Homily

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Tonight, with God's help, I wanted to say something that has to do with next week, but since we can't fit everything in, we're forced to look ahead, you understand, to give a talk in advance so as to get ahead of the events. This coming Thursday in particular, the 29th of the month, we have the feast of the two great Apostles, Peter and Paul. Now, on that day we could speak about one of them,

but the other would be left feeling slighted. So then, let Paul forgive us if tonight we speak about certain incidents from the life of Peter. We owe a great deal to these men, I don't know if this has ever occupied your thoughts. We owe a great deal to these men, who gave themselves so that we today might receive. Simple men they were, most of them; apart from Paul, the others were unlettered men, men who worked with their hands, men of the sea, men of the marketplace.

Yet God has no difficulty in giving His grace and placing it upon all their heads, so long as there is good disposition of will. He placed tongues of fire upon them, and out they went to proclaim the mighty works of God. Christianity is not a matter of learning, regardless of whether we have turned it into a science. It is a matter of grace, of grace. The Lord simply wants vessels, containers, to make use of. To use their tongue, their feet, to proclaim His mighty works and His truths.

One of these twelve persons is the Apostle Peter, who is celebrated together with the Apostle Paul on the 29th of the month, even though Peter was martyred after Paul. Yet the Church has them both and celebrates them both on one day, and on the next day she holds the Synaxis of the Apostles. For honour's sake she celebrates them all together. Peter is equally dear to us, because he too showed all of his human weakness, and these are things we ourselves need to know;

for just as Christ left us a little path for us to follow, so too the life of Paul, of Peter, is a life that we ourselves must take heed of and follow, both to get ahead of certain things and to make use of certain things. For it is not always all plus; it is plus and minus, give and take, in the relations generally of man with man and of man with God. Peter has such ups and downs that one cannot but be moved before this man. I don't know whether it has ever occupied you to follow the life of Peter. Where this man set out from, where he arrived,

what was revealed to him, where he descended once more, down to the valley of Hades, how he was restored, and how today this man is one of the foremost. He is the first who was counted worthy to take up, first, the word on behalf of the Apostles and to preach at the first gathering, in his first sermon, and indeed against the Jews, and to have the boldness to tell them that the one whom you crucified, this one, I tell you, has risen, and it is about him that I am speaking at this very hour. This is then the man who performed a multitude of miracles. This is the one who, through the Holy Spirit, struck down a married couple,

as I was telling you the other day, Sapphira and Ananias, who wanted to deceive the Holy Spirit, who is God. This man has such a grace-filled life, both on the one side and on the other. So allow me to present to you four or five facets of his life. And first, let me speak to you about his calling, where he was found, how he was bound to Christ. And if you yourselves want to find it, you will need to look in John, in his first chapter, verse 29 and following. There you will find John recording the following incident: On the next day John sees Jesus coming toward him, and he says.

John the Forerunner saw Christ, who came out toward the wilderness, and he says, Behold the Lamb of God, who takes away the sin of the world. He pointed him out to his disciples, for evidently Peter too was one of the disciples of John the Forerunner. Behold, he says, the Lamb of God, who takes away the sin of the world. The word lamb is enigmatic; the lamb is always destined for slaughter. Here is the lamb, he says, of God, who will be slain to cleanse with his blood the sin of the world. “This is He of whom I said”—this is the One I was telling you about—“After me comes a Man who ranks before me.

” Here we have doctrine: He would come six months after me, yet He exists before me, because He is also God; He is not merely man. “For He was before me. ” He is before me. “And I did not know Him; but that He should be revealed to Israel, therefore I came baptizing with water. ” I came for His sake, he says, preparing everything and making ready. And John bore witness, saying, “I saw the Spirit descending from heaven like a dove. ” You saw it at His Baptism: when John baptized Him, the Spirit descended upon the Lord and remained upon Him.

“And I did not know Him, but He who sent me to baptize with water said to me... ” “I did not know Him,” he says, “but God, who sent me to baptize, told me, ‘The One upon whom you see the Spirit descending—He is the One. ’ This, then, is what I saw, and I bear witness to it. “He upon whom you see the Spirit descending and remaining, ” he says, “this is He who baptizes with the Holy Spirit. ” “I will baptize you with water, but He who comes after me will baptize you with the Holy Spirit and fire. ” “And I have seen and borne witness that this is the Son of God. ” This is what he told them when he saw Christ.

On the next day again John was standing, and two of his disciples. Behold, here is Christ again. And looking upon Jesus as he walked, he says, Behold the Lamb of God. Again. Behold, he tells them. And the two disciples heard him speaking and they followed Jesus. They set off to go to him. Then Jesus turned and saw them following Him. The Lord suddenly turns around and says to them, “What are you seeking? What do you want?

Why have you come to Me? ” They said to Him, “Rabbi”—which, when translated, means “Teacher”—“where are You staying? ” That was what came from their lips at that moment. He said to them, “Come and see”; come near Me and see. So they came and saw where He was staying. It does not tell us where He was staying or where His lodging was. And they remained with Him that day; it was about the tenth hour. That is, the two of them stayed with our Christ until about four in the afternoon.

John tells us that one of them was Andrew, the brother of Simon Peter. He does not tell us who the other was, because it was John himself. It was Andrew, the brother of Simon Peter, one of the two who had heard from John and followed him. Himself he does not name. This one first finds his own brother Simon and says to him; when they returned, Andrew went straight and found Peter, Simon as he was called at first. We have found the Messiah. And what do you know about a Messiah, you a fisherman, what can you know?

And yet. Religion, God, is not for the theologians, nor for the rabbis, nor for the priests; it is for the whole world. I am grieved, because many times I hear from supposedly educated-in-Christ people, and even from clergy. They say that the Rudder is for spiritual fathers, not for the people. Do you understand? As though a person should not know what the sins are or what the Canons say, but should sin and then go to the spiritual father. Are the Canons not for everyone?

Should I not know what sin I am committing and what canonical penalty I will receive from God? It is the same in this case. Andrew was a trawl fisherman. He worked on a fishing boat, hauling in whitebait—or whatever else they caught there—and all sorts of other fish. And yet he says, 'We have found the Messiah.' So they had been reading the Scriptures and waiting for the Messiah, and their eyes were so clear that they recognized that this was the Messiah. 'Which is, being interpreted, Christ;

and he brought him to Jesus.' The one who led Peter by the hand to Christ was his brother Andrew. There is a small detail here that I don't want to dwell on too much, but I do want to say: woe to us when we lead our brothers and sisters into sin rather than into salvation. Do you know how many older siblings, supposedly educated, how many know-it-all women and how many know-it-all men, have destroyed their younger brothers and sisters with their theories, with their carnal way of life, with who knows what?

Andrew took him and brought him to Christ; it was Andrew who guided Peter to Christ. Our Christ saw him from afar and said this to him, before they had even greeted one another, you know, before saying, 'This is my brother,' and so on. 'You,' He says to him, 'are Simon.' Simon means unstable; it means a man who is not steadfast. 'You are Simon, son of Jonah,' He told him, naming his father too. 'You,' He says, 'shall be called Cephas, which is interpreted Peter.' He gives him a prophecy:

that a time will come when your name will be changed and you will be called Cephas, which is interpreted Peter, and Peter means solid, steadfast. So you, who by human nature are unstable, when the time comes that you are united with God, you will become steadfast. This is what man is like. Without God, man can do nothing, no matter how many words he may speak. And even if Satan sometimes lets him appear to have made some progress, he can strip him bare like an octopus whenever he wishes, if Christ abandons him—or if he abandons Christ.

This incident, then, is his calling. Now, this Simon, I turn to the sixteenth chapter of Matthew, so that you may see where he was in fact renamed, just as our Christ prophesied, where he was renamed Cephas. And something else as well, because it shows his calling and his height, as we might say, for Peter reached his summit before he fell. Then he fell from those heights and came crashing down because of a three-letter word, spelled E-G-O: “ego,” the self. Sadly, ninety-nine percent of us have swallowed it whole,

like a pen—some to a greater degree and others to a lesser. In the thirteenth verse of the sixteenth chapter I find this. 'And when Jesus came into the region of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I, the Son of Man, am?' 'You,' He says, 'who go about outside, what do you hear, what do people say about me?' 'And they said, Some say John the Baptist'; others say you are John the Baptist; 'some, Elijah,' that you are the prophet Elijah;

'and others, Jeremiah, ' some take you for the prophet Jeremiah; 'or one of the prophets, ' others say this man must be some prophet. 'He says to them, But whom do you say that I am?' What happened there happens now as well. Take the Christians, those who are here this evening. And ask them what opinion they have about Christ. Do you know how many opinions would come forward? Many.

The one that is correct, right, beneficial, and true, perhaps would not come forward. So it is in the marketplace too. 'I have God within me.' 'I believe in someone higher than you,' one says. 'Of course, there must be some higher power.' The Jehovah's Witnesses believe in Jehovah. Others, the Protestants, believe in Christ, but not as God. Let them say that they believe in him as God; it is not as God, because he rejects his mother, the Theotokos, and since she is not Theotokos,

then neither is he God, and however much you struggle, you are an antichrist, you do not believe in Christ as God. And a thousand and one other opinions circulate out there, yet the opinion is one, the one that shuts every mouth. 'So you, gentlemen,' He says, 'very well.' These things they say in the marketplace, people say them, agreed; but you who are near me now, tell me, you, who do you take me to be? 'But you, whom do you say that I am?' Here is Peter. 'And Simon Peter answered and said,

You are the Christ' — not 'you are a christ, ' some christ, some anointed one, but 'You are the Christ, ' with the article: the life, the light, the way. Not some Virgin, but the real one, the Virgin, not a virgin, a Mary, but the Virgin. So, 'You are the Christ' — not stopping there, but 'the Son of the Living God, ' you are the child of the Living God, because there are also other gods who do not live;

surely there are others as well, ones that men have made, and we ourselves had about a dozen of them here. I don't know how many we would have made by now if Paul had not come among us in the meantime; had God not had mercy on us, how many would we have made, for today again we have made new gods of our own, and we live this life of these gods and not the real life. So you say to him, 'You are Jesus, the Son of the Living God, ' and Jesus answered and said to him,

'Blessed are you' — you are blessed, He tells him at that moment — 'Simon Bar-Jonah, ' Bar meaning son, Simon son of Jonah, you are blessed. Why is he blessed, Lord? 'Because flesh and blood has not revealed it to you' — you did not say of yourself what you said. You were used at this moment by my Father to give the right understanding of who I am. To give a correct interpretation of my person. Blessed are you, therefore, for flesh and blood has not revealed this to you,

but My Father who is in Heaven. Consequently, Christ is the Son of God, and not an angel, and not a creature, and not, and not. It is a command of Jehovah, Jehovah's Witness, take hold of this here, tear it out of your Scripture: the Jehovah you believe in says, through Peter, that this is Jesus, the Son of the Living God. He is his child, he is his son, then; he is not a creature, he is not an angel, however much we want to bring him down. Jehovah himself said it; if you believe it and you believe in his truths,

you are bound to believe in this, and the matter trembles. And He continues after this and says to him: 'And I,' for what you have done, from now on, 'I say to you that you are Peter' — you are no longer Simon, you are Peter. “And upon this rock I will build My Church, and the gates of Hades shall not prevail against it. ” You are Peter now—you are steadfast, no longer a man who falls. And upon this confession you have made of the divinity of Jesus, I will build My Church.

He does not build the Church upon Peter, but upon Peter's confession. This is where the papists have gone wrong, taking it to mean Peter himself. No. They claim primacy. No. He builds it on Peter's confession that He is Christ, the Son of the Living God. Because the Church cannot stand without the divinity of Jesus and the blood of Jesus. We all stand through Jesus.

So, you are Peter, and upon this rock I will build my Church. This is what He had told him: you, He says, will be renamed Cephas, which is interpreted Peter. From this comes the custom that all who enter the clergy are given a new name. A man called Nikos, they name him Nikanor; a man called Vasilis, they give him some other name further on; they change his name. A man called Kostas, they name him Kallinikos; one I know who was called Eleftherios, they named him Elpidios. This is where the renaming of clergy and monastics begins.

Here, then, we see Peter being raised to the heavens, because he was used by God. His tongue became an instrument through which Christ was proclaimed and confessed dogmatically as God. But then there follows something, I don't know if you have noticed it, that shows a person how carefully he must watch in order to be able to stand firm. It is no easy thing for a person to stand firm; he has his ups and downs. Sometimes he climbs two steps,

and other times he goes down five steps. The very one who at this moment became a vessel of the Holy Spirit, became an instrument and God spoke through him, then fails to keep watch, and the devil speaks through him. Can such a thing be? And yet, in the same chapter, when you read further down at verse 21, it says: From that time forth began Jesus to show unto his disciples that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes,

and be killed, and be raised again the third day. When Peter heard these things, that He would be crucified, that He would die, that He would rise again, and so on, sentiment came up in the middle and it killed him. Christianity is the hardest thing, and Christianity is the softest thing. It requires discernment: when to show yourself soft and when to show yourself hard. How many mothers have killed, have hindered their children from going to the monastic life, from becoming clergy; how many parents, because of this sentiment, my little child, my this and that,

thinking they won't have a good life near Christ, that they'll have a better life near you. So you marry him off and give him some fury of a wife, who keeps asking for abortions, who keeps asking for I don't know what, who demands that he take her to La Scala in Milan, and you call that creating happiness for him. This sentiment, this love of kin, this worship of the flesh, is a great thing. Read about the temptations of Saint Anthony the Great. You will see, in this very matter, what a terrible wrong can be committed and how souls can be

condemned to Hell because of this kind of sentimental attachment. And so, when Peter heard this, he could not bear it. And he looks for a way to get the Lord alone and speak with Him privately. He drew Him aside and said: “Then Peter took Him aside and began to rebuke Him, saying, ‘Far be it from You, Lord; this shall not happen to You. Impossible! You will not go to Jerusalem. ’” He could not bear it; he could not endure the thought of seeing his Teacher die, or suffer any such thing.

But He turned and said to Peter, “Get behind Me, Satan. ” A moment earlier He had said, “Blessed are you, ” because God was speaking through you. But now: “Get behind Me, Satan,” because you were not watchful, and this natural affection and human emotion—as I said earlier—are being used against you. And Satan enters and exploits it and says, don't let me go. Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me, you are becoming an obstacle; an offence means an obstacle,

for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men. You would have Me not go to be crucified, not go to die, but stay here, drive out the Romans, appoint you as My aides and ministers, and establish a kingdom of the devil here—is that it? If I do not go to be crucified, Peter, who will deliver you from Hades? If I do not suffer, who will pay for your sins? But all this goes right over Peter’s head; for the time being, he does not understand it. This is why it is not enough for a person

to reach a certain degree of Christian life; it is just as necessary to be maintained there. To achieve something, an elder once said to me, Dimitri, he says, to succeed you need a diploma marked 'very good.' But to maintain it, he tells me, you need a diploma marked 'excellent.' Satan envies a person when he acquires some virtue, when he manages to climb up one little step higher. And he looks to put a banana peel under him, and he put one under Peter right here, through sentiment. Peter had no malice against Christ;

he loved Him and did not want Him to suffer. And our Christ saw this, and on this our Christ counted, and He caught Peter in time so that he would not be lost. Not so that he would not fall; it is one thing to fall and another to be utterly broken. You will fall in order to gain experience, but you must not be swallowed up, you must not commit suicide as certain others did. So Peter does this out of sentiment; he does not have the discernment at this point to harden his resolve and say, here my teacher is saying this, does He make mistakes?

I have seen so many miracles; could He have made a mistake now on this point where I am about to set myself up as an obstacle. But neither did our Lord spare him: Get thee behind me, Satan, He says to him; at this moment you have become a devil, an instrument of Satan, and you are working against both your own salvation and my mission. If I now turn and go to Luke, to the last days, to his 22nd chapter, there I will find, at verses 31 to 35,

our Christ acting so that Peter would not be crushed. So, And the Lord said. It is the evening of Holy Thursday. Simon, Simon, that is, Peter, Peter, behold, Satan, He shows him the devil, hath desired to have you, that he may sift you as wheat. He is asking my permission to let him, to allow him, to sift you, as a woman sifts the wheat on the threshing floor. And you understand: if the wheat had a soul, how it would cry out from the beating and rubbing it undergoes there,

so that the tares fall to the ground and the wheat remains on top. Behold, then, He says, Satan has asked to have you, that he may sift you like wheat; but I have prayed for you, and when you have returned, strengthen your brethren. Forgive me, that is not exactly it; I shortchanged you by a word: but I have prayed for you, that your faith may not fail. Not that you would not fall, but that you would not lose hope and take your own life. That is why, if you remember, when He appeared to the myrrh-bearing women,

He said, “Tell My brethren—and Peter. ” And besides this, “He appeared to Simon”: on the day of the Resurrection, He appeared separately to Peter. So that Satan would not rush in and cast him into despair. For this thing cost Peter very much, that he had become a denier. It cost him very much, and there was never a time, as long as he lived, when he heard the cock crowing that he did not weep, because it reminded him of the denial. I, he says to him, Peter, have prayed for you, that your faith may not fail, and you, when you have returned, strengthen your brothers.

What I have said about you, you are to do tomorrow when you become a bishop, when you become an apostle. He does not yet know these things; the Lord foretells them to him. Strengthen your brothers and bear with your brothers, as I bear with you. And you know, it is an obligation of the Christian to pray for the other person, whether he has fallen or is about to fall. Many would not have fallen, or many would have been raised up again, if there had been prayers, either to forestall the fall or to help them rise. But we are simply ready to gossip about him in the neighborhood over his fall, that this one steals,

that this one fornicates, that she commits adultery, that this one has a lover, this and that and so on; yet to kneel and pray for him, for her, and so on, or, when we see that they are in danger, to bow down beforehand and entreat for them, this we do not do. Christ did this very thing. It does not matter whether the person falls. He will fall more gently, since you are placing the cotton, the mattress, underneath him. He will fall more gently, he will not be crushed, just as Peter is not crushed in this case.

But there is something else we also need to notice, and it is this: Christ prays, and Peter falls. Here is the heart of the matter. I have prayed for so many years, I accomplished nothing, I accomplished nothing, God does not hear me. Did God not hear God? Was it not God himself who was praying? Why then does Peter fall? Because God does not coerce the free will of man. However much God wills it,

and all the Saints and the Most Holy Theotokos and the Archangels, none of them can help anyone if that someone does not want to be saved. For Christ said plainly to Peter, he prophesies to him that he will fall, and Peter insists, saying, I do not know what the others will do, but I, he says, will come with you. Stop, do not say such things; before the cock crows you will deny me three times. You will take to your heels, while I will hold firm. And of course this I that he kept saying,

the man was not saying out of egotism, again it was out of love: I will sacrifice myself, I will go out in front, I will not let them kill you, I will not let them hang you. Nevertheless, Christ prays, and Peter falls. So what does it matter if you pray, you the sinful woman, the mother, or the father, or the brother, for someone of your own, when perhaps you are even the cause of his ruin, even the cause that he was estranged from God. What does it matter if you pray and he does not turn back? It is not, as it were, that you cannot; no, it is that he does not want to.

The check goes out from the mother as a prayer, but he refuses to accept the check. The check goes out from the father as assistance, but his egotism will not have it. God calls him on the telephone and says, come, I have a check for you from your mother, and he hangs up on God. And on top of that he blasphemes him, he will not listen, he will not turn back, he will not see. Then God cannot, for if one God prays and Peter still falls, what can the rest of us do? Yet we will still pray, because, as I told you, it holds a place, we might say, as I told you, it lays down a mattress, a cushion, beneath the other person's fall.

You help him in any case, either to rise up or to forestall the fall. And Peter said, Lord, I am ready to go with you both to prison and to death. In Matthew, chapter twenty-seven, he says, I do not know what the others will do, but I will come with you. And the Lord said, I tell you, Peter, take heed, the cock will not crow this day, before you have three times denied that you know me, that you do not know me. And it is true that Peter, before a servant girl,

as you know, said, I do not know him. No, she says to him, it seems to me that you too are one of them, for your speech gives you away. When you speak with a man from Kefalonia, do you not see that he is from Kefalonia? When you speak with a Cretan, do you not see that he is from Crete? When you speak with a Maniot, that is how it is, it is a dialect. For your speech, she says, gives you away, you are a Galilean. No, he says, I do not know the man. Three times he said it to her, and he began to swear and to call down curses, that is, as if he were pronouncing anathema at that hour, you understand.

The Ascension, its seventh chapter. And there, where our Lord is being examined within, there, where our Lord is being examined inside, the cock crowed; it had reached midnight. And Peter was outside,

in the courtyard; they had lit a fire and he was warming himself. It seems it was spring, the cold was setting in; besides, it is cold at night in Jerusalem, which stands at eight hundred thirty meters of altitude. And when the rooster crowed, Peter came to himself. As he turned and looked inside, his eyes met the eyes of our Lord, as though the Lord were saying to him,

“What did I tell you earlier this very evening? ” These words had been spoken only that evening. They were not something he had been told as a child and had since forgotten. They were recent, still fresh in his mind. And now he saw everything unfolding just as Christ had said, yet he still could not come to his senses. But when his eyes met the eyes of our Lord, he went out, it says, he departed, he forsook them and wept bitterly. Not merely wept, for we too weep now and then. But bitter tears of repentance,

of metanoia, we have not shed. We may have shed tears because our beloved left us. Even men have wept because they lost their girlfriends. Because we lost properties, plots of land, possessions. We could not take revenge on our housing developer, or, I do not know, on the owner and so on; over these we burn and weep. But those tears are Satan's tears; tears of salvation are these others, and he went out, it says, and wept bitterly. One evening I showed you the place; it exists to this day, outside the upper room, there where Peter went out and wept bitterly.

Yes. If man does not want it, God cannot. That is why you should keep praying. When the one you are praying for will return, in truth only God knows. And even if he returns, the reward belongs to the person who prays. And our Christ pays in advance; apart from the general reward, he pays in advance. The person is not left unrewarded if through his prayer he helps someone, and that one returns; but even if he does not return,

even if his prayer comes back as an unused and undelivered check, the one who prayed out of love already has his reward, his recompense, from the outset, from Christ. I don't pray expecting that it will surely happen; I have none of that egotism. Christ prays, and Peter falls. So I have an obligation to pray, regardless of whether this man will fall, or this woman, or whether they are already down and will not get up. This is what Christ teaches me, because in such a case Christ should not have prayed at all, since his prayer would appear useless and powerless.

Yet he prayed. I will pray, he tells Peter, so that your faith may not fail; not that you will not fall. You will fall, you will be humiliated in your own eyes and before the whole world, and you will become an example, and at the same time you will become a future helper to all the others who will fall, the ones you will meet. You will not be harsh, as though you were the one without sin. And here is a lesson for all of us:

not to demand virtues from others at all costs. It is the people who have no virtues who demand virtues from others. The people who do have virtues, who know with what toil they acquired them, with what blood and with what tears, and who know and fear that they may lose them, recognise the weaknesses of others, and they say to you: it is a difficult thing; I pray that God may help you to achieve it, I do not count it your due, because I know it is a difficult thing. Only people who have no virtues, only they become unbending, unbending, and demand that the other man produce a virtue. And the man who becomes overly just is a sinner;

Ecclesiastes says, do not become overly just, it is sin. What does he mean, become unjust? He means: do not play the prosecutor. Do not become overly just; toward sin, condescend to the weakness of the other. Toward yourself, play the prosecutor; but toward the other, no, you will play the Samaritan toward the other. You will feed him, you will warm him, you will care for the other, you will bind up his wounds and bring him to the inn. Toward yourself you will play the beast, and forgive yourself nothing. But unfortunately the opposite happens:

for ourselves we find excuses, while to the other we grant nothing. So here is a lesson from many sides, and hold on to it if you can. Now, Peter fell for the reasons we described. But Christ helped him not to take his own life, and this is exactly why, as soon as he rose, he gave word to Peter through the women disciples there, through the myrrh-bearers, that he had Peter in mind; not that he counted him among the disciples, of course, and that is why he said: tell my sister and Peter. Well now, your brother, is Peter not your brother? No, by his denial he placed himself, of his own doing,

outside the company of the Apostles and the brethren. Peter is under accusation; we will discuss matters with Peter some day, to settle and put in order his fall. And indeed, before Christ ascended, in roughly his last days, within the forty days, at a meal that took place there, the restoration of Peter also took place. And in fact it happened in such a way that Peter was even brought to the point of taking offence.

This is what we human beings are like: we leave nothing standing, and then we say, what have I done to God? We leave nothing standing from our very birth, and then we say, what have I done to God, that he hunts me down? God hunts you down to catch you and save you; he does not hunt you down to punish you. Rather, he hunts you down to catch you and save you. David, who saw this scene, has said: your mercy shall pursue me all the days of my life. It is the mercy of God that runs to seize us.

So let me read you the restoration of Peter. It is in the twenty-first chapter of John, verse fifteen and following. So when they had dined, when they had eaten their meal, that is, a table. So when they had dined, Jesus says to Simon Peter, he drew him aside, speaking to him, or rather he addressed himself to Peter: Simon, son of Jonah, do you love me more than these? Do you love me, he says, more than these love me? He says to him, yes, Lord, you know that I love you; you know it,

he says, you know that I love you, that I hold you dear. He says to him, feed my lambs. He says to him again, a second time, a second question: Simon, son of Jonah, do you love me? He says to him, yes, Lord, you know that I love you. Why do you ask me again? He says to him, shepherd my sheep. Feed my lambs, shepherd my sheep. He says to him the third time; now a third time the Lord. Simon, son of Jonah, do you love me?

Peter was grieved that he said to him the third time, do you love me. And he said to him, Lord, you know all things, you know that I love you. Jesus says to him, feed my sheep. He took it badly; Peter had forgotten that he had opened three holes, and that they would still be open. He forgot the three denials; he thought, it says, that merely by weeping the matter had been healed. It had not been healed. “I am deeply sorry; please forgive me.

” Yes—but also bring back what you skimmed off, bring back what you stole, and make good the wrong you did me. Now, you are deeply sorry, you ask my forgiveness, and you are ashamed before me. That is one side of the coin; the other is needed as well. “Yes, Lord, You know that I love You. ” Yes, I know—but do you know that you denied Me? The account remains unsettled. And since you denied Me three times, how can you confess Me only once or twice? You must confess Me three times. Denial is healed through confession.

You denied Me three times; you will confess Me three times. This is a serious lesson. Let us not deceive ourselves into thinking that some wrong we have done to another person can be repaid— Because we made some icon out of ill-gotten goods, or some offering we prepared, we gave alms to a poor woman; nothing of the kind. The evil you did, you will set it right; you stole, you will give it back, and you will confess your theft. You dishonoured a woman, you will take her, you will not pay your way out of it.

You denied, you will confess your denial through martyrdom. It is by undergoing the same suffering. Sins are not paid off, they are restored, in the same way, in the exact opposite way to how the sin was committed. So then, Peter, since you denied, why does it seem bad to you, and why are you grieved, and why are you ashamed, that he puts the question to you three times and helps you to close these holes? Because he is going to depart, and you must be set in order. You will go and confess these things to someone else tomorrow;

you will say them now to him himself, he is here, settle the account. Did you not deny him three times? So you opened three holes; so then he is helping you now to close them, these three holes. Why does it seem bad to you? That is how it is. And look, because I know many people who try, in their own way, to settle certain unfinished accounts they have with God. A dear man, when he found himself in Albania, made a vow that he would return to his family, to his children and his wife,

and would go to our Most Holy Theotokos in Tinos, and go on his knees from the breakwater below all the way up on all fours. To this day, I don't think he has gone; a few years ago he still hadn't gone. And he kept asking me many times how he could settle this thing. To give a gift, to donate somewhere, to make some offering, to set up other things. Nothing else will do. You must go, kneel down, and fulfill the vow you made. There is no other remedy for it. Another man made a vow. His wife was ill, and all the doctors had given up on her.

And he said this, I don't know whether he carried it out, I rather fear he didn't, that if my wife gets well, I will bring her to Tinos by boat, under sail. Now, whether he took her, well, the wife got well beyond all hope; I don't know whether he has taken her, by boat indeed, down there. It isn't healed, except in this way it will be done. Another woman again had her child at death's door, and all the doctors had given up on him. And she went to the Most Holy Theotokos, the Panagia Prousiotissa, and made a vow for the child and said, let the child get well. And however many kilos the child weighs, I will bring you the candle.

I will bring it on my shoulder, and a candle as well. The child got well. She hadn't taken it, until two or three years ago. The child is now twenty-five years old. He weighs fifty-five, sixty okades. How this old woman is now going to carry him to the Most Holy Theotokos, I don't know. You'll find it around her neck one day. He grew, five, ten, fifteen. Why didn't you take him?

Now he's reached sixty. How will you carry him? She goes to pay off the Most Holy Theotokos. The Most Holy Theotokos is not paid off. What you vowed, that is what you will do. I don't know if you remember, once when I was speaking about right-hand logismoi (positive thoughts), I gave you an example concerning our Most Holy Theotokos. A woman from the region of Evrytania, an old grandmother, had been ill for thirty years.

And she kept hearing that the Most Holy Theotokos works miracles, and she too made a vow to the Most Holy Theotokos to make her well. She had nothing to offer, so she vowed the laces from her peasant shoes. Of course the laces from her shoes were precious things; where would she find more, and how would she be able to walk. And indeed she says, My Most Holy Theotokos, let me get well, and I will bring you, as a precious thing, I will bring you the laces from my shoes. That very moment she felt well, and now she waited two or three months for others to pass who go up toward Prousos, toward Karpenisi, up the climb,

who go to her feast on the twenty-third of August, so that she too could join the crowd there and go, because she didn't know how to get there. In the summer, though, there in the village some Athenians of ours came, and she earned a little money. And with that money, from some milk, from some eggs she sold, she thought to make a better gift to the Most Holy Theotokos. And she went and bought, from those traveling peddlers who sell things, a small icon of our Most Holy Theotokos there, for about fifteen drachmas. She says to herself, rather than take those things of mine,

which I need, all of them, let me take that one instead. So she took it and joined the little group and went up to Prousos as well. The people went, she reached our Most Holy Theotokos, and with her little sunburnt hands the weathered grandmother hung it up. She hung up our Most Holy Theotokos there. She sat by the icon of the Most Holy Theotokos, and rose and left. When she came home that evening, the grandmother was sick again. The grandmother wept and beat herself, lying there on the floor. “My Most Holy Theotokos, you made me well, and I felt fine for two or three months. What have I done to you now?

I honor you; I even brought you a better gift,” and so on. Then the Most Holy Theotokos appeared to her in a dream and said, “Listen, I did this to you because you did not bring me the votive offering you promised me. But I did it for something better, my Most Holy Theotokos. No, what you vowed to me, that is what you will bring, and you will become well again. So the grandmother gathers up the shoes and so on, takes them and goes and hangs the laces on our Most Holy Theotokos, and the grandmother got well; I don't know if she is still alive. Let us set aside our own cleverness.

Peter, you denied three times, you will confess three times. How many children did you kill? An account, you will settle it; take care, while you still have the opportunity, to have those children, and if possible twice as many, to draw out those folds in which you became entangled. What you devoured, what you have destroyed. Take care, with fasting, take care, with self-restraint, to set these things in order. God is just, and He has loved justice.

Peter was taken aback. Doesn't he have work to do? This is the work. Don't take it amiss. And He continues and tells him His prophecy, too, in this case, which is the following. Amen, amen, I say to you, when you were younger, you girded yourself and walked where you wished. He makes him a prophecy now, of what awaits him too. While you are young, He tells him, you put on your belt and go wherever you want.

But when you grow old, you will stretch out your hands, and another will gird you, and carry you where you do not wish. When you grow old, He tells him, others will bind you, and they will take you where you do not want to go. He was indicating to him his martyrdom, that he would suffer at his death. “This He said, signifying by what death he would glorify God. ” In other words, Christ was showing him—reminding him—what kind of death he was to die. In any case, Peter heard what lay in store for him. Peter was clearly an emotional sort of person.

His close friend was John the Theologian. So now that he had received the prophecy about himself, that this and this and this and this awaited him, he thought, let me ask now about my friend as well, what becomes of him, how things will go for him. So he turns to our Christ to ask him about John. And turning toward Jesus, he says the following. Peter, turning around, sees the disciple whom Jesus loved following, the one who had also leaned on his breast at the supper. And he said, John writes this himself, and he does not say he sees me, I, us;

he says he sees there the disciple who leaned on his breast, whom Christ loved. He does not say he sees me, as John himself writes it. And Peter said, Lord, and what about this man? I, you have told me, this and this and this and this; but as for him, will you say nothing? And what about this man? Jesus says to him, If I want him to remain until I come, what is that to you? You follow me. He also uttered a prophecy concerning John: “If I will that he remain until I come again, what is that to you?

You follow Me. ” So the word spread—the brethren drew this conclusion from what Christ had said—that this disciple would not die. “This is what the Master said: he will not die. ” Yet He did not say so plainly. Jesus did not say that he would not die, but rather, “If I will that he remain until I come, what is that to you? You follow Me. ” He left it open-ended. And so it has remained with John: when did John die?

Where did John die? Where is his body? We have nothing certain. What does the Church celebrate? John’s translation—he was taken from us, he departed. Where is he? No one knows. John will return and will play a role in the Church, just as Elijah will return and play a role in the Church. The Ascension.

This is Peter the fisherman, who no longer catches fish in the Sea of Tiberias, but through his epistles, through his miracles, through all the things he did and still does, he now catches not fish but men, in the sea of humanity, in the world to

which Christ called him. I pray that his intercessions may be with the whole world and with us, and especially with our Church. Amen.

Απόψε με τη βοήθεια του Θεού, ήθελα να έλεγα κάτι που έχει σχέση με την άλλη βδομάδα, αλλά διότι δεν τα προλαμβάνουμε όλα, αναγκαζόμαστε να πάρουμε και μπροστάτζα, καταλάβατε, να προκαταβολικώς να κάνουμε κάποια ομιλία να προλάβουμε τα γεγονότα Την ερχομένη Πέμπτη συγκεκριμένως, είναι 29 του μηνός και έχουμε την εορτή των δύο μεγάλων Αποστόλων, Πέτρου και Παύλου Καλά την ημέρα εκείνη να μιλήσουμε για έναν, αλλά ο άλλος θα μείνει παραπονεμένος Γι' αυτό λοιπόν ας μας συγχωρήσει ο Παύλος να μιλήσουμε απόψε ορισμένα περιστατικά για τον Πέτρο Οφείλουμε στους ανθρώπους αυτούς, δεν ξέρω αν σας απασχόλησε

ποτέ αυτό το θέμα Οφείλουμε στους ανθρώπους αυτούς, οι οποίοι έδωσαν τον εαυτόν τους, για να λάβουμε εμείς σήμερα Απλοί άνθρωποι ήσαντε, οι περισσότεροι, εκτός του Παύλου, οι άλλοι ήσαντε αγράμματοι άνθρωποι, χειρόνακτες άνθρωποι, άνθρωποι της θαλάσσης, άνθρωποι της αγοράς Όμως ο Θεός δεν δυσκολεύεται να δώσει τη χάρη Του και να εναποθέσει σε όλων τα σκεφαλάς, εφόσον υπάρχει καλή προαίρεση Να εναποθέσει γλώσσες πύρινες και να βγουν να κηρύξουν τα μεγαλεία του Θεού Δεν είναι θέμα επιστήμης ο χριστιανισμός, αδιαφόρος εμείς αν τον αναδείξαμε σε επιστήμη Είναι θέμα χάριτος, χάριτος Απλώς ο Κύριος θέλει σκέδη, δοχεία να τα χρησιμοποιήσει Να χρησιμοποιήσει τη γλώσσα τους, τα πόδια

τους, για να κηρύξει τα μεγαλεία του και τις αλήθειές του Ένα από τα 12 πρόσωπα αυτά είναι και ο Απόστολος Πέτρος, ο οποίος εορτάζει μαζί με τον Απόστολο Παύλο στις 29 του μηνός, παρότι ο Πέτρος θυσιάστηκε μετά από τον Παύλο Όμως η Εκκλησία τους έχει και τους δύο και τους εορτάζει μίαν ημέρα και την άλλη ημέρα να έχει την σύναξη των Αποστόλων Τιμής ένα και τους εορτάζει όλους μαζί Ο Πέτρος είναι εξίσου συμπαθής διότι κι αυτός έδειξε όλη την ανθρωπίνη του αδυναμία που και εμείς θα πρέπει να τα γνωρίζουμε αυτά, διότι όπως ο Χριστός μας άφησε ένα δρομάκι και για

μας να ακολουθήσουμε, έτσι και η ζωή του Παύλου, του Πέτρου, είναι μια ζωή που και εμείς πρέπει να την προσέξουμε και να την ακολουθήσουμε και να προλάβουμε ορισμένα πράγματα, αλλά και να χρησιμοποιήσουμε ορισμένα πράγματα, Διότι δεν είναι πάντοτε σύν, είναι σύν και πλην, δούνε και λαδίν, στις σχέσεις γενικά του ανθρώπου μετά του ανθρώπου και του ανθρώπου μετά του Θεού Ο Πέτρος έχει τόσες μεταπτώσεις που ο άνθρωπος πρέπει να συγκινείται μπροστά στον άνθρωπον αυτών Δεν ξέρω εάν σας έχει απασχολήσει ποτέ να παρακολουθήσετε τη ζωή του Πέτρου Πού θα ξεκίνησε αυτός ο άνθρωπος, πού έφτασε, τι του απεκαλύφθη, πού ξαναέφτασε μέχρι κοιλή Ασάδου, πώς απεκατεστάθη και πώς σήμερα ο άνθρωπος αυτός είναι

ένας από τους κορυφαίους Είναι ο πρώτος, ο οποίος ηξιώθη, πρώτος να πάρει το λόγο των Αποστόλων και να κηρύξει στην πρώτη σύνοδο, στο πρώτο του κήρυγμα και να μάλιστα εναντίον των Εβραίων και να έχει την τόλμη να τους πει ότι αυτόν που εσείς εσταυρώσατε, αυτόν σας λέγω ότι ανέστη και περί αυτού αυτή την ώρα νομιλώ. Αυτός είναι έπειτα που έκανε σωρία θαυμάτων, Αυτός είναι ο οποίος εφώνευσε δια Πνεύματος Αγίου ένα ζευγάρι, όπως σας έλεγα προχθές, τη Σαμφύρα και τον Ανανία, οι οποίοι θέλησαν να γελάσουν το Πνεύμα του Άγιου που είναι Θεός Αυτός έχει τέτοια ζωή χαριτωμένη και από την μια πλευρά και από την άλλη πλευρά Επιτρέψετε μου λοιπόν να σας παρουσιάσω τέσσερες-πέντε πτυχές από τη ζωή του και πρώτον να σας μιλήσω για την κλίση

του, πού ευρέθηκε, πώς συνειδίθη με τον Χριστό. Αν και εσείς θέλετε να βρείτε, θα πρέπει να κοιτάξετε στον Ιωάννη, στο πρώτο του κεφάλαιο, στίχος 29 και κατωτέρω. Εκεί θα βρείτε τον Ιωάννη να γράφει το εξής περιστατικό. Τι επαύριον βλέπει ο Ιωάννης τον Ιησούν ερχόμενον προς Αυτόν και λέγει. Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, είδε τον Χριστό, που βγήκε προς την έρημο και λέγει Είδε ο αμνός του Θεού, ο αίρον την αμαρτία του κόσμου, έδειξε στους μαθητάς του, γιατί προφανώς και ο Πέτρος ήταν ένας εκ των μαθητών του Ιωάννου, του Προδρόμου Είδου λέει ο αμνός του Θεού, ο αίρον την αμαρτία του κόσμου, οι λέξεις αμνός είναι γρυφώδης,

ο αμνός πάντοτε προορίζεται διασφαγήν Να το αρνεί λέει του Θεού που θα σφαγεί να καθαρίσει με το αίμα του την αμαρτία του κόσμου Ούτως εστίν περου εγώ είπων, αυτός είναι που σας έλεγα, ο πίσω μου έρχεται Ανίρ ως εμπροσθέ μου γέγονε, δόγμα εδώ Μετά από μένα θα έρθει έξι μήνες, αλλά είναι πρό από μένα, γιατί είναι και Θεός αυτός, δεν είναι μόνον άνθρωπος Ότι πρώτος μου ή μπροστά από μένα είναι αυτός, καγό ούκει δίν' αυτόν, αλλά είναι αφνερωθή το Ισραήλ Δια τούτο ήλθον εγώ εν το είδα τη βαπτίζω, γι' αυτόν ήρθα λέγει και ετοιμάζω ό,τι φτιάχνω και ετοιμάζω και μαρτύρησεν ο Ιωάννης λέγον ότι τεθέαμε το πνεύμα κατεβαίνον ως περιστεράν εξ ουρανού είδες το βάπτισμά που τον εβάφτισε που κατέβει το πνεύμα στον Κύριο και έμεινε επ' αυτόν καγό ούκει

διν' αυτόν αλλά ο πέμψα με βαφτίζειν εν είδα τη, εκείνος μ' είπε Εγώ λέει δεν το γνώριζα, αλλά ο Θεός που με έστειλε να βαπτίζω, Αυτός μου είπε, Σα ποιον που θα δεις το πνεύμα να κατεβαίνει, Αυτός είναι. Αυτό λοιπόν το είδα και το μαρτυρώ. Εφ' ό, αν είδεις λέει κατεβαίνω το πνεύμα και μένω να επ' αυτόν, Αυτός εστήνω βαπτίζον εν πνεύματι Αγίων. Εγώ θα σας βαπτίσω εν είδατε, ο πίσω μου ερχόμενος θα σας βαπτίσει εν πνεύματι Αγίων και πυρί. Καγόε όρακα και με μαρτύρηκα ότι ούτως εστίνει ο Υιός του Θεού. Αυτά τους είπε, όταν είπε το Χριστό. Τι είπε αύριον πάλι νεστήκε ο Ιωάννης και εκ των μαθητών αυτού δύο.

Να σου ξανά ο Χριστός. Και εμβλέψαν στο Ιησού περιπατούν τι λέει. Ήδε ο όμνος του Θεού. Ξανά. Να τους λέει. Και ήκουσαν αυτού οι δύο μαθητέλα λούντος και εικολούθησαν το Ιησού. Πάνε ξεκινάνε να πάνε κοντά του. Στραφίζονται ο Ιησούς και θεασάμενος αυτούς, ακολουθούντας, λέγει αυτής, γυρίζει απότομα ο Κύριος και του λέγει, τι ζητείτε, τι θέλετε, γιατί ήρθωσαστε κοντά μου Είδε είπων αυτού, ραβή, ο λέγεται ερμηνευόμενον διδάσκαλε, που μένεις, αυτό βγήκε από τη γλώσσα της η στιγμή, λέγει αυτούς, έρχεστε και είδετε, έλατε κοντά μου να δείτε Ήλθονουν και είδον που μένει, δεν μας γράφει που έμενε, που είχε διαμέρισμα, δεν μας γράφει Και παρά αυτό

έμειναν την ημέρα εκείνην ώραν ο ειν ως δεκάτη, δηλαδή μέχρι τις τέσσαρες το απόγευμα εμείνανε μαζί με τον Χριστό μας, οι δύο Ο Ιωάννης τον έναν τον λέγει ότι είναι ο Ανδρέας ο αδελφός του Σίμωνος Πέτρου, τον άλλον δεν μας τον λέει γιατί είναι ο ίδιος Είναι Ανδρέας ο αδελφός Σίμωνος Πέτρου εις εκ των δύο τον ακουσάν τον Παραϊωάννου και ακολουθούν τον αυτό Τον εαυτόν του δεν τον λέει Ε βρίσκει ούτως πρώτος τον αδελφόν ίδιον Σίμωνα και λέγει αυτό Όταν γύρισαν κατευθείαν ο Ανδρέας πήγε και βρήκε τον Πέττο, το Σίμωνα έτσι έλεγε το πρώτα Ε βρήκαμεν τον Μεσσίαν, και πού ξέρεις εσύ υπερη Μεσσίου, σε ψαράς, τι μπορεί να ξέρεις,

και εντούτσι Η Θρησκεία, ο Θεός, δεν είναι για τους θεολόγους, ούτε για τους ραβίνους, ούτε για τους παπάδες, είναι για όλο τον κόσμο Λυπούμε διότι ακούω πολλές φορές από δίθεν μορφωμένους κατά Χριστόν ανθρώπους και από κληρικούς ακόμη ότι το πιδάλιο είναι για τους πνευματικούς, δεν είναι για το λαό. Καταλάβατε. Να μην ξέρει ο άνθρωπος τις αμαρτίες και τους κανόνας για να αμαρτάνουν να πηγαίνουν σε αυτόν. Γιατί. Δεν είναι για όλους ο καϊ κανόνες. Δεν πρέπει να ξέρω εγώ τι αμαρτία κάνω και τι κανόνα θα έχω από το Θεό. Έτσι είναι και στην περίπτωση αυτή. Τρατολόγος ήταν. Στην τράτα ήταν. Τράβαγε και έβγαζε μαρίδα, δεν ξέρω τι έβγαζε εκεί

πέρα. Και την ψάρια άλλα έβγαζε. Και εν τούτης λέει ευρήκαμε τον Μεσσίαν, άρα διάβαζαν και περίμεναν τον Μεσσίαν και μάλιστα είχαν τόσο καθαρά μάτια που τον ανεγνώρισαν ότι είναι αυτός ο Μεσσίας Ο Εστί με θερμινευόμενο Χριστός και Ήγαγεν Αυτόν προς τον Ιησούν, ο χειραγωγός του Πέτρου εις Χριστόν είναι ο αδελφός του ο Ανδρέας Είναι μια λεπτομέρεια που δεν θέλω να τη συζητήσω πολύ, όμως θέλω να πω αλίμωνα από εμάς που τους αδελφούς μας και τις αδελφές μας τις προάγουμε σε αμαρτία και όχι σε σωτηρία Ξέρετε πόσα αδέρφια μεγάλα δίθεν μορφωμένα και πόσες πολυξερούσες

και πόσες πολυξεροί έχουν καταστρέψει τα μικρότερα αδέρφια τους με την θεωρία τους, με την σαρκική τους ζωή, με δεν ξέρω τι Αυτός τον πήρε και τον πήγε στο ταμείο, τον πήγε στο Χριστό, χειραγωγός του Πέτρου εις Χριστόν, είναι ο Ανδρέας Τον είδε από μακριά ο Χριστός μας και του λέγει το εξής, πριν χαιρετηθούν ξέρεις από εδώ αδερφός μου και τα τιάφτα Συ του λέγει ή Σίμων, Σίμων πά να πει άστατος, πά να πει άνθρωπος όχι σταθερός Συ εις Σίμων, Υιός Ιωνά, παιδί του Ιωνά, του είπε και τον πατέρα του, σύ του λέει κληθήσει κυφάς, ο ερμηνεύεται Πέτρος, του κάνει μια προφητεία, ότι σύ θα έρθει καιρός που θα αλλάξει το όνομά σου και θα

λέγεσαι κυφάς που ερμηνεύεται Πέτρος και Πέτρος παραπεί στερεός, εσύ λοιπόν ο άστατος κατά το ανθρώπινο, όταν θα γίνει κάποτε εποχή που θα ενωθείς με το Θεό, θα γίνεις στερεός. Αυτός είναι ο άνθρωπος. Χωρίς το Θεό ο άνθρωπος δεν μπορεί τίποτα. Ας λέει λόγια πολλά. Και ας τον αφήνει ο σατανάς μερικές φορές να δείχνεται ότι κάτι έχει προχωρήσει. Τον γουλίζει σαχ τα πόδια. Ό,τι ώρα θέλει. Αν ο Χριστός τον εγκαταλείψει. Ή αυτός αν εγκαταλείψει τον Χριστό. Αυτό λοιπόν το περιστατικό είναι οι κλήσεις του. Τώρα, αυτός ο Σίμων,

πηγαίνω στο 16ο κεφάλαιο του Ματθαίου, να ειδείτε που μετονομάστη πράγματι όπως προφήτευσε ο Χριστός μας που μετονομάστη Κυφάς και κάτι άλλο ακόμη, γιατί δείχνει την κλίση και το μεσουράνημα όπως θα λέγαμε, γιατί ο Πέτρος μεσουράνησε πριν πέσει Έπειτα έπεσα από εκεί πάνω και κατεκριμνίστη για μίαν τριγράμματον λέξη που γράφεται με έψιλον και γάμα και ωμέγα που λέγεται εγώ Το το οποίον δυστυχώς το έχουμε καταπιεί σαν κοντιλοφόρο το 99% άλλη σε μεγάλο βαθμό και άλλη σε μικρό βαθμό Στο δέκατο τρίτο εδάφιο του δεκάτου έκτου κεφαλαίου βρίσκω Ελθών δε ο Ιησούς, εις τα μέρη Κεσαρίας της Φιλίππου, η ρώτα τους μαθητάς αυτού

λέγον Τι να με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι των ιών του ανθρώπου, σεις λέει που κυκλοφορείτε έξω, τι ακούτε, τι λέει ο κόσμος για μένα Ιδέ, Ήπων, Ιμέν, Ιωάννην τον Βαφτιστήν, Άλλοι λένε ότι είσαι ο Ιωάννης ο Βαφτιστής, Άλλοι δε, Ιλίαν, ότι είσαι ο προφήτης Ιλίας, Έτερη δε, Ιερεμίαν, Άλλοις έχουν για τον προφήτη Ιερεμίαν, Ή ένα των προφητών, Άλλοι λένε κάποιος προφήτης, πρέπει να είναι αυτός, λέγει αυτής, Ιμής δε, τι να με λέγεται είναι, αυτό που έγινε εκεί και τώρα γίνεται.

Πιάστε τους χριστιανούς, αυτούς που είναι απόψε εδώ Και μελίστε τους τι γνώμη έχουν για το Χριστό Ξέρετε πόσες γνώμες θα παρουσιαστούν, πολλές Μία σωστή, ορθή, η συμφέρουσα, η αληθινή, δεν θα παρουσιαστεί ίσως Έτσι και στην αγορά Εγώ έχω το Θεό μέσα μου Εγώ πιστεύω σε έναν ανώτερόν σου, λέω Βέβαια πρέπει κάποια ανώτερα δύναμη να υπάρχει Οι εχωβίτε πιστεύουν στον Ιεχωβά Άλλοι προτεστάτε πιστεύουν στον Χριστό, Όχι σαν Θεό όμως, Ας λένε το πιστεύουν ως Θεό, Όχι ως Θεό, Διότι απορρίπτει τη μητέρα του την Θεοτόκος, Και εφόσον δεν είναι Θεοτόκος, Άρα δεν έρθει και Θεόν, Και όσον αχτυπιέσαι, Είσαι αντίχριστος, Δεν πιστεύεις στον Χριστό ως Θεόν, Και χίλιες δυο άλλες γνώμες κυκλοφορούν έξω, Όμως η γνώμη είναι μία, Που κλείνει τα στόματα

όλων, Σείς λοιπόν λέει κύριοι, Καλά Αυτά τα λένε στην αγορά, τα λέει ο κόσμος, σύμφωνος, εσείς που είστε κοντά μου τώρα, πείτε μου εσείς, για ποιον με έχετε εμένα, εμείς δε, τι να με λέγετε είναι, να σου ο Πέτρος Αποκριθείς δε Σίμων Πέτρος είπε, σι ή ο Χριστός, όχι σι ή Χριστός, κάποιος Χριστός, κάποιος και χρησμένος, σι ή ο Χριστός, το άθρον, η ζωή, το φως, η οδός Όχι κάποια, η πραγματική, η Παρθένος, όχι μια Παρθένος, μια Μαρία, η Παρθένος, λοιπόν, Συ ή ο Χριστός, μέχρι εδώ, όχι,

ο Υιός του Θεού του Ζώντος,

είσαι παιδί του Θεού του Ζώντος, γιατί υπάρχουν και άλλοι θεοί που δεν ζουν, ασφαλώς υπάρχουν και άλλοι, που τους έχουν φτιάσει άνθρωποι, και εμείς είχαμε καμιά δωδεκαριά εδώ, δεν ξέρω πόσοι θα είχαν γίνει τώρα αν δεν ερχόταν ο Παύλος εδώ μεταξύ, άμα δεν μας ελυπόταν ο Θεός, πόσους θα είχαμε φτιάξει, που και σήμερα ξανά έχουμε φτιάξει καινούριους Θεούς εμείς και ζούμε αυτή τη ζωή των Θεών αυτών και όχι την πραγματική. Σύ του λέει λοιπόν είσαι ο Ιησούς, ο Υιός του Θεού του Ζώντος και αποκριθείς ο Ιησούς είπεν αυτό Μακάριος σύ, σε ευλογημένος του λέει αυτή την ώρα,

Σίμων βαρ Ιωνα, βαρ παιδί, Σίμων παιδί του Ιωνα είσαι μακάριος Γιατί είναι μακάριος κύριε, ότι σάρκς και αίμα ούκα πεκαλυψάς, δεν το πες εσύ αυτό που είπες Χρησιμοποιήθησα αυτή την ώρα από τον Πατέρα μου να δώσεις τον ορθόν λογισμό ποιος είμαι εγώ Να δώσεις σωστά ερμηνεία για το πρόσωπό μου Είσαι λοιπόν μακάριος διότι εισάρξε αίμα ούκα πεκαλυψάσει Αλλοπατήρ μου ο εν της ουρανής

Κατά συνέπεια ο το Χριστός είναι ο Υιός του Θεού και όχι ο Άγγελος και όχι το κτίσμα και όχι και όχι Είναι εντολή του Ιεχωβά, Ιεχωβίτη, πιάστο εδώ, τούτο, Ισκίστο από τη Γραφή σου Ο Ιεχωβά που πιστεύεις λέγει, Διάτου Πέτρου, Ότι Αυτός είναι ο Ιησούς, Ο Υιός του Θεού του Ζώντος Είναι παιδί του, είναι γιος του λοιπόν, Δεν είναι κτίσμα, Δεν είναι άγγελος, Όπως θέλουμε να τον κατεβάσουμε Το είπε ο ίδιος ο Ιεχωβά, Αν το πιστεύεις και πιστεύεις στις αλήθειες του, Είσαι υποχρεωμένος να πιστεύεις σε αυτό και δονίεται το θέμα και συνεχίζει έπειτα από αυτό και του λέγει καγό για αυτό που έκανες από εδώ και πέρα.

Συ λέγω ότι ΣΥΗ Πέτρος, δεν είσαι ΣΥΜΟΝ πλέον, ΣΥΗ Πέτρος και επί τάφτητη πέτρα οικοδομήσω μου την εκκλησία μου και πήλε άδου ού κατασχίσουσιν αυτής. Συ είσαι Πέτρος τώρα, στερεός, δεν είσαι άνθρωπος που να πέφτεις. και στην ομολογία αυτή που έκανες της Θεότητος του Ιησού θα οικοδομήσω την Εκκλησία μου. Δεν την οικοδομεί την Εκκλησία πάνω στον Πέτρο, στην ομολογία του Πέτρου. Εδώ την έχουν πέσει έξω οι παπικοί και τον έχουνε τον Πέτρο. Όχι. Έχουν το πρωτείο. Όχι. Στην ομολογία του Πέτρου ότι είναι ο Χριστός ο Υιός του Θεού του Ζώντος. Γιατί δεν μπορεί να σταθεί η Εκκλησία χωρίς τη Θεότητα του Ιησού και το αίμα του

Ιησού Όλοι στεκόμαστε διά του Ιησού Συ λοιπόν είσαι ο Πέτρος και επιτάφθη τη πέτρα οικοδομήσου μου τη Εκκλησία Αυτό που του είχε πει Συ του λέγει θα μετονομαστεί σκυφάς που ερμηνεύεται Πέτρος Εξ αυτού όσοι μπαίνουν στον κλήρο μετονομάζονται Τον λέγανε Νίκο, τον βάνουνε νικάνωρα ξέρω εγώ Τον λέγανε Βασίλη, ξέρω εγώ πως τον βάλουνε παρακάτω, του αλλάζουν το όνομα Τον λέγανε Κώστα, τον βάλουνε Καλίνικο, τον ξέρω εγώ που τον λέγανε Λευθέραιο, τον βάζουνε Ελπίδιο, κάτω Από εδώ ξεκινάει με τονομασία των κληρικών και των μοναχών Εδώ λοιπόν βλέπουμε τον Πέτρο να ανεβαίνει στα ουράνια, διότι χρησιμοποιήθηκε εκ μέρους του Θεού Η γλώσσα του, αντικείμενο, ώστε να μιλήσει και να δογματίσει

των Χριστών ως Θεών Έχει

όμως στη συνέχεια, δεν ξέρω εάν το έχετε προσέξει αυτό,

που δείχνει στον άνθρωπο πόσο πρέπει να προσέξει για να μπορέσει να σταθεί Δεν είναι εύκολο πράγμα ο άνθρωπος να σταθεί, έχει μεταπτώσεις Άλλοτε ανεβαίνει δυο σκαλιά και άλλοτε κατεβαίνει πέντε σκαλιά. Αυτός που αυτή την ώρα έγινε δοχείο Πνεύματος Αγίου, έγινε σκεύος και μίλησε ο Θεός δι' αυτού, στη συνέχεια δεν προσέχει και μιλάει ο διάβολος δι' αυτού. Αν είναι δυνατόν, ε, και εντούτης, στο ίδιο κεφάλαιο, όταν διαβάσετε παρακάτω στο στίχο 21, λέγει Από τότε ήρξα το Ιησούς, δεικνύει τις μάθητές αυτού, ότι δι' αυτόν απελθείς Ιεροσόλυμα και πολλά παθείν από

των πρεσβυτέρων και αρχιερέων και γραμματέων και αποκτεθήνε και την τρίτη ημέρα εγερθήνε Όταν τα άκουσα αυτά τα πράγματα ο Πέτρος, ότι θα σταυρωθεί, ότι θα πεθάνει, ότι θα αναστηθεί κλπ, προβάλλεται το συνέστημα στη μέση και τον σκοτώνει Το σκληρότερο πράγμα είναι ο Χριστιανισμός και το μαλακότερο πράγμα είναι ο Χριστιανισμός Χρειάζεται διάκρισης, πότε θα φανείς μαλακός και πότε θα φανείς σκληρός Πόσες μανάδες φόνησες, Εδυσκόλεψαν τα παιδιά τους να πάνε στο μοναχισμό, Να γίνουνε κληρικοί, Πόσοι γονείς, Για το συνέστημα αυτό, Το παιδάκι μου, Το αυτό μου κλπ, Κοντά στον Χριστό δεν θα περάσουν καλά, Θα περάσουν καλύτερα κοντά σου, Το

παντρέψεις και να του δώεις καμιά μέγερα, Και να ζητάει εκτρόσεις, Και να ζητάει δεν ξέρω τι, Να την πάει στη σκάλα του Μιλάνου, Του δημιουργείς ευτυχία, Το συνέστημα αυτό, Η φιλοσυγγένεια, η σαρκολατρία, μεγάλο πράγμα Να διαβάσετε τους πειρασμούς του μεγάλου Αντωνίου Να δείτε επάνω στο θέμα αυτό, τι έγκλημα μπορεί να γίνει Και τι ψυχές μπορούν να κολλαστούν με βάση αυτό το συνέστημα Εδώ λοιπόν ο Πέτρος, ήταν άκουσε αυτό το πράγμα, δεν μπόρεσε να το ανθέξει Και κοιτάζει να βρει έναν τρόπο και τον ξεμοναχιάζει κάτω διλεγόμενο τον κύριο Τον τράβηξε στην άκρη και του είπε τα εξής Και προσλαμβανόμενος αυτόν ο Πέτρος, Ήρξα το επιτιμάν αυτού λέγον Ήλε όσοι κύριε, ουμιέστε εσύ τούτο,

αδύνατο, δεν θα πας στα Αεροσόλυμια Δεν μπορούσε να το ανθέξει, δεν μπορούσε να ειδεί το δασκαλό του να πεθάνει, να κάνει, να φτιάξει κλπ Ο δεστραφής είπε το Πέτρο, είπα γεω πίσω μου σατανά Γρηγορότερα, μακάριω εσύ, γιατί μιλάει ο Θεός, Θεία σου Τώρα πήγαινε πίσω μου σατανά, διότι δεν πρόσεξες και χρησιμοποιείς τη φιλοσυγένεια αυτή και την, όπως την είπα γρηγορότερα, το συνέστημα αυτό και μπαίνει ο σατανάς και το εκμεταλλεύεται και λέει, να μην με αφήσεις να πάω που πήγαινε πίσω μου σατανά, ότι σκάνδαλο μου μπαίνει σε εμπόδιο, σκάνδαλο πάνε πει εμπόδιον, ότι δεν φρονίστα του Θεού, αλλά τα των ανθρώπων. Να μην πάω να σταυρωθώ, να μην πάω να πεθάνω, να μίσω να μείνω εδώ, να διώξω τους

Ρωμαίους, να σας βάλω εσάς οι πασπιστάς και οι υπουργούς και να στήσουμε μια βασιλεία εδώ του Διαβόλου, ε. Αν δεν πάω να σταυρωθώ, Πέτρε, ποιος θα σε γλιτώσει από τον Άδη, Αν δεν υποφέρω εγώ, ποιος θα πληρώσει τις αμαρτίες σου, Αλλά αυτά πέρα βρέχει, δεν τα καταλαβαίνει ο Πέτρος για την ώρα Γι' αυτό δεν είναι αρκετό ο άνθρωπος να φτάσει σε ένα βαθμό χριστιανοσύνης, όσο είναι αρκετό να διατηρηθεί εκεί Για να επιτύχει κάποιος κάτι μου έλεγε ένας γέρον κάποτε, Δημήτρη μου λέγει για να επιτύχεις πρέπει να έχεις απολυτήριον Λίαν καλός Αλλά για να το διατηρήσεις μου λέγει πρέπει να έχεις απολυτήριο άριστα Ο σατανάς φθονεί τον άνθρωπο όταν αποκτήσει κάποια αρετή, όταν κατορθώσει να ανεβεί σε

ένα σκαλοπατάκι απάνω Και κοιτάζει να του βάλει πεπονόφρουδα και του την έβαλε του Πέτρου από εδώ με το συνέστημα Ο Πέτρος δεν είχε κακία κατά του Χριστού, τον αγαπούσε και δεν ήθελε να υποφέρει Και το βρήκε ο Χριστός μας αυτό και επάνω σε αυτό επόνταρε ο Χριστός μας και τον πρόλαβε τον Πέτρο να μην χαθεί Όχι να μην πέσει, άλλο πίπτο και άλλο δεσκόνουμε Θα πέσεις για να δημιουργήσεις εμπειρία αλλά να μην καταποθείς, να μην αυτοκτονήσεις όπως ευτοκτονήσε κάποιους άλλους Πέτρος λοιπόν το κάνει από συνέστημα, δεν έχει τη διάκριση εδώ στο σημείο αυτό να σκληρίνει την πτυχή του και να πει εδώ ο δασκαλός μου το λέει αυτό, λάθη κάνει, τόσα θαύματα είδα, μπορεί τώρα να έχει κάμει λάθος στο σημείο αυτό που πάω εγώ να του πω εμπόδιο, αλλά

και ο κυριός μας δεν του χαρίστηκε, πήγαινε πίσω μου σατανά του λέει, αυτή την ώρα έγινες διάβολος όργανο του σατανά και ενεργείς εναντίον και της δικιάς σου της σωτηρίας και της δικιάς μου της αποστολής. Αν τώρα μεταφερθώ και πάω στο Λουκά, στις τελευταίες ημέρες, στο 22ο κεφάλαιό του, εκεί θα βρω, στο στίχο 31-35, να ενεργεί ο Χριστός μας, να μη συντριβεί ο Πέτρος Λοιπόν, είπε δε κύριος, είναι το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης Σίμων, Σίμων, δηλαδή Πέτρε, Πέτρε, Ιδού ο Σατανάς, του δείχνει το διάβολο,

Εξητήσα το ημάς, του συνιάσε ως των Σύτων. Μου ζητάει άδεια να σας αφήσω, να επιτρέψω, να σας κοσκινήσει όπως κοσκινίζει η γυναίκα στο αριολόι το Στάρι. Και καταλαβαίνετε αν το Σιτάρι είχε ψυχή, πως θα φώναζε από το χτύπημα και από το τρίψιμο που κάνει εκεί πέρα, για να πάει κάτω η Ήρα και να μην το στάρει από εκεί πάνω. Δού λοιπόν λέγει, ο σατανάς εξητήσα το ημάς, του συνιάσε ως τον σύτον, εγώ δε εδαιήθην περί σου και όταν ποτέ επιστρέψεις στήριξον τους αδελφούς σου. Συγγνώμη, δεν είναι ακριβώς, σας έκλεψα μια λέξη, εγώ δε εδαιήθην

περί σου ή να μη εκλείπει η πίστη σου. Όχι να μην πέσεις, να μην απαγοητευτείς και αυτοκτονήσεις Γι' αυτό, αν ενθυμίστε, όταν παρουσιάστης τα σμυροφόρους, είπε Είπατε της αδελφής μου και το Πέτρο Και εκτός αυτού, όφη σύμωνη, έκαμε ξεχωριστή εμφάνιση την ημέρα της Αναστάσεως στον Πέτρο Για να μην σπεύσει ο σατανάς και τον βάλεις απελπισία Γιατί του Πέτρου πολύ του στύχησε αυτό το πράγμα, ότι έγινε αρνητής Πολύ του στύχησε και δεν υπήρξε φορά που ήκουε τον Πετεινό όσο ζούσε, όταν λαλούσε και δεν έκλαιγε, διότι

του υπενθύμιζε την άρνηση Εγώ του λέει Πέτρε, εδεήφθην περί σου, ή να μη εκλείπει η πίστη σου, και εσύ ποτέ επιστρέψας, στήριξον τους αδελφούς σου Αυτό που είπα εγώ για σένα, να κάνεις εσύ αύριο που θα γίνεις επίσκοπος, που θα γίνεις απόστολος, αυτά δεν τα ξέρει, του τα προλέγει Να στηρίζεις τους αδελφούς σου και να τους ανέχεσαι τους αδελφούς σου, όπως σε ανέχουμε εγώ Και ξέρετε, είναι μια υποχρέωση στου χριστιανού να προσεύχετε για τον άλλον Ή που έπεσε ή που πρόκειται να πέσει Πολλοί δεν θα είχαν πέσει ή πολλοί θα εγείροντο εάν υπήρχαν προσευχές Ή να προλάβουν ή να βοηθήσουν στην έγερση Αλλά εμείς απλώς είμαστε έτοιμοι να τον συζητήσουμε στη γειτονιά για την πτώση ότι αυτός κλέβει, ότι αυτός πορνεύει, αυτή μηχεύει, αυτό έχει φίλο, τούτο, τούτο και λοιπά, αλλά να γονατίσουμε

και να προσευχηθούμε για αυτόν, για αυτήν και λοιπά, ή που τους βλέπουμε ότι κινδυνεύουν να προκαταβολικώς να προκυνήσουμε και να παρακαλέσουμε, δεν έχει. Ο Χριστός το έκανε αυτό το πράγμα. Αδιαφόρος αν πέσει. Θα πέσει ελαφρότερον, εφόσον του βάζεις από κάτω το μπαμπάκι, το στρώμα. Θα πέσει ελαφρότερον, δεν θα συντριβεί, όπως δεν συντρίβει και ο Πέτρος στην περίπτωση αυτή Αλλά εκείνο που είναι επίσης ανάγκη να προσέξουμε είναι το εξής Ο Χριστός προσεύχεται και ο Πέτρος πείφτει Εδώ είναι το θέμα Προσεύχουμε τόσα χρόνια, δεν έκαμα τίποτα, δεν έκαμα τίποτα, δεν με ακούει ο Θεός Δεν τον άκουσε το Θεό ο Χριστός,

δεν είναι ο ίδιος ο Θεός που προσεύχεται Γιατί ο Πέτρος πιπτεί, διότι ο Θεός δεν εκβιάζει το αυτεξούσιον του ανθρώπου, όσο και να θέλει ο Θεός και όλοι οι Άγιοι και οι Παναγία και οι Αρχάγγελοι δεν μπορεί να βοηθήσει κανέναν εάν αυτός ο κανείς δεν θέλει να σωθεί γιατί ο Χριστός μας του είπε σαφώς του Πέτρου, του κάνει προφητεία ότι θα πέσει και ο Πέτρος επιμένει, δεν ξέρω λέει τι θα κάνουν οι άλλοι, εγώ λέει θα έρθω, βρε πάψε μη λες τέτοια λόγια, πριν να λεκτοφωνείς σε τρεις απαρνήσεις, βρε θα το βάλεις τα πόδια εσύ, εγώ θα κάνω και βέβαια αυτό το εγώ δεν το έλεγε από εγωισμό ο άνθρωπος, πάλι από αγάπη θα θυσιαστώ εγώ θα μπω μπροστά, δεν θα αφήσω να σε σκοτώσουν, δεν θα αφήσω να σε κρεμάσουν Πάντως όμως ο Χριστός

προσεύχεται και ο Πέτρος πείπτει Τι λοιπόν κι αν προσεύχεσαι εσύ η αμαρτωλός γυναίκα, η μάνα, ή ο πατέρας ή ο αδελφός για κάποιον δικόν σου Που ίσως να είσαι και η αιτία που καταστρέφθηκε, να είσαι και η αιτία που μακρύνθη από τον Θεό Τι κι αν προσεύχεσαι κι αυτός δεν γυρίζει διότι δεν μπορείς εσύ δήθεν, όχι, αυτός δεν θέλει Η επιταγή πηγαίνει από τη μάνα σαν μια προσευχή, αλλά αυτός δεν δέχεται να την πάρει την επιταγή Η επιταγή πηγαίνει από τον πατέρα το βοήθημα, αλλά αυτός τον εγωισμό του δεν θέλει Τον παίρνει ο Θεός στο τηλέφωνο και του λέει έλα έχω επιταγή από τη μάνα και το κλείνει του Θεού Και τον βλαστημάει και από πάνω, δεν θέλει να ακούει, δεν θέλει να γυρίσει, δεν θέλει να βλέπει Δεν μπορεί τότε ο Θεός, διότι εάν ένας Θεός προσεύγεται και ο Πέτρος πέφτει, εμείς οι άλλοι τι μπορούμε να κάνουμε Όμως θα

προσευχόμεθα, διότι σας είπα υπέχει θέση, μπορεί να πούμε, όπως σας είπα ένα στρώμα ένα μπαμπάκι να βάλει στην πτώση του άλλου Τον βοηθάς οπωσδήποτε ή να σκοθεί ή να τον προλάβεις να μην πες Ο δε Πέτρος είπε, Κύριε με τα σου έτοιμο σημεί και εις φυλακήν και εις άνατον πορεύσουν Στο 27 του Ματθαίου, λέγει, εγώ, δεν ξέρω, θα κάνουν οι άλλοι, εγώ θα έρθω μαζί σου Ο ΔΕ είπε, λέγω εσύ Πέτρε, πρόσεξ, ου φωνήσεις σήμερον Αλέκτορ, πριν οι τρεις απαρνήσεις, μη δένε με, ότι δεν με ξέρεις Και είναι αλήθεια, ότι ο Πέτρος, μπροστά σε μια παιδίση, όπως ξέρετε, είπε, δεν το ξέρω, όχι του λέει, μου φαίνεται και εσύ από εκεί είσαι και γάρι λαλιά σου, δήλων σε ποιοι,

άμα μιλάς με ένα κεφαλονίτη τώρα, δεν βλέπεις ότι είναι από την κεφαλονιά, άμα μιλάς με ένα κρήτη κάτσι, δεν βλέπεις ότι είναι από την Κρήτη, άμα μιλάς με ένα μανιάτη, έτσι είναι, είναι διάλεκτος, και γάρι λαλιά σου, του λέει, δήλων σε ποιοι, γαλιλαίος είσαι, όχι λέει, δεν τον γνωρίζω τον άνθρωπο, τρεις φορές του το είπε, και άρχισε να ορκίζεται και να καταθεματίζει, δηλαδή σαν να έλεγε ανάθεμα την ώρα, καταλαβαίν Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη το έβδομο κεφάλαιό του. Και εκεί που μέσα εξετάζεται ο Κύριός μας,

εκεί που εξετάζεται μέσα ο Κύριός μας, ελάλησε ο Πετεινός, είχε φτάσει μεσάνυχτα. Και αυτός ήταν έξω, ο Πέτρος, στην αυλή, είχαν ανάψει φωτιά και θερμένετο. Φαίνεται άνοιξη, ήταν κρύο έκανε, άλλωστε κάνει κρύο τη νύχτα στα Ρωσόλυμα, έχει 830 υψόμετρο. Και όταν ελάλησε ο Πετεινός, ήρθε στον εαυτό το Πέτρος, και όπως γύρισε προς τα μέσα, συνητήθησαν τα μάτια του Κυρίου μας με του Πέτρου, δηλαδή σαν να του λέγε, τι σου είχα πει το που αποβραδείς, και είναι αποβραδείς τα λόγια αυτά, δεν είναι ότι μου τα είπε όταν ήμουν μικρός και τα ξέχασα, είναι αποβραδείς τα λόγια αυτά, φρέσκα, νοπά, και βλέπει να εξελίσσονται όπως ο Χριστός μας είπε, και αυτός να μην μπορεί να ασυνελ. Όταν όμως συνειδίθησαν τα μάτια του με τα μάτια του Κυρίου μας Εξήλθε, λέγει,

έφυγε, τους εγκατέλειψε και έκλαψε πικρός Όχι απλώς έκλαψε, γιατί κι εμείς κλέμε καμιά φορά Αλλά δάκρυα μετανοίας πικρά δεν έχουμε χύσει Μπορεί να χύσαμε γιατί μας άφησε ο αγαπητικός μας Κι άντρες κλέναν ακόμη γιατί χάσατε τις φιλενάδες τους Γιατί χάσαμε περιουσίες, οικόπεδα, πράγματα Δεν μπορέσαμε να εκδικηθούμε τον οικιαστή μας ή τον, ξέρω εγώ, τον ιδιοκτήτη και λοιπά, δεν κεγόμαστε και κλαίμε Αλλά αυτά τα δάκρυα είναι τους σατανά δάκρυα, δάκρυα σωτηρίας τέτοια και εξήλθε λέγει και έκλαψε πικρός Σας έδειξα ένα βράδυ το μέρος, υπάρχει μέχρι τη σήμερα, έξω του υπερό, εκεί που εξήλθε ο Πέτρος και έκλαψε πικρός Ναι, Αν ο άνθρωπος δεν θέλει, Ο Θεός δεν μπορεί, Γι'αυτό συνεχίσετε

να προσεύχεστε, Το πότε θα επιστρέψει Αυτός που προσεύχεστε, Στην αλήθεια, Μόνο ο Θεός το ξέρει, Πάλι και αν επιστρέψει, Το μισθό θα τον έχει ο άνθρωπος που προσεύχεται, Και ο Χριστός μας πληρώνει προκαταβολικώς, Εκτός τα γενικά, προκαταβολικώς πληρώνει, Δεν αμείβεται ο άνθρωπος, Αν με την προσευχή του βοηθήσει κάποιον, και επιστρέψει μόνον, αλλά και να μην επιστρέψει, και να επιστρέψει η προσευχή του ως ανενέργητος και ως ανεπίδοτος επιταγή, αυτός που προσευχήθη από αγάπη, έχει εκ προημίου το μισθό του, την αμοιβή του από τον Χριστό. Δεν προσεύχομαι για να γίνει, δεν έχω των εγωισμών αυτών. Ο Χριστός προσεύχεται, το πέτρος πέφτει.

Εγώ λοιπόν έχω υποχρέωση να προσευχηθώ, αδιαφόρος αν αυτός θα πέσει ή αυτή ή είναι κάτω και δεν θα σκοθεί Αυτό μου λέει ο Χριστός, διότι εντιαύτη περιπτώσει ο Χριστός δεν έπρεπε να προσευχηθεί διότι η προσευχή του θα παρουσιάζεται άχρηστος και αδύναμος, όμως προσευχήθη Εγώ του λέει θα προσευχηθώ για να μην εκλείψει η πίστη σου, όχι να μην πέσεις θα πέσεις, θα εξευτελιστείς τα μάτια τα δικά σου και σε όλο του κόσμου και θα γίνεις παράδειγμα και ταυτόχρονα θα γίνεις εποιηκής μελλοντικός προς όλους τους άλλους που θα πέφτουν, που θα τους συναντήσεις. Δεν θα είσαι σκληρός ό,τι εσύ είσαι ο αναμάρτητος. Και εδώ είναι ένα μάθημα για όλους μας να μην ζητάμε σώνη και καλά αρετάς από τους άλλους.

Αρετάς ζητούν από τους άλλους οι άνθρωποι που δεν έχουν αρετές. Οι άνθρωποι που έχουν αρετές, που γνωρίζουν με τι κόπο τις απέκτησαν, με τι αίμα και με τι δάκρυο, και που γνωρίζουν και φοβούνται, μην τις χάσουν, αναγνωρίζουν τις αδυναμίες των άλλων και σου λέει είναι δύσκολο πράγμα, εύχομαι ο Θεό να σε βοηθήσει να το πετύχεις, δεν το αξιώ, γιατί ξέρω ότι είναι δύσκολο πράγμα, μόνο οι άνθρωποι που δεν έχουν αρετές, μόνο εκείνοι γίνονται άτεχνοι, ατεκτοί και ζητούν από τον άλλον να δημιουργήσει μια αρετή. Και ο άνθρωπος που γίνεται πολύ δίκαιος, είναι αμαρτωλός, λέει ο εκκλησιαστής, μη γίνεστε πολύ δίκαιοι, αμαρτία εστί,

τι είπα να πει, γίνε άδικος, όχι, μη κάνεις τον Ισαγγελέα, αυτό είπα να πει, μη γίνεσαι πολύ δίκαιος, για την αμαρτία, να συγκαταβαίνεις στην αδυναμία του άλλου, στον εαυτό σου, να κάνεις τον Ισαγγελέα, στον άλλον όμως, όχι, θα κάνεις τον Σαμαρίτη στον άλλον, Αν τον τρέφεις, αν τον θάλπεις, αν τον περιποιείσαι τον άλλον, θα του επιδέει δένεις τα τραυματά του και θα τον φέρεις στο παντοχείο Τον εαυτό σου να κάνεις το θηρίο και να μην του συγχωρείς τίποτα του εαυτού σου Αλλά δυστυχώς γίνεται το ανάποδο, του εαυτού μας του βρίσκουμε δικαιολογίες, όσως του αλλού δεν του χαρίζουμε τίποτα Εδώ λοιπόν είναι μάθημα από πολλές πλευρές και κρατήσε το αν μπορείτε Τώρα, ο Πέτρος έπεσε για τους λόγους που είπαμε Ο Χριστός μας όμως τον βοήθησε να μην

αυτοκτονήσει, γι' αυτό και ακριβώς μόλις Ανέστη τον ειδοποιεί με τις μαθήτριες εκεί πέρα με τις μυροφόρες, ότι τον έχω στο νου μου, δεν τον έχω με σου μαθητάς βέβαια, γι' αυτό και είπε, είπατε της αδελφής μου και το Πέτρο Καλά ο αδελφός σου, δεν είναι ο Πέτρος αδελφός σου, όχι, έθεσε τον εαυτόν του μόνος του με την αρνησή του εκτός της χωρίας των Αποστόλων και των αδελφών Ο Πέτρος είναι υπόδικος, θα τα συζητήσουμε κάποια μέρα με τον Πέτρο, για να ρυθιήσουμε και να τακτοποιήσουμε την πτώση του Και πράγματι, πριν ο Χριστός μας αναληφθεί, στις τελευταίες περίπου ημέρες του, μέσα στις 40 μέρες, σε ένα τραπέζι που έγινε εκεί, έγινε

και οι αποκατάστασεις του Πέτρου και έγινε μάλιστα κατά έναν τρόπο που ο Πέτρος έφτασε μέχρι παρεξηγήσεως, αυτοί είμαστε εμείς οι άνθρωποι, δεν έχουμε αφήσει τίποτα όρθιο και έπειτα λέμε τι τουκαμά εγώ του Θεού, τίποτα όρθιο δεν έχουμε αφήσει από τα γενοφάσια μας και έπειτα λέμε τι τουκαμά εγώ του Θεού και με κυνηγάει, κυνηγάει να σε πιάσει ο Θεός να σε σώσει, δεν κυνηγάει να σε τιμωρίσει, αν δεν θα σε τιμωρίσει σε πια να τιμήθη και έσκανε σαν βάτραχας αμέσως, Αλλά σε κυνηγάει να σε πιάσει να σε σώσει Ο Δαβίδ που την είδε αυτή τη σκηνή έχει πει, εμπικροεμίουσε ανίποπτων χρόνων Το ελαιό σου καταδιώξει με πάσα στα σημέρα στη ζωή μου Το είναι, το έλεος του Θεού που τρέχει να μας συλλάβει Σας διαβάζω λοιπόν την αποκατάσταση του Πέτρου Είναι στο

21ο κεφάλαιο του Ιωάννου, στίχος 15 και κατωτέρω Ότε ουν ηρίστησαν φάγανε άριστον παναπή τραπέζι Ότε ουν ηρίστησαν, λέγει το Σίμονι Πέτρο ο Ιησούς, τον τράβηξε κάτω διλεγόμενον ή απετάνθη, όπως καθώσατε εκεί, προς τον Πέτρο Σίμον Ιωνά, αγαπάς με πλοίον τούτον, μα αγαπάς του λέει περισσότερο από ότι μ' αγαπούνε αυτοί, λέγει αυτό, ναι κύριε, ση είδας ότι φιλώσε, το ξέρεις του λέει, εσύ γνωρίζεις, ότι σε αγαπώ, σε φιλώ Λέγει αυτό, βώς και τα αρνιά μου. Λέγει αυτό πάλιν δεύτερον.

Δεύτερη ερώτηση. Σίμων Ιωνά, αγαπάς με. Λέγει αυτό, ναι κύριε, σύ είδας ότι φιλώσαι. Γιατί με ρωτάς πάλι. Λέγει αυτό, πείμενε τα πρόβατά μου. Βώς και τα αρνιά μου, πείμενε τα πρόβατά μου. Λέγει αυτό το τρίτον. Τρίτη τώρα φοράω κύριος. Σίμων Ιωνά, Φιλίσμε, Ελυπήθη ο Πέτρος, Ότι είπεν αυτό το τρίτον φιλίσμε, Και είπεν αυτό, Κύριε, Συ πάντα είδες, Συ γινώστης, Ότι

φιλώστησε, Λέγε αυτό ο Ιησούς, Βώστε τα πρόβατά μου, Που κακουφάνηκε, Ξέχασε ο Πέτρος, Ότι είχε ανοίξει τρεις τρύπες, Και θα ήταν ανοιχτές, Ξέχασε τις τρεις αρνήσεις, Νόμιζε, λέει, ότι έκλαψε μόνο, Ότι εθεραπεύτη το θέμα, Δεν εθεραπεύτη. Λυπούμε πάρα πολύ, σας ζητώ συγγνώμη, ναι, αλλά φέρε και εκείνα τα οποία ξάφρισες, φέρε και εκείνα τα οποία έκλεψες, κοινομαδίκησες, το αλπίσαι πολύ και ζεις συγγνώμη και με ντρέπεσαι, είναι η μια πλευρά του νομίσματος, χρειάζεται και η άλλη Ναι κύριε, το ξέρεις ότι φιλώσετε, ναι το ξέρω, αλλά ότι μέσα αρνηθεί το ξέρεις, και μένει ο λογαριασμός ανοιχτός,

και εφόσον με αρνήθεις τρεις, πως θα να με ομολογήσεις μία ή δύο, πρέπει να με ομολογήσεις τρεις, η αρνήση έχει ως θεραπείαν την ομολογία, εσύ με αρνήθεις τρεις, θα με ομολογήσεις τρεις, μάθημα σοβαρό ε, μη πλανώμεθα ότι κάποια αδικία που κάμαμε σε κάποιον, θα την εξοφλήσουμε, γιατί φτιάξαμε κάποια εικόνα από τα αδικημένα ή κάποια που ατοιμάσαμε δώσαμε λαιμωσύνη σε μια φτωχιά, τίποτα από αυτά. Το κακό που έκαμες θα το τακτοποιήσεις, έκλεψες, θα το αποδώσεις και θα εξομολογηθείς σε την κλοπή σου. Ατήμασες, θα την πάρεις, δεν θα την πληρώσεις. Αρνήθηκες, θα ομολογήσεις με μαρτύριο την άρνησή σου. Είναι δια της ταυτοπαθίας,

Δεν πληρώνονται οι αμαρτίες, Αποκαθίστανται οι αμαρτίες, Με τον ίδιο τρόπο, Τον αντίθετον ακριβώς, Που έγινε η αμαρτία, Εφόσον λοιπόν Πέτρε, Ιρνήθης, Τι σου κακό φαίνεται, Και τι λυπήσε, Και τι τροπιάζεσαι, Που σου θέτει τρεις φορές, Και σε βοηθάει, Να κλείσεις τις τρύπες αυτές, Γιατί αυτός θα φύγει, Και πρέπει να είσαι τακτοποιημένος, Θα πάνε να τα εξομολογηθείς σε άλλον αύριο εσύ, Που θα τα πεις αυτά, τώρα στον ίδιο, είναι εδώ, τακτοποιήσε το λογαριασμό, δεν τον αρνήθεις τρεις, άνοιξες λοιπόν τρεις σοπές, πρέπει λοιπόν σε βοηθάει τώρα να τις κλείσεις αυτές τις τρεις σοπές, τι σου κακό φαίνεται, έτσι είναι Και κοιτάξτε γιατί γνωρίζω πολλούς ανθρώπους οι οποίοι φροντίζουν με το δικό τους τρόπο να τακτοποιήσουν ορισμένες εκκρεμότητες που έχουν

με το Θεό Ένας αγαπητός όταν βρέσει στην Αλβανία είχε τάξη να γυρίσει στην οικογένειά του, στα παιδιά του και στη γυναίκα του και να πάει στην Παναγία μας στην Τίνο και να πάει γονατιστός από του Μουράγιο κάτω με τα τέσσερα μέχρι επάνω Μέχρι σήμερα νομίζω δεν έχει πάει, προ λίγο ετών δεν είχε πάει και με ρωτούσε πολλές φορές πώς να το τακτοποιήσει αυτό το πράγμα να δώσει ένα δώρο, να δώσει κάπου, να δώσει ένα τάμα, να φτιάξει λοιπά Τίποτα, να πάει να γονατίσεις, να κάνεις το τάμα σου, εκείνο που έχεις υποσχεθεί, δεν θεραπεύεται με τίποτα Ένας άλλος θέταξε, ήταν η γυναίκα το άρρωστη και την απέκλυσαν όλοι οι γιατροί Και είπε το εξής, δεν ξέρω αν το πραγματοποίησε, πολύ φοβούμε, ότι να γίνει η

γυναίκα μου καλά και να την φέρω με βάρκα στην τίνο, με πανί Τώρα, αν την πήγε, η γυναίκα έγινε παρελπίδα καλά, δεν ξέρω αν την έχει πάει, με βάρκα μάλιστα κάτω εκεί Δεν θεραπεύεται, κατά αυτή την έννοια θα γίνει Μια άλλη πάλι ήταν το παιδί για θάνατο και όλοι οι γιατροί το απέκλεισαν Και πήγε στην Παναγία, την Προυσιώτησαν, κέταξε το παιδί και είπε να γίνει το παιδί καλά και όσα κιλά είναι το παιδί να σου φέρω το κερί. Να το φέρω στον ώμο μου αφενός και κερί. Το παιδί έγινε καλά. Δεν το είχε πάει μέχρι 2-3 τώρα ετών. Το παιδί είναι 25 χρονών τώρα.

Πηγαίνει 55-60 οκάδες. Πώς θα το πάει αυτή η υγριά τώρα στην Παναγία δεν ξέρω. Θα το βρεις στο λαιμό της μια μέρα. Μεγάλος εκείνη 5-10-15. Γιατί δεν το πας. Τώρα έγινε 60. Πώς θα το πας. Πάει να την πληρώει στην Παναγία. Δεν πληρώνεται η Παναγία Αυτό που έταξες, αυτό θα κάνεις Δεν ξέρω αν θυμίστε μια φορά που μιλούσα περί δεξιών λογισμών που σας είπα ένα παράξενο της Παναγίας μας Μια από την περιοχή της Ευρυτανίας, μια γιαγιά ήταν άρρωση 30 χρόνια Και άκουγε ότι η Παναγία κάνει θαύματα, κέταξε και αυτή στην Παναγία για να την κάνει καλά Δεν είχε τίποτα να τάξει, κέταξε τα γορδόνια από τα τσαρούχια της Βέβαια τα κορδόνια από τα τσαρούχια της είναι πολύτιμα πράγματα, πού θα τα βρει και

πού θα μπορεί να περπατήσει Πράγματι λέει Παναγία μου να γίνω καλά και θα σου φέρω τα, για πολύτιμο πράγμα, θα σου φέρω τα κορδόνια από τα τσαρούχια μου Την ίδια ώρα ένιωσε καλά και περίμενε τώρα δύο-τρεις μήνες για να περάσουνε κι άλλοι που περνούν επάνω για τον Προυσσό, στο Καρπενή, στον Ανήφορο που πηγαίνουν στη χάρη της 23 Αυγούστου για να μπει και αυτή μέσα στο σωρό εκεί να πάει, για να δεν ξέρει που να πάει. Το καλοκαίρι όμως εκεί στο χωριό πήγαν κάτι αδυναίοι δικοί μας εκεί και πήρε κάτι λεφθουδάκια. Και με τα λεφτά ευκίνα πήρα από κάτι γάλατα, από κάτι αυγά που πούλησε, σκέφτηκε να κάμει ένα καλύτερο δώρο στην Παναγία και πήγε και πήρα με αυτούς που πουλάνε τους πλανοδίους μια εικόνα της Παναγίας μας μικρή εκεί καμιά δεκαπενταριά

δράχμες Σου λέει προκειμένου να πάω τα αυτά μου, μου χρειάζονται και όλα, να πάω εκείνο Το πήρε λοιπόν και μπήκε μες στον πουλούκι και πήγε και εκείνη επάνω στον προυσό Πήγε ο κόσμος, έφτασε αυτή στην Παναγία μας και κρέμασε με τα χεράκια στα λιοκαμένα η καμένη γιαγιά Κρέμασε την Παναγία μας εκεί Εκάτσε στο Παναγία και σκώθηκε και έφυγε Όταν ήρθε στο βράδυ στο σπίτι άρρωστη η γιαγιά ξανά Κλάματα, η Αγιά, χτύπημα, η Αγιά κάτω και για την Παναγία μου και που με έκανες καλά και ένιωσα καλά δύο-τρεις μήνες Τι σου έκαμα πάλι, εγώ σε σέβομαι, εγώ έφερα σου φέρα και καλύτερο δώρο κλπ Παρουσιάζεται λοιπόν η Παναγία μας στον έμπνο και έτσι λέει, άκουδο, σου το έκαμα αυτό γιατί δεν μου φέρες το τάμα που μου είπες Μα το έκαμα για καλύτερο Παναγία μου,

όχι, αυτό που μου ταξες, αυτό θα φέρεις και θα ξαναγίνεις καλά Τα μαζεύει λοιπόν η γιαγιά, τα τσαρούχια και λοιπά, τα παίρνει και πηγαίνει τα κορδόνια και τα κρεμάει στην Παναγία μας και η γιαγιά γίνε καλά, δεν ξέρω αν ζει ακόμη Ας αφήσουμε τις εξυπνάδες τις δικές μας εμείς, Πέτρε Αρνήθης τρεις, θα ομολογήσεις τρεις, πόσα παιδιά σκότωσες, λογαριασμός θα τον τακτοποιήσεις, φρόντισε όσο έχεις περιθώριο να τα κάμεις αυτά τα παιδιά και αν είναι δυνατόν να κάνεις διπλά, να βγάλεις σε τις πτυχές εκείνες οι οποίες σε κολλάστηκαν. Τι έφαγες, τι έχεις καταστρέψει. Φρόντισε με νηστεία, φρόντισε με εγκράτεια, να τα τακτοποιήσεις αυτά. Είναι δίκαιος ο Θεός και δικαιοσύνης ηγάπησε.

Τράπηκε ο Πέτρος. Δεν έχει δουλειά. Αυτή είναι η δουλειά. Μη σου κακοφαίνεται. Και συνεχίζει και του λέει και την προφητεία του, στην περίπτωση αυτή, η οποία είναι η αξής. Αμήν, Αμήν, Λέγωση, Ότε εις νεότερος, Εζόνιες εαυτόν, Και πειρεπάτης όπου ήθελες. Του κάνει μια προφητεία τώρα, Τι τον περιμένει και αυτόν. Όσο είσαι νέος, του λέγει, Βάνεις το ζωστήρα σου και πας όπου θέλεις. Όταν δεν γυράσεις, εκτενείς τα σχήρα σου, Και άλλος σε ζώσει, Και ίσσι όπου ούθελεις. Όταν γυράσεις, του λέει, θα σε δέσουνε άλλοι, Και θα σε πάνε εκεί που

δεν θέλεις. του υποδείκνιε το μαρτύριό του ότι θα υπέφερε κάτω τον θάνατό του. Τούτου δε υπόν, τα άκουσε αυτά, σημαίνον ποιο θανάτω δοξάς των Θεών. Του υποδείκνιε δηλαδή, του υπενθύμιζε ο Χριστός μας, με ποιο θάνατο θα πεθάνει. Τέλος πάντων, άκουσε τα δικά του ο Πέτρος. Ο Πέτρος προφανώς ήταν συναισθηματικός τύπος. Στενό φίλο είχε τον Ιωάννη, τον θεολόγο. Φώσον πήρε λοιπόν την προφητεία για αυτόν, ότι αυτό και αυτό και αυτό και αυτό τον περιμένει Ας ρωτήσω τώρα και για το φίλο, τι γίνεται αυτός, πώς θα πάει αυτός Και γυρίζει τώρα το Χριστό μας να το ρωτήσει για τον Ιωάνν Και στρεφόμενος λέει προς τον Ιησού, του λέγει το εξής

Επιστραφείς δε ο Πέτρος, βλέπει τον μαθητίνον η γάπα ο Ιησούς ακολουθούντα Ως και εν έπεσεν εν το δείπνο επί το στήθος αυτού Και είπε, αυτά τα γράφει ο Ιωάννης και δεν λέει βλέπει και εμένα, εγώ, εμείς, βλέπει λέει εκεί τον μαθητή λέει που έπεσε στο στήθος που τον ηγάπω ο Χριστός, δεν λέει βλέπει και εμένα, όπως τα γράφει ο ίδιος, και είπε, Κύριε, ούτως δε τι, εγώ είπες, αυτό και αυτό και αυτό και αυτό, γι' αυτό να είσαι να πεις τίποτα, ούτως δε τι, λέει γι' αυτό ο Ιησούς, εάν αυτό θέλω μένιν εωσού έρχομαι, τι προσε, εσύ ακολούθημοι, Είπε προφητεία για τον Ιωάννη, Αν εγώ αυτόν θέλω λέει να μένει μέχρι που να ξανάρθω,

Τι σε ενδιαφέρει εσένα, Εσύ ακολούθημοι, Εξήλθε ο Λόγος, Βγήκε το συμπέρασμα, Από αυτά που είπε ο Χριστός, Ότι ούτως Ιησούς αδελφούς, Ότι ο μάθητής εκείνος ούκα αποθνίσκη, Αυτό και αυτό είπε ο δάσκαλος, Δεν θα πεθάνει αυτός, Δεν το είπε καθαρά όμως λέγει, Ούκ είπε αυτό ο Ιησούς ότι ούκα αποθνίσκη, Ε, αλλά αυτόν θέλω, μένιε ο σου έρχομαι, τι προσέ, εσύ ακολούθημοι, το άφησε φλού, και έτσι έχει γίνει για τον Ιωάννη, πότε πέθανε ο Ιωάννης, πού πέθανε ο Ιωάννης, πού το σώμα του, τίποτα δεν έχουμε στο χέρι, τι ορτάζει η εκκλησίαση του Ιωάννου, την μετάστασην αυτού, τον χάσαμε, έφυγε, πού είναι, ουδής ξέρει, ο Ιωάννης θα ξανάρθει, θα παίξει ρόλο στην εκκλησία, όπως ο Ηλίας θα ξανάρθει, θα παίξει ρόλο στην εκκλησ

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Είναι ο Πέτρος ο Ψαράς, που δεν ζωγρεύει πλέον με τις επιστολές του, με τα θαυματά του, με τόσα πράγματα που έκανε και κάνει, πλέον ψάρια στην Τιβεριάδα, αλλά στη θάλασσα, στην ανθρωποθάλασσα, στον κόσμο που ο Χριστός τον εκάλεσε. Εύχομαι οι πρεσβείες του να είναι με όλο τον κόσμο και με εμάς, ιδιαιτέρως με την

Εκκλησία μας. Αμήν.