The Apostle Peter

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

And yet, even though one of them is unlettered and the other is lettered, they both uphold the Church of Christ equally. In their case, neither learning nor illiteracy makes it any harder for a

person to be saved. Because our Christ does not dwell in a man's nous, nor in his book-learning; He dwells in the heart. The one has a heart, and the other has a heart. On these things the two of them do not agree, on knowledge. Where they do agree, they agree in sin, in their fall, both of them. When the one was the persecutor, when the other would become the denier.

In this they agree, in sin. Both of them were headed for Hell. They also agreed in their return. They were accepted, they were recognized, and they were counted worthy by our Christ equally, both the learned Paul and the unlettered, the hand-laborer Peter. So let no one ever tell you, 'My knowledge, my learning, will not let me believe,' because faith sets knowledge aside. Knowledge is one thing, and faith is another. Don't be like those of us who say, 'Unless I see, I will not believe.'

But if you see, you will not believe; you will only know. Make no mistake: faith does not come from knowledge. Do you know this? Faith presupposes humility, while knowledge preserves the ego. That is why you do not have this faith. And that is why He did not call Thomas blessed. Do you remember? He said, 'You have seen Me, Thomas, and so you did not believe? Because you saw Me, you believed,' and you said, 'My Lord and my God.' 'Blessed are those who have not seen and yet have believed.'

That is the whole point. So Paul is the great one. He is the witness for the prosecution against all the lettered, against all the intellectuals. Because no man can claim to know as many things as Paul knew. Paul was the very height of education. Second comes Peter. Peter is the witness for the prosecution against the unlettered. Some say, 'I don't know my letters. You expect a great deal from me.'

Yet you learn songs in a single evening, and all the foreign names, the foreign characters, you learn them all. And only a single 'Our Father' you cannot manage to learn. You don't want to. It is not a matter of letters. There are unlettered people who know the text by heart, both the New and the Old Testament, the very text by heart. But we, for our part, did not want to learn. We did not want to. We could not read it, nor would we let it be read to us.

When a letter comes to you, even one from America, you leave it unread, you don't know the language, or you go and find someone, and if need be you even pay him to read it to you. On Samos there was an old woman at a kiosk, and a friend of mine who had gone there once asked her if she wanted a copy of this magazine I publish, the one dedicated to Saint Marina. He said, 'Kyra Stella, I don't think this is for you, because I know you're unlettered.' 'How is it not for me?'

she said. 'It does two jobs at once.' What do you mean, what does it do? 'I don't know my letters, so I take it and pay my granddaughter, I give her five drachmas, a girl of about fifteen, five drachmas, and she reads it to me to earn the coin. At the same time I'm listening, but she's listening too.' A person can grasp this; you don't have to force it. The person simply doesn't want to.

It is not a matter of letters. The person doesn't want to. Once a blacksmith took me in. The man had fallen ill, he went to the Sotiria hospital, and there he came to know the faith. And when he came out, completely unlettered, he invited me to his house, and I went down, toward Saint Phanourios, and I found myself in a tiny room, two and a half by two, with a cot inside and a table. He had the soup,

he shared it out and set down two little plates, and we sat. Right beside where we sat, on the wall, I see something like a document, like a long placard, a paper hung up and written out with great effort, line after line,

the text of the Gospel. Right where we were eating. I asked him, why did you do this, why did you hang it here? 'This,' he says, 'this will stay there, always punished.' Why? 'Until it gets in here,' he says, meaning into his heart. 'If it doesn't get in here, it will sit there punished,' he tells me. And what did he do?

Even while he was still eating, he was reading it. Little by little, until he had learned it by heart, from the depths of the chest. And then he would sit and copy it out, slowly, slowly. The first verses, slowly, slowly, slowly, slowly. Then he copied another text. And so on. Just try to talk with him; he'll recite whole passages to you by heart. Did any of us make such an effort? And yet he blamed his letters. Was that why he could not find God?

'The heavens declare the glory of God.' Can people not understand that God exists unless they know their letters? That is not the issue. That is why Saint Peter will be a witness for the prosecution. The man was a fisherman, he worked out at sea. He had no need to go to university, nor to finish high school, as we would put it, nor to do any such thing. He needed none of that for his work, and yet he gave himself over, and circumstances brought him to the state in which we see him today, as you know. If one reads his two catholic epistles,

there one will understand the wisdom and the discernment that this simple man teaches. So the issue is that they are unlettered, while we are lettered, and that becomes our stumbling block; we are educated. We have social standing. Was Saint Nicholas unlettered? Was Saint Epiphanios unlettered? Was Saint Catherine, the king's daughter, with her seven diplomas, unlettered? Was Basil the Great, with his seven diplomas, who left Athens, unlettered? Saint John Chrysostom, Gregory the Great, Saint Athanasius, Clement?

Were these men unlettered? Are they unlettered at all? They were highly educated. Rather, it is those so-called lettered ones who are the truly unlettered, because they have not grasped what this is really about. That is my point: these two persons stand as witness for and against. And joy to the man who grasps this matter. So tonight he was telling us something about Peter as well. If you want to find when Peter first comes on the scene, you must open John at his first chapter.

There you will meet Peter, together with his brother Andrew. And at verse 1: 35 of the first chapter of the Gospel according to John, we read the following: 'On the next day again John was standing, and two of his disciples with him.' John the disciple is writing this, somewhere there by the Jordan. 'And looking upon Jesus as He walked, he says: Behold the Lamb of God.' John the Forerunner said this.

'There,' he says, 'is the Lamb of God.' Christ was passing by there, and he calls Him a Lamb; he makes a prophecy that He was to be slaughtered, for lambs are slaughtered, and because this innocent Lamb was to be slaughtered and to give His blood for us. That is why he makes the prophecy and says, Behold, behold the Lamb of God. One of them was John, though he does not say 'it was I, ' and the other was Andrew, the brother of Peter. And they followed Jesus; they heard Him speaking, and they set out and went to be near Him.

Then Jesus turned, and seeing them following, says to them, 'What are you seeking?' He turned suddenly and caught them out: where are you going, what do you want? And they answered Him, 'Rabbi' (which translated means Teacher), 'where are You staying?' And the Lord answers, 'Come and see.' Come close and see where I am staying. And the result: they came to where He was staying, and they stayed with Him that day. It was about the tenth hour. They stayed with Him until four in the afternoon,

for the ninth hour is three o'clock and the tenth hour is four. One of them was Andrew, the brother of Simon Peter, one of the two who had heard this from John and followed Him. That is why we give Andrew the place of honour and call him the First-called. He is also self-called, for he went on his own. Before the Lord had even called him, he went close to Him on his own that day, saw where He was staying, and remained with Him. So at four in the afternoon, when they left the Teacher, the Lord, this Andrew goes and finds his own brother, his own Simon,

and says to him, 'We have found the Messiah.' When I say I found Him, it means I was searching and I found Him, does it not? I was searching and I found Him. And here too, Andrew and Peter, men of the sea, men who fished, knew about the Messiah; they read, they studied, longing for the preaching that was going on then concerning the Messiah. 'We have found the Messiah,' which translated is Christ. This is the One we have found.

Andrew went and found Peter, Simon, and took him and brought him to Christ. He tells him, 'We have found Him,' and he led him to Jesus. So Simon was led by the hand by his brother to Christ. Most of us, though, lead our brothers and sisters to the devil and to destruction. Many brothers, and men, and friends have many medals hung around their necks at the expense of these very brothers of theirs. They have become the ruin of their brothers, through the bad example they set and the bad guidance they gave.

Here, though, Andrew led his brother by the hand to Christ. And as soon as our Christ saw Peter, the moment He saw him, Jesus looked at him and said, 'You are Simon the son of Jonah; you shall be called Kephas,' which is translated Peter. He makes a prophecy the moment He sees him: that one day you will be renamed and called Kephas, which is translated Peter, the Rock. Simon, translated, means 'unstable, ' and indeed Peter had great instability in his life.

That is why he ended up a denier, as you know. So here, the moment the Lord saw him, He has His plan as God, and He says that one day, by a renaming, he will become Kephas, which points to something firm: Peter, rock, the firm one. The one who is unstable as a man will, by the grace of God, one day become firm. Someone will ask: did this happen? Was this prophecy fulfilled, that Christ said you will be called Kephas?

It was fulfilled, it was fulfilled. Listen how. I read to you from Matthew 16:13, the sixteenth chapter, the thirteenth verse. It says: When Jesus came into the region of Caesarea Philippi, He asked His disciples, saying, 'Who do men say that I, the Son of Man, am?' And they said: some say John the Baptist, some say that You are John the Baptist; others Elijah, others say You are the prophet Elijah; others Jeremiah,

others call You Jeremiah; or one of the prophets, some prophet. This is what we hear in the marketplace, out in the world as we go about; this is what the world says. He says to them, 'But who do you say that I am?' Very well, the world says these things, but who do you hold Me to be? And Simon Peter answered and said, 'The Christ, the Son of the Living God.' Not 'You are Christ,' but the Christ, with the article in front, the Christ, the Unique One.

Unique; the article makes the title belong to Him alone. I am the Truth, not 'I am a truth,' the Truth. I am the Light, not 'I am a light, ' like some other light, the Light. I am the Way, not 'I am a road,' I am the only road. It is the article in front that makes it belong to Him alone, just as Isaiah says about the Virgin: 'Behold, the Virgin,' not 'Behold, a virgin, ' some woman, as the Protestants say, a good woman. No, sir, not a good woman, nor a virgin, but the Virgin.

The Scripture calls you back to attention, so pay attention. So here they say, 'This is what the world says, but You?' And Peter confessed Him as the Christ, the Son of the Living God, not of Zeus, nor of Apollo, nor of any god of Olympus, but of the Living God; and the Living God is one, the real God. These formulations are beautiful, but for us they are pitch midnight. And the Gospel did not appear just now; it has not only just begun to circulate. It has been circulating for years, for centuries, and yet the Christian does not take it into his hands;

the devil forbids him to take it into his hands. What does he not pay for, what does he not read, what magazines, what does he not look at, what does he not listen to; but this, he is forbidden to read. Everything else is permitted; he makes his eyes pop wide open and sits for one, two, three hours over it, but this is forbidden, because these are eternal matters, and it does not suit Satan for a man to read such things. And so he reads, as you know, everything else. Allow me here, because someone will say:

so are we to stop reading and read only the Gospel? We are scientists, we are meant to become superior people, and so on. Yes, pay attention. I will draw the distinction for you, so write it well upon your heart. If you read those other things, they will simply call you formed, educated, because you have read. But if you read this, they will call you transformed, transfigured. See, knowledge merely forms a person, but only the Gospel transforms him; it changes people. When you read it and do not make it your lived experience,

then read whatever you like, all the wisdom of the world, take it with you, and you will be formed, educated, and you will be deformed, not transformed. That is the difference. This is what transforms a person. Noah's Ark took in wolves and gave back wolves, took in ravens and gave back ravens. Here, though, the man is a wolf and becomes a lamb. That is the difference. He is a raven and is turned into a dove;

he is a thief and is turned into a merciful man. That is the difference. This is why I say it. A man knows these things, and you go out into the marketplace now, and he says to you, 'What about God?' Ah, He was a lofty figure. And what do you believe? 'Christ was a communist,' says one. 'Come now, you're talking to me about Hell,' and so on. Well then, what do you believe?

'In a higher being,' says the other,

in a Jesus your own imagination invents, in some Christ that Luther invented, in some Christ that the Pope invented, in some Christ that Russell invented, in some Christ that even the so-called Christians invent, the ones who are not truly Christians. No: Jesus Christ, he says, the Son of the Living God. That is the confession. And listen, just so someone may grasp it:

a fisherman said all this, and that is the truth of the matter. Did not Peter tell us this just now, an illiterate man? This is the truth, and we will take it as our trump card and stand our ground on this point. Listen now to what follows, because I am certain that ninety-nine percent of those here do not know what comes next. So listen to what He says.

Jesus answered and said this to Peter. I am telling you these things so that you may be. Peter had reached one height, yet from where he stood he afterward fell into the belly of something else. Jesus answered and said: Blessed are you, Simon Bar-Jonah. Blessed are you, He says, Simon Bar, child of Jonah; Bar is a Hebrew word meaning child of Jonah. Why are you blessed, Lord? Because flesh and blood did not reveal this.

What you said, He tells him, you did not say of yourself, flesh and blood. It was not your own cleverness, it was not your own, that definition you gave. Flesh and blood did not reveal it, but what happened? But My Father who is in heaven, He spoke to you. You used, you put to use your own tongue, and My Father spoke. Who am I? And so the testimony of Peter is the word of God and a characterization concerning Jesus.

And He continues, and for what has now taken place, And I say to you, that you are Peter, You will no longer only waver; you will be Peter now. And upon this rock I will build My Church. And upon this confession that he gave to Me, that Jesus is the Son of the Living God, who is the rock, the cornerstone, upon this I will build My Church. And if anyone reads Paul, you will see that Paul always speaks of the divinity of Jesus. All the others speak of the miracles and so on.

Paul, above all, theologizes the person of Jesus as God. What is the confession? The papists imagined that Peter himself was the confession. But Peter became a denier; what kind of rock is Peter? He became a denier. But their pride does not let them understand this thing. So this confession, the Rock, is the confession of Peter who said that You are the Christ, and so on. And the gates of Hades shall not prevail against this Church, because it will be set upon the divinity of Jesus,

and consequently the gates of Hades shall not prevail against it. And I will give you the keys of the Kingdom of Heaven. And whatever you bind on earth shall be bound in heaven. And whatever you loose on earth shall be loosed in heaven. And when this conversation took place, He charged His disciples, He pressed the matter upon them, that they should tell no one that He is Jesus the Christ. He told the disciples, do not spread this thing abroad, that I am Jesus the Christ. Leave that aside, because they had heard the conversation with

Peter and the confession that God the Father made, that He is the Christ, the Son of the Living God. So here Peter ascended up to the Third Heaven, as we were saying. Then right here, just a little further down, it says the following. From that time Jesus began to show His disciples that He must go to Jerusalem and suffer many things from the elders and chief priests and scribes, and be killed, and on the third day be raised. On that day, it says,

He began to speak to them that this and that would come to pass. Peter is one of those present. Now Peter hears these things that Christ is saying. He loves Christ. What does he do? And taking Him aside, Peter drew Him to the side, as we would say, Teacher, let me have a word with You, He began to rebuke Him. To rebuke, that is the word I mean. God forbid it, Lord, may this not happen to You;

do not do this, do not go up to Jerusalem. Listen to me as well. Now Peter was teaching the Lord. The Lord turns now and answers him and says: But He turned and said to Peter, Get behind Me, Satan, you are a stumbling block to Me, for you do not mind the things of God, but the things of men. In a fraction of a second. He who had reached Heaven and through whom God was speaking, now the devil speaks through him.

This is man. That is why our elders of old used to tell us, do not call anyone blessed before his end. And that is why Paul said, Let him who thinks he stands take heed lest he fall. Man is changeable, and he must be a bishop over himself. What does bishop mean? The word is compound. Watching over, that is what bishop means; the bishop stands with the weapon in his hand,

watching over so that Satan, the wolf, does not devour a single one of his sheep. This very thing man too must do, to keep watch over himself; man must also be the ruler of his own self. Because the man who is the footstool of Satan, in the flesh, in pleasures, in fashion, in the world, in the passions, in gambling, in the woman, in the man, in drink, I do not know in what, is no ruler, nor is he a bishop. Man can lose these fine points. People whom we reckon will be in the harmony of Paradise,

God may have prepared a special Hell to set them down there. And people whom we here count as damned, and so on, such a one may repent tomorrow and find himself in the harmony of Paradise. A Father of the Church says it beautifully on this very matter, that people fashion religions of their own, it is true. I have my religion within me, I believe with my own mind, I do this, I think that, I cannot imagine it is so. These people have made a religion that has only Hell. Only the religion of Jesus Christ the Nazarene, the Crucified, has Paradise as well.

All the other so-called religions, which are not religions, because religion is one. But the various creeds; religion is one, it is the one that David foresaw and speaks of. Lord, Lord, look down from heaven and behold this vine, the vine, not the vines. This vine, and restore it, which Your right hand planted; not, leave it to be planted, but which Your right hand planted. In unsuspecting times long ago, before the churches were made, Christ made one Church; now men have made many. These that men made, the creeds, have only Hell, they have no Paradise.

That is why joy belongs to the man who will desire to enter rightly, to enter this Church that saves. Because the others are constructs of men. The only Church which has a history and which stands historically is the Orthodox Church. For if we, the faithful, walk back step by step, where will we find the Protestant Church? In 1519 we fall into the arms of a Luther who protested against the tyranny of the Papacy. So until 1519 there was no Church?

And if we go further back, we fall into the arms of a Pope in 1554, the one who brought the Cross down and set it on his slipper, who made himself infallible, who terrorized the faith, and all the rest of it. Until 1954, Mr. Pope, was there no Church? How could there not be? Only the Orthodox Church holds firm when the believer traces the faith back step by step. And he will arrive at the Upper Room, where Pentecost took place and the Holy Spirit came down,

and from there to the ranks of the Apostles, and it opened them, and they went out. All the others came into being later, in a particular place and time, out of egoism and self-interest and the like. Only the Orthodox Church is the true one. God made one Church; He did not make many. The others were made by man's egoism. So if a man does not pay attention to these things, it would have been better for him never to have been born. What good is it for him to sit here eating his eggplants and his okra? That is not what the world is for.

Better that the man who will never come to know the true faith had never been born. He has no purpose in this life. What does he do? He takes his pension and sits there in the marketplace playing with his worry beads. What foolishness it is to call that life, to call that purpose? The purpose of man is to come to know the true God, and Him whom He sent. Whom did He send? He sent Jesus. What does Paul say? God set me apart, he says, from my mother's womb.

And He calls me today to do what? To preach His Son among the nations. To preach His Son, to preach Christ. Outside of Christ there is no salvation at all. So Peter, you saw the heights he reached, and at the same time the depths to which he fell. And this is just what we say too: this is not needed, that is not needed. And do you remember, in spite of all this Peter still went on. When the Transfiguration took place, I do not know if you recall,

there were the three of them there: the Lord, Moses, and Elijah, three. And three disciples: Peter, James, and John. Knowing the words our Christ had spoken, that He would suffer, that He would be crucified, that He would die, Peter could not digest these things. Out of attachment, out of love, he could not imagine such a thing, he could not accept such a thing. So once again he came out with something clever. Back here, he says, let us make three tents. But the Will, he set the word 'if' in front of it, the Will, 'if You wish.' Let us make three tents, he says, one for You,

one for Moses, and one for Elijah; stay here. And who will come down to be crucified, Peter, so that you may be saved, so that you may enter Paradise? Will you enter because you are good? How much blood does it take to enter Paradise? He who eats My flesh and drinks My blood abides in Me, and I in him, and I will raise him up on the last day; that is it, on the last day. How, if I am not crucified and do not give My flesh and so on, how is this to come to pass? If I do not die, how will you live?

How? If I do not die, into whose name will you be baptized, for the forgiveness of sins and for life eternal? How will you receive the Holy Spirit? Simply because you are good, will you be saved? The Kingdom of Heaven is not for the good, it is for Christians. All the merely good are in Hell; there are no Christians in Hell, only all the others are there. How is it to happen? And then God breaks in, remember, from the cloud a voice was heard:

This is My beloved Son, hear Him. Be quiet, He tells him, stop, that is far enough. We are going to put up tents to shut Elijah and Moses away over there. See where a man ends up when he is not watchful. It is not simply a matter of believing in your own way. A second blow, a corrective one. But Peter keeps on. And there is a detail I want you to know about this as well. It is in the 26th chapter of Matthew, further on, in spite of everything that had happened.

In the 26th chapter of Matthew, verse 30 and following, listen. It is the evening of Holy Thursday. And when they had sung a hymn; He had held the Mystical Supper, they rose, they said their prayer; whereas we today do neither, no prayer when we sit down to eat, none when we get up. And when they had sung a hymn, they went out to the Mount of Olives. And here too, when they had sung a hymn, they went out: some take the antidoron, or they leave before the priest says the dismissal prayer. These are like Judas, who leave before the 'through the prayers' is said. You must wait for the dismissal prayer,

for the prayer to be made, and only then leave the Church. And when they had sung a hymn, they went out to the Mount of Olives. Whatever this life of yours may say: All of you will be made to stumble because of Me this very night. It is Holy Thursday evening; tonight, He says, Satan will sift all of you. For it is written: I will strike the shepherd, and the sheep of the flock will be scattered. It is written, He says, in the Old Testament, that this very night they will kill the shepherd, and you will be scattered, you will flee.

Peter is listening to all this. But after I am risen, when I rise again, I will go before you into Galilee, I will meet you in Galilee. And Peter answered, again right in the middle of it, Peter; Peter said this: Even though they will all be made to stumble because of You, even if they all flee and so on, yet I will never be made to stumble. Here is where he slipped, on that little word 'I', that three-lettered word which, if it were possible, should never be spoken: I did it, and it is because of me that you live, I am the one.

If it were not for me; would that this word 'I' did not stand there in the middle. I, he says, and nothing more. And the Lord turns and says this to him. Jesus said to him: Amen I say to you, this very night, before the cock crows, you will deny Me three times. He foretells it to him. Take heed, He tells him. Before the cock crows in the night, at midnight, you will deny Me three times. Peter understands; I ought to be terrified,

if I am going to deny Him. And this is not the only instance; pay attention to another one too, you will find it in Luke, in the 22nd chapter, for those of you who read, verses 31 to 35. It says: And the Lord said, Simon, Simon, behold, Satan has demanded to have you, to sift you as wheat. The devil asked, this night, to sift you, just as a woman sifts wheat on the threshing floor, to sift you like wheat.

But I, He says, I have prayed for you; I made a special prayer for you, that your faith may not fail. You will suffer whatever you will suffer, you will do whatever you will do. But let your faith not be lost, and do not take your own life as the other one did. And when you have returned, strengthen your brothers; for the good that I will do you, and at the same time for the lesson I am teaching you: tomorrow you too, take heed. If others are found on your path, in your ministry, fallen,

shipwrecked, taken captive by Satan, deniers, strengthen them. Do not come bringing me your boasting; I do not want that, but that you strengthen the other one. He is gaining experience now, he is learning these things, how he must conduct himself, and we too must understand this. Just as God was merciful to us and waited for us, so we too must be toward others and wait for them. Not that we seek forgiveness for ourselves while toward our fellow men we say, I will drag you all the way to the Areopagus, to court. If Christ would carry you up to the Areopagus, you carry the other one there;

and if Christ would carry you down to Tartarus, you carry him there too. How can he ask for forgiveness if he himself gives none? How can he want God to be long-suffering, when he and I are not long-suffering with others? This is the lesson. I will support you, I will pray that your faith does not fail. And in return I want you, tomorrow, to support your brothers. And he said this, Lord, he goes on, listen closely. 'Lord, I am ready to go with You both to prison and to death.' He did not say, by Your strength, by Your grace, let me come and die with You.

Am I ready? Who prepared you? Without the grace of the Holy Spirit, can a person face death? What is this readiness you speak of? I am ready, he says, 'with You I am ready' — when were you prepared, where were you prepared? Up to now you say the opposite things; I even called you Satan. How were you prepared? And yet, ready or not, he says, to prison and to death. The Lord continues, He calls him back again, and says to him: I tell you, Peter,

the cock will not crow today before you deny three times that you know Me. You will deny Me and say that you do not know Me. I set these things before you, I am gleaning them from the Gospel, and I present them to you so that you may see Peter's relapses and Peter's instability. But here there is still a beautiful lesson which we do not notice, which we do not know how to draw out. What is it? Christ prays, and Peter falls. That is,

not even the prayer of Christ can hold a person up — how then will we others do it? says the world, which Satan whispers this to him. That is the point. My prayer is not heard, says the mother. Is your prayer pure? Did you listen to your God? Did you listen to your mother and your father? You did not listen to them — how do you want them to listen to you now? The prayer of Christ did not hold Peter, because Peter did not want it.

How will your sinful prayer be heard? That is the point. Do not be discouraged when your prayers are not answered, because God does not force the free will of man. When you beseech the All-Holy Theotokos, when you beseech the Lord, when you beseech God for someone — for your child, for your daughter, for your husband, for some person — bear this in mind: not that God should go and command him, seize him out of the coffee house, seize him out of another woman's embrace, out of another man's embrace and so on, and bring him back.

No, the Lord will phone him, He will phone him and say to him: here I have a check for you, because a prayer is a check. For the person living in Satan's workshop, if he is well-disposed, he will catch it: where shall I come to collect it, who sent it, thank you very much. If the other is not so disposed, he will hang up the phone. So our young people hang up the phone, they want no conversation with God; our girls hang up, the husbands and the rest hang up, they hang up God's telephone, and God can do nothing, God does not force, because He Himself is

the Ascension, and there He leaves me His little leaves. It is your right; God does not need you. This is a great thing. And so take comfort: who am I, what am I, that I should have the claim to turn a person back and hold a person away from sin, when Christ prays and Peter falls — because two wills must meet, the will of God and the will of man.

When man does not will it, God cannot. In this regard, man is stronger than God. 'Having fashioned you without you,' says one Father of the Church, 'He is not able to save you without you.' Did you see how the Archangel laboured until he received the 'yes' from our Most Holy Theotokos? If our Most Holy Theotokos had not said, the handmaid, the handmaid of the Lord, be it according to your word — that 'yes, ' that consent — until now the Annunciation would not have taken place. He did not send the Angel to go to the Most Holy Theotokos and say,

you know, it will be thus and thus. No, only if you will it. She brought her objections — how, this, that, and so on — and when she said, the handmaid, the handmaid of the Lord, let it be as you say, the matter was finished. Two wills are needed for the salvation of man. God always wills that we be saved and come to the knowledge of the truth, but man too must will it. When man does not will it, God cannot. Here, then, Christ prayed and Peter fell, he stumbled.

At once Peter said to Him: Teacher, You praying, and I will fall? You will fall, yes, because you leaned on your ego; you are ready, you say. Where are we, who are we, to be ready? By your own strength can you be ready? You understand — this is a great matter indeed. In any case you know what happened; it is recorded in yet another place, in Matthew, the twenty-sixth chapter, verse seventy-four, where it says this: a little later, he says — it is night,

in the courtyard of the high priest — those standing by came up and said to Peter, 'Truly you also are one of them, for your speech gives you away.' By your tongue we can tell that you are a Galilean. If we speak with a man from Corfu, we will not at once tell that he is from Corfu. If we speak with a Cretan, we will not at once tell that he is a Cretan. If we speak with a man from Zakynthos, we will not tell that he is. If we speak with a man from Roumeli, you say, no way, you will not tell that he is from Roumeli.

If we speak with an Athenian, you say, well now, you will not tell that he is an Athenian. I could tell, he says, from his tongue, they say, for your speech gives you away. Then Peter pressed on, then he began to curse and to swear that 'I do not know the man.' The very things He told him — before the cock crows, He says, you will have denied Me, that you do not know Me, that you do not know who He is, they do not know Him, he says — and he remembered, and then immediately the cock crowed, the cock cried out;

and tradition says that Peter was outside in the courtyard of the high priest, and the Lord was inside, and they were sending Him from Annas to Caiaphas; and when the cock crowed, the Lord turned and looked out at Peter, and their eyes met, their glances met, and then Peter bowed his head down and went out from that place and wept bitterly. Immediately the cock crowed, and Peter remembered the word of Jesus, who had said to him that before the cock crows you will deny Me three times; and going out, he wept bitterly.

And tradition relates that as long as Peter lived on the earth, whenever he heard a cock and it crowed, his eyes would fill with tears. And here too is another example: and going out he fled from the place of sin. How do you want to stop sin while you do not drive out the other woman from your home, do not drive out the other from your work, or do not leave, do not separate yourself from there, do not move away? How is it possible — when it is a matter of sin with a person you sin with, you will leave, you will not even pass through the neighbourhood. And it is the only case where the Fathers

permit you no longer even to greet that person, no longer to say good morning, because that good morning you would say carries the possibility of re-establishing the situation and falling again into sin. In all the other cases it is laid upon you to say the good morning so that you may be in communion; only here, when it is a matter of carnal sin with people and so on, you will say neither the good morning, nor will you pass through that neighbourhood again, if you want to draw away from sin.

And going out, it says, he wept bitterly. And one thing more, which is told in the last chapter of John. This that I will tell you is after the Resurrection; it is in the twenty-first chapter of John, the last, as I tell you. Here is a day when a meal was being held, after the Resurrection, and our Christ there. 'When therefore they had dined' — a meal is the food — when they had eaten, Jesus says to Simon Peter, He turns to Peter, with the others present too: Simon, son of Jonah, do you love Me more than these? Peter says to Him, Yes, Lord, You know that I love You — You know,

I tell You, that I love You. He says to him, Feed My lambs, feed My lambs. He says to him again a second time, Simon, son of Jonah, do you love Me? He says to Him, Yes, Lord, You know that I love You — You know, I tell You, that I love You. He says to him, Tend My sheep. He says to him the third time, a third time, Simon, son of Jonah, do you love Me? And Peter was grieved that He said to him the third time,

do you love Me — You distress me, as we would say. I distress you, do you still have no sense? I distress you — do I not help you set things in order? Did you not deny Me three times? Must you not confess Me three times? Did you not open three holes? Must we not close them? I am going to leave now. How many people go astray when God asks a person to set right his fault, and we instead seek to make amends in some other way.

I stole another man's lifeblood; I took my brother's small plot of land; I took the better room from him; I took the fruit of his sweat, and so on. And now many people light lamps and make offerings from what they have stolen. Who said this was acceptable, when you are guilty of it? Give it back to him; that is what is just, those things are his. Who appointed you steward over another man's sweat, another man's blood, another man's property? There is another way. Through shared suffering, through making oneself liable, things are set right. You stole?

You will give it back. You dishonoured her? You will marry her. Through taking the same suffering upon yourself. That is the positive thing. You denied? You will confess. Why are you grieved, Peter? It pains you to be made to match your wrong with its remedy. Peter was grieved, it says, because He said to him the third time, 'Do you love Me?'

And he said to Him, 'You always know; You know.' You will go and ask forgiveness, yes; you have this charge standing against you, 'I ask forgiveness, ' and then you will be set completely right, as our Lord does in this case. So now He goes on and speaks His last words to him: 'Truly, truly, I say to you,

when you were younger, you girded yourself and walked wherever you wished.' While you are young, He says, gird yourself and go wherever you want. 'But when you grow old, you will stretch out your hands, ' a death upon the cross, you will stretch out your hands, 'and another will gird you and carry you where you do not wish, ' they will take you, He says, where you do not want to go. 'This He said, signifying by what death he would glorify God.' By what death Peter would glorify God, He made this prophecy to him. But Peter also had a friend; he had John as his friend. And Peter was present, and John, his friend,

and Peter was hearing the things said about himself. So he turns and says to the Lord: 'Peter, turning around, sees the disciple whom Jesus loved following, the one who had also leaned on His breast at the supper and said, Lord, who is the one who betrays You?' Seeing him, Peter says to Jesus, 'Lord, and what about this man?' As if to say, well, I am going to go, I am going to be put to death; what will become of him?

'If I want him to remain,' He says, 'until I come again, what is that to you? You, follow Me.' And word spread, it says, among the disciples, that this John would not know death. He did not say plainly, it says, that he would not die; He said, 'If I want him to remain until I come, what is that to you? You follow Me.' And as He said it, so it came to pass with John too. You know, our Church celebrates the Translation of John; it has no relic of John, it does not hold anything. Did he die, did he not die?

There is nothing, only a Translation. That is why John too will return one day. I do not know; I thought it my duty and my obligation to convey to you these things as well that flow from this second beloved figure, Peter, things that profit us deeply, if we are willing and well-disposed. One thing I want to remain with you: however much you sin in your life, do not despair, and even if you become deniers like Peter and come to knock at the gates of Hades,

there is still room; turn back, confess, and you are saved. Even if you become persecutors of Christianity and so on, turn back, repent, confess; if you are baptised, and if you are unbaptised, be baptised, because Confession sets right these matters, the sins after Baptism, and Baptism sets right what came before it, the ancestral sin, and so on. Baptism sets these things right, and joy to the people who were baptised and also kept their Baptism clean. And likewise joy to the people who were baptised but soiled it, yet repented again and returned and were saved. So I pray that the intercessions of the two Apostles

and of the Twelve may be with all the world and with us.

Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση,

Ανάσ Και εν τότους όμως, παρότι δεν είναι γραμματισμένος ο ένας και ο άλλος είναι γραμματισμένος, την Ακλησία του Χριστού την κρατούν εξίσου. Στην εικόνα τους δεν δυσκολεύουν ούτε τα γράμματα, ούτε η αγραμματοσύνη για να σωσεί ο άνθρωπος. Γιατί ο Χριστός μας δεν κατοικεί στο νου του ανθρώπου, ούτε στα γράμματα του, στην καρδία του κατοικεί. Καρδιά έχει το ένας, καρδιά έχει το άλλος. Σε αυτά τα πράγματα δεν συμφωνούν οι δύο στις γνώσεις Εκεί που συμφωνούν, συμφωνούν στην αμαρτία, στην πτώση και οι δύο

Όταν ένας ή το διώκτης, όταν ο άλλος θα γίνουν αρνητής Σε αυτό συμφωνούν στην αμαρτία Και οι δύο ήσανε για την κόλαση Συνεφώνησαν επίσης στην επιστροφή Παραδέχτησαν, ανεγνώρισαν και αξιοποιήθησαν από το Χριστό μας εξίσου και ο Διαμήμανος Παύλος και ο Αγγράμματος, ο Χιρόναξ Πέτρος. Γι' αυτό δεν μπει κανείς σου ποτέ ότι ξέρετε οι γνώσεις μου, τα γραμματά μου δεν μου επιτρέπουν να πιστέψω, διότι πίστης τη γνώση τη δάνει στην άκρη. Άλλο γνώστης κι άλλο πίστης. Μην κοιτάτε εμείς που λέμε εγώ αν δεν είδω δεν πιστεύω, μα αν δεις δεν θα πιστέψεις, θα γνωρίσεις.

Μην πλανάσαι, Πίστη από γνώση δεν την έχετε ο Χριστός, Το ξέρεις αυτό το πράγμα, Πίστης προϋποθέτει ταπείνωσιν, Η γνώσης διατηρεί τον εγωισμό, Γι' αυτό δεν την έχετε την πίστη αυτή, Και γι' αυτό δεν μακάρισε το Θωμά, Θυμόσαστε, Ε, Ορακάς με Θωμά δεν πίστευκας, Διότι με έδες πίστεψες, Και είπες ο Κυριός μου και ο Θεός μου, Μακάρι οι μη δώτες τε πιστεύσαντες, Αυτό είναι το θέμα, Ο Μένανας λοιπόν είναι ο Παύλος, Ο Μάρτης κατηγορίας, Όλων των Εγγραμμάτων, Όλων των Διανομένων, Διότι δεν μπορεί να πει άνθρωπος, Ότι γνωρίζει τόσα πράγματα όσα γνώριζε ο Παύλος, Ήταν πέρας μορφώσεως ο Παύλος, Δεύτερον, Ο Πέτρος, Ο Πέτρος είναι ο Μάρτης κατηγορίας των

Αγγραμμάτων, Ορισμένοι λένε εγώ δεν ξέρω γράμματα, Μπεριμένεις πολλά πράγματα από μένα, Στις μόνες τις μαθαίνεις μέσα σε μια βραδιά, Και όλα τα ξένα ονόματα, Τα ξένα πρόσωπα, Όλα τα μαθαίνεις, Και ένα πατέρι μόνο δεν ξέρεις να μάθεις, Δε θέλεις, Δε θέμα γραμμάτων, Υπάρχουν άνθρωποι αγράμματοι, Που ξέρουν στο κείμενο απέξω, Και νυν και παλαιάν διαθήκην, Στο κείμενο απέξω, Και νυν και παλαιάν διαθήκην, Αλλά εμείς όμως δεν θελήσαμε, Να μάθουμε, Δε θελήσαμε, Να διαβάσουμε δεν μπορούσαμε, Ούτε να μας διαβάσουν, Όταν σου έρχεται μια επιστολή, και από την Αμερική, Την αφήνεις αδιάβαστη, Δεν ξέρεις τη γλώσσα, Ή πας να βρεις άνθρωπο, Και εν ανάγκη να τον πληρώσεις κιόλας για να τη

διέβας. Στη Σάμμο, Ήταν μια γυαλιά σε ένα περίπτερο, Και ένας φίλος μου που είχε πάει εκεί πέρα, Της έδωσε κάποτε, Του ζήτησε κάποτε, Ένα φίλο αυτού του περιορικού που βγάζω, Της Αγίας Μαρίνης. Λέει, κύρα Στέλλα, νομίζω ότι δεν σας χρειάζεται σας αυτό, γιατί ξέρω τι είναι αγράμματος, πώς δεν μου χρειάζεται, και κάνει λέει δυο δουλειές, τι δηλαδή κάνει, εγώ δεν ξέρω γράμματα, το παίρνω και πληρώνω την εγγονή μου, της δίδω πέντε ραχμές, δηλαδή υπόθεση 15 ετών, πέντε ραχμές και μου το διαβάζει για

να πάρει το τάλιρο, ταυτόχρονα ακούω εγώ, αλλά ακούει και αυτό, μπορεί να το πιάσει αυτό, Δεν το πιέζεις αυτό, Δε θέλει ο άνθρωπος, Με θέμα γραμμάτων, Δε θέλει ο άνθρωπος, Κάποτε με φιλοξένησε ένας σιδεράς, Ο οποίος αρρώστησε ο άνθρωπος, Πήγε σωτηρία και εκεί τον γνώρισε, Κι όταν βγήκε έξω, Αγράμματος τελείως, Βγήκε έξω, Με κάλεσε στο σπίτι του, Και πήγα κάτω, Προς τον Άγιο Φανούριο, Και βρέθηκα, Σε ένα δωματιάκι, Δυόμιση επί δύο, Ένα ράτζο είχε μέσα, Ένα τραπεζά Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Είναι η σούπα, τα μεριάζει και βάζει δυο πιατάκια και καθίσαμε. Βλέπω εδώ δίπλα που καθίσαμε στον τοίχο ένα πράγμα σαν γραμμάτιο, σαν βοηδόγλωσσα μακριά, ένα χαρτί χρεμασμένο και γραμμένο με ζόριο έτσι και λοιπά και λοιπά και λοιπά κείμενο του Ευαγγελίου.

Έχει που τρώμε. Του λέω, τω τι σούκαμε του λέω, γιατί το χρέμασες εδώ. Αυτό λέει, αυτό λέει θα μένει εκεί λέει, τιμωρημένο πάντοτε. Γιατί. Μέχρι να μπει λέει εδώ μέσα Άμα δεν μπει εδώ θα κάτσει εκεί μου λέει τιμωρημένο Και τι έκανε Και εκεί που έτρωγε ακόμη διάβαζε Λίγο λίγο λίγο λίγο λίγο λίγο μέχρι που το μάθαινε αυτό απέξω από στήθους Και έπειτα καθόταν και αντέγραφε σιγά σιγά Τις πρώτης μονοτικούς σιγά σιγά σιγά σιγά Αντέγραφε άλλο κείμενο Και το χρέμα για εκεί Άντε να μιλήσεις μαζί του Κείμενα ολόκληρα θα σου τα πει απέξω Είχαν από εμάς τέτοια προσπάθεια και του φταίξαν τα γράμματα.

Γι' αυτό δεν βρήκε το Θεό. Οι Ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να καταλάβουν ότι υπάρχει χειός, να ανάγει να ξέρουν γράμματα. Δεν είναι αυτό το θέμα. Γι' αυτό ο Άγιος Πέτρος θα είναι μάρτης κατηγορίας. Ψαράς ήταν ο άνθρωπος, στρατολόγος ήταν, στη θάλασσα. Του χρειαζόταν να πάει πανεπνιστήμιο, ούτε να βγάλει γυμνάσιο όπως θα λέγαμε, ούτε να χ Του χρειαζόταν στη δουλειά του αυτή και εν τούτης όμως έδωσε τον εαυτό του και τα πράγματα τον παρουσίασαν σε τέτοια κατάσταση που τον βλέπουμε όπως ξέρετε σήμερα, αν διαβάσει κανείς τις δύο του καθολικές επιστολές, εκεί θα καταλάβει τη σοφία και τη σύνεση, τη οποία διδάσσει αυτός ο απλούς άνθρωπος.

Είναι θέμα λοιπόν ότι είναι θαγράμματοι, είναι θαγραμματισμένοι και μας δυσκολεύει, είμαστε θαγραμματισμένοι. Έχουμε θέση κοινωνική Γιατί ο Άγιος Νικόλαος ήταν αγράμματος Ο Άγιος Επιφάνιος ήταν αγράμματος Η Αγία Εκατερίνη Βασιλοπούλα με 7 διπλώματα ήταν αγράμματος Ο Μέγας Βασίλειος με 7 διπλώματα που έφυγε από τας Αθήνας ήταν αγράμματος Ο Άγιος Χρυσόστομος, ο Μέγας Γρηγόριος, ο Άγιος Αθανάσιος, ο Κλήνης Ήσαν αγράμματοι αυτοί Είσαι καθόλου αγράμματοι, Πολύ γραμματισμένοι, Μάλλον αυτοί οι εγώμενοι γραμματισμένοι είναι αγράμματοι, Διότι δεν έχουν συλλάβει περί τίνους πρόκειδε, Αυτό λέω αυτά τα δύο πρόσωπα είναι υπέρ και κατά, Και χαρά στον άνθρωπο ο οποίος θα το πιάσει το θέμα αυτό, Μας λέγα λοιπόν κάτι και για τον Πέτρο απόψε το βράδυ,

Αν θελήσει κανείς να βρει από πότε ο Πέτρος επί σκηνής, Πρέπει να ανοίξει τον Ιωάννη στο πρώτο κεφαλαίο του, Εκεί θα συνα Αντίση, τον Πέτρο, μαζί με τον αδελφόν του, τον Ανδρέα. Και 2035, του πρώτου κεφαλαίου του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, διαβάζουμε το εξής. Την Επαύριον πάλιν, ιστίκει ο Ιωάννης και εκ των μαθητών αυτού δύο. Θα τα γράφει ο Ιωάννης ο μαθητής, στον Ιορδάνη εκεί κάπου. Και εμβλέψας το Ιησού, περιπατούν τη λέγη. Είδε ο αμνός του Θεού, αυτό το είπε ο Ιωάννης ο πρόδρομος. Νάτος λέει ο αμνός του Θεού, περνούσε ο Χριστός από εκεί, τον λέγει αμνών, κάνει

προφητεία, ότι επρόκειται να σφαγεί, γιατί τους αμνούς τους φάζουν και διότι επρόκειται αυτό να σφαγεί ο αμνός άκακος και να δώσει το ώμα του υπέρημον, γι' αυτό κάνει προφητεία και λέει, ειδού, είδε ο αμνός του Θεού Ο ένας ήταν ο Ιωάννης, δεν λέει ήμουνα εγώ, και ο άλλος ήταν ο Ανδρέας, ο αδελφός του Πέτρου Και εικολούθησαν τον Ιησού, τον άκουσαν που μιλούσε και ξεκίνησαν και πάνε κοντά του Στραφείς δε ο Ιησούς και θεασάμενος αυτούς ακολουθούντας, λέγει αυτής, πείς εκείτε, γύρσε απότομα και τους έπιασε Πού πάτε, τι θέλετε, απαντά ο ένας, είδε είπων αυτό, αραδή ο λέγεται ερμηνευόμενον διδάσκαλε, πού μένεις Απαντάω, Κύριος,

Είστε και είδετε, Ελάτε κοντά, Να είδετε που μένω, Αποτελεσμα, Φωνούν και Ήλων που μένει, Και παρά αυτό έμειναν την ημέρα με εκείνοι, Ώρα είναι ως δεκάτη, Έμειναν μαζί του, Μέχρι τις τέσσαρες το απόγευμα, Ενάτη είναι η τρίτη, Δεκάτη είναι η τετάρτη, Ο αδελφός Σίμωνος Πέτρου, Ο ένας, Ο Ανδρέας, Ο αδελφός Σίμωνος Πέτρου, Είς εκ των δύο ακουσάντων αυτό, Παρά του Ιωάννου, και εκολούθησαν αυτό. Γι' αυτό λέγεται, δίνουμε στον Ανδρέα, δίνουμε την πρωτοκαθεδρία και τον λέμε πρωτόκλητον. Είναι αυτόκλητος, πήγε μόνος του. Πριν ακόμη τους καλέσε ο Κύριος, επήγε κοντά μόνος εκείνη την ημέρα και είπε που

μένει και μείνει μαζί του. Στις τέχερες λοιπόν το απόγευμα που φύγανε από το δάσκαλο, από τον Κύριο, ευρίσκει ούτως ο Ανδρέας, των αδελφών των ίδιων, Πήγε και βρήκε τον αδελφό του, το δικό του, το σύνομα, και λέγει αυτό, ευρήκαμε τον Μεσσίαν, όταν λέγω το βρήκα, έψαχνα και το βρήκα, έτσι δεν είναι, έψαχνα και το βρήκα, σε αυτή και τώρα, ο Ανδρέας και ο Πέτρος, άνθρωποι της θαλάσσης, άνθρωποι που ψαρεύαν, γνώριζαν περί του Μεσσίου, διάλαζαν, μελετούσαν, πόγοντα, τα κηρύγματα που γινώσαν τότε, αναφορικώς με τον Μεσσίαν, Βρήκαμε τον Μεσσία, Ο Εστί με θερμηνευόμενο Χριστός, Αυτόν

τον βρήκαμε, Ανδρέας πήγε και βρήκε τον Πέτρο, τον Σίμωνα, και τον πήρε και τον έφερε στον Χριστό, του λέει τον βρήκαμε, και Ήγαγε αυτόν προς τον Ιησούν, τον πήρε ο Πέτρος, δηλαδή ο Σίμων κυραγωγήθη από τον αδελφό του στον Χριστό, Εμείς τα περισσότερα αδέρφια μας και τις αδελφάς μας τις χειραγωγούμε εις τον διάβολο και εις την καταστροφή Λίοι αδελφοί και άρενες και φίλοι έχουν πολλά μεταγιών κρεμασμένα στο λαιμό τους εις βάρο αυτών των αδελφών τους Έχουν γίνει καταστροφή των αδελφών τους, το κακό παράδειγμα των αδελφών και τι καθοδήγησε των αδελφών Εδώ ο Ανδρέας τον χειραγώγησε στον Χριστό Μόλις τον είδε ο Χριστός μας τον Πέτρο, μόλις τον είδε,

λέγει, Βλέψας αυτό ο Ιησούς είπε,

Ιός Ιωνά, Σύ είσαι του λέει ο Σίμων, το παιδί του Ιωνάε, Σύ κληθήσε κυφάς, ερμηνεύεται Πέτρος, του κάνει προφητεία μόλις τον είδε, ότι Σύ κάποια μέρα θα μετενομαστείς και θα ονομαστείς κυφάς που ερμηνεύεται Πέτρος. Σίμων ερμηνεύεται άστατος και πράγματι μεγάλη αστάθεια είχε στη ζωή του ο Πέτρος. Γι' αυτό έρκεσε και αρνητής όπως ξέρετε. Εδώ λοιπόν μόλις τον ίδιο ο Κύριος έχει σαν Θεός το σχέδιό του και λέγει ότι θα γίνει κάποτε με ταινομασία κυφάς παραπεί στερεός Πέτρος, Πέτρας, στερεός. Ο άστατος ποτέ σαν άνθρωπος θα γίνει στερεός μια μέρα συν Θεό.

Θα πει κάποιος, έγινε αυτό, έπραγματοποιηθεί, αυτή η προφητεία που είπε ο Χριστός ότι εσύ θα ονομαστείς Κυφάς, πραγματοποιηθεί, πραγματοποιηθεί, ακούσε το Ποτ, σας διαβάζω από το Ματθαίο 16-13, 16 κεφάλαιο, 13 εράφη, λέει, Ελθών δε ο Ιησούς, εις τα μέρη Κεσαρίας της Φιλίππου, η ρότα τους μαθητάς αυτού λέγον Τι είναι με λέγους οι άνθρωποι είναι των ιών του ανθρώπου, οι δέοιπων, ημέν Ιωάννην τον Βαπτιστήν, μερικοί λέγουν οτί είσαι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής Άλλοι δε η Λίαν, άλλοις έχουν οτί είσαι ο προφήτης Λίας, έτερη δε η Ερεμίαν, άλλοι σε λένε οτί είσαι ο Ερεμίας Ή έναν των προφητών, Ή

κάποιος προφήτης, Αυτά ακούμε στην αγορά, Στον κόσμο, Που γυρίζουμε έξω, Έτσι λέγει ο κόσμος, Λέγει αυτής, Δε τι να με λέγετε είναι, Καλά, Αυτά τα λέει ο κόσμος, Εσείς για ποιον έχετε ότι είμαι, Αποκρυφής, Δε, Σίμων, Πέτρος, Είπε, Ο Χριστός, Ως του Θεού του Ζώντος, Όχι σι ή Χριστός, Ο Χριστός, Άνθρον μπροστά, Ο Χριστός, Ο Μοναδικός, Μοναδικός, το άθρον, μονοπολεί το πρόσωπο, εγώ είμαι η αλήθεια, όχι εγώ είμαι αλήθεια, η αλήθεια, εγώ είμαι το φως, όχι εγώ είμαι φως, σαν κάποιο άλλο φως, το φως, εγώ είμαι η

οδός, όχι εγώ είμαι δρόμος, εγώ είμαι ο μοναδικός δρόμος, το άθρον μπροστά, είναι που μονοπολεί το πρόσωπο, όπως λέγει ο Ισαΐας για την Παρθένω, Ιδου, Παρθένος, Έργας 3, 6 και 6 τελειών, Όχι Ιδου, Παρθένος, Κάποια που λένε οι Προτεστάντε, Μια καλή γυναίκα, Όχι κύριε, Μια καλή γυναίκα, Ούτε μια Παρθένος, Ή Παρθένος, Ακτινοδικτουμένη, Ή Παρθένος, Η Γραφή, Σε ανακαλεί, Πρόσεξε. Εδώ λοιπόν λένε, έτσι λέει ο κόσμος, εσύ ήθελε ο Χριστός, ο Υιός του Θεού, του Ζώντος, όχι του Δία, ούτε του Απόλλωμος, ούτε κανός Θεού του Ολύμπου, του Ζώντος Θεού και Ζών Θεός είναι ένας,

ο πραγματικός Θεός. Ωραίες είναι αυτές οι διατυπώσεις, αλλά για μας είναι η Μεσάνοιχτα. Και το Ευαγγέλιο δεν βγήκε, δεν κυκλοφόρησε τώρα, έχει χρόνια κυκλοφόρησε, αιώνες, και τούτης δεν το πιάνει ο Χριστιανός στο χέρι του, του απαγορεύει ο Διάβολο να το πιάσει το χέρι του. Τι δεν πληρώνει, τι δεν διαβάζει, τι περιοδικά, τι δεν βλέπει, τι δεν ακούει, αυτό του απαγορεύει να το διαβάσει όμως. Όλα τα άλλα το επιτρέπει, τα μάτια τα κάνει η γαρίδα και κάθεται μία, δύο, τρεις ώρες εκεί, αυτό το απαγορεύει, γιατί αυτά είναι θέματα αιώνια και δεν συμφέρει το σατανά να διαβάζει ο άνθρωπος τέτοια πράγματα και διαβάζει όπως ξέρετε όλα τα άλλα, επιτρέψετε μου, για θα πει κανείς, ώστε να πάψουμε να διαβάζουμε και να διαβάζουμε

μόνο το Ευαγγελίο, εμείς είμαστε επιστήμονες, εμείς είμαστε να γίνουμε ανώτεροι άνθρωποι κλπ. Ναι, πρόσεξε, Θα σου κάνω τη διάκριση και γράψει την καλά στην καρδιά σου Σα και αν διαβάσεις, απλώς θα σε λένε μορφωμένων διότι θα διαβάσεις Αν διαβάσεις όμως αυτό, θα σε λένε μεταμορφωμένων Δες οι γνώσεις μορφώνουν, μόνο το Ευαγγέλιο μεταμορφώνει, αλλάζει τους ανθρώπους Όταν το διαβάσεις και δεν το κάνεις βίωμα, Διάβασ' ό,τι θέλεις, Όλη τη σοφία του κόσμου, Πάρ την μαζί σου, Θα είσαι ομορφωμένος, Και θα είσαι παραμορφωμένος, Δε θα είσαι μεταμορφωμένος, Πτύνει

η διαφορά, Αυτό μεταμορφώνει τον άνθρωπο, Οικιβωτός, Επήρε λύκους, Και απέδωσε λύκους, Επήρε κόρακας, Και απέδωσε κόρακας, Εδώ είναι λύκος ο άνθρωπος, Και γίνεται αρνίωτα το διαφορά, Είναι Κορακή και μετατρέπεται σε Περιστερά, Είναι Λοποβίτης και μετατρέπεται σε Ελεήμωνας, Σε Ελεήμωνα, Αυτή είναι η διαφορά, Γι 'αυτό λέγω, Αυτά τα ξέρουν ένα άνθρωπο, Και βγαίνεις στην αγορά τώρα, Και σου λέει, Τι υπερη Θεού, Αχ, ένα ψηλό πρόσωπο ήταν, Εσύ τι πιστεύεις, Ο Χριστός, Ένας κομμουνιστής ήταν, Ο άλλος λέει, Αντε κόλαση μου λες τώρα εμένα, Και λοιπά, Ελιατόν, Εσύ τι πιστεύεις, Σε ένα ανώτερο, Ο άλλος,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Ιησού που φτιάχνει η φαντασία σου, με κάποιο Χριστό που έφτιαξε ο Λούφυρος, με κάποιο Χριστό που έφτιαξε ο Πάπας, με κάποιο Χριστό που έφτιαξε ο Ρώσελ, με κάποιο Χριστό που φτιάκουνε και οι λεγόμενοι χριστιανοί ακόμη, ή μη πραγματικώς χριστιανοί, όχι, σούς Χριστός λέει ο Υιός του Θεού του Ζώντος, αυτή είναι η ομολογία, και ακούστε, για να πει κανείς, όλα

το είπε ένας ψαράς, και είναι αλήθεια αυτό το πράγμα. Δεν μας το πω ο Πέτρος τώρα, ένας άνθρωπος αγράμματος, είναι αλήθεια αυτό το πράγμα, θα το πάρουμε εμείς ως ατού και θα σταθούμε στην περίπτωση αυτή Ακούστε τη συνέχεια, γιατί πιστεύω 100% το 99% από εδώ δεν ξέρει τη συνέχεια, ακούστε λοιπόν τι λέει Αποκρυφής Ιησούς είπε αυτό στον Πέτρο, σας τα λέγω αυτά να είτε, γείτο ο Πέτρος και παρότι εκεί που γείτο που έφτασε έπειτα στην κοιλία του άλλου Ο κρυφής ο Ιησούς είπε αυτό, Μακάριος ή Σίμων Βαριονά,

Μακάριος του λέει είσαι Σίμων Βαρ παιδί του Ιωνά, Βαρ είναι βραϊκή λέξη παιδί του Ιωνά, Γιατί είναι Μακάριος κύριε, Ότι σάρκς και αίμα ουκαπεκαλυψάς, Αυτό που είπες δεν το είπες εσύ λέει σάρκς και αίμα, Δεν ήταν εξυπνάδα σου, Δεν ήταν δικό σου, Ο ορισμός αυτός που έδωσες, Σάρξ και αίμα, Ουκα Πεκαλυψάς, Αλλά τι έγινε, Αλλά ο πατήρ μου, Ο Εντουσουρανής, Αυτός σου μίλησε, Χρησιμοποίησες, Συγχρησιμοποίησε τη γρόσσα σου, Και μίλησε ο πατέρας μου, Ποιος είμαι εγώ, Κατά συνέπεια η μαρτυρία του Πέτρου, Είναι λόγος του Θεού και χαρακτηρισμός, Αναφορικός με τον Ίσο, Και συνεχίζει, Γι' αυτό λοιπόν που έγινε τώρα, Καγώ δε συλλέγω, Ότι εσύ η Πέτρος, Δεν θα ζεσεί μόνο πλέον, θα είσαι πέτρος τώρα Και

επί τάφτητη πέτρα, οικονομήσω μου την Εκκλησία Και στην ομολογία αυτή που έδωσε εσωτεί μου ο Ιησούς, ο Υιός του Δούλτου Ζόντος Που είναι πέτρα ακρονοιαίων λίθος, επί αυτού θα οικονομήσω την Εκκλησία μου Και αν κανείς διαβάσει τον Παύλο, θα δείτε ότι ο Παύλος ομιλεί πάντοτε περί της Θεότης του Ιησού Όλοι οι άλλοι ομιλούν για τα θαύματα κλπ Ο Παύλος, κατ' εξοχήν, Θεολογεί το πρόσωπο του Ιησού ως Θεός. Τι είναι η ομολογία, οι παπικοί ενόμιζαν ότι είναι ο Πέτρας ομολογιά. Μα ο Πέτρας έγινε αρνητής, τι πέτρα είναι ο Πέτρας. Έγινε αρνητής. Αλλά ο εγωγισμός δεν τους αφήνει να το καταλάβουν αυτό το πράγμα. Η ομολογία λοιπόν αυτή, η Πέτρα, είναι η ομολογία του Πέτρου που είπε ότι εσύ είσαι

ο Χριστός και λοιπά. και πήλε άδου, ού κατησίσουσεν αυτής της Εκκλησίας, διότι στη Θεότα του Ιησού επάνω θα στηθεί και κατά συνέπεια πήλε άδου, ού κατησίσουσεν αυτή. Και δώσωσι τα σκλής της Βασιλείας των Ουρανών. Και ο εάν δήσεις επί της γης, έστελε δε μέρον εντσουρένεις. Και ο αν λύσεις επί της γης, έστελε δε μέρον εντσουρένεις. και όταν έγινε αυτή η συζήτηση, διεστήλατο τους μαθητές αυτού, είναι αμυδενή η ύποση, ότι Αυτός εσύ είναι ο Ιησούς ο Χριστός. Είπε στους μαθητάς, δεν το διαδίεται αυτό το πράγμα, ότι εγώ είμαι ο Ιησούς ο Χριστός. Αφήστε το αυτό, γιατί άκουσαν τη συζήτηση μεταξύ Πέτρου και την ομολογία

που έκανε ο Θεός Πατήρ, ότι Αυτός είναι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του Ζώνθου. Εδώ λοιπόν ανέβηκε ο Πέτρος μέχρι Τρίτου Ρανού που λέγαμε. Στη συνέχεια εδώ ακριβώς λίγο πιο κάτω λέει το εξής Από τότε ήρξα το Ιησούς δεικνύει τις μαθητές αυτού ότι δι' αυτόν απελθύνεις Ιεροσόλυμα και πολλά παθύν από των πρεσβυτέρων και αρχιερέων και γραμματέων και αποκταθήνε και την τρίτη ημέρα εργερθείνε, που την ημέρα εκείνη λέει άρχισε να τους ομιλεί ότι αυτό και αυτό θα συμβεί. Ο Πέτρος είναι ένας από τους παρόντας. Ακούει ο Πέτρος τώρα, ε, αυτά που λέει ο Χριστός.

Τον αγαπά το Χριστό. Τι κάνει. Και προσλαβόμενος αυτόν ο Πέτρος τον πήρε στην άκρη, όπως θα λέμε, δάσκαλε να σου πω, Υξατώ, Επιτιμάν, Αυτό λέγω. Ήλε όσοι, Κύριε, μη αίσθηση τούτου, μην το κάνεις αυτό, μην πας στα Ιεροσόλυμα. Άκουσέ με και εμένα. Ο Πέτρος τώρα δίδασε τον Κύριο. Γυρίζει ο Κύριος τώρα και του απάντα και του λέει, Ο δε στραφής, είπε το Πέτρο, είπαγε ο πίσω μου σατανά, σκάνδαλό μου ότι ουφρονείς τα του Θεού, αλλά τα των ανθρώπων.

Έσαν σε κλάσμα δευτερολέπτου, Αυτός που έφτασε στον Ουρανό και μιλούσε ο Θεός δι 'αυτού, Τώρα ομιλεί ο διάβολος δι'αυτού, Αυτός είναι ο άνθρωπος, Γι'αυτό οι παλιοί μας λέγανε, Μη δένα πρωτοτέλους μακάρισε, Και γι'αυτό ο Παύλος έλεγε, Ο δωκών εστάνε, Βλεπέτο μη πέσει, Ο άνθρωπος είναι τρεπτός, Και πρέπει να είναι επίσκοπος επί του εαυτού του, Τι είπα να πει επίσκοπος, Είναι σύνθετος η λέξη, Επίσκοπον, αυτό πάει να πει επίσκοπος, ο επίσκοπος είναι με το όπλο στο χέρι επίσκοπον να μην του φάει κανένα πρόβατο ο σατανάς, ο λύκος Αυτό τούτο πρέπει και ο άνθρωπος να επισκοπεί επί του εαυτού του, ο

άνθρωπος πρέπει να είναι και αυτοκράτορ του εαυτού του Διότι ο άνθρωπος που είναι το πόδιον του σατανά, στη σάρκα, στις ειδονές, στη μόδα, στον κόσμο, στα πάθη, στο χαρτί, στη γυναίκα, στον άντρα, στο ποτό, δεν ξέρω πού, δεν είναι Αυτοκράτορ, ούτε επίσκοπος είναι Μπορεί ο άνθρωπος να χάσει τις λεπτομέρειες αυτές, άνθρωποι που εμείς τους έχουμε ότι θα είναι στην ομόνια του παραδείσου, θα έχει φτιάξει ο Θεός ειδική κόλαση να τους βάλει κάτω εκεί και ανθρώπους που τους έχουμε εμείς εδώ για κολλασμένους και λοιπά, μπορεί να μετανοήσει αύριο αυτός και να βρεθεί στην ομόνια του παραδείσου αυτός.

Ωραία λέγει ένας πατήρ της Εκκλησίας το εξής σε αυτό το θέμα επάνω, ότι φτιάχνουν οι άνθρωποι θρησκείες, μικές τους είναι αλήθεια. Εγώ έχω μέσα τη θρησκεία μου, εγώ πιστεύω με το μυαλό μου, εγώ κάνω αυτό, εγώ νομίζω εκείνου, εγώ δεν φαντάζομαι να είναι έτσι. Αυτοί έχουν φτιάσει μια θρησκεία που έχει μόνο κόλασης Μόνο του Ιησού Χριστού του Ναζαρινού του Εσταυρωμένου έχει και παράδεισο Όλες οι άλλες λεγόμενες θρησκείες που δεν είναι θρησκείες για θρησκεία είναι μία Αλλά τα ανθρησκεύματα, θρησκεία είναι μία, είναι εκείνη που επροείδε ο Δαβίδ και λέγει Κύριε, Κύριε, επίβλεψον εξ ουρανού και είδε την άμπελον ταύτην, την άμπελον, όχι τας αμπέλους Την άμπελον τάφτην και κατάρτισαν αυτήν ή με φύτευσε

η δεξιά σου, όχι άσε φύτευσε ή με φύτευσε η δεξιά σου Σε ανύποπτων χρόνων πρίσω πριν γίνουν οι εκκλησίες, μία εκκλησία έφτιασε ο Χριστός, τώρα τα φτιάξαν οι άνθρωποι Αυτά που φτιάξαν οι άνθρωποι τα θρησκεύματα έχουν μόνο κόλαση, δεν έχουν παράδεισο Γι' αυτό χαράς τον άνθρωπο που θα θελίζει να μπει σωστά, να μπει στην εκκλησία αυτή που σώζει Διότι οι άλλες είναι κατασεβάσματα ανθρώπων Η μόνη Εκκλησία η οποία έχει ιστορία και στέχεται ιστορικός είναι η Ορθόδοξος Διότι αν περπατήσουμε ο πιστοβατικός που θα τη βρούμε την Πρωτεστατική Εκκλησία Το 1519 θα πέσουμε στην αγκαλιά ενός Λουθύρου που διαμαρτυρήθη εναντίον της δεσποτείας του Παπισμού Μέχρι το 1519 δεν υπήρχε

Εκκλησία Αν με πιο πίσω θα πέσουμε σε μια αγκαλιά του Πάπα το 1554 που κατέβασε το σταυρό και τον έβαλε στην παντούφλα, που έγινε αλάθητος, που τρομοποίησε το πιστέμο και όλα αυτά τα πράγματα, μέχρι το 1954, κύριε Παπά, δεν υπήρχε εκκλησία, πώς δεν υπήρχε, μόνο η Ορθόδοξη εκκλησία αντέχει ο πιστοβατικός και θα πάει στο Υπερόν, εκεί που έγινε η Πεντηκοστή και το πνεύμα το Άγιο δεκάθισε, έπειτα σε φαλάς των Αποστόλων και τους άνοιξε και βήκαν. Όλοι οι άλλοι εγίνανε τόπο και χρόνο κατόπιν εγωισμών, συμφερόντων κλπ. Μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι εκείνη, μία έφτιαξε ο Θεός, δεν έφτιαξε πολλές ο Θεός, σ' άλλες έφτιαξε ο εγωισμός τον Ανθαοπόνο.

Αν λοιπόν για τον Άμφα η Βιταλόγου ο άνθρωπος δεν προσέξει αυτά, καλύτερα να μην είχε γεννηθεί Εν του χρειάζεται να κάτσε εδώ να τρώει τις Μιλτζάνες και τις Μπάμνιες, δεν κάθε κόσμος Καλύτερα να μην είχε γεννηθεί ο άνθρωπος ο οποίος δεν θα γνωρίσει τη σωστή πίστη Δεν έχει κανέναν προορισμόν στην ίδια, τι να κάνει, παίρνει τη σύνταξη να παίζει το κομπολό έτσι στην αγορά Ποια ασχεία να λέει αυτό ότι είναι η ζωή και προορισμός Προορισμός του ανθρώπου είναι να γνωρίσει τον πραγματικόν Θεό Και όν αυτός απέστειλε, ποιον απέστειλε, τον Ιησούν απέστειλε Τι λέει ο Παύλος, αφόρεσε λέει ο Θεός εκκυλίας μητρός Και με καλεί σήμερα τι να κάνω, να κηρύξω τον Υιόν του στα έθνη Τον Υιόν του να κηρύξω και τον Ιεχωβά, τον Υιόν του να κηρύξω, τον Χριστό Έξω

του Χριστού δεν υπάρχει καμία σωτηρία Ο Πέτρος λοιπόν είδατε που έφτασε και που ταυτόχρονα έφτασε Έτσι λέμε και εμείς, δεν χρειάζεται αυτό, δεν χρειάζεται το άλλο Και θυμόσαστε παρόλα αυτά συνέχισε ο Πέτρος Όταν έγινε η μεταμόρφωση δεν ξέρω αν θυμίστε που ήσαν οι τρεις εκεί πέρα Ο Κύριος, ο Μωσής και ο Ηλίας, τρεις Και τρεις μαθητεί, Πέτρος, Ιάκουβος και Ιωάννης Γνωρίζοντας τα λόγια που είχε πει ο Χριστός μας ότι θα πάθει, θα κάνει, θα σταυρωθεί, θα πεθάνει και αυτά δεν μπορούσε να τα χωνέψει Από συνέστημα ο Πέτρος, από συνέστημα, από αγάπη, δεν μπορούσε να το φανταστεί αυτό το πράγμα, δεν μπορούσε να το δεχτεί αυτό το πράγμα Είπε τότε πάλι μια εξυπνάδα, πίσω με

λέει τρεις σκηνάς, να κάνουμε λέει, η Βούλη όμως είπε, έβαλε το ει μπροστά, η Βούλη αν θέλεις Να κάνουμε, λέει, τρεις σκηνές, μία δικιά σου, μία άγια τομοσί και μία τολία, καθίστε εδώ πέρα Και ποιος θα κατεβεί κάτω, Πέτρε, να σταυρωθεί, για να σωθείς εσύ, να πας στον Παράδεισο Θα πας διότι είσαι καλός, πόσο χρειάζεται αίμα για να πας στον Παράδεισο Ο τρώγος μου τη σάρκα και πίνω μου το αίμα, είναι μη μένει, καγώ, είναι αυτό και εγώ αναστήσω, είναι διεσκάτη ημέρα, αυτό είναι διεσκάτη ημέρα Πώς, αν δεν σταυρωθώ και δώσω τη σάρκα μου και λοιπά, πώς θα γίνει αυτό το πράγμα Αν δεν πεθάνω εγώ, πώς θα ζεις εσύ, πώς Εάν δεν πεθάνω εγώ, σε τι μουσόνομα θα βαθήσεις εσύ, εις άφησην αμαρτιών και ζωήν την αιώνιον Πώς θα λάβεις πνεύμα Άγιον,

απλώς, διότι σε καλός θα σωθείς Βασιλεία των Ουρανών δεν για τους καλούς, είναι για τους χριστιανούς Όλοι οι καλοί είναι στην κόλαση, Χριστιανοί δεν υπάρχουν στην κόλαση, Όλοι οι άλλοι είναι στην κόλαση, Πώς θα γίνει, Και τότε επενεύει ο Θεός, θυμίζετε, Από την Εφέλη μια φωνή οικούστη, Ούτως εσύ είναι ο Υιός μου αγαπητός, Αυτού ακούρεται, Κλείστο του λέει, Σταμάτησε, φτάνει μέχρι εδώ, Φτιάξουμε σκηνές να βάλουμε τον Ηλία, Και τον Οσί να τους κλείσουμε εκεί πέρα, Που φτάνει ο άνθρωπος, Όταν δεν προσέχει, Δεν είναι απλώς να πιστεύεις με τον τρόπο σου, Αν πι Δεύτερο μπάτσο, Βοχητικό, Όμως, Ο Πέτρος εξακολουθεί, Και υπάρχει μια λεπτομέρεια επίσης, Που θέλω να την ξέρετε κι αυτή, Είναι στο 26ο κεφάλαιο του Ματθαίου, Παρακάτω, παρόλα αυτά

τα οποία έγιναν, Στο 26ο κεφάλαιο του Ματθαίου, Στίχος 30 και κατωτέρω, Ακούστε, Είναι η Μεγάλη Πέμπτη το βράδυ, Και οι Μνήσαντες, Έκαμε το μυστικό δείπνο, Σκωθήκανε, Κάμανε την προσευχή, Τα τεμής που δεν κάνουμε, ούτε προσευχή που θα κατήσουμε να φάμε, ούτε που θα σκοθούμε, και οι μνήσαντες εξήλθων εις το όρος το ελαιόν, και ακόμη εδώ, οι μνήσαντες εξήλθων, ορισμένοι παίρνουν το αντίδερο, ή φεύγουν πριν πει το διευχόν ο ιερεύς, αυτοί ο μοιάζουν του Ιούδα που φεύγουν πριν πει το διευχόν, θα περιμένεις να πει το διευχόν, να γίνει προσευχή και τότε θα φύγεις από την Εκκλησία, και οι μνήσαντες εξήλθων εις το όρος το ελαιόν, Ό,τι λέγει αυτή η σωή σας, πάντε σημείς, σκανδαλιστήστε ενεμί, εν τη νυχτή τάφτη, είναι μεγάλη πέμπτο βράδυ, απόψε λέει, θα

σας κοστινήσω σατανάς όλους σας Γέγραπτε γάρ, πατάξω τον πιμένα και διασκορπιστήσωτε τα πρόβατα της πίμνης, είναι γραμμένο λέει στην Παλιά Διαθήκη, ότι απόψε τον βράδυ τον πιμένα θα τον σκοτώσουν και εσείς θα σκορπιστείτε, θα φύγετε, ακούει ο Πέτρος από αυτά Μετά δε το εγερφήνε, Όταν θα αναστηθώ, Προάξω μας στη Γαλλιλέα, Θα σας συναντήσω στη Γαλλιλέα, Αποκρυφής δε ο Πέτρος, Πάλι στη μέση αυτός, Ο Πέτρος είπε αυτό, Είπαντε σκανδαλιστήσοντε ενσύ, Αν όλοι λέει φύγουν και λοιπά, Εγώ δε ουδέποτε σκανδαλιστήσομαι, Εδώ την πάτησε, Αυτή την τριγράμματο λέξη που αν ήταν δυνατόν, Να μην λέγεται ποτέ, Εγώ το έκανα και από μένα ζεις, Εγώ είμαι, Αν δεν ήμουνα εγώ, να μην υπήρχε αυτή η λέξη στο εγώ στη

μέση. Εγώ λέει τίποτα. Και γυρίζει ο Κύριος και του λέει το εξής. Έφη αυτό ο Ιησούς, αμήν λέγον συ, ότι εν την νυχτή ταύτη, πριν Αλέκτορα φωνήσε, τρεις απαρνήσεις με. Τον προϊοπεί. Πρόσεξε του λέει. Πριν λαλήσω πετεινός τη νύχτα τα μεσάνυχτα, Θα με εισαρνηθεί τρεις φορές του λέει, Καταλαβαίνει πρέπει να τρομάξω αν σαρνηθώ, Και δεν είναι μόνο αυτή η περίπτωση, Προσέξτε και μία άλλη, Θα τη βρείτε αυτή στο Λουκά, Στο 22ο κεφάλαιο, Όσοι διαβάζετε,

Στίχος 31-35, Λέγει, είπε δε ο Κύριος, Σίμων, Σίμων, Ιδού ο σατανάς, Εξητήσα το ημάς, Του συνιένε ως τον σύτον, Ο διάβολος, Ζήτησε απόψε, Αν σας κοστινήσει, Όπως κοστινάει το σιτάρι η γυναίκα, Στο αριολόγη, Αν σας κοστινήσει σαν τον σύτον, Εγώ δε, Εδεήθιν περί σου, Όμως εγώ, Έκαμα ειδική προσευχή για σένα, Ή να μη εκλείπει η πίστη σου, Θα πάθεις ό,τι θα πάθεις, Θα κάμεις ό,τι θα κάνεις, Αλλά να μην χαθεί η πίστη σου Και αυτοκτονήσεις όπως την έπαθε και το άλλος Και

εσύ ποτέ επιστρέψες Τήριξε όντους αδελφούς σου Για το καλό που θα σου κάνω Και ταυτόχρονα το μάθημα που σου μαθαίνω Πρόσεξε αύριο και εσύ Αν άλλοι βρεθούνες στο δρόμο σου Στη διακονία σου Πεσμένη, καραβοτσακισμένη Εχμάλωτη του σατανά αρνητέ Στήριξέ τους Μου φέρεις και ρησαντομπόη σου Δεν θέλω αυτό να μου στηρίξεις τον άλλον. Μαθαίνει εμπειρία τώρα, μαθαίνει πράγματα, πως πρέπει να πολιτεύεται και εμείς πρέπει να το καταλάβουμε αυτό το πράγμα. Όπως ο Θεός έγινε ήλαιος σε μας και μας περίμενε και και να γίνουμε εμείς τους άλλους και να τους περιμένουμε. Όχι εμείς να ζητούμε συγχώρεση και τους συνανθρώπους μας θα σε πάω μέχρι τον Άριο Πάγο, θα σε πάω να τον πας μέχρι τον Άριο Πάγο, Αν θα

σε πάει στα πάρταρα ο Χριστός Συ να τον πας εκεί Πως θα ζητήσει συγγνώμη, φως όσοι δεν δίνει συγγνώμη Πως θα θέλει να μακροθυμίσει ο Θεός, φως όσοι και εγώ δεν μακροθυμούμε Είναι δίδαγμα αυτό Εγώ θα στηριχτώ, θα προσευχηθώ να μη εκλείψει πίση σου Και εις αντίκρισμα θέλω και εσύ αύριο να στηρίξεις τους αδερφούς σου Ο Δε είπεν αυτό Κύριε, συνεχίζει, προσέξτε Κύριε, με τα σου έτοιμος ημί και εις φυλακήν και εις αθάνατον πορεύεστε Δεν του είπε με τη δυναμή σου, με τη χάρη σου, να έρθω και εγώ να πεθάνω μαζί σου Είμαι εγώ έτοιμος, ποιος σε έτοιμασε, χωρίς χάρη πνεύματος Αγίου, μπορεί ο άνθρωπος να αντιμετωπίσει θάνατο Τι είναι αθαταστία που λες, είμαι έτοιμος λέει, με τα σου έτοιμος ημί, πότε ετοιμάστηκες, πού ετοιμάστηκες Μέχρι τώρα, λες αντίθετα πράγματα, Σε είπα και

σατανάχτες, Πόσοι ετοιμάστηκες, Και εν τούτης, Έτοιμος ή μη λέει, Εισφυλακή και εισάγω, Ο Κύριος συνεχίζει, Ξανά τον ανακαλεί, Και του λέει, Λέγωσι Πέτρε, Ούφον είσαι σήμερον αλέκτων, Ή τρεις, Απαρνήσεις μη ιδένε με, Θα αμαρνηθείς και θα πεις ότι δεν με γνωρίζεις,

Αυτά σας τα παρουσιάζω, Τα σταχειολογώ από το Ευαγγέλιο, Και σας τα παρουσιάζω για να ειδείτε, τις μεταπτώσεις του Πέτρου και την αστάθεια του Πέτρου. Εδώ όμως ακόμη υπάρχει ένα ωραίο μάθημα το οποίο δεν το προσέχουμε, δεν ξέρουμε να τα βγάλουμε αυτά από τη μέση. Ποιο είναι, ο Χριστός προσεύχεται και ο Πέτρος πείπει. Δηλαδή, ούτε η προσευχή του Χριστού δεν μπορεί να κρατήσει έναν άνθρωπο, να κάνουμε εμείς οι άλλοι, λέει ο κόσμος, που του το λέει ως σαντανάστα αυτή. Αυτό είναι το θέμα. Δεν ακούγεται η προσευχή μου, λέει η μάνα, είναι καθαρή η προσευχή σου,

ακούσες εσύ το Θεό σου, άκουγες εσύ τη μάνα και τον πατέρα σου, δεν τους άκουγες, πως θέλεις να σε ακούν τώρα αυτοί, του Χριστού η προσευχή δεν κράτησε τον Πέτρο, διότι ο Πέτρος δεν ήθελε, πως η δικιά σου η αμαρτωλή προσευχή θα ακούστη, αυτό είναι το θέμα, μη απαγοητεύεστε που οι προσευχές σας δεν εισακούονται, διότι ο Θεός δεν εκλειάζει το αυτεξούσιο του ανθρώπου, όταν παρακαλείς την Π Αγιο, όταν παρακαλείς τον Κύριο, όταν παρακαλείς τον Θεό, για κάποιον, για το παιδί σου, για την κόρη σου, για το σύζυγο, για τον σύζυγο, για κάποιον άνθρωπο, θα λάβεις υπόψη το εξής, όχι να πάει ο Θεός να τον διατάξει, να τον πιάσει από το καφενή, να τον πιάσει από την αγκαλιά της Άλυση, από την αγκαλιά του Αλουνού

και λοιπά, και να τον φέρει, όχι, ο Κύριος θα τον πάρει στο τηλέφωνο, θα τον πάρει στο τηλέφωνο και θα του πει εδώ, έχω μια επιταγή για σένα, γιατί μια προσευχή είναι μια Επιταγή, Για τον άνθρωπο που ζει στου σατανά, Το εργαστήρι, Αν αυτός είναι καλοπροαίρετος, Θα πιάσει, Που να έρθω να την πάρω, Ποιος την έστειλε, Ευχαριστώ πολύ, Δεν είναι ο άλλος, Θα το κλείσει το τηλέφωνο, Το κλείνουν λοιπόν οι νέοι μας το τηλέφωνο, Δεν θέλουν με το Θεό κουβέντα, Το κλείνουν οι κοπέλες μας, Το κλείνουν οι σύζυγοι οι άλλοι κλπ, Το κλείνουν το τηλέφωνο του Θεού, Θεός δεν μπορεί να κάνει τίποτα, Δεν εκβιάζει ο Θεός, Γιατί ο ίδιος εί Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη και τους φυλλαράκους μου λέει εκεί πέρα. Δικαιόμασου, Θεός δεν σε χρειάζει. Αυτό είναι μεγάλο πράγμα. Και να παρηγορήσετε λοιπόν, ποιος είμαι εγώ, ποια είμαι εγώ που έχω την αξίωση να γυρίσω άνθρωπο πίσω και να τον κρατήσω τον άνθρωπο από την αμαρτία, φως αν ο Χριστός προσεύχεται και ο Πέτρος πέφτει, διότι πρέπει να συναντούνται δύο θέλω, το θέλω του Θεού και το θέλω του ανθρώπου. Όταν ο άνθρωπος δεν θέλει, ο Θεός δεν μπορεί.

Για τον Ιναιώνα, ο άνθρωπος είναι δυνατότερος του Θεού Άνευσου πλάσασε, λέει ένας πατήρ της Εκκλησίας Ού δυνατεί, άνευσου σώσεσε Είδατε πόσο εκουράστηκε ο Αρχάγγελος, ως ότι να πάρει το ναι από την Παναγία μας Αν η Παναγία μας δεν έλεγε, η δούλη, η δούλη, η κυρίου, γιαγητόν, η κατατορή μας, ο ναι συγκατήθημε Μέχρι τώρα δεν θα γίνει ο Ευαγγελισμός Δεν έστειλε τον Άγγελο να πάει στην Παναγιά, ξέρεις, έτσι και έτσι θα γίνει, όχι, εάν θέλεις, έφερε τις αντιρρήσεις, πως, τούτου, τ' άλλου κλπ, και όταν είπε, η δού, η δούλη, η κυρίου, ας γίνει, όπως λέτε, τελείωσε η υπόθεση, χρειάζονται δύο θελήσεις για τη σωτηρία του ανθρώπου, ο Θεός πάντα θέλει, σωθήνε και εις επίγνωση να ηθεί ασελθεί, αλλά πρέπει να θέλει και ο άνθρωπος, φως ο άνθρωπος

δεν θέλει, δεν μπορεί ο Θεός Εδώ λοιπόν ο Χριστός προσευχήθηκε και ο Πέτρος έπεσε, έπαιξε, αμέσως του πει, δάσκαλες εσύ προσευχή, θα πέσω εγώ, θα πέσεις ναι, γιατί εστηρίξεις το εγώ σου, είσαι έτοιμος λέει, πού είμαστε, ποιος είμαστε, να είσαι έτοιμος, ευγύναμη δική σου μπορεί να είσαι έτοιμος, καταλαβαίνετε ε, μεγάλη υπόθεση σε αυτή, Εν πάση περιπτώσει γνωρίζετε το τι έγινε, αναφέρεται ακόμη σε ένα μέρος, στο Ματέο, στο 26ο κεφαλαίο του στίχος 74, εκεί αναφέρεται το εξής,

μετά λέει μικρόν, είναι το βράδυ, συναυλή του αρχαιρέως, προσελθώντες οι εστώτες, είπων το Πέτρο, αληθώς κι εσύ εξαυτώνει, και γάρι λαλιά σου, δήλωνσε ποιή τη γλώσσα σου, καταλαβαίνουμε ότι είσαι γανιλαίος. Αν μιλούμε με έναν Κερκεραίο, Δε θα καταλάβουμε αμέσως ότι είναι Κερκεραίος. Αν μιλούμε με έναν Κρητικό, Δε θα καταλάβουμε αμέσως ότι είναι Κρητικός. Αν μιλούμε με έναν Ζαχηνηθιό, Δε θα καταλάβουμε ότι είναι. Αν μιλούμε με έναν Ρουμελιώτη, σου λέει, Ντυπ, Δε θα καταλάβεις ότι είναι ο Ρουμελιώτης. Αν μιλούμε με έναν Αθηναίος, σου λέει, Καλέ, Δε θα καταλάβεις ότι είναι Αθηναίος. Κατάλαβα, λέει, από τη γλώσσα του, λένε, Και γάρι λαλιά σου, Δήλωνσε, Επ Επίκασε ο Πέτρος, τότε ήρξα το, καταθεματίζει

και ομνήνει ότι ούκυδα τον άνθρωπο, αυτά που του είπε, πριν λαλήσει ο Πετεινός του λέει, θα έχεις, με έχεις αρνηθεί, μη δένε με, ότι δεν με ξέρεις, δεν το ξέρεις, δεν το ξέρεις αυτόν ποιος είναι, δεν το ξέρουν λέει, και εμνήστη και τότε ευθέως Αλέκτορ εφώνησε και λάλησε ο Πετεινός και λέγει η παράδοση ότι ο Πέτρος ήταν έξω στην αυλή του αρχιερέως και ο Κύριος ήταν μέσα και τον στέλναν από τον Άννα στον Καϊάφα και όταν λάγησε ο Πετεινός ο Κύριος γύρισε και κοίταξε έξω τον Πέτρο και συναντήθησαν τα μάτια τους, οι ματιές τους και τότε ο Πέτρος έβαλε το κεφάλι κάτω και εξήλθε από το μέρος εκείνο και έκλαυσε πικρός. Ευθέως Αλέκτορε φώνησε και εμνήστη ο Πέτρος του ρήματος του Ιησού Ιρικότος

αυτό ότι πριν Αλέκτορα φωνήσε τρεις απαρνήσεις με και εξελφών έξω έκλαυσε πικρός και αναφέρει η παράδοσης ότι ο Πέτρος όσο ζούσε στη γη και ήκουε πετεινό και λαλούσε δάκρυζαν τα μάτια του και ακόμη εδώ είναι ένα άλλο παράδειγμα και εξελθών έφυγε από τον τόπο της αμαρτίας. Πώς θέλεις εσύ να σταματείς την αμαρτία εφόσον δεν τη διώχνεις από το σπίτι την άλλη, δεν τη διώχνεις από τη δουλειά σου την άλλη ή των άλλων ή δεν φεύγεις, δεν ξεχωρίζεις από εκεί, δεν απομακρύνεσαι. Πώς είναι δυνατόν όταν είναι θέμα αμαρτίας με πρόσωπο που αμαρτάνεις θα φύγεις ούτε από τη γειτονιά

δεν θα περνάς. και είναι η μόνη περίπτωσης που δικαιολογούν οι πατέρες να μην καλημερίζεις το πρόσωπο αυτό πλέον, να μην λες την καλημέρα, διότι η καλημέρα αυτή που θα πεις υπάρχει εκδοχή να επανασυνδέσεις κατάσταση και να ξαναπέσεις στην αμαρτία. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις σου επιβάλλει να πεις την καλημέρα για να κοινωνήσεις, μόνο εδώ όταν πρόκειται περισαρκικής αμαρτίας με ανθρώπους και λοιπά, Δε θα πει ούτε την καλή μέρα, ούτε θα περάσεις από τη γειτονιά εκείνη ξανά, αν θέλεις να απομακρυνθείς από την αμαρτία Και εξελφών λέγει, έκλαψε πικρός Και ένα ακόμη, το οποίο αναφέρεται στο τελευταίο κεφάλαιο του Ιωάννου Είναι μετά την Ανάσταση

αυτό το οποίο θα σας πω, είναι στο 21ο κεφάλαιο του τοπίου και το τελευταίο όπως σας λέγω Εδώ είναι μια μέρα που γινόταν ένα τραπέζι, μετά την Ανάσταση Και ο Χριστός μας εκεί Ότε ουν υρίστησαν, άριστον είναι το φαγητό, όταν έφαγαν, λέγει το σύμονι πέτρος, ο Ιησούς, γυρίζεις τον Πέτρο, παρόντον και τον άλλον Σύμον Ιωνά, σύμον παιδί του Ιωνά, αγαπάς με πλίον τούτον, λέγει αυτό ο Πέτρος Ναι κύριε, σύ είδας ότι φιλώσαι, το γνωρίζεις του λέω ότι σ' αγαπώ Λέγει αυτό, βώσ' και τα αρνιά μου, βώσ' και τα αρνιά μου Λέγει αυτό πάλι δεύτερον, Σίμων Ιωνά αγαπάς με, Λέγει αυτό, Ναι κύριε εσύ είδες ότι φιλώσαι, Στο ξέρεις του λέω ότι σ' αγαπώ, Λέγει αυτό, Πείμενε τα

προβατά μου, Λέγει αυτό το τρίτον, Τρίτη φορά, Σίμων Ιωνά φιλείς με, Και είπεν αυτό,

Ελπήθη ο Πέτρος, Ότι είπεν αυτό το τρίτο φιλείς με, Με στενοχωρείς όπως θα λέγαμε, Σε στενοχωρώ δεν έχεις μυαλό ακόμα, Σε στενοχωρό, Δεν βοηθάω να τακτοποιηθείς, Τις φορές δεν με αρνήθηκες, Δεν πρέπει τρεις να με ομολογήσεις, Τις τρύπες δεν άνοιξες, Δεν πρέπει να τις κλείσουμε, Εγώ θα φύγω τώρα Ποσοι πλανώνται όταν ο Θεός ζητάει από τον άνθρωπο να τακτοποιήσει το σφάλμα του Και εμείς ζητάζουμε κατά κάποιον άλλον τρόπο Έκλεψα το αλού το αίμα, πήρα του αδελφού μου το αδυνατό οικόπεδο, του πήρα το

δωμάτιο το καλύτερο, του πήρα τον υδρότα του κλπ Και τώρα φτιάχνουν πολλοί ελαίους από τα κλεμμένα και αυτά Ποιος το είπε αυτό το πράγμα, όταν είσαι δικαίω με αυτό Τα δώρεις πίσω αυτού, είναι τα διάθεση, τα δικά του Ποιος έβαλει διαχειριστή στον ξένο νηδρότα και στον ξένο αίμα και στην ξένη περιουσία, Υπάρχει άλλος τρόπος, Δια της ταυτοπαθίας ταυτοποιούνται τα πράγματα, Άκλεψες τα αποδόσεις, Ατήμασες, θα την πάρεις, Δια της ταυτοπαθίας, Αυτό είναι το θετικό, Αρνήθηκες, Θα ομολογήσεις, Τι λυπάσαι Πέτρε, Σε λοϊχάει να ταυτοποιήσεις, Λυπήθη λέει ο Πέτρος, Ότι είπε αυτό το τρίτον φιλής με, Και είπε αυτό, Εσύ πάντα είδες, Τι γινώσεις, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Θα πάει να ζητήσεις συγγνώμη, ναι, έχεις αυτό διεκτήριο, εναντίον σου, ζητώ συγγνώμη, τότε θα τακτοποιηθείς τελείως, όπως κάνει ο κύριος μας την περίπτωση αυτή. Συνεχίζει λοιπόν τώρα και του λέει τα τελευταία του, αμήνα μη λέγονσαι, ότι είσαι νεότερος, εζώνιες σε αυτόν και περιεπάτης όπου ήθελες. Όσο είσαι νέος, λέει, ζώ σου και πήγαινε όπου θέλεις Όταν γυράσεις, εκτενείς τα σύρα σου, σταυρικός θάνατος, εκτενείς τα σύρα σου Και άλλος σε ζώθη και είσαι όπου θέλεις, θα σε πάνε, λέει, εκεί που δεν θέλεις Τούτο δε είπε, σημαίνον

ποιο θανάτο, δοξά στον Θεόν Με τι θάνατο θα εδόξαζε τον Θεόν ο Πέτρος, του είκαμε προφητεία Ο Πέτρος όμως είχε και φίλο, είχε τον Ιωάννη φίλο Και ήταν παράνο Πέτρος, ο Ιωάννης, ο φίλος του, άκουθε τα δικά του ο Πέτρος, γυρίζει λοιπόν και λέγει προς τον Κύριο, Επιστραφείς δε ο Πέτρος βλέπων, τον μαθητήν ο Νιγάπα ο Ιησούς, ακολουθούντα, όσοι εν έπεσαν εντοδίπνον επί το στήθος αυτού και είπε, Κύριε, τι είσαι εσύ του παραδιδούς με, τούτον ειδών ο Πέτρος λέγει το Ιησού, Κύριε ούτως δε τι, καλά εγώ θα πάω, θα γύρω και είπα, αυτός θα γίνει, γυ

Αν εγώ θέλω να μείνει αυτός λέει, μέχρι που να ξανάρθω, τι συνδιαφέρει σένας, σι έλα κοντά μου, και διεδόθη λέει η μισμαθητάς, ότι αυτός ο Ιωάννης, δε θα γνωρίσει θάνατο, δεν το είπε λέει καθαρά, ότι δε θα πεθάνει, είπε αν θέλω αυτόν, μένει εωσού έρχομαι, τι προσε, σι ακολούθημοι, και όπως το είπε έξι έγινε και για τον Ιωάννη, ξέρετε η Εκκλησία μας, εωτάζει την μετάσταση του Ιωάννου, δεν έχει τίποτα από τον Ιωάννη, δεν το κρατάει, Πέθανε, δεν πέθανε, δεν έχει τίποτα, Μετάσταση, Γι'αυτό θα ξανά γυρίσει κάποια μέρα και ο Ιωάννης Δεν ξέρω, εγώ νόμιζα καθήκον μου και υποχρεωσή μου να σας μεταφέρω και αυτά που απορρέουν Από το δεύτερο αυτό συμπαθές πρόσωπο των Πέτρων, τα οποία ωφελούν στο βάθος εάν θελήσουμε και είμαι θα καλοπροαίρετη Ένα θέλω να μείνει μαζί σας, όσο

και αν αμαρτήσετε στη ζωή σας, μη απαγοητευτείτε και αρνητέ αν γίνετε σαν τον Πέτρο και φτάστε να χτυπήστε η γυλία του Άδου, υπάρχει περιφώριο, γυρίστε, ομολογήστε και σώζεστε, όπως και διούχτε αν γίνετε του χριστιανισμού κλπ, γυρίστε, μετανοήστε, εξομολογηθείτε, εάν είστε βαπτισμένοι, εάν είστε αβάπτιστοι, βαπτιστείτε, γιατί η εξομολόγηση τακτοποιεί τα θέματα, τις αμαρτίες, τα μετά του βαπτίσματος, τα πράττου του βαπτίσματος, προπατορικών αμάρτημα κλπ, τα Κατακτοποιεί το βάπτισμα και χαρά στους ανθρώπους οι οποίοι και ευαφτίσαν και κράτησαν και καθαρό το βάπτισμά τους Και επίσης χαρά στους ανθρώπους οι οποίοι ευαφτίσαν, μα το λέρωσαν όμως ξανά μετενόησαν και επέστρεψαν και εσώθησαν Εύχομαι λοιπόν οι πρεσβείες των δύο Αποστόλων και των 12 να είναι με όλο τον κόσμο και με εμάς αμήν