On Churchgoing

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Those of you who were with us for our other talks will remember that our subjects centered on the Church, on attending church in general, and on what a person must do in order to be spiritually benefited by attending the services. We gave a series of talks last season as well, and the ones we have given this year are likewise on this inexhaustible subject of churchgoing. Because nearly all of us go to church, in our own way of course,

yet we do not have the good results that churchgoing is meant to bring. That is why I keep at it, and as long as God allows, I will keep at it, until I can give both to myself and even to you something more, since the cost of it is borne by God. Today, as I stand before you to speak, I cannot resist the temptation to say something also drawn from this day, which holds a great lesson bearing on the very things we are discussing, both broadly and in particular. The Church, the Orthodox one,

the only one possessing the Spirit of God, has so arranged her affairs, her books, her teachings, that it is enough for a person simply to pay attention to what she teaches him. She does not, of course, confine him to dwelling only on what she puts forward. Everything that has been written, and that has been preserved and placed upon the shelf of the Church through the Holy Spirit, is fitting and necessary for man.

Yet once again, within these days of the year, she has gathered up certain pieces from there, out of all this wealth, and brings them above all to the surface each year, and she wishes, with emphasis, to teach through this especially. I would like to believe that most of us went to church today and that a reading spoke directly to our theme. I do not know if you noticed, but the reading spoke of a double miracle that Christ performed: upon Jairus and upon a hemorrhaging woman.

These are classic subjects of the Church, yet for many of the Church's own chosen people they remain, for the most part, buried in their meaning. So allow me to bring this to the surface, because it speaks to my subject, this very theme I keep touching upon regarding churchgoing. For a person to follow this subject in its fuller sense, he must find the sequence of events. If he opens the texts, he will find that today our Christ found himself face to face with this prominent Jew,

the synagogue ruler Jairus. Returning from a journey across to the opposite shore—as we might say, crossing the Gulf of Corinth—He had crossed the Sea of Tiberias and come to the other side. They had driven Him away from there, and Christ departed under persecution. This was after the miracle in the country of the Gergesenes, where He delivered a man who was possessed by a legion of demons. He got into the boat and left. He had threatened their interests, for He allowed the pigs to enter—pardon me, the demons to enter the pigs—and they plunged into the sea.

And so, because their interests had been harmed, they drove Him away. And this is exactly what we do as well: we do not want Christ when he strikes at our interests, when he strikes at our ego, when he strikes at the flesh, at our pleasures, at our world. We push Christ aside and do our own thing. Our Christ is the only One who places no burden on anyone. He does not force Himself upon anyone’s soul, work, home, or possessions. You must earnestly entreat Him—this

exalted Stranger—to remain with you. You must speak as those travelers on the road to Emmaus spoke. Stay with us, stay with us, come with us, stay with us tonight. You must feel your need of Christ, feel his presence, and want him to stay. And then we shall see whether he stays, because he is selective; he pays close attention to whom he will stay with, to who is calling him, and to whether the one calling him has prepared himself accordingly, so that he may go and stay. In any case, he departed, the Lord departed from there;

he got into the boat and crossed to the far side. The ones who drove him away left their place empty, and others took it up. When he came out onto the quay on the other side, onto the breakwater, however we wish to call it, another crowd, a great many, was waiting for him and welcomed him. That place which had belonged to the first was taken by the others. Christ will always have those who are his own. However much people forget him, however much they grow indifferent to him, and so on, he will always have his own.

And within that crowd there was one who came after careful calculation. This man, as the Apostle and Evangelist Luke reveals, was a prominent figure of the synagogue at that time, the synagogue ruler named Jairus. A personal matter had brought him there, a family affair, a sorrowful event: a twelve-year-old, his only daughter, who was dying. As a prominent man of position, wealth, prestige, and social standing, he would have explored every avenue that the medicine of that time could offer. But the physicians had disappointed him, and now,

in despair, he thought of turning to our Christ. Of course, there would not have been warm and friendly relations between the Lord and Jairus, because you know how the Jews conducted themselves toward Jesus—especially the rulers of the synagogue, the scribes, and the Pharisees; in general, those men of the religious establishment were against Him. And he, of course, would have had no reason to come down and trouble himself waiting for someone whom he could not tolerate,

since he reviled him daily. Yet his need drove him to go, even to make a prostration before him, and to beg him, if at all possible, to come as far as his house. Now I ask myself, and you too, ask yourselves: did he go to Christ out of reverence, out of love, or did he go to Christ out of need? We draw nearer to Christ above all when we are in need. When there is health, when there is money, when there is youth, when there are people around us, when there is science and we can be served by it,

our Christ is merely a decorative figure. A little candle, and we consider ourselves squared away with him. But when those people abandon us for one reason or another, or when their positions can no longer help us, even if they want to, then in a sense, driven by necessity, we fold back and take refuge in him. Here is another facet. If our Christ were not also God, if he were only a man, would he have received Jairus and told him, with no discussion and no prior agreement,

'I will come and heal her'? Would Christ have placed himself at another's service so quickly, so freely, and so effortlessly, and at the service of an enemy at that? Surely not. But you see, he is God, and God does not see you as people see you. We get moving, we can be thrown into turmoil, we can sound a full alarm, because some person close to us is suffering, is in pain, something has happened to them, a phone call came, a telegram, a notice, and a real mobilization breaks out, of resources, of money, of everything. And whose service was all this for?

Some relative, some beloved person, some child, someone, I do not know who it is that mobilizes us. This can happen among people, but when it concerns a stranger, someone distant, someone we do not know, sometimes even an enemy of ours, then things change, our stance is different, cold, and so on. We may ask for news out of curiosity, or even out of malice, so as to take satisfaction in something that happened to them. But we will not place ourselves, as Christ did, at that person's service. So let us seize the opportunity for me to say to myself, and you to yourselves:

do we place ourselves at another's service so beautifully, so easily, so effortlessly, so freely? If I say no, I do not think I will be lying, and sadly I represent the condition of the greater part of so-called Christian people. No, we do not place our service at another's service, and at the same time we call ourselves Christians. My dear ones, do you know how the word 'Christian' is interpreted, the thing I said earlier? Christian equals: I place myself at the service of the other.

My wallet, it is for you too if there is need; my strength, it is for you too if there is need; my knowledge, it is for you too if there is need; my house, my car, my person, my being, my personality, my influence in the marketplace, in the church, in the state, it is for you too if there is need. That is what it means to be a Christian. The Christian who does not place himself effortlessly and freely at the service of the other is not a Christian, and should not be called a Christian or written down as a Christian.

Our Christ placed his service, instantly, effortlessly, and freely, at the disposal of an enemy of his, a declared enemy of his. 'I,' he tells him, 'will come and heal her.' He did not ask him where your house is, whether it is uphill, how we will get there; he did not ask for money, for payment, for anything. 'I will come, wherever it may be.' And he set off. But are you not tired, Teacher? Have you not gone without sleep?

Are you not worn out from the sea? If his feet are not seriously hurt, does he not let her go a little later, so he can go rest, stretch out a little, and so on, find some animal to carry him there, who knows? Nothing. This is what he must be, the one who bears his name. If we do not have these qualities, and we do not have that spontaneous longing, that... I do not belong to myself, but also to the other's need; for you should know, and if you have not read it, you will have heard it, if you ever pay attention,

there is a letter to the Romans which says that Christ did not please himself; the reproaches of those who reproach fell upon him. He was fine up there where he was; why did he want to come and become a man? Was he not getting on well with his Father? Was he not well in heaven? Was he not well in his glory? Why did he want to come here and take on the troubles and the tribulations and the sins of the world? But he did it out of love, and he left an example, leaving it so that we might walk in his footsteps.

Look at what I did, look at what I taught, look at how I conducted myself. You, man, conduct yourself the same way, if you want to bear my name worthily. And yet we are greatly at fault in this, no. If it is someone of our own, I repeat, we may somehow be moved; if it is something farther out, we are not moved. Consequently we are still hard, we have not been promoted in Christianity as much as we ought. In any case I move on. Christ sets off amid a great crowd, an anonymous throng, mixed there in its thoughts and dispositions.

He moves on, being led, with Jairus in front and him behind. But on the road they were taking, an event interrupted them. What was the event? A protest from our Christ. Who touched me? Who is the one that touched me? Which seemed so absurd to Peter, who stopped and said to him, what is this you are saying, Teacher?

Here, he says, they are crushing you, here is a whole world of people, waves of them tread on you, waves of them shove you, and you are being trampled and you say, who touched me, who is the one that touched me? Here is the great point. The crowd gathered around Christ, as I said earlier, was made up of people with very different feelings. Some went with malicious intent, hoping to catch Him in something He said and accuse Him before the scribes and Pharisees.

These are manifestations that the Evangelists have recorded in many places. Some came to him out of gratitude, because he had healed them earlier, whether themselves personally or people dear to them. Others were coming at that very hour to draw near to him in order to receive something. Others came out of curiosity, others for other reasons, all sorts of people, the crowd just flowing along. A mixed crowd, and they made up the picture of the people around Christ, and today, unfortunately, the same thing happens. Do not look at quantity; there is no quality,

my dear ones, in Christianity. You may see thousands of people on the nights of the Passion, outside at the Resurrection, outside on the day of the Lights, the Theophany, or at other celebrations, thousands of people. Quantity, yes; that people are moved, which is itself something, I will not say it is nothing, but quality, no. What happened today happened before, it happens now, and unfortunately it will keep happening, unless we pay attention to what followed and to what Christ preached.

Jesus protests, I repeat, and says, who is the one who touched me? Someone touched me, Peter, and I knew that power had gone out from me. It is about that one that I want to speak. I am not speaking about you. I am not speaking about the rest, John, Matthew, Judas, the others. I am not speaking about the other people who come without knowing why they come to me. I am not speaking about all that jumbled throng who come and do not know who I am, and do not ask anything of me, or do not come prepared to receive from me. I am speaking about one who

touched me out of deliberate calculation, and I knew that power had gone out from me. Here is the center of gravity of the whole matter of today's teaching of the Church.

Today most of you attended church and asked Christ, this is what I mean, that is, someone might say: my Christ, did you notice me today when I came here to the Church, did you notice me when I lit my candle, did you feel me when I brought my prosphoron, I beg you, tell me; my Most Holy Theotokos, did you see me today when I came here; my Saint, whom your holy Church commemorates in your name, whatever it is, my Saint John, my Saint Andrew, and so on, did you notice me when I came here, did you feel power go out from you to come to me? If I say that perhaps they would answer that we did not even notice you at all,

I will not be far from the truth. But I went to church and received nothing? Yes, you went to church and you received nothing. Just as all those received nothing who were around Jesus and were perhaps leaning even more closely upon Christ. Because some handle the affairs of the Church, they lean upon Christ. The clergy handle and carry out the affairs of the Church, leaning upon Christ. The wardens handle the finances, the aesthetic appearance of the Church, and the rest. They lean upon the body of Christ, upon the house of Christ.

The chanters chant and so on, the preacher, the one who speaks, and so on. And yet, perhaps the Christian who attended church today understood nothing. Why now? For the reason I said, that we did not approach and generally do not approach out of calculation. We go to Christ, we go to His Church, but we do not go out of calculation, the way this little woman went. Of all those who drew near to Christ, then,

she alone approached Him with careful forethought. She considered whom she was approaching, and her reverence was so great, even though at one point she was compelled to transgress the rule. The law, the commandment of God, was that when a woman has a flow of blood she must not approach what is sacred. For twelve years she had this flow of blood, and at that very hour she was under it; she went still subject to the bleeding.

Whatever still remained even in her very blood, from the twelve-year toll she had paid in blood and in money, at that very moment she was still under the influence of that bleeding. This person who was going about, this Lord, this fine young man, somehow they grasped him in their minds, for they did not grasp him as God, they saw him as some holy man. Men of God, but they did not see him as God; they saw that he is a holy person, works miracles, they had heard of him, and so on. Driven by her desperate need—by now utterly drained, poor, and drained of blood—she had to go to Him.

There was nothing else she could do. Yet she did not want to defile Him, because she was not permitted to approach anyone: she was unclean. She might have gone to meet Him at some other time. But then she had this thought: she too would make her way into that crowd. Here she would be pushed, there she would step, elsewhere she would fall, and then rise again. Perhaps, for just a moment, she might find herself near Him, in the right place and position, so that she could merely touch the edge of the hem

of His garment—not touch Him directly and openly, but only the edge of His garment—so that, if possible, she would not defile Him, and yet at the same time be healed. She believed that even if she touched him just a little, something would happen for her too, because every other door had closed on her. So it was this reckoning that made her worthy in Christ's eyes, and she was the only one he allowed grace to go forth from him. This woman was such a person. That is why He says, “Someone touched Me, for I perceived power going out from Me.

” Take a piece of wood and put it into an electrical socket: nothing happens. Take a wire and put it into the socket, and at last electrical contact will be made. So, in order to receive, you must be properly receptive. Divine grace is not imparted to just anyone. When a person does not become suited, does not become receptive, does not take care to be changed into a conductor, into something that can draw from there.

And yet, more than anyone, we come there, and we approach indifferent to God's commandment about how we should draw near to him; we come into the Church like that. We come to church, often with many gifts, with a tray of memorial food, often to pray to God, with candles, with incense and so on, with money, but without any preparation and without any reckoning of whom we are going to. Because you can deceive everyone.

The daughter comes home dishonored and corrupted and presents herself before her mother, a hypocrite one hundred percent, and the mother thinks she has the greatest virgin in the world. The son does the same and deceives his mother and his father. The adulterous wife does the same and deceives both her husband and everyone else. The adulterous husband does the same and deceives everyone. But can you deceive Christ? You deceive me, you deceive the husband, the wife, the spouse, the father, the mother, the brother, the sister; you deceive the police,

you deceive the prosecutor, you even deceive your spiritual father and steal from him the blessing to go and receive Holy Communion. But God you do not deceive. God knows who you are today and who you will be tomorrow. And so you must be fully aware of whom you are drawing near to. Because if you do not draw near in such a state as the one you are approaching desires, the one who has the power to help you and to heal you, you will receive nothing.

And here I want to say that this subject we have been discussing all this time comes into full contact with what the Church has taught today. Chrysostom says in one of his homilies: you entered the temple, you confessed yourself worthy; that is, you thought it over, you examined yourself, and you found yourself worthy to enter the temple of God,

certain that in the temple you enter you will meet the Lord of the temple at the door. You will not meet the trustees, first of all, as I said a moment ago; you will not meet the chanters, nor the preacher, nor the priest or the hierarch. You will meet the Lord of the temple, who is Christ, and he knows the whole situation. And so you cannot deceive him, to receive there what you have no right to and what you have not prepared to receive.

The memorial for so-and-so's uncle is the day after tomorrow, he says, so we have to go, or they will take offense if we do not. And how will you go? What will you do at the memorial you are going to? Why are they inviting you? To show off your mourning blacks, or to tell your lies? "God rest him" — which God? The one you do not believe in, which God will give him rest? What good will you do there where you are going? What benefit will those who invited you gain from you,

since you have no relationship with Christ and cannot move Christ? The command is not simply that you should come and join us in our supplications to the Most High, so that we may pray for this person whom Christ now holds in His hand, when you yourself have made no preparation at all. You come the day after tomorrow straight from the bazaar, from the marketplace, and ask whether you have a clean, ironed shirt, whether your suit has been pressed, and whether there is a black tie. And what of all that? Are these things able to present

you and to force Christ's hand? No. Here is the heart of the matter: Christ is moved by the person who is moved. The Fathers have three words: a hearing in exchange for a hearing. You will listen, so that I listen to you; you will prepare, so that I give to you; you will reckon, so that you move me. God is not interested in quantity but in quality, and quality of Christianity does not exist today.

And it is necessary, since his long-suffering and his kindness wait for us, and the means exist freely in his Church, that these be used, that people may be spiritually cultivated, so that the quantity may become quality as well. Of course we cannot grasp these things, we who on the one hand are religious and on the other hand also live according to the world; we cannot grasp that Christ has no relationship with us. It makes no difference whether we have a relationship with Christ;

Christ has no relationship with us, and Christ wants the whole person, entire. Madam, do you share your husband with someone else? No, you do not. Sir, do you share your fiancée with someone else? No, you do not. Then how can you divide Christ, sharing your heart between Him and the world? “But may I not have just a little entertainment? ” Do you know what entertainment means? Do you know how the so-called entertainment of

people is understood in the life of the Church? It is the killing of the soul—I tell you this if you do not know it. Such entertainment means the killing of the soul. The soul has no need of worldly entertainment. That is why it is not healed; that is why it is never satisfied. And every day, new satanic inventions appear in an attempt to satisfy man: new hairstyles, new fashions in clothing, new seasonings and foods, and so on; new kinds of dancing, new expressions of carnal sins, and so forth.

And the world, the sinful world, goes on being unsatisfied; only the Christian is satisfied, having no need of these satanic inventions of the world and of Satan. That is how it is. And so Christ looks at each person: Who is this gentleman coming in? Who is this person offering a candle as tall as himself? Who is this person doing this or that? And He determines whether He should bestow His grace. So he does not give his grace. Many of us enter the Church, but the Church is not moved,

because each of us made no preparation as we went to Church, going where we are to meet the very first one we will meet the moment we step through the door. And when you look to the depths, to the Holy Table, you should see the throne of Christ and Christ seated upon it. Where are you going, wretched man, in the little suit of the filth of your soul, without repentance, without confession, without setting your sins in order, without making restitution to those you have wronged, without putting right the wicked deeds you have done in your life? Where are you going, and whom do you mean to move?

And I tell you that today’s Gospel passage is very closely connected with our subject. This is what I mean: was there not, after all, a temptation not to discuss this subject today? So ask yourselves as well: My Christ, did you grasp where I have come today? This little woman thought through whom she would go to. And today, women who often find themselves in these trials in their lives should not yet go to church. They should not go to church in this condition of blood;

they should not light their lamp; they should not venerate the icon; they should not kiss the hand of the priest. Saint Nektarios, who had the spirit of discernment, when he saw a woman who came out of piety and was in a state of purity regarding her own condition, and who offered to kiss his hand, would not give her his hand; pointedly he would put his hand behind his back, as if to remind her and to say: Take care, my child, not because it is my own hand, but because I am an image of Christ, I am a hierarch, I am the priesthood.

Take care. And unfortunately today all of this has been leveled out by everyone, and many who have asked their spiritual father have had their spiritual father give them permission to enter the church, or to stay at the back in the narthex, and so on. A basic error. The spiritual father has not noticed that this is forbidden, and the Church is not divided. The whole Church is the Church; it is not only the sanctuary. Christ and the Holy Spirit are there, in the main nave.

The whole Church is a temple of the Holy Spirit. A person must be careful in these days. A wedding takes place, the celebration of Holy Matrimony, and the lady or the young miss is careless about going to the wedding and comes to the Church, and unclean she comes to the Church. These are sins, these are desecrations, these are acts of impiety, and they do not draw the grace of God. And God does not give his blessing to people who are impious in such a way. So I say, this woman reckoned it through, and Christ valued it,

and he prospered her and gave it to her. Often neither we, nor our own people, are in a state to go to Church. And when a person is unrepentant and unconfessed, he cannot enter the Church. There are such cases in the Church: a person will first pass through the font, will go to repent, to confess, and to set right his dealings with people, with his fellow men, and only then will he come to offer his gift, or to offer his prayer, which is also a gift. How much preparation people make before going out to the market to shop! When you are about to go to the open-air market, what do you do? How do you go about it?

You immediately think of what you need to buy, and if you are likely to forget, you write it down on a little piece of paper. Then, according to what you intend to buy—solids or liquids—you take the appropriate containers. You take your shopping nets and bags for the solid things, and for the liquids you take a gallon jug, a canister, a bottle, or some other vessel. You wash the containers meant for liquids; you shake them, hold them up to the light, and smell them,

lest you pour oil into one and find that it gives the oil a foul smell and ruins it. And rightly so. Then you go out to shop. When you come to the Church, surely you come to receive. What preparation do you make for this? Material goods, intended for the material body, you will place in material vessels. But where will you place the spiritual gifts of the Church, intended for your spiritual world, for your soul? The soul is the vessel.

Let me take you to the scene of the Samaritan woman. “Give me this living water,” she says. “Lord, Teacher, Rabbi, I know who You are, so that I may no longer have to come here, weary myself, and draw water. ” “Go and call your husband,” He tells her. “What does my husband have to do with this? Why should I bring him here now? I have no husband,” she says. “For you have had five husbands, and the man you now have is not your husband. ” He is the sixth;

with him you have defiled the vessel into which I am to pour the immortal water. For ordinary water you brought your water jar, and rightly so. You will wash it, draw water into it, and take it home, and rightly so. But you ask Me for the living water. The living water will enter your soul—and your soul is unclean. This is the vessel you have, and my spiritual water enters into your spiritual soul, but you have dirtied this soul with the man you have now, who is not your lawful husband. He is your fornicator, he is your adulterer, he is your corrupter; he is not an honorable and moral husband given to you by God.

So there are spiritual vessels for the spiritual water, and there are also material vessels that hold the material things for the body. And just as a person cares for the tending of the body and the ordering of the body and takes every measure, and rightly so, for a person should not let himself stink, and should be well fed, and all these are a blessing of God and good things given by God for the body, even so the corresponding preparation should be made for the soul, and yet no preparation is made for the soul. People who say they have been religious for fifty, sixty, forty,

thirty years come with the same filthy garment of the soul. and they never truly received, even though they came forward for Holy Communion. On the one hand, they receive Holy Communion from the spoon in the hand of the priest or bishop; on the other hand, the Angel takes it back from them and places it again in the Holy Chalice. And this man thinks he left having communed, and thinks he left as a saint, but he did not leave holy, because the commandment is: Do not give what is holy to the dogs, and do not cast your pearls before swine.

And when a person remains unconfessed in matters that he remembers, God does not give him his grace. That is why all those crowds gathered around him—the same crowds which, as you know and as I have told you, fill our own festivals and feast days—receive nothing from the Saint, nothing from the Mother of God, and nothing from Christ. That is why we go in as ravens and come out as ravens, and we go in as beasts and come out as lions. How much we ought not to resemble that ark of the Old Testament, which took in a raven and gave back a raven at Ararat.

Should not this ark take in ravens and send forth doves, take in wild beasts and send forth lambs? Should not a person’s nature be transformed after entering it for so many years? Yet he fasts merely outwardly, makes his confession merely outwardly, lights candles and offers incense merely outwardly—not in earnest, not taking any of it seriously. There is no change in him, no spiritual progress. And if it were possible, as I have said on another occasion, for our confessions to be recorded, you would see that we confess the same things over and over again.

What we confessed yesterday, the day before, the day before that, we go on confessing more or less the same. We are not striving toward the perfection that is the purpose and the commandment: Become holy daily. A person must be sanctified just as he cleans his body daily and keeps it clean. In exactly the same way he must keep his soul, and this effort is not made so that a person may enter into the life of the Church. That is why I repeat now for a third time that today's case of this woman and of our Christ coincides with our more general subject,

which we are speaking about, concerning churchgoing. What must a person keep in mind in order to get up in the morning and go to church? We can make a whole problem of it because we have no small change for church; the church doesn't take the big notes. Small change for church, a problem, we can turn it into a problem. Because perhaps the lady is in a panic that she doesn't have the shirt we wanted ironed, or that tie, or those socks, or that underwear. Because that is the only thing on which we hang our preparation for going to church. Will Christ have looked at whether we were wearing a clean shirt or clean underwear?

No, sir, Christ does not look at these things. Do these things move Christ? This is not to say we should go dirty, nor walk around outside dirty. That is why he gave us so many kinds of cleansers. That is why he gave us three quarters of the world's existence as water. So that man may wash himself, there is no objection to that; but where he places special weight, he places it on the purity and the preparation of the soul. Man should know where he is going and say: wretched man that I am, who have come today before my Cherubim,

before my Seraphim, before the thrones, the dominions, the powers. Where are you going to light a candle before Saint Paraskevi the Virgin, you who are a harlot and corrupt? Where are you going, you dishonorable man, and so on, into the presence of the Virgin, the Most Holy Theotokos, and the like? Did anyone ever say: my God, how long will you tolerate me in this condition? Help me, or take me out of this world so that I may be punished less, since I keep on and do not correct my life, but remain in the same condition and grow worse by the day. Therefore...

It is not possible for a man to live a single day and not sin. It is not possible. Job says that the life of man even if his life is only one day. The man who drinks lawlessness like water cannot say that he is without sin and that he has no need of Christ. That is why, when we are about to go to Church, we must approach with fear and examine ourselves: What state am I in? What am I going there to reveal? What filth of mine will I lay bare? Whom do I have there to help me and save me?

I must weep and receive consolation. This is why I go, and I must prepare as much as I can. I could not put everything right—one hundred percent—but I managed ten percent. Lord, help me put right another ten tomorrow, another ten next Sunday, and another ten the Sunday after that. Little by little, I will set things in order. After all, He knew this too, and He spoke those beautiful words: “Therefore, become perfect. ” Become perfect—you cannot do so in a fraction of a second. How are we to abandon our habits?

How are we to uproot passions that have been with us since childhood? Where will we find the strength and courage to bring to light the sins of our youth, injustices so shameful that even the sun would be ashamed to see them—things we have done in secret, without anyone ever suspecting them? Neither our wife nor our husband nor our children—no one knows them. But we know them; our conscience knows them, God knows them, and the Devil knows them. For there are three books in which a person’s sins are recorded. His conscience writes them down, always crying out to him and saying,

“It is not lawful; what you did was wrong. ” The Devil writes them down, and day and night he will press his claim: “I have him here and hold him,” he will say to Christ. “He belongs to me, and You are unjust if You do not hand him over to me. ” And our Angel—Christ—will also write them down. If you wish to erase these offenses, whether they are words, deeds, or evil thoughts, you must erase them from all three books, so that on that day you may be found free and able to journey into eternity. This is what today's soul teaches us.

So let us take care, when we are about to go to church, how we go to church, so that we may receive grace. For neither the antidoron nor Holy Communion will profit us, as long as there is no reverence and no setting things in order through repentance and confession. We will receive nothing merely from those who distribute the holy gifts. You see, one woman received grace today, while all the rest of this crowd received nothing. I am speaking about one person, Peter; I am not speaking about you who come here—some to

flatter yourselves that you are disciples of mine, and others for various other reasons, and so on. And so, while we are speaking here now, the girl has died at home. All this discussion we have had is because of the woman who held up the doctor on his way to the house. For Jairus had taken him simply as a doctor; that is how Jairus had regarded him, as a doctor. And at that same moment, behold, one comes from the house, and what does he bring? The bad news, sir, to his master, to Jairus:

'Do not trouble the teacher, do not weary him.' 'Because, my child, my child has died, the girl has died,' he says. 'While she was alive, while she was alive he could do something; now that she has died, what can he do? Do not weary this man; let him go about his business.' Our Christ, without saying a word, turns to Jairus and says, “Do not be afraid; only believe, and she will be saved. Do not listen to what these people say, do not listen to what Satan will say to you when he begins to whisper a few words and you say,

'Because of this old woman who got in the way, because this wretched old crone turned up in front of me today, and so on, now I am to lose my child,' and the rest of it. Be careful that the devil does not lay his hand on you. Here there is the providence of God. Here God is almighty. You wanted your own need to be met; he attended to another's; were you not pleased? Were you not moved all that time you watched, that a woman of twelve years—for the poor thing's affliction came out into the open, and here she said, 'I did it,

' because she was afraid he would take the healing back from her, that she had not stolen it, and she began to tremble like a shaken reed—were you not pleased, did you not forget... For a moment, you set aside the pain you felt for your child and watched what was happening here. Yes, that is how it was. So wait, then. They will come at once. You must believe, and you will be saved.

For if your faith is shaken—if this vessel called faith is cracked—you will have nowhere to receive the miracle. The miracle enters into the vessel of faith. And if many of us do not receive the miracle, it is because the vessel of our faith is too small or unclean. They set out and reach the house. The house is full of people—a great crowd, wailing and lamentation. She was the synagogue ruler’s only daughter, a young girl, twelve years old. The wedding sweets remained untouched; the dowry they had prepared remained behind— all

these false promises of the world remained behind.

especially the funeral dirges for the girl, the ones people utter, women tearing their hair, who lie and say so many things over those who have fallen asleep. Our Christ forestalls them: 'Eh, what was the matter, ' do you not see; I will not go on; but things are not as they seem. 'But she has not died.' 'What do you mean she has not died? They have already laid her out down there, she has stiffened, she has gone cold, what do you mean she has not died? She may be sleeping.'

They began to look at one another: this man, you tell yourself, is not right in the head; there is something mad about him. And when they doubted this truth of Jesus then—which we too doubt today, with the name we have given, 'first cemetery, ' 'second cemetery,' 'third cemetery, ' when it is not a graveyard but a place of repose—woe from such people! He drove everyone outside: out, out, out, out; and he kept, it says, the father of the child and the mother of the child and three of the disciples, and he takes the child by the hand and says to her, 'Arise, my girl, get up, let us go,' and they rise, and he gives her to her mother.

They did not see the raising—who did not see it? Those who doubted, those who were saying she had died, that she was dead, that she was gone. These have their successors today in those who say, 'We have lost our Katina, we have lost our George, we have lost our child,' and so on. What was your child? What was he? A screw? What was he—an object? You did not lose him.

Is there any greater blasphemy than this? Can human beings simply be lost? Is this meant for the dead? Is it not for the living? Is Christ only for the dead? Is He not also for the living? He has authority over both the dead and the living, for He is King over death. So your loved one no longer exists? “He has passed from death into life”—is that a lie? In any case, how do you expect this God to deal with you?

People do not understand the word “cemetery”—a place of sleep—and they mock it; and so they did not see the Resurrection. In the same way, all who deny the Resurrection will not see that Resurrection. But which Resurrection do I mean? Will they not be raised? They will be raised. Hell is eternal. But they will not see the joyful Resurrection, the one confessed in the words: “I look for the resurrection of the dead, and the life of the age to come. Amen.

How can you, O man, deny the Resurrection and say that your loved one is not asleep, but has died and is lost? At some point you go to Church and attend the burial service of Christ. The Epitaphios is carried in procession around the Church, and as soon as it returns, you hear the first prophecy, from the thirty-seventh chapter of Ezekiel. There Christ tells you how you will be raised: how, tomorrow, your bones will be restored to you, and then your flesh, your sinews, your skin, and your spirit, and you will become a whole human being again.

If you deny this, why do you trouble yourself to go to Church? Why do you call yourself an Orthodox Christian? Why do you say, ‘I look for the resurrection of the dead’? If you do not believe these things, how can you confess them? We might as well tear up our papers and tear apart our very selves. The grave is an honest guardian—the only guardian in which a person should place his trust. It is not the treasurer, not the dollar, not money, not gold; it is the grave. Whatever you give the grave to keep, that is what it will return to you. If you give it faith, metanoia and Holy Confession—if you give it a soul prepared,

a white dove to guard—that is what it will bring forth tomorrow at the Resurrection. But if you give it unbelief, if you give it a raven, wickedness, a lack of repentance and confession, unworthy Holy Communion, and so on, that is what it will return to you tomorrow: it will bring forth a raven. Those who believe in the Resurrection ride facing forward in the trolley; those who do not believe in the Resurrection sit looking backward. But the trolley will reach its stop all the same, and they will get off, and the police of God will arrest them. These are the things our Christ teaches us about the Church, about death,

and about the Resurrection, and there were many related points along the way. I do not know whether I managed to convey them with his power, with this subject of my Church that we were discussing; and that is exactly why I thought to say these things today to your love. So hold on to whatever you think is essential and necessary, because we know neither the hour nor the moment when we will depart from this world. One day, over there, we will meet our Christ, and he will say, 'I told you these things. Every year I left a command to my Church to keep telling them to you. But you did not pay attention as you should have;

instead you went on without preparation and without the fear of God,' 'building your life your own way and not in the way that I showed you.' This much for today as well. And God be our helper.

Όσοι μετά μαζί στις άλλες μας ομιλίες θα ενθυμίστε ότι τα θέματά μας ήσανται γύρω από το θέμα της Εκκλησίας, γενικά του Εκκλησιασμού και των καθηκόντων του ανθρώπου προκειμένου να ωφελείται από τον Εκκλησιασμό του. Έχουμε κάνει και στην περασμένη σεζόν μια σειρά ομιλιών και τώρα αυτές που κάμαμε φέτο είναι και αυτές γύρω από το ανεξάντλητο αυτό θέμα του εκκλησιασμού διότι σχεδόν όλοι μας εκκλησιαζόμεθα με τον τρόπο μας βέβαια αλλά δεν έχουμε τα αγαθά αποτελέσματα που έχει ο εκκλησιασμός Γι' αυτό επιμένω και όσο επιτρέψει ο Θεός θα επιμένω μέχρι

που να μπορέσω να δώσω και στον εαυτό μου ακόμη και εσύ μας κάτι περισσότερο, μια και τα έξοδα γίνονται εκ μέρους του Θεού. Σήμερα που βρίσκουμε μπροστά σας να μιλήσω δεν αντέχω στον πειρασμό να μην μιλήσω κάτι και από την ημέρα που έχει ένα μεγάλο μάθημα γύρω από αυτά που συζητούμε γενικότερα και εντοπισμένα Η

Εκκλησία, η Ορθόδοξος, η μόνη έχουσα πνεύμα Θεού, έχει έτσι κάνει τα πραγματά της, τα βιβλία της, τα διδαγματά της, ώστε να είναι αρκετά ο άνθρωπος προσέξει αυτά που τον διδάσκει δεν τον περιορίζει βέβαια στο να σταθεί μόνο σε αυτά τα οποία αυτή προβάλλει. Όλα ότι είναι γραμμένα και ότι έχουν περισωθεί και έχουν τοποθετηθεί στο ράφι της Εκκλησίας δια Πνεύματος Αγίου είναι κατάλληλα και αναγκαία για τον άνθρωπο. όμως έχει σταχειολογήσει και πάλι μέσα στις ημέρες αυτές του έτους ορισμένα κομμάτια από εκεί πέρα μέσα από όλων αυτών των πλούτων και τα βγάζει κατεξοχήν κατέτος στην επιφάνεια και θέλει διοντας έμφαση να διδάσσει κατεξοχήν δι'αυτόν

θέλω να πιστεύω ότι οι περισσότεροι εξημών σήμερα εκκλησιάστημεν και μίλησε ένα θέμα επάνω στο θέμα μας Δεν ξέρω αν προσέξατε, μίλησε το θέμα ενός διπλού θαύματος που έκανε ο Χριστός Επί του Ιαΐρου και μιας γυναικός εμορροούσης Είναι κλασικά θέματα αυτά της Εκκλησίας, όμως μένουνε εν πολλής θαμμένα στο περιεχόμενό τους για πολλούς από τους εκλεχτούς της Εκκλησίας Να μου επιτρέψετε λοιπόν να βγάλω αυτό στην επιφάνεια, γιατί μιλάει για το θέμα μου, αυτό το θέμα που θίγω κατά αυτά στο εκκλησιασμό Για να μπορέσει να παρακολουθήσει ο άνθρωπος γενικότερα το θέμα αυτό, πρέπει να βρει την

σειρά Αν ανοίξει τα κειμενά του θα βρει ότι ο Χριστός μας ευρέθη αντιμέτωπος αυτού του επισήμου εβραίου του αρχισυναγώγου Ιαΐρου σήμερα Ερχόμενος από ένα ταξίδι από αντίπερα, όπως θα λέγαμε, πέρασε τον Κορνηθιακό Φεριπίν και βρέθηκε από εδώ, πέρασε την Τιβεριάδα τότε και βρέθηκε από το άλλο μέρος Τον είχαν διώξει από εκεί, έφυγε διωκόμενος ο Χριστός, είναι μετά το θαύμα των Γεργεσινών, που απίλαξε έναν άνθρωπο ο οποίος είχε μία λεγεώνα δαίμονας Εισήλθε εις το πλοίο και έφυγε, τους έφυξε τα συμφέροντα, επέτρεψε οι χείροι να εισέλθουν, συγγνώμη, οι δαίμονες να εισέλθουν στους χείρους

και να πέσουν στη θάλασσα και έτσι ευθύγησαν τα συμφέροντα τους και τον έδιωξαν Πράγμα το οποίο κάνουμε και εμείς, ο Χριστός δεν τον θέλουμε όταν μαστίγει τα συμφέροντα, όταν μαστίγει το εγώ, όταν μαστίγει τη σάρκα, τις ειδονές μας, τον κόσμο μας, τον Χριστό τον κάνουμε στην άκρη και κάνουμε το δικό μας Χριστός μας είναι ο μόνος αβαρής, είναι αυτός που δεν βαρύνει κανέναν και δεν κάθεται σε κανενός την ψυχή ή τη δουλειά ή το σπίτι ή τα υπάρχοντα δια της βίας Θα πρέπει πολύ να τον παρακαλέσεις των υψηλών αυτών ξένων να μείνει μαζί, πρέπει να εκφραστείς όπως ξεφράστησαν αυτοί οι προσεμαούσεπ πορευόμενοι Μείνε με θυμών, Μείνε με θυμών, Έλα μαζί μας, Μείνε μαζί μας απόψε,

Να του αισθάνεις την ανάγκη του Χριστού, Την παρουσία του, Να μείνει μαζί, Και τότε θα δούμε αν θα μείνει, Γιατί αυτός είναι εκλεκτικός, Προσέχει πολύ, Στον ποιον θα μείνει, Ποιος τον καλεί, Και αν έχει ετοιμάσει ανάλογα, Αυτός που τον καλεί, Για να πάει και να μείνει, Εν πάση περιπτώσει, Έφυγε ο Άνθος, Έφυγε από εκεί ο Κύριος, Εισήλθε εις το πλοίο και πέρασε εις το πέρα. Ημέν τον έδιωξαν, άφησαν τη θέση κενή, την οποία κατέλαβαν η δε. Όταν στο Αποκήμερος ευγήκε στο Μουράγιο που θα λέγαμε, στο Λιμενοβραχίωνα, πώς θέλετε να το πούμε, άλλος κόσμος, πολλοίς, τον περίμενε, τον υπεδέχθησαν. Τη θέση εκείνη, εκείνων την πήρανε οι άλλοι.

Πάντοτε ο Χριστός θα έχει υπηκόρους Όσο να τον λασιμούν οι άνθρωποι, όσο να αδιαφορούν για αυτόν κλπ, πάντοτε θα έχει υπηκόρους Μέσα στον κόσμο αυτών υπήρχε και ένας ο οποίος πήγε κατόπιν υπολογισμού Αυτός όπως αποκαλύπτει ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς ήτο ένα επίσημο πρόσωπο της συναγωγής τότε ο αρχισυνάγωγος λεγόμενος Ιάιρος. Ένα ατομικό θέμα τον έφτασε μέχρι εκεί, μια οικογενειακή υπόθεση, ένα θλιβερό συμβάν, δωδεκαετής, μια μοναχοκόρη που είχε και που ήτο απέθνησκε. Σαν επίσημος άνθρωπος με θέση, με χρήματα, με περιοπή, με οντότητα κλπ. Θα είχε σύσσει πάντα λίθον της επιστήμης τότε, όμως τον είχανε

Απαγοητεύσει και πλέον απέθμισε και σκέφτηκε να καταφύγει στο Χριστό μας. Βέβαια μεταξύ Κυρίου και Ιαΐρου δεν θα υπήρχαν αγαθές φιλετικές σχέσεις, διότι ξέρετε πως πολιτεύονται οι Εβραίοι και μάλιστα οι Αρχισυνάγωγοι και οι Γραμματίσια, οι Φαρισαίοι, γενικά δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί της Εκκλησίας, της Θρησκείας, κατά του Ιησού. Και αυτός βέβαια δεν θα είχε κανένα λόγο να κατέβει και να κουράζεται να περιμένει κάποιον τον οποίον δεν τον ενίχετο διότι τον εταλάνιζε καθημερινώς όμως η ανάγκη τον έκανε να πάει και να του βάλει και μετάνια και να τον παρακαλέσει ή δυνατόν να πάει μέχρι το σπίτι του Ρωτώ εγώ τώρα τον εαυτό μου και εσείς ρωτήστε

τον εαυτό σας από σεβασμό, από αγάπη επήγε στο Χριστό, από ανάγκη επήγε στο Χριστό Εμείς, ότε πλησιάζουμε το Χριστό περισσότερα, περισσότερον, όταν έχουμε ανάγκη, όταν υπάρχει υγεία, όταν υπάρχουν χρήματα, όταν υπάρχουν εννιάτα, όταν υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας, όταν υπάρχει επιστήμη και μπορούμε δι' αυτόν να εξυπηρετηθούμε, ο Χριστός μας είναι διακοσμητικών πρόσωπων. Με ένα κεράκι τακτοποιούμεθα μαζί του Όταν όμως αυτοί μας εγκαταλείψουν για τον Α ή Β λόγο Ή δεν είναι οι θέσεις να μας βοηθήσουν

και αν θέλουν ακόμη Τότε κατά κάποιον τρόπον εξ ανάγκης κινούμενοι αναδιπλωνόμεθα και καταφεύγομεν σε Αυτόν Μια άλλη πτυχή εδώ Εάν ο Χριστός μας δεν είτο και Θεός ή το μόνον άνθρωπος Θα τον εδέχεται τον Ιάερο και θα του έλεγε ότι χωρίς καμιά συζήτηση και προσυμφωνία εγώ ελθών θεραπεύσω του Θα έθετε ο Χριστός τόσο γρήγορα και τόσο ανέξοδα και τόσο άκοπα τον εαυτό του στην υπηρεσία του άλλου και μάλιστα εχθρού του Ασφαλώς όχι, αλλά είναι Θεός βλέπετε και εσάς Θεός δεν βλέπει

όπως βλέπουν οι άνθρωποι Εμείς κινούμεθα, μπορούμε να θορυβηθούμε, μπορούμε να κινητοποιήσουμε συναγερμόν, διότι κάποιο προσωπό μας υποφέρει πάση, του συνέβη κάθε, ήρθε ένα τηλέφωνο, να τηλεγράφημα, μια ειδοποίηση και γίνεται πραγματικός συναγερμός, δυνάμεων, χρημάτων, το πάντο. Και τι είδες στην υπερησία του ανθρώπου αυτού, κάποιος συγγενής, κάποιος προσφυλές πρόσωπο, κάποιο παιδί, κάποιος δεν ξέρω ποιος είναι αυτός που μας κινητοποιεί, αυτό μπορεί να γίνει μεταξύ των ανθρώπων, αλλά όταν πρόκειται περίνωση ξένου, απομακρυσμένου, που δεν το γνωρίζουμε εμείς, καμιά φορά ενός εχθρού μας ακόμη, τότε τα πράγματα αλλάσουν, η φτάση μας είναι διαφορετική, ψυχρή κλπ.

Αλλά μπορεί να ρωτήσουμε πληροφορίες από περιέργεια ή και από κακία ακόμη για να ευχαριστηθούμε για κάτι που συνέβη εκεί Αλλά όχι όμως να θέσουμε τον εαυτό μας όπως έφθεσε ο Χριστός στην υπηρεσία εκείνου Δράτωμε λοιπόν της ευκαιρίας να πω στον εαυτό μου και εσείς τον δικό σας Έτσι όμορφα, εύκολα, άκοπα, ανεπηρίαστα θέτουμε εμείς τον εαυτό μας στην υπηρεσία του αλλού Αν πω όχι, νομίζω δεν θα πω ψέματα και αντιπροσωπεύω δυστυχώς την κατάσταση του μεγαλύτερου ποσοστού των λεγωμένων χριστιανών ανθρώπων Όχι, δεν θέτουμε την υπηρεσία μας στην υπηρεσία του άλλου και ταυτόχρονα λεγόμεθα χριστιανοί Χριστιανός, αγαπητοί μου, ξέρετε πώς ερμηνεύετε, αυτό

που είπα γρηγορότερα, χριστιανός ίσον τίθιμη στην υπηρεσία του άλλου Το πορτοφόλι μου, και για σένα μα είναι ανάγκη, οι δυνάμεις μου, και για σένα μα είναι ανάγκη, οι γνώσεις μου, και για σένα μα είναι ανάγκη, το σπίτι μου, το αυτοκινητό μου, το προσωπό μου, η οντότης μου, η προσωπικότης μου, η επίρειά μου, στην αγορά, στην εκκλησία, στο κράτος, και για σένα μα είναι ανάγκη Αυτό που αναπεί χριστιανός, ο χριστιανός που δεθέτει ακόπος και αβιάστος των εαυτών του στην υπηρεσία του άλλου δεν είναι χριστιανός και δεν πρέπει και να λέγεται χριστιανός και να γράφεται χριστιανός Ο Χριστός μας έφεσε αυτομάτως, ακοπιάστος και αβιάστος σε έναν εχθρόν του, επίσημα εχθρόν του την υπηρεσία του Εγώ του λέει, ελθόν,

θεραπεύσα, δεν τον ερώτησε που είναι το σπίτι σου, είναι ανήφορος, με τι θα πάμε εκεί, δεν ζήτησε χρήματα, αμοιβή, τίποτα, θα έρθω εγώ, οπουδήποτε κι αν είναι Και ξεκίνησε, Μα δεν είσαι κουρασμένος δάσκαλε, Δεν είσαι κακονυχτημένος, Δεν είσαι πνιγμένος από τη θάλασσα, Αν δεν είναι σοβαρά οι πόδες δεν την αφήνει να πας λίγο αργότερα, Να πας να ξεκουραστείς, να ξαμουδιάσεις λίγο κλπ, Να βρεθεί ένα ζώο να σε μεταφέρει εκεί, Ξέρω εγώ που, Τίποτα, Αυτός πρέπει να είναι, Αυτός που φέρει το όνομά του, Εάν δεν έχουμε εμείς αυτές τις ιδιότητες, Και δεν έχουμε την έφεση αυτήν την αφθόρμητον, Ότι δεν Δεν ανήκω στον εαυτόν μου, αλλά και στην ανάγκη του άλλου, γιατί θα πρέπει να γνωρίζετε, και αν δεν το έχετε διαβάσει, θα το έχετε ακούσει, αν

προσέξετε ποτέ, είναι από τους Ρωμαίους μια επιστολή, η οποία λέγει ότι ο Χριστός δεν ήρεσε, λέει, στον εαυτόν του, οι ονειδισμοί των ονειδιζών των επέπεσων επαυτών, ήταν όμορφα εκεί επάνω που ήτανε, τι ήθελε να έρθει να γίνει άνθρωπος, δεν περνούσε καλά με τον πατέρα του, δεν ήταν καλά στον ουρανό, δεν ήταν καλά μες τη δόξα του, Τι ήθελε να γίνει εδώ και να πάρει τα βάσανά και τις βλήψεις και τις αμαρτίες του κόσμου Από αγάπη όμως το έκανε και άφησε υπογραμμών υπολιμπάνων τη σύγχνηση αυτού περιπατήσων Κοίταξε ότι έκανα εγώ, κοίταξε ότι δίδαξα εγώ, κοίταξε πως συμπεριφέρθηκα εγώ Να συμπεριφέρθησαι εσύ άνθρωπε, αν θέλεις να φέρεις επαξίως το όνομα μου Και εντούτη συλλαμβανόμεθα πολύ, όχι Αν κάποιος, επαναλαμβάνω δικό μας, μπορεί κάπως να συγκινηθούμε, αν κάτι τίπαρα έξω, δεν συγκινούμεθα εμείς

Κατά συνέπεια είμαι θα σκληρή ακόμη, δεν έχουμε προβιβαστεί στο χριστιανισμό όσο πρέπει Εν πάση περιπτώσει προχωρώ, ξεκινάει ο Χριστός μέσα σε πολλοί κόσμο, σε ένα ανώνυμο πλήθος, ετερώνυμο εκεί σε σκέψεις και διαθέσεις Προχωρεί οδηγούμενος μπροστά ο αέρος και πίσω αυτός Αλλά στο δρόμο που πήγαιναν κάποιος συμβάν διέκοψε Τι ήταν το συμβάν μια διαμαρτυρία του Χριστού μας Ποιος σύγκησε πάνω μου, τι είσαι ο αψαμενός μου που εφάνηκε τόσο αστείο στον Πέτρο Ο οποίος εστάθηκε και του λέει, τι είναι αυτά που λέει που λέει δάσκαλε Εδώ λέει σε

συζλίβουν, εδώ ντουνιάς κόσμος, κύματα σε πατούν, κύματα σε σπρώχνουν και πατάς και λες ποιος ήγγισε πάνω στους, ο αψαμενός μου, εδώ το μεγάλο θέμα Κόσμος αυτός ο οποίος ήταν γύρω από το Χριστό ήτανε, είπα γρηγορότερα, ετερόνυμο σε αισθήματα, άλλοι πηγαίνανε πονηριώντες να τον συλλάβουν από λόγων και να τον κατηγορήσουν στους γραμματίστους του Φαρισαίου εκδηλώσεις οποίες έχουν σημειώσει οι Ευαγγελιστές σε πολλά μέρη Άλλοι επήγαιναν από γνωμοσύνη κοντά του διότι τους είχε θεραπεύσει γρηγορότερα ή ατομικός αυτούς ή πρόσωπα προσφυλίδη κάτους Άλλοι επήγαιναν εκείνη την ώρα για να τον πλησιάσουν για να πάρουν κάτι Άλλοι επήγαιναν από περιέργεια, άλλοι άλλα διάφοροι τελείως, κόσμος πάει πάμε προς τα κάτους Διάφορος κόσμος και

τότε αυτή συνέφετον την εικόνα των ανθρώπων κοντά στον Χριστό και σήμερα δυστυχώς το ίδιο συμβαίνει Μη βλέπετε ποσότητα, ποιότης δεν υπάρχει αγαπητοί μου στον Χριστιανισμό, μπορεί να βλέπετε χιλιάδες ανθρώπους τα βράδια των παθών, έξω στην Ανάσταση, έξω την ημέρα των φώτων, ή σε άλλες εκδηλώσεις, χιλιάδες ανθρώπους Ποσότητα, ναι, να συγκινούνται οι άνθρωποι, που και αυτό είναι κάτι, δεν θέλω να πω δεν είναι κάτι, αλλά ποιότης όχι όμως Αυτό που συνέβη σήμερα, συνέβαινε, συμβαίνει και δυστυχώς θα

συμβαίνει, εάν δεν προσέξουμε αυτά τα οποία επικολούθησαν και ο Χριστός εκήρυξε Διαμαρτύρεται, επαναλαμβάνω, ο Ιησούς και λέγει, της ο αψαμενός μου Ήψα το μου της Πέτρε και έγνον δύναμην εξελθούσαν άπε μου. Γι' αυτόν θέλω να πω. Δεν λέγω για σένα. Δεν λέγω για τους υπολείπους των Ιωάννη, των Ματσαίων, των Ιούδα, τους άλλους. Δεν λέγω για τους ανθρώπους, τους άλλους που έρχονται χωρίς να ξέρουν γιατί έρχονται κοντά μου. Δεν ομιλώ για όλων αυτών των συμφερτών ο οποίος έρχεται και δεν ξέρει ποιος είμαι και δεν μου ζητάει ή δεν έρχεται ετοιμασμένος για να λάβει από μένα. Ομιλώ για έναν που ίγγισε επάνω

μου από υπολογισμούν και εγώ έγνον δύναμην εξελθούσαν απ' εμού Εδώ είναι το κέντρο του βάρους όλης της υποθέσεως της σημερινής διδασκαλίας της Εκκλησίας

Σήμερα οι περισσότεροι από εμάς εκκλησιάσανε, ερωτήσατε τον Χριστό, αυτό, δηλαδή θα πει κανείς Χριστέ μου, με κατάλαβες σήμερα που ήρθα εδώ στην Εκκλησία, με κατάλαβες που άναψα το κερί μου, με αισθάνθεις που έφερα το προσφορό μου, σε παρακαλώ πες μου, Παναγία μου με είδες σήμερα που ήρθα εδώ, Άγιέ μου που σε μνήνεται η Αγία σου Εκκλησία στο όνομά σου, τι μου είμαι ο Ιωάννη, ξέρω εγώ, Άγι μου Ανδρέα κλπ, με κατάλαβες που ήρθα εδώ, ένιωσες δύναμη να εξελθούσα από σένα να έρθεις εμένα. Αν πω ότι ίσως απαντήσουν ότι ούτε καν σας εκαταλάβαμε καθόλου,

δεν θα είμαι μακριά της πραγματικότητας Μα εκκλησιάστηκα και δεν πήρα τίποτα, ναι, εκκλησιάστησε δεν πήρες τίποτα Όπως δεν πήρανε και όλοι αυτοί οι οποίοι ήσαν γύρω από τον Ιησού και ίσως ακουμπούσανε περισσότερο απάνω στον Χριστό Γιατί άλλοι διαχειρίζονται τα της Εκκλησίας, ακουμπούνε απάνω στον Χριστό Ο κλήρος διαχειρίζεται και ενεργεί τα της Εκκλησίας, ακουμπάει απάνω στον Χριστό Οι Επίτροποι διαχειρίζονται τα οικονομικά, την καλεστησία της Εκκλησίας και τα υπόλοιπα Ακουμπούνε επάνω στο σώμα του Χριστού, στον οίκο του Χριστού Οι ψάλλονται, ψάλλον και λοιπά, ο Ιεροκήρυξ, ο Μιλή και λοιπά Και εντούτοις, ίσως να μην κατάλαβε τίποτα ο Χριστός σήμερα που εκκλησιάστηνε Γιατί

τώρα? Για τον λόγο που είπα, ότι δεν επλησιάσαμε και δεν πλησιάζουμε γενικά από υπολογισμό Πηγαίνουμε κοντά στον Χριστό, πηγαίνουμε στην Εκκλησία Του, αλλά δεν πηγαίνουμε από υπολογισμό όπως πήγε η γυναικούλα αυτή Από όλους λοιπόν οι οποίοι πήγαν κοντά στον Χριστό, μόνον αυτή επήγε από υπολογισμόν Αυτή εσχέθη προς ποιον πάει και ο σεβασμός της Ήτο τόσος αδιαφόρος αν αναγκάστηκε να παρασπονδήσει σε ένα σημείο Ο νόμος, η εντολή του Θεού Ήτο όταν η γυναίκα έχει αίμα να μην πλησιάζει το Θείο Αυτή δώδεκα χρόνια είχε αίμα και εκεί την ώρα

Ήτο πάει υπό την επίρρεια αίματος Αν είχαν μείνει στα γονίδια ακόμη αίματος, επίτα από τον φόρο των δωδεκαετή που πλήρωσε σε αίμα και σε χρήμα και εκείνη τη στιγμή ήτω υπό την επίρρεια του αίματος. Αυτό το πρόσωπο το οποίο κυκλοφορεί, αυτός ο Κύριος, αυτό το παλικαράκι, αυτό δεν ξέρω πώς, τον έπιανε στο μυαλό τους, γιατί για Θεό δεν τον έπιανε, για κάποιον άγιον άνθρωπο τον έβλεπε. Οι άνθρωποι του Θεού, αλλά για Θεό δεν τον έβλεπε, έβλεπε ότι είναι Άγιο πρόσωπο, κάνει θαύματα, άκουγε κλπ. Μπροστά λοιπόν στην ανάγκη της θυμένη πλέον πτωχιά και από αίμα πτωχιά έπρεπε να πάει. Δεν μπορούσε να γίνει έλεος, αλλά δεν ήθελε και να τον μολύνει, διότι δεν είναι τόση

θέση να πάει ή το ακάθατο. Θα μπορούσε μια άλλη ώρα να πάει να τον συναντήσει. και σκέφτηκε αυτό το πράγμα να μπει μέσα στον κόσμο αυτών και αυτοί και αλλού θα τις πρόξουνε και αλλού θα πατήσει και αλλού θα παίζει και αλλού θα σηκωθεί μήπως στάσει σε μια στιγμή κοντά του σε κατάλληλη θέση και στάσει που να εγγύσει απλώς στην άκρη του κρασπέδου του Όχι απάνω του ελεύθερα, Στην άχρη του κρασπέδου του Να μην τον μολύνει οι δυνατών, Ταυτόχρονα όμως να γίνει καλά Πίστευε ότι και λίγο αν αγγίσει επάνω του, Ότι κάτι θα γίνει και για αυτή, Διότι όλες οι πόρτες οι άλλες, Είχαν κλείσει για αυτή

Αυτός λοιπόν ο υπολογισμός, Την αξιοποίησε στα μάτια του Χριστού, Και στη μόνη που επέτρεψε να εξέλθει χάρης από πάνω του ο ή το αυτή. Γι' αυτό λέει, Ήψατόμου της κάποιος ακούμπησε επάνω μου που εύνον δύναμην εξελθούσαν εξ αυτού. Πάρε ένα ξύλο και βάλτος την πρίζα του ρεύματος. Τίποτα δεν συμβαίνει. Πάρε ένα σύρμα και βάλτος την πρίζα του ρεύματος. Επιτέρνος, η ηλεκτρική θα γίνει. Άρα για να πάρεις πρέπει να είσαι ο ανάλογος. Δεν μεταδίδει το θείο στον καθέναν.

Όταν ο καθένας δεν γίνει ανάλογος, δεν γίνει δεκτικός, δεν φροντίζει να μεταβληθεί σε ένα ο αγωγόν, σε ένα πράγμα, σε έναν αγωγόν που να μπορεί να πάρει από εκεί Περισσότερο από εμάς, εκεί και ως έτησε, αδιαφορώντας για την εντολή του Θεού το πώς θα τον πλησιάσουμε, ερχόμεθα στην Εκκλησία Εκκλησίαζόμε και με δώρα Πολάκης και με ταψί με μνημόσυνο Πολάκης να προσευχηθούμε στο Θεό με κεριά, με λιβάνια κλπ, με δραχμές αλλά χωρίς καμιά προετοιμασία και χωρίς υπολογισμό σε ποιον πηγαίνουμε διότι μπορείς να γελάσεις τους πάντας

έρχεται η κόρη ατιμασμένη και διεφθαρμένη και παρουσιάζει μπροστά στη μητέρα της Υποκρίτρια 100% και η μητέρα νομίζει ότι έχει τη μεγαλύτερα παρθένο του κόσμου Το ίδιο κάνει και ο γιος και ξεγελάει τη μητέρα και τον πατέρα Το ίδιο κάνει και η σύζυγος η Μπιχαλής και ξεγελάει και τον σύζυγον και τους άλλους Το ίδιο κάνει και ο σύζυγος ο Μηχός και ξεγελάει τους πάντων Αλλά το Χριστό μπορείς να το ξεγελάσεις Ξεγελάς εμένα, ξεγελάς τον άντρα, τη γυναίκα, τον σύζυγον, τον σύζυγον, τον πατέρα Την μητέρα, τον αδελφό, την αδελφή, ξεγελάς στην αστυνομία, ξεγελάς τον Ασάγγελία, ξεγελάς αυτόν τον πνευματικό ακόμη και του υποκλέβεις την ευχή να πάει να κοινωνήσει Το Θεό

όμως δεν τον ξεγελάς, ο Θεός εξέρει ποιος είσαι σήμερα και ποιος θα είσαι αύριο Κατά συνέπεια θα πρέπει να έχεις πλήρη συνείδηση σε ποιον πλησιάζεις Διότι αν δεν πλησιάζεις σε κατάσταση τέτοια που θέλει αυτόν που τον πλησιάζεις και έχει την δύναμη να σε βοηθήσει και να σαγιάσει, δεν θα πάρεις τίποτα Εδώ θέλω να πω ότι το θέμα αυτό που συζητούσαμε όλων αυτών των καιρών έρχεται σε πλήρη έτσι επαφή με αυτά τα οποία σήμερα η Εκκλησία δίδαξε Ο Χρυσόστομος λέγει σε ένα του λόγο, Εις τον Ναόν εισήλθες,

Εαυτόν άξιον ομολόγησας, Δηλαδή εσκέφτηκες, εξήτασες και βρήκες τον Εαυτόν σου άξιον να εισέλθεις τον Ναόν του Θεού, Βέβαιος ότι εις τον Ναόν που θα εισέλθεις, Θα συναντήσεις τον Κύριον τον Ναού στην πόρτα, Δεν θα συναντήσεις τους επιτρόπους, Πρώτον, όπως είπα γρηγορότερα, δεν θα συναντήσεις τους Ψάλτας, ούτε τον Ιεροκύρικα, ούτε τον Ιερέα ή τον Αρχιερέα Θα συναντήσεις τον Κύριον του Ναού που είναι ο Χριστός, ο οποίος γνωρίζει όλη την κατάσταση Και

κατά συνέπεια δεν μπορεί να τον ξεγελάσεις για να πάρεις εκεί που δεν δικαιούσε ούτε ετοίμασες να πάρεις Γείεται λέει το μνημόσυνο του Θείου Μεθαύριο, λοιπόν πρέπει να πάμε για να παρεξηθούμε αν δεν πάμε Και πώς θα πάμε, τι θα κάνεις στο μημό σου όπου θα πας, γιατί σε καλούνε, για να δείξεις τα μαύρα σου, ή για να πεις τα ψέματά σου, Θεός χωρέστον, ποιος θεός αυτόν που δεν πιστεύεις, ποιος θεός θα τον χωρέσει, τι θα ωφελήσεις εκεί που θα πας, τι θα ωφεληθούν αυτοί από σένα που σε καλέσαν, πως τον δεν έχεις καμιά σέση με τον Χριστό, και δεν μπορεί να τον επηρεάσει τον Χριστό Η εντολή δεν είναι να έρθεις ή

να ενώσεις με θυμόν τας προς τον ύψη των δεήσεις, να παρακαλέσουμε για αυτόν τον άνθρωπο που τον έχει ο Χριστός στο χέρι του, φόσον εσύ δεν έχεις καμία ανετοιμασία Από τον πεζαχτά, από την αγορά, έρχεσαι το μεθαύριο, ρωτάς αν έχεις πουκάμιστο πλυμένο και σιδερωμένο, ρωτάς αν το κουστούμι σου είναι σιδερωμένο και αν υπάρχει μαύρη γραβάτα και τι έγινε με αυτά, αυτά είναι ικανά να σε παρουσιάσουν και να εκδιάσουν τον Χριστό, όχι, εδώ είναι το θέμα, ο Χριστός συγκινείται από τον άνθρωπο που συγκινείται, οι πατέρες έχουν τρεις λέξεις, ακοή αντί ακοής, θα ακούσεις για να σ' ακούσω,

θα ετοιμάσεις για να σου δώσω, θα λογαριάσεις για να με συγκινήσεις, Δεν ενδιαφέρεται για την ποσότητα ο Θεός, αλλά για την ποιότητα και ποιότης χριστιανισμού δεν υπάρχει σήμερα και είναι ανάγκη εφόσον η μακροθυμία του και η Χριστότης του μας περιμένει και τα μέσα υπάρχουν δωρεάνοι στην εκκλησία του να χρησιμοποιηθούν, να αξιοποιηθούν οι άνθρωποι ώστε η ποσότης να γίνει και ποιότης. Δεν μπορούμε βέβαια εμείς αυτά να τα καταλάβουμε και οι άνθρωποι οι οποίοι από το ένα μέρος θρηστεύουμε και από το άλλο μέρος ζούμε και κατά κόσμο, δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι ο Χριστός δεν έχει σχέση μαζί μας Αδιαφόρος εμείς αν έχουμε σχέση με τον Χριστό, ο Χριστός δεν έχει σχέση μαζί μας και

το Χριστός θέλει ακέραιον τον άνθρωπο Μοιράζεσαι τον άντρα σου κυρά μου, δεν τον μοιράζεσαι, μοιράζεσαι τη μνηστή σου κύριε, δεν την μοιράζεσαι Πώς μοιράζεις το Χριστό με τον κόσμο, μα να μην ψυχαγωγηθώ και λιγάκι, ξέρεις τι είπα να πει ψυχαγωγία, ξέρεις πως ερμηνεύεται στα εκκλησιαστικά πράγματα η λεγωμένη ψυχαγωγία των ανθρώπων, ψυχοκτονία, το λέγω εγώ άμα δεν το έχεις ξέρεις, ψυχαγωγία ερμηνεύεται ψυχοκτονία, δεν έχει ανάγκη από ψυχαγωγία κοσμική ή ψυχή,

γι' αυτό και δεν θεραπεύεται, γι' αυτό και δεν Αν ικανοποιείται και κάθε ημέρα επινοήσεις σατανικές καινούργιες έχονται για να ικανοποιήσουν τον άνθρωπο, νέος σχεδιοκτενισματος, νέος σχεδιοντισίματος, νέες εφευρέσεις καρυκευμάτων, φαγητών κλπ, νέες εφευρέσεις χωρών, νέες εκδηλώσεις σαρκικών αμαρτιών κλπ. και ο κόσμος, ο αμαρτωλός, εξακολουθεί να είναι ανικανοποίητος, μόνο ο χριστιανός είναι ικανοποιημένος, μη έχονται σαν άγγιν όν αυτών των σατανικών επινοήσεων του κόσμου και του σατανά. Έτσι είναι. Και ο Χριστός λοιπόν κοιτάζει τον άνθρωπο, ποιος είναι αυτός ο Κύριος που μπαίνει μέσα, ποιος είναι αυτός που βάζει την λαμπάδα σαν τον πόη του, ποιος είναι αυτός που κάνει αυτό το άλλο και κανονίζει αν πρέπει να δώσει τη χάρη του.

Δεν δίδει λοιπόν τη χάρη του και πολλοί εισερχόμεθα στην Εκκλησία, αλλά η Εκκλησία δεν συγκινείται, διότι δεν έγινε η ετοιμασία από τον καθέναν μας πηγαίνοντας στην Εκκλησία, πηγαίνοντας εκεί που θα συναντήσουμε τον πρώτον που θα συναντήσουμε μόλις μπει στην πόρτα και κοιτάξεις το βάθος στην Αγία Τράπεζα, πρέπει να βλέπεις το θρόνο του Χριστού και των Χριστών καθήμενων επ' αυτού. Πού πηγαίνεις ταλέπορε άνθρωπε με το κοστομάκι της βρωμιάς της ψυχής σου, χωρίς μετάνοια, χωρίς εξομολόγηση, χωρίς τακτοποίηση των αμαρτιών σου, χωρίς απόδοση των αδικημένων, χωρίς τακτοποίηση των πονηρών εργασιών σου που έχεις κάνει στο βίον του, πού πηγαίνεις, ποιο να συγκινήσεις και αυτό σας λέγω ότι πολύ συμπίπτη η σημερινή Ευαγγελική περικοπή με το θέμα

μας, αυτό λέγω δεν ήρθε εξάσου τον πειρασμό να μην το συζητούσαμε αυτό το θέμα σήμερα ρωτάτε λοιπόν και εσείς τον εαυτό σας, Χριστέ μου με κατάλαβες που ήρθα σήμερα, γυναικούλα αυτή εσκέφθηκε σε ποιον θα πάει Το να το προσέξουν δε δράτο με τις ευκαιρίες και σήμερα οι γυναίκες οι οποίες βρίσκονται πολλές φορές στη ζωή τους αυτών των πειρασμών να μην πρέπει να εκκλησιαστούν ακόμη, δεν πρέπει να εκκλησιαστούν σε αυτήν την κατάσταση του αίματος, δεν πρέπει να ανάψουν το καντήλι τους, δεν πρέπει να ασφαστούν την εικόνα, δεν πρέπει να φιλήσουν το χέρι του ιερέως Ο Άγιος Νεκτάριος, ο οποίος είχε πνεύμα διακρίσεως, όταν έβλεπε γυναίκα, η οποία προσεφέρετο από ευσέδεια και εναγνία διατελούσα για τα κατά εαυτής και προσφέρετο

να του φυλίσει το χέρι, δεν της έδινε το χέρι, επιδεικτικά το έβαζε πίσω του το χέρι, σαν να της υπενθύμιζε και να της έλεγε Πρόσεξε παιδί μου, όχι γιατί είναι χέρι δικό μου, αλλά γιατί είμαι εικόν του Χριστού, είμαι αρχιερεύς, είμαι ιεροσύνη, πρόσεξε Και δυστυχώς έχουν ισοποιηθεί σήμερα αυτά από όλους και πολλές που έχουν ερωτήσει το πνευματικό τους, ο πνευματικός τους έχει δώσει άδεια να εισέρχονται στην εκκλησία Ή να μένουν στον Άρθικα πίσω κλπ. Λάθος βασικό. Δεν έχει προσέξει ο πνευματικός ότι απαγορεύεται αυτό και η Εκκλησία δεν μοιράζεται. Η Εκκλησία ολόκληρος είναι, δεν είναι μόνον ιερό. Υπάρχει εκεί ο Χριστός και το Πνεύμα του Άγιον ή κυρίως ναός.

Ολόκληρος η Εκκλησία είναι ναός πνεύματος Αγίου. Πρέπει ο άνθρωπος στις ημέρες αυτές να προσέχει. Γάμος γίνεται, αδιαφορεί η κυρία ή η δεσποινής για να πάει στο γάμο και προσέρχεται στην Εκκλησία Δ' αυτοί θα γίνονται και ακάθαρτος προσέρχεται στην Εκκλησία Είναι αμαρτίες αυτές, είναι βεβηλώσεις αυτές, είναι ασέβειες αυτές και δεν έλκουν την χάρη του Θεού Και ο Θεός δένει διευλογία στους ανθρώπους που ασεβούν κατά τέτοια έννοια Η γυναίκα λοιπόν λέγω αυτή το υπελόγησε και ο Χριστός το εξετήμησε και την ευώθησε και της το έδωσε Ούτε εμείς, ούτε οι ειδικοί μας πολλές φορές είμαι θα η στέση να πάμε στην Εκκλησία Και όταν ο άνθρωπος είναι αμετανόητος και ανεξομολόγητος δεν μπορεί να εισέλθει στην

Εκκλησία Είναι περιττώσεις στην Εκκλησία, θα περάσει πρώτα από το Λουτήρα, θα πάει να μετανοήσει, να εξομολογηθεί και να τακτοποιήσει τις δοσοληψίες με τους ανθρώπους τους συνανθρώπους του και τότε θα έρθει να προσφέρει το δώρο του ή να προσφέρει την προσευχή του, που και αυτή είναι ένα δώρο. Πόσα ετοιμασία δεν γίνεται εκ μέρους των ανθρώπων, προκειμένου να βγουν στην αγορά να ψωνίσουν, προκειμένου να βγεις τη λαϊκή να ψωνίσεις, τι κάνεις, πώς ενεργείς άνθρωπε, σκέπτεσαι αμέσως γράφεις ένα χαρτάκι τι θέλεις, να αγοράσεις, άνθρωποι σε ξεχνάς και κατά αναλογίαν των πραγμάτων που θα πάρεις, των στερεών ή των ρευστών θα

πάρεις και τα αναλογαδοχεία, θα πάρεις τα δίκτυα σου, θα πάρεις τις τσάντες σου για να πάρεις τα στερεά, θα πάρεις όμως και ένα γαλόνι, ένα μπιτόνι, μια μπουκάλα, κάτι τι άλλο για να πάρεις τα ρευστά. Θα τα πλύνεις τα δοχεία που θα πάρεις τα ρευστά, θα τα κουνήσεις, θα τα κοιτάξεις το φως, θα τα οσφριστείς, μπαρεις λάδι και το βάλεις μέσα και σου βρωμήσεις, σου χαλάσεις και καλώς κάνεις. Και βγαίνεις για να ψωνίσεις. Ερχόμενος στην εκκλησία ασφαλώς έρχεσαι να πάρεις. Τι ετοιμασία κάνεις για το θέμα αυτό,

Τα υλικά, για το υλικό σώμα, Θα τα βάλεις στα υλικά αυτά σκευή, Τα πνευματικά της Εκκλησίας, Για το πνευματικό σου κόσμο, Την ψυχή, Που θα τα βάλεις, Είναι η ψυχή το δοχείο, Σας μεταφέρω στη σκηνή της Αμαρίτιδος, Δώσμη λέει το ίδωρο αυτό το ζώο, Κύριε λέει δάσκαλε ξέρω ο Ραβή ποιος είσαι, Ή να μην έρχομαι εδώ κοπιάζω και αντλώ, Πήγαινε λέει να φωνάξεις τον άντρα σου, Τι δουλειά έχει ο Άντρας μου, τώρα τον φέρω εδώ πέρα, δεν έχω λέει άντρα, πέντε γαράντρα σέσες, ποιον έχεις ούκια στη Σουανίρ, ο έκτος είναι αυτός, με αυτόν έχεις λερώσει το δοχείο,

στο οποίο θα σου βάλω εγώ το αθάνατο νερό, για το νερό το υλικό έφερες το σταμνί σου, καλώς έκανες, και θα το πλύνεις και θα βγάλεις νερό να το βάλεις μέσα να πας στο σπίτι σου, καλώς θα κάνεις, εμένα μου ζητάς το ίδωρ το ζώνο, το ζώνο ίδωρ θα μπει στην ψυχή σου, ψυχή σου είναι ακάθ Αυτό το δοχείο έχεις, πνευματικό ίδρο το δικό μου μπαίνει στην πνευματική ψυχή τη δικιά σου, αυτή την ψυχή την έχεις βρωμήσει με τον ήδη άντρα ο οποίος δεν είναι νόμιμος αν ήρσου, είναι πόρνος σου, είναι μοιχός σου, είναι διαφθορέψου, αν ήρσου δεν είναι τίμιος και ηθικός δοσμένον από τον Θεό. Άρα υπάρχουν δοχεία πνευματικά για το πνευματικό είδο και υπάρχουν και υλικά δοχεία που χωρούν μέσα τα υλικά

πράγματα για το σώμα Και όπως ο άνθρωπος ενδιαφέρεται για την περιποίηση του σώματος και την τακτοποίηση του σώματος και παίρνει όλα τα μέτρα και καλώς κάνει Ούτε να βρωμήσει πρέπει ο άνθρωπος και να τραφεί καλά και όλα αυτά τα πράγματα είναι ευλογία του Θεού και δοσμένα αγαθά από τον Θεό για το σώμα όμως θα πρέπει να γίνεται και η ανάλογος ετοιμασία για την ψυχή και δεν γίνεται καμιά ετοιμασία για την ψυχή άνθρωποι που λένε ότι θρησκεύουν 50, 60, 40, 30 χρόνια έρχονται με το ίδιο βρώμικο ρούχο της ψυχής και ουδέ ποτέ έλαβαν έξω κι αν κοινώνεις ανακόν από το ένα μέρος με τη λαβίδα λαμβάνουν από τον ιερέα ή τον αρχιερέα την θείαν κοινωνία και από το άλλο μέρος ο Άγγελος ξαναπαίρνει από εκεί και ξανα τη βάζει μέσα στο Άγιο Ποτήριο.

Και νομίζει αυτός ότι έφυγε κοινωνημένος και νομίζει αυτός ότι έφυγε Άγιος και δεν έφυγε Άγιος διότι η εντολή είναι μη δότε τα Άγια της Τησί και τους Μαργαρίτας ενώπιον του Τουρχήρων μην τους βάλετε. Και όταν ο άνθρωπος μένει ανεξομολόγητος σε θέματα τα οποία ενθυμείται ο Θεός δεν τη δεί τη χάρη του. Γι' αυτό, επίτα από τόσους κόσμους που ήταν γύρω του, που όπως ξέρετε, αυτά συνθέτουν άλλωστε και τα δικά μας τα πανηγύρια και τις εορτές όπως σας είπα, δεν παίρνουν τίποτα από τον Άγιο, τίποτα από την Παναγία, τίποτα από τον Χριστό. Γι' αυτό και εισερχόμεθα κόρακες και εξερχόμεθα κόρακες και εισερχόμεθα θηρία και εξερχόμεθα λιοντάρια Πόσον έπρεπε να μην ομοιάζουμε εμείς της κυβωτού εκείνης της Παλαιάς Διαθήκης η οποία παραγράβε κόρακας και απέδωσε κόρακας

στο Αραράτ Δεν έπρεπε η κυβωτός αυτή να παραλαμβάνει κόρακας και να αποδίδει περιστεράς, να παραλαμβάνει θηρία και να αποδίδει αμνούς να αλλάζει η φύση του ανθρώπου, όταν ο άνθρωπος εισχεύει τόσα χρόνια, και τυπικώς νηστεύει, και τυπικώς εξομολογείται, και τυπικώς αναβικαιριά και δίδει λιβάνια, όχι ουσιαστικώς, το λαμβάνει σοβαρός υπόψη, δεν έχει καμία αλλαγή και καμιά προκοπή, και αν ήταν δυνατόν, όπως έχω πει κάποια άλλη φορά, να μαγνητοφωνούνται οι εξομολογήσεις μας, θα βλέπετε ότι τα ίδια και τα ίδια. Αυτά που εξομολογήθημε χθες, προχθές, την άλλη, την προτεραιά, αυτά εξακολουθούμε περίπου να εξομολογούμεθα Δεν τίνουμε προς την τελειότητα που ο σκοπός και η εντολή είναι Άγιοι γίνεστε καθημερινώς Ο

άνθρωπος πρέπει να αγιάζεται όπως καθαρίζει το σώμα του καθημερινώς και το διατηρεί καθαρό Έτσι ακριβώς πρέπει να διατηρεί και την ψυχή του και δεν γίνεται αυτή η προσπάθεια προκειμένου ο άνθρωπος να εκκλησιαστεί Γι' αυτό επαναλαμβάνω διατρίτην ήδη φοράν ότι συμπίπτει η σημερινή υπόθεση αυτής της γυναικός και του Χριστού μας με τη δικιά μας υπόθεση τη γενικότερη που μιλούμε περί εκκλησιασμού Τι πρέπει να έχει υπόψη του ο άνθρωπος για να σκοθεί το πρωί να πάει στην εκκλησία Εμείς πρόβλημα μπορούμε να δημιουργήσουμε γιατί δεν έχουμε ψηλά για την εκκλησία Για τα χοντρά δεν τα περνάει η εκκλησία Ψηλά για την εκκλησία, πρόβλημα, πρόβλημα μπορούμε να δημιουργήσουμε Διότι τυχόν πνιγμένη η κυρία δεν έχει το πουκάμισο που θέλαμε

σιδερωμένο Ή τη γραβάτα εκείνη ή τις κάλσες εκείνες ή τα εσώροχα εκείνα Γιατί σε Εκείνο μόνον κρεμάμε την ετοιμασία μας για να πάμε στην Εκκλησία Χριστός θα είδε αν φορούσαμε καθαρό πουκάμισο ή καθαρά εισόρουχα Αυτό δεν κυρίε ο Χριστός, δεν κοιτάζει αυτά ο Χριστός Τον συγκινούνε αυτά το Χριστό Δεν λέει να πάμε βρώμικοι, ούτε έξω να κυκλοφορήσουμε βρώμικοι Γι' αυτό μας έδωσε τόσα είδη απορυπαντικών Γι' αυτό μας έδωσε τα τρία τέταρτα της υπάρξεως του κόσμου νερό Να πλένετε ο άνθρωπος, δεν έχει κανέναν λόγο, αλλά όμως, εκεί που στέκει ιδιαιτέρως, στέκει στην καθαρότητα και στην τυμασία της ψυχής Να γνωρίζει ο άνθρωπος που πάει και να λέει, ο ταλέπορος άνθρωπος εγώ, που ήρθα σήμερα, μπροστά στα χερουβή μου, μπροστά στα σεραφή μου, μπροστά στους θρόνους, κυριότητες της δυνάμεις Πού πας και ανάβεις κερί στην Αγία και Παρθένο

Παρασκευή, πόρνη και διεφθαρμένη, Πού πηγαίνεις άτιμε άνθρωπε κλπ, Μέσα στην Παρθένο την Παναγία και τα τεάφτα, Γύρθε ποτέ κανένα πει, Θεέ μου μέχρι πότε θα με ανέχεσαι σε αυτή την κατάσταση, Βόχησέ με ή πάρε με από τον κόσμο τούτο να κολλαστώ λιγότερο, Εφόσον εξακολουθώ και δεν διορθώνω τη ζωή μου, Αλλά παραμένω στη ία κατάσταση και χειροτερεύω καθημερινόν, Διό Δεν είναι δυνατόν ο άνθρωπος να ζήσει η μέρα και να μην αμαρτήσει. Δεν είναι δυνατόν. Ο Ιώβ λέγει η ζωή του ανθρώπου έστω κι αν είναι μίαν ημέρα. Ο άνθρωπος ο οποίος πίνει την ανομία όσο το είδωρο δεν μπορεί να λέει ότι είναι αναμάρτος και ότι δεν έχει την ανάγκη του Χριστού. Γι' αυτό πρέπει να φοβούμεθα όταν πρόκειται να πάμε στην Εκκλησία, σε τι κατάσταση

είμαι θα, να ελεγχώμεθα, τι θα πάνε να δείξουμε, τι βρώμα μας θα δείξουμε, ποιοι έχουμε εκεί να βοηθώ, να σωθώ, πρέπει να κλάψω, να παρηγορηθώ, αυτός είναι ο λόγος μου και να ετοιμάσω ό,τι μπορώ, δεν μπορέσα 100% να φτιάξω, έφτιαξα 10 κύριε, βοήθησέ με αύριο να φτιάξω άλλα 10, την άλλη Κυριακή άλλα 10, την άλλη άλλα 10, Σιγά σιγά να τακτοποιήσω, Άλλωστε και αυτός το ξερε και έχει πει εκείνο το ωραίο, γίνεστε ούν τέλειοι, γίνεστε, δεν μπορεί να γίνεις μέσα σε κλάσμα δευτερολέπτου, πού να αφήσουμε συνήθειες, πού να αφήσουμε και να ξεριζώσουμε πάθη παιδικά, πού να πάρουμε τη δύναμη και το θάρρος, να βγάλουμε στην επιφάνεια αμαρτίες νεανικές, αδικίες που ντρέπεται και αυτός ο ήλιος να τις δει, τις οποίες έχουμε κάνει κρυφά και δεν τις έχουν πιζέρει κανένας.

Ούτε η γυναίκα μας, ούτε ο άντρας μας, ούτε τα παιδιά μας, ούτε κανένας, και τις ξέρουμε εμείς, οι συνείδησσεις μας, ο Θεός και ο Διάβολος, διότι είναι τρία βιβλία που γράφουν όταν ο άνθρωπος αμαρτάνει, γράφει η συνείδησή του, η οποία πάντοτε του φωνάζει και του λέγει, ούτε έξεστη, αυτό που έκανες δεν είναι σωστό, γράφει ο Διάβολος και θα εξητεί ημέρα νύχτα, τον έχω εδώ και τον κρατάω, θα λέει του Χριστού και είναι δικός μου και είσαι άδικος που δεν μου τον και θα γράφει και ο Αγγελός μας ο Χριστός. Αν και να τα σβήσεις αυτά τα περιστατικά, είτε λόγια είναι, είτε έργα είναι, είτε διανύα είναι πονηρά, να τα σβήσεις από τα τρία βιβλία αυτά, ώστε να βρεθείς άνθρωπο ελεύθερος εκείνη τη ημέρα να μπορείς να ταξιδεύσεις για την αιωνιότητα. Αυτά διδασκεί, αυτή η ψυχή η σημερινή.

Γι' αυτό ας το προσέχουμε όταν πρόκειται να εκκλησιαστούμε, πως θα εκκλησιαστούμε, για να λαμβάνουμε τη χάρη Διότι, όχι αντίδερο, όχι η κοινωνία, όσον δεν υπάρχει ο σεβασμός και η τακτοποίηση με μετάνοια εξομολόγηση αυτά Δεν πρόκειται να πάρουμε τίποτα από εκείνους που δίδουν, βλέπετε, μία επίρεση σήμερα, όλος ο άλλος αυτός ο κόσμος δεν έλαβε τίποτα Για έναν ομιλώ, Πέτρε, δεν ομιλώ για εσάς, οι οποίοι έρχεστε, άλλοι να κολακευτείτε ότι είστε μαθήτε δική μου, άλλοι, άλλοι, με διαφόρους τρόπους και τα τι αυτά Έτσι, όμως, την ώρα που μιλάμε τώρα εδώ, πέθανε η κοπέλα στο σπίτι Όλη αυτή η συζήτηση που κάναμε, είναι εξαιτίας της γυναικός που κολυσιέρισε

το γιατρό για το σπίτι Γιατί, για έτσι τον έπιασε, για γιατρό τον είχε πιάσει ο Ιάερος Ταυτόχρονα δε, να σου ένας από το σπίτι έρχεται και τι φέρει, το κακό χαμπέρι, κύριε, στο αφεντικό του, στον Ιάερο, μη σκύλε των διδάσκαλων, μην τον κουράζεις Γιατί παιδί μου, πέφτηκε το παιδί μου, πέθανε λέει το κορίτσι, φόσο ήταν ζωντανός, ζωντανό μπορούσε κάτι να κάνει, τώρα αυτό πέθανε, τι να κάνει, μην τον κουράει εσάς τον άνθρωπο να πάει στη δουλειά του Χρουστός μας, χωρίς να πει τίποτα, γυρίζεις στον Ιάδερο και το Άγιε, ψή, πίστευε και σωθείς Μην ακούς τη λέω τους, μην ακούς τι θα σου πει ο σατανάς και αρχίσει τίποτα λόγια και πείς για αυτή τη γριούλα που βρέθηκε μπροστά και που βρέθηκε αυτή

την παλιόγωγη των γραίδιων σήμερα μπροστά μου και λοιπά και το παιδί μου να το χάσω και τα τιά που Πρόσεξε με σε βάλει ο διάβολος το χέρι, Εδώ υπάρχει πρόνοια Θεού, Εδώ ο Θεός είναι παντοδύναμος, Ήθελεί να γίνει το δικό σου, Εισβάλλωσε ενός άλλου, Δεν ευχαριστήθηκες εσύ, Δεν παρεσίλθεις τόσα ώρα που έβλεπες ότι μια γυναίκα 12 χρόνια, Γιατί βγήκε η καημένη έκταση στην επιφάνεια, Εδώ είπε εγώ το έκαμα, Γιατί φοβήθηκε μην της πάρει ξανά την ίασε ότι δεν την έκλεψε άρχισε να τρέμεις απειλό κάλαμο, Δεν ευχαριστήθηκες, Δεν ξέχ Άρασες για μια στιγμή τον πόνο του παιδιού σου και παρακολουθούσες εδώ. Ναι, έτσι ήταν. Ε, κάτσε λοιπόν. Ευτούς θα έρθουν.

Συ πίστευε και σωθείς. Γιατί αν κλονιστεί η πίστη σου, ραγίσει αυτό το δοχείο που λέγεται πίστης, δεν έχεις μέρος να βάλεις το θαύμα. Το θαύμα εισέρχεται στο δοχείο της πίστεας. Και αν πολλοί μας δεν λαμβάνουμε το θαύμα, είναι διότι το δοχείο της πίστεως είναι μικρό ή ακάθαρτο Μπορούν

για το δρόμο, φτάνουν στο σπίτι ντουνιάς, κόσμο, στο σπίτι, κοπετή και θρύνη, μοναχοκόρη, το άρχις συναγώγου, νεαρά, το δεκαχρονών, έμειναν τα κουφέτα, έμειναν οι πρίκαοι, ετοιμασμένοι, έμειναν, έμειναν τα ψέματα αυτά του κόσμου Ειδικά νεκρόσιμα για την κοπέλα, τα οποία τα λένε οι άνθρωποι, γυναίκες μαλλιοτραβιών που ψεύδονται και λένε τόσα πράγματα επάνω στους γυμημένους Χριστός μας τους προλαμβάνει, ε, τι είχανε τέτοις, δεν βλέπεις, δεν πω, αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα, σαν πως είναι, μα δεν πέθανε, πως δεν πέθανε, μόσα μες την φτιάξανε, κάτω δει λεγόμενο, ξύλιασε, πάγωσε, τι δεν πέθανε, μπορεί να κοιμάται, Άρχισε να κοιτάει ο ένας τον άλλον, σου λέει, δεν στέκεται καλά αυτός,

κάτι γέλος αυτόν Κι όταν υφισβήτησαν αυτήν την αλήθεια του Ιησού τότε, την οποία αμφισβητούμε και εμείς σήμερα, με την επωνυμία που δώσαμε πρώτο νεκροταφείο, δεύτερο νεκροταφείο, τρίτο νεκροταφείο, εφόσον δεν είναι νεκροταφείο αλλά είναι κοιμητήριο, αλλήμωνα από τους ανθρώπους, έξω τους έδιες τους πάντας, έξω, έξω, έξω, έξω και άφησε λέγει τον πατέρα του παιδίου και τη μητέρα του παιδίου και τρεις από τους μαθητάς και πιάνει το παιδί από το χέρι και του λέει πες εγύρου, χωρίτσι μου σήκα πάμε και σηκώνονται και το δίνει στη μάνα του,

δεν την είδανε την Ανάσταση, ποιοι δεν είδαν την Ανάσταση, οι αμφιζητούντες, αυτοί που λέγανε ότι πέθανε, νεκρό, πάει, που έχουν τους διαδόχους σήμερα σε εκείνους που λένε, εχάσαμε την κατίνα μας, εχάσαμε το Γιώργο μας, εχάσαμε το παιδί μας, κλα Τι ήταν το παιδί σας, Τι είδη, Βίδα, Τι ήταν αντικείμενο ήτανε, Δεν το χάσατε, Υπάρχει μεγαλύτερη βλασιμία από αυτή, Ώστε χάνονται οι άνθρωποι, Ώστε αυτό είναι για νεκρούς, Δεν είναι για ζώντας, Ο Χριστός είναι για νεκρούς, Δεν είναι και για ζώντας, Ο και νεκρών και ζώντων την εξουσίαν έχουν ως τα θάνατος βασιλές, Ώστε δεν υπάρχει, Μεταδεύηκεν εκ του θανάτου στη ζωή, Είναι ψέματα,

Εν διάφορα περίπτωση, Πώς θέλεις, Αυτός ο Θεός, Να σε μεταχ Τη λέξη «κοιμούμε» δεν την καταλαβάνε οι άνθρωποι και κατεγέλνουν και δεν την είδαν την Ανάσταση. Έτσι και όσοι άνθρωποι αμφισβητούν την Ανάσταση. Δεν θα τη δουν την Ανάσταση εκείνη. Ποια Ανάσταση όμως. Δεν θα αναστηθούν. Θα αναστηθούν. Η σκόλαση είναι αιώνια. Αλλά δεν θα δουν την χαρμόσυνον Ανάσταση. Εκείνη που ερμηνεύει και λέγει «προσδοκώ Ανάσταση νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνας αμήν». Πώς άνθρωπε αμφισβητείς την Ανάσταση και ότι ο άνθρωπός σου

δεν κοιμάται αλλά πέχανε και εχάνει Κάτι στιγμήν πας στην Εκκλησία και παρακολουθείς την κύρια του Χριστού και γυρίζει η Εκκλησία μέσα Και μόλις γυρίζει ο Επιτάφιος διαβάζεις την πρώτη προφητεία που λέγει ο Χριστός Στο 37ο κεφάλαιο του Ιδεϊκή που λέει εκείνη τρόπο θα αναστηθείς Πώς θα πάρεις τα κοκαλά σου αύριο, πώς θα πάρεις τη σάρκα, τα νεύρα, τα δέρμα, το πνεύμα και θα γίνεις άνθρωπος, το αμφισβητής, τότε τι κουράζεσαι και πηγαίνεις στην εκκλησία, τότε τι γράφεις χριστιανός ορθόδοξος, τότε τι λες προς δοχο Ανάσταση νεκρών, πώς θα πιστεύεις σε αυτά τα πράγματα και τα οδολογείς, να τα σκίσουμε τα χαρτιά, να σκίσουμε τον εαυτό μας. Ο τάφος είναι ένας ειλικρινής φύλαξης, στο μόνο το οποίο πρέπει να έχει επιστοσύνη ο άνθρωπος, δεν είναι ο θησαυροφύλαξης, δεν

είναι το δολάριο, δεν είναι τα χρήματα, δεν είναι ο χρυσός, είναι ο τάφος Του τάφου ότι του δώσεις να φυλάξει, αυτό θα σου επιστρέψει, του δώσεις πίστη, του δώσεις μετάνοια, εξομολόγηση, ετοιμασμένο, δώσεις ένα περιστέρι λευκό να φυλάξει, αυτό θα αποδώσει αύριο κατά την Ανάσταση Του δώεις όμως απιστία, δώεις κόρακα, δώεις κακία, αμετανοησία, ανεξομολογησία, ανευθείας κοινωνίας και λοιπά Αυτό θα σου αποδώσει άριο, κόρακα θα αποδώσει Όσοι πιστεύουν στην Ανάσταση, πηγαίνουν και βλέπουν μπροστά στο τρόλεϊ Όσοι δεν πιστεύουν στην Ανάσταση, βλέπουν πίσω Αλλά το τρόλεϊ θα φτάσει και θα κατεβούνε και θα τους συλλάβει η αστυνομία του Θεού

Αυτά διδάσκονται για την Εκκλησία, για το θάνατο, για την Ανάσταση, εκ μέρους του Χριστού μας και ήσαντε πολλοί συναφοί, δεν ξέρω αν το κατόρθωσα να το αποδώσω με τη δύναμή του, με αυτό το θέμα που συζητούσαμε του Εκκλησίας μου, γι' αυτό και ακριβώς σκέφτηκα να έλεγα αυτά τα πράγματα σήμερα στην αγάπη σας Κρατήστε λοιπόν ό,τι νομίζετε, Είναι απαραίτητα και αναγκαία, Διότι δεν ξέρουμε ούτε την ώρα ούτε τη στιγμή που θα φύγουμε του κόσμου τούτου, Θα τον συναντήσει με τον Χριστό μας μία ημέρα εκεί πέρα, Και θα πει εγώ σας τα είπα, Και κάθε χρόνο είχα αφήσει εντολή στην Εκκλησία μου να σας τα λέγει, Αλλά εσείς δεν προσέξετε όσο έπρεπε, Αλλά εξακολουθήσετε χωρίς προετοιμασία και χωρίς φόβων Θεού, να φτιάχνετε με τον τρόπο σας τη ζωή σας και όχι με τον τρόπο τον οποίο υπέδειξα

εγώ. Ταύτα και για σήμερα. Και ο Θεός βοήθως.