for us — provided only that the torments we go through are not ones we create for ourselves, that we do not make for ourselves. For an illness, a sickness, may appear to be a cross, and many people say,

'This man has a cross,' he has a cross and suffers, the poor soul, for years; yes, they say, but let us not fasten ourselves permanently to that cross. That is, there are people who drink their wine, drink their ouzo, eat too much food, the stomach breaks down, we go to the hospital, have an operation, they remove the stomach, and then, oh, the stomach hurts — that is, the person himself is the cause of his life's sufferings. Or another smokes heavily, ruins his lungs, becomes emphysemic, goes to the sanatorium and says, 'Oh, what was the cause?'

The person himself, because, because, if he had not committed this abuse, if he had not put in his mouth that little cigarette which they think is — what is it, what is it? — it is Satan himself, who destroys the person. So let us not create our own illnesses and sufferings and make our own crosses, because then not even God can make us well — that is, He cannot make us well, He cannot help us — because you did something on your own; who told you to do that? Therefore, whatever God permits,

whatever comes from God, let us accept it with joy and glorify and thank God, because, as I said, our afflictions procure for us eternal joy, eternal joy.

We must know, my brothers, that temptations have not ceased from the life of man, nor will they cease until that moment when we surrender our spirit, when we depart, that is, from this life; the temptations will not cease, they will not cease, because, as the Saint said, without temptations it is impossible to be saved; that is why God permits these trials.

Of course everyone will react to this and say: how can I possibly be patient when I have incurable cancer, when they cut off my arm, when they cut off my leg, when I lose my eyesight and cannot see? How am I to endure? How am I to be patient when I am sick year after year, when my illness never gets better?

What am I to say, how am I to get through my life? Of course, at first glance it seems justified for each of us to say, how can I be patient, this is no life, I cannot bear any more, every day the same business with the pills, with this and with that, with the fevers, with the pains. You know, there are some illnesses that bring great pain. I remember one case. Back when I was in the hospital they brought in a sick man, a perfectly ordinary man, a young man, and married, with little children I think,

I do not know exactly what he had, but he had such terrible pain in his lungs, he had cancer in his lungs, and he cried out for three days, there in that ward, three days, while they tried to settle him. They gave him injections to stop the pain, nothing. The medicines had no effect on him. No one would ever wish a person to suffer so much, to reach such a point that he can no longer bear the pain and cries out, oh, continually, day and night,

and sees his little children and his family visiting him there, and he weeps and laments and is afraid he may die. After three days, in the end, they took him away, they took him there, to the cancer ward they took him; what became of him I do not know. In any case it was a case where this man suffered so very much. Perhaps we too may one day come to such a point. That is, we may find ourselves in a hard place, unable to bear the pains and the operations and this and that and all the rest. But here patient endurance is needed.

You will ask me, why? Listen: God fashions great pain, but He also fashions a great crown in the life to come. In the next life those sick ones will shine all the brighter, the ones who did not grumble but bore their illness with patient endurance and said, Glory to God, just as many Saints did. Many Saints closed their eyes glorifying God, and many, rather than deny God, went all the way to martyrdom. Which of the martyrs shall we name first, which shall we point to?

What did all the martyrs suffer, what tortures, and for what? For God, to gain eternal life, the eternal joy. Here the illnesses will one day come to an end, one day they will reach their limit, there is no more. One day it will happen, what will happen, what do they call it, a funeral they call it, there will be a funeral, and our relatives and our friends will take us and carry us there, to that little spot that belongs to us, and we will pay off our debt. For each one of us, all of us, we have borrowed from the earth. And what have we borrowed?

The things we eat and take, the water and the food and the fruit and all the things we eat, and we grew and one of us became ten, another fifty, another sixty, another a hundred kilos, and some perhaps even more. This debt we have taken from the earth, and one day we will pay it back. So the day will come when we will go and say, take back the kilos I took from you, take them back into the earth. But the flesh, the flesh is destined to rise again, and God will raise us up, and there we will pass through the judgment, and He will say, come here; to you, back then, I allowed certain illnesses,

certain sufferings, as men call them; well, you endured with patience and you glorified God, so come and become an heir of My Kingdom, come, gain the joy, the eternal joy. Therefore, my brethren, let us not be bent down, let us not grow little in faith, let us not lose our patient endurance. Let us endure to the end, however great the sufferings may be, and we will say, Glory to God, and so it will come to an end, if only I bear it. So all people must practice patient endurance. Patient endurance for husbands and wives, to bear with one another, not to nag, not to quarrel.

Patient endurance for those to whom God gives children, not to avoid childbearing, but to have children, as many as...

Αγαπητοί μου αδελφοί, σήμερα θα πούμε λίγα λόγια για την υπομονή, διότι η Αγία Γραφή μας λέγει, ο υπομείνας εις τέλος σωθήσετε,

η υπομονή στη ζωή μας είναι το αναγκαιότερο από όλα, το υπογραμμίζω, είναι το αναγκαιότερο από όλα στη ζωή μας, ο άνθρωπος χωρίς υπομονή δεν μπορεί να ζήσει, Πρέπει να κάνει υπομονή, μα μπορώ να κάνω υπομονή, όταν είμαι άρρωστος, όταν υποφέρω, όταν έχω φτώχεια, όταν έχω ταλαιπωδίες, όταν έχω τόσα πράγματα που με πιέζουν, πώς να τα υποφέρω, όταν έχω πόνους, πώς να υποστώ και να υπομείνω τους πόνους Όλα αυτά ο Θεός τα βλέπει και

μας είπε, όποιος έχει υπομόνη, όποιος θα κάνει υπομόνη μέχρι τέλος, εκείνος θα σωθεί Αδελφοί μου, όλοι οι Άγιοι και οι Δίκαιοι εις τον κόσμο τούτον, είχαν ασθένειες πολλές, είχαν θλίψεις, είχαν στερήσεις, διωγμούς, εξορίες, βασάνους, τιμωρίες Εάν δεν έχουν υπομονή, Όχι μόνο δεν θα αγίαζουν, Αλλά και θα

κολλάζουν το, Δια της υπομονής λοιπόν, Όλοι αυτοί έγιναν Άγιοι, Έλαβαν μεγάλη χάριν, Και εδώ εις την γη και εις τους ουρανούς, Εις των παράδεισων, Θα δοξάζονται και θα χαίρονται αιωνίως, Αυτοί που έκαναν υπομονή, Έτσι και εμείς, Αν κάνουμε υπομονή, Αλλά υπομονή όμως, Όπως τη θέλει ο Θεός, όχι όπως τη θέλουμε εμείς αναγκαστική υπομονή Θα λέμε δόξαση ο Θεός για κάθε δοκιμασία Έτσι και εμείς πρέπει να κάνουμε υπομονή στις ασθενείες μας, στις δοκιμασίες μας Να δοξάσουμε και να ευχαριστούμε τον Θεό όπως ο

Ιώβ, όπως ο Λάζαρος και όλοι οι Άγιοι και να λέγουμε πάντοτε δόξαση ο Θεός, δόξαση ο Θεός, διότι με αυτήν την μικρά ασθένεια που επέτρεψε ο Θεός σε μας, αυτά τα μικρά βάσανα που περνάμε, εάν κάνουμε υπομονή, ο Θεός μας ετοιμάζει βασιλείαν ουράνιων και αιώνιων.

Ας έχουμε λοιπόν αδελφοί μου στο νου μας πάντοτε τον Ιώβ, ο οποίος εννοείτο ο δικαιότερος και ο αγιότερος πάντον, εις την εποχή του υπέφερε τόσα βάσανα, τόσων κανείς άλλος, τόσες συμφορές, τόσες ζημιές, τόσες καταφρονήσεις, τόσες ασθένειες και τόσα άλλα που δεν λέγονται με λόγια Ας ενθυμούμεθα ακόμη και των λάζερων και των πλούσιων, για πεςτε μου τι τον ωφέλησε τον πλούσιον ο πλούδος, τι τον ωφέλησαν τα φαγοπότια, τι τον ωφέλησαν οι διασκεδάσεις και όλη αυτή η καλοπέραση, τα καλά φαγητά, οι χωροί και τα γλέντια και τώρα καίγεται και θα καίγεται ο νίος στην κόλαση μου Για πέστε μου, τι

έβλαψαν των Λάζαρων, η φτώχεια, η πείνα, η γυμνότης, οι πληγές του, τα βάσανά του, οι πόνοι του, όλη αυτή η συμφορά που πέρασε Και τώρα ο Λάζαρος απολαμβάνει τα αγαθά της αιωνίου ζωής και θα τα απολαμβάνει αιωνίως, έτσι και εμείς αδερφοί μου Επειδή υποφέρομαι εδώ προσωρινά, βέβαια δεν ξέρω πόσο καθένας, άλλος γίγο και άλλος περισσότερο,

όταν θα κάνουμε υπομονή και θα πάμε εις την αιώνια ζωή τότε θα μας τοποθετήσει ο Θεός κοντά εις τον Αβραάμ, κοντά εις τον Λάζαρον και κοντά εις όλους τους Αγίους για να χαιρόμαστε εκεί αιωνίως εις την Βασιλεία των Ουρανών Της οποίας ήθεε αγαπητοί μου όλοι άνθρωποι όσοι υπομένουν εις την παρουσία ζωή να αξιοθούμε πάντες, να σωθούμε και να κερδίσουμε την αιώνιον ζωή και εκεί να ζούμε τη χαρά κοντά στους Αγίους που εύχομαι από καρδίες για όλους είπα όσοι κάνουν υπομονή.

Γι' αυτό αδελφοί μου επιβάλλεται όσο θα είμαστε, πόσο θα είμαστε ακόμη, να θα μου πείτε εγώ είμαι νέος και υποφέρω, τα χρόνια περνούν, δεν είναι αλήθεια, περνούν τα χρόνια και τα βάσανα περνούν και οι μέρες περνούν και οι ώρες περνούν, πόσο θα πονέσουμε, πόσο θα υποφέρουμε, πόσο θα ειστερηθούμε εδώ, αυτά κάποια μέρα εδώ θα τελειώσουν, αλλά εκεί η χαρά δεν τελειώνει ποτέ. Γι' αυτό λοιπόν πρέπει και επιβάλλετε αδερφοί μου να κάνουμε υπομονή σε όλες μας τις δοκιμασίες Όσο μεγάλες κι αν φαίνονται δεν ξέρω άρως λιγότερο κι άλλως προσώτερο Εύχομαι από Θεού δύναμη να υπομείνουμε μέχρι τέλος και να ακούσουμε κι εμείς το ευρωγημένο ρητόν του Ευαγγελίου Ο

υπομείνας της τέλος σωθήσετε

Πρέπει να γνωρίζουμε αδερφοί μου ότι ο διάβολος

είναι φθονερός, φθονεί τους χριστιανούς, είναι νησόκαλος, μισεί το καλόν Και όταν βλέπει χριστιανούς να αγωνίζονται, τους μισεί και κάνει χιλιαζύο προσπάθειες, ιδίως βέβαια σε εκείνους που πιστεύουν τον Θεόν και φοβούνται τον Θεόν και τηρούν τα συντολές του Θεού και επιθυμούν τη σωτηρία της ψυχής των και εργάζονται για την σωτηρία των άλλων ανθρώπων. Αυτά όλα τα έργα των διάβολων, των στενοχωρούν, των θλίβουν, των καίνε, αυτός λυσά εναντίον τον. Και επειδή δεν έχει άδεια από τον Θεόν,

ζητεί να τους πειράζει όπως τον Ιώβ, ζητεί να τους βασανίσει και να τους στενοχωρήσει, νομίζον ότι με αυτά θα τους απομακρύνει από τον Θεόν, θα αγωγήσουν εναντίον του Θεού. Θα βλασφημίσουν και έτσι θα τους κερδίσει και θα τους κάνει δικούς του. Αυτός είναι ο αγώνας του διάβολου. Γι' αυτό έρχεται πολλές φορές μέσα τους ασθενείς, να τους απελπίζει ότι δεν γίνεσαι καλά, ότι θα πεθάνεις, ότι θα υποστείς αυτά, θα περάσεις αυτά και τόσα άλλα. Αλλά, αδερθή μου, πλανάτε ο διάβολος, διότι οι δίκαιοι, αυτοί που αγαπούν τον Θεό αληθινά, δεν τους χωρίζει τίποτε από την αγάπη του Θεού, ούτε θλίψεις, ούτε στενοχώριες, ούτε φτώχειες,

ούτε αρρώστιες, ούτε ακόμη αυτός ο θάνατος. και ο Θεός του δίδει την άδεια, δίδει την άδεια ο Κύριος να πειράζει τους εκλεκτούς, αλλά ο Θεός με τους πειρασμούς, με τις θλίψεις, με τις αρρώστιες, τους κάνει λαμπροτέρους τους χριστιανούς, τους αγαπά και δια τα σπαρανικρά θλίψεις τους κάνει συγκοινωνούς της δόξης, της δόξης του και συγκληρονόμως της βασιλείας του και ο λίγα παιδες έντες πως να έχει γραφεί μεγάλα εμπεργετιστήσονται. Είδε λοιπόν ο σατανάς ότι ο κάθε χριστιανός ενεργεί,

ήρθε στον κάθε άρρωστο, έρχεται στον κάθε άρρωστο και του λέει, θα πεθάνεις άρρωστος, η ζωή σου είναι μαρτυρική, τι κάθεσαι, τι κάθεσαι και τις βάζεις μέσα στο νου του, στο νου του ανθρώπου, μέσα στους λογισμούς και του λέει, τι να ξέρτα, εκεί που θα πάνε και οι άλλοι θα πας και εσύ, βαλετέρως, βαλετέρμα στη ζωή και μην κάθεσαι και υπομένεις, να μην υπομείνεις, αλλά αδελφοί μου, δεν μας συμφέρει, δεν μας συμφέρει να προδώσουμε την πίθη μας και να φανούμε, να φανούμε άπιστοι ενώπιον του Θεού που μας επέτρεψε

μια μικρή δοκιμασία, δεν ξέρω πόσο μικρή είναι ή πόσο μεγάλη είναι, γι' αυτό επιβάλλεται όπως είπα, να υπομείνουμε μέχρι τέλος.

Κάθε άνθρωπος που δοκιμάζεται εδώ σε αυτή τη ζωή πρέπει να έχει υπόψη του και ορισμένες συμβουλές, δηλαδή σαν πρώτη συμβουλή και σαν πρώτη εντολή του Θεού είναι να αγαπήσουμε τον Θεό με όλη μας την ψυχή, με την καρδιά μας, με τη δύναμή μας, με τη διάνοιά μας, να τον ενθυμούμεθα πάντοτε και να προσέχουμε πάντοτε να φυλάτουμε όλες τα συντολάς του. Δεύτερη συμβουλή είναι να αγαπάμε όλους τους ανθρώπους, ακόμη και εκείνους που μας εχθρεύονται και μας μισούν και

εις εκείνους που μας κάνουν κακόν, εμείς να τους κάνουμε πάντοτε καλόν, δια να γίνουμε παιδιά του Θεού, τέκνα Θεού Και σαν τρίτη συμβουλή πρέπει

τακτικά να εκκλησιαζόμεθα με πολλή προθυμία, με πολλή προσοχή και με ευλάβεια να παρακολουθούμε την Θεία Λειτουργία, να παρακολουθούμε τα αναγνώσματα τους Ιερούς Υμνους τα οποία ψάλλουν και αναγνώσκουν οι Ιερείς και οι Ιεροψάρτε, να μαζεύουμε το μυαλό μας, το νου μας και να τον έχουμε εις τον Θεόν, να αγγούμε με τα προσοχή τα Ιερά Λόγια και οι σκέψεις μας να βρίσκεται πάντοτε εις των ουρανών,

αλλά πρέπει να βρούμε και έναν ενάρετον και καλόν πνευματικόν, εις τον οποίο να εξομολογούνθα τις αματείες μας και με Θεόν Θεού και πίστην πολλήν και αγάπην πολλήν να μεταλαμβάνουμε των αχράντων μυστηρίων, κατόπιν εντορίς του πνευματικού. και τέταρτη συμβουλή να αναγεινώσουμε, να διαβάζουμε, να μελετάμε τας Αγίας Γραφάς, το Ιερό Ευαγγέλιο, τους Βίρους των Αγίων και άλλα ψυχοφελή βιβεία. Ακόμη πρέπει να αποφεύγουμε τας συναλαστροφάς απίστων των ασεβών και υλοφρόνων ανδρών

και γυναικών. Υπογραμμίζω τη λέξη υλοφρόνων, αντί υποφρονούν τα υλικά, εφόσον ο άνθρωπος είναι πλασμένος να γίνει πνευματικός, να αγαπάει τα πνευματικά και όχι τα υλικά πράγματα, τα υλικά πράγματα εδώ θα μείνουν, εδώ θα μείνουν, πρέπει λοιπόν να αποφεύγουμε και να μην πηγαίνουμε στα θέατρα, να μην πηγαίνουμε στους κινηματογράφους, Να μην πηγαίνουμε σε κέντρα, σε αίθουσες χωρών, κέντρων χωρών και διασκεδάσεων, χαρτοπαικτών και τα λοιπά Πόσοι δεν περνούν τη ζωή τους μέσα σε αυτά τα καταγόγια, πόσοι δεν είναι ένοχοι επάνω σε αυτές τις αμαρτίες, γυρίζουν από εδώ και από εκεί Δυστυχώς βέβαια σήμερα

ο κινηματογράφος ήρθε μέσα στο σπίτι μας, εμπήκε, κατόρθωσε να μπει μέσα στην τηλεόραση και να τον έχουν όλοι οι άνθρωποι, τον κινηματογράφο, μέσα στην τηλεόραση, μέσα στο σπίτι τους. Αλλά αδερφοί μου, για δείξτε μου ποιο είναι το κέρδος κάθε ανθρώπου που κοιτάζει εκεί ώρες ορόκυρες και παρακολουθεί αυτά τα έργα, τα οποία δυστυχώς δεν είναι έργα προς οικοδομήν πνευματικήν, Αλλά είναι έργα που κρυμίζουν, κρυμίζουν, όπως μου έγραφε μια ευλογημένη ψυχή, γκρεμίστηκα μου λέει πάτε, που, που, γκρεμίστηκα στο βάραθρο, έπεσα μέσα, έβλεξα με την αμαρτία και τώρα έχω δύο χρόνια

να κοινωνήσω, έχω να πάω στον πνευματικό που εγώ ζούσα τη χριστιανική ζωή και από τι το έπαθα αυτό, διότι παρακολουθούσα την τηλεόραση, μα τώρα που δέθηκα, σε παρακαλώ, κάνε μια ευχή και δείξε μου τι πρέπει να κάνω για να ελευθερωθώ, να ξαναγίνω αυτή η ψυχή που ήμουν πρωτού μπλεκτός στα δίκτυα του διάβολου. Λοιπόν ο διάβαλος κατόρθωσε και μπήκε μέσα στην τηλεόραση και σήμερα ψαρεύει, πιάνει, όχι μικρούς, όχι νέους, αλλά και ηλικιωμένους, όχι ανθρώπους που δεν έχουν δημιουργήσει οικογένεια, αλλά και αγάμους, νέους, νεαρούς, νέες, πόσους δεν έχει συλλάβει σήμερα και ζουν μέσα στην αμαρτία και η αιτία να

είναι αυτό το όργανο το οποίο αντί να το χρησιμοποιήσει ο άνθρωπος για τη σωτηρία της ψυχής του, αντί να γνωρίσει πράγματα και να ωφεληθεί πνευματικά, βλέπει ανήθικα και βλέπει πράγματα τα οποία ζημιώνουν τον άνθρωπο, ζημιώνουν την ψυχή και είμαστε ένοχοι και δεν το καταλαβαίνουμε. Ε, λέει, τι είναι να είδεις, Είναι τίποτε, Έπαθες τίποτε που είδες, Εκείνο που είδες, Αν έπαθες, Ότι παθαίνει ένα ωραίο ύφασμα λευκό, Όταν θα έρθει σε επαφή, Με κάποια μουτζούρα, Με κάποια λέρα, Μένει λέρα πάνω στο λευκό, Έτσι δεν είναι, Έτσι και η ψυχή του ανθρώπου, Είναι ολόλευκή από το βάφτισμα, Αλλά από τις αμαρτίες που βλέπει, Μπορεί να μην τις κάνει,

Α διότι τις βλέπει, Βλέπει με τα μάτια, πως λέγει εκεί ο Θείος Νικόδημος, ότι εισήλθεν ο θάνατος διά των θηρίδων, και πόσοι άνθρωποι δεν έχουν πλανηθεί από τους οφθαρμούς, βλέπει κάτι και αρχίζουν οι λουγισμοί, βλέπει κάτι και το επιθυμεί, βλέπει κάτι και το θέλει, τι είναι αυτό, από τα μάτια εισέχεται ο θάνατος, και αντί να ωφεληθεί ο άνθρωπος, πιάνεται στις παγίδες και μετά εχμαλωτίζεται και δεν του πηγαίνει ύπνος και κάθεται, Το βράδυ και σκέφτεται το ένα, σκέφτεται το άλλο και μετά λέει και τι είναι η ζωή και αν το κάνω αυτό τι θα γίνει. Εξάλλω ο Θεός και να αμαρτήσω όταν πάω με συγχωρεί. Αλλά για πεςτε μου, ποιος από μας έχει κάνει χαρτάκι ότι θα προλάβει να κάνει την αμαρτία και μετά

θα προλάβει να πάει στο πνευματικό να εξομολογηθεί. Ποιος, πόσοι δεν πεθαίνουν κατά την ώρα της αμαρτίας, πόσοι δεν πεθαίνουν και δεν φεύγουν από τη ζωή εκτάκτως. Ναι, τα γνωρίζουμε αυτά, όλα τα βλέπουμε στη ζωή μας, μα όμως η τηλεόραση είναι το όργανο που σήμερα διαφθείρει ψυχές μικρών και μεγάλων. Γι' αυτό χρειάζεται αδελφοί μου προσοχή ή δυνατόν μην την ξανανοίξουμε, να μην ξανακοιτάξουν τα μάτια μας. Εχάθηκε ένα ωραίο θρησκευτικό βιβλίο, εχάθηκε το Ευαγγέλιο να το μελετήσουμε, εχάθηκε ένας κύκλος πνευματικός να πάμε να ακούσουμε τον Κύρκα, εχάθηκαν τα κηρύγματα, εχάθηκαν οι εκκλησίες που γίνονται αγώνες για τη σωτηρία μας, γιατί να απομακρυνθούμε από τον Θεό, γιατί

να χάσουμε την ψυχή μας Γι' αυτό λοιπόν μακριά από τα δίχτυα του διαβόλου, είδατε τι κάνουν οι ψαράτες, βάζουν το διχθάκι από τη μια άκρη, βάζουν μέσα και κάνουν πλάτος, πλάτος, μακριά, μακριά, μακριά και ό,τι περκλήσουν μέσα εκεί, μετά αρχίζουν τα διχθάκια τους και τα ενώνουν στην άκρη της θάλασσα και λίγο, λίγο τα τραβάνα και όσα ψαράκια πιάσουν και έρνουν δικά τους. Το ίδιο κάνει και ο διάβολος, ρίχνει τα δίχτυα του παντού, ρίχνει τα δίχτυα του στο εμπόδιο, ρίχνει τα δίχτυα του όπως είπαμε και στην τηλεόραση, όπως είπαμε και στις επιθυμίες μέσα να σε πάρει να δεις κάτι και να το επιθυμήσεις και αυτό είναι δίχτυ.

Γι' αυτό ο άνθρωπος που καταλαβαίνει τον κίνδυνο και τον βλέπει, πρέπει να αποφεύγει, να αποφεύγει μακράν και να μην λογίζει δεδοκακόν, ποτέ να μην σκέφτεται το πονηρόν, ποτέ να μην επιτρέπει λογισμούς αμαρτωλούς μέσα στο πνεύμα του, γιατί, γιατί έτσι δεν έπεσαν όλοι, οι αμαρτωλοί έτσι, αλλά πάλι με τους λογισμούς, είπανε έπεσα, θα σηκωθώ, θα πάρω στο πνευματικό, Θα μετανοήσω, Δε θα ξανασυνεχίσω το κακό, Την αμαρτία, Θα πάψω, Θέλω να γίνω, Να γίνω, Τι να γίνω, Να γίνω, Άνθρωπος, Όπως με θέλει ο Θεός, Και πολλοί αγωνίζονται,

Και μετανοούν, Και επιστρέφουν, Και σώζονται αδελφοί μου, Γι' αυτό και εμείς να έχουμε κατά νου μας, Οτιδήποτε είναι αμαρτωλόν, Οτιδήποτε είναι ένοχον, Να φεύγουμε μακράν, Μακράν, Να μην μας, πιάσει το δίχτυ του διαβόλου, γιατί μετά, πέραν του τάφου, δεν υπάρχει μετάνοια, δεν υπάρχει σωτηρία, από εδώ εξαρτάται η σωτηρία μας, από εδώ εξαρτάται και η απώλειά μας, από εδώ θα χάσουμε την ψυχή μας και εδώ θα την κερδίσουμε, γι' αυτό χρειάζεται τώρα που είναι ανοιχτά τα μάτια μας, να κάνουμε αγώνα, να απομακρυνθούμε, είπα, από τα δίχτυα. Το δίχτυ το καταλαβαίνετε ποιο είναι του διαβόλου, βέβαια φαίνονται όλα φαίνονται, εκείνος που καταλαβαίνει ας απομακρυνθεί και ας παρακαλέσει να παρακαλέσουμε όλοι οι άνθρωποι των Θεών να μας δώσει οφθαρμούς να βλέπουμε

τα δίχτυα του διαβόλου και να μην μας συλλάβει ποτέ και να μείνουμε στο θέλημα του Θεού για να υπαγηθέψει και το Πάτερ Ιμών που λέμε, λέμε το Πάτερ Ιμών ως Χριστιανοί. Πατερ, ημών, γεννησήτως το θέλημά σου. Για να γίνει αυτό, πρέπει να κάνουμε λοιπόν το θέλημα του Θεού. Και το θέλημα του Θεού είναι να μην κάνουμε αμαρτία, διότι η αμαρτία γίνεται εμπόδιο να ενωθούμε με τον Θεό. Μπορείς όταν υπάρχει ένα στίχος να βλέπεις απέναντι ή να περάσεις απέναντι, πρέπει να βάλεις σκάλες και αν το ύψος είναι μεγάλο, δεν μπορείς να περάσεις. Πρέπει να γκρεμιστεί λοιπόν, πρέπει να δεις την πόρτα, η πόρτα

για να μπούμε στην άλλη ζωή είναι το θέλημα του Θεού και πρέπει από εδώ αδερφή μου να επισημάνουμε όλους τους κινδύνους και να απομακρυνθούμε

Πολλοί επισκέπτες που έρχονται εδώ μου λένε διάφορα πράγματα, πολλές ερωτήσεις και εγώ τους εποβάλλω ερωτήσεις, κρατούν τις παραδόσεις, ότι παρέλαβαν από τους γονείς, από τον πατέρα και από τη μάνα Διότι οι γονείς, όλοι οι γονείς, εκτός από τους απίστους, εκτός από τους ανθρώπους αυτούς που δεν έχουν επίγνωση τι σημαίνει οικογένεια, είπα ότι οι χριστιανοί οδηγούν τα παιδιά τους στο θέλημα του Θεού Μερικοί λένε την αλήθεια, λέει Πάτερ σήμερα

φυλάω την εντολή να μην κλέβω διότι το άκουσα από τον Πατέρα μου και από τη μάνα μου Φιλάω την εντολή να είμαι ηθικός και κάθομαι χρόνιμα βέβαια με έλκη των έτερων φύλων, αλλά έχω εντολή ότι πρέπει να μείνω ηθικός και υπομένω και κάθομαι εκεί. Γι' αυτό λοιπόν πρέπει να κάνουμε υπακοή όπως είπα στο θέλημα του Θεού και υπακοή στις παραδόσεις που παρελάβαμε, περιησικής που παρελάβαμε γενικά δηλαδή τι πρέπει ως άνθρωποι να κάνουμε εδώ ή σε αυτήν την ζωή. Παράδειγμα, λοιπόν, υπακολής τελειίας

στους ανθρώπους προς τον Θεόν, έχουμε το μοναδικό παράδειγμα του Σωτήρου Σιμών Ιησού Χριστού, ο οποίος υπετάσσετο εις τη μητέρα αυτού,

εις τον νομιζόμενο πατέρα του,

ο Κύριος των Κυριευόντων, τρέμουν τα Χερουβίμ και τα Σεραφείμ και τον εμνεί πάσα οι κτίσεις, εκείνος στον οποίο υποτάσσεται όλη η λογική και άλογος κτίσης, καταδέχτηκε, αδερφοί μου, να υποταχθεί εις των πυλών. Ε, πως δε φρύτωμε να μίσει η αμαρτωρή, όταν ενθυμούμεθα τη δική μας υπερηφάνιαν και αν υποταξίαν την οποίαν φανερώνει ο καθένας μας και στους γονείς μας, αλλά ιδιαίτερος εις των Θεών δεν υπακούμεν. Ας ενθυμούμεθα πάντοτε τον Δεσπότη μας Χριστόν

να τον μηνυθούμε και να γίνουμε κι εμείς υπήκοοι στο θέλημά του για να μην πλανηθούμε. Αλλά ο κάθε χριστιανός για να μην πλανηθεί πρέπει να κάνει αγώνα, πρέπει να αποκτήσει όπλα, όπλα δυνατά για να νικήσει τον εχθρό Και μάλιστα αυτός ο εχθρός είναι ο διάβολος και πρέπει να τον νικήσουμε,

ο οποίος αυτός αγωνίζεται μέρα, νύχτα και ώρα και κάθε στιγμή και ακαταπαύστος μας πολεμεί μας

σλίδει και μας πειράζει, για να μας οδηγεί στο θέλημά του.

Και το πρώτον όπλο, αδερφοί μου, κατά του εχθρού, είναι, πως λέγει η Γραφή, «Προρώμην τον Κύριον, ότι ενώπιον μου εστίδει απαντός, είναι ανίσα λεφτό». Δηλαδή, σε κάθε μας βήμα, σε κάθε μας στιγμή και σε όλη μας τη ζωή, Πρέπει να ενθυμούμεθα ότι ο Θεός είναι μπροστά μας και μας βλέπει και μας ακούει και όχι μόνο κοινά που λέμε και κάνουμε αλλά και τι σκεπτόμεθα μέσα στο μυαλό μας Όταν έχω λοιπόν αυτό το όπλο και πολεμώ των διάβολων, ο Θεός είναι μπροστά μου, μπορώ να κλέψω, μπορώ να εσχρολογήσω, μπορώ

να περιτολογήσω, μπορώ να κάνω κακό, μπορώ να κάνω ομαρτία Αφού ο Θεός με βλέπει. Είναι ένα όπλο, λοιπόν, από τα πολύ μεγάλα, αυτό που αναφέρει η Αγία Γραφή, το προορώμιν των Κύριων, ότι ενώ πιόν με στη διαπαντός, είναι να μη σαλευτώ. Όταν είναι μπροστά μου και με φυλάει και με βλέπει και δεν μπορώ να σαλευτώ, δεν μπορώ να κάνω κάτι που δεν επιτρέπεται. Το δεύτερο όπλο είναι ο καθένας μας να συνηθίσει αδελφοί μου, να συνηθίσει να λέγει ακαταπάυσα στην ευχή, δηλαδή ποια ευχή Το

Κύριε Ιησού Χριστέ πρέπει να συνηθίσουμε να λέμε την ευχή, το Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με Αυτό το όπλο όταν, όχι όταν του κάνουμε χρήση μόνο, αλλά ο διάβολος όταν το βλέπει ότι είμαστε έτοιμοι να πούμε αυτό, να χρησιμοποιήσουμε αυτό το όπλο, τρέμει, φυγαγέδεται, φεύγει μακριά, απομακρύνεται, δεν μπορεί να μας πλησιάσει Γι' αυτό λοιπόν είναι ένα μέσον θαυμάσιο να πολεμήσουμε τον διάβολο, συνέχεια, το πνεύμα μας να απευθύνει την ευχή, Κύριε Ιησού Χριστέ μου, Ελέησόν με, Κύριε Ιησού Χριστέ μου, Ιέ και Λόγι του Θεού, Ελέησόν με, συνέχεια, και τότε δεν μπορεί να μπει μέσα στο νου μας, γιατί ο διάβολος

όπως καίρεται είναι πνεύμα και έρχεται ως πνεύμα να μας μιλήσει. Όταν το δικό μας το πνεύμα ομιλεί συνέχεια, δεν μπορεί αυτός να πει τίποτε, θα παρεμβάζει βέβαια και θα λέει τούτα, κοίνα και αυτά, αλλά εμείς θα τον περιφρονούμε, θα λέμε την ευχή και τότε αυτό το όπλο είναι ικανό όχι μόνο να διώξει τον διάβολο, αλλά να μας ενώσει και με τον Θεό και να αποκτήσουμε τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, αλλά πρέπει αδερθή μου με την καρδιά μας να λέγουμε την ευχή αυτή και συνέχεια, όχι μία, δύο, τρεις και σε μία ανάγκη που δεν μπορώ έξω εγώ τότε να το πω, όχι, πάντοτε και στην εργασία μας, βέβαια, χρειάζεται αγώνου, χρειάζεται αγώνου και από πότε θα αρχίζει ο αγώνας μας, πρέπει να αρχίσουμε μόλις

σηκωθούμε από το κρεβάτι μας, δηλαδή ο καθένας όταν θα σηκωθεί από το κρεβατάκι του, από τον ύπνο να λέγει Κύριε Ιησού Χριστέ, ελεησόν με, να το λέγουμε αυτό και όταν περιπατούμε εις των δρόμων και όταν μπαίνουμε στο αυτοκινητό μας και όταν ταξιδεύουμε με το σιδερόδρομο και όταν ταξιδεύουμε σε ένα πλοίο, σε ένα αεροπράνο, να μην σταματάμε, να λέμε συνέχεια την ευχή ακόμη και όταν εργαζόμεθα και όταν τρώγουμε και όταν πίνουμε και με λίγα λόγια εν παντή καιρό και πάση ώρα, δηλαδή πάντοτε και τότε θα ισχύει

το ρητόν του Ευαγγελίου το αδιαλείπτος προσεύχεστε, βέβαια, αλλά πρέπει αδερφοί μου να το λέμε όπως είπαμε με την καρδιά μας, με την ψυχή μας, με πίστη, με ευλάβεια, με αγάπη, με επιθυμία και με βία αν θέλετε, να βιάζουμε τον εαυτό μας. Όχι το στόμα να λέγει Κύριε Ιησού Χριστέ και ο νους και η καρδία να λέγουν άλλα, να σκέπτονται άλλα και πολλάκες πονηρά και ενάντια Και αυτό αδελφοί μου, όπως είπα, είναι το μοναδικό όπλο που πρέπει να το χρησιμοποιούμε σε όλη μας τη ζωή Το

τρίτον όπλο κατά του διαβόλου είναι ο κάθε πιστός να μεταχειρίζεται την ταπείνωση, δηλαδή να μην φρονεί τα υψηλά Ο άνθρωπος να μην φρονεί τα υψηλά, Αλλά να φρονεί τα ταπεινά, Να φρονεί ότι ό,τι έχει δεν είναι δικό του, Είναι του Θεού, Ό,τι έχει είναι ξένο, Είναι ξένα, Ακόμη θα μου πεις, Το σώμα μου δεν είναι δικό μου, Δεν μπορώ να πω το σώμα μου, Το χέρι μου, το μάτι μου, Όχι αδελφοί μου, Ούτε και το σώμα μας, Ούτε και τα χέρια μας, Ούτε και τα πόδια μας, Ούτε και το είναι μας ολόκληρο, Είναι δικό μας, ούτε και η ψυχή, ούτε και η υγεία, ούτε και η δύναμη

που έχουμε να περπατάμε, να σηκώνουμε φορτία, βάρη, τις δουλειές που κάνουμε, δεν είναι δική μας η δύναμη, ούτε και ο ένας που έχει σοφία και είναι σοφός να λέει ότι εγώ τα καταλαβαίνω και τα βλέπω αυτά, όχι, ούτε η σοφία είναι δική μας, ένας που έχει λεφτά να λέει δεν είναι τα λεφτά μου, δεν είναι δικά μου, όχι, ούτε και ο πλούσιος, διότι ότι έχει ο κάθε άνθρωπος ακόμη και αρετές να έχει, και αγαθοεργίες να έχει, και προσευχές να έχει, και νηστείες να έχει, και λαημοσύνες να έχει, όλα, όλα αδελφοί μου, είναι της Θείας Χάριτος του Θεού, άνευ του οποίου ουδέν δυνάμεθα να κάνουμε.

Όταν έτσι ο κάθε πιστός, ο κάθε άνθρωπος φρονεί ταπεινά, ο Θεός ως τις βλέπει, πού βλέπει, επί τους ταπεινούς και πραείς, τη καρδία, όπως μας λέγει το Πνεύμα του Άγιου, δια του σοφού παρμιαστού, επί τι να επιβλέψω, λέγει, ημί, επί των πράων και ταπεινών, τη καρδία και τρέμοντά μου τους λόγους, ο Θεός θα μας σκεπάζει και θα μας φυλάτει, Διότι όταν εις τα σκαρδίας των ανθρώπων αναπάβεται το πνεύμα του Άγιον, πώς είναι δυνατόν να πλησιάσει ο διάβολος

για να έρθει να σπίσει τα ζυζάνια Δεν μπορεί αδελφοί μου, στον ταπείνο άνθρωπο δεν μπορεί ο διάβολος να δουλέψει, δεν μπορεί να κάνει έργο,

διότι όπου ο διάβολος θα δει ταπείνωση φοβείται και φεύγει, φεύγει, φεύγει μακράν

Στεπάρτη και ως τέταρτον όπλων πρέπει ο κάθε χριστιανός να μεταχειρίζεται την αγάπη, αλλά αγάπη καθαρά και αληθινή, ολόψυχων και ολοκάρδιων, ο οποίος έχει την αγάπη αδερφοί μου έχει μαζί των Θεών, ο Θεός είναι αγάπη, πως λέγει η Γραφή, ο Θεός αγάπη εστί και ομένων εν τη αγάπη εν το Θεό μένει και ο Θεός εν αυτό Όταν λοιπόν ο άνθρωπος έχει μαζί του τον Θεό προστά την βοηθών, τότε ποιον θα φοβηθεί

Ακούστε που όλοι γνωρίζουμε, όπου υπάρχει φως αμέσως φεύγει το σκοτάζει Όπου υπάρχει αλήθεια φυγαδεύεται το ψεύδος Και όπου ο Θεός

φεύγει όπου υπάρχει ο Θεός, ο διάβολος φεύγει ως αστραπή Θα έχετε δει κάποτε την αστραπή από τον ουρανό, κατεβαίνει στη γη. Έτσι χάνεται και ο διάβολος. Λοιπόν, αυτά τα τέσσερα όπλα πρέπει να μεταχειρίζεται κάθε χριστιανός, επικαλόμενος των Θεών, να τον βοηθεί και αν ως άνθρωπος ο καθένας μας τραυματιστεί, πρέπει να τρέχει ευθύς εις των ιατρών, δηλαδή εις των πνευματικών,

την μετάνοια και την εξομολόγηση. Να ζητεί θεραπείαν και θα την λάβει αμέσως Να λοιπόν, τα όπλα μας που θα πολεμήσουμε των διάβολων Είναι, είπαμε, το πρώτον των

Κύριών μου, ότι ενώπιον μες τι διαβαντός, είναι μίσα λεπτό Δηλαδή να αισθανόμεθα την απανταχού παρουσία του Θεού Το δεύτερο όπλο είναι το Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με Το τρίτο όπλο είναι η ταπείνωσης, να είμαι θα ταπεινή αδερφοί μου και να μην τρέφουμε μέσα στην ψυχή μας τον εγωισμό ότι κάτι είμαστε Ο ταπεινός άνθρωπος σώζεται και όπως λέγει και η Γραφή, ταπεινής δίδωση χάριν, λαμβάνουν χάρη μόνο η ταπεινή Το τρίτο όπλο και το τέταρτο είναι η αγάπη μας προς τον Θεό και τον πλησίον που εύχομαι όλοι μας να αποκτήσουμε Σε

αυτά έχουμε και πολλά παραδείγματα, δηλαδή όταν ο άνθρωπος αισθάνεται την απανταχή παρουσία του Θεού, τότε είπα ότι είναι δύσκολο να αμαρτήσει, είναι δύσκολο να κάνει το κακό, όταν δεν αισθάνεται τότε εύχολα το κάνει το κακό Ο κλέφτης, όταν βλέπει γύρω του ότι δεν τον βλέπουν, μπορεί να κλέψει, μπορεί να αρπάξει, να κάνει ό,τι θέλει Ή ένας άλλος που κάνει μια αμαρτία, όταν είναι μόνος του, κλείνει την πόρτα, δεν τον βλέπει κανείς, νομίζει ότι είναι μόνος του και κάνει την αμαρτία Αλλά, τι βλέπουμε, ο Δαβίδη μάρτησε, διότι δεν εσκέφθη ότι ο Θεός είναι μπρός του Ο Ιωσήφ

έφυγε την αμαρτία, διότι εσχέθη, ότι ο Θεός είναι εμπρός του, και είπε στην πονηράν και εσχράν γυναίκα, την κυρία του, που τον παρεκκίνησε την αμαρτία, πως ποιήσω το πονηρόν ενώπιον του κυρίου και αμαρτήσομαι, και έτσι δεν ημάρτησε, δεν ημάρτησε. Ο Δαβίδ μετά την αμαρτία του μετενόησε, έκραψε, εθρύνησε, ενίστεψε, αγρύπνησε και ο Θεός τον συνεχώρησε και δια να μην αμαρτάνει εις το εξής έλεγε. Ο Δαβίτ το είπε, προώμην τον Κύριον, Ότι ενώπιόν μου εστί, Ή να μη σαλευθώ,

Έβαλα καλά εις το νουν μου, Εις τα μάτια μου, Ότι ο Χριστός, ο Θεός, Ή το εμπρός μου, Για να μην αμαρτάνω, Ούτε και έτσι κι εμείς, αγαπητοί μου, Πρέπει να αισθανόμεθα ότι ο Θεός, Είναι πανταχού παρών, Όπως λέγουν οι ευλογημένοι ιερείς, Εκεί σε κάθε αρχή, Αρχή της Ακολουθίας, Βασιλεία, Φουράνι, Επαράγγητε το Πνεύμα της Αληθείας, Ο Πανταχού Παρών και Τα Πανταπηρών, Δηλαδή, Ο Θεός Είναι Παντού, Όπου Να Πάμε, Αναπνέωμεν Θεόν, Ο Θεός Είναι Μπροστά Μας, Να Του αισθανόμαστε αυτό, Για να μην έχουμε την τόλμη να αμαρτήσουμε,

Όταν ο Άνθρωπος σκέφτεται καλός, Όταν ο Θεός Είναι Μπροστά Του, Δεν μπορεί να κάνει το κακό, Και όπως βλέπουμε αδερφοί μου, Ο Θεός την αμαρτία, Την παιδεύει και εδώ εις την πρόσκαιρον ζωήν και εις την αιώνιον ζωήν Πρέπει λοιπόν να αγαπάμε τον Θεό με όλη μας την τυχήν, με όλη μας την καρδίαν και να φοβόμαστε πολύ πολύ πολύ την αμαρτίαν Διότι λέγει ο ίδιος ο Προφητάν Αξαβήλ, Φυλάσσει Κύριος πάντα στους αγαπώντας Αυτόν και πάντα στους αμαρτωρούς εξελουθρέφη Προσοχή, αδελφοί μου, επανέρχομαι στην υπομονή που πρέπει να κάνουν όλοι οι πιστοί,

αδελφοί μου, όλες οι αρρώσεις, όλες τις λήψεις, όλες οι ασθένειες, όλοι οι πειρασμοί, όλες οι στενοχώριες, όλα αυτά είναι επίσκεψης Θεού, είναι φάρμακα ιαματικά της ψυχής, άνευ αυτόν πολύ δύσκολο να σωθεί η ψυχή, γι' αυτό ο Κύριος Συμώνης Χριστός παρήγγειλε εις τους μαθητάς του και διε εκείνων παραγγέλιες ειμάς και σε κάθε άνθρωπο που θέλει να σταθεί και εις επίκλωσης αληθίας θέλει να έρθει και

είπε «Εν το κόσμο του το κύψιν έξετε και δια πολλών θλίψεων θα εισέλθετε εις την ζωήν». Το γράφει καθαρά αυτό. Ακούσατε, τα ακούσαμε, δια πολλών όχι ο λίγων θλίψεων θα εισέλθετε εις την ζωήν. Ο Δέσοφος Ισάκος Ήρος είπεν, έκβαλε τους πειρασμούς και τα στήψης και ο Δης Άγιος, ο Δης οζόμενος και αυξενομένων των πειρασμών και των στήψεων συναυξάνονται και οι στέφανοι και ότι τούτο, παναληθέσαι στην, έχουμε

αναρύθμιτα υποδείγματα τους προθήτας, τους Αποστόλους, τους Μάρτυρας, τους Οσίους, όλους και όλους τους δικαίους. Έχουμε τους δικαιωτέρους και αγιωτέρους πάντων, τον Ιώβ εν της Πάθεση, τον Ιωσήφ εν της Πειρασμής, πως μας λέγουν τα Λιβδία, τον Αγιώτερον πάντων και τον Προφητόν υπέτερον, τον Τίμιον πρόδρομον και τόσους άλλους, Αθανασίους, Θεσοστόμους, Βασιλείους και τόσους άλλους, τόσους ανέφημαρτήρων, ασκητών και δικαίων, οι οποίοι, εδοκιμάστε σαν εγραφή μου, Εδοκιμάστησαν ως χρυσός εγχονευτερίο, Αλλά ο λίγα παιδευθέντες, Μεγάλα έβεργε τις φύσοντες, Πως είπανε τους φύσοντες, Και διερθώντες διαπυρός και είδατος, Μετέβησαν εις αναψυχήν, Μετέβησαν εις την χαράν του

Κυρίου μας, Εις την χαράν εκείνη υπερ της οποίας, Είπεν ο Κύριος, εις τους μαθητάς του, Θα λυπηθείτε τους λέγει μικρόν εις τον κόσμο τούτον, Αλλά η λύπη αυτή θα μεταβληθεί, σε παντοτινή χαρά, σε χαρά την οποία ουδή δείμετε να σας αφαιρέσει, δηλαδή η χαρά αυτή θα είναι αναθαίρετη, δεν μπορείς την πάρει κανείς, ανάγκη λοιπόν υπομονής και υπομονής μεγάλης, επειδή δε με την ανυπομονησία και στενοχωρία δεν ωφελούμεθα, μάλλον βραπτώμεθα, ο Κύριος μας συνέστησε και συνιστά σε όλους τους ανθρώπους υπομονήν,

το επαναλαμβάνω, Ο υπομείνας εις τέλος ούτως σωθήσετε και εν τη υπομονή, λέγει σε άλλο σημείο, ημών, κτήσαστε τας ψυχάς ημών και αλλού λέγει υπομονής χρή ανέχομεν,

δι υπομονής λοιπόν τρέχομεν των προκείμενων ημίνα αγώνα αφορώντας εις τον πις πίστεως αρχηγόν και τελειωτήνη Ιησούν, ο οποίος αδερφοί μου πρώτος έπαθεν, πρώτος εθλίδι, υβρίστη, ονειδίστη, Ενεπτίστη, Ενεπέχτη, Εσταυρώθη, Ακάνθες εστεφανώθη, Όξος και χωλήν εποτίστη, Υπολυμπάνουν οι μην υπογραμμών, Ή να ακολουθήσουμεν κι εμείς τη σύγχρεσην αυτού, Που ο Κύριος μας αμαρτίαν ουκε ποιησεν, Ουδε βρέθη εν το στόματι αυτού δόλος, Πάντα υπέμεινεν ο αναμάρτητος, ο άπτεστος,

ο ανεύθυνος, Γιατί, για εμάς τους αμορτουλούς, τους υπευθύνους, τους παρικώους, τους αγνώμονας, τους εχθρούς του, διά να μας σώσει, διά να μας ελευθερώσει από την αιώνιον καταδίκη, να μας ελευθερώσει από τα δεσμά του Άδου και της φθοράς, να μας ανεβάσει εις τους ουρανούς και να μας χαρίσει την αιώνιον ζωή, την αρχαίαν μακαρεότητα, αδελφοί μου, Τον Παράδεισο, να μας κάνει παιδιά Του, να μας κάνει παιδιά Του και συγκληρονόμους της Βασιλείας Του. Γι' αυτό αδελφοί μου, ας δείξαμε κι εμείς υπομονή στα στήψη της παρούσης ζωής,

διότι οι στήψεις αυτές που θα περάσουμε και ο καθένας που περνάει, κατεργάζονται χαράν ανάπαυση, ανάπαυση, ατέλειωτη, ατέλειωτη ανάπαυση. Πρέπει, λοιπόν, και με συμφέρον της ψυχής μας, να υπομείνουμε τα πάντα, χωρίς γογγισμό, παρά να δοξάζουμε και να ευχαριστούμε τον Θεό για ό,τι επιτρέπει για μας, αρκεί μόνο τα βάσανα που περνάμε, να μην τα δημιουργούμε μόνοι μας, να μην τα φτιάνουμε μόνοι μας, γιατί μπορεί μια ασθένεια, μια αρρώστια να φαίνεται για να σταυρώσει και λέει πολλοί άνθρωποι, αυτός έχει σταυρό, Έχει σταυρό και

υποφέρω καημένος χρόνια, ναι, λένε, αλλά να μην τον φτιάξουμε μόνιμα στον σταυρό αυτό, δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι πίνουν

κρασάκια, πίνουν ρουζάκια, τρώνε πολύ φαγητό, σπάζει το στομάχι, πάμε στο νοσοκομείο, κάνουμε εγχείρηση, αφαιρούν το στομάχι, μετά, οχ, πονάει το στομάχι, δηλαδή, αιτία ο ίδιος ο άνθρωπος για τις ταλαιπωδίες της ζωής. Ή ο άλλος καπνίζει πολύ, σπάζει τα πνεμόνια του, γίνεται ευθυματικός, πάει στο σανατόριο και λέει, Ω, Χάρος Τος, Τιος ήταν η αιτία, ο ίδιος ο άνθρωπος, διότι, διότι, αν δεν έκανε αυτή την κατάχρηση, αν δεν το βαριστώ στόματο αυτό το τσιγαράκι που νομίζουν ότι είναι, ότι είναι, τι είναι, τι είναι, ο σατανάς ο ίδιος

είναι, ο οποίος καταστρέφει τον άνθρωπο. Λοιπόν, να μην δημιουργούμε μόνοι μας τις αρρώσεις και τις ταλαιπωρίες και να φτιάνουμε σταυρούς δικούς μας, γιατί τότε ούτε και ο Θεός δεν μπορεί να μας κάνει καλά, δηλαδή όχι να μας κάνει καλά, να μας βοηθήσει, γιατί έκαμες κάτι από μόνος σου, ποιος σου είπε να το κάνεις αυτό Γι' αυτό λοιπόν, ότι επιτρέπει ο Θεός, που θα είναι από Θεού, να το δεχόμαθα με τα χαράς και να δοξάζουμε και να ευχαριστούμε τον Θεό, διότι όπως είπα, οι θλίψεις μας προξενούν αιώνιον χαράν, αιώνιον χαράν. Πρέπει να γνωρίζουμε αδερφοί μου ότι

οι πειρασμοί δεν έπαυσαν από τη ζωή του ανθρώπου, ούτε θα πάψουν μέχρι τη στιγμή εκείνη που θα παραδώσουμε το πνεύμα μας, που θα φύγουμε δηλαδή από αυτή τη ζωή, δεν θα πάψουν οι πειρασμοί, δεν θα πάψουν, διότι όπως είπε ο Άγιος, χωρίς πειρασμούς αδύνατον να σωθούμε, γι' αυτό ο Θεός επιτρέπει τις δοκιμασίες.

Βέβαια ο καθένας θα αντιδράσει σε αυτό και θα πει πως είναι δυνατόν εγώ να κάνω υπομονή όταν έχω θερυπήν καρκίνο, όταν μου κόβουν το χέρι, όταν μου κόβουν το πόδι, όταν χάνω το φως μου και δεν βλέπω πως θα κάνω υπομονή, πως θα κάνω υπομονή που είμαι συνέχεια άρρωστος χρόνια, που η ασθένειά μου δεν γίνεται καλά, Τι να λέω, πώς να την περνάω τη ζωή μου Βέβαια,

εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι είναι δικαιολογημένο Ο καθένας μας να λέει ότι πώς να κάνει υπομονή, δεν είναι ζωή αυτή, δεν βαστάζω άλλο, κάθε μέρα αυτή τη δουλειά Με τα χάπια, με τούτα, με κίνα, με τους πυρετούς, με τους πόνους Ξέρετε υπάρχουν μερικές ασθένειες που έχουν πόνους Θυμάμαι μια περίπτωση, έφεραν τότε που ήμουν στο νοσοκομείο, έφεραν έναν άρρωστο κανονιότατος ήταν, παιδί ήταν και παντρεμένος, είχε δεν ξέρω και παιδάκια τι είχε, αλλά είχε τόσους πόνους μέσα στα πνευμόνια, είχε καρκίνο μέσα στα πνευμόνια και φώνασε, τρεις ημέρες, εκεί μέσα στο θάλαμο αυτόν, τρεις ημέρες, όσο να τον τακτοποιήσουν, του κάνανε μέση,

που να σταματήσουν οι πόνοι, τίποτε, Δεν τον έπιαναν τα φάρμακα Δεν έργει λοιπόν κανείς τόσο πολύ να υποφέρει ο άνθρωπος να φτάνει σε τόσο μεγάλο βαθμό να μην αντέχει τους πόνους και να φωνάζει όχ συνέχεια μέρα νύχτα και να βλέπει τα παιδάκια του, την οικογένειά του να τον επισκέπτονται εκεί και να κλαίει και να οδείρεται και να φοβάται μήπως πεθάνει Βέβαια, μετά από τρεις μέρες τον πήραν εκεί, τον πήραν εκεί, τον πήραν εκεί, στο αντικαρκινικό που τον πήραν, τι έγινε δεν ξέρω Πάντως ήταν μια περίπτωση που ο άνθρωπος αυτός υπέφερε τόσο πολύ Ίσως και εμείς κάποτε να φτάσουμε σε τέτοιο σημείο Δηλαδή να έρθουμε σε δύσκολη θέση, να μην μπορούμε να υποστούμε και τους πόνους και τις εγχειρήσεις και

τούτα και εκείνα και τα άλλα Μα όμως, εδώ χρειάζεται υπομονή, θα μου πείτε, μα γιατί, ακούστε, ο Θεός φτιάχνει μεγάλο πόνο, αλλά και μεγάλο στεφάνι, την άλλη ζωή, θα λάμπουν ανώτερα οι ασθενείς αυτοί που δεν εγώνησαν και έκαναν υπομονή στη ζωή και είπαν δόξα σε ο Θεός, όπως πολλοί άγιοι, πολλοί άγιοι έγκρισαν τα μάτια τους, δοξάζοντας το Θεό, και πολλοί, για να μην αρνηθούν το Θεό, έφτασαν μέχρι το μαρτύριο. Ποιο να πρωτοπούμε από τους μάρτυρες, ποιο να υποδείξουμε. Όλοι οι μάρτυρες τι υπέφεραν, τι βασανιστήρια, τι, γιατί, δια των Θεών,

δια να κερδίσουν την αιώνιον ζωή, τη χαρά την αιώνιον. Εδώ οι αρρώστιες κάποτε θα τελειώσουν, κάποτε θα έχουμε τέρμα, δεν έχει άλλο. Κάποια μέρα θα γίνει, τι θα γίνει, πως τη λένε, κηδεία τι λένε, θα γίνει κηδεία και θα μας πάρουν οι συγγενείς μας, οι φίλοι μας και θα μας μεταφέρουν εκεί στη θεσσούλα που μας ανήκει, θα εξοφλήσουμε το χρέος μας, γιατί ο καθένας από εμάς, όλους τους ανθρώπους έχουμε χρεωθεί από την κήν, δηλαδή τι έχουμε χρεωθεί, αυτά που τρώμε και παίρνουμε και τα νεράκια και τα φαγάκια και τα φουλτάκια και όλα αυτά που τρώμε, και μεγαλώσαμε και γίναμε άλλος 10, άλλος 50, άλλος 60, άλλος 100 κιλά και άλλοι ίσως και περισσότερο, αυτό το χρέος το έχουμε πάρει από τη γη και μια μέρα θα το εξεβλήσουμε.

Θα έρθει λοιπόν η μέρα που θα πάμε να πούμε πάρε τόσα κιλά πήρα από σένα πάρε τα πάλι στη γη. Αλλά το σαρκίον όμως, το σαρκίον προορίζεται να αναστηθεί και θα μας αναστήσει ο Θεός και θα περάσουμε εκεί από το κριτήριον και θα πει, έλα εδώ, σε σένα τότε είχα επιτρέψει κάτι αρρώστιες, κάτι βάσανα τα λεγόμενα ανθρωπίνως, ε, έκανες υπομονή και δόξατες τον Θεόν, έλα να γίνεις κύριο νόμος της βασιλείας μου, έλα, κερδίσεις τη χαρά, την αιώνιον χαρά. Γι' αυτό αδελφοί μου μη καμτόμεθα, μην ολικοπιστήσουμε, μη χάσουμε την υπομονή μας, να υπομείνουμε μέχρι τέλους, όσο μεγάλα κι αν είναι τα βάσανα, θα λέμε δόξα στον Θεός, έτσι τελειδώστε,

αν τα υποστώ. Υπομονή λοιπόν πρέπει να κάνουν όλοι οι άνθρωποι, υπομονή οι σύζυγοι να υπομένουν ως τον άλλον, να μην κρινιάζουν, να μην μαλώνουν, υπομονή να κάνουν ασκή που τους δίνει ο Θεός τέκνα και να μην αποφεύγουν την τεκνογωνία, να κάνουν παιδιά όσα...