Jairus and the Woman with the Issue of Blood

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

As you yourselves know, people unfortunately do not read the word of God as much as they ought to. A person devours many things in a single day, both materially and spiritually. But from the word of God he is not nourished as much as he should be.

And that is why, when a person is fed in quantity but not in quality, there is nothing to show for it.

If we knew what the Gospel actually says inside — a book that is unchanging, that admits neither addition nor subtraction — and if we were willing to pay attention to it, we would have learned a great many things for our life here.

We are here, and these things would concern not only our temporal life, but eternity as well. As you know, the Church has selected and gathered certain passages that She considered suitable, so that through them She might help those who rely solely on what they hear on Sunday. Beyond that, there are also the readings appointed for Monday and Tuesday.

Thank you.

Although food is served at his earthly table on Monday, Tuesday, and Wednesday as well—not only every Sunday—nevertheless, I say, even now in the twentieth century, he still does not want to learn what is essential for him. For even if a person learns everything else, if he does not learn that one day he will stand before God and be called to account for things he never even imagined, then he has failed in this world. That is why, tonight...

So this evening as well I would like to speak about certain things that have much to teach us. They are only a few words, but a great deal comes out of them. That is why my homily will be taken from the Gospel.

Specifically it will be from Luke, from the eighth chapter of Luke, verse forty-one and what follows.

It presents a scene that took place when our Christ returned from the region of Gadara. He had gone there and had healed a demonized man who had a legion of demons in him. And because He permitted the demons to enter into the swine of the Gadarenes, and the swine to plunge into the lake and drown, in that sense the people suffered the loss of the meat of about two thousand swine — and you can understand how much money that came to. Their answer was: fine, well and good, but please depart from our region.

And our Christ, the only one who is weightless, the only one who is never a burden to anyone, did the lesser thing: He stepped into the boat and crossed over to the other side. Perhaps this strikes you; but even if it doesn't, I'd like to press the point a little. When something of ours gets touched by Christ — whether we call it the ego, or the flesh, or our own interest, or the world — we don't like Christ quite so much anymore.

Fine, but... That is exactly what these people did. You did us a good turn, You opened the road for us, You cleared a demonized man out of our path, we will be able to pass freely now — but since You have touched our pocketbook, we beg You, be on Your way. And He left.

He does not linger. If you so much as entertain in your nous, in your spiritual mind, a thought contrary to what Christ says, He has already withdrawn beforehand. Do not look for Him anywhere then — He is not in the icons, He is not in the crosses, in the counterfeit ones; He is nowhere to be found.

He sees a bit of grumbling in you, you have frowned a little, you have clouded over a little, that did not quite please you — and Christ leaves. Just as He left here and crossed over to the other side. Some drove Him away; others were waiting for Him. And if you will listen to the scene on the far side of Tiberias, it goes like this.

'And it came to pass, when Jesus returned, that the crowd received Him.' A whole throng of people was waiting for Him. The one group says, off with You, be gone; the others were waiting for Him. You give up your place, and someone else will take that place of yours.

Christ will never be left without friends, without those who obey Him, without His own people. It is we who lose, we who lose; the Lord loses nothing. It is to our own benefit to have a relationship with Him and to keep Him always near us, and never to drive Him away.

"For they were all waiting for Him." When will He come? When will He come? Let's go down to the harbour and wait for Him there. And in fact a great crowd of people was waiting for Christ. See how the one side is the exact opposite of the other. Look at the picture: He forces no one.

You don't want Me? Then goodbye. Others want Me to stay. That is always how Christ is. And if we sometimes feel alone, it is we who have drawn away from Him, not He from us. But in that crowd there was also one man with a calculation of his own, because among all those people who were there, the majority may have come out of love, but there were also the crafty ones, there were also those who were coming to trap Him in something He said, and there were also the people who simply needed Him.

When will this physician come? Those were there too. So in this company, it says, there was also a ruler of the synagogue — a difficult man, of course: a synagogue ruler, egotism, Pharisaism, and so on and so forth. Yet some need brought even him into the crowd. It is need that brings us close to Christ.

When the sirens stopped sounding, the churches emptied out; when the sirens start sounding again, the church will fill up again. But I do not know whether He listens then, because there is a saying in Proverbs which tells us: a time will come when a person will speak and I will not listen.

Better that no one at all in this world should hear us, not even a doctor, not anyone — better that, than that God should not hear us. Woe to us if we knock and feel that bitter disappointment: I do not hear you, because you shut Me outside for a very long time.

Only now that you need Me, now you call upon Me. Blessed are the tribulations that lead us to God and keep us close to God. Many people, while confined to bed at home, also had Christ in their home. When the bed was taken away, Christ left as well.

And so here was a hard-hearted man, as we might say, who had every reason to have nothing to do with Him and had even opposed Him; yet now he found himself among the company gathered around Him. This man, the Gospel says, was Jairus, a ruler of the synagogue.

Why, Jairus, did you go there? I went, he says, because he had an only daughter, about twelve years old, and she was dying. The doctors had given up on her, no one could help her anymore, and now he remembered Him. He had heard about Him, he had learned about Him, perhaps he had even seen the astonishing miracles our Christ was doing, and so he made his way there.

And it says that when he came and Christ stepped out there, he falls at His feet: and falling at the feet of Jesus, he begged Him to come into his house. A ruler of the synagogue, and he falls at the feet of the Lord!

That is no small thing, because of course he did not know that He is also God, he did not know who Jesus was. To him He was someone who worked miracles, who was attacked, who was slandered at times by all sorts of people. If he had known that He is God, he would not have simply fallen at His feet, he would have coiled himself up on the ground, I do not know what he would have done.

But he did fall at His feet. This hard man fell at His feet, driven by need, gripped by it, out of the helplessness he felt, knowing that for his child, his only daughter, there was no hope left.

I said that blessed are the afflictions that keep us close to God. There is not one in a million, not one in a hundred, not one in a thousand, who came to Christ with a carnation in his hand. Some force beyond him, some Damascus road, some serious event led him to Christ.

A bereavement, a shipwreck in the family, or a personal one, or a serious illness, and so on. For the most part these are the factors that help a person along, that bring him to Christ, or that keep him close to Christ.

Most people drew near, took as much as they needed, and then walked out and away from the Most Holy Theotokos. Now, if we need You again, we know where You are, You are good, we will come back and call on You. But let us beware that what I mentioned a moment ago does not happen to us. Blessed are the afflictions. And if there are five, ten, a hundred, five hundred of us here, if each one asks himself honestly, he will find that not one of us here came to Christ on his own, out of love. He came to Christ out of need.

And if our Christ thought the way a man thinks, if He were to say, now that you need Me, get away from here, woe to us. But He is not like that. He takes a person as he is, with his weaknesses, with his calculations, and all the rest. We were prodigals, and exactly as He received the Prodigal Son, so He received us.

Did the prodigal son return home out of love? He still would not have returned, if his money had not run out and if his youth, his friends, and his girlfriends had not deserted him. He returned to God out of need—out of need he returned—and yet God received him, so that one day He might make him His son. He came crawling back like a little snake, so that one day God might make him His son, able to feel at home and free. This is how the true Christian feels—not merely the ordinary Christian.

Anyway, the ordinary sort of Christian. The real Christian feels free. How does a child feel in his own home, with his father and his mother? He feels that they are his own, he has rights, he takes care, he talks things over with them, and so on.

That is how he feels. We do the opposite, because we are not yet Christians as we ought to be and as Christ wants us to be. In any case, this man too was humbled by his tribulation, his illness, and his inability to obtain help through his personal standing, his money, or his knowledge; and he was given the opportunity to come to know Christ more closely.

In any case, the result is this. As another Evangelist tells us, our Christ, the moment He heard this man's need, answered like this, and I notice that Luke does not have it here: I, He says, will come and heal him. At once He comforted him: I, He tells him, will come.

Look at that — what beautiful behaviour, and it's something we, for the most part, don't have. Here is a man coming back from a journey. The man is tired. Jesus — as a human being — is tired. And He didn't say to him, "You know, I could come later."

Where do you live? Give me your references. Or, is it far, do you have any means of transport? Today we would say, have you brought a taxi, some vehicle of your own to carry us there? Back then I suppose it would be, have you got a beast of burden?

'I will come and heal him.' I will see to it — don't you worry about that. Set your mind at rest. He comforted him at once, and that is a quality of the very first order in a Christian. Do you know what the word 'Christian' means? Being a Christian means I place myself at the service of the other person.

The one who calls himself a Christian and wants to be called a Christian and thinks he is a Christian: the man who does not put himself at the service of the other is not a Christian. He is deceived. You will put your strength at his service, you will put your knowledge at his service, you will put your standing at his service, because a person has a certain reach.

It isn't only what someone has in their pocket; it's also the influence they've come to carry, that radiance. They pick up the phone, and things that a hundred people couldn't manage, one person gets done all alone. So anyone who does not put themselves at the service of others, who does not put their wallet at the service of others, cannot be called a Christian.

That is what Christ did. He responded at once to this man's pain, even though he was not a Jew, that is to say, he was not one of His own, that is what I mean. Even though He had nothing to say like, this man is a friend of mine, so I will go; we used to eat together, drink together, celebrate together, sin together, and so I hurry to help him.

No. Here was a man who was closed and cold toward Jesus, who perhaps even slandered Him, and He knows all this. Yet Christ placed Himself at the service of the other man's pain. The Wisdom of Sirach says that the man who shuts his ears to the pain and the need of another should expect that God will shut His own ears.

When you cry out, I too will cry out, and I will have need of Him. He pays a person back in the same coin, in proportion to his kindness or to his hardness of heart. So here, without asking where the house is, without this and that, without saying let Me come a little later, how shall we get there, it is far, and so on, immediately: I will come and heal him.

This is how a person should be. It is true that we too sometimes place ourselves at the service of another person. That is true, but we do it by forcing ourselves: “Come now, hurry—go and serve this person too. Go now and do this. Now.”

Under compulsion — not with cheerfulness, as it says: God loves a cheerful giver. Of course, that belongs to the perfect; but the other way is good too, it is a kind of forcing, and those who use force seize the Kingdom of Heaven. So when the moment comes to do something good, to put yourself at another person's service — your influence, your word, your presence, your prayer, your wallet — Satan will not leave you alone.

Satan will step in between to make it hard for you. To make you put it off, to make you fuss. Force yourselves. Do it. God accepts even that, even though it did not come from you spontaneously. Yes — whatever I can. If it is in my hands to do, let me do it.

The truth is that with words, just to put on a show, we promise all sorts of people a thousand and one things — and then we don't even remember it, we don't even act on it, we don't even mention it again. And we lull the other person to sleep, telling them that we're going to do something, that we're going to run around for them, that we're going to see to it.

“I know people; I’ll take care of it,” we say—and many times we even tell lies, just to make it seem that we are people with connections and influence, and so on, as we were saying. In the end, we lead the other person into trouble and may find him left hanging like a pendant.

And then: so these are the Christians, these are the liars, these are the ones, these are the sort they are. And Christ is blasphemed through what we do — when Christ ought to be glorified instead. So let our works shine before men.

Let people see them, He says, and let the Father in heaven be glorified. So this behaviour of our Christ guides us. It is savoir-vivre, but not the worldly kind — not our usual lies, the kissing of hands and all the rest — but the kind that helps, that glorifies God, and that saves people's souls.

In any case, the result is that they set off, without His asking anything: come along. The crowd does not know where the Teacher is going. The people who had come out to welcome Him do not know where He is going; He heads this way, and they go along with Him — we will hear something, He will stop somewhere, He will say something, something will happen, we will be edified. So the crowd sets off with Him too.

The crowd was so great that they were crushing Him, as it says a little further on. And there, among all those people, was another person as well. Again brought there by need, into that company. Again by need — listen to how it is put.

And as He went, the crowds pressed in upon Him. They had brought Him, as we say, almost to the point of suffocation. And there was a woman—just imagine, a poor little woman—who had suffered from a flow of blood for twelve years, bleeding for twelve whole years. She had spent all that she had on physicians, yet no one had been able to heal her.

For twelve years she had been paying a tax in blood and in money. Yet not one doctor managed to stop the bleeding.

She came up in the middle of that crowd — one moment they shoved her forward, the next they threw her two metres back, the next off to the side. But she got there. She managed it, this woman, who alone knew what purpose she had in going into that crowd.

And now picture a woman: you would have seen her worn down to nothing, pale as a sheet, with a flow of blood for twelve years, so weak that if you had breathed on her she would have fallen over. She went into that crowd, into that whirlwind of people, and she made it all the way there, with one aim: to get close to Him, to touch Him. Not to speak to Him, not to fall at His feet, to throw her arms around them and kiss them; only to touch Him, simply to lay her hand on Him. That was the one thing on her mind, and that is why she pushed her way in there.

So she came up, it says, from behind, and touched the hem of His garment — she brushed the very edge of it, as we would say — and immediately her flow of blood stopped. She felt at once that she had been restored; she felt strength inside her; she felt that she had been made well immediately, instantly, the moment her hand touched Him there.

But she went about it with a plan, and of course she did this secretly. She told no one, not even the physician himself, the Teacher; she said nothing at all. She went and stole the healing, as we might put it. But our Lord exposed her. He stopped, and He protested — a strange thing, which seemed so strange even to the Apostles, who were in His closest company, and above all to Peter — and He says: "Who is it that touched me? Who laid a hand on me?" In the middle of such a crowd, with people carrying you along — no, rather, with you being swept along by them — and you say, "Who laid a hand on me?"

It sounds quite absurd.

When they all denied it, Peter and those with him said, “Master, the crowds are pressing in on you and crushing you, and you say, ‘Who touched me?’ What do you mean by that?” But Jesus said, “Someone touched me, for I perceived that power had gone out from me.”

I perceived power going out from Me.

Here, if we could really grasp this, most of us would not go to church at all.

And those of us who did go would not go the way we go now.

Because suppose five hundred of us, a thousand of us, have come into the church, and the doors are shut, and we stand there and ask our Christ, our Most Holy Theotokos, Saint Demetrios, whoever it may be,

"Did You take notice of us today, now that we have come here?"

We went to the trouble, we brought oil, we brought our votive offerings — did you take any notice of us? But afterwards they wouldn't answer us out loud; they would say no with a shake of the head: "We took no notice of your coming." "You took no notice of us?" "That's right — of you we took no notice." "And why did you take no notice of us?" "Because you came in your own way. You didn't come the way you should have."

"You did not prepare yourselves to come here. You prepared outwardly; you did not prepare inwardly." And Christ is the One who gives to every person, and acts toward every person, according to how that person prepares inwardly.

Many people have two mirrors in their bathroom, or three — they look at the front, they look at the back — and if they have no mirror behind them, they hold up a portable one and look at themselves. Someone will say: is that a bad thing? Should they go out just as they are, rumpled and untidy?

Should they go out with smudges on their faces, go out in wrinkled clothes? No, they do well. But let them also have a small mirror in which to look at their soul. However clean the clothes you put on, however much perfume you wear, if inwardly you are not the kind of person Christ wants, you will receive nothing where you are going.

So some preparation is needed. The divine Chrysostom says: "You have come into the church" — you lifted your little foot and set it inside the door, you took the step — "you have confessed yourself worthy." You thought it through, you weighed it, you counted the cost.

You considered whom you are going to, and you prepared accordingly. You found yourself worthy, and you entered. Tell me: which of us takes that into account, weighs it, when he sets out for the Church, or when he stands in the place of prayer at his icon corner, in his home, or wherever else he happens to be and wants to lift up his words to God — has he thought about whom he is doing this before?

And what is he asking from the One he is addressing? Because when a person addresses God, he is always asking for something. Few are those who glorify God without any calculation. Most of us say: give me, do this for me — my child, my husband, my wife, my father-in-law — and push that man out so I can get in, let me gain this, a safe flight, and so on: I want, I want.

It is all forced labour we lay on them — the Holy Spirits, the holy persons — nothing but forced labour. There are few people, I say — I do not know if you would find one in a million — who say: where am I going now? I am going to the radiologist, the One who knows the past, the present, and the future.

Where am I going now to open my mouth? What am I going to say to Him? Where am I going? To church, to bring my child to Holy Communion while I go on killing the rest of them? Where am I going? He knows me. Where am I going? What will He give me? Will He give me anything? How could He not know who I am? Shall I hide from Him? How am I going to hide from Him? Do you hide from God? How will you hide? How is it that you say He is everywhere present and fills all things — and say it with a full mouth? Do you seriously believe that He is everywhere present, that He knows all things, and that everything lies naked and laid bare in His hand? How do you dare? How do you dare go to the Church?

To the Church. Do you remember when the man who had been paralysed was made well? He went to the temple to thank God for sending him a man — he did not yet know who it was — who, after the thirty-eight years he had spent there beside the pool, by those waters, had made him well. And whom did he meet when he went there? The Lord of the Temple.

The Lord of the Temple. Because when a person goes to the Church, he does not meet the parish council chatting away in the back and setting its traps, working out how to collect this money; nor the charity committee that shoves the collection tray under your nose; nor any of those things; not the chanter, not the sacristan, not the priest, not the deacon. He meets the Lord of the Temple — the Lord of the Temple — not even Saint Demetrios: first Christ, and then Saint Demetrios.

Christ is a radiologist. He knows who you are.

I don't know whether you've ever read in the Gospel about the time our Christ was in the temple and stood facing the treasury — facing the collection box, as we used to call it. And people were going in; all sorts of people were passing by and going in, and by now they knew that this was the Christ. So they would pull out more money and throw it in, and they'd make it clatter as well, so that everyone else would hear it — as we say — to show that they were putting in a lot.

And the Evangelist says there that the Lord watched how they put in their copper coins. How — not how they were going to put it in, but how they actually put it in.

And so, when that little hand came forward, opened her small bundle, and took out the two small coins she had and put them in, the Lord said that she had put in more than everyone else. She put in only two small coins, yet she gave more than them all. For Christ sees how you do something, not merely what you do—He sees how you do it.

Many of us have one life for the world. For Christ we have two lives, three lives, five lives. Many of us live double lives, and Christ knows them. I do not know them; my husband does not know them; my wife does not know them.

The world doesn't know them, but Christ does — and to each person He gives in proportion, according to each one's measure. So suppose I go to a feast-day festival — the other day, say, a hundred thousand people came through here for Saint Demetrios — and you asked him, 'Did you see that I brought you this out of my longing for you? Did you see this, did you see that?' and so on.

"I did not see you at all" would be the answer. If fifty or a hundred thousand people passed through, it is doubtful whether two or five hundred of them were the ones Saint Demetrios took notice of, and who took notice of Saint Demetrios. The rest of us lit a candle to the Saint carrying a ton of sins, without letting go of anything of our sins, anything of our flesh, anything of our fashions, anything of our self-interest, anything of our malice.

We lit a candle to the Saint — the Saint works wonders.

So this is what Christ said. He says to us: “Someone touched me, for I perceived that power had gone out from me.”

So then, we who come, we who are never missing from your company, we who spread the word of your mighty works, we, all these people here — nothing? Nothing at all? Tell me. Now I understand; from this little woman I understood. She's the one who came away honored here. And you, will you be asking for something more on top of that? You'll be telling me to seat you over here and over there, in the seats of honor, and so on.

Another person came in here. If only we could take hold of this side of things and put it into practice in our own lives — with a sense of shame. We walk in before God brazenly. Shamelessly, without a blush, that is how you go in there. I am not saying this to discourage you, to make you stop going; I am saying it so that you prepare yourself before you go. That is what I am counting on. I am not telling you to stop going — but rather to say: 'Until today I have been coming and venerating You and lighting candles for You, while my hands are covered in blood; and I have been telling You through the chanter that You are Holy, while for twenty, thirty, fifty years I have not spoken a word to my fellow man, and I have no desire at all to love him and be reconciled with him.'

I, who have wronged others; I, who have done harm; I, who have been the cause of people being destroyed. Because do you know how many are guilty on this point? Many. I was once speaking at a girls' high school in Chalkida.

They had invited me; it was during the Salutations to our Most Holy Theotokos, the Panagia. I had never seen so many girls in one place. I mean, I'd put it at three thousand. You'd have to picture a big — what do you call it — a hall with an upper gallery and all the rest. And I set before them, I presented, the person of our Most Holy Theotokos: how they ought to take hold of her, how they ought to shape that image in themselves.

And the talk came round to a point where — you know, this happens among us too — where we consider it our duty and a sacred obligation to cover up someone else's moral corruption. In fact, if some boy or girl comes forward and says, let's say, to the teacher, or says somewhere that, you know, Miss So-and-so has been led astray, or is being led astray — look after her, and so on.

She is regarded as a snitch—a snitch, as they say. The others, who cover for her, are considered good: they take calls for her from people they should not, pass along correspondence, lie at home, lie at school, and so on. In this way, they enable her corruption.

Do you know how many people have been like this since their school years and have still confessed nothing? At the Judgment, all those they led astray will be found hanging around their necks like pendants. They have confessed nothing, and they have no metanoia—no repentance—for anything.

And I remember a demonized woman at Petraki Monastery one evening, around the day after tomorrow's feast, the feast of the Archangels. There was a demonized woman in the congregation. And at one moment, around twelve or one o'clock, she turns to a woman sitting next to her.

A well-dressed young woman. And she says to her: why do you keep pulling on that demon-rope? The young woman was pulling her prayer rope through her fingers there. Why do you pull it? I have a hold on you. I have a hold on you in three places. The young woman could not imagine that she was talking about her.

I am speaking about you, the one holding that demon-dwelling in your hand. Why are you holding it? I have a hold on you in three places.

Still nothing from her. The demonized woman kept on, the demon kept speaking against her. And others stepped in and nudged her. She is talking about you, she says. About me? She is talking about me? So the demon turns and says, yes, I have a hold on you.

You have no hold on me anywhere, she says; I have confessed. I have a hold on you in three places. And the demon kept on saying, I have a hold on you in three places. You have no hold on me at all. And then it uncovers three things about her.

And so it said, “You made a local-rate call even though it was long-distance, didn’t you? You paid one drachma for a local call, but you called Thessaloniki, which should have cost more than 130 drachmas.”

Did you leave the room when your cousin came in with his girlfriend? Did you leave the room or did you not? And it told her one more thing besides, three things in all. I have a hold on you, it says to her. And let us not think these things are nothing — our cars, money, lies, letters, telephones, and the rest.

And if there were not these people who think they are doing someone a favor, who have never confessed it and it is still standing there against them. And they light candles and go to church and make vows and bring kollyva and go and do and arrange things.

If they had spoken about these things, matters would have turned out very differently. And if they had paid attention to these things that they consider nothing, there would not be the corruption there is today.

Today the very ones we feed and coddle — what corruption this is! It wouldn't have been wiped out completely, that's true, let's not exaggerate; it wouldn't have been wiped out, but it would have been cut down to almost nothing. And the aged Joseph, the Betrothed, will stand as a witness for the prosecution.

Because when he saw the Most Holy Theotokos with child, what does the Scripture say there?

"Being a righteous man, and not willing to make her a public example, he was minded to put her away privily" — to step aside, not to keep her, not to cover over sin inside his own house. He was convinced that God would burn him for it. And that is the very thing we do gladly.

And I'm speaking about this one point alone. If the Lord were to decide to hold judgment now, at this very moment, ninety percent of us would be caught guilty. "I don't do anything wrong," someone says, "I've never killed anybody." How many have you killed? How many have you baptized? Because it is a commandment.

"He has commanded no one to be ungodly, and He has given no one licence to sin." That is what the Wisdom of Sirach says in the fifteenth chapter. He has given no one licence to sin. And we go and give the other person licence to sin. The fault would have been kept to the smallest degree — but instead we think it over and simply make an outward review of our appearance, and so on.

"That's fine; do you have some small change for the church?" Just enough to get by — that is the level we live on, small change. Whatever hour he likes, in through whichever door he likes and out through whichever door he likes. And then he tells you: I am a Christian.

How? When did you ever once think about how you would obtain this grace that this poor woman obtained? What did you prepare in order to receive this grace? You put an installation into your fine apartment, an electrical one, and I do not know what it costs.

With every comfort — buttons to press, things light up, things run, they bake, they ventilate, they cool, they do everything. And then in one moment you turn the switch and there is nothing. What happened? The electrician comes: ah, it is the fuse.

And what is this fuse, that it has made an installation like that useless, so that it can give you nothing at all? What is this fuse? Does it cost much? Not one penny.

A penny, that is, one little sin—nothing at all. And yet that can do such a thing. That is what it can do. Do you know how many of us have a blown fuse? Our relationship with God—the connection through which this grace comes. Ask yourselves. Every sin is an offense against God; it displeases God. Do not find this strange. Do not measure yourselves by the wicked. You must measure yourselves by the One. How many sins did Satan commit when he was still an angel? Did he commit many?

Was it many things? Did he commit fornication, did he commit adultery, did he steal, did he dishonour anyone, did he wrong anyone? What did he actually do? He merely thought it. He merely thought it. And he even complains about it. I have heard one of them say: you commit so many sins and He forgives you every day.

We committed one, he says, and He does not forgive us.

Do you remember the miracle that took place when our Christ bowed His head and gave up the spirit on Golgotha? What was the miracle that took place in the Temple of Solomon? The veil was torn in two, from top to bottom. Do you know what that veil is?

It is the sin that the first human beings placed between God and themselves. And Christ came, He was crucified, and He gave us free and open communication with God. And now we go back again and put sin in between.

So you're expecting grace? Because you go to Vespers in the evening and to Matins in the morning, and you work your prayer rope, and so on. But if there's a single sin, or if there's a mindset that isn't humble, there is no grace. Grace is given only when the preconditions are there.

So it was this diligence, this careful thought, this humility, this reckoning of that poor woman, that stopped Christ and revealed her to the whole crowd. Someone may ask: why did this woman not go openly and say to the Lord, my teacher, my physician, I beg you, heal me too?

Why did she not go to Him? Why did she not go to the synagogue, where she knew He would be? Instead, she found this way of approaching Him secretly and obtaining His help unawares. The Fathers dwell especially, my dear brothers—and most particularly, my dear sisters—on the fact that she had a flow of blood. Because of this, although she was not at fault—just as a woman is not at fault when she has her natural flow—she was excluded from what is divine.

She had to keep her distance. Out of reverence. And so she looked upon this person as a sacred person. Of course she did not know that He is God. But as a sacred person, as a holy person, because of the miracles He was working and everything else. This man cannot but have a relationship with God.

And for that reason she stood far off; she did not want to defile Him. Yet she was bent by her need, because for twelve years she had been squeezed dry like a lemon rind, drained of blood and of money paid to the doctors. So she was forced to it, and she judged it the lesser thing, let us say, to defile Him — the lesser thing, to defile Him.

I say this with particular emphasis, so that the women will pay attention to it for their own sake, and will teach it to their daughters as well. As long as they are in this condition, they will keep these days apart.

They will not light the vigil lamp, they will not kiss the icon, they will not go into the church — not even if there is a wedding, the service of Holy Matrimony, not even if there is a Baptism, not even if there is anything else at all. During those days they will keep to one side.

I am very sorry about this, because some of the people who are in this work have not studied the matter, and they encourage certain women to go into the church. It is said of Saint Nektarios of Aegina, who had the eye of clear discernment, that whenever a woman came forward eager to kiss his hand, he would put his hand behind his back; he would not give it to her when he saw that she was in that condition.

By this the Saint was showing in deed, without a word, what a woman must be careful about on those days, since it is God who has arranged things this way. Unfortunately, in the monasteries — and this above all needs to be heard by the nuns, and by certain bishops, and even by certain spiritual fathers, who permit the nuns to enter the narthex.

What do you mean? Is the narthex not part of the church? What is the narthex? Christ is in the sanctuary, or in the rest of the temple — is He not there as well? Is the Holy Spirit not in the whole of it? No. There is a distinction here, and there are opinions of the Holy Fathers that forbid it.

Women must stay apart during those days, even if they are nuns. When the Temple of Solomon was built, Solomon called upon God with a prayer to bless the Temple. And if you read that passage, you will see that a cloud, a kind of mist as we would say, just as happened on the day of Pentecost, consecrated the temple.

So the whole temple is sanctified. And back there in the narthex the bishop has passed through and sealed it, when he performs the consecration of the church and so on. So take note of this, you women: be discerning, as this poor woman teaches us. That is what the Fathers say, that this is what compelled her not to come near Him; but she was forced by the necessity of her illness, as I told you, of twelve years, and so she did what she did.

Satan, who was surely watching, hastened to tell her, “You stole it,” and her heart began to pound. Then she heard our Christ stop and protest, and she fell apart. She was already in such a state, and now she heard this as well. She understood that, after tasting the sweetness of healing, even if only for a few minutes, it was now going to be taken away from her because she had stolen it. And so she appeared before our Christ like a mere rag, in the fullest sense of the word, as it says here.

"And when the woman saw that she was not hidden" — that she had not escaped His notice, that He had caught her — "she came trembling, and falling down before Him she declared to Him, in the presence of all the people, for what cause she had touched Him." I did it, I am the woman, You understand now, I am the person who became the cause of Your feeling power go out from You; and she declared how she was healed immediately, how she was made well.

Now you can sense what happened in the crowd listening, and at the same time what happened inside this woman. Our Christ, in answer to her, hurried to steady her. Because Satan had shaken her hard and thrown her down, arguing with her the whole time. And He says to her: “Take heart, daughter, have courage. Your faith is what did this for you; it has saved you, it has made you well. Go in peace.” Go with God's blessing. I am not taking your health away from you for what you did, for what you had in mind.

You prepared yourself so well, you took such careful account of it all — go with the blessing of God. And she left healed. But look at the preparation she had made, look at what she took into account in order to go and receive. All this preparation, the reverence, the humility, all these things are the vessel in which you ask for the grace of God to be placed.

You are asking for the miracle. Many of us do bring a vessel, but often it is a small one. Little faith: “I wonder, will I really receive it?” and so on; “I am unworthy,” and things like that. Others say, “Yes, I believe,” but their vessel is full of holes from their sins.

Others have a vessel that is filthy inside, and God does not pour into such a vessel. It takes care, it takes study, it takes reckoning: whom are you going to, whom are you going to, who is this before whom you will present yourself? Here, to present yourself before a king, a human king, you bend yourself into a thousand folds.

To present yourself before the head of the government, before the president of the republic, before some director, you become, you change a thousand faces, you take up so many postures, and you think about how to address him, how you will stand, what you will do — you calculate it all.

And when you present yourself before God, what should you do, O man? Of course, you may come with simplicity; there is no need to put on a tuxedo and present yourself formally. But your heart must be wholly turned toward Him, and you must be attentive to the One to whom you are speaking, so that you may receive from Him.

So when we go to church, let us remember now and then, as we are leaving, to turn back and cast a glance toward the icon screen. My Lord, did You see me here today? Did You hear what I said to You?

My Panagia, my Saint Demetrios, my Saint George, and so on. And you will see that many times we come away with a dry heart. Of course — your Saint didn't hear a thing. And that too is an answer. Prepare yourself better and come back; I will be here.

I'm not going anywhere. You get yourself ready; bring a vessel that's fit for it, fit in purity and in quality, and I am right here to fill it for you. In any case, at this very moment we're speaking of, while we're dealing with this matter of the woman, the child died at home.

Remember, our Christ was on His way to the house for a child, a girl of twelve, who was already in her last hours. Well, with this obstacle that met Him on the road, He was delayed, as we say, and the child died at home.

When the child died at home, the household there knew where their master, the ruler of the synagogue, had gone, and they sent a servant to meet him on the road, telling him: go and tell them that the child has died. Do not tire the man out by bringing Him all the way here.

Listen to how the Evangelist puts it. "While our Lord was still speaking, there comes one from the house of the ruler of the synagogue, saying to him: your daughter is dead." Master, your girl has died; "trouble not the Teacher" — do not wear the Teacher out.

That is how they took our Christ; they did not take Him for God. Now our Christ heard what was said, and at the same time He is the One who knows hearts. He knew the child had died. Where did her soul go? Did it not go to Christ? Does He not know?

He knew she had died, and He knows what is going on inside the man now. So Jesus turns and says to him: "Do not fear; only believe, and she shall be made whole." You, He says to him, believe as you have been believing; do not listen to what they told you, that she has died. I am here.

You, hold on to that faith, because we need it. If your faith fails, we will have no vessel to put the miracle into. Your faith is needed. And it is hard to hold on to your faith in cases like this.

As long as someone is still alive, hope comes and goes. But now that she has died, who holds you up, and who holds me up? Yet Christ, where there is simplicity of heart, holds the soul of the person. Many people who have walked that road, who have accompanied their own loved ones as they departed for eternity, think at once: it is impossible for me to live through this, it is impossible for me to manage this, it is impossible for me to bear this.

And yet death comes, the person we love departs, and afterwards you look back in amazement and say: how did I bear that? How did I ever hold up under it? But Christ has two hands: with one He takes, because He has to take, and with the other He holds you up.

It is only the people who do not believe in Christ who are left in despair — the ones who turn the picture frames to the wall, and break the plates, and refuse to serve anything sweet, so that Death will not come back again. But these people, the people of Christ, they alone are certain that Christ makes no mistake. Wherever He lays His hand, that is exactly where His hand had to be laid.

Like a good surgeon, who knows how to handle the scalpel, and what to remove, and when to remove it, and what to do. That is what Christ is like. As for you, He says, only believe, just as you have believed up to now.

And with the same faith that brought you down to the shore to fetch me, 'she will be saved' — she will be made well. In any case, they go on, and they reach the house. At the house: wailing and beating of breasts. An only daughter, a little girl twelve years old. An engagement is in the air — you can smell it: we're getting the dowry ready.

The plot of land is ready, the apartment is ready. Who is going to eat the wedding sweets, and all the rest of it. We know the routine — the tears, the little bride you never got to see, and so on. The professional mourners of ours gathered round. That is what it was: a house full of wailing.

And Christ found Himself in the middle of a Maniot lament, as if He were down at the Ascension in Piraeus — that is where He found Himself. Very well, He says: why are you carrying on like this? Be quiet. The girl is not dead, He says; she is sleeping. And they laughed Him to scorn, because they knew she had died — that same satan, working in them even then.

Do you remember, too, when He said of Lazarus, “Our friend has fallen asleep”? They said, “Well then, if he is asleep, he will wake up.” They could not grasp that when a person dies, he does not truly die, but falls asleep.

Look at it even today: the first cemetery, the second cemetery, the third cemetery of Kokkinia. Or the one at Brachami. Whatever we call it a cemetery, it is in fact a koimitirion, a sleeping place. It is a living room, if I may put it to you in a bit of English.

It is a bedroom. People who are asleep and who will rise again one day, whether they want to or not. At the command, at the voice of the Archangel, and at the trumpet of God.

Our Church prays for those who have fallen asleep, and makes supplication for them. "She is not dead," He says, "she is sleeping, she is only sleeping." But how were they to understand that? They laughed at Him.

"We know what we're talking about — didn't we wrap her in the burial shroud ourselves? Didn't we just see the state she's in?" and so on. So He takes hold of them and puts them out — out, out, out. All of those people who were muttering their insinuations, with their little smirks and their laughing. He threw them out, and He kept only Peter, James and John, along with the child's father and the child's mother.

He shut the house to all those who had voiced that attitude and who by their behaviour had let their insinuations be felt. And He takes the child by the hand and says: Maid, arise. And the child's soul returns and enters her, and there is the girl, coming to them.

Give her something to eat, He says. She is not a ghost. She is a human being. This is Christ. But who believes in Christ in this sense? Christ is fine as a nice little helper — let Him work miracles for us, let Him make us well. The new car we have just bought, keep us from having a crash, and so on; it is always that.

Christ is wonderful, we say — our dear little Christ — but only for running our errands. He should follow us; we shouldn't have to follow Him. And all those people who question the Resurrection — and people still question it today — well, those people back then at least had no guarantee, no clear and explicit assurance that there would be a Resurrection. They had every reason to say, “What is this man talking about?”

Just like our own people here. When they heard Paul on the Pnyx — he came out here and got to the point of saying that Christ had risen — they say to him: “That's far enough. Spare us now with this talk of the Resurrection.” He struck them as ridiculous. “We'll take this up with you some other time.”

That is how laughable the whole subject of the Resurrection seemed to them. And even today you hear people saying, I have lost the person I loved, don't talk to me. But what was he, a key that you lost? Seriously — did God come into the world so that you could still be losing the people you love?

What are these things you are saying? That you have been deprived of him, that he has gone on ahead of you — yes. But not that you lost him. The person was not lost: his soul was carried over into the hands of God, and his body into the earth.

And he paid off, he settled in full, the promissory note he owed to the earth, out of which he was fed: dust thou art, and unto dust shalt thou return. Back to the things he was composed of. Go and ask a scientist what the body is made of: there is calcium for you, there is iron, there is this, there is that. That is what it is. There you are — he pays, back to the things he was composed of. And the soul goes to God who gave it. It was not lost; it is asleep and it will rise again. And immediately the soul returns, the text says, and entered in, and the child gets up again. That is how we too shall get up one day.

But those who at that moment questioned this detail of our Jesus' preaching did not see the resurrection that took place. They did not see the joyful event: the little girl standing up again, seeing her parents, and Him saying, give her something to eat.

In an instant they had missed all of it; they did not see it. And so I think that those who question the Resurrection will not see that joyful Resurrection either. They will see a resurrection — they will rise, but in order to be judged, not in order to be justified.

As you can see, this whole thing has many sides to it, and a person learns a great deal from it if he is willing to pay attention. But the one point we are dwelling on tonight is not the miracles of our Jesus, of which there are so many — and if a person wants to, he can see miracles today as well; the twentieth century is full of them.

It is that word He says: 'I perceived power going out from Me. Someone touched Me.' That is what I want you to notice. If we are not receiving grace, if for years we practise our religion, if for years we receive Holy Communion, if we attend Matins, sermons, and all the rest of it —

and we do not change, we stay exactly the same — and if there were some way to record our confessions, we would see that they are nearly identical every time. So, in the end, this is because we are not receiving grace. And we are not receiving grace, not because grace does not exist, and not because the Lord has no intention of giving grace, but because we do not prepare ourselves in the way God wants, so that He can give the grace.

So I pray to Christ, together with all of you, and through the intercessions of Saint Demetrios, the patron saint of this place, that God will have mercy on us — but also that we ourselves will be willing to grasp this, and to prepare ourselves accordingly, so that we may receive grace both for this present age and for the age to come. And this is what I wish for one another and for all. Amen.

Όπως θα ξέρετε και εσείς, μετά οι άνθρωποι οι οποίοι δυστυχώς δεν διαβάζουν όσο πρέπει το Λόγο του Θεού. Πολλά πράγματα ο άνθρωπος καταβροχθίζει, και υλικώς και πνευματικώς, την ημέρα. Αλλά από το Λόγο του Θεού δεν τρέφεται όσο πρέπει.

Γι' αυτό και ο άνθρωπος όταν τρέφεται ποσοτικά αλλά όχι ποιοτικά δεν έχει απόδοση.

Αν γνωρίζαμε το τι λέγει μέσα το Ευαγγέλιο, που είναι ένα βιβλίο αναλλοίωτο, που δεν παίρνει ούτε προσθήκη ούτε αφαίρεση, και θέλαμε να το προσέξουμε, πολλά πράγματα θα είχαμε μάθει για τη ζωή μας εδώ.

Είμαστε εδώ και δεν θά'σαν μόνο για την προσωρινότητα, αλλά θά'σαν και για την αιωνιότητα. Η Εκκλησία, όπως ξέρετε, έχει επιλέξει, έχει σταχυολογήσει ορισμένα κομμάτια που τα θεώρησε κατάλληλα, που μπορεί να βοηθήσει δι' αυτών τους ανθρώπους οι οποίοι στέκονται μόνο σε αυτό που θα ακούσουν την Κυριακή. Παραπέρα, τι θα λέει και τη Δευτέρα και την Τρίτη.

Ευχαριστώ.

Παρότι στο υλικό του τραπέζι σερβίρει και τη Δευτέρα και την Τρίτη και την Τετάρτη, δεν τρώει μόνο κάθε Κυριακή. Εν τούτοις, λέγω, δεν θέλει ακόμη εν πλήρη 20ό αιώνι να μάθει πράγματα που του είναι απαραίτητα. Γιατί, όλα τα πράγματα να τα μάθει ο άνθρωπος, εάν δεν μάθει ότι θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον Θεό μια μέρα και θα του ζητήσει λογαριασμό σε πράγματα που ούτε ποτέ τα είχε πιάσει στον νου του, απέτυχε στον κόσμο. Γι' αυτό και απόψε

Αυτό και απόψε το βράδυ θα ήθελα να πω ορισμένα που πολλά μας διδάσκουν, λίγα λόγια είναι αλλά πολλά βγαίνουν από τη μέση. Γι' αυτό θα είναι από το Ευαγγέλιο η ομιλία μου.

Συγκεκριμένως θα είναι από το Λουκά, από το 8ο κεφάλαιο του Λουκά, στίχος 41 και κατωτέρω.

Παρουσιάζει μια σκηνή η οποία έλαβε χώρα όταν ο Χριστός μας επέστρεψε από τα Γάδαρα, που είχε πάει και εκεί είχε θεραπεύσει έναν δαιμονισμένο που είχε μία λεγεώνα δαιμόνων, και διότι επέτρεψε να εισέλθουν οι δαίμονες εις τους χοίρους των Γαδαρηνών και οι χοίροι να πέσουν στη λίμνη και να πνιγούν και κατά αυτή την έννοια να ζημιωθούν το κρέας δύο χιλιάδων περίπου χοίρων, και καταλαβαίνετε πόσα χρήματα ήρθε, ναι καλά, αλλά να απέλθεις εκ των ορίων μας.

Και ο Χριστός μας, ο μόνος αβαρής, έκαμε το μικρότερο, εισήλθε εις το πλοίο και πέρασε εις το πέραν. Ίσως να σας κάνει αίσθηση, αλλά κι αν δεν σας έκανε θα θέλω να σας το υποστηρίξω λίγο, Το ότι όταν θίγεται κάτι εκ μέρους του Χριστού, είτε εγώ λέγεται, είτε σάρξ λέγεται, είτε συμφέρον λέγεται, είτε κόσμος λέγεται, δεν τόσο μας αρέσει ο Χριστός.

Καλά αλλά. Αυτό κάμανε κι αυτοί. Καλά μας έκανες, μας άνοιξες στον δρόμο, έβγαλες μπροστά έναν δαιμονισμένο, θα περνάμε ελεύθερα, αλλά διότι μας έδειξες το οικονομικό, σε παρακαλούμε, δρόμο. Και έφυγε.

Δεν κάθεται, να σκεφτείς καν στο νουν, να σκεφτείς καν στο νουν, αντίθετα από αυτά που λέγει ο Χριστός, ήδη έχει φύγει προκαταβολικώς. Μην τον περιμένεις πουθενά, ούτε στα εικονίσματα είναι, ούτε στους σταυρούς, στους ψεύτικους, τίποτα δεν είναι.

Βλέπει αν μεραθυμίαν ή λίγο κατσούφιασες, λίγο συννέφιασες, δεν σου τόσο άρεσε αυτό, ο Χριστός φεύγει. Όπως έφυγε και εδώ και πέρασε εις το πέραν. Οι μεν τον έδιωξαν, οι δε τον περίμεναν. Αν θα ακούσετε τη σκηνή την πέραν της Τιβεριάδος, είναι η εξής.

Εγένετο δε εν τω υποστρέψαι τον Ιησούν, απεδέξατο αυτόν ο όχλος. Κόσμος δουλειάς τον περίμενε. Οι μεν δρόμο φεύγα, οι άλλοι τον επερίμεναν. Αφήνεις τη θέση σου, κάποιος άλλος θα την πάρει τη θέση σου.

Ο Χριστός δεν θα μείνει ποτέ χωρίς φίλους, χωρίς υπηκόους, χωρίς δικούς του. Εμείς χάνουμε, εμείς χάνουμε, ο Κύριος δεν χάνει. Συμφέρον δικό μας είναι να έχουμε σχέση μαζί Του και να Τον έχουμε πάντα κοντά μας, να μην Τον διώχνουμε.

Ήσαν γαρ πάντες προσκαρτερούντες αυτόν. Πότε θα έρθει, πότε θα έρθει; Να βγούμε κάτω στο λιμάνι να τον περιμένουμε. Και πράγματι πολύς κόσμος περίμενε τον Χριστό. Πώς δείχνει ότι η μία πλευρά είναι αντίθετη με την άλλη. Είδε την όψη, δεν εκβιάζει κανένα.

Δεν με θέλετε; Χαίρετε. Οι άλλοι με θέλουν να μείνω. Αυτός είναι πάντα ο Χριστός. Και αν νιώθουμε καμιά φορά μόνοι, είναι διότι εμείς απεμακρύνθημεν από αυτόν και όχι αυτός από μας. Μέσα όμως στον κόσμο αυτόν ήταν και ένας με έναν υπολογισμό, γιατί όλος ο κόσμος αυτός που ήταν εκεί μπορεί η πλειοψηφία να ήταν από αγάπη, αλλά ήσαν και οι πονηροί, ήσαν και αυτοί που πήγαιναν να τον πιάσουν από λόγο, ήσαν και οι άνθρωποι που τον είχαν ανάγκη.

Πότε θα έρθει αυτός ο γιατρός, ήσαν δε. Μέσα λοιπόν λέει σε αυτή τη συντροφιά ήτο και ένας αρχισυνάγωγος, δύσκολος άνθρωπος βέβαια, αρχισυνάγωγος, εγωισμό, φαρισαϊσμό κλπ κλπ. Όμως κάποια ανάγκη τον έφερε και αυτόν μέσα στον όχλο. Η ανάγκη είναι εκείνη που μας πλησιάζει στο Χριστό.

Όταν σταματήσανε οι σειρήνες να χτυπάνε άδειασαν οι εκκλησίες, όταν ξαναρχίσουν οι σειρήνες να χτυπάνε θα ξαναγεμίσει η εκκλησία. Αλλά δεν ξέρω αν ακούει τότε, γιατί υπάρχει μια ρήση στις παροιμίες που λέει, θα έρθει η εποχή κατά την οποία θα ομιλεί ο άνθρωπος και δεν θα ακούω.

Καλύτερα να μην μας ακούσει κανείς των κόσμων τούτων, μα ούτε γιατρός, μα ούτε, μα ούτε και να μην μας ακούσει ο Θεός. Αλλοίμονό μας, εάν χτυπάμε και νιώσουμε την απογοήτευση αυτή, ότι δεν σε ακούω διότι με έκλεισες πολύ καιρό έξω.

Τώρα μόνο που με έχεις ανάγκη, τώρα με καλείς. Ευλογημένες οι θλίψεις που μας οδηγούν στο Θεό και μας κρατούν κοντά στο Θεό. Πολλοί άνθρωποι με το κρεβάτι στο σπίτι είχαν και το Χριστό στο σπίτι. Όταν σηκώθηκε το κρεβάτι, έφυγε και ο Χριστός.

Εδώ λοιπόν έναν άνθρωπο σκληρόν, όπως θα λέγαμε, που είχε κάθε λόγο να μη έχει σχέση με αυτόν, ο οποίος του πήγαινε και κόντρα, βρέθηκε μέσα στη συντροφιά. Αυτός, λέει, ήταν ο Ιάειρος· άρχων της συναγωγής υπήρχε.

Γιατί, Ιάειρε, πήγες εκεί; Επήγα, λέγει, διότι θυγάτηρ μονογενής ην αυτώ ως ετών δώδεκα, και αυτή απέθνησκεν. Οι γιατροί την είχαν αποφασίσει, κανένας δεν μπορούσε να βοηθήσει και εθυμήθη αυτόν τώρα. Είχε ακούσει, είχε μάθει, ίσως να είχε και δει θαύματα που έκανε παράξενα ο Χριστός μας, και πήγε προς τα εκεί.

Αναφέρει δε ότι όταν πήγε και βγήκε ο Χριστός εκεί πέρα, του πέφτει στα πόδια, και πεσών παρά τους πόδας του Ιησού παρακάλεσε αυτόν εισελθείν εις τον οίκον αυτού. Ένας αρχισυνάγωγος, ε, να πέσει στα πόδια του Κυρίου!

Μεγάλη υπόθεση, γιατί βέβαια δεν ήξερε ότι είναι και Θεός, δεν ήξερε ότι είναι ο Ιησούς. Ήταν κάποιος που έκανε θαύματα, εβάλλετο, άλλοτε συκοφαντείτο από διαφόρους ανθρώπους. Εάν βέβαια ήξερε ότι είναι ο Θεός, όχι στα πόδια να του πέσει, κουλούρα να γίνει, δεν ξέρω τι να γίνει.

Όμως έπεσε στα πόδια, αυτό το θηρίο έπεσε στα πόδια κάτω από την ανάγκη, κάτω από την κατάληψη, από την αδυναμία που ένιωσε ότι πλέον δεν υπάρχει για το παιδί του, τη μοναχοκόρη του, δεν υπάρχει ελπίδα.

Είπα ότι είναι μακάριες οι θλίψεις που μας κρατούν κοντά στο Θεό. Δεν υπάρχει στο εκατομμύριο, όχι στα εκατό, όχι στα χίλια, να υπάρχει άνθρωπος που με το γαρίφαλο στο χέρι πήγε στο Χριστό. Κάποια ανωτέρα βία, κάποια Δαμασκός, κάποιο συμβάν σοβαρό τον οδήγησε προς το Χριστό.

Μα ένα πένθος, μα ένα ναυάγιο οικογενειακό, μα ένα ατομικό, μα μία ασθένεια σοβαρά κλπ. Ως επί το πλείστον είναι οι παράγοντες οι βοηθοί που βοηθούν τον άνθρωπο και τον φέρουν στο Χριστό ή και τον διατηρούν κοντά στο Χριστό.

Οι περισσότεροι επλησίασαν, επήραν όσο είχαν ανάγκη και έπειτα έφυγαν έξω από την Παναγιά. Τώρα άμα ξανά σε χρειαστούμε, ξέρουμε, είσαι καλός, εμείς θα ξανάρθουμε να σου φωνάξουμε. Αλλά μήπως γίνει εκείνο που είπα γρηγορότερα. Ευλογημένες οι θλίψεις. Και αν μέσα εδώ είμαστε 5, 10, 100, 500 άνθρωποι, αν ρωτήσει ο καθένας τον εαυτό του, θα βρει ότι εδώ κανένας δεν είναι εκείνος που πήγε μόνος του από αγάπη προς το Χριστό. Πήγε από ανάγκη στο Χριστό.

Και αν ο Χριστός μας σκεπτόταν σαν άνθρωπος, τώρα που με έχεις ανάγκη φεύγα από εδώ, να έλεγε, αλλοίμονό μας. Αλλά δεν είναι αυτός, όπως είναι, τον άνθρωπο τον παίρνει με τις αδυναμίες του, με τους υπολογισμούς του και λοιπά. Άσωτοι ήμεθα, και σαν τον άσωτο Υιόν έτσι ακριβώς μας δέχτηκε.

Ο άσωτος Υιός εγύρισε από αγάπη στο σπίτι; Μέχρι τώρα δεν θα είχε επιστρέψει, αν δεν του σώνονταν τα χρήματα και αν δεν τον κατέλειπαν τα νιάτα και οι φίλοι και οι φιλενάδες, μέχρι τώρα. Από ανάγκη επέστρεψε εις τον Θεόν, από ανάγκη επέστρεψε, και εν τούτοις τον εδέχθη, για να τον κάμει γιο του μια μέρα. Γύρισε σαν φιδάκι κάτω, για να τον κάμει γιο του μια μέρα, να νιώθει ελεύθερα, ο χριστιανός ο πραγματικός, όχι ο χριστιανός.

Όμως, τέλος πάντων, ο συνηθισμένος. Ο χριστιανός ο πραγματικός νιώθει ελεύθερα. Πώς νιώθει το παιδί μέσα στο σπίτι, στον πατέρα του, στη μητέρα του; Νιώθει και δικά του, έχει δικαιώματα, προσέχει, συζητεί κλπ.

Έτσι νιώθει. Εμείς κάνουμε το αντίθετο, γιατί δεν είμαστε χριστιανοί ακόμη όπως πρέπει και όπως μας θέλει ο Χριστός. Εν πάση περιπτώσει, κι αυτόν η θλίψις, η ασθένεια, η αδυναμία να βοηθηθεί είτε με το πρόσωπό του, είτε με τα χρήματά του, είτε με τις γνώσεις του, τον εταπείνωσε και του δόθηκε η ευκαιρία να γνωριστεί πιο κοντά με τον Χριστό.

Εν πάση περιπτώσει, το αποτέλεσμα είναι το εξής, όπως λέγει ένας άλλος ευαγγελιστής, ότι ο Χριστός μας αμέσως, όταν άκουσε την ανάγκη του ανθρώπου αυτού, απήντησε ως εξής, βλέπω ο Λουκάς εδώ δεν το έχει, εγώ, λέει, ελθών θεραπεύσω αυτόν. Αμέσως τον παρηγόρησε, εγώ, του λέει, θα έρθω.

Κοιτάξτε, ωραία συμπεριφορά, την οποία δεν την έχουμε εμείς εν πολλοίς. Ο άνθρωπος έρχεται από ταξίδι. Ο άνθρωπος είναι κουρασμένος. Ο Ιησούς, άνθρωπος, είναι κουρασμένος. Δεν του είπε, ξέρεις, μπορώ να έρθω αργότερα.

Πού μένεις, δώσε μου τη σύστασή σου. Ή είναι μακριά, ή έχεις κάνα μέσον. Σήμερα θα λέγαμε αν έχεις φέρει ταξί, κανένα δικό του για να μας μεταφέρει. Τότε ξέρω πως θα έχει. Έχεις κανένα υποζήγιο;

Εγώ ελθών θεραπεύσω αυτόν. Εγώ θα δω, τι σε νοιάζει; Μείνε ήσυχος. Τον παρηγόρησε αμέσως· μια ιδιότητα υπ’ αριθμόν άλφα του χριστιανού. Χριστιανός, ξέρετε τι πάει να πει; Χριστιανός πάει να πει τίθεμαι στην υπηρεσία του άλλου.

Ο χριστιανός που λέγεται χριστιανός και θέλει να λέγεται χριστιανός και νομίζει ότι είναι χριστιανός. Ο άνθρωπος που δεν θέτει τον εαυτό του στην υπηρεσία του άλλου δεν είναι χριστιανός. Πλανάται. Θα θέσεις τις δυνάμεις σου, θα θέσεις τη γνώση σου, θα θέσεις το εκτόπισμά σου, γιατί ο άνθρωπος έχει μια ακτινοβολία.

Δεν είναι ό,τι έχει στην τσέπη του, αλλά και ό,τι έχει πάρει ως μια ακτινοβολία. Παίρνει το τηλέφωνο· εκείνα που δεν μπορούν να κάνουν εκατό, να τα κάνει ένας μονάχος του. Ο άνθρωπος λοιπόν που δεν θέτει τον εαυτό του στην υπηρεσία του άλλου, το πορτοφόλι του στην υπηρεσία του άλλου, δεν μπορεί να λέγεται χριστιανός.

Αυτό έκανε ο Χριστός, στον πόνο αμέσως του ανθρώπου αυτού, παρότι δεν ήταν Ιουδαίος, δηλαδή δεν ήταν δικός του αυτό εννοώ, παρότι δεν είχε τίποτα να πει, είναι φίλος μου αυτός ή πάω, τα τρώγαμε μαζί, πίναμε μαζί, γλεντούσαμε μαζί, αμαρτάναμε μαζί και σπεύδω να τον βοηθήσω.

Όχι, άνθρωπος που ήταν κουμπωμένος απέναντι του Ιησού και ίσως και συκοφαντούσε και τα ξέρει αυτό. Όμως ο Χριστός έθεσε την υπηρεσία Του στον πόνο του άλλου. Ο άνθρωπος, λέγει η Σοφία Σειράχ, ο οποίος κλείνει τα ώτα του στον πόνο και στην ανάγκη του άλλου, να περιμένει ότι ο Θεός θα κλείσει τα δικά Του τα ώτα.

Όταν θα φωνάξεις εσύ, θα φωνάξω εγώ και θα τον έχω ανάγκη. Πληρώνει με το ίδιο νόμισμα τον άνθρωπο, κατά αναλογία της καλοσύνης του ή της σκληροκαρδίας του. Εδώ λοιπόν, χωρίς να πει πού είναι, μα έτσι, τούτο, τ' άλλο, να έρθω λίγο αργότερα, πώς θα πάμε, είναι μακριά και λοιπά, αμέσως, εγώ ελθών θεραπεύσω αυτόν.

Έτσι πρέπει να είναι ο άνθρωπος. Είναι αλήθεια ότι κι εμείς καμιά φορά θέτουμε τον εαυτό μας στην υπηρεσία του άλλου. Είναι αλήθεια, αλλά κατόπιν βίας· βιάσου, τώρα πήγαινε να υπηρετήσεις κι αυτόν, τώρα πήγαινε να γίνει αυτό, τώρα.

Κατόπιν βίας, δεν είναι με ιλαρότητα, όπως λέγει, ιλαρόν γαρ δότην θέλει ο Θεός. Βέβαια αυτό είναι των τελείων, αλλά καλόν και το άλλο, είναι βία, οι βιαστές αρπάζουν τη Βασιλεία των Ουρανών. Γι' αυτό όταν έρθει να κάμετε κάτι καλό, να θέσετε τον εαυτό σας στην υπηρεσία του άλλου, το μέσο σας, το λόγο σας, την παρουσία σας, την προσευχή σας, το πορτοφόλι σας, ο σατανάς δεν θα σας αφήσει.

Ο σατανάς θα μπει στη μέση να σας δυσκολέψει. Να αναβάλλετε, να κάνετε. Βιάσατε. Κάνετέ το. Το δέχεται και αυτό ο Θεός. Παρότι δεν το έθελε αυθόρμητα. Ναι, ό,τι μπορώ. Αν περνάει από το χέρι μου, να το κάνω.

Είναι αλήθεια ότι με λόγια, για να δείξουμε δήθεν, ότι υποσχόμεθα σε πολλούς χίλια δυο, και ούτε καν το θυμόμαστε, ούτε καν το ενεργούμε, ούτε καν ομιλούμε. Και τον αποκοιμίζουμε τον άλλον ότι εμείς θα κάνουμε κάτι, ότι εμείς θα τρέξουμε, εμείς θα φροντίσουμε.

Εγώ γνωρίζω, κάνω, και λέμε και ψέματα πολλές φορές για να δείξουμε δήθεν, είμαστε άνθρωποι που μας γνωρίζουν και έχουμε βεληνεκές κ.λπ., όπως τα λέγαμε, και τον άλλον τον παίρνουμε στο λαιμό μας, θα τον βρούμε κρεμασμένο μενταγιόν.

Και αυτοί είναι οι χριστιανοί, αυτοί είναι οι ψευταράδες, αυτοί είναι αυτοί, αυτοί είναι αυτοί. Και βλασφημείται ο Χριστός στις ενέργειές μας, πόσο έπρεπε να δοξάζεται ο Χριστός. Ούτω λαμψάτω τα έργα ημών ενώπιον των ανθρώπων.

Να τα βλέπουν λέει οι άνθρωποι και να δοξάζεται ο Πατέρας στον ουρανό. Εδώ λοιπόν αυτή η συμπεριφορά του Χριστού μας, μας οδηγεί, είναι σαβουάρ βιβρ αυτό, αλλά από πλευράς όχι κοσμικής, τα συνηθισμένα τα ψέματα τα δικά μας, τα χειροφιλήματα και τα λοιπά, από πλευράς που βοηθάει και δοξάζει τον Θεό και σώζονται οι ψυχές των ανθρώπων.

Εν πάση περιπτώσει το αποτέλεσμα είναι ότι ξεκίνησαν χωρίς να ζητήσει τίποτα, έλα κοντά. Ο κόσμος αυτός δεν ξέρει πού πάει ο δάσκαλος, ο κόσμος που πήγαινε να τον υποδεχτεί δεν ξέρει πού πάει ο δάσκαλος, πηγαίνει προς τα εδώ, πάνε κι αυτοί κοντά, κάτι θα ακούσουν, κάπου θα σταματήσουν, κάτι θα πει, κάτι θα γίνει, θα ωφεληθούμε. Ξεκινάει και ο κόσμος κοντά.

Τόσος πολύς ήταν ο κόσμος που τον συνέθλιβον, όπως λέει πιο κάτω. Μέσα εκεί σε αυτόν τον πολύ κόσμο ήταν και ένα άλλο πρόσωπο. Πάλι από ανάγκη φερμένο εκεί στη συντροφιά. Πάλι από ανάγκη, ακούστε πώς το λέγει.

Ἐν δὲ τῷ ὑπάγειν αὐτόν, οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν. Μέχρι ασφυξίας, που λέμε, τον είχαν φέρει. Καὶ γυνή — να σου μια γυναικούλα — οὖσα ἐν ῥύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, με αιμορραγία δώδεκα χρόνια, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ’ οὐδενὸς θεραπευθῆναι.

Δώδεκα χρόνια πλήρωνε φόρο σε αίμα και σε χρήμα. Κανένας γιατρός όμως δεν κατόρθωσε να της σταματήσει την αιμορραγία.

Προσελθούσα μέσα εκεί, μια την έσπρωχναν μπροστά, μια την πέταγαν δυο μέτρα πίσω, μια προς τα πλάγια. Έφτασε, τα κατόρθωσε αυτή η γυναίκα, που ξέρει μόνη της ποιον σκοπόν είχε που μπήκε μέσα στον κόσμο αυτό.

Μια γυναίκα τώρα θα μπορούσες να τη δεις λιωμένη, πανιασμένη, με αιμορραγία δώδεκα ετών, που αν τη φυσούσες θα έπεφτε κάτω, μπήκε μέσα στον κόσμο αυτόν, μέσα στη δίνη αυτή, και έφτασε μέχρι εκεί, με τον σκοπό να φτάσει κοντά Του, να ακουμπήσει, όχι να Του μιλήσει, όχι να Του πέσει στα πόδια, να τα αγκαλιάσει και να τα φιλήσει· να ακουμπήσει, να αγγίξει απλώς επάνω Του. Αυτό ήτανε που την απασχολούσε και μπήκε μέσα εκεί.

Προσελθούσα λοιπόν, λέγει, αυτή όπισθεν ήψατο του κρασπέδου του ιματίου αυτού, στην άκρη όπως θα λέγαμε ακούμπησε λιγάκι, και παραχρήμα έστη η ρύσις του αίματος αυτής. Ένιωσε αμέσως ότι ανέλαβε, ένιωσε δύναμη μέσα της, ένιωσε ότι έγινε καλά αμέσως, αυτομάτως, όταν άγγιξε το χέρι εκεί.

Πήγε με υπολογισμό όμως, και αυτό το έκαμε κρυφά βέβαια. Δεν το 'πε σε κανέναν, ούτε σε αυτόν τον ίδιο το γιατρό, το δάσκαλο· τίποτα δεν είπε. Πήγε και έκλεψε, όπως θα λέγαμε, την ίαση. Όμως ο Κύριός μας την απεκάλυψε, εσταμάτησε και διαμαρτυρήθη, πράγμα παράξενο, που φάνηκε τόσο παράξενο και στους Αποστόλους που ήσαν στην πιο στενή συντροφιά και κατεξοχήν στον Πέτρο, και λέγει: «Τίς ὁ ἁψάμενός μου; Ποιος ήγγισε επάνω μου; Σε τόσο κόσμο μέσα, που σε μεταφέρουν — όχι, μεταφέρεσαι — να λες “ποιος ήγγισε επάνω μου;”»

Είναι πολύ αστείο αυτό.

Ἀρνουμένων δὲ πάντων, εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ· «Ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι, καὶ λέγεις· “Τίς ὁ ἁψάμενός μου;” Τι είναι αυτό που λες;» Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· «Ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξεληλυθυῖαν ἀπ’ ἐμοῦ.»

Αδύναμοι εξελθούσαν από εμού.

Εδώ, αν μπορούσαμε να το πιάσουμε καλά, περισσότεροι δεν θα πηγαίναμε στην εκκλησία.

Και όσοι πηγαίναμε, δεν θα πηγαίναμε όπως πηγαίνουμε.

Διότι, εάν μπήκαμε στην εκκλησία 500, χίλιοι, και κλείσουν οι πόρτες και σταθούμε και ρωτήσουμε τον Χριστό μας, την Παναγία μας, τον Άγιο Δημήτριο, ξέρω εγώ ποιον,

μας καταλάβατε σήμερα που ήρθαμε εδώ;

Κάναμε τον κόπο μας, φέραμε λάδι, φέραμε τάματα· μας καταλάβατε; Αλλά δεν μας το λέγανε μετά με το στόμα· με το κεφάλι θα λέγανε όχι: «Δεν σας καταλάβαμε που ήρθατε». «Εμάς δεν καταλάβατε;» «Ναι, εσάς δεν σας καταλάβαμε». «Γιατί δεν μας καταλάβατε;» «Διότι ήρθατε με τον τρόπο σας. Δεν ήρθατε όπως έπρεπε».

Δεν ετοιμαστήκατε να έρθετε εδώ. Ετοιμαστήκατε εξωτερικώς, δεν ετοιμαστήκατε εσωτερικώς. Και ο Χριστός μας είναι Αυτός που δίδει σε κάθε άνθρωπο και κάνει σε κάθε άνθρωπο όπως ο άνθρωπος ετοιμάζει εσωτερικώς.

Πολλοί στην τουαλέτα τους έχουνε δυο καθρέφτες, τρεις, βλέπουνε μπροστά, πίσω, και αν δεν έχουν πίσω καθρέφτη, έχουν κάποιον κινητόν και κοιτάζονται. Θα πει κανείς, κακό κάνουν; Πρέπει να φύγουν όπως είναι, τσαλακωμένοι και λοιπά;

Να βγούνε έξω, να βγούνε με μουτζαλιές, να βγούνε με τσαλακωμένα; Όχι, καλώς κάνουν. Αλλά ας έχουν και κανένα μικρό να ιδούνε την ψυχή τους. Όσο καθαρά και να φορέσεις απ' έξω και οσοδήποτε να είσαι αρωματισμένος, όταν εσωτερικώς δεν είσαι ο ανάλογος που θέλει ο Χριστός, δεν θα πάρεις τίποτα εκεί που πηγαίνεις.

Χρειάζεται λοιπόν κάποια προετοιμασία. Ο θείος Χρυσόστομος λέγει· «Εἰς τὸν ναὸν ἦλθες, σήκωσες το ποδαράκι σου και το έβαλες μέσα στην πόρτα, έκανες το βήμα· ἑαυτὸν ἄξιον ὡμολόγησας». Το σκέφτηκες καλά, το λογάριασες, το υπελόγισες.

Σε ποιον πηγαίνεις, και ετοιμάστηκες αναλόγως. Βρήκες τον εαυτό σου άξιον και εισήλθες. Πείτε μου, ποιους από μας λογαριάζει, υπολογίζει, όταν ξεκινήσει για την Εκκλησία, ή όταν σταθεί σε θέση προσευχής στο προσκυνητάρι του, στο σπίτι του, ή όπου αλλού βρεθεί και θέλει να κάνει αναφορά προς τον Θεό, εσκέφτηκε σε ποιον το κάνει;

Και τι ζητάει αυτός προς τον οποίο απευθύνεται; Γιατί όταν απευθύνεται ένας άνθρωπος, πάντοτε κάτι ζητάει. Είναι λίγοι αυτοί που δοξολογούν χωρίς υπολογισμό τον Θεόν. Οι περισσότεροι είναι δώσ' μου, κάμε, το παιδάκι μου, το αντρόνι μου, τη γυναικούλα μου, το πεθερώνι μου, και βγάλ' τον αυτόν έξω να μπω εγώ μέσα, τούτο να κερδίσω, καλό ταξίδι στον αέρα και λοιπά, θέλω να μαζί σου.

Όλο η αγγαρεία, τα Άγια Πνεύματα, τα Άγια Πρόσωπα, η αγγαρεία. Είναι λίγοι άνθρωποι, λέγω, στο εκατομμύριο δεν ξέρω αν βρίσκονται άνθρωποι που λένε: Πού θα πάω τώρα; Θα πάω στον ακτινολόγο, που αυτός ξέρει παρελθόντα, παρόντα και μέλλοντα.

Πού θα πάω εγώ τώρα να ανοίξω το στόμα μου; Τι να του πω; Πού θα πάω; Στην εκκλησία να κοινωνήσω το παιδάκι μου που θα σας σκοτώνω τα υπόλοιπα; Πού θα πάω; Αυτός με ξέρει. Πού θα πάω; Τι θα μου δώσει; Θα μου δώσει; Πώς να ξέρει ποιος είμαι; Να του κρυφτώ; Πώς θα του κρυφτώ; Κρύβεσαι από το Θεό; Πώς θα κρυφτείς; Πώς λες ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, και με στόμα γεμάτο; Σοβαρά το πιστεύεις ότι είναι πανταχού παρών, ότι γνωρίζει τα πάντα, και είναι γυμνά και τετραχηλισμένα στο χέρι του; Πώς τολμάς, πώς τολμάς και πηγαίνεις στην Εκκλησία;

Στην εκκλησία. Θυμόσαστε όταν ο ποτέ παράλυτος έγινε καλά, πήγε στην εκκλησία να ευχαριστήσει τον Θεό που του έστειλε έναν άνθρωπο, δεν ήξερε ακόμη περί τίνος πρόκειται, που έπειτα από 38 χρόνια που ήταν εκεί στην Κολυμβήθρα πάνω στα νερά, τον έκαναν καλά. Και ποιον συνάντησε εκεί που πήγε; Τον Κύριο του Ναού.

Τον Κύριο του Ναού. Γιατί όταν πάει ο άνθρωπος στην Εκκλησία, δεν συναντά την επιτροπή που κουβεντιάζει εκεί πίσω και στήνει τις παγίδες, τίνι τρόπω θα μαζέψεις αυτά τα λεφτά, ούτε το φιλόπτωχο που σου φέρνει το δίσκο στη μύτη, ούτε αυτά τα πράγματα, ούτε τον Ψάλτη, ούτε τον Νεωκόρο, ούτε τον Παπά, ούτε τον Διάκο. Τον Κύριο του Ναού, τον Κύριο του Ναού, ούτε τον Αηδημήτρη· πρώτα τον Χριστό και έπειτα τον Αηδημήτρη.

Ο Χριστός είναι ακτινολόγος, ξέρει ποιος είσαι.

Δεν ξέρω αν έχετε διαβάσει ποτέ στο Ευαγγέλιο, που κάποτε ο Χριστός μας ήταν στο ναό και ίστατο απέναντι του γαζοφυλακίου, απέναντι του παγκαριού όπως τα λέγαμε, και έμπαιναν μέσα, περνούσαν διάφοροι και έμπαιναν μέσα, ήξεραν τώρα ότι είναι ο Χριστός, και έβγαζαν λοιπόν και έριχναν πιο πολλά και τα βροντάγαν κιόλας, για να τ’ ακούνε και οι άλλοι, που λέμε, για να δείξουν ότι έβαζαν πολλά.

Και λέγει εκεί ο Ευαγγελιστής ότι ο Κύριος έβλεπε πώς βάλουν χαλκόν. Πώς, όχι πώς θα βάλουν, πώς βάλουν.

Γι' αυτό και έπειτα, που ήρθε η χειρούλα εκεί και άνοιξε το κομπόδεμα και λοιπά, που είχε ένα δίλεπτο και έβαλε, αυτή λέει έβαλε πλεῖον πάντων· δίλεπτο έβαλε, πλεῖον πάντων έβαλε. Γιατί ο Χριστός βλέπει πώς το κάνεις, όχι τι κάνεις, πώς το κάνεις.

Πολλοί μας, για τον κόσμο έχουμε μια ζωή. Για τον Χριστό έχουμε δυο ζωές, τρεις ζωές, πέντε ζωές. Έχουμε διπλές ζωές πολλές, τις οποίες ξέρει ο Χριστός. Δεν τις ξέρω εγώ, δεν τις ξέρει ο άντρας μου, δεν τις ξέρει η γυναίκα μου.

Δεν τις ξέρει ο κόσμος, ο Χριστός τις ξέρει όμως, και κατ' αναλογίαν στον καθέναν δίδει. Αν λοιπόν πάω σε ένα πανηγύρι, προχθές να πούμε, πέρασαν εδώ πέρα 100-100 χιλιάδες τον Άγιο Δημήτριο και τον ρωτούσες, είδες που σου έφερα σαν τον πόθο μου αυτό, είδες τούτο τ' άλλο κλπ.

Δεν σε είδα καθόλου θα ήταν η απάντηση. Αν πέρασαν 50-100 χιλιάδες άνθρωποι, έτσι, ζήτημα αν 200-500 ήσαν εκείνοι οι οποίοι τους κατάλαβε ο Άγιος Δημήτριος και τον κατάλαβαν τον Άγιο Δημήτρη. Οι άλλοι ανάψαμε κερί στον Άγιο, με έναν τόνο αμαρτίες, χωρίς να αφήσουμε τίποτα από τις αμαρτίες μας, τίποτα από τη σάρκα μας, τίποτα από τη μόδα μας, τίποτα από το συμφέρον μας, τίποτα από την κακία μας.

Ανάψαμε κερί στον Άγιο, θαυματουργός ο Άγιος.

Αυτό λοιπόν που είπε ο Χριστός, μας λέει: «Ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξεληλυθυῖαν ἀπ’ ἐμοῦ».

Ώστε εμείς που ερχόμαστε, εμείς που δεν λείπουμε από τη συντροφιά σου, εμείς που διαδίδουμε τα μεγαλεία σου, εμείς, τόσος κόσμος εδώ, τίποτα; Τίποτα; Πείτε μου. Κατάλαβα· από αυτή τη γυναικούλα κατάλαβα. Αυτή ήρθε η τιμασμένη εδώ. Εσείς θα ζητήσετε και πιο κάτι; Θα μου πείτε να σας βάλω από εδώ και από εκεί, στις καθέδρες και λοιπά.

Ένας άλλος άνθρωπος ήρθε εδώ πέρα. Αν λοιπόν ήταν δυνατόν αυτή την πτυχή να την πιάσουμε και να τη θέσουμε σε εφαρμογή στον εαυτό μας, με μια ντροπή· εμείς πάμε ασύστολα μπροστά στον Θεό. Ασύστολα, ξετσίπωτα πας, βρε, εκεί. Δεν το λέγω να σε αποθαρρύνω, να παύσεις να πηγαίνεις, αλλά να ετοιμάζεσαι να πηγαίνεις· εκεί εγώ ποντάρω. Δεν λέγω να σταματήσεις να πηγαίνεις, αλλά πως μέχρι σήμερα ερχόμουνα και Σου προσκυνούσα και Σου άναβα κεριά, ενώ τα χέρια μου είναι ματωμένα, και Σου έλεγα ότι είσαι Άγιος διά του ψάλτου, ενώ εγώ έχω είκοσι, τριάντα, πενήντα χρόνια να μιλήσω με τον συνάνθρωπό μου και δεν έχω καμιά διάθεση να αγαπήσω και να συμφιλιωθώ.

εγώ που έχω αδικήσει, εγώ που έχω βλάψει, εγώ που έχω γίνει η αιτία να καταστραφούν οι άνθρωποι. Γιατί ξέρετε πόσοι είναι ένοχοι στο σημείο αυτό; Πολλοί. Μιλούσα μια φορά σε ένα γυμνάσιο θηλέων στη Χαλκίδα.

Με είχανε καλέσει, ήτανε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας. Δεν είχα δει περισσότερα κορίτσια. Δηλαδή σας έλεγα τρεις χιλιάδες. Θα ήσαστε σε ένα μεγάλο αυτό, ένα υπερώο και λοιπά. Και έθεσα, επαρουσίασα το πρόσωπο της Παναγίας μας, πώς θα πρέπει να το πιάσουν, πώς θα πρέπει να το φτιάξουν.

Και ήρθε ο λόγος σε μια στροφή που, ξέρετε, αυτό συμβαίνει και μεταξύ μας, που θεωρούμε καθήκον μας και ιεράν υποχρέωση να καλύψουμε τη διαφθορά κάποιου άλλου, και μάλιστα αν κάποιος ή κάποια παρουσιαστεί να πει φερ' ειπείν στον καθηγητή, να πει κάπου ότι, ξέρετε, η δεσποινίς τάδε παρασύρθηκε ή παρασύρεται, φυλάξτε την, και τα λοιπά.

Αυτή θεωρείται καρφί, λένε, καρφί. Οι άλλοι θεωρούνται καλοί που τη σκεπάζουν, καλύπτουν τηλέφωνα ξένα, κρατούν αλληλογραφία, λένε ψέματα στο σπίτι, λένε ψέματα στο σχολείο και λοιπά. Και τη διευκολύνουν στη διαφθορά.

Ξέρετε πόσοι τέτοιοι υπάρχουνε από τα μαθητικά χρόνια ακόμη και δεν έχουν εξομολογηθεί τίποτα; Όλους αυτούς τους παρασυρμένους θα τους βρούνε κρεμασμένους ως μενταγιόν στο λαιμό τους. Δεν έχουν εξομολογηθεί τίποτα, δεν έχουν μετανόηση για τίποτα.

Και θυμάμαι ένα δαιμονισμένο στη Μονή Πετράκη ένα βράδυ, σαν μεθαύριο, των Αρχαγγέλων που εορτάζει. Ήτανε μία δαιμονισμένη μέσα στο εκκλησίασμα. Και σε μια στιγμή, γύρω 12 με 1, γυρίζει σε μία που καθότανε δίπλα.

Καλοβαλμένη η κοπέλα. Και έτσι λέει: Τι τραβάς αυτό το δαιμονόσκοινο; Αυτή τράβαγε το κομποσκοίνι της εκεί και λοιπά. Τι το τραβάς; Σε κρατάω. Σε τρία μέρη σε κρατάω. Αυτή δεν μπορούσε να φανταστεί Ότι μιλούσε για αυτή.

Για σένα το λέω, που κρατάς αυτό το δαιμονόσκηνο στο χέρι. Τι το κρατάς; Σε κρατάω σε τρία μέρη.

Τίποτα αυτή. Ξανά συνέχιζε η δαιμονισμένη, το δαιμόνιο να λέει εναντίον της. Και μεσολάβησαν άλλοι και την κούνησαν. Για σένα λέει το λέει, για μένα λέει το λέει, για μένα; Γυρίζει λοιπόν, εσένα σε κρατά.

Δεν με κρατάς, σου λέει, πουθενά, έχω εξομολογηθεί. Σε τρία μέρη σε κρατάω. Να συνεχίζει το δαιμόνιο και να λέει σε κρατάω σε τρία μέρη. Δεν με κρατάς σε τίποτα. Και της ξεσκεπάζει τρία θέματα.

Και έτσι λέγει, έκανες τηλέφωνο εσωτερικού, εφόσον ήταν εξωτερικού, ναι ή όχι; Έκανες τηλέφωνο αστικό και πλήρωνες αστικό μία δραχμή και έκανες στη Θεσσαλονίκη, που κόστιζε 130 τόσες δραχμές.

Έφυγες από το δωμάτιο όταν πήγε, ήρθε ο ξάδελφός σου με τη φιλενάδα του; Έφυγες από το δωμάτιο μέσα ή δεν έφυγες; Και της είπε κι άλλο ένα δόσημα, τρία πράγματα. Σε κρατώ, της λέει. Και μη νομίζουμε, να τα αυτοκίνητά μας, να χρήματα, να ψέματα, να τα γράμματα, να τα τηλέφωνα και λοιπά.

Και αν δεν υπήρχαν αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι νομίζουν ότι προσφέρουν υπηρεσία, που δεν το έχουνε εξομολογηθεί ποτέ τους και υπάρχει εκεί πέρα. Και ανάβουν κεριά και πηγαίνουν στην Εκκλησία και κάνουν τάματα και πάνε κόλλυβα και πάνε και κάνουν και φτιάχνουν.

Εάν τα είχανε πει αυτά τα πράγματα, θα ήρθαν πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Και αν προσέχανε σε αυτά τα πράγματα που θεωρούν τίποτα, δεν θα υπήρχε η διαφθορά σήμερα.

Σήμερα εκείνοι που τρέφουμε και θάλπουμε — τι διαφθορά είναι αυτή! Δεν θα είχε εξαλειφθεί, είναι αλήθεια, να μην είμεθα υπερβολικοί· δεν θα είχε εξαλειφθεί, θα είχε περιοριστεί όμως στο ελάχιστο. Και ο Γέροντας Ιωσήφ, ο Μνήστωρ, θα είναι μάρτυς κατηγορίας.

Διότι όταν είδε την Παναγία μας έγκυο, τι λέγε εκεί πέρα;

Δίκαιος ων και μη θέλων αυτήν παραδειγματίσαι, σκέφτηκε λάθρα να την απολύσει, να φύγει, να μην την κρατήσει, να μην σκεπάσει την αμαρτία στο σπίτι. Το θεωρούσε ότι ο Θεός θα τον κάψει. Πράγμα το οποίο εμείς το κάνουμε ευχαρίστως.

Και σε μόνον αυτό λέγω. Να θελήσει ο Κύριος να κάνει κρίσιν τώρα, αυτή τη στιγμή, θα μας πιάσει το ενενήντα τοις εκατό ενόχους. «Δεν κάνω τίποτα», λέει, «δεν σκότωσα εγώ κανένα». Πόσους έχεις σκοτώσει; Πόσους βάπτισες; Διότι είναι εντολή.

Ουκ ενετείλατο ουδενί ασεβείν ουκ έδωκεν άνεσιν ουδενί αμαρτάνειν. Έτσι λέει η Σοφία Σιράχ στο 15ο κεφάλαιο. Ουκ έδωκεν άνεσιν ουδενί αμαρτάνειν. Και εμείς δίνουμε άνεσιν να αμαρτάνει ο άλλος. Θα είχε περιοριστεί το σφάλμα σε πολύ μικρό βαθμό, όταν σκεπτόμεθα όμως και απλώς κάνοντας μια εξωτερική αναθεώρηση του σώματός μας κλπ.

Εντάξει αυτό, ψιλά έχεις για την εκκλησία. Κοντά να τα περνάει, έτσι ψιλά πάμε. Ό,τι ώρα θέλει, από ποια πόρτα θέλει μπαίνει και από ποια πόρτα βγαίνει. Και έπειτα σου λέει είμαι χριστιανός.

Πώς; Πότε σκέφτηκες ποτέ σου πώς θα την πάρεις αυτή τη χάρη που πήρε αυτή η γυναικούλα; Τι ετοίμασες για να πάρεις αυτή τη χάρη; Κάνεις μια εγκατάσταση στο ωραίο σου διαμέρισμα κλπ. Ηλεκτρική, που δεν ξέρω πόσο κοστίζει.

Με όλες τις ανέσεις, κουμπιά να πατάς, να ανάβουν, να δουλεύουν, να ψήνουν, να αερίζουν, να ψύχουν, να κάνουν τα πάντα. Και σε μια στιγμή γυρίζει ο διακόπτης, τίποτα. Βρήκα τι; Έρχεται ο ηλεκτρολόγος, αχ, είναι η ασφάλεια.

Και τι είναι αυτή η ασφάλεια που μια τέτοια εγκατάσταση μας την έχει αχρηστεύσει και δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα; Τι είναι αυτή η ασφάλεια; Κοστίζει πολλά; Ούτε μια δεκάρα.

Μια δεκάρα, δηλαδή, ένα αμαρτάκι, τίποτα. Και αυτό μπορεί να κάνει αυτό το πράγμα. Αυτό μπορεί να κάνει αυτό το πράγμα. Ξέρετε πόσοι από εμάς έχουμε καμένη την ασφάλεια; Η σχέση με τον Θεό, για τη χάρη αυτή. Ρωτήστε τον εαυτό σας. Κάθε αμαρτία είναι μια προσβολή προς τον Θεό, δυσαρεστεί τον Θεό. Μη σας φαίνεται παράξενο. Μη μετράτε με βάση τους κακούς. Με βάση τον Ένα θα μετράτε. Πόσες αμαρτίες έκανε ο Σατανάς, που ήταν άγγελος; Έκανε πολλές;

Πολλές, πόρνευσε, μοίχευσε, έκλεψε, ατίμαζε, αδίκησε, τι έκανε; Απλώς εσκέφθη, απλώς εσκέφθη. Και το παραπονιέται μάλιστα, έχω ακούσει έναν που λέει, εσείς κάνετε τόσες αμαρτίες και σας συγχωρεί κάθε μέρα.

Εμείς μία κάναμε, λέει, και δεν μας συγχωρεί.

Θυμόσαστε το θαύμα που έγινε όταν ο Χριστός μας κλίνας την κεφαλήν παρέδωκεν το πνεύμα στον Γολγοθά; Ποιο ήταν το θαύμα που έγινε στο Ναό του Σολομώντος; Το καταπέτασμα εσχίσθη από άνωθεν έως κάτω. Τι είναι το καταπέτασμα, ξέρετε;

Η αμαρτία που είχαν βάλει οι πρώτοι άνθρωποι μεταξύ του Θεού και του εαυτού των. Και ο Χριστός ήρθε, εσταυρώθη και μας έδωσε την ελευθέρα επικοινωνία. Και εμείς τώρα ξαναπάμε και βάζουμε αμαρτία στη μέση.

Περιμένεις λοιπόν χάρην; Διότι πας το βράδυ στον εσπερινό και το πρωί στον όρθρο και τραβάς κομποσκοίνι και λοιπά. Και μία αμαρτία αν υπάρχει ή φρόνημα αν υπάρχει μη ταπεινό, χάρη δεν έχει. Δίδεται κατόπιν προϋποθέσεων.

Αυτή λοιπόν η σπουδή, αυτή η μελέτη, αυτή η ταπείνωση, αυτός ο υπολογισμός της γυναικούλας αυτής έγινε που εσταμάτησε το Χριστό και την απεκάλυψε στον κόσμο. Θα πει κανείς, γιατί δεν πήγε αυτή η γυναίκα παρρησία να πει στον Κύριο, δάσκαλέ μου, γιατρέ μου, σε παρακαλώ και εμένα;

Γιατί δεν πήγε σε αυτόν, γιατί δεν πήγε στη συναγωγή που ήξερε ότι πηγαίνει; Και βρήκε αυτόν τον τρόπο να πάει κρυφά και να υποκλέψει. Οι πατέρες στέκονται, αγαπητοί μου, κατεξοχήν αγαπητές μου, στο θέμα το ότι είχε ρύσιν αίματος και έτσι αυτή, παρότι δεν είναι υπεύθυνη, όπως και η γυναίκα όταν έχει τη φυσική της ροή, δεν είναι υπεύθυνη, αποκλείεται από το Θείον.

Έπρεπε να μείνει μακριά. Σεβασμό. Αυτό λοιπόν το πρόσωπο το έβλεπε σαν ένα ιερό πρόσωπο. Δεν ήξερε βέβαια ότι είναι ο Θεός. Σαν ένα ιερό πρόσωπο, σαν ένα άγιο πρόσωπο, επί τα θαύματα που έκανε κλπ. Δεν μπορεί παρά αυτός ο άνθρωπος να έχει σχέση με τον Θεό.

Και ως εκ τούτου στεκότανε μακριά, δεν ήθελε να τον μολύνει, όμως εκάμπτετο από την ανάγκη που επί δώδεκα χρόνια εστίφθη σαν λεμονόκουπα από αίμα και από χρήμα στους γιατρούς και αναγκάστηκε και θεώρησε το λιγότερο να πούμε να τον μολύνει, το λιγότερο να τον μολύνει.

Το λέγω αυτό έτσι με μια ιδιαιτέραν έμφαση να το προσέξουν οι γυναίκες για τον εαυτό τους και να το διδάξουν και στα κορίτσια τους. Εφόσον βρίσκονται στην κατάσταση αυτή θα διακρίνουν τις ημέρες αυτές.

Ούτε το καντήλι θα ανάψουν, ούτε την εικόνα θα ασπαστούν, ούτε στην εκκλησία θα πάνε, έστω και αν γίνει γάμος, έστω και αν είναι βάφτιση, έστω και αν είναι ξέρω 'γω τι, Θα καθίσουν στην άκρη τους στις ημέρες αυτές.

Λυπούμαι πάρα πολύ, διότι ορισμένοι δεν έχουν μελετήσει, από τους ανθρώπους που είναι στη δουλειά αυτοί, και ενθαρρύνουν ορισμένες να εισέρχονται στην εκκλησία. Λέγεται ότι ο Άγιος Νεκτάριος, ο οποίος είχε μάτι διορατικό, οσάκις γυνή προθυμοποιούτο να του ασπαστεί το χέρι, Το έβαζε πίσω του το χέρι, δεν τη στόδινε όταν έβλεπε ότι είναι σε αυτή την κατάσταση.

Με αυτό έδειχνε εμπράκτως, σιωπηρώς, ο Άγιος τι πρέπει να προσέχει η γυναίκα, ορισμένες αυτές τις μέρες, που έτσι το έχει ο Θεός. Δυστυχώς, στις μονάς, αυτό θα πρέπει να τα ακούσουν καλογραίες κατεξοχήν και ορισμένοι επίσκοποι ή και πνευματικοί ακόμη, οι οποίοι επιτρέπουν στις μοναχάς να εισέρχονται στον Νάρθηκα.

Πώς, ο Νάρθηξ δεν είναι εκκλησία; Τι είναι ο Νάρθηξ; Ο Χριστός είναι στο ιερό ή στον άλλο ναό, δεν είναι και εκεί; Δεν είναι το Πνεύμα το Άγιο σε όλο; Όχι, υπάρχει διάκριση, και υπάρχουν γνώμες Αγίων Πατέρων που απαγορεύουν.

Πρέπει να μείνουν σχολάζοντας τις ημέρες αυτές οι γυναίκες, έστω κι αν είναι καλογραίες ακόμα. Όταν έγινε ο Ναός του Σολομώντος, ο Σολομών εκάλεσε το Θεό με μια προσευχή του να ευλογήσει τον Ναό. Και αν διαβάσετε εκεί αυτή την περίπτωση, θα δείτε ότι ένα νέφος, ένα σαν πούσι όπως θα λέγαμε, όπως έγινε την ημέρα της Πεντηκοστής, εγκαίνισε το ναό.

Άρα είναι όλος ο ναός αγιασμένος. Και εκεί πίσω στον Νάρθηκα έχει περάσει ο Επίσκοπος και έχει σφραγίσει, όταν κάνει τα εγκαίνια του ναού κλπ. Γι' αυτό λοιπόν προσέξετέ το και εσείς οι γυναίκες αυτό, να είσαστε εκλεκτικές όπως διδάσκει η γυναικούλα αυτή. Έτσι λένε οι πατέρες, ότι αυτό ήταν που την ανάγκασε να μην πλησιάσει κοντά του, αλλά εκβιάστη από την ανάγκη της ασθενείας, όπως σας είπα, των 12 ετών, και έκανε αυτό που έκανε.

Ο σατανάς, ο οποίος παρακολουθούσε ασφαλώς, έσπευσε να της πει ότι το έκλεψες, και να αρχίσει η καρδιά της να χτυπάει. Άκουσε και το Χριστό μας που σταμάτησε και διαμαρτύρεται, διελύθηκε. Ήτανε που ήτανε, άκουσε και αυτό τώρα, και καταλαβαίνει, που ένιωσε τη γλύκα για λίγα λεπτά έστω της θεραπείας, και νιώθει τώρα ότι θα της πάρει τη θεραπεία, αυτή την έκλεψε, και παρουσιάστηκε τώρα ένα κουρέλι, με όλη τη σημασία της λέξεως, μπροστά στο Χριστό μας, όπως αναφέρει εδώ.

Ἰδοῦσα δὲ ἡ γυνὴ ὅτι οὐκ ἔλαθε, ὅτι δεν του διέφυγε, την έπιασε, τρέμουσα ἦλθε καὶ προσπεσοῦσα αὐτῷ, δι' ἣν αἰτίαν ἥψατο αὐτοῦ ἀπήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ. Εγώ το έκανα, εγώ είμαι γυναίκα, καταλαβαίνετε τώρα, εγώ είμαι ο άνθρωπος ο οποίος έγινα αιτία να νιώσεις δύναμη να φύγει από πάνω σου, και ότι ιάθη παραχρήμα και ότι έγινα καλά.

Νιώθετε τώρα το τι έγινε στο ακροατήριο αφενός και το τι έγινε ταυτόχρονα σε αυτή τη γυναίκα αφετέρου. Ο Χριστός μας, σε απάντηση σ’ αυτήν, έσπευσε να τη στερεώσει. Γιατί ο σατανάς την είχε ξετινάξει κάτω, διαλεγόμενος μαζί της. Και της λέγει: «Θάρσει, θύγατερ· κουράγιο. Η πίστη σου σου έκανε αυτό το πράγμα· σέσωκέ σε. Πορεύου εις ειρήνην». Πήγαινε στην ευχή του Θεού. Δεν σου την παίρνω την υγεία γι’ αυτό που έκανες, γι’ αυτό που σκέφτηκες.

Τόσο που ετοιμάστης, τόσο που υπελόγισες, πήγαινε στην ευχή του Θεού. και έφυγε τεθεραπευμένη. Αλλά τι προετοιμασία έκανε, τι έλαβε υπόψη της για να πάει, για να πάρει. Όλη αυτή η προετοιμασία, ο σεβασμός, η ταπείνωσις, όλα αυτά τα πράγματα είναι το δοχείο στο οποίο ζητάς μέσα τη Χάρη του Θεού.

Ζητάς το θαύμα. Πολλοί προσφέρουμε δοχείο, πολλές φορές είναι μικρό. Ολιγοπιστία: «Άραγε θα το πάρω;» και λοιπά· «είμαι ανάξιος» και τα τοιαύτα. Άλλοι είναι: «Ναι, το πιστεύω», αλλά είναι τρύπιο το δοχείο από τις αμαρτίες τους.

Άλλοι το έχουνε βρώμικο μέσα, στο οποίο ο Θεός δεν δίνει. Χρειάζεται προσοχή, μελέτη, υπολογισμόν, σε ποιον πηγαίνεις, σε ποιον πηγαίνεις, ποιος είναι αυτός που θα παρουσιαστείς μπροστά του. Εδώ να παρουσιαστείς έναν βασιλιά, άνθρωπο βασιλιά, γίνεσαι χίλιες δίπλες.

Να παρουσιαστείς τον πρόεδρο της κυβερνήσεως, τον πρόεδρο της δημοκρατίας, σε έναν διευθυντή, γίνεσαι, αλλάζεις χίλιες όψεις και παίρνεις τόσες στάσεις και σκέφτεσαι πώς να προσφωνήσεις, πώς θα σταθείς, τι θα κάνεις, κάνεις λογαριασμό.

Και να παρουσιαστείς στο Θεό, τι θα πρέπει να κάνεις, άνθρωπε; Μπορείς βέβαια και με απλότητα, δεν είναι ανάγκη να φορέσεις σμόκιν και να παρουσιαστείς κ.λπ. Αλλά την καρδιά σου όμως πρέπει να την έχεις τελεία προς αυτόν, και με προσοχή σε ποιον ομιλείς για να λάβεις.

Γι' αυτό λοιπόν, όταν πάμε στην εκκλησία, ας θυμόμαστε κανιά φορά όταν φεύγουμε να γυρίζουμε και να ρίχνουμε ένα βλέμμα προς το τέμπλο. Κύριέ μου, με είδες σήμερα εδώ, μα άκουσες που σου είπα αυτό και αυτό;

Παναγία μου, Άγιέ μου Δημήτρη, Αγιώργη μου και λοιπά. Και θα δείτε πολλές φορές θα φύγουμε με μια ξερή καρδιά. Βέβαια, ο Άγιός σου δεν άκουσε τίποτα. Και αυτή είναι μια απάντηση. Ετοιμάσου καλύτερον και έλα, εγώ εδώ θα είμαι.

Δεν φεύγω εγώ από εδώ. Εσύ ετοιμάσου, φέρε το ανάλογο δοχείο, από καθαρότητα και από ποιότητα, και εγώ είμαι εδώ πέρα να σου το δώσω. Εν πάση περιπτώσει, την ώρα αυτή που ομιλούμε, μιλούμε για το θέμα αυτό της γυναικός, το παιδί πέθανε στο σπίτι.

Δεν μιλούμε ότι ο Χριστός μας πήγαινε στο σπίτι για ένα παιδί, κορίτσι 12 ετών, το οποίο ήδη ήταν στα τελευταία του. Ε, με αυτό το εμπόδιο που του συνέβη στο δρόμο, χασομέρησε όπως λέμε και το παιδί πέθανε στο σπίτι.

Όταν πέθανε το παιδί στο σπίτι, οι οικείοι εκεί γνώριζαν πού είχε πάει ο αφέντης ο αρχισυνάγωγος και έστειλαν έναν υπηρέτη καθ' οδόν και του λέγουν: πήγαινε πες τους ότι το παιδί πέθανε. Μην τον κουράζει τον άνθρωπο να τον φέρει μέχρι εδώ.

Ακούσετε πώς το έχει ο Ευαγγελιστής. Έτι αυτού λαλούντος του Κυρίου μας, έρχεται τις παρά του αρχισυναγώγου λέγων αυτώ ότι τέθνηκεν η θυγάτηρ σου. Αφέντη, το κορίτσι σου πέθανε, μη σκύλλε τον διδάσκαλον, μη κουράζεις το δάσκαλο.

Έτσι τον έπιαναν τον Χριστό μας, δεν τον έπιαναν για Θεό. Ο Χριστός μας τώρα ήκουσε τα λεχθέντα, ταυτόχρονα είναι και καρδιογνώστης. Ήξερε ότι το παιδί πέθανε, πού πήγε η ψυχή, δεν πήγε στον Χριστό, αυτός δεν ξέρει;

Ήξερε ότι πέθανε και ξέρει τώρα τι συμβαίνει μέσα. Γυρίζει λοιπόν ο Ιησούς και λέγει σε αυτόν: μη φοβού, του λέγει, μόνον πίστευε και σωθήσεται. Εσύ, του λέει, πίστευε όπως πιστεύεις, μην ακούς τι σου είπανε, πέθανε, εγώ είμαι εδώ.

Εσύ κράτησε την πίστη αυτή, γιατί μας χρειάζεται. Εάν εκλείπει η πίστη σου, δεν θα έχουμε δοχείο να βάλουμε το θαύμα μέσα. Χρειάζεται η πίστη σου. Και είναι δύσκολο να κρατήσεις την πίστη σου σε αυτές τις περιπτώσεις.

Όσο είναι ζωντανό κάτι, πάει και έρχεται. Αλλά τώρα που πέθανε, ποιος σε κρατάει και ποιος με κρατάει; Όμως ο Χριστός, όταν υπάρχει απλότης καρδίας, κρατάει την ψυχή του ανθρώπου. Ανθρώπους, πολλοί άνθρωποι που ταξίδευσαν, που συνόδευσαν ανθρώπους τους να φύγουν για την αιωνιότητα, το σκέφτονται γρήγορα, είναι αδύνατο να το ζήσω αυτό, είναι αδύνατο να το μπορέσω αυτό, είναι αδύνατο να το αντέξω αυτό.

Και εντούτοις έρχεται ο θάνατος και φεύγει το προσφιλές πρόσωπο και θαυμάζεις εκ των υστέρων και λες, πώς το άντεξα εγώ αυτό το πράγμα, πώς το έπιασα εγώ αυτό το πράγμα. Μα ο Χριστός μας έχει δυο χέρια, με το ένα παίρνει γιατί πρέπει να πάρει, αλλά και με το άλλο στηρίζει.

Μόνο οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στον Χριστό είναι απελπισμένοι και γυρίζουν τα κάδρα ανάποδα και σπάνε τα πιάτα και δεν σερβίρουν γλυκό, να μην ξανάρθει ο χάρος. Μόνο οι άνθρωποι αυτοί, οι άνθρωποι του Χριστού, είναι σίγουροι ότι ο Χριστός δεν κάνει λάθος, όπου βάλει το χέρι του, θα πρέπει να το βάλει το χέρι του.

Σαν ένας καλός χειρούργος που ξέρει πώς θα το δουλέψει το νυστέρι και τι θα αφαιρέσει και πότε θα αφαιρέσει και τι θα κάνει. Έτσι είναι και ο Χριστός. Σε, του λέει, μόνο πίστευε, του λέει, όπως πίστευες μέχρι τώρα.

Και με την πίστη που ήρθες γι’ κάτω στο μουράγιο να με πάρεις, και σωθήσεται. Προχωρούν, εν πάση περιπτώσει, φτάνουν στο σπίτι. Στο σπίτι, κοπετός και θρήνοι. Μοναχοκόρη, κοπελίτσα δώδεκα χρονών. Μυρίζει αρραβώνας, μυρίζει τώρα· φτιάχνουμε την προίκα.

Το οικόπεδο είναι έτοιμο, το διαμέρισμα. Τα κουφέτα ποιος θα τα φάει και λοιπά. Καταλάβαμε τα ψέματα, τη νυφούλα που δεν την είδατε και λοιπά. Συνηθισμένες οι δικές μας μοιρολογίστρες γύρω. Και δηλαδή αυτά, κοπετό.

Ο Χριστός, βρέθηκε ο Χριστός μας σε ένα μανιάτικο κλάμα, λες και ήταν στην Ανάληψη κάτω του Πειραιώς, εκεί εβρέθηκε. Ωραία, τι κάνετε έτσι, σωπάτε λέει, δεν απέθανε λέει το κοράσιον λέει, καθεύδει. Κατεγέλων αυτόν, διότι αυτοί ξέραν λέει ότι πέθανε, αυτός ο σατανάς, από τότε.

Θυμόσαστε και όταν είπε για τον Λάζαρο ότι «ο φίλος ημών κεκοίμηται»; Λέει, μα καλά, αφού κοιμάται, θα ξυπνήσει. Δεν μπορούσαν να πιάσουν ότι ο άνθρωπος που πεθαίνει δεν πεθαίνει αλλά κοιμάται.

Βλέπετε μέχρι τα σήμερα, πρώτο νεκροταφείο, δεύτερο νεκροταφείο, τρίτο νεκροταφείο της Κοκκινιάς. Να, του Μπραχαμίου, νεκροταφείο, όσο νεκροταφείο είναι, κοιμητήριον είναι. Living room είναι, να σου το πω και λίγο αγγλέζικα.

Υπνοδωμάτιο είναι, άνθρωποι που κοιμούνται και θα αναστηθούν μια μέρα. Είτε το θέλουν είτε δεν το θέλουν. Εν κελεύσματι και φωνή Αρχαγγέλου και εν σάλπιγγι Θεού.

Υπέρ κεκοιμημένων η εκκλησία μας εύχεται, δέεται. Δεν απέθανε, λέει, κοιμάται, καθεύδει. Αλλά πού να το καταλάβουν; Κατεγέλων.

Ξέρουμε, δεν την σαβανώσαμε, δεν είδαμε τώρα τι είναι και λοιπά. Και τους πιάνει και τους πετάει έξω, έξω, έξω. Όλους αυτούς οι οποίοι μουρμούριζαν υπονοούμενα, τα γελάκια κλπ. Τους πέταξε έξω και κράτησε μόνον Πέτρον, Ιάκωβον, Ιωάννην, τον πατέρα του παιδιού και τη μητέρα του παιδιού.

Έκλεισε το σπίτι σε όλους αυτούς οι οποίοι εξέφρασαν κατά αυτήν την ιδέα και άφησαν με τη συμπεριφορά τους τα υπονοούμενα κλπ. Και πιάνει το χέρι του παιδιού και λέει, η παις, έγειρε. Και γυρίζει η ψυχή του παιδιού και μπαίνει και να σου την κοπέλα έρχεται.

Δώσε της λέει να φάει. Δεν είναι φάντασμα. Είναι ο άνθρωπος. Αυτός είναι ο Χριστός. Αλλά ποιος τον πιστεύει το Χριστό κατά αυτήν την έννοια; Καλός ο Χριστούλης. Να μας κάνει θαύματα, να μας κάνει καλά. Στο κίνητο του Γενούργιο πήραμε, μπάθηκαν μια σύγκρουση, τίποτα, αυτά όλο.

Καλός ο Χριστούλης, για αγγαρείες όμως ο Χριστούλης. Να μας ακολουθεί, όχι να τον ακολουθούμε. Όλοι οι άνθρωποι που αμφισβητούν την Ανάσταση, που και σήμερα αυτοί τουλάχιστον δεν είχαν κάποια εγγύηση, δεν είχαν κάποια ρητή διαβεβαίωση περί Αναστάσεως, είχαν κάθε λόγο να λένε: «Τι λέει αυτός;»

Όπως και οι δικοί μας εδώ. Όταν ήκουσαν τον Παύλο στην Πνύκα, βγήκε εδώ και έφτασε στο θέμα ότι ανέστη, του λένε: «Μέχρι εδώ. Άσε μας τώρα με την Ανάσταση». Γελοίος τούς εφάνηκε. «Θα συζητούμε άλλη φορά».

Τόσο αστείο ότι σου φάνηκε το θέμα της Αναστάσεως. Και σήμερα ακόμη ανθρώπους ακούς, λένε, έχασα εγώ τον άνθρωπό μου, μου λες εμένα. Μα τι ήτανε, κλειδί ήταν ο άνθρωπός σου που τον έχασες; Σοβαρά, γι' αυτό ήρθε ο Θεός στον κόσμο, για να χάνεις τον άνθρωπό σου ακόμη;

Τι είναι αυτά τα πράγματα που λες; Ότι τον εστερήθης, ότι προπορεύθη, ναι, αλλά όχι όμως τον έχασες τον άνθρωπό σου. Ο άνθρωπος δεν εχάθη, μετεφέρθη η ψυχή τους στα χέρια του Θεού και το σώμα του στη γη.

Και πλήρωσε και εξώφλησε το γραμμάτιο το οποίον όφειλε στη γη, από το οποίο ετράφη, χους ει και εις χουν απελεύση. Στα εξ ων συνετέθη, για ρωτήστε ένα επιστήμονα, από τι είναι το σώμα, από τι είναι, να σου ασβέστιο, να σου σίδερο, να σου το ένα, να σου, να σου, ε αυτά είναι, ορίστε, πληρώνει, στα εξ ων συνετέθη, και η ψυχή εις τον Θεό, ος έδωκεν αυτήν, δεν χάθηκε, κοιμάται και θα αναστηθεί, και γυρίζει αμέσως η ψυχή λέει και μπήκε μέσα, και ξανασηκώνεται το παιδί, έτσι θα σηκωθούμε κι εμείς μια ημέρα.

Αυτοί δε που αμφισβήτησαν αυτή τη λεπτομέρεια του κηρύγματος του Ιησού μας την ώρα, δεν την είδαν την Ανάσταση που έγινε. Το χαρμόσυνο γεγονός, το παιδάκι να σηκωθεί επάνω ξανά και να δει τους γονείς και να του πει δώστε του να φάει.

Αμέσως εκείνοι σε όλα τα πάντα δεν την είδανε. Έτσι νομίζω ότι και όσοι αμφισβητούν την Ανάσταση δεν θα τη δουν την Ανάσταση εκείνη τη χαρμόσυνη. Θα δούνε ανάσταση, θα αναστηθούν για να κριθούν όμως, όχι για να δικαιωθούν.

Όπως βλέπετε έχει πολλές όψεις το πράγμα αυτό και πολλά πράγματα μαθαίνει ο άνθρωπος εάν ήθελε να προσέξει. Εκείνο μόνο που στέκουμε απόψε το βράδυ, όχι τα θαύματα του Ιησού μας τόσα που υπάρχουν και αν θέλει ο άνθρωπος τα βλέπει και σήμερα θαύματα, είναι πλήρης ο 20ός αιώνας.

Είναι εκείνο που λέει, έγνων δύναμιν εξελθούσαν, ήψατό μου τις, αυτό να το προσέξετε. Αν δεν λαμβάνουμε χάρη, αν επί έτη θρησκεύουμε, αν επί έτη κοινωνούμε, αν ακούμε όρθρους, κηρύγματα, πράγματα κλπ.

Και δεν αλλάζουμε, κείμεθα ίδιοι, και αν υπήρχε τρόπος να μαγνητοφωνήσουμε τις εξομολογήσεις μας, θα βλέπαμε ότι είναι οι ίδιες σχεδόν. Λοιπόν, στη συνέχεια αυτό οφείλεται ότι δεν λαμβάνουμε χάριν και δεν λαμβάνουμε χάριν όχι ότι δεν υπάρχει χάρις, ούτε δεν υπάρχει πρόθεση εκ μέρους του Κυρίου να δώσει τη χάριν, αλλά εμείς δεν ετοιμαζόμαστε έτσι που θέλει ο Θεός για να δώσει τη χάριν.

Εύχομαι λοιπόν στον Χριστό μαζί σας, με τις πρεσβείες του Αγίου Δημητρίου του Προστάτου εδώ, να μας ελεήσει ο Θεός, αλλά και εμείς να θελήσουμε να το καταλάβουμε αυτό το πράγμα και να ετοιμαζόμαστε κατά αναλογία, για να λάβουμε χάρη για τον νυν αιώνα και τον άλλον, την οποία εύχομαι εις αλλήλους και εις πάντας. Αμήν.