Repentance, Holy Communion, Confession

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Whoever thinks that in his own way he can pay off, wipe out, and settle his sins, will find himself deceived on that day. All your sins are forgiven when you confess. That is exactly why Satan throws the whole weight of his effort into keeping a person from ever reaching confession. And if the person does confess, into making sure he does not confess everything. He gets him to leave out some big sin, some such thing, and only tell the small ones. He tells the petty ones, and the others Satan will not let him say. So he too holds part of it back.

And Satan knows, now, that when a person knowingly, pay attention to this distinction, knowingly hides something, then even the sins he did confess remain unconfessed. The following account is found in one of the writings of the Fathers. Once, a woman went to confess to an ascetic who had a young disciple with him. The ascetic sent the disciple away, saying, “Go a little farther off, so that the woman may make her confession. ” The young man did indeed leave, went some distance away, and sat down there. The woman began to confess. At one point,

the young man turned his head in their direction and saw a strange sight. As the woman spoke, he saw little snakes coming out of her mouth. His curiosity was aroused, so he stayed there watching, even though the elder had told him, “Do not look this way. Go on. But drawn in by this strange sight, he kept watching. When the woman finished and left, the elder called the young novice and said to him, what did I tell you to do? He said, what did you tell me?

Did I not tell you to go off and not look or listen here while the woman was confessing? “Yes, you did tell me,” he replied. “Then why did you give in to curiosity and keep watching? ” “Forgive me, Father,” he said. “I saw something, and then I was so captivated by it that I could not stop watching. The elder said, what did you see? I saw, he said, that as she was speaking, I could not hear what she was saying, I was far off, as you know, but as she spoke, little snakes were coming out of her mouth.

Well, the elder said, those were the sins coming out of her. Yes, the novice said, but you know, there came one other large snake trying to come out from within her. And it came out once, twice, three times and hung there, but in the end, he said, that large one went back inside. And then I saw that when the large one went back in, the other little snakes came back too and went back inside her as well. So the elder understood now, from experience, that this woman had some great sin of her own. A sin she was ashamed of again and again.

She came to say it, to bring it out, to vomit it up, yet she did not vomit it up. And run, he said, run, call out to her to come back. So the young novice ran down the little path, reached the public road, the highway there, but he found her dead in the ditch on the left. So the young novice came back in a panic and said to the elder, elder, it is like this, this lady is dead in the ditch down below, where the path comes out onto the public road. The elder was stunned. Satan came to him and told him that he bore responsibility,

that he had not watched over her, had not taken care to help her and so on, and that already this man had her death on his neck. I am to blame, Lord, he said, and he knelt down and began to weep and to beg mercy from God on his own account and on account of this soul, over what had happened. And there, as he was praying, he saw on the little road, climbing up toward him, a jet-black bear, a black bear. And it came before him and said to him, why are you praying, why are you weeping?

I, it said to him, am the woman who came to confess to you. I confessed to you, she said, the small sins, but one great carnal sin that I had, I was ashamed, she said, three times I came to tell it to you. And I was ashamed, exactly as the young novice was seeing it, and I was ashamed to tell it to you, and when, she said, I went down the road where I left, I died, and the Lord sent me to Hell, and I come, she said, to inform you that you are not to blame, I am to blame, and she left behind a black soot and a stench and departed and vanished.

This is not the only case, it is not the only one, and I say it because a large proportion, chiefly of women, for men, in order to reach confession, make a firm decision about it. It may be harder for men to come to confession, but when they come they come sincerely, wanting to cleanse their soul completely. Whereas women, being superficial, I do not know what, snatch at the priest's prayer of absolution without having cleansed themselves as they ought, and that is exactly why the results are nothing.

Even though they receive Holy Communion, their life nevertheless does not change, they remain the same. At the same time, should they not be informed tonight that their sins are unforgiven, even if they have confessed five hundred times and have told everything else, as long as they have not told some one sin or sins that they know of and have held back. Great, then, is Satan's craft in not letting a person reach confession. For Satan knows what happens in confession. He knows that the moment a sinful person makes a sincere confession,

he loses that person from his hands for good. His percentages over the person are taken away, his shares, his rights. I have heard a demon say, you are of the opinion that the priest hears your confession, but it is not the priest, you see a priest in confession, but you are confessing to Emmanuel—to our Christ, who in one place and the other, it said, has Michael and Gabriel, with his archangels. And to the question, how do the sins go away, the answer is, I do not know.

Mysteriously they vanish from our ledgers. What was written down, once you confess, disappears from our ledgers. And we are disarmed, we no longer have any rights. And keep in mind that the demon also has no right to expose a person's sins publicly. At Panagia Trypiti in Aigio, on the eve, in the evening, at Vespers, there was a great crush of people, and among them was a demonized woman. And at one moment she turned wild and insulted a lady standing in front of her,

and they were right there where the policeman had halted the crowd and people were going up a few at a time to venerate the holy icon. Ten by ten and so on. So this woman turns and says, are you not ashamed, what are these words you are saying in here? And the other turns and says, me, ashamed, you fool? You who go around with your brother-in-law, and now you come to light a candle to the Panagia? She dropped to the floor in a dead faint. That is how it happened.

Then the gendarme steps in: “Wait—you took your koumpara and left the other man lying in the street! Wait—they have you in here, and you even have the crown upon your head, with the Cross! ” And he asks—shouting just as I am speaking now—inside the shrine of the Most Holy Theotokos of Trypiti, on the eve of the Friday of the Life-Giving Spring. Yet whatever a person has confessed can no longer be held against him. No one can reveal it or accuse him, saying, “You know, you did such-and-such. You stole, you committed adultery, you fell into fornication, you stole,

whatever it was, nothing, it's all gone, the demon cannot, it has no right. There are such confessions on record. I have these things I'm telling you written down, I have them recorded on cassettes. So if a person wants not to be publicly disgraced on that Day, let him see to this matter now. It is a sad thing about modern man today, who claims he knows so many things. He has his own fishmonger and pays him well to give him fresh fish, even though the man gives him stale fish, that is, frozen fish thawed out and softened up. He has his own butcher to give him good meat,

and he pays a high price, and the butcher gives him cow for veal.

He has his own shoemaker, his own tailor, an eye doctor, a dentist, a physician, a grocer, a greengrocer, he has, he has, he has, he has, what does he not have, for this wretched little body of flesh, but he has no spiritual father for his soul. Where are you going, man, where will you end up? For everything you will pay, you will even pay under the table, and they will cheat you on top of it. For your soul no money is needed. Elderly ladies, elderly gentlemen, do you have a spiritual father?

When you've gone all these years without one, where are you going, where do you wander, where are you? You don't fear God, you don't fear Hell, you don't fear death, nothing. 'I have no spiritual father.' What do you want with a spiritual father now, at two hundred years old? Do you understand? Examine this here, reflect on this matter. I am not telling you not to have your grocer, not to have your fishmonger, your butcher, your doctor. Keep them.

But also have your priest for your immortal soul Have your spiritual father too. And if possible, have two spiritual fathers, one for your sins and one for counsel, because sometimes there is a choice. Your spiritual father may indeed have the authority to remit your sins, to forgive you, yet he may not have the experience to advise you. And then there is again the option, and it is to your benefit, to have someone else as a counselor. Let him not be a priest, let him be a layman who has discernment, who has spirit, who has a holy life. It may be a young girl, it may be a lady, it may be a serious gentleman,

a pious young man, who can speak a word of wisdom to you about your situation. You go to the priest for your sins; you do not go to ask him to arrange your marriage. What business does a priest have finding brides and grooms for you, or advising you about business dealings? You go to him for your sins. That is the authority God gave him: to bind and to loose. Of course, if the priest, the spiritual father, is also experienced and virtuous, then he is a holy man; in other words, he combines both. But if he does not have the experience, go further on, to the next neighborhood.

Use this one for your sins, tell your sins so you may be forgiven, but seek counsel elsewhere. Or kneel down and ask God to open a way for you concerning a matter that troubles you. Because many times people ask the spiritual father for his opinion. What will the spiritual father tell you at that moment? If he has no experience, that's one thing, but if he has experience, many people pass through his hands. He has age, his eyes have seen many things, then he guides you rightly. He tells you, my child, watch out for this, my child, watch out for that.

If he combines both, that is the blessed thing. But if he does not combine them, again you will not say, 'I'm not going, this priest is young, what do I know what he'll advise me, what he'll tell me,' no, you will go, but you will use someone else regarding your counsel. Perhaps I am speaking at this very hour and there are people listening who go to confession, but they are in the case I am describing, that they do not tell everything. But there is a class of people who, because they are ashamed, do not go at all. 'I'll go tell the priest and disgrace myself.'

But then how do they disgrace you? It is your own self you hand over to Satan. A person should not be in a difficult position when they are about to have their stomach pumped because they drank poison, to be concerned not to name the poison. The shame should be when we are about to sin, not when we are about to be healed. This is no shame, it should not be shame. And if a person knew that when he sins, he sins before God, many times he would not sin. But because we close the door, because we put out the light,

because we tiptoe on our toes, because no one is there, because we take the telephone off the hook, why, why, why, why, we think no one sees us. Do you remember what I told you when I was speaking about the Judgment? Above the Beautiful Gate, the iconographers, the old ones, used to paint an eye, an ear, and a hand, all three of them God's. He sees everything, in the darkness, in the deserts, in the ravines, in the cellars and in the upper rooms, by night and by day, both the open and the hidden. For this reason God reminds us that He hears everything,

even if you said it within yourself and did not utter it aloud. There is a place in the Old Testament where He says to Moses, 'Why do you cry out to Me?' Moses had not opened his mouth to pray, he thought within himself that he would go and pray, and God calls out to him and says, 'Why do you cry out, why are you shouting at Me?' He had not yet opened his mouth. That is exactly how it is written. Even the things that have not yet passed through our mind, God sees the intention of the person and records it.

So He is the One who hears everything and records everything with His hand. There will be found recorded details from our life that a person does not even remember. Only God and the devil remember them. The devil remembers details, how, in what posture, at what hour, and so on, everything, which he will present with his own ledgers tomorrow, and he will lay claim before the righteous Christ to our soul. "She is mine," he will say. "Here, she has done this and this and this — yes or no?"

Because when a person sins, and again when he does good, three ledgers are written, as I have told you before: one is Satan's, the second the conscience's, and the third our angel's. So our sins have to be wiped out from three ledgers. People need to sit down and examine themselves in confession, but of course they have no way to do it; for when a person has no recipe, no measure, no scale, how is he to find out what his sins are? People rest on, "I never killed and I never stole; I never stepped on an ant in my life."

Better that you had killed a million people, for then you would still have room to repent and be saved, than that you kill yourself by saying these words: that you never sinned in your life. The beloved disciple says this: "If we say that we have no sin, we deceive ourselves, and the truth is not in us." He said "if we say," not "if you say"; he placed himself in it too. If we say, he says, that we have no sin, we are deceiving ourselves. Now, on this matter of shame, let me tell you something,

again drawn from the life and experience of the fathers. I have told it once before. An elder was once hearing the confessions of people who had come to him. At one moment he stops the confession, comes out of his cell, looks hard at one of them, and says to him, "You there, what do you want over there?" The people standing there knew that no one else was there. “You there—the tall one,” the priest said. “What do you want here? What are you doing among these people?

” The people thought something had happened to the priest, because they could see nothing. But the priest could see him. “In the name of Jesus Christ crucified,” he said, “confess what you want here. ” At that moment they saw a tall man who had been standing among them all along. Only now did they see him. “What are you doing here? What are you? In the name of Jesus, say it aloud so that everyone can hear. ” “I am Satan,” he replied.

“Yes, I am the devil. ” When the people heard that the devil had been standing among them, they made the sign of the Cross and cried, “Christ and the Most Holy Theotokos! ”—as though the devil would have gone off to the vineyards! Of course he would come there; that was his work. Wherever you go... You are going there to renounce him, to throw your sins back in his face, and he comes along and trips you up. “This is where my work is,” he says. “Then tell me, please,” the elder says to him,

“in the name of Jesus, what business do you have here? Why have you come? It says, "I came to give something back." "What do you mean, give back?" "Something I had taken from them." "What had you taken from them?" "I had taken away their shame." "Why had you taken it?" "So that they would sin" — because indeed shame has to be pushed aside for us to commit the sins we do,

the things we are condemned for. "And now why have you come?" "I have come," it says, "to give it back to them again." "Why?" "So that they will be ashamed," it says, "so that they will be too ashamed to confess and stay mine again." And even so, people who know a great many things in this world, many who have advanced far, limp on this very matter. So I seize the chance to tell you: there is no other way to set our sins right. The only way is through repentance and confession to a priest.

Of course, those words I have just used—“to a priest”—open up an important question, a very great question. God willing, we shall discuss it in our next talk, when we return. For now, however, keep this very seriously in mind. A sin that is unrepented and unconfessed is not blotted out. Those are the only ones that remain. All the sins confessed with sincerity depart; but if there are sins left unrepented — for which we do not repent, because many do not repent of their sin — and left unconfessed,

the person is not saved. For sin sets up a partition between Christ and man. Do you remember what the first miracle was when our Christ said "It is finished" on Golgotha? What do the Evangelists say the first miracle was? "The veil of the temple was torn in two, from top to bottom." On Golgotha our Christ was being crucified, and down in the temple of Solomon the veil was being torn. What was the veil? It was the sin between God and man.

And what happened through the sacrifice of our Christ? The dividing wall was thrown down, and man was united with God. There is one single way: through repentance, confession, and Holy Communion. There would be no Beautiful Gate today, nor would it be called the Beautiful Gate, if Christ’s sacrifice had not opened this communion with God, enabling man to enter and set out toward the Kingdom of Heaven. There is no other way. If you are to pass through, this is where you must pass. Here you must approach Christ, so that He may give you your passage: His Body and His Blood.

He will transform you from what is common into a new creation, granting you entrance to pass within. If you try to go another way, you cannot. Have you noticed what guards stand at the two side doors? Angels, with swords in their hands. Because you cannot pass through there. The way is open in the middle; you cannot pass by here or there. You must go to Christ and be reconciled with Him. Through the intercessions of the Theotokos, O Savior, save us. The servant of God, [Name],

partakes of the Body and Blood of Christ for the remission of sins. and life everlasting. There you will go, to the middle; it is we ourselves who leave the side doors shut. By no other way can a person enter Paradise. The guardians of Jesus, the guardians of the Heavenly Gate, the guardians of the Theotokos and of the Lord are stationed there, in the very place where the first two of us closed Paradise — Adam and Eve, in their disobedience. The new Adam and the new Eve, in their obedience, opened Paradise for us. So there is no other way.

This is the way. Repentance is needed, confession is needed, and Holy Communion is needed. The Body and Blood of Christ is what cleanses us from every sin. All other blood stains; the blood of Jesus cleanses. But only when the proper preparation has come first — the preparation of repentance and of confession to a priest, to a spiritual father; not to the icon, not directly to Christ, not to our Lord Saint George, not to the Most Holy Theotokos, not flung out to the open winds, no, no, no — not even to Christ directly, but to the priest of Christ.

Our Christ does not forgive directly, nor does the Theotokos forgive, nor do the saints forgive; no one else forgives. The command has been given: "Receive the Holy Spirit." I return to where we began: "Whosesoever sins ye remit, they are remitted unto them; and whosesoever sins ye retain, they are retained." This is what I had to say, as a first installment, on this subject — the Mystery of God's love for mankind, the Mystery of repentance and confession. God willing, we will return; but until then, seek out a spiritual father, and write things down — examine yourselves in confession first.

For the spiritual father is not a medium; the spiritual father is not a fortune-teller, that you should find out how many years you have left and the like, and then walk in through some grand door. Just as when you go to the doctor, you lay everything bare, as the saying goes, and tell him, “Doctor, there is this, and doctor, there is that, ” you cannot say, “I went, but he did not ask me. ” The doctor does not question you about everything either; you tell him everything yourself.

We understand; we are very cunning, I think, and we are well able to understand it this way. So let me stop here. If a person is not set right with God and with his neighbor — when the Church opens her gates and calls the people to pray through the deacon —

we hear him say, "In peace let us pray to the Lord, " the first words, "For the peace from above ... let us pray to the Lord." These two petitions concerning peace always come first: peace among ourselves and peace with Heaven, with God. The person who, for one reason or another, is not in a peaceful relationship with God or with his neighbor — on the one hand, he does not know what he is doing; on the other, nothing he offers is taken into account,

neither prayer nor good work. This bitterness between one person and another spoils the whole lump of dough, just as bitterness with God cuts a person off from God.

There is no one in the world who has lived and not sinned; and if our Lord had not established in his Church a Mystery that the fathers call the loving Mystery, the Mystery of repentance and confession, no one alive No one would ever have gone on to see the face of God; but because in his compassion and in his wisdom he has made this Mystery.

Thus, if a person truly makes use of this Mystery, he is able to behold the face of God. In the funeral service we say: “You alone are without sin. All of us have sinned—in word, in deed, and in thought. Every day, man drinks iniquity like water. And according to Job, if a person has even a single day of life in this world,

he is a sinner. Many make a mistake, certain ones who believe that they are without sin. And even if we grant that they do not dare to say it out loud, still they believe it. We see it from their actions. For we are pious in word, impious in deed. We are Orthodox in word, but in deed we are not Orthodox; in word we believe, in deed we reject. And have you noticed what

Paul writes to the Corinthians: it is not, he says, in word, but in power. Christianity, he says, is not words, but life. And the Gospel too is not words, it is deeds, and we do not act, and there we are caught out. And when a person falls, what does he do? He gets up. And if he falls again, he gets up again; and if he falls yet again, he gets up yet again. No matter how many times he falls, he rises.

That is what reason tells us; that is what wisdom tells us. So why, when you fall into sin, do you not get up? When you fall to the ground, you get up, shake yourself off, brush yourself down, and clean away whatever you picked up from below—the dirt. Yet when you fall into sin, why do you not rise, shake it off, cast the sin away, and cleanse yourself? If there were some way at this very hour for me to be a spiritual father and to sit at the door and gather up the sins that are here inside this room, we would load up a whole ship with them. And yet here we are,

walking through this season of the Triodion, when we ought to be doves these days. Doves, no other bird, nothing else, pure doves. For a person could not enter into Clean Monday if on the eve, the night before... I am not speaking of those who went out to celebrate the second Sunday of Carnival. I am speaking of sensible people. They must first have shown love and been reconciled with God and with their fellow human beings.

Just as we are called to ask forgiveness from our neighbor when, for one reason or another, we become embittered toward him, so too are we called to ask forgiveness from God when we sin. A neptic father, a father of watchfulness, Saint Arsenios, would say, though he was ninety-four years old, in his daily prayer: Lord, add to me more time, that I may make a beginning of repentance. And this was a man who had even raised the dead. And he kept saying, add to me more time,

that I may make a beginning of repentance.

Every fall presupposes repentance. Whether the falls come through the eye, or whether they come through the hand, or whether they come through the mouth, or whether they come through what we hear, each one has need of repentance. Without repentance and confession no sin departs. Gather up every cleaning agent in the world, and you will not wipe out a single sin unless you confess it. Sins are not paid off, nor are sins simply waved away, my friend.

It doesn't matter, it doesn't matter, off you go. What do you mean it doesn't matter? Someone robbed you. You forgive him, but has God forgiven him? You have wiped clean one ledger, but what about the other? I forgive you a thousand times, but does God forgive you? He has his own particular way in which he forgives. So go and settle your account with him. I have no enemy in my life, he says. But have you perhaps made God your enemy?

You have no human enemy, but... You have good conduct, you have good upbringing, you come from a respectable home, and everything about you is fine and good. But do you perhaps have enmity with God? Is there perhaps some sin that has set up a barrier in between and makes it hard for you to have a relationship with God? Take a look from this side as well, and then you will see that we are not standing in a good place. I do not know whether the preaching of John the Baptist has ever made an impression on you.

John comes and steps forward and says: Sirs, repent, for the Kingdom of Heaven is at hand. What does he mean? That we should repent, that you should change your mind, that you should ask forgiveness for your sins. Very well, John, I am listening to you. Now Christ comes, after John, and he too steps out into public life in his own way. He was preaching, and they hung on his lips to hear what on earth this man would say. Well now, the disciple says this, but what does the Teacher say?

The Lord opens his all-holy mouth and says: Repent, for the Kingdom of Heaven is at hand, and believe in the Gospel. So then, you have John as your teacher and you took it from John; do you have nothing else to tell us? Nothing else is needed; this is the troparion, and this it will remain until the end of the ages, for man has no other produce except sins alone. That is why this is what man needs. And yet, my beloved, today, here in the fullness of the twentieth century, with so much knowledge, there are still people who remain unrepentant.

And what is more, they remain unconfessed. Let me take this opportunity to tell you that this sacrament, this loving and merciful sacrament, is not repentance alone, nor is it confession alone. It is both repentance and confession. I say this because many people have gone to confession without repenting or shedding tears.

Some went to confession without repenting, while many others repented but did not go to confession. “I have stopped doing that; I will not do it again. ” But who will pay for what you have already done? It is as though you were to tell the owner of the little neighborhood grocery store, “My father says that from now on we will pay cash; we will no longer buy on credit, Mr. George. ” What would Mr. George reply?

“Tell your generous father to come and settle the old account first, and then he may pay cash. ” Who will settle that old account, where debts have been piling up since the age of five—since five years old, if not even younger? A child must go to a confessor. Indeed, nowadays, when children are such a devilish breed, they should go from the age of two—from their mother’s womb, even—to confess and to see the priest.

In proportion to how quickly the child's intellect sharpens, the child should be brought to confession all the sooner. Woe to those who allow evil to take root! For whatever evil arises within the child, whether knowingly or unknowingly, is the work of Satan. And so, when that goat-footed devil roams about in the child’s little soul, what will he do? He will defile it and ensnare it. That is why the priest’s stole must be placed over the child’s head, whether the child understands or not.

Did the child understand when you had it baptized? Does it understand when you bring it to Holy Communion? In the same way, you must bring the child to Holy Confession. But mothers and fathers today are not concerned about these things. Of course, no one can give what he does not possess. How can parents take their child when they themselves do not go? Do they themselves know what is happening within them, or the condition of their own souls? The poor people do not know. They are unfortunate,

perhaps because they too received nothing from their own parents and consequently have nothing to give. For Saint Gregory the Theologian says, ‘Become wise, and make others wise; become holy, and make others holy. Since he himself is spiritually empty, how can he possibly consider what the immortal little soul of this young child needs? And so, among us today there are people who have repented but have never confessed, and there are also people who have confessed but have never repented. Only a few—a small percentage—have truly both repented and confessed.

The rest are those who go to confession on Great and Holy Wednesday so that they may receive Holy Communion on Great and Holy Thursday or at Pascha, and after Pascha they go back to doing the same things. They also confess on the eve of the Nativity so that they may receive Holy Communion on the feast, and after the Nativity they go back to doing the same things. And though they go to confession three or four times a year, they never truly repent; they remain the same. They are like amphibians, like frogs: they come out, bask in the sun for a little while, and at the slightest thing—splash!

—they are back in the mud. This is what most Christians are like today. Yet there are a few—truly, there are some chosen souls—who have drawn away from the cesspit. They keep watch over themselves and take care not to fall back in; and if they do fall again, they grieve, they are deeply troubled, they shed tears and weep, and they hasten at once to cleanse the garment of their soul. So, as I say and repeat, if this Mystery had not been given to us, no one would be saved.

Neither a patriarch nor anyone else would ever enter Paradise. But in His love for mankind and His great love, Christ, knowing human nature—knowing that we are dust, and that our nature is corrupt from infancy—instituted this Mystery of Mysteries. When did He institute it? Do you remember? On the very evening of His Resurrection. This was the first Mystery He instituted. When He rose from the dead, as we read in the twentieth chapter of John,

He stood in their midst while the doors were shut—Thomas was absent—and what did He say to them? “Peace be with you,” twice. And then: “As the Father has sent Me, I also send you. ” Just as the Father had sent You, Lord, with authority to bind and loose, and to forgive sins on earth. What did He say to the man who was lowered down before Him? Indeed, this is one of the events we shall hear about this coming Sunday. Pay attention in Church. A group of believers lowered the paralytic through the roof.

Seeing their faith, He said, “Child, your sins are forgiven, ” and the scribes and Pharisees took offense. For they said to themselves, “What is this? He is making Himself God, for God alone forgives sins. ” “But so that you may know,” He says, “that the Son of Man has the authority to forgive sins on earth, ” He says, “Take up your bed and walk. This authority, this right which Christ held, in view of the fact that He was about to be taken up in the Ascension, He left to His disciples.

As He says: "The Father hath sent me; with the same authority by which He sent me, even so send I you. Receive the Holy Spirit" — and He breathed upon them, He breathed upon them. He gave them the grace of the Holy Spirit, a first Pentecost; Pentecost comes afterward, later, after fifty days. That same evening, He gave them a special gift. What were they to do with it? “If you forgive the sins of any, they are forgiven. ” If you forgive anyone who comes to you asking forgiveness, and so forth, that person will be forgiven.

“And if you retain the sins of any, they are retained. ” If you do not forgive someone, but bind him, he will remain bound. The first loving Mystery that Christ brought up from Hades after His Resurrection and established in the world is this one. Blessed is the man who makes use of it, for man, as we said, his only produce is sins — in word, in deed, in thought. There is no other produce of man, and even the good works we do are so often adulterated by egotism, by calculation, by self-interest, by personal gain, by this and that and the other,

that they cannot stand up to the justice of God. That is why we must always hang upon His mercy. Have you ever read the funeral service? Listen: perhaps you have, but you have not paid close attention to it. If, then, you have read and studied it, what does it say? “I too have found the way through metanoia—through repentance, ” says the departed. How did he find it on the road? Do you know what that road is? It is the road of return to Paradise.

“Making me once again a citizen of Paradise. ” We say this, do we not? Is this not what we pray for? How, then, will you become a citizen of Paradise once again? Which road will you take? The path of metanoia, of repentance. Because the one who drove me out had followed the path of unrepentance. Who cast us out? Adam. Why did he cast us out?

Because he sinned? No, but because he did not repent; for had he repented, the matter and the whole affair would have been set right there. Even though God called out to him, even though He left him face to face with his failure the whole day long. He saw that he had not become God, as the devil had told him — he who wanted to become God all the sooner, who rushed it, lest he be left behind. He saw that he had not become God. He began to tremble, to be afraid, to feel ashamed, and to hide.

Would you not repent and say, “What has happened to me? ” But he did not repent; he shifted the blame. “Eve is to blame,” he said. And why is Eve to blame? “The serpent is to blame. ” In other words, “You are to blame, for You made both Eve and the serpent. ” Do you understand? God is to blame; we are not. And this happens today too. We pass off the blame, even onto the confessor; we don't go to accuse ourselves.

Yes, they told me to, we say, but I liked it too, and I did it. Nobody pulled out a pistol to force me to commit the sin. Satan pointed it out to me. My girlfriend pointed it out to me. My friend pointed it out to me. I saw it at the cinema, I saw it on the television, I read about it, and so on. But I liked it; I signed off on it. I'm the one responsible. Why are you blaming the others? So many of us, even at the very hour of confession,

with the Mystery taking place right there, stand guilty, blaming someone else. Instead of going to take sins away, we add still more on top of the ones we already have. Few are the people who go there to accuse themselves, before the instrument of God. For the priest is an instrument of God. He did not send an angel to do this work, because if he had sent an angel, there would be no sinner left now. How would an angel understand about fornications, about adulteries, about abortions, about this and this and this? Let it be.

He left it to human beings, so that they might condescend to the weaknesses they know firsthand, from their own carnal weaknesses. This too, once again, was something he did out of his love for mankind. Because certain people ask for angels; they consider themselves so completely in order that they no longer need to have anything to do with human beings, and they fly up off the earth. It is pride that casts you down, wicked pride this, pride with wings. I don't know what position you yourselves have taken on these matters,

whether you have paid attention to all the things I'm telling you, and how much this repentance and confession are needed. If you would only listen to a secret prayer the priest says every evening. Do you know what it says? Among the other things he says for his church, he says to our Christ: receive us in repentance and confession. That is, if tonight our bed should become our deathbed, which it can, there could be an earthquake right now, a little shaking, and no one gets up in the morning, may he receive us in repentance and confession.

The priest, you see, is handing over his church, The Church entrusted to him hangs from the tassels of his priestly stole. Have you seen those little tongue-like strips—no, the ones underneath? They represent his parishioners. This is his Church. And he goes before Christ in prayer and entrusts it to Him, saying, “Receive us this night in repentance and confession. A broken and humbled heart God will not despise. And what do the people say? A bowed head is not cut off.

The person who asks forgiveness in humility is not put to death. And yet, today, I repeat, there are no people making use of this Mystery. As if we were living in an age of angels and sinlessness. When wherever you turn your eyes, wherever you incline your ear, wherever you stretch out your hand, wherever you stand, there is filth and stench, there is sin. There are coal-yards right here now; can you pass through the coal-yards in a white outfit?

You can, but even if you don't get dirty, you will certainly get spattered. A bride could pass through the coal-yards, with her veil, all in white and so on. She is on her way to be crowned in marriage afterward. That is how a person's soul ought to be. And this comes about only through repentance and confession. Not through confession alone, without repentance. And not through repentance alone, without confession. Both are needed. This is expressed beautifully in the parable of the prodigal son. Every one of us is a prodigal.

When we repent, we come to that moment when the younger son said, “When he came to himself... I will return. I will go and say, ‘Father, I have sinned against heaven and before you. I am not worthy to be called your son. This is repentance. He repented, he acknowledged his failure. And he plans and prepares his return and his confession of guilt. Then it says: and he arose and went to the Father. This 'I'm not doing well,' we say it a great deal.

'It's not good that I'm carrying on with another woman's husband, ' we say it a great deal. 'That I'm carrying on with someone else's wife,' we say it a great deal. 'That I'm eating meat on Wednesday and Friday,' they say it a great deal. 'That he killed my child,' they say it a great deal. 'That I'm avoiding the...' Yes, yes, yes. But he doesn't repent. He does not get up and go make it known, saying: “This is what I do, and this, and this.

My God, help me break free from this thing. Change the way I think; give me new eyes, so that I may see differently—so that I may see as Your providence sees, as Your almighty power sees, and as You desire. For one day I will leave this world and find myself face to face with You. Let us settle these things now, while You have given me every opportunity, so that tomorrow I may not find myself standing against You. Think of it in that way. And the Prodigal Son arose, went, and made his decision known. For metanoia—repentance—is a decision.

Holy Confession is the declaration of that decision. And as you know, no decision is valid unless it has been declared. Many people are in this condition. Some try to obtain a prayer under false pretenses. “Just a prayer, Father. ” What kind of prayer is that supposed to be—a prayer of absolution or of congratulations? “I haven’t done anything. ” Very well, then the responsibility is yours. I will not read the prayer of absolution over you.

If you believe you have done nothing, then go and settle the matter with the Master. I will not read the prayer over you; I will not make things easier for you. Have you sinned? Then tell me your sins so that I may hear them, and I will absolve you. Yet the person obtains a prayer under false pretenses. And if it is Great and Holy Wednesday, he may also attend Holy Unction somewhere, be anointed with oil, and hear the prayers of forgiveness, and he tells you, I went to the Holy Unction, and off he goes. And so he stays with his sins, from his childhood years even, there are heavy ones, carnal ones, worldly ones, frauds, schemes, from the childhood years.

And they are of the opinion that these have rusted, that they have rotted, that they have been wiped away, because we did, I don't know, some good work later on and so forth, and the years went by. They all remain, written on three papers. On your conscience, on the devil's papers, and on the angel's papers. And take heed.

Προντίζει με τον τρόπο του να πληρώσει και να εξαλείψει και να τακτοποιεί τις αμαρτίες του θα βρεθεί γελασμένος την εκείνη την ημέρα. Όλες οι αμαρτίες αφήνονται όταν εξομολογηθείς. Γι' αυτό και ακριβώς ο σατανάς ρίχνει το κέντρο του βάρους να μην φτάσει ο άνθρωπος να εξομολογηθεί. Και αν εξομολογηθεί, να μην τα εξομολογηθεί όλα. Να αφήσει κάνα μεγάλο, κάνα αυτό, λέγει τα μικρά Λέγει τα ψηλά, τα άλλα δεν τον αφήνει. Να κρατάει και αυτός ένα μέρος. Και γνωρίζει ο Σατανάς τώρα ότι όταν ο άνθρωπος εν γνώση, προσέξτε μου τη διάκριση, εν γνώση κρύψει κάτι και εκείνα που εξομολογήθηκε είναι ανεξομολόγητα. Αναφέρεται σε ένα πατερικό το εξής, ότι κάποτε πήγε μία να εξομολογηθεί

σε έναν ασκητή ο οποίος είχε μαζί του έναν μικρό υποτακτικό, τον οποίον τον απεμάκρυνε. του λέει πήγαινε πιο πέρα εσύ να εξομολογηθεί η γυναίκα. Έφυγε πράγματι ο μικρός πήγε παραπέρα και κάτσε εκεί σε ένα μέρος η γυναίκα αυτή και σε ένα εξομολογείται. Ο μικρός σε κάποια στιγμή γύρισε το κεφάλι του προς τα εκεί και είδε ένα παράξενο θέαμα. Είδε όσο μιλούσε η γυναίκα βγαίνανε φυδάκια από το στόμα της. Του κάνε λοιπόν περιέργεια και στάθηκε κοίταγε παρότι του είπε ο γερόντας να μην κοιτάξεις προς τα εδώ πήγαινε. Αλλά αυτός παρασυρθείς από αυτό το φαινόμενο, παρακολουθεί τώρα

Όταν τελείωσε και έφυγε η γυναίκα, ο γκαλίτο μικρόν και του λέγει Τι σου είπα να κάνεις, λέει τι μου είπατε Δεν σου είπα να απομακρυνθείς και να μην κοιτάζεις ούτε να ακούς εδώ να εξομολογιούς τη γυναίκα Λέει ναι μου το είπατε Γιατί λοιπόν εστάθεις περίεργος και εκεί ταγιες Πάτερ μου λέει συγχώρησέ με λέει Κάτι είδα, λέει, αυτό, λέει, και έπειτα δεσμεύτηκα και δεν μπορούσα, λέει, να μην το παρακολουθήσω Λέει, τι είδες, είδα, λέει, ότι όσο μιλούσε αυτή, δεν άκουγα, λέει, τι έλεγε, ήμουν μακριά, όπως ξέρεις Αλλά όσο μιλούσε, έβγαινα, λέει, φιδάκια από το στόμα της Ε, καλά, αυτές είναι οι αμαρτίες που έβγαιναν μέσα Ναι, του λέει, αλλά ξέρεις, ήρθε, λέει, και ένα άλλο μεγάλο φίδι να βγει από μέσα και βγήκε μια, δυο, τρεις φορές και κρεμάστηκε,

αλλά εν τέλει λέει αυτό το μεγάλο λέει ξαναμπήκε μέσα λέει και έπειτα είδα όταν μπήκε αυτό το μεγάλο μέσα ήρθαν και τα άλλα τα μικραφυδάκια και ξαναμπήκαν λέει και αυτά μέσα κατάλαβε λοιπόν ο γέροντας από εμπειρία τώρα ότι αυτή κάποιο αμάρτημα μεγάλο είχε δικό της το οποίο εντράπηκε επανειλημμένως ήρθε να το πει, να το βγάλει, να το εμέθει όμως δεν το εξέμεσε και τρέξε, λέγει, τρέξε, να της φωνάξει να γυρίσει πίσω. Τρέχει λοιπόν ο μικρός από το πουνελάκι κάτω, φτάνει στη δημοσιά στο δρόμο εκεί, όμως τη βρήκε νεκρή αριστερά στο χαντάκι. Γυρίζει λοιπόν πανικοβλημένος πίσω ο μικρός και λέει στο γέροντα, γέροντα λέει έτσι και έτσι, αυτή λέει η κυρία είναι νεκρή στο χαντάκι κάτω από ό,τι βγαίνουμε

στο δημόσιο δρόμο. Τάχας ο γέροντος, πήγε ο Σαντανάς, του είπε ότι έχει ευθύνη, ότι δεν την πρόσεξε, δεν την πρόσεξε, αν την βοηθήσει και λοιπά και ήδη ότι την έχει στο λαιμό του ο άνθρωπος Εγώ φταίω κύριε και γονατίζει κάτω λοιπόν και αρχίζει να κλαίει και να ζητάει έλεος από το Θεό για λογαριασμό του και για λογαριασμό αυτής της ψυχής, τι έγινε Εκεί που προσήφιο το βλέπει στο δρομάκι και ανηφόριζε πάνω μία άρκτος κατάμαυρη, μία άρκτος μαύρη Και έρχεται μπροστά του και του λέγει τι προσεύχεσαι γιατί κλαις εγώ του λέει είμαι γυναίκα που

ήρθα να εξομολογηθώ Σου εξομολογήθηκα λέει τα μικρά και ένα σαρκικό μεγάλο αμάρτημα που είχα εντράπηκα λέει τρεις φορές ήρθα λέει να σου το πω και εντράπηκα, όπως ακριβώς τα βλέπε ο μικρός, και εντράπηκα, λέει, να σου το πω, και όταν, λέει, κατέβηκα κάτω που έφυγα, απέθανα και ο κύριος με έστειλε, λέει, στην κόλαση και έρχομαι, του λέει, να σε πληροφορίσω ότι δεν φτασες εσύ εγώ φταίω και αφήνει μια μαύρη καπινιά και βρώμα και έφυγε και χάθη. Δεν είναι το μοναδικό, δεν είναι το μοναδικό, το λέγω διότι ένα μεγάλο ποσοστό κατεξοχήν γυναικών, διότι οι άντρες για να φτάσουν στην εξομολόγηση το παίρνουνε απόφαση Μπορεί δυσκολότερα οι άντρες να φτάνουν στην εξομολόγηση, όμως φτάνουν ειλικρινείς

θέλοντας να καθαρίσουνε εξ ολοκλήρου την ψυχή τους Φόσον οι γυναίκες είναι επιπόλειες, δεν ξέρω τι, και υποκλέπτουν την ευχή του ιερέως, χωρίς να έχουν καθαρίσει όπως πρέπει, γι' αυτό και ακριβώς τα αποτελέσματα είναι τίποτα, παρότι κοινωνούν, εντούτης δεν αλλάζει ο βίωστον, εξακολουθούν να είναι ίδιοι, ταυτόχρονα δεν θα πρέπει να πληροφορηθούν απόψε ότι είναι ασυγχώρητες οι αμαρτίες τους, έστω και αν έχουν εξομολογηθεί 500 φορές και έχουν πει όλα τα άλλα, Εφόσον δεν έχουν πει κάποιο ή κάποια τα οποία τα γνωρίζουν και τα εκράτησαν Μεγάλη λοιπόν η τέχνη του σατανά να μην επιτρέπει στον άνθρωπο να φτάσει στην εξομολόγηση Διότι ξέρει ο σατανάς το τι γίνεται στην εξομολόγηση Ότι άμα τη εξομολογήσει τη ειλικρινή του ανθρώπου, του αμαρτωλού, τον χάνει πλέον από

τα χέρια του Αφαιρούνται τα ποσοστά του, οι μετοχές του, τα δικαιώματα επί του ανθρώπου Έχω ακούσει δαιμόνιο που λέγει, έχετε λέει τη γνώμη ότι σας εξομολογεί λέει ο παπάς, δεν είναι λέει ο παπάς, εσείς βλέπετε παπά λέει στην εξομολόγηση, όμως εξομολογείστε λέει στο Μανώλη, στο Χριστό μας, που στο ένα μέρος και στο άλλο λέει, έχει το Μιχάλη και το Γαβρίλ, με τους αρχαγγέλους του Και στην ερώτηση, πως φεύγουν οι αμαρτίες, δεν ξέρω λέει, η απάντησης είναι, δεν ξέρω Μυστηριοδός, χάνονται από τα κατάστιχά μας, ότι ήταν γραμμένο, ότι εξομολογηθείτε, χάνεται από τα κατάστιχά μας Και αφοπλιζόμεθα, δεν έχουμε δικαιώματα πλέον,

να έχετε δε υπόψη σας ότι το δαιμόνιο δεν έχει και δικαίωμα να διαπομπεύσει τις αμαρτίες του ανθρώπου Στην Παναγία την Τρυπητή στο Αίγιο, το βράδυ παραμονή, στον Εσπερινό, συνοστισμός πολλής, εκεί ήτο και μία δαιμονισμένη Και σε μια στιγμή αγρίεψε και ήβρισε μια κυρία που εστεκότανε μπροστά, ήσαντε δε ακριβώς εκεί που ο Χοροφύλακας είχε σταματήσει και λίγοι λίγοι επίγαιναν και προσινούσαν την Αγία εικόνα Δέκα, δέκα και επί τα άλλη κλπ Γυρίζει λοιπόν αυτή και έτσι λέγει, δεν τρέπεσε έτσι λέγει, τι λόγια είναι αυτά που λες εδώ μέσα Και

γυρίζει και έτσι λέγει, εγώ Μωρίτσι λέει να ντραπώ, που πας με τον κουνιάδο σου και τώρα έρχεσαι να πας να ανάψεις κερί στην Παναγία Φραπ, κάτω, αυτή, από λιποθυμία, έτσι ήταν τα πράγματα Επαιμβαίνει ο Χοροφύλαξ, Κάσε ρε που πήρες την κουμπάρα σου, Και άφησες τον άλλον στο δρόμο, Κάσε που σε έχουν εδώ μέσα, Και έχεις και το στέμα επάνω με το σταυρό στο κεφάλι σου, Και ρατά, φωνέσαι έτσι όπως θα μιλάω τώρα εγώ, Μες το κεφαλάρι της Παναγίας της Τρυπητής, Την Παραμονή το βράδυ, Την Παρασεβή της Ζωοδόχου πηγής, Όμως εξομολογηθεί

ο άνθρωπος, Δεν μπορεί να το κατηγορήσει, Δεν μπορεί να το πει, Ότι ξέρεις έκανεσαι Έκλεψες, εμίχευσες, επόρνευσες, έκλεψες, δεν ξέρω τι, τίποτα, πάνε, δεν μπορεί, δεν έχει δικαίωμα Υπάρχουν ομολογίες, εγώ τα έχω γραμμένα σε αυτά που σας λέγω, τα έχω σε κασέτες γραμμένα Λοιπόν

ο άνθρωπος θέλει να μην διαπομπευθεί ενεκείνη τη ημέρα, ας φροντίσει το θέμα αυτό Είναι λυπηρό στον άνθρωπο το συγχρονισμένο σήμερα, που λέει ότι ξέρει πολλά πράγματα Να έχει ψαρά δικό του και να τον πληρώνει και ακριβά για να του δίνει φρέσκο ψάρι, παρότι του δίνει μπαγιάτικο, δηλαδή το κατεψυγμένο και του το μαλακώνει Έχει κρεοπόλη δικό του για να του δίνει καλό και το πληρώνει ακριβά και του δίνει γελάδα για μουσκάρι

Υποδηματοποιώ δικό του, έχει ράφτη δίσιοφθαλμίατρο, έχει οδοντίατρο, έχει παθολόγο, έχει μπακάλι, έχει μανάβι, έχει, έχει, έχει, έχει, τι δεν έχει για αυτό το διαβολεμένο σαρκείο, δεν έχει πνευματικό για την ψυχή του. Που πας άνθρωπε, που θα βρεθείς, για όλα θα πληρώσεις και θα κρυβοπληρώσεις και θα σε γελάσουν κιόλα. Για την ψυχή σου δεν χρειάζονται χρήματα, γιατί ηλικιωμένες κυρίες, ηλικιωμένοι κύριοι, ξέρεις κανένα πνευματικό, όσο δεν έχεις πνευματικό τόσα χρόνια. Που πας εσύ, που γυρίζεις, που είσαι, δεν φοβάσαι Θεό, δεν

φοβάσαι κόλαση, δεν φοβάσαι θάνατο, τίπο Δεν είσαι πνευματικό, Τι ζητάς πνευματικό τώρα στα 200 χρόνια, Καταλάβατε, Για εξετάστε εδώ, Για φιλοσοφήσετε αυτό το πράγμα, Εγώ δεν σας λέγω να μην έχετε τον πακάλι σας, Να μην έχετε τον ανθρωπό σας, τον ψαρά σας, τον κρεοπόλη σας, τον γιατρό σας, Τον έχετε, Αλλά έχετε και γιατί να θάνατοψικήσεις τον παπά σου, Έχετε τον πνευματικό σου, Και μάλιστα αν είναι δυνατό να έχεις δυο πνευματικούς, Το ένα για τις αμαρτίες και το άλλο για τις συμβουλές, Διότι υπάρχει εκλογή καμιά φορά ο και το πνευματικό σου, ναι με να έχει το δικαίωμα να σου αφήνει τις αμαρτίες, να σου συγχωρεί, δεν έχει την πείρα όμως να σε συμβουλεύσει. Και τότε υπάρχει εκδοχή πάλι και

είναι συμφέρον να έχεις κάποιον άλλο συμβουλάτορα. Ας μην είναι παπάς, ας είναι λαϊκός που να έχει διάκριση, να έχει πνεύμα, να έχει Αγία Ζωή, μπορεί να είναι μια κοπελίτσα, Μπορεί να είναι μια κυρία, να είναι ένας κύριος σοβαρός, ένας νεαρός, ευσεβής και να σου πει κουβέντα σοφή επάνω στο ζήτημά σου Στον παπά θα πας σε αμαρτίες σου, δεν θα πας να σου κάνεις την πεθεριά, ο παπάς συγκέσει αν σου βρύνει φάδες και γαμπρούς, ούτε για εμπόρια Θα πας στις αμαρτίες σου, αυτό το δικαίωμα του έδωσε, του δεσμήν και λύειν, αν βέβαια ο ιερέψος ο πνευματικός είναι ταυτόχρονα και έμπειρος και ενάρετος, τότε είναι Άγιο, συνδυάζει δηλαδή και τα δύο Αν όμως δεν έχει την εμπειρία, πήγαινε παρακάτω, στον παρακάτω

Μαχαλά, αυτόν χρησιμοποίησε τον για τις αμαρτίες σου, πες στις αμαρτίες σου να συγχωρηθείς, αλλά συμβουλή ζήτησε παρακάτω Ή γονάτισε και ζήτησε από το Θεό να σου ανοίξει δρόμο για ένας του θέμα που σε απασχολεί Γιατί πολλές φορές άνθρωποι ζητούν από το πνευματικό τη γνώμη Ο πνευματικός τι θα σου πει εκείνη την ώρα Αν δεν έχει εμπειρία, αν έχει εμπειρία κόσμος πολλής περνάει από αυτόν Έχει ηλικία, έχουν δει πολλά τα μάτια του, τότε σε οδηγεί σωστά Σου λέει παιδί μου πρόσεξε αυτό, παιδί μου πρόσεξε εκείνο Αν τα συνδυάζει και τα δύο, αυτό είναι το ευλογημένο, όμως αν δεν τα συνδυάζει, πάλι δεν θα πεις ότι εγώ δεν πάω, είναι νέος ο παπάς αυτός, ξέρω εγώ τι θα με συμβουλεύσει, τι θα μου πει, όχι θα πας, αλλά θα χρησιμοποιήσεις κάποιον άλλον αναφορικός με τις συμβουλές σου

Ίσως ομιλώ αυτή την ώρα και ακούουν άνθρωποι οι οποίοι εξομολογούνται, αλλά είναι στην περίπτωση αυτή που λέγω, ότι δεν τα λέγουν όλα Είναι όμως μια τάξη ανθρώπων η οποία, διότι εντρέπεται, δεν πηγαίνει. Θα πάω να τα πω στον παπά να διαπομπεύσω τον εαυτό μου, τότε πώς τον διαπομπεύσουν όποιον του σατανά τον εαυτό σου. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να βρίσκεται σε δύσκολο θέση όταν πρόκειται να του κάνουν πλήσι του στομάχου που ήπιε δηλητήριο, να φροντίσει να μην το πει το δηλητήριο. Η ντροπή πρέπει να είναι όταν πρόκειται να αμαρτήσουμε, όχι όταν πρόκειται να γιατρευτούμε, αυτό δεν είναι εντροπή, δεν πρέπει να είναι εντροπή Και αν ο άνθρωπος εγνώριζε ότι όταν αμαρτάνει,

αμαρτάνει μπροστά στο Θεό, πολλές φορές δεν θα αμαρτανε Αλλά διότι εμείς κλείνουμε την πόρτα, διότι σβήνουμε το φως, διότι πατούμε στα νύχια, διότι δεν είναι κανένας εκεί, διότι κατεβάζουμε το τηλέφωνο κάτω, γιατί, γιατί, γιατί, γιατί, έχουμε τη γνώμη, δεν μας βλέπει κανείς. Θυμόσασαι τι σας είπα όταν μιλούσα περί Κρίσεως. Επάνω από την ωραία πύλη, οι αγιογράφοι, οι υπαλλοί, φτιάχνανε ένα μάτι, ένα φτύ και ένα χέρι, αυτά του Θεού και τα τρία. Βλέπει τα πάντα, και στα σκοτάδια, και στα σερήμους, και στα φαράγγια, και στα υπόγεια, και στα ανώγια, και τη νύχτα, και την ημέρα, και τα φανερά, και τα κρυφά Διατού ο Τος υπενθυνίζει ότι ακούει τα πάντα,

έστω και αν μέσα σου τα είπες, δεν τα εξωτερήκευσες Υπάρχει στην Παλιά Διαθήκη, σε ένα σημείο που λέγεις το Μωσή, τι βοάς του λέει ενώπιον μου Ο Μωσής δεν είχε ανοίξει το στόμα του να προσευχηθεί, μέσα του το σκέφτηκε ότι θα πάει να προσευχηθεί και του φωνάζει και του λέει, τι βοάς του λέει, τι μου φωνάζεις, δεν είχε ανοίξει το στόμα του ακόμη, έτσι ακριβώς γράφει και εκείνα που δεν πέρασαν από το νου μας ακόμη ο Θεός, βλέπει την πρόθεση του ανθρώπου και γράφει Είναι λοιπόν αυτός ο οποίος ακούει τα πάντα και γράφει τα πάντα με το χέρι. Θα βρεθούν εγραμμένες λεπτομέρειες από τη ζωή μας που δεν τις θυμάται ο άνθρωπος. Τις θυμάται μόνο ο Θεός και ο Διάβολος. Ο Διάβολος θυμάται λεπτομέρειες που, πώς, σε ποια στάση, τι ώρα και λοιπά τα

πάντα τα οποία θα παρουσιάσει με τα κοιτάπια τα δικά του αύριο και θα διεκδικήσει από τον δίκαιο Χριστόν την ψυχή μας. Είναι δική μου θα του πει, ορίστε, έχει κάνει αυτό και αυτό και αυτό, ναι ή ου, διότι όταν ο άνθρωπος αμαρτάνει και όταν πράττει το καλό πάλι, γράφουν τρία κατάστιχα όπως σας έχω πει και άλλοτε, του σατανά το ένα, τη συνειδήσεως το άλλο και του αγγέλου μας το τρίτο, κατά συνέπεια πρέπει να σβηστούν οι αμαρτίες μας από τρία κατάστιχα, διότι οι άνθρωποι πρέπει να καθίσουν κάτω να εξομολογήσουν τον εαυτόν τους, δεν έχουν βέβαια τον τρόπο, Διότι όταν ο άνθρωπος δεν έχει τη συνταγή, δεν έχει τη μεζούρα, δεν έχει τη ζυγαριά, πώς θα βρει ποιες είναι οι αμαρτίες Οι άνθρωποι στέκονται στον δεν σκότωσα και δεν έκλεψα, εγώ

μερμήγη δεν πάτησα στη ζωή μου Καλύτερα να σκότωνες ένα εκατομμύριο κόσμο, είχες περιθώριο να μετανοήσεις και να σωθείς Παρά που σκοτώνεις τον εαυτό σου λέγοντας αυτή τη λέξη δεν ημάρτησες, στη ζωή σου εσύ Ο ηγαπημένος μαθητής λέγει το εξής Εάν είπομεν αμαρτίαν, ουκ έχομεν, εαυτούς πλανόμεν, και η αλήθεια ουκ έστειεν ημίν. Εάν είπομεν, όχι εάν είπητε, έβανε και τον εαυτό του μέσα. Αν πούμε, λέει, ότι δεν έχουμε αμαρτία, πλανόμε, λέει, τους εαυτούς μας. Αναφορικώς δεν με το θέμα της εντροπής, να σας πω κάτι. Πάλι παρμένω από τη ζωή και την πείρα των πατέρων. Το έχω πει και μια άλλη φορά.

Ξομολογούσε κάποτε ένας γέρον ανθρώπους που πήγαν εκεί. Σε μια στιγμή διακόπτει την εξομολόγηση και βγαίνει από το κελί του και παρατηρεί έναν και του λέγει, εσύ του λέει τι θέλεις εκεί πέρα Ήδε ο κόσμος ο οποίος σύστατο εκεί ότι δεν ήταν κανένας, εσύ του λέγει ο ψηλός, τι θέλεις εδώ, τι θέλεις εκεί μες στον κόσμο, τίποτα Ο κόσμος του λέγει κάτι έπαθε ο παπάς, δεν βλέπαν αυτοί τίποτα, ο παπάς έβλεπε, εννοώμα του λέει Ιησού Χριστού εσταυρωμένο, ομολόγησε τι θέλεις εσύ εδώ Κι τη στιγμή βλέπουν έναν ψηλό και ο ίτο μεταξύ των, τώρα τον είδαν ότι ήταν μεταξύ τους ένας ψηλός, άντρας, τι δουλειά έχει εκεί, ονόματι Ιησού πες το, να τα ακούς ο κόσμος,

είμαι λέει σατανάς, διάβολος μάλιστα, είμαι διάβολος, όταν άκουσε ο λαός που ήταν εκεί περίμενε ότι υπήρχε διάβολος μεταξύ των, σταυροκοπήθαν, Χριστός σε Παναγία, λες και ο διάβολος θα είχε πάει στα μπέλια, εκεί θα έρθει, η δουλειά του ήταν εκεί, που πάτε εσείς Να τον αρνηθείτε, που πάτε να του τα πετάξε στα μούτρα του, έρχεται εκεί πέραν, σας βάλει τρικλοποδιά, εδώ είναι η δουλειά μου Πες λοιπόν σε παρακαλώ, του λέει εδώ ονόματι Ιησού, τι δουλειά είσαι εδώ, γιατί ήρθες εδώ Λέγει, ήρθα λέει κάτι να δώσω, τι λέει να δώσεις, κάτι λέει που τους είχα πάρει, τι τους είχες πάρει, τους είχα πάρει την εντροπή Γιατί τις είχες πάρει, για να αμαρτήσουν, διότι πράγματι πρέπει η εντροπή να πάει στην άκρη για να

αμαρτήσουμε αυτά που κάνουμε εμείς τα κατανόμαστα Και τώρα γιατί ήρθες, ήρθα λέει να ξανά σου τη δώσω πίσω, γιατί, να τραπούνε λέει να ταπούνε για να μείνουν σε εμένα πάλι Και εντούτης, άνθρωποι οι οποίοι πολλά πράγματα ξέρουν στον κόσμο τούτο, πολλοί έχουν προχωρήσει στο θέμα αυτό χολένων Δράτομαι λοιπόν της ευκαιρίας να σας πω Δεν υπάρχει άλλος τρόπος τακτοποιήσεως αμάρτημάτων Είναι η μόνο διαμετανίαση εξομολογήσεως η Σιερέα Είναι ένα θέμα βέβαια που ανοίγεται αυτή η λέξη που είπα η Σιερέα Μεγάλο θέμα Θα συζητηθεί Θεού Θεόντος την άλλη μας ομιλία όταν θα επανέλθουμε Όμως να το έχετε σοβαρός υπόψη Αμαρτία, αμετανόητος και ανεξομολόγητος δεν χάνεται Οι

μόνες που μένουν είναι αυτές Όλες όσες εξομολογούνται με ειλικρίνεια φεύγουν, εφόσον αν υπάρξουν αμαρτίες αμετανόητες για τις οποίες δεν μετανοούμε, γιατί πολλοί δεν μετανοούν για την αμαρτία τους και αν εξομολόγητες δεν σώζεται ο άνθρωπος Διότι η αμαρτία μπαίνει παραβάν μεταξύ Χριστού και ανθρώπου, θυμόσαστε ποιο ήταν το πρώτο θαύμα που έγινε όταν ο Χριστός μας είπε τότε τέλεσε στο Γολγοσά Τι λένε οι Ευαγγελιστεί, ποιο ήταν το πρώτο θαύμα Το καταπέτασμα του ναού εσχίστη από άνω στον έως κάτω Στον Γολγοθά ο Χριστός μας εσταυρώνετο και στο ναό του Σολομόντος κάτω το καταπέτασμα εσχίζετο Τι ήταν το καταπέτασμα, η αμαρτία μεταξύ του Θεού και του

ανθρώπου Και τι έγινε με τη θυσία του Χριστού μας, το Μεσότυχο εκρυμνήθη και ενώθηκε ο άνθρωπος με το Θεό Ένας είναι ο τρόπος ο μοναδικός, διαμετανοίας, εξομολογήσεως και θείας κοινωνίας Δεν θα υπήρχε ωραία πύλη σήμερα και δεν θα έλεγε το ωραία πύλη αν δεν είχε γίνει η θυσία του Χριστού να ανοίξει αυτή την επαφή με το Θεό και να μπορεί ο άνθρωπος να μπει μέσα τώρα να πάει για τη Βασιλεία των Ουρανών Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, από εκεί θα περάσεις αν περάσεις Εκεί θα προσέλθεις το Χριστό να σου δώσει το εισιτήριο το σώμα του και το αίμα του Να σε μεταβάλει από κοινών εις κενών, για να σου δώσει την είσοδο να περάσεις μέσα, να θελήσεις να πας από αλλού, δεν μπορεί να πας, έχετε προσέξει οι δύο πύλες, τι φρουρούς έχουνε, Αγγέλους,

με ένα σπαθί στο χέρι, γιατί, εδώ, αδύνατο, στο μέσο είναι ανοιχτά, από εδώ δεν περνάς, εκεί θα πάει να συμβιβαστείς, τες πρεσδίες Θεοτόκου, Ξωτερσόσον ημάς, μεταλαμβάνει ο δουλούς του Θεού Τάδε, σώμα και το αίμα του Χριστού, η σάφηση αμαρτι και ζωήν την αιώνιον, εκεί θα πάει στο μέσον, εδώ μπαιρμένες, αφήνουμε εμείς, κατά κανέναν άλλον τρόπο δεν μπορεί να εισέλθει ο άνθρωπος στον παράδεισο, η μύδια του Ιησού, η μύδια της Ουρανίας Πύλης, η μύδια της Θεοτόκου και του Κυρίου, είναι τοποθετημένοι εκεί που οι δύο οι πρώτοι μας κλείσαν τον παράδεισο, ο Αδάμ με την Εύα, εν διηπαρακόη, ο νέος Αδάμ και η νέα Εύα εν διηπακόη, μας σύνιξαν τον παράδεισο, δεν υπά Υπάρχει, λοιπόν, άλλος τρόπος. Αυτός είναι ο τρόπος.

Μετάνοια χρειάζεται, εξομολόγηση χρειάζεται και Θεία Κοινωνία χρειάζεται. Το σώμα και το αίμα του Χριστού είναι αυτό το οποίο καθαρίζει μας από πάση αμαρτίας. Όλα τα αίματα λερώνουν. Το αίμα του Ιησού καθαρίζει. Αλλά όταν προϋπάρχει η ανάλογος προετοιμασία της μετανοίας και της εξομολογήσεως σε ιερέα, σε πνευματικό, όχι στην εικόνα, όχι απευθείας στον Χριστό, όχι στον Αφέντη τον Αγιώργη, όχι στην Παναγία, όχι στα 40 κύματα, όχι, όχι, όχι, ούτε στον Χριστό απευθείας, στον ιερέα του Χριστού, δεν συγχωρεί ο Χριστός μας απευθείας, ούτε η Παναγία συγχωρεί, ούτε οι Άγιοι συγχωρούν, κανένας δεν συγχωρεί. Η εντολή είναι δοσμένη, λάβεται πνεύμα Άγιον.

Ψτρέφω εκεί που ξεκίνησαμε, Αν την Οναφίτη αμαρτίας αφίενται αυτής, Αν την Ον κρατείται και κράτητε Αυτά είχα να πω σαν μια πρώτη δόση επάνω στο θέμα αυτό του μυστηρίου του φιλανθρώπου, της μετανοίας και της εξομολογήσεως Θεού θέροντος θα επανέλθουμε, όμως μέχρι τότε αναζητήσετε πνευματικό και γράψετε, εξομολογήστε εσείς πρώτα τον εαυτό σας Για το πνευματικός δεν είναι μέντιουμ, ο πνευματικός δεν είναι χαρτού να ειδείσαι πόσα τέρμενα και λοιπά και να μπεις σε μια πόρτα μεγάλη Όπως το γιατρό πηγαίνεις και του βγάνεις το λάδι κάτω δει λεγόμενο και ξέρεις γιατρέ και τούτο γιατρέ και τ' άλλο γιατρέ δεν μπορεί να λες ότι εγώ πήγα και δεν με ρώτησε Ούτο γιατρό σε ρωτάει αλλά τα λες όλα όμως Καταλαβαίνουμε είμαστε πολύ πονηροί νομίζω και μπορούμε να καταλάβουμε έτσι Ας μείνω

λοιπόν μέχρι εδώ Εάν δεν τακτοποιηθεί με το Θεό και με το συνάνθρωπό Του,

όταν η Εκκλησία ανοίγει τις πύλες της και καλεί τους ανθρώπους να προσευχηθούν δια του διακόνου, Ακούμε να λέγει εν ειρήνη του Κυρίου Δεηθόμενου, οι πρώτοι λέξεις, υπερτισάνωθεν ειρήνης του Κυρίου Δεηθόμενου, προηγούνται πάντοτε αυτές οι δυο αιτήσεις περί ειρήνης, ειρήνης μεταξύ μας και ειρήνης με τον Ουρανό, με τον Θεό. Ο άνθρωπος, ο οποίος για τον Α ή

Β λόγο δεν είναι σε ειρηνική σχέση με τον Θεό ή με τον συνανθρωπό του, αφενός δεν ξέρει τι κάνει ο άνθρωπος, αφετέρου δεν λαμβάνεται τίποτα υπόψη, ούτε προσευχή, ούτε αγαθοεργία Αυτή η πικρία μεταξύ των συνανθρώπων χαλάει ολόκληρο το φύραμα, όπως και η πικρία μεταξύ του Θεού αποκόπτει τον άνθρωπο από το Θεό

Δεν υπάρχει άνθρωπο στον κόσμο που έζησε και δεν ημάρτησε, και εάν ο Κύριος μας δεν είχε θεσπίσει στην Εκκλησία του Ένα μυστήριο που οι πατέρες το λέγουνε φιλάνθρωπο μυστήριο, το μυστήριο της μετανοίας και εξομολογήσεως ουδήσως ο ζώμενος Δεν επρόκειτο κανένας να δει πρόσωπο Θεού, αλλά διότι ενδιασπλαχνία του και ενδυσοφία του έχει φτιάξει αυτό το μυστήριο Έτσι ο άνθρωπος κατορθώνει, εάν χρησιμοποιεί βέβαια αυτό το μυστήριο, να βλέπει πρόσωπο Θεού Η

συνεκρόση μονακολουθία λέγουμε το εξής, ότι μόνον ο δυνάμενος εκτός αμαρτίας υπάρχει, πάντες εμείς ημάρτωμεν, μα με λόγο, μα με έργο, μα με διάνοια, ο άνθρωπος πίνει την ανομία ως το είδωρ καθημερινός Κατά τον Ιόβδε, εάν ο άνθρωπος έχει και μίαν ημέρα ζωήνι στον κόσμο, είναι αμαρτωλός Κάνουνε πολλοί λάθος ορισμένοι οι οποίοι πιστεύουν ότι είναι αναμάρτητοι

Και αν παραδεχτούμε ότι δεν τολμούνε να το πούνε, όμως αυτοί το πιστεύουν Το βλέπουμε από τις πράξεις των Διότι εμείς είμεθα εν λόγω ευσεβής, εν έργο ασεβής Είμαι θα εν λόγω ορθόδοξη, εν έργο όχι όμως ορθόδοξη, εν λόγω πιστεύουμε, εν έργο απορρίπτωμεν Και ο Παύλος έχετε προσέξει τι γράφει στους Κορινθίους, δεν είναι λέγει εν λόγω, αλλά εν δυνάμει, δεν είναι λόγια λέγει η χριστιανοσύνη, αλλά είναι ζωή Και το Ευαγγέλιο δεν είναι λόγια, είναι πράξεις και εμείς δεν πράττουμε

και εκεί συλλαμβανόμεθα Και όταν ο άνθρωπος πέσει τι κάνει σηκώνεται και αν ξαναπέσει ξανασηκώνεται και αν ξαναπέσει ξανασηκώνεται Ο Σάκης πέσει εγείρεται αυτό είναι αυτό λέει η λογική αυτό λέει η σοφία Γιατί όταν πέφτεις την αμαρτία δεν σηκώνεσαι,

γιατί όταν πέσεις σηκώνεσαι και τεινάζεσαι και βουρτσίζεσαι και καθαρίζεσαι από ό,τι πήρες από κάτω από τη βρώμα και όταν πέσεις την αμαρτία δεν σηκώνεσαι να την αχθείς, να αποτεινάξεις την αμαρτία, να καθαριστείς Εάν υπήρχε τρόπο σε αυτή την ώρα να ήμουν πνευματικός και να καθίσω στην πόρτα να μαζέψω τις αμαρτίες που υπάρχουν εδώ μέσα, καράβι θα φορτώναμε Και εντούτης βαδίζουμε μέσα στην εποχή αυτή του Τριωδίου που έπρεπε να είμαστε περιστέρια αυτές τις ημέρες Περιστέρια, όχι άλλο πουλί τίποτα, περιστέρια καθαρά Διότι δεν μπορούσε να μπει ο άνθρωπος στην καθαρή Δευτέρα εάν την παραμονή το βράδυ Δεν μιλώ για αυτούς που πήγαν οι άνθρωποι να αποκρέψουν τη δεύτερη αποκριά

Λέγω για τους ανθρώπους τους συνετούς Εάν δεν αγαπήσανε, εάν δεν συμφιλιωθήκανε με το Θεό και με τους ανθρώπους Όπως καλούμε θα αναζητήσουμε συγγνώμη στον συνάνθρωπό μας Όταν για τον Α ή Β λόγο πικραθούμε μαζί του Έτσι ακριβώς καλούμε θα αναζητήσουμε συγγνώμη και από το Θεό όταν αμαρτάνουμε Ένας νηπτικός πατήρ, ο Άγιος Αρσένιος, έλεγε παρότι το 94 ετών, στην προσευχή του την καθημερινή Κύριε, πρόσθεση μην χρόνων ή να βάλω αρχή μετανοίας Και

είχε κάνει και νεκρανάσταση Και έλεγε, πρόσθεσέ μου χρόνων να βάλω αρχή μετανοίας

Κάθε πτώσης προϋποθέτει μετάνοια Είτε με μάτι είναι οι πτώσεις, είτε με χέρι είναι οι πτώσεις, είτε με στόμα είναι οι πτώσεις, είτε εξακοήσεις είναι οι πτώσεις, έχει ανάγκη μετανοίας, άνευ μετανοίας και εξομολογήσεως δεν φεύγει καμιά αμαρτία, όλα τα απορυπαντικά του κόσμου να μαζέψετε, μίαν αμαρτία δεν πρόκειται να την εξαλείψετε, εάν δεν την εξομολογηθείτε, δεν πληρώνονται οι αμαρτίες, Ούτε χαρίζονται οι αμαρτίες άνθρωπος, Δεν πειράζει, δεν πειράζει, πήγαινε, Τι δεν πειράζει, Σε κλέψε, Τον συγχωρείς εσύ, Ο Θεός τον συγχώρησε, Εκαθάρισε το ένα χαρτί, Το άλλο

όμως, Εγώ σε συγχωρώ, Χίλιες φορές, Ο Θεός σε συγχωρεί όμως, Έχει έναν ειδικό τρόπο που συγχωρεί αυτός, Για πήγαινε λοιπόν λογαριαστήστε με αυτόν, Δεν έχω λέει εχθρό στη ζωή μου, Μήπως έχεις το Θεό, Κάμη εχθρό, Άνθρωπο δεν έχεις, Έχ Έχεις καλή συμπεριφορά, έχεις αγωγή καλή, είσαι από σοβαρό σπίτι και όλα σου ωραία και καλά Μήπως όμως έχεις έκθρα με το Θεό, μήπως υπάρχει καμιά αμαρτία και έχει μπει παραβάν μέσα στη μέση και σε δυσκολεύει να έχεις σχέση με το Θεό, για κοίταξε και από αυτή την πλευρά και τότε θα δείτε ότι δεν στεκόμαστε καλά Δεν ξέρω αν σας έχει κάνει αίσθηση το κήρυγμα του Ιωάννου του Προδρόμου

Έρχεται ο Ιωάννης και βγαίνει και λέει, Κύριοι, μετανοείτε ή και γάρι βασιλεία των Ουρανών Τι είπα να πει να μετανοήσουμε, να αλλάξετε γνώμη, να ζητήσετε συγνώμη για τις αμαρτίες σας Καλά Ιωάννη, σε ακούω, έρχεται ο Χριστός τώρα, κατόπιν του Ιωάννου, βγαίνει και αυτός το δημόσιο βίο με τον τρόπο του Κηρύτηκε αυτός, κρεμασμένοι από το στόμα του να ακούσουνε, τι θα πει άραγε αυτός Καλά, ο μαθητής λέει αυτό, ο δάσκαλος τι λέει, ανοίγει το στόμα του το Πανάγιο, ο Κύριος λέει, μετανοείτε ή και γάρι βασιλεία των ουρανών και πιστεύσετε ή στο Ευαγγέλιο, δηλαδή

δάσκαλο τον έχεις τον Ιωάννη και πήρες από τον Ιωάννη, δεν ξέρεις τίποτα άλλο να μας πεις, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο, αυτό είναι το τροπάριο και αυτό θα είναι μέχρι συντελείας των αιώνων, διότι ο άνθρωπος δεν έχει τίποτα άλλο παραγωγή ή μόνο αμαρτίες. Γι' αυτό, αυτό χρειάζεται στον άνθρωπο Και τούτης αγαπητοί μου, σήμερα, εμπλήρικο στο αιώνι με τόσα ογνώση, υπάρχουν άνθρωποι αμετανόητοι Και ακόμη, ανεξομολόγητοι Βλέπω με τις ευκαιρίες να σας πω, ότι το μυστήριο αυτό, το φιλάνθρωπο μυστήριο, δεν είναι μετάνοια, ούτε εξομολόγησης Είναι μετάνοια και εξομολόγησης Το

λέγω αυτό, διότι πολλοί οι οποίοι δεν μετενοήσαν, δεν δάκρυσαν

Εξομολογήθησαν και είναι πολλοί οι οποίοι μετενόησαν αλλά δεν εξομολογήθησαν. Εγώ το σταμάτησα αυτό, δεν ξανά το κάνω και εκείνα που έκανες ποιος θα τα πληρώσει. Σαν να ειδοποιήσεις τώρα με το μικρό το μπακάλι της γειτονιάς ότι ο μπαμπάς μου είπε πλέον θα παίρνουμε μετρητής, δεν παίρνουμε ξανά βρεσέ κυριόργη. Τι θα απαντήσει ο κυριόργης, πες στον κουβαρτά τον πατέρα σου να έρθει να πληρώσει το λογαριασμό των παλιών και έπειτα ας παίρνει μετρητ Ποιος θα τον εξοφλεί στον παλιό λογαριασμό που χρεώνει από πέντε χρονών, από πέντε χρονών,

να μην σας πω μικρότερο, το παιδί πρέπει να πηγαίνει στον εξομολόγο και σήμερα μάλιστα που είναι του διαβόλου η ράτσα τα παιδιά, από δυο χρονών, από την κοιλιά της μάνας τους πρέπει να εξομολογούνται να πηγαίνουν στον παπά. Κατά αναλογία της ευστροφίας του νοός, το παιδί πρέπει να πηγαίνει γρηγορότερα στην εξομολόγηση Αλλήμωνα από αυτούς οι οποίοι αφήνουν και ριζοπιάνει το κακό Διότι ό,τι κακό γίνεται μέσα του, είτε γνώση, είτε αγνία, είναι έργο του σατανά Κατά συνέπεια όταν γυρίζει αυτός ο κατσικοπόδαρος μέσα στη ψυχούλα του παιδιού, τι θα κάνει, θα το λορώνει, θα το αγρεύει Γι' αυτό πρέπει να μπαίνει πετραχύρι στο κεφάλι του επάνω, είτε καταλαβαίνει είτε δεν καταλαβαίνει,

καταλαβαίνεις εσύ, πως καταλάβαινε που το βάφησες, πως καταλαβαίνει που το κοινωνείς, έτσι και θα το εξομολογήσεις, θα το πας εκεί Και τούτοις δεν ενδιαφέρονται, οι μητέρες σήμερα, οι πατέρες σήμερα, βέβαια εκ του μέχοντος ουκανλάβης, πως πάνε οι ίδιοι και δεν πήγαν το παιδί, ξέρουν οι ίδιοι τι τους γίνεται και πως έχει το θέμα της ψυχής των, δεν ξέρουν οι καημένοι, είναι δυστυχείς, ίσως διότι δεν έλαβαν από τους γονείς των κι αυτοί και κατά συνέπεια δεν έχουν, διότι ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέγει, σοφισθήνε και σοφίσε, αγιαστήνε και αγιάσε, Φόσον αυτός

δεν είναι τίποτα, πώς είναι δυνατόν να σκεφτεί από τι έχει ανάγκη αυτή η αθάνατος ψυχούλα αυτού του μικρού παιδιού Εμείς λοιπόν έχουμε μεταξύ μας τώρα ανθρώπους μετανοημένους ουδέποτε εξομολογημένους και έχουμε και ανθρώπους εξομολογημένους και ουδέποτε μετανοημένους Είναι λίγη ένα μικρό ποσοστό που είναι πράγματι και μετανοημένοι και εξομολογημένοι, αλλά είναι λίγοι αυτοί Οι υπόλοιποι είναι οι άνθρωποι οι οποίοι εξομολογούνται τη Μεγάλη Τετάρτη για να κοινωνήσουν τη Μεγάλη Πέμπτη ή να το Πάσχα κάμουν τα ίδια Και εξομολογούνται τα σπαραμονάς των Χριστουγέννων για να κοινωνήσουν τα Χριστούγεννα μετά τα Χριστούγεννα να κάμουν τα ίδια Και εφόσον βρίσκονται 3-4 φορές το χρόνο εξομολογημένοι ουδέποτε δεν μετανοημένοι, είναι οι ίδιοι Είναι αμφίδια,

βάτραχοι, βγαίνουν απ' έξω και ηλιάζονται λίγο και με το παραμικρό μπλουμ ξανά μέσα στη λάσπη Αυτοί είναι οι άνθρωποι, οι σημερινοί ως επιτοπλίστων, οι χριστιανοί Είναι λίγοι όμως εκείνοι, είναι πράγματι μερικοί, εκλεχτοί, οι οποίοι απεμακρύνθησαν από το βόθρο, απεμακρύνθησαν και φυλάγονται, προσέχουν να μην ξαναπέσουν και αν ξαναπέσουν, θλίβονται, στον οχωρούνται, δακρύουν, κλαίουν και σπεύδουν ξανά, αμέσως να το καθαρίσουν το ένδυμα της ψυχής. Αν λοιπόν λέγω και επαναλαμβάνω, δεν υπήρχε αυτό το μυστήριο στη μέση, ουδήσω σωζόμενος, δεν είναι πρόγειτο, όχι πατριάρχης, όχι κανένας, δεν είναι πρόγειτο να πάει μέσα. αλλά εν τη φιλανθρωπία του και εν τη αγάπη του τη μεγάλη ο Χριστός γνωρίζοντας την φύση του ανθρώπου ότι χούσες μεν και γνωρίζοντας ότι είμαι

θα διεφθαρμένη εκ νηπιότητος νομοθέτησε αυτό το μυστήριο των μυστήριων. Πότε τον νομοθέτησε θυμόσαστε το ίδιο βράδυ που ανέστη το πρώτο μυστήριο που νομοθέτησε είναι αυτό. Όταν ανέστη, όπως διαβάζουμε στο 20ο κεφάλαιο του Ιωάννου, και κλεισμένον των θυρών που έστει εις το μέσον που έλειπε ο Θωμάς, τι τους είπε, ειρήνη ημίν, δυο φορές Και συνέχεια, καθώς απεσταλκέμαι ο πατήρ, καγό πέμπο ημάς Πώς σε είχε στήλει σε ένα κύριο πατήρ, με εξουσία του δεσμήν και λύην, του αφιένετας αμαρτίας επί της γης Τι είπε σε εκείνους που κατέβασε, μάλιστα

είναι ένα γεγονός της ερχομένης Κυριακής Προσέκτητας στην Εκκλησία Κατέβασε εκ της οροφής αυτή συντροφιά των πιστών που κατεβάσανε τον παράλυτο Ειδών την πίστην αυτών είπε τέχνουν αφαιοντές οι αμαρτίες και παρεξηγήθησαν οι γραμματείς και οι φαρισαίοι Διότι σου λέει τι είναι αυτό, ο Θεός είναι, ο Θεός αφήνει τις αμαρτίες Ή να είδετε λέει ότι ο Υιός του ανθρώπου έχει το δικαίωμα του αφιένε αμαρτίες επί της γης, λέγει άροντο κραβατός σε περιπάτη. Ε, αυτή την εξουσία, αυτό το δικαίωμα το οποίο είχε ο Χριστός, επί την πρόψη ότι επρόκειτο να αναλυφθεί, το άφησε στους μαθητάς του. Καθώς λέει απεσταλκέμαι ο πατήρ, με ό,τι εξουσία απέστειλε εμένα, καγό, πέμποι μας, λάβετε πνεύμα Άγιων και τους εμφύσισε, τους εμφύσισε, Τους έδωσε

χάριν Πνεύματος Αγίου πρώτης πεντηκοστής, πεντηκοστή είναι έπειτα, μετά, από 50 μέρες Το ίδιο βράδυ τους έδωσε ειδικό χάρισμα, τι να το κάνουμε αυτό, αν την οναφείτε αμαρτίες αφίενται αυτής Αν κανένα συγχωρείτε που θα σας έρχεται να ζητάει συγνώμη κλπ, συγχωρημένος θα είναι Και αν την ον κρατείτε και κράτεντε, και αν κανέναν δεν τον συγχωρείτε τον δένετε θα είναι δεδεμένος Το πρώτο φιλάνθρωπο μυστήριο που έφερε από τον Άδη ο Χριστός μετά την Αναστασή του και εθέσπισε εις τον κόσμο είναι αυτό Χαρά στον άνθρωπο που το χρησιμοποιεί, διότι ο άνθρωπος όπως είπαμε οι μόνοι του παραγωγή είναι αμαρτίες, εν λόγο, εν έργο, εν διανία δεν υπάρχει άλλη παραγωγή του ανθρώπου και έργα καλά που κάνουμε πολλές φορές είναι

τόσο νοθευμένα από εγωισμό, από υπολογισμό, από ιδιωτέλεια, από συμφερόν, από, από, από, που δεν αντέχουν στη δικαιοσύνη του Θεού. Γι' αυτό πάντοτε πρέπει να κρεμόμαστε στο έλεός του Έχετε ποτέ σας διαβάσει τη νεκρόσου μόνα ακολουθία Ακούστε αν την έχετε αλλά δεν την έχετε προσέξει Αν την έχετε λοιπόν διαβάσει, μελετήσει Τι λέγει εκεί Εύρον καγό λέγει ο νεκρός Δια της μετανοίας στην οδόν Πώς το βρήκε στον δρόμο Ποιος είναι ο δρόμος ξέρετε Ο δρόμος της επιστροφής της των παράδεισων

Παραδείσου πάλι ποιών πολύτιμε Το λέμε δεν παρακαλούμε Πώς λοιπόν θα ξαναγίνεις πολύ τους παραδείσους, ποιο δρόμο θα πάρεις, την οδόν της μετανοίας, γιατί, γιατί αυτός που με έβγαλε έξω, είχε ακολουθήσει την οδόν της αμετανοησίας Ποιος μας έβγαλε έξω, ο Αδάμ, γιατί μας έβγαλε, διότι μάρτησε, όχι, αλλά διότι και δεν μετενόησε, διότι αν μετανοούσε θα εριθμίζεται το θέμα και η υπόθεση εκεί Παρότι τον εβόχησε, παρότι τον άφησε όλη την ημέρα αντιμέτωπων της αποτυχίας του Είδο δεν έγινε Θεός, που του είπε ο διάβολος, που ήθελε να γίνει μια ώρα γρηγορότερα αυτός, εβιάστηκε, πως μείνει πίσω Είδε δεν έγινε, είδε άρχισε να τρέμει, να φοβάται, να ντρέπεται, να κρύβεται, δεν

μετανοείς, να πεις τι έπαθα Δεν μετενόησε, μετεβίβασε την ευθύνη, η Εύα λέει φταίει, γιατί η Εύα, ο Όφης στέιει, δηλαδή φταίω εγώ, που έκαμα και την Εύα και το Εύα, ε, το κατάλαβες, ο Θεός στέιει, δεν φταίει με εμείς Και αυτό γίνεται και σήμερα, και εμείς μεταβιβάζουμε την ευθύνη, και στον εξομολόγο ακόμη, δεν πάμε να κατηγορήσουμε τον εαυτό μας Ναι, μου είπαν, αλλά και εμένα μου άρεσε και το έκανα Δεν έβγαλε πιστόλι κανένας να με βάλει να κάνουν την αμαρτία Μου την υπέδειξε ο σατανάς Μου την υπέδειξε η φιλενάδα μου Μου την υπέδειξε ο φίλος μου Την είδα στο σινεμά, την είδα στην τηλεόραση, τη διάβασα κλπ Μα μου άρεσε, υπέγραψα Εγώ είμαι υπεύθυνος Τι κατηγορείς τους άλλους Δηλαδή πολλοί μας βρισκόμεθα και κατά την ώραν ακόμη της εξομολογήσεως, το μυστήριο εκεί επάνω, βρισκόμεθα ένοχοι,

κατηγορώντας κάποιον άλλον. Αντί να πάμε να αφαιρέσουμε αμαρτίες, προσθέτουμε στις υπάρχουσες και άλλοι. Είναι λίγοι άνθρωποι εκεί που πάνε να κατηγορήσουν τον εαυτόν τους, ενώπιον του οργάνου του Θεού. Για το Ιρεύς είναι ένα όργανο του Θεού. Δεν έχει στείλει άγγελο να κάνει αυτή τη δουλειά, γιατί αν έχει στείλει άγγελο δεν έχει να υπάρχει κανένας αυμάσαιρο τώρα Πού να καταλάβει περί παιρνιών, περί μοιχιών, περί εκτρώσεων, περί, περί, περί ο άγγελος Ας καλά δέψει, άφησε στους ανθρώπους, να συγκαταβαίνουν στις αδυναμίες που γνωρίζουν από σαρκικές αδυναμίες Από, από, από, από, πάλι μέσα στη φιλανθρωπία του ήταν αυτό το πράγμα που έκανε γιατί οι ορισμένοι ζητούν εαγγέλους να θεωρούν τόσον εντάξει των εαυτών τους που δεν χρειάζεται πλέον

να έχουν σχέση με ανθρώπους, πετούν από τη γη Νεγόρις εγωισμός, καρά πια εγωισμός αυτός, με φτερά εγωισμός αυτός Δεν ξέρω εσείς ποια θέση έχετε πάρει επάνω στα θέματα αυτά, αν έχετε προσέξει όλα αυτά τα οποία σας λέγω και πόσο χρειάζεται αυτή η μετάνοια και η εξομολόγηση Αν θα ακούγεται μια μυστική ευχή που λέει κάθε βράδυ ο ιερεύς, ξέρετε τι λέγει, μέσα στα άλλα που λέγει για την εκκλησία του, λέγει στο Χριστό μας, εν μετανοία και εξομολογήσει παράλαβες, αν δηλαδή απόψε το κρεβάτι μας γίνει νεκροκρέβατό μας, που μπορεί να γίνει, μπορεί να είναι μεξικό τώρα εδώ, να κουνηθεί λιγάκι, δεν σκόνεται κανένας το πρωί, να είμαστε εν μετανοία και εξομολογήσει να μας παραλάβει,

παραδίδει δηλαδή ο ιερεύς την εκκλησία, Η οποία κρέμεται από τους κροσωτούς του πετραχυλιού του. Έχετε δει κάτι γλώσσα από όχι από κάτω. Είναι οι νορίτες του αυτοί. Η εκκλησία του είναι αυτή. Και πάει στον Χριστό και προσεύχεται και την παραδίδει. Παράλα δε μας λέει απόψε εν μετανοία και εξομολογήσει. Καρδίαν συντετριμένην και τεταπινωμένην ο Θεός ουκέξου δεν νόση Και ο λαός τι λέγει προσκυνημένο κεφάλι δεν κόβεται Ο άνθρωπος που θα ζητήσει ενταπινώσεις συγγνώμην δεν εκτελείται Και εν τούτη σήμερα επαναλαμβάνω δεν υπάρχουν άνθρωποι να κάνουν χρήση αυτού του μυστηρίου Λες και ζούμε σε μια εποχή αγγέλων και

αναμαρτησίας που όπου να γυρίσεις τα μάτια σου, όπου να τίνεις το αυτί σου, όπου να πλώσεις το χέρι σου, όπου να σταθείς, είναι βρώμα και δισοδία αμαρτία. Είναι καρβουνιάρικα τώρα εδώ, μπορείς να περάσεις από τα καρβουνιάρικα με μια λευκή στολίε, μπορείς να περάσεις και αν δεν λερωθείς θα πιτσαλιστείς οπωσδήποτε. Μπορεί να περάσει μια αποκαρβουνιάρικα μέσα, μια νύθη με πέπλο, λευκό κλπ. Θα είναι να πάει για στέφανα αυτή έπειτα. Έτσι πρέπει να είναι η ψυχή του ανθρώπου. Και αυτό γίνεται μόνο δια της μετανοίας και της εξομολογήσεως. Όχι δια της εξομολογήσεως μόνο, χωρίς μετάνοια.

Και όχι δια της μετανοίας μόνο, χωρίς εξομολόγηση. Χρειάζονται και τα δύο. Ωραιότατα το έχει τοποθετήσει στην παραβολή του ασότου ιού Άσοτος είναι ο καθένας από εμάς Όταν μετανοούμε, ερχόμαστε στη στιγμή εκείνη που είπε ο μικρός Είσαι αυτόν έλθων Θα γυρίσω πίσω Θα πάω να πω ήμαρτον στο ουρανό και νοπιόν σου πάτερ Δεν είμαι άξιος να κληθώ ιός Αυτή είναι μετάνοια Μετενόησε, ανεγνώρισε την αποτυχία του Και συνδυάζει και ετοιμάζει την επιστροφή του και την απολογία του Στη συνέχεια λέγει και Αναστάς επορεύθη προς τον Πατέρα. Αυτό το τι δεν το κάνω καλά, πολύ το λέμε.

Δεν κάνω που πάω με τον άντρα της Αλληνής, πολύ το λέμε. Που πάω με τη γυναίκα του αλλού, πολύ το λέμε. Που τρώω σήμερα Τετάρτη και παρασεβή, πολύ το λένε. Που σκότωσε το παιδί μου, πολύ το λένε. Που αποφεύγω την... Ναι, ναι, ναι. Αλλά δεν μετανοεί. Δεν σηκώνεται να πάει να κοινοποιήσει να πει εγώ αυτό και αυτό και αυτό κάνω, Θεέ μου βόηθησέ με να φύγω από αυτό το πράγμα Δώσ' μου άλλο μια λόβα, βάλ' μου άλλα γυαλιά να βλέπω διαφορετικά πως βλέπει η πρωκνιά σου, πως βλέπει πάντο δυναμία σου, πως θέλεις εσύ Διότι εγώ θα φύγω μια μέρα από εδώ και θα βρεθώ αντιμετωπό σου, για να τα κανονίσουμε τώρα που μου είσαι δώσει όλο αυτό το δικαίωμα Να μην βρωθώ αύριο

αντιμέτωπος με σένα, Για σκεφτείτε το κάπως έτσι, Και σηκωθείς, Ω, Άσοτος, Επίγε και κοινοποίησε, Διότι η μετάνοια είναι μία απόφασης, Η εξομολόγηση είναι η κοινοποίηση της αποφάσεως, Και όπως ξέρετε ούδε μία απόφασης, Ισχύει ανευκοινοποίησεως, Έτσι βρίσκονται πολλοί άνθρωποι, Άλλοι πάνε να υποκλέψουν μία ευχή, Μία ευχή πάτερ, Τι θα είναι αυτή η ευχή, Συγχωρητήριος ή Είς συγχαρητήριος, Δεν έχω κάνει τίποτα, Ορίστε την ευθύνη επάνω σου, Εγώ δεν σου διαβάζω ευχή, Αν καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις κάνει τίποτα, Ορίστε πήγαινε να τα βγάλεις με το αφεντικό, Εγώ δεν σου διαβάζω ευχή, Δε σε διευκολύνω, Έχεις αμαρτία, Ορίστε, Πες στις αμαρτίες σου να τις ακούς, Και θα σου συγχωρήσω, Και υποκλέπτει μίαν ευχήν, Εάν είναι μεγάλη τετάρτη παρακολουθεί και κάνα ευχέλιο

εκεί πέρα, Λαδώνεται και ακούει και τις ευχές συγχωρητικές, σου λέει πήγα στο Ευχέλιο και πηγαίνει. Και έτσι μένει με τις αμαρτίες, από τα παιδικά χρόνια ακόμη, υπάρχουν τσεκούρια, σαρκικά, κοσμικά, πάτες, κομπίνες, από τα παιδικά χρόνια. Και έχουν τη γνώμη ότι σκουριάσανε αυτά, ότι σαπίσανε, ότι εξαλήφθησαν, γιατί κάμα αν ξέρω κάνα έργο εκ των υστέρων και λοιπά, υπέρασαν χρόνια. Όλα υπάρχουν, γραμμένα σε τρία χαρτιά. στη συνείδησή σου, στου Διαδόλου τα χαρτιά και στου Αγγέλου τα χαρτιά και πρόσεχε.