Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου 16

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Thank you.

But I have a few things against you, that you tolerate that woman of yours, Jezebel, who calls herself a prophetess, and she teaches and leads astray my servants to commit fornication and to eat things sacrificed to idols. I gave her time to repent, and she will not repent of her fornication. Behold, I cast her into a bed, and those who commit adultery with her into great tribulation, unless they repent of her works. And her children I will kill with death, and all the churches will know that I am the one who searches the inward parts and the hearts, and I will give to each of you according to your works.

Under that distinctive name, my beloved, of Jezebel, which we analyzed at some length last time, the Lord wishes to gather together certain currents that are barely Christian, hardly Christian at all, which nevertheless, in spite of this, enjoy honor within the Church; and what is worse, they are not even stripped of the Christian name.

We saw last time that the failing of the bishop of Thyatira lay in the fact that he assigned to this woman, who bore the symbolic name Jezebel, the title of Christian. In other words, this woman was a member of the Church, but she was teaching things that were foreign, alien.

things the Lord does not tolerate, and he finds fault with the bishop, he reproaches him, because he kept granting the name 'Christian' to this woman.

Her fornication, her adultery, and the things she ate that had been offered to idols, as we explained last time, all have a figurative meaning. They refer to teaching, to a teaching that stands outside the true teaching, and so their purpose was to draw the faithful away. This woman set out to lead the faithful away from the true teaching of God.

In any case, my beloved, throughout the history of the Church there have been a great many movements which, after doing much harm to the Church, were afterward condemned by her. That is, so that we grasp it: the whole meaning of the passage, of the reading I read, where the Lord is speaking here to the bishop of Ephesus, is this. The bishop had a duty, and I underline this and hold onto it well, because it will be the central point of our subject today, the bishop had a duty to discern that alien element within his Church, the foreign element, the counterfeit element, and to cast it out at once. This is the sense of the passage.

Now, about this woman. And we must note that the morality of the Gnostics, about whom I have spoken to you at length, is the touchstone for understanding every heresy, and above all those like Freemasonry, Theosophy, and so on. They are the touchstone. And we will say more about Gnosticism, God willing, in our next talk.

For they too have their "deep things," which the Lord calls the deep things of Satan. The ethics of the Gnostics had two extremes. One was that of the Nicolaitans, who set out to destroy the flesh through its misuse, through that principle of "the abuse of the flesh," that is, I must destroy the flesh, but by misusing it, by overindulgence: to eat too much, to drink too much, to get drunk, to take drugs, to fall headlong into fornication, and so, with all my might, to destroy the flesh.

The other extreme was an excess of self-denial: the condemnation of marriage, abstaining from many foods, and not only from meat, but even from the plant kingdom, from whatever fruits of the plant kingdom might still be hanging on the trees, on the plants. This was Manichaeism. Manichaeism was a terrible thing. If you ate a fig, it says, by picking it from the fig tree, you were guilty of murder, because that fig has a soul, and so you were guilty of murder. Then when am I supposed to eat it? I'll die of hunger. Only once it has fallen from the tree on its own.

You mustn't cut it. Terrible things, my beloved. In any case, with this state of extremity, this excessive continence, together with the condemnation of marriage and so on, we have the Montanists. The Montanists, and Montanus himself, appeared precisely in Asia Minor, and one of the centers of his teaching, as I was telling you last time, was Thyatira. That is why the Lord speaks about this matter. After them we have the Severians, the Encratites, and the Messalians, and truly there is no counting the number of these heretics who practiced this excessive continence. At one point these two extremes meet, and this was also a basic feature of the teaching of the Gnostics.

So here is the dualism: the flesh is the source of evil, the creation of an evil god, while the soul is the creation of a good god. And so, for the soul to be set free from the bonds of the flesh, the bonds of that creator, the evil god, we have to destroy the flesh. Either by the path of debauchery and the excess of immorality, or by the path of extreme self-denial. I will not eat, I will not marry, I will inflict severe hunger on myself, I have fallen ill but I will not go to the doctor, all so that I may destroy this flesh, this source of evil.

The Apostle Paul has already noted in his epistles these gnostic groups, especially the encratite ones, which he condemns, while on the contrary the other extreme, that of the Nicolaitans, is condemned by the Apostle Peter in his second epistle and by Jude, the brother of the Lord.

The Apostle Paul, you will remember, when you read Holy Scripture, the Apostle says somewhere that they will forbid marriage, they will prevent people from marrying, they will abstain from certain foods. And he says this precisely to refute the things that some were already teaching, that were beginning to appear, that they were starting to teach, and the Apostle sets these things down in his epistles and says there: every creature of God is good, and nothing is to be refused.

Every creature of God is good. What does it mean that you commit murder by eating a fig? What nonsense and demonic teachings are these? And why is marriage filthy, and why is it impure? These are demonic teachings.

If someone wishes to remain unmarried, he will remain so for the honor of the Body of Christ, as Saint Ignatius says, as the Apostle Paul said, or unmarried. But this for some higher purpose, dedicating his celibacy, his virginity to Jesus Christ, and not because marriage in itself is unclean.

If I tell you, my beloved, if I tell you, what can I say, that among most of our Christians such gnostic notions prevail. You know, there are those who say that they will not be saved because they are married, wedded.

I would not want to say that within marriage things can happen that God does not want. If things happen within marriage that God does not want, then someone can justifiably say that I am not doing well.

Of course. Could it be that wanting to remain unmarried, if one does things that are unlawful, does his celibacy and his virginity stand at their proper height? Obviously not. These are deviations. But nevertheless, marriage in itself is honorable, the Apostle Paul says it, marriage is honorable in all and the marriage bed undefiled. But fornicators and adulterers God will judge. You cannot make deviations, you cannot be an adulterer or adulteress, you cannot do things against nature and such things.

Marriage. I remember once I went into a shop to do some shopping there in my neighborhood, and the grocer's wife said to me with a sigh, 'Ah, you will be saved, but we won't. For us, my lady, who are married, there is no salvation.' She was an elderly woman.

Why, madam, will you not be saved? Because you are not unmarried you will not be saved? Who told you this? These are gnostic notions. Either we understand it or we do not understand it. We have of course lost the origin of these notions, but they circulate within our Church.

I will not speak of other cases, but in any event, the Apostle Paul condemns these conditions. What matters, however, is that these tendencies and these currents always coexisted within the Church and adulterated the true teaching of the Gospel.

Now, under the symbolic name Jezebel, the Lord asks the Bishop of Thyatira to expel this woman who introduced Gnostic positions into the Church, probably encratite ones, probably, because this woman is considered a spiritual ancestor of Montanism, if of course she does not repent. Notice this, if she does not repent, what does this mean? It means that the matter of repentance was necessary, because she was inside the Church.

This alone is what the word betrays: if she does not repent I will punish her, says the Lord; it shows that she is a member of the Church. Could He say of a heretic, of an idolater, if he does not repent? Out of the question.

The matter of repentance is purely an intra-ecclesial, internal affair. Pay attention, please, pay close attention; you will see further on what I am going to tell you, so that I may secure and ground what I shall say later, things of our own era, so that we may grasp the magnitude of these matters.

What is striking, however, is that the Lord notes what I told you: and I gave her time, that she might repent. And she does not want to repent of her fornication, that is, of her filthy teaching, which stands opposed to my own teaching.

She does not want to repent. Therefore, an intra-ecclesial affair. But here is another point that is useful. Why does the Lord give time for this woman to repent? It is what the Church has always observed throughout her history.

That a heterodox teaching, that is, a foreign teaching, always needs some time in order to be corrected. You must summon the one who says what he says. You must show him that things are not so; obviously he will not believe immediately, repeated and repeated efforts must be made, and if in the end he does not repent and continues to teach the erroneous things, the crooked things, then he must be cut off from the Church.

Was it not the same with Arius? For how many years, my beloved, was Arius inside the Church, with repeated exhortations, not only from Alexander but also from his predecessor, to be corrected; he is not corrected, and finally he was cut off.

He was completely cut off from the Church by the decisions of the First Ecumenical Council. So this period of repentance is necessary. Only, at times I fear that it is a little too long, somewhat too long, I do fear this, often because of a weakness in us. And as you will see, present-day situations that we ought to have taken up at once, to see what should be done, we have left them, and we are leaving them still.

Here the background tells us the reason, and this is the Lord's complaint, the charge, the reproach of the Lord: that you tolerate this woman, and she leads my faithful astray. This teaching was demonic, and we see it again from the sacred text, as the Lord points out.

But to you I say, to the rest of you, to you in Thyatira, to you who have not taken up the teaching of this woman, to as many as do not hold this teaching. Notice that he says the teaching, not the works; he says the teaching, because it was a teaching, and a false one.

Those who have not known the deep things of Satan, as they call them, who do not know, they have not known, as they say, as those outside say, that they possess the deep things of wisdom; but I reveal to you, says the Lord, that these are the deep things of Satan.

This is proof that this teaching was demonic. A demonic teaching. Now what does demonic teaching mean, my beloved, simply because it tells you to fast for two forty-day periods? It is a demonic teaching.

Forgive me for telling you the following. Why did I say two forty-day periods? Although it is mentioned, you know, in an incident that once happened in Patras, where someone was told by Satan, posing as Christ, if you want, he says, posing as Christ, if you want to please me, you will fast from Pascha until Pentecost.

Right here we see the distortion. The Church says we do not fast then; the devil says you shall fast. Let me tell you this as well: those who take some vine branch, some apple, something, I do not know what, in order to have children, and they fast for forty days, and then Great Lent comes and they have to fast another forty days, and do you know what the worst thing is? They keep those forty days with those strange teachings, and they do not keep the forty days of Great Lent which the Church teaches.

Two cases have slipped away from me. Two of them. You go off to that outrageous sorcerer Christos, the one over in Gazoros of Serres. Now, why did I say 'you go'? Because you do go. Let me tell you straight: yes, you are the ones who go. But how does it happen? Here's how: when you find yourselves in a hard moment, you who are listening to me right now, you don't have enough faith in God, and you sink into your weakness, and off you go. And then you come back and say, 'You know, Father, I went there.' But why?

Have you not heard me warn many times? To save my child? Will he save your child with the devil? Does the devil save or destroy? That is why I say, you who go, very well, what does Christos tell you there, the notorious Christos, the number one medium of Greece? He says the following: you will write a letter to the Holy Mountain, to a certain place there, and they will send you from there a piece of branch, a branch from a vine.

And other things and other things and so on. And I ask now, did the Athonite fathers not notice that the devil is sending them clients? It seems they did not notice. The Apostle Paul, my beloved, when that soothsaying girl of Philippi was recommending them, the Apostle did not hesitate to cast the demon out of the girl, to cast it out, even though that girl would lose her power of divination. So we go there, Satan sends us there, he mixes things up with priestly things, and Christos operates. Where does Christos of Gazoros operate? He operates within the ecclesiastical climate, within the ecclesiastical space. Dreadful! You shall do three liturgies, you shall do so many forty supplicatory canons, you shall do three Holy Unctions. Why three? Why forty?

Is one not enough? And why not four? Why does it have to be three? These are a serious suspicion that we are dealing with a sorcerer. And indeed, you see what he counsels? He counsels good things, but he is a sorcerer, and he operates, I say once again, within the space of the Church, and no one corrects him. But we see, when the Lord says that these are the deep things of Satan, that we are dealing with a demonic teaching.

These few things we have said are enough for us to draw certain conclusions, summary conclusions, which we must keep in mind like a diagram that will serve us not only to account for our topic today, but also to understand always that such things happen within the Church.

We are dealing with an intra-ecclesial phenomenon. I underline this: an intra-ecclesial phenomenon, a phenomenon that appears within the Church, not from outside the Church. Second, there is the presence of a foreign teaching, a teaching alien to the teaching of the Gospel and of the Church.

Third, there is a coexistence of this foreign teaching with the teaching of the Church, and it is not condemned, at least for a long time, wrongly so. For a little while, until we understand, yes, but for a long time it is unacceptable, unacceptable that this foreign teaching is not condemned.

Fourth, this teaching has a direct relationship with Satan; it has a demonic depth, and it ends in the worship of Satan, but it hides behind all the elements of our worship and of our faith, and it camouflages itself there.

Fifth, it produces false prophecies. It produces false prophecies. These five are the chief identifying marks of those who operate within the Church. On the basis of these marks of recognition, my beloved, we are now able, not just to characterise that woman of that age, but on the basis of the sacred text of the Apocalypse, to characterise every age, and therefore our own age as well.

I underline: our own age too. And what then? I pose the question. Are there such currents in our own age? Most certainly there are. And indeed many. Tonight I will dwell on something that has truly created problems within the Church.

And yet the Church has not yet condemned it. Even though sixty years have passed, sixty years, I am speaking of the so-called illumined ones. The so-called illumined ones; what are these people, mostly women, fewer men?

It is a movement that began in 1923 with the now-departed Konstantina Zolota. The Zolota movement; she was wealthy, a woman, and so on. She had founded a school which was called the Redemptive School of the Most Holy Theotokos.

Today, as I told you, she has died; today, in Attica alone, in Attica alone, there are five hundred circles of hers, each circle made up of anywhere from twenty people to over a hundred, and it is calculated that roughly twenty-five thousand people follow the circles and the teachings of Zolota.

In the same category belongs the notorious Eleni of Spata, who has now passed away. I'll go into all of this in more detail later on. There's the late Magoula, you'll remember her. Then there's Athanasia Kriketou, who is still alive. And there's the so-called Saint of Egaleo, who is still around and leads people astray to this day; she is visited, my dear ones, even by senior priests and bishops.

And politicians visit her too. I think there is also a departed woman, she must have departed, a certain Maria of Larissa. She must have departed; has she? She has. And finally, in one category I place this: there is also a certain Orthodox archimandrite, who operates in America and is called Efsevios Papastefanou, with a movement called the Charismatic Movement.

With this last movement, the charismatic movement of Efsevios Papastefanou, I want to underline that, as far as its content goes, the Christian Organization of Peace in Larisa, the ChOE of Larisa, is connected to it. We have denounced this matter again and again.

These people see dreams and visions; they write a great deal of prose, and above all poetry, especially the movement of Zolota. I myself have in my hands certain papers that have been written. A lady, who I think must be here, was telling me about her brother.

The following: suddenly, one evening, he gets up and begins to write, and writes, and writes, and writes. From that moment on he keeps writing, and writing, and writing, a huge body of work. One might say: this man is unlettered, so where does it come from, how?

And I still have not answered this lady, even though a great deal of time has passed; whether rightly or wrongly, I do not know. They also reveal unknown things, even sins. They reveal them. They will say to you: you committed this sin which no one else knows, only you yourself know it.

They perform healings, cures of illnesses. I remember a woman came to visit me, a follower of Zolotas, years ago, back in 1974. She had gone to the bishop, and the bishop told her that she was in error. He sent her to me; she came to Saint Stylianos, and she told me that she belonged to a circle of Zolotas.

She takes a wooden cross out of her bag and tells me: with this cross I perform healings of people. My dear lady, I said, take note of a few things, this and that. What are you saying, she answers me, since people are being made well right in front of me?

Another person is lying sick in bed, and we make the sign of the cross over him with the cross, and at once he is well. These people work miracles, miracles, my beloved, they work miracles. They give off a fragrance, they produce light, and they even prophesy, they foretell the future as well.

Just consider what the Lord said about that woman, how he characterizes her, that Jezebel: a false prophetess. In their gatherings they make use of the services of the Church. I remember, when I was in Athens, our parish priest used to go to one of Zolota's circles. She had a house in a suburb there; as I told you, she was wealthy, and she held gatherings there as well.

And at the start of the new year, they would call the parish priest of the area, and he would come and perform the blessing of water for them. Now the priest himself told me that she was deluded, that she was in spiritual delusion. Someone ought to have said to him, though back then I still didn't know many things, even if I was beginning to learn a little: someone ought to have said, Father, then why do you go and perform the blessing of water for her? For what reason do you go and perform the blessing of water for her, since she is deluded?

Tell her: I will not come to perform the blessing of water. I am not coming, because you are in delusion. So they perform our church services. They want the Mysteries, and above all the Mystery of Holy Unction, because it is connected with the Holy Spirit.

I remember the leaders here, the leaders of the ChOE. Many years ago, that is, less than ten years. Less than ten, who were especially concerned with Holy Unction and with the gifts of the Holy Spirit, because one of them had put questions to me on this very matter.

I heard it with my own ears, I saw it with my own eyes, what can I tell you. Furthermore, they attend church, they receive Holy Communion, they continually speak about Christ and the gifts of the Holy Spirit. And as we shall see in the movement of Papastefanou, they raise their hands up, they acquire a serene face and they smile, while keeping their hands raised the whole time.

I can show you photographs, I have them with me, for anyone who wants. But they also have many icons at the place of their gatherings, and an enthusiastic element distinguishes them. But at the same time a nervousness, a restlessness that betrays a great deal.

This nervousness and restlessness betrays much. In fact, I will read to you afterwards what Papastefanou himself says about these gatherings. How could these things be explained, my beloved? Clearly these people are being acted upon by some spirit.

The question is by which spirit they are being acted upon, by which they are possessed; that is what being acted upon means, being possessed. By a good spirit, that is, by the Holy Spirit, which they claim to receive, or by an evil spirit. From their works and from their teaching we will draw our conclusions as to under which spirit they operate.

And now, having given this general characterization, let us come to the particulars, to the individual movements. Naturally there are certain distinctions between one and another, and we come to the matter of the Zolota movement.

I was very young, because as I told you it began in 1923, I was very young, very young indeed, eight years old, when, going to visit our relatives in Piraeus, I would hear about it, because she was active in Piraeus. I would hear about Zolota; the women would speak about Zolota, and honey would flow from their mouths.

What I remember from that time was that there was much talk that her school would become the staging point for the liberation of Constantinople. I remember this as though it were this very moment. But I will return to this a little later.

They claim a universality; they would want to extend across the whole world. They also hold millenarian views, saying that Christ will reign a thousand years upon the earth, for that is the millenarian conception properly so called, and not all the other delusions that the millenarians hold. They also have an excessive veneration of the Most Holy Theotokos as worship, whereas the All-Holy is not worshipped, but honoured with veneration; God alone is worshipped.

There is also another kind of confusion surrounding the person of Jesus Christ. Sometimes they regard him as merely a man; other times they speak in such a way that you wonder where they got these things from. Where did they get them? From the apocryphal Gospels.

In fact, in one specific case, since they have written books too. Zolota has written a book, and one of her disciples has written a book. And from there you can draw out all of these things.

She says, concerning Christ, that when He was little, He played with the other children and made little doves. But these things are known from the apocryphal gospels, that is, the spurious ones, not the authentic ones. And what is worse still, they consider themselves, this school of redemption that is, to be above even the Church.

That is where Satan plants them. But let me return to the point that they have tied this effort of theirs together with a nationalism. At least in that period when I was very young, and as I told you, I remember it extremely well.

I heard this with my own ears. That a movement is forming, and we are going to take Constantinople. Prophecies, prophecies, prophecies. That this prophecy says we will take Constantinople then. And another prophecy, that we are going to take Constantinople.

I must point out to you that these things are constantly stirring, constantly being churned up. Right now in Larisa, at this very moment, there is a movement led by a certain man. He is trying to interpret certain prophecies in order to claim that we are going to take Constantinople.

They have made banners, as I am told, they have set up orders, organized along masonic lines, and so on, and they are preparing to conquer, to take Constantinople. On what do they base this, listen carefully, my dear ones, what do they base it on? They base it on two points. The first is the book of the Apocalypse, in the tenth chapter, where it says the following.

It says, and they took the book from the hand of the Angel and devoured it. This is John the Evangelist, who sees the visions in order to record them in the book of the Apocalypse, and the Angel gives him a book, which he devoured, and it was in his mouth sweet as honey, and when he ate it, his belly was made bitter, and they say to him, you must prophesy again concerning peoples and nations and tongues and kings.

Many kings. And they told me, you will reign, forgive me, you will prophesy again. To peoples, kings, and so on. Pay attention, you will prophesy again. The correct interpretation of the text, of this passage, is this. A pause occurs, so to speak. Up to now you have seen what you have seen.

So, the second phase of prophecies. These are the things the Evangelist is now going to record, the rest of the work of the Apocalypse (Revelation). That phrase, 'you shall prophesy again,' is what it means. Now listen to the frenzy that goes on here in Larisa, right near here, which rests on something else. They say that Saint John the Baptist, the Evangelist, when they led him away, when the hour came for him to die, though he had not yet died, said, 'Place me in a tomb,' and they began to cover him there little by little with earth, and finally they covered him over, and an hour later they went and found that the tomb was empty.

First of all, I must tell you that, unfortunately, this story circulates, you will even find it in ecclesiastical books, you may even find it in the Synaxarion itself, but it is infuriating, it is infuriating, because, when the Lord said to John, to show you how the devil goes and attaches certain ideas to the minds of Christians.

When the Lord spoke to John, who was following behind, forgive me, to Peter, there at the Lake of Tiberias, when he said to Peter, come with me, and told him by what death he would die, that is, a martyr's death.

John, self-invited, the Lord had told him nothing, he rose from his place, there where the charcoal fire was and they had eaten the fish, he rose and followed the Lord. Then the Apostle Peter turns, sees him, and says to the Lord, since John and Peter were friends, Lord, and what about this one, how will he die, and the Lord answered, if I were to suppose that I wished him not to die, what is that to you, you follow me. Since John wrote his Gospel many years later, seventy years later, he notes a mistake.

In the Church, word had spread that this disciple does not die. Please read it for yourselves; it is in the last chapter of the Gospel according to John, that this disciple does not die. And John corrects it: Jesus did not say that. Jesus did not say that he does not die, but rather, 'If I will that he remain.' Pay attention, that is, 'if it be supposed' it is a mere hypothetical.

If I were to suppose that I wished him not to die, what is that to you, until I come, until I come again. Look how Saint John the Evangelist corrects it, he corrects it because this rumour had spread. And yet, my beloved, this is why I told you it is infuriating, despite the correction that Saint John made with his own hand.

In the Gospel, despite that, this diabolical tradition stubbornly circulates, the diabolical tradition that John did not die. So listen now, John did not die, according to this tradition, the diabolical one, and he is hidden somewhere in the world, hidden somewhere, and when the Antichrist comes, this I have now read in a book, an eighteenth-century book, for your sake, an eighteenth-century book, someone wrote.

So what does it say there? That three men have not tasted death: Enoch, Elijah, and John. About John the Scripture says nothing anywhere, since it only notes Elijah. And it says that when the Antichrist comes, these men will come to rebuke the Antichrist. These three stand for three laws: Enoch, for the natural law of the conscience; Moses, for the law of Sinai; and John.

John, the law of the Gospel. But in the end the Antichrist will kill them. Yet the Apocalypse itself, the Book of Revelation, tells us, and here too is something that needs correcting, that the prophets who will come and rebuke the Antichrist are not three, but two.

And as Saint John of Damascus notes and interprets, he names Moses, Elijah, and Enoch.

So how does John enter the picture? Now they will add on top of this that John will come, John will appear, and indeed in our own day, he will begin to prophesy again, and the remarkable thing is that the prophecies will concern Constantinople.

Once again, they turn the book of Revelation into something local, something Greek, instead of universal. Yet when the text speaks of kings and nations, it means that these things concern the whole world. You see the delusion; and yet these people are right there within the Church.

You see the delusions; this is why these things must be said and emphasized. Let me move on. Next, we must note the following: all these people can say some good things. The devil, my beloved, the devil, and not the Holy Spirit, is the one who inspires them. The devil is capable of telling you a thousand good things and one crooked one. But even if he tells you a thousand good things, if there is one crooked thing among them, he has deluded you. Someone truly inspired by God will say that everything is right. When these people insist that they are inspired by God, is it possible that they could ever make mistakes?

And yet they do make mistakes. So is it the Holy Spirit who gives them these interpretations, the Holy Spirit who inspires them? No. The Holy Spirit does not play games, my dear ones; the Holy Spirit does not act like a child. It is the devil who deceives, and these people are instruments of the devil. Take, for instance, that notorious Helen of Spata. I was only a child back then, before the war, around the forties, when she would hear about her friends.

She is the one who used to see Christ day and night, and who became the occasion for the building of the Church of the Resurrection there in Spata. About her, the late Father Gervasios, Father Gervasios Paraskevopoulos, writes the following, because something is happening in the Peloponnese as well.

If I judge from what I myself hear while standing in the confessional, and also from the indignation of those who have found out the deception and the charlatanry, and, to be more exact, from not only the appearance but also the content of these revelations, I am led to this conclusion: that unless the Holy and Venerable Synod of our Church turns its attention entirely, and all its effort, to the deposing of these false prophets, that is, these fortune-tellers, such as this very woman.

The father and mother of these so-called oracles is the most prominent Holy Church of the Resurrection in Attica. The priestess in question, this well-known Helen, now of blessed memory, runs the same danger as King Saul, who, after persecuting the ventriloquists and those known for divinations, was tested in war and peace, and finally killed himself when he too had recourse to them.

This is from 'The Two Current Problems,' the 1962 edition, page 171. Next comes that notorious woman from Magoula, but time is passing, so I won't dwell on her any longer. After her there is this Athanasia Kriketou, who is still living; hers is that well-known case of dermatographism, of writing on the skin.

She uncovers her breasts, forgive me for saying so, and supposedly the Holy Spirit writes various commands for people right there on her skin. Tell me, would God really choose the breast of a woman in order to give orders to people?

It is that morbid condition of the skin, known in medicine, which is called dermographism. With any object that is not very sharp, you trace a line, the skin is irritated there, and a red line appears.

Leave aside the fact that she even writes there in a kind of hagiographic style, like this paragraph. There are so many icons in there that one thinks she is truly a Saint. The worst thing is that she herself calls herself a Saint, and her photograph, her icon, is circulated as that of a Saint. And our infant Christians, those who are being deceived, the very ones about whom the Lord complains to the bishop of Thyatira, saying that she deceives My people, put the icon of Athanasia of Aigaleo among their icons.

Now this Maria of Larisa, whom perhaps some of you may have heard of, I remember speaking about her when I had come to Larisa, after a young friend, a spiritual man, had gone to visit her. The picture was like this: this woman would lie down on a bed and stay there all night long, supposedly asleep, or at least seeing dreams, and at certain moments during the night a few phrases would slip out of her mouth.

These naive Christians of ours, the deluded ones, to put it more poetically, would sit around her bed and wait all night for whatever she might say, so they could snatch it up as a prophecy. Mostly women; the men, along with this Maria's husband, as I was told, would go off to a private little spot there in Vouzina and sip away at their drinks all night long.

Meanwhile, this young man who had visited her, when he saw the whole scene and heard her speaking, says at one point to the ladies sitting around her bed, why are you sitting here listening to them? These people are demon-possessed. And she sits up, my dear, and lets loose a stream of curses at him. And now I come to what concerns us most of all, to Efsevios Papastefanou.

Efsevios Papastefanou, beloved, is an Orthodox archimandrite in America, a theologian, who is dreadfully deluded. He thinks he can invoke the Holy Spirit and bring it down as a repeated Pentecost, in the manner he imagines.

They have followed in the tracks of the heretical Pentecostals of Europe and America. Of course he himself says we have no connection with the Pentecostals, but whatever you say, my dear, we see clearly that this is where you got it from.

And then what happens? He says that this charismatic movement, that is, invoking the Holy Spirit, exists among the Protestants, among the Roman Catholics, and among the Orthodox. All these people will one day leave their churches, because their churches will not be able to understand them.

Just as the Pope, he says, is beginning to prepare a persecution against these charismatics, against the charismatic movement. They will be forced to leave, and then they will form something new. We have a book here, it is his own, The Worldwide Outpouring of the Holy Spirit.

That is the title of the book. This man travels the whole world, he has come to Greece, and he carries out terrible proselytism. And underneath, The Charismatic Movement from an Orthodox Perspective. And it is a kind of apology for everything he is accused of.

Let me read you a bit, quickly now, I'll pick out something really telling. He writes: the charismatic movement is also known by the name 'the Pentecostal movement.' It proclaims from the rooftops that it seeks to recover the life and experience of Pentecost.

What is all this 'meow, meow on the rooftops' evasion, this claim that we have nothing to do with the Pentecostals? It is just empty talk. It cannot be ruled out that this charismatic experience, with all the outward manifestations it puts on display, has in fact spread, mainly into the Western churches.

For example, the Roman Catholic, Anglican, Lutheran, Presbyterian, and Methodist. And it is characteristic that those who rail against the charismatic movement, especially in America, are found among both liberal and conservative Christians. It is not a phenomenon limited to the Orthodox. Consequently, these people have already managed to bring about a union of the churches, ahead of time.

Nor do we hide the fact that the charismatic movement generally has as its forerunner and inspiration the classical Pentecostal church. Yet a little earlier he says, out of great ignorance and ill will, when you accuse them of being Pentecostals, ill will, as we will say about the Christian Orthodox Brotherhood, you are Pentecostals, what are we saying, our ill will, and out of prejudice they identify the charismatics with the followers of the Theotokos.

Of the Pentecostal Church. And ten lines further down, he says what I just told you, that we do not hide, nor do we hide the fact, that the charismatic movement, generally, has as its forerunner and inspiration the classical Pentecostal Church.

This is confessed by all charismatics, Roman Catholics and Protestants, and they distinguish with much gratitude in the appearance of the Pentecostal Church the moving of the hand of divine providence. Indeed, many scholars of the worldwide Pentecostal movement consider it as one of the most significant events of contemporary Christianity.

And in importance it is ranked as equal to the Protestant Reformation of the sixteenth century. He goes on to explain the manner in which the Holy Spirit comes: to some, he says, the divine grace comes like an electric current, which usually passes through the hands and the head and then moves downward through the whole body.

And he even says that it produces a violent shaking, the kind of convulsion that is characteristic only of demons. The Holy Spirit comes like dew. It does not convulse a person, it does not make him tremble, nor does it send electrical discharges through his body.

And listen to this: sometimes, though not always, the hands vibrate, at other times the head, and at other times the entire body. Page 193. These phenomena, with these manifestations, we encounter in spiritualist seances, in spiritualism, where clearly the devil acts and operates, the devil, Satan, clearly.

The writer is not only an eyewitness, but a participant in the truly wondrous manifestations of the spirit, in the midst of the charismatics. We have no photographs. If anyone wishes, let him come up here and I'll show him. He says the universal and catholic outpouring of the Holy Spirit, in the last days, in these days, implies that the Lord is able, listen, listen, listen, to accomplish these eternal purposes even outside the Orthodox Church, without setting aside the truth that she remains the mother Church. Well, of course.

He says that the Orthodox Church is bound, bound, as a harlot, the great harlot of Babylon. Elsewhere, he says this. Perhaps the Orthodox Church will be compelled, that is, forgive me, Christ, Christ, to pass over the Church, listen, to pass over, that is, to deny her, to leave her aside, the Church which we Orthodox claim as the historical one, we claim, because she is considered the Orthodox Church, as the One, Holy, Catholic, and Apostolic Church. Listen, Christ pushing the Church aside in order to go and do something further along, Christ without the Church, now that the great tribulation of the seven years approaches; who this woman is, no one knows, I told you they have the prophetic gift, what prophetic gift, they are false prophets, as the Lord reveals concerning the woman.

What does the spirit of the Church say, and what is being said here? Already even Orthodoxy, the bride of Christ, is beginning to be turned into a harlot woman, there on page 208. The cosmic signs were not revealed on the day of Pentecost; so many things, then, were not made manifest on the day of Pentecost. And they interpret the prophecy of Joel, but unfortunately they misplace it in time.

These will now be manifested in the coming great and glorious days of the Lord. And he says further on that we will be snatched up, he says, by the Lord, just as the Lord says concerning His Second Coming. We will be snatched up, pay attention, pay attention, where will we be snatched up, not into heaven.

Christ will take all the charismatics and transport them to Zion, to Jerusalem. There they will remain for seven years until the tribulation passes, and then we see what comes next. These, my beloved, are the ones operating within the Church, and the Church has not condemned them.

The XOE in Larissa, in the same man-worshipping fashion, does not have glossolalia; the XOE in Larissa does not claim to perform cures and healings. What are all these things? They belong to the category and family of the so called illumined ones.

Let us be careful, then; let us be very careful. The conclusion, the conclusion that emerges from what we have said, is that these are movements set in motion by the evil spirit. And the Lord Himself reveals this when He characterises them and declares that these are the deep things of Satan, and that this woman He calls Jezebel, that is, the works and the days of the woman Jezebel.

The Lord warns us, you see: take care that no one leads you astray, for many will come in my name saying, 'I am the Christ,' and they will lead many astray. And many false prophets will arise and will lead many astray, and they will give great signs and wonders, so as to lead astray, if it were possible, even the elect.

Behold, I have foretold it to you, that I have told you beforehand. So, beloved, we are obliged to have humility, because the spirit of delusion works in a special way upon the proud; for these people are convinced that they are interpreting Scripture rightly outside the interpretation of the Church, and in the end they shepherd themselves, as the brother Jude says.

The woman Jezebel is still at large, and she will go on circulating until history comes to its end. She moves about within the Church, and she deceives and lures away the servants of God from the saving fold. So let us open our eyes and let us be watchful, because many deceivers have entered the world.

The devil in our age is running riot. Let us be watchful at every moment; it is a matter of our eternal salvation.

I am.

Σας ευχαριστώ.

Αλλά έχω κατά σου ολίγα, Ότι αυτή στην γυναίκα σου η Εζάδελ, Ή λέγει ε αυτήν προφήτην, Και διδάσκει και πλανά τους εμούς δούλους, Πορνεύσε και θα γίνει δολόθητα, Και δωκα αυτή χρόνων η να μετανοήσει, Και ού θέλει μετανοήσε εκ της πορνείας αυτής, Ιδού βάλω αυτήν εισ κλίνην, Και τους μη χεύοντας με τα αυτής, εισ θλίψην μεγάλην, Εάν μη μετανοήσωσιν, εκ των έργων αυτής και τα τέκνα αυτής αποκτενώ εν θανάτω και γνώσονται πάσε εκκλησίε ότι εγώ ημί ο ενεργών νεφρούς και καρδίες και δώσω ημίν εκάστο κατά τα έργα ημών.

Υπό το χαρακτηριστικό αγαπητοί μου όνομα η Εζάβελ που είχαμε αναλύσει αρκετά την περασμένη φορά ο Κύριος θέλει να συμπεριλάβει κινήσεις πολύ ολίγο χριστιανικές, οίκιστα χριστιανικές, οι οποίες όμως παρά τα αυτά απολαμβάνουν τιμής μέσα στην Εκκλησία και το χειρότερο ότι δεν αλλοτριούνται του χριστιανικού ονόματος.

Είδαμε την περασμένη φορά, ότι το παράπτωμα του επισκόπου των θεατήρων, ή το ότι απέδιδε εις αυτήν την γυναίκα, συμβολικό όνομα η Εζάβελ, το όνομα χριστιανή. Δηλαδή, ή το μέλος της εκκλησίας η γυναίκα αυτή, αλλά εδίδασκε πράγματα αλώτρια, ξένα.

τα οποία δεν ανέχεται ο Κύριος, και μέμφεται, κατηγορεί, μέμφεται, συγγνώμη, μέμφεται τον επίσκοπον επειδή συνέχιζε να αποδίδει το όνομα Χριστιανή στην γυναίκα αυτή.

Η δεπορνία της και η μοιχεία της και τα ειδωλόθητά της, είχαμε αναλύσει την περασμένη φορά, έχουν μεταφορικό χαρακτήρα, αναφέρονται σε διδασκαλία, έξω από την αληθή διδασκαλία και συνεπώς είχαν σκοπό να απομακρύνουν τους πιστούς, αυτή η γυναίκα, τους πιστούς από την αληθή του Θεού διδασκαλία.

Πάντως, μέσα στην εκκλησιαστική ιστορία, αγαπητοί μου, υπήρξαν πάμπολα ρεύματα, τα οποία, αφού επέφεραν πολλήν ζημίαν εις την εκκλησία, κατόπιν κατεδικάστησαν υπό της εκκλησίας. Δηλαδή, για να το καταλάβουμε, η όλη έννοια του χωρίου, της περικοπής που διάβασα, όπου ο Κύριος εδώ ομιλεί στον επίσκοπο της Εφέσου, είναι ότι όφειλε ο επίσκοπος, υπογραμμίζω και κρατήστε το καλά, γιατί θα αποτελέσει το κεντρικό σημείο του σημερινού μας θέματος, όφειλε ο Επίσκοπος να διακρίνει αυτό το αλλότριο στοιχείο μέσα στην Εκκλησία του, το ξένο, το νόθο στοιχείο και να το αποβάλει πάραυτα. Αυτός είναι ο νους της περικοπής.

Αυτή η γυναίκα Και πρέπει να σημειώσουμε ότι η ηθική των γνωστικών για τους οποίους γνωστικούς πολλά και σας έχω μιλήσει αποτελούν την λιδία λήθων για να καταλάβουμε πάθαν αίρεση και προπαντός από κείνες όπως είναι ο μασονισμός και η θεοσοφία κτλ. αποτελούν την Λιδία Λίθαν και που περισσότερα για τον ουγγραφικό οικισμό θα πούμε πρώτα θεώς στο επόμενό μας θέμα.

Γιατί έχουν και τα βαθέα τους, τα οποία ο Κύριος χαρακτηρίζει ως βαθέα του σατανά. Ότι η ηθική των γνωστικών είχε δύο ακρότητες. Η μία ήταν των Νικολαϊτών, με την καταφθορά της σαρκός διὰ τῆς παραχρήσεως, εκείνο το «διὰ παραχρήσεως τῆς σαρκός», δηλαδή πρέπει να καταστρέψω τη σάρκα, αλλά με την παράχρηση, δηλαδή με την κατάχρηση: να φάω πολύ, να πιω πολύ, να μεθάω, να πάρω ναρκωτικά, να πέσω στις πορνίες, κατά κράτος, να καταστρέψω την σάρκα.

Η άλλη, η άλλη ακρότης, ήτο η υπερβολή της εγκρατείας, η καταδίκη του γάμου, η αποχή από πολλά φαγητά, μάλιστα όχι μόνο το κρέας, ακόμη και από το φυτικό βασίλειο, όσο οι καρποί του φυτικού βασιλείου μπορούσαν να βρίσκονται επάνω εις τα δένδρα, εις τα φυτά, όπως ήταν ο μανιχαϊσμός, φοβερός ο μανιχαϊσμός, αν έτρωγες λέγει ένα σύκο, κόβοντάς το από τη συκιά, είσαι υπεύθυνος φόνου, διότι αυτό το σύκο έχει ψυχή, είσαι υπεύθυνος φόνου, πότε θα το φάω αυτό, θα πεθάνω από την πείνα, όταν θα πέσει από τη συκιά.

Δεν πρέπει να το κόψεις, φοβερά πράγματα αγαπητοί μου, πάντως με την κατάσταση αυτής της ακρότητας της υπερβολικής εγκρατείας, με την καταδίκη του γάμου κλπ, έχουμε τους μοντανιστάς, οι μοντανισταί, ο Μοντανός, ενεφανίσθη ακριβώς στη Μικρά Ασία και είχε κέντρο, ένα από τα κέντρα σας έλεγα την περασμένη φορά της διδασκαλίας του, ήταν τα Θυάτειρα. Γι' αυτό ο Κύριος ομιλεί για το θέμα αυτό. Μετά έχουμε τους Σεβηριανούς, Εγκρατήτας, τους Μασσαλιανούς και δεν υπάρχει πραγματικά αριθμός στη χώρα αυτών των αιρετικών που είχαν την υπερβολική εγκράτεια. Σε ένα σημείο συναντώνται αυτά τα δύο άκρα που ήταν και βασικό σημείο της διδασκαλίας των Γνωστικών.

Λοιπόν, η διαρχία ότι η σάρκα αποτελεί πηγή του κακού, δημιούργημα ενός κακού θεού, ενώ η ψυχή δημιούργημα ενός αγαθού θεού. Για να απαλλαγεί λοιπόν η ψυχή από τα δέσμα της σαρκός, του δημιουργού, του κακού θεού, πρέπει να καταστρέψουμε τη σάρκα. Είτε δια της οδού της ακολασίας και της υπερβολής της ανηθικότητος είτε δια της οδού της υπερβολικής εγκρατείας. Δεν θα φάγω, δεν θα παντρευτώ, θα δημιουργήσω πείνα πολύ στον εαυτό μου, αρρώστησα, δεν θα πάω στο γιατρό, εις τρόπον ώστε να καταστρέψω την σάρκα αυτή την πηγή του κακού.

Ἤδη ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἔχει σημειώσει στὶς ἐπιστολές του αὐτὲς τὶς γνωστικὲς τάξεις, ἰδίως τὶς ἐγκρατητικές, τὶς ὁποῖες καὶ καταδικάζει, ἐνῷ ἀντιθέτως τὸ ἄλλο ἄκρον, τῶν Νικολαϊτῶν, καταδικάζουν ὁ Ἀπόστολος Πέτρος καὶ στὴ δευτέρα του ἐπιστολὴ καὶ ὁ ἀδελφόθεος Ἰούδας.

Ο Απόστολος Παύλος, θα θυμόσαστε όταν διαβάζετε την Αγία Γραφή που λέει κάπου ο Απόστολος, θα κωλύουν γαμείν, θα εμποδίζουν τους γάμους, θα απέχουν από τις τροφές. Και λέγει μάλιστα αναιρώντας αυτά τα οποία ήδη δίδασκαν, εφαίνοντο, άρχιζαν να διδάσκουν, και ο Απόστολος τα καταχωρεί σε επιστολές του και λέγει εκεί: παν κτίσμα Θεού καλόν και ουδέν απόβλητον.

Κάθε κτίσμα του Θεού είναι καλό. Τι θα πει κάνεις φόνο τρώγοντας ένα σύκο; Τι ανοησίες και δαιμονικές διδασκαλίες είναι αυτές; Και γιατί ο γάμος είναι βρώμικος και γιατί είναι ρυπαρός; Είναι δαιμονικές διδασκαλίες αυτές.

Αν θέλει κανείς να μείνει άγαμος, θα μείνει προς τιμή του σώματος του Χριστού, όπως λέγει ο Άγιος Ιγνάτιος, όπως είπε ο Απόστολος Παύλος, ή το άγαμος. Αλλά τούτο για κάποιο ανώτερο σκοπό, αφιερώνοντας την αγαμία του, την παρθενία του εις τον Ιησού Χριστόν, και όχι διότι ο γάμος καθ' εαυτόν είναι ακάθαρτος.

Αν σας πω, αγαπητοί μου, αν σας πω, τι να πω, ότι στους πιο πολλούς χριστιανούς μας επικρατούν τέτοιες γνωστικές αντιλήψεις. Ξέρετε, πως είναι εκείνοι οι οποίοι λέγουν ότι δεν θα σωθούν γιατί είναι παντρεμένοι, έγγαμοι.

Δεν θα ήθελα να πω ότι μες στον γάμο μπορούν να γίνονται πράγματα που δεν τα θέλει ο Θεός. Εάν γίνονται πράγματα που δεν τα θέλει ο Θεός μες στον γάμο, τότε δικαιολογημένα κάποιος να ειπεί ότι δεν πάω καλά.

Ασφαλώς. Μήπως το να θέλει κανείς να μένει άγαμος, αν κάνει πράγματα που είναι αθέμιτα, η αγαμία του και η παρθενία του στέκονται στο ύψος τους; Προφανώς όχι. Αυτά είναι εκτροπές. Αλλά όμως, ο γάμος καθ' εαυτός, τίμιος, το λέει ο Απόστολος Παύλος, τίμιος ο γάμος εν πάσι και η κοίτη αμίαντος. Αλλά πόρνους δε και μοιχούς κρινεί ο Θεός. Δεν μπορείς να κάνεις παρεκτροπές, δεν μπορείς να είσαι μοιχός και μοιχαλίδα, δεν μπορείς να κάνεις πράγματα παρά φύση και τέτοια πράγματα.

Ο ΓΑΜΟΣ ΤΙΝΔΙΑΣ Θυμάμαι κάποτε πήγα σε ένα κατάστημα να ψωνίσω εκεί στη γειτονιά μου και μου λέγει η γυναίκα του Μπακάλι αναστενάζοντας, α εσείς θα σωθείτε εμείς, γιατί κυρία μου εσείς δεν θα σωθείτε μα εμείς που είμαστε παντρεμένοι, ηλικιωμένη γυναίκα

Γιατί, κυρία μου, δεν θα σωθείτε εσείς; Επειδή δεν είσαστε άγαμος δεν θα σωθείτε; Ποιος σας το είπε αυτό; Αυτές είναι γνωστικές αντιλήψεις. Ή το καταλαβαίνουμε ή δεν το καταλαβαίνουμε. Έχουμε χάσει βεβαίως την προέλευση αυτών των αντιλήψεων, αλλά κυκλοφορούν μέσα στην Εκκλησία μας.

Για να μην πω και άλλες περιπτώσεις, αλλά τέλος πάντων. Ο Απόστολος Παύλος αυτές τις καταστάσεις τις καταδικάζει. Εκείνο όμως που έχει σημασία είναι ότι οι τάσεις αυτές και τα ρεύματα αυτά συνυπήρχαν πάντοτε μέσα στην Εκκλησία και ενόθευαν την αληθινή διδασκαλία του Ευαγγελίου.

Τώρα, υπό το συμβολικό όνομα Ιεζάβελ, ζητάει ο Κύριος από τον Επίσκοπον των Θυατείρων να αποβάλει την γυναίκα αυτή που εισήγαγε γνωστικάς θέσεις στην Εκκλησία, πιθανώς εγκρατητικάς, πιθανώς, γιατί θεωρείται πνευματικός πρόγονος του μοντανισμού αυτή η γυναίκα, εάν φυσικά δεν μετανοήσει. Προσέξτε αυτό, εάν δεν μετανοήσει, τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι το θέμα της μετανοίας ήταν ανάγκη, γιατί ήτανε μέσα στην Εκκλησία.

Αυτό και μόνο προδίδει η λέξη, εάν δεν μετανοήσει θα την τιμωρήσω, λέει ο Κύριος, δείχνει ότι είναι μέλος της Εκκλησίας. Θα μπορούσε να πει για έναν αιρετικό, για έναν ειδωλολάτρη, εάν δεν μετανοήσει; Αποκλείεται.

Το θέμα της μετανοίας είναι μόνο υπόθεση ενδοεκκλησιαστική, εσωτερική. Προσέξατε, παρακαλώ, πολύ προσέξατε, θα δείτε παρακάτω τι θα σας πω, για να στερεώσω και θεμελιώσω εκείνα τα οποία θα σας πω παρακάτω, πράγματα της εποχής μας, για να αντιληφθούμε το μέγεθος των πραγμάτων.

Κάμει όμως εντύπωση, ότι ο Κύριος σημειώνει αυτό που σας είπα, και έδωκα αυτή χρόνον, ίνα μετανοήσει. Και ου θέλει μετανοήσαι εκ της πορνείας αυτής, δηλαδή από τη βρώμικη της διδασκαλία, η οποία αντιτίθεται στη δική μου διδασκαλία.

Δεν θέλει να μετανοήσει. Συνεπώς, ενδοεκκλησιαστική υπόθεση. Αλλά και ένα σημείο που είναι χρήσιμο. Γιατί ο Κύριος δίδει χρόνον για να μετανοήσει η γυναίκα αυτή; Είναι εκείνο το οποίο ετήρησε πάντα η Εκκλησία μέσα στην ιστορία της.

Ότι μία ετεροδιδασκαλία, δηλαδή μία ξένη διδασκαλία, πάντοτε για να διορθωθεί θέλει κάποιο χρόνο. Πρέπει να καλέσεις αυτόν ο οποίος λέγει αυτά που λέγει. Να του υποδείξεις ότι δεν είναι τα πράγματα έτσι, προφανώς δεν θα πιστέψει αμέσως, θα πρέπει να γίνει επανειλημμένη και επανειλημμένη προσπάθεια, και αν τελικά δεν μετανοήσει και συνεχίσει να διδάσκει τα λαθεμένα, τα στραβά, τότε πρέπει να αποκοπεί από την Εκκλησία.

Μήπως με τον Άρειον δεν έγινε το ίδιο; Πόσα χρόνια ο Άρειος, χρόνια αγαπητοί μου, ο Άρειος ήτο μέσα εις την Εκκλησία, με αλλεπάλληλες προτροπές, όχι μόνο του Αλεξάνδρου και του προκατόχου του, να διορθωθεί, δεν διορθώνεται, τελικά απεκόπη.

Τελείως απεκόπη από την Εκκλησία με τις αποφάσεις της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου. Δηλαδή αυτός ο χρόνος της μετανοίας είναι απαραίτητος. Μόνο φοβάμαι κάποτε ότι είναι λίγο πολύς, κάπως πολύς, το φοβούμαι αυτό, από μία αδυναμία μας πολλάκις. Και όπως θα δείτε, σύγχρονες καταστάσεις που θα έπρεπε αμέσως να τις πιάσουμε και να δούμε τι θα γίνει, τις έχουμε αφήσει και τις αφήνουμε ακόμα.

Εδώ λέει το φόνδρο γι' αυτό και το παράπονο του Κυρίου η κατηγορία, η μορφή του Κυρίου ότι κρατάς αυτή τη γυναίκα και μου πλανά τους πιστούς μου ότι αυτή η διδασκαλία ήταν δαιμονική το βλέπουμε πάλι από το ιερό κείμενο σημειώνει ο Κυρίος

Οι μην δεν λέγω, σε εσάς λέγω, της λυπής, της ευθιετήλης, σε εσάς που δεν έχετε καταπιαστεί με τη διδασκαλία αυτής της γυναικός, όσοι ούτε έχουν την διδαχήν ταύτην, διδαχήν, δεν λέει τας πράξεις, την διδαχήν, οπότε ήταν διδασκαλία, ψευδής.

Οίτινες ουκ έγνωσαν τα βαθέα του Σατανά ως λέγουσιν, που δεν γνωρίζουν, δεν γνώρισαν αυτοί όπως λένε, όπως λένε οι απ' έξω, ότι έχουν τα βαθέα της σοφίας, εγώ όμως σας αποκαλύπτω λέει ο Κύριος, ότι είναι τα βαθέα του Σατανά.

Απόδειξις ότι η διδασκαλία αυτή ήταν δαιμονική. Δαιμονική διδασκαλία. Τώρα τι θα πει δαιμονική διδασκαλία, αγαπητοί μου, και μόνο γιατί θα σου πει να νηστέψεις δυο σαρανταήμερα; Είναι δαιμονική διδασκαλία.

Να με συγχωρήσετε που θα σας πω το εξής. Γιατί είπα δυο σαρανταήμερα; Αν και αναφέρετε, ξέρετε, σε ένα περιστατικό που είχε γίνει κάποτε Στην Πάτρα με κάποιον που του είπε Ο Σατανάς αν θες λέγει Ως δίθεν Χριστός αν θέλεις να με ευαρεστήσεις Ως δίθεν Χριστός θα νηστέψεις και από το Πάσχα μέχρι την Πεντηκοστή.

Αμέσως εδώ το βλέπουμε το στραβό. Η Εκκλησία λέει δεν θα νηστέψουμε τότε, ο διάβολος λέει θα νηστέψεις. Για να σας πω και τούτο, εκείνοι οι οποίοι παίρνουν κάποιο κλήμα, κάποιο μήλο, κάτι, δεν ξέρω τι, για να κάνουν παιδιά, να νηστέψουν 40 ημέρες, και μετά έρθει και η Σαρακοστή και πρέπει να νηστέψουν άλλες 40 ημέρες, και το χειρότερο ξέρετε ποιο είναι; Νηστεύουν τις 40 ημέρες με εκείνες τις παράξενες διδασκαλίες, και δεν νηστεύουν τις 40 ημέρες της Σαρακοστής που διδάσκει η Εκκλησία.

Δύο περιπτώσεις μου έχουν φύγει. Δύο περιπτώσεις. Πηγαίνετε εις αυτόν τον ανεκδιήγητο μάγο τον Χρήστο, που είναι στο Γάζορο των Σερρών. Λέω, γιατί είπα πηγαίνετε; Πηγαίνετε εσείς. Θα σας πω ότι ναι, εσείς πηγαίνετε. Μα πώς; Να, όταν βρεθείτε σε μία δύσκολη στιγμή, εσείς που με ακούτε τώρα, δεν έχετε τόση πίστη εις τον Θεόν, και βρίσκεστε στην αδυναμία και πηγαίνετε. Και μετά γυρίστε και λέτε, ξέρετε, πάτερ, πήγα εκεί. Μα γιατί;

Δεν άκουσες πολλές φορές εγώ να ειδοποιώ; Να σώσω το παιδί μου; Θα σώσει το παιδί σου με τον διάβολο; Ο διάβολος σώζει ή καταστρέφει; Γι' αυτό λέγω, εσείς που πηγαίνετε, καλώς, τι σας λέει εκεί ο Χρήστος, ο διαβόητος Χρήστος, το υπ' αριθμόν ένα μέντιουμ της Ελλάδας, λέει το εξής: θα γράψεις ένα γράμμα στο Άγιον Όρος, σε εκείνο το μέρος, και θα σου στείλουν από εκεί ένα κομμάτι κλαδί, ένα κλαδί από κλήμα.

Και κάτι άλλα και κάτι άλλα και λοιπά. Και λέω τώρα, οι Αγιορείτες δεν πήραν είδηση ότι τους συστήνει τους πελάτες ο διάβολος; Δεν το πήραν, φαίνεται, είδηση. Ο Απόστολος Παύλος, αγαπητοί μου, όταν τους σύστηνε εκείνη η μαντευομένη των Φιλίππων, δεν αντίστασε ο Απόστολος να βγάλει το δαιμόνιο από την κοπέλα, να το βγάλει και η κοπέλα αυτή να χάσει την μαντική της ικανότητα. Ώστε πάμε εκεί, μας στέλνει εκεί ο σατανάς, μπερδεύει τα πράγματα με τα ιερατικά και κινείται ο Χρήστος. Πού κινείται ο Χρήστος του Γάζορου; Κινείται μέσα στο εκκλησιαστικό κλίμα, στον εκκλησιαστικό χώρο. Φοβερό! Θα κάνεις τρεις λειτουργίες, θα κάνεις τόσες σαράντα παρακλήσεις, θα κάνεις τρία ευχέλαια. Γιατί τρία; Γιατί σαράντα;

Ένα δεν είναι αρκετό; Και γιατί όχι τέσσερα; Γιατί να είναι τρία; Αυτά είναι μια σοβαρή υποψία ότι πρόκειται από μάγο. Και πράγματι, είδατε τι συμβουλεύει; Καλά πράγματα συμβουλεύει, είναι μάγος όμως, και κινείται, ξαναλέγω άλλη μια φορά, μέσα στον χώρο της Εκκλησίας, και κανείς δεν τον διορθώνει. Αλλά βλέπουμε, όταν ο Κύριος λέγει ότι είναι τα βαθέα του σατανά, ότι πρόκειται περί διδασκαλίας δαιμονικής.

Αυτά τα λίγα που είπαμε είναι αρκετά για να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα, συγκεντρωτικά συμπεράσματα τα οποία πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας σαν ένα διάγραμμα που θα μας χρησιμεύσουν όχι μόνο για να καταλογίσουμε το σημερινό μας θέμα, αλλά και να καταλαβαίνουμε πάντα μέσα στην Εκκλησία ότι τέτοια πράγματα συμβαίνουν.

Πρόκειται περί ενδοεκκλησιαστικού φαινομένου. Υπογραμμίζω, ενδοεκκλησιαστικού φαινομένου, ένα φαινόμενο που παρουσιάζεται μέσα στην Εκκλησία, όχι απ' έξω από την Εκκλησία. Δεύτερον, υπάρχει παρουσία ετεροδιδασκαλίας, διδασκαλίας ξένης προς την διδασκαλία του Ευαγγελίου και της Εκκλησίας.

Τρίτον, υπάρχει συνύπαρξις αυτής της ετεροδιδασκαλίας με τη διδασκαλία της Εκκλησίας, και που δεν καταδικάζεται, τουλάχιστον για αρκετό καιρό κακώς, για λίγο έως ότου καταλάβουμε, ναι, πολύ καιρό απαράδεκτον, απαράδεκτον που δεν καταδικάζεται αυτή η ετεροδιδασκαλία.

Τέταρτον, η διδασκαλία αυτή έχει άμεσον σχέση με τον Σατανά, έχει δαιμονικό βάθος, απολήγει στην λατρεία του Σατανά, αλλά κρύβεται πίσω από όλα τα στοιχεία της λατρείας μας και της πίστεώς μας και καμουφλάρεται εκεί.

Πέμπτον, δημιουργεί ψευδοπροφητείες. Δημιουργεί ψευδοπροφητείες. Αυτά τα πέντε είναι τα κύρια γνωρίσματα των όσων δρουν μέσα στην Εκκλησία. Με βάση αυτά τα στοιχεία αναγνωρίσεως, αγαπητοί μου, δυνάμεθα τώρα όχι να χαρακτηρίζομαι εκείνη την γυναίκα της εποχής εκείνης, αλλά δυνάμεθα, με βάση το ιερό κείμενο της Αποκαλύψεως, ε, αλλά δυνάμεθα να χαρακτηρίσουμε κάθε εποχή και συνεπώς και την εποχή μας.

Υπογραμμίζω, και την εποχή μας. Και τι; Θέτω το ερώτημα. Υπάρχουν τέτοια ρεύματα στην εποχή μας; Ασφαλώς δε. Και μάλιστα πολλά. Απόψε θα μείνομαι σε κάτι που πραγματικά έχει δημιουργήσει προβλήματα μέσα στην Εκκλησία.

Εν τούτοις η Εκκλησία ακόμα δεν έχει καταδικάσει. Αν και έχουν περάσει, αν και έχουν περάσει, 60 χρόνια, 60 χρόνια, πρόκειται για τους αυτονομαζομένους φωτισμένους. Οι αυτονομαζόμενοι φωτισμένοι, τι είναι αυτοί οι άνθρωποι, κυρίως γυναίκες, λιγότεροι άνθρωποι.

Είναι μια κίνηση που άρχισε το 1923 με την μακαρίτισσα σήμερα Κωνσταντίνα Ζολώτα. Η κίνηση στη Ζολότα, Πλουσία, Γυναίκα, Ι, κλπ. Είχε ιδρύσει σχολή, η οποία ελέγετο Απολυτρωτική Σχολή της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Σήμερα, σας είπα πέθανε αυτή, σήμερα υπάρχουν μόνο στην Αττική, μόνο στην Αττική, 500 κύκλοι δικοί της, με μέσα από 20 ανθρώπους ο κάθε κύκλος έως 100 και πλέον, που υπολογίζονται περίπου 25.000 που ακολουθούν τους κύκλους και τις διδασκαλίες της Ζολώτα.

Στην ίδια κατηγορία υπάγεται η διαβόητη, ήδη μακαρίτισσα, Ελένη των Σπάτων. Θα σας τα αναλύσω αυτά πιο κάτω. Είναι η μακαρίτισσα Μαγουλά, θα ευθυμίστε. Ακόμα είναι η Αθανασία η Κρικέτου, ζει αυτή. Είναι η λεγωμένη η Αγία του Εγάλεο, που υπάρχει αυτή η δέκα και πλανά μέχρι σήμερα την επισκέπτονται αγαπητοί μου και πρεσβύτεροι ιερείς και επίσκοποι ακόμα.

Και πολιτικοί την επισκέπτονται. Ακόμα νομίζω μακαρίτισσα, πρέπει να είναι μακαρίτισσα, κάποια Μαρία της Λαρίσης. Πρέπει να είναι μακαρίτισσα, είναι; Μακαρίτισσα. Και τέλος, σε μια κατηγορία βάζω αυτά, είναι και κάποιος Ορθόδοξος Αρχιμανδρίτης, ο οποίος δρα στην Αμερική και λέγεται Ευσέβιος Παπαστεφάνου, με μια κίνηση που λέγεται Χαρισματική Κίνηση.

Με την τελευταία αυτήν την χαρισματική κίνηση του Ευσεβίου Παπαστεφάνου, υπογραμμίζω, ως προς το περιεχόμενον έχει σχέση η ΧΟΕ Λαρίσης, η Χριστιανική Οργάνωση Ειρήνης Λαρίσης, η γνωστή που έχουμε κατ' επανάληψη καταγγείλει το θέμα αυτό.

Αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν όνειρα, οράματα, γράφουν πολλά πεζά και προπαντός ποιήματα, ιδίως η κίνηση της Ζολώτα. Έχω και εγώ στα χέρια μου κάποια χαρτιά που γράφονται, μία κυρία πρέπει να είναι εδώ, μου λέει για τον αδελφό της.

Το εξής, ξαφνικά, ξαφνικά, ένα βράδυ σηκώνεται και αρχίζει και γράφει, γράφει, γράφει, γράφει, και από τότε γράφει, γράφει, γράφει, μεγάλη φιλολογία. Μου να πει κανείς, αυτός ο άνθρωπος αγράμματος, από πού, πώς;

Και δεν απήντησα στην κυρία αυτή ακόμη, αν και έχει περάσει πάρα πολύς καιρός, καλώς ή κακώς δεν ξέρω. Αποκαλύπτουν ακόμη άγνωστα πράγματα, ακόμη και αμαρτήματα, αποκαλύπτουν. Σου λέγει έκανες αυτό το αμάρτημα που δεν το ξέρει κανείς παρά μόνο εσύ το ξέρεις.

Κάνουν ιάσεις, θεραπείες ασθενειών. Θυμάμαι με επεσκέφθη μια γυναίκα, οπαδός της Ζολώτα, προ ετών, πρώτο 1974. Είχε πάει στον επίσκοπο, ο επίσκοπος της είπε ότι ήταν σε λάθος. Μου την έστειλε σε μένα, στον Άγιο Στυλιανό ήρθε, μου είπε ότι ανήκει σε κύκλο της Ζολώτα.

Βγάζει από την τσάντα της ένα ξύλινο σταυρό, μου λέει ότι με αυτόν τον σταυρό εγώ κάνω θεραπείες ανθρώπων. Κυρία μου, προσέξτε μερικά πράγματα, το και το, τι λέτε μου λέει, αφού γίνονται καλά μπροστά μου οι άνθρωποι.

Ο άλλος είναι άρρωστος στο κρεβάτι και τον σταυρώνουμε με τον σταυρό και γίνεται αμέσως καλά. Κάνουν αυτοί θαύματα, θαύματα αγαπητοί μου, κάνουνε θαύματα. Προκαλούν και ευωδία, προκαλούν φως και ακόμη προφητεύουν, προλέγουν και το μέλλον.

Φανταστείτε τι είπε για αυτήν τη γυναίκα, πως την χαρακτηρίζει, την Ιεζάβελ ο Κύριος, ψευδοπροφήτιδα. Στις συγκεντρώσεις των, χρησιμοποιούν τις ακολουθίες της Εκκλησίας. Θυμούμαι στην Αθήνα που ήμουν, ο εφημέριός μας επήγαινε σε ένα κύκλο της Ζολώτα, είχε σε ένα προάστιο εκεί ένα σπίτι, πλουσία σας είπα αυτή, έκανε και εκεί συγκεντρώσεις.

Και επί της ενάρξεως της νέας χρονιάς, καλούσαν τον εφημέριον της περιοχής και πήγαινε και τους έκανε αγιασμό. Και ο εφημέριος μου έλεγε εμένα ότι είναι πλανεμένη, να του έλεγα κανείς, εγώ τότε ακόμα πολλά πράγματα δεν ήξερα παρότι κάτι μάθαινα, ότι, τότε πάτερ μου, γιατί πηγαίνεις και της κάνεις αγιασμό, για ποιο λόγο πας και της κάνεις αγιασμό αφού είναι πλανεμένη.

Να της πεις, δεν θα έρθω στον αγιασμό. Και δεν έρχομαι, γιατί είστε στην πλάνη. Κάνουν λοιπόν ακολουθίες εκκλησίες μας. Θέλουν το μυστήριο, κατ' εξοχήν το μυστήριο του ευχελαίου. Επειδή έχει σχέση με το πνεύμα του Αγίου.

Θυμούμαι τους αρχηγούς εδώ, τους αρχηγούς της ΧΟΕ. Προ πολλών ετών, δηλαδή λιγότερο από δέκα χρόνια. Λιγότερο από δέκα, που ασχολούνταν ιδιαιτέρως με το ευχέλαιο και με τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, γιατί ο εις εξ αυτών μου είχε θέσει ερωτήματα πάνω στο ζήτημα τούτο.

Είμαι αυτήκοος, αυτόπτης, που να σας το πω. Ακόμη, εκκλησιάζονται, κοινωνούν, συνεχώς μιλούν για τον Χριστό και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. και όπως θα δούμε στην κίνηση του Παπαστεφάνου, σηκώνουν τα χέρια επάνω, αποκτούν ένα πρόσωπο ιλαρόν και χαμογελούν, έχοντας διαρκώς τα χέρια εκεί.

Φωτογραφίες μπορώ να σας δείξω, έχω και μαζί μου, όποιος θέλει. Αλλά ακόμη έχουν και πολλές εικόνες στον τόπο των συγκεντρώσεών των και τους διακρίνει ένα ενθουσιαστικό στοιχείο. Αλλά και ταυτόχρονα μία νευρικότης, μία κινητικότης που προδίδει πολλά.

Πολλά προδίδει αυτή η νευρικότης και η κινητικότης. Μάλιστα θα σας διαβάσω μετά τι λέει ο ίδιος ο Παπαστεφάνου για αυτές τις συγκεντρώσεις. Πώς θα μπορούσαν αυτά να εξηγηθούν, αγαπητοί μου; Προφανώς οι άνθρωποι αυτοί είναι ενεργούμενοι από κάποιο πνεύμα.

Το θέμα είναι από ποιο πνεύμα είναι ενεργούμενοι, υποκείμενοι, αυτό θα πει ενεργούμενοι, υποκείμενοι. Από αγαθόν, δηλαδή από το Άγιο Πνεύμα, το οποίο ισχυρίζονται ότι παίρνουν, ή από πονηρόν πνεύμα. Από τα έργα τους και από τη διδασκαλία τους θα βγάλουμε τα συμπεράσματα υπό ποιου πνεύματος ενεργούν.

Και τώρα, με τον γενικόν αυτόν χαρακτηρισμόν, αφού κάναμε τον γενικόν αυτόν χαρακτηρισμόν, ας έρθουμε στα επιμέρους, στις επιμέρους κινήσεις. Φυσικά υπάρχουν κάποιες διακρίσεις η μία από την άλλη, και ερχόμαστε στο θέμα της κινήσεως της Ζολώτα.

Ήμουν πολύ μικρός, γιατί σας είπα ξεκίνησα το 1923, ήμουν πολύ μικρός, πάρα πολύ μικρός, 8 χρονών, όταν άκουγα πηγαίνοντας σε συγγενείς μας στον Πειραιά, γιατί στον Πειραιά δρούσε αυτή. Άκουγα για τη Ζολώτα, μιλούσαν οι γυναίκες για τη Ζολώτα και έτρεχε μέλι από το στόμα.

Εκείνο που θυμούμαι τότε ήταν ότι μιλούσε πολύ ότι η σχολή της θα γινόταν το ορμητήριον απελευθερώσεως της Κωνσταντινουπόλεως. Αυτό το θυμούμαι σαν για αυτή τη στιγμή. Αλλά πάνω σε αυτό θα επανέλθω λίγο πιο κάτω.

Διεκδικούν μια παγκοσμιότητα, θα θέλαν να επεκταθούν σε όλο τον κόσμο. Ακόμη διατηρούν χιλιαστικές αντιλήψεις, λέγοντας ότι ο Χριστός θα άρξει χίλια χρόνια πάνω στη γη, γιατί η καθαυτό χιλιαστική αντίληψη είναι αυτή, και όχι όλες οι άλλες πλάνες που έχουν οι χιλιαστές. Ακόμη έχουν μια υπερβολική λατρεία στην Παναγία, ενώ η Παναγία δεν λατρεύεται, αλλά τιμητικώς προσκυνάται· μόνος ο Θεός λατρεύεται.

Ακόμη υπάρχει ένας άλλο προσαλισμός γύρω από το πρόσωπο του Ιησού Χριστού, άλλοτε τον θεωρούν μόνον άνθρωπο, άλλοτε μιλάνε κατά έναν τρόπο που λέει κανείς ποιο όνομα του ποιο, από πού τα πήραν αυτά τα πράγματα, από πού, από τα απόκριφα Ευαγγέλια.

Μάλιστα συγκεκριμένα σε μια περίπτωση τους, γιατί έχουν γράψει και βιβλία. Η Ζολώτα έχει γράψει ένα βιβλίο και μια μαθήτριά της έχει γράψει ένα βιβλίο. Και από εκεί βγάζει κανείς όλα αυτά τα πράγματα.

Λέγει, δια τον Χριστόν, άμα ήταν μικρός, έπαιζε με τα άλλα παιδιά, έκανε περιστεράκια. Αυτά όμως είναι γνωστά από τα απόκρυφα Ευαγγέλια, δηλαδή τα νόθα, δηλαδή όχι τα γνήσια. Και ακόμη το χειρότερο, θεωρούν τον εαυτό τους, η σχολή δηλαδή της απολυτρώσεως, ότι είναι πιο πάνω και από την Εκκλησία.

Εκεί τους βάζει ο σατανάς. Αλλά θα επανέλθω όμως στο θέμα του ότι έχουν συνδέσει αυτή την προσπάθειά τους με έναν εθνικισμό. Τουλάχιστον την εποχή εκείνη που ήμουν πολύ μικρός, και σας είπα το θυμούμαι πάρα πολύ καλά.

Με τα ίδια μου τα αυτιά το άκουσα αυτό. Ότι γίνεται μια κίνηση, θα πάρουμε την Κωνσταντινούπολη. Προφητείες, προφητείες, προφητείες. Ότι εκείνη η προφητεία λέει ότι τότε θα πάρουμε την Κωνσταντινούπολη. Και άλλη προφητεία, ότι θα πάρουμε την Κωνσταντινούπολη.

Πρέπει να σας σημειώσω ότι αυτά τα πράγματα διαρκώς κινούνται, αναμοχλεύονται. Και αυτή τη στιγμή στη Λάρισα, αυτή τη στιγμή υπάρχει μια κίνηση στην οποία ηγείται κάποιος άνθρωπος. Ο οποίος προσπαθεί να ερμηνεύσει κάποιες προφητείες για να πει ότι θα πάρουμε την Κωνσταντινούπολη.

Έφτιαξαν λάβαρα, όπως μαθαίνω, έχουν δημιουργήσει τάγματα, φέρτε κατά τα μασονικά πρότυπα, ξέρω εγώ, και λοιπά, και ετοιμάζονται να κατακτήσουν, να πάρουν την Κωνσταντινούπολη. Που στηρίζονται, ακούστε αγαπητοί μου, που στηρίζονται, στηρίζονται σε δύο σημεία, το ένα είναι στο βιβλίο της Αποκαλύψεως, στο δέκατο κεφάλαιο, που λέγει εκεί τα εξής.

Λέγει, και έλαβαν το βιβλίο εκ της χειρός του Αγγέλου και κατέφαγον αυτό, καλείται ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, ο οποίος βλέπει τα οράματα για να τα καταγράψει στο βιβλίο της Αποκαλύψης και του δίδει ο Άγγελος ένα βιβλίο, το οποίον κατέφαγε και ήτο στο στόμα του αυτού ως μέλι γλυκύ και ότε έφαγον αυτό, επικράνθη η κοιλία μου και λέγουν στ' εμή, δει σε πάλι προφητεύσαι επί λαοίς και έθνεσι και γλώσσαις και βασιλεύσι.

Βασιλεύσει πολλοί. Και μου είπαν, θα βασιλεύσεις, συγγνώμη, θα προφητεύσεις πάλι. Σε λαούς, βασιλείς κλπ. Προσέξτε, θα προφητεύσεις πάλι. Η σωστή ερμηνεία του κειμένου, του χωρίου, είναι η εξής. Γίνεται μια ανάπαυλα ούτως ειπείν. Μέχρι τώρα είδες ό,τι είδες.

Λοιπόν, δεύτερη φάση προφητειών. Αυτά τα οποία ήδη θα καταγράψει ο Ευαγγελιστής, το υπόλοιπο δουλειό της Αποκαλύψης. Εκείνο το «θα προφητεύσεις πάλι», αυτό εννοεί. Ακούστε τώρα η μανία που γίνεται εδώ στη Λάρισα, εδώ τώρα κοντά, στηρίζεται κάπου αλλού. Λέγουν, ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο Ευαγγελιστής, όταν τον οδήγησαν, όταν ήρθε ώρα να πεθάνει, δεν είχε πεθάνει όμως, είπε βάλτε με σε ένα τάφο, άρχισαν να τον σκεπάζουν εκεί προοδευτικά με χώμα και τον σκέπασαν τελικά, ύστερα από μια ώρα πήγαν και βρήκαν ότι ο τάφος ήταν άδειος.

Αυτό κατ' αρχάς πρέπει να σας πω, ότι δυστυχώς κυκλοφορεί, θα το βρείτε ακόμη και σε εκκλησιαστικά βιβλία, θα το βρείτε ίσως ακόμη και στον συναξαριστή, αλλά είναι εξοργιστικό, είναι εξοργιστικό, διότι, όταν ο Κύριος είπε στον Ιωάννη, για να δείτε πόσο διάβολος πάει και κολλάει μερικές ιδέες στα μυαλά των χριστιανών.

Όταν ο Κύριος είπε στον Ιωάννη, που τον ακολουθούσε, ξοπίσω, συγγνώμη, στον Πέτρο, εκεί στη Λίμνη, στη Τιβεριάδος, που του είπε του Πέτρου, έλα μαζί μου, και του είπε με ποιο θάνατο θα πεθάνει, δηλαδή μαρτυρικό.

Ο Ιωάννης, Αυτόκλητος, δεν του είπε ο Κύριος τίποτα, σηκώθηκε αυτός από τη θέση του, εκεί που ήταν η Ανθρακιά και είχαν φάει το ψάρι, σηκώθηκε και ακολουθεί τον Κύριον. Τότε στρέφεται ο Απόστολος Πέτρος, τον είδε, και λέει στον Κύριο, επειδή ήταν φίλοι ο Ιωάννης και ο Πέτρος, Κύριε, ούτος δε τι, αυτός πως θα πεθάνει, και ο Κύριος απήντησε, εάν υποτεθεί ότι εγώ θα ήθελα αυτός να μην πεθάνει, εσένα τι σε νοιάζει, εσύ ακολούθα με, επειδή ο Ιωάννης έγραψε το Ευαγγέλιό του πολλά χρόνια μετά, 70 χρόνια μετά, σημειώνει ένα λάθος.

Στην Εκκλησία, είχε κυκλοφορήσει, ότι ο μαθητής εκείνος δεν πεθαίνει, διαβάστε παρακαλώ, είναι στο τελευταίο κεφάλαιο στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, ότι ο μαθητής εκείνος δεν πεθαίνει, και δεν είπε ο Ιησούς, διορθώνει ο Ιωάννης, και δεν είπε ο Ιησούς ότι δεν πεθαίνει, αλλά εάν αυτόν θέλω μένειν, προσέξτε, δηλαδή, εάν υποτεθεί, είναι ψιλή υποθετική.

Εάν υποτεθεί ότι εγώ θα ήθελα αυτός να μην πεθάνει εσένα τι σε νοιάζει, έως έρχομαι, έως θα το ξανάρθω. Κοιτάτε που το διορθώνει ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, το διορθώνει γιατί αυτό κυκλοφόρησε. Παρά τη διόρθωση αγαπητοί μου, γι' αυτό σας είπα είναι εξοργιστικό, παρά τη διόρθωση που έκανε με το χέρι του ο Άγιος Ιωάννης.

Και στο Ευαγγέλιο εκεί πεισματικά κυκλοφορεί η διαβολική παράδοση, η διαβολική παράδοση, ότι ο Ιωάννης δεν πέθανε, λοιπόν ακούστε τώρα, ο Ιωάννης δεν πέθανε, κατά την παράδοση αυτή, η διαβολική, και είναι κρυμμένος κάπου στον κόσμο, είναι κρυμμένος κάπου, και όταν θα έρθει ο Αντίχριστος, αυτό το έχω διαβάσει τώρα εγώ σε ένα βιβλίο, του 18ου αιώνος, για την αγάπη σας, ειδικά, του 18ου αιώνος βιβλίο, κάποιος έγραψε.

Λοιπόν, τι λέει εκεί, ότι τρεις δεν έχουν δοκιμάσει θάνατον, ο Ενώχ, ο Ηλίας και ο Ιωάννης, για τον Ιωάννη δεν λέει τίποτα η Γραφή πουθενά, αφού ο Ηλίας το σημειώνει, και ότι όταν θα έρθει ο Αντίχριστος, αυτοί θα έρθουν να ελέγξουν τον Αντίχριστο, ο Ενώχ, αντιπροσωπεύονται αυτοί οι τρεις, τρεις νόμους, ο Ενώχ, των φυσικών νόμων της συνειδήσεως, ο Μωυσής, των νόμων του Σινά και ο Ιωάννης.

Ιωάννης στον νόμο του Ευαγγελίου, τους οποίους όμως τελικά θα φονεύσει ο Αντίχριστος, αλλά μας λέει το ίδιο το βιβλίο της Αποκαλύψης, και εδώ είναι ακόμη κάτι που διορθώνεται, ότι οι προφήτες που θα έρθουν και θα ελέγξουν τον Αντίχριστο, δεν είναι τρεις, αλλά είναι δύο.

Και όπως σημειώνει και ερμηνεύει ο Άγιος Ιωάννης, ο Δαμασκηνός αναφέρει τον Μωυσέα, τον Ηλία και τον Ενώχ.

Πώς μπαίνει λοιπόν ο Ιωάννης και τώρα λοιπόν ότι θα προσθέσει συνέχεια, θα έρθει ο Ιωάννης, θα παρουσιαστεί ο Ιωάννης και μάλιστα στην εποχή μας, θα αρχίσει πάλι να προφητεύει και το σπουδαίο ότι οι προφητείες θα αναφέρονται της Κωνσταντινουπόλεως.

Ξανά είναι το θέμα της Αποκαλύψεως ένα θέμα τοπικό, ελληνικό και όχι παγκόσμιο. Ενώ τα λέει εδώ βασιλείς και άθολες εννοεί ότι οι πραξικές είναι παγκόσμιες. Βλέπετε οι πλάνες κι όμως αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν μέσα στην Εκκλησία.

Βλέπετε πλάνες, γι' αυτό αυτά πρέπει να λέγονται και να τονίζονται. Προχωρώ, κατόπιν πρέπει να σημειώσουμε το εξής, ότι όλοι αυτοί μπορούν να πουν μερικά καλά πράγματα. Ο διάβολος, γιατί αυτός είναι εκείνος που σε εμπνέει, ο διάβολος, αγαπητοί μου, ο διάβολος, όχι το Άγιο Πνεύμα, είναι ικανός ο διάβολος, να σου πει χίλια καλά και ένα στραβό, μα χίλια καλά εάν σου πει το ένα στραβό, εάν θα στο πει σε πλάνησε, θεόπνευστος θα πει ότι όλα είναι καλά, όταν αυτοί διατείνονται ότι είναι θεόπνευστοι, είναι δυνατόν ποτέ να κάνουν λάθη;

και όμως κάνουν λάθη αλλά το πνεύμα το Άγιο είναι εκείνο που τους υποβάλλει αυτές τις ερμηνίες και αυτές τις εμπνεύσει όχι, το πνεύμα το Άγιο δεν παίζει αγαπητοί δεν παιδιαρίζει το πνεύμα το Άγιο ο διάβολος είναι εκείνος ο οποίος πλανά και οι άνθρωποι αυτοί είναι ελεργούμενοι του διαβόλου ακόμα αυτή η διαβόητη Ελένη των Σπάτων Ήμουν και τότε μικρός, προπολεμικά προς τους 40, όταν άκουγε για φίλους.

Είναι εκείνη που έβλεπε τον Χριστό μέρα-νύχτα και έγινε αφορμή να κτισθεί ο Ναός της Αναστάσεως, της εις τα Σπάτα. Για αυτήν γράφει ο αείμνηστος Γερβάσιος Πατήρ Γερβάσιος Παρασκευόπουλος. Θα εξής, γιατί και στην Πελοπόννησο κάτι συμβαίνει.

Εάν κρίνω εξ όσων ο ίδιος εις το εξομολογητήριο ιστάμενος ακούω, αλλά και από τα της αγανακτήσεως διαπιστωσάντων απάτην και αγυρτείαν, και ακριβέστερον, όχι μόνο την εμφάνισιν αλλά και το περιεχόμενον των αποκαλύψεων, άγομαι εις το συμπέρασμα, ότι αν η Ιερά και Σεβαστή Σύνοδος της Εκκλησίας μας δεν στρέψει εξ ολοκλήρου την προσοχήν της, την ενέργειάν της, εις την καθαίρεσιν των ψευδοπροφητών τούτων, των μάντεων δηλαδή, οποία και αυτή η γυνή.

Των Διούτων Χριστυρίων, Πατήρ και Μήτρη, τον οποίον είναι ο εμφάτατης Ατικής Ιερός Ναός της Αναστάσεως. Η Εναφοβρόσα, η Ιέρεια, που είναι αυτή η Ελένη γνωστή, η μακαρίτισσα τώρα, διατρέχει κίνδυνον, ήων και ο Βασιλεύς Σαούλ, ώστις εφόσον κατεδίωκε τους εγκραστριμήθους και τους γνώστος από τις δεις, η Βδοκίμη εμπολέμης και ειρήνη, ηφτωκτόνησε δε, ότε και ούτως προσέφυγε εις αυτούς.

Είναι τα δύο επίκαιρα προβλήματα, εκδόσεως 1962, σελίδα 171. Κατόπιν έρχεται αυτή η διαβόητη Μαγουλά, αλλά περνάει η ώρα να μην μείνω παραπάνω σε αυτήν. Κατόπιν αυτή η Αθανασία Κρικέτου, η οποία ζει, είναι ο γνωστός αυτός ο δερμογραφισμός της.

Βγάζει στα στήθια της απ' έξω με συμπαθάτε και δήθεν το Πνεύμα το Άγιον γράφει απάνω εκεί διάφορα παραγγέλματα στους ανθρώπους. Δεν μου λέτε, θα διάλεγε ο Θεός να στήθει μιας γυναίκας για να δώσει εντολές στους ανθρώπους;

Είναι η νοσηρά εκείνη μορφή του δέρματος, γνωστή στη γιατρική, που λέγεται δερμογραφισμός. Με ένα αντικείμενο όχι πολύ αιχμηρό, ένα να τραβήξει τη γραμμή, ερεθίζεται εκεί και παρουσιάζει την κόκκινη γραμμή.

Άστε διότι γράφει εκεί και με αγιογραφία σαν την παράγραφο αυτή. Έχει τόσες πολλές εικόνες εκεί μέσα, ώστε κανείς νομίζει ότι είναι πραγματικά Αγία. Το χειρότερο ότι η ίδια αποκαλεί τον εαυτό της Αγία και κυκλοφορεί η φωτογραφία της, η εικόνα της ως Αγία και οι νήπιοι χριστιανοί μας, οι πλανώμενοι, για αυτούς που διαμαρτύρεται ο Κύριος στον Επίσκοπο των Θυατείρων, που πλανά λέει τους ανθρώπους μου, το λαό μου, που βάζουν την εικόνα της Αθανασίας στο Αιγάλεω, τη βάζουν στις εικόνες τους.

Αυτή δε η Μαρία της Λαρίσης, που ίσως από εσάς μερικοί να είχατε ακούσει, ενθυμούμαι ότι μίλησα γι' αυτήν όταν είχα έρθει στη Λάρισα, που κάποιος φίλος νέος πνευματικός άνθρωπος την είχε επισκεφτεί. Η εικόνα ήταν ως εξής, αυτή η γυναίκα έπεφτε σε ένα κρεβάτι, όλη νύχτα εκεί, υποτίθεται κοιμόταν ή τουλάχιστον έβλεπε όνειρα, τα οποία κάποιες στιγμές μέσα στη νύχτα έφευγαν μερικές φράσεις από το στόμα της.

Οι νήπιοι χριστιανοί μας, οι πλανεμένοι, κατά την ποιητικωτέραν εκδοχήν, εκάθηντο γύρω από το κρεβάτι της και περίμεναν όλη νύχτα τι θα πει να το αρπάξουν ως προφητεία. Κυρίως γυναίκες, οι άνδρες, με τον σύζυγο αυτής της Μαρίας, όπως μου είχαν πει, πήγαιναν σε ένα ιδιαίτερο εκεί στη Βουζίνα και τα κουτσοπίνανε όλη νύχτα.

Εν τω μεταξύ αυτός ο νέος που είχε επισκεφθεί αυτήν, όταν είδε την όλη σκηνή και άκουσε να ομιλεί, λέγει για μια στιγμή στις κυρίες που πάνε γύρω από αυτήν στο κρεβάτι της, τι κάθεστε και τους ακούτε, αυτοί είναι δαιμονισμένοι, και σηκώνεται απάνω αγαπητή μου και του πατάει ένα βρισίδι αυτού μου και έρχομαι τώρα σε αυτό που μας ενδιαφέρει και περισσότερο και στον Ευσέβιον Παπαστεφάνου.

Ο Ευσέβιος Παπαστεφάνου, αγαπητοί, είναι ένας ορθόδοξος αρχιμανδρίτης στην Αμερική, θεολόγος, ο οποίος φοβερά πλανάται. Νομίζει ότι δύναται να επικαλείται το Πνεύμα το Άγιον και να κατέρχεται ως πεντηκοστή επαναλαμβανόμενη με τον τρόπο που νομίζει.

Έχουν πάει χνάρια από τους αιρετικούς πεντηκοστιανούς της Ευρώπης και της Αμερικής. Βέβαια λέγει ο ίδιος ότι δεν έχουμε καμία σχέση με τους πεντηκοστιανούς, αλλά ότι και να πεις αγαπητέ μου, βλέπει και εμείς καθαρά ότι από εκεί έχεις πάρει.

Και μετά τι γίνεται; Λέει ότι αυτή η χαρισματική κίνηση, δηλαδή να επικαλούμεθα το Πνεύμα το Άγιον, υπάρχει στους Προτεστάντες, υπάρχει στους Ρωμαιοκαθολικούς και στους Ορθοδόξους. Όλοι αυτοί κάποια μέρα θα φύγουν από τις εκκλησίες τους, που δεν θα μπορέσουν να τους κατανοήσουν.

Όπως ο Πάπας, λέγει, αρχίζει να ετοιμάζεται να κάνει διωγμόν εναντίον των χαρισματικών αυτών, της χαρισματικής κινήσεως. Αυτοί θα αναγκαστούν να φύγουν και τότε θα αποτελέσουν κάτι το καινούριο. Έχουμε ένα βιβλίο εδώ, είναι δικό του, η Παγκόσμιος Έκχυσης του Αγίου Πνεύματος.

Είναι ο τίτλος του βιβλίου. Αυτός γυρίζει όλη την οικουμένη, έχει έρθει στην Ελλάδα και κάνει προσηλυτισμό φοβερόν. Και από κάτω, η χαρισματική κίνησης εξ ορθοδόξου απόψεως. Και είναι μια απολογία τρόπον τινά για ό,τι τον κατηγορούν.

Σας διαβάζω γρήγορα, γρήγορα, κάτι πολύ έτσι θα βγάλω. Γράφει, η χαρισματική κίνηση είναι γνωστή και υπό την ονομασίαν πεντηκοστιανή κίνηση. Φωνάζει στα κεραμίδια, καθώς επιζητεί την ανάκτηση της ζωής και εμπειρίας της πεντηκοστής.

Τι είναι νιάου νιάου στα κεραμίδια, ότι δεν έχουμε σχέση με τους παιδικοστιανιούς, νιάου νιάου στα κεραμίδια. Δεν αποκλείπτομαι το γεγονός ότι η χαρισματική αυτή εμπειρία με όλες τις εξωτερικές εκδηλώσεις που εμφανίζει, έχει επεκταθεί, δηλαδή κυριοτέρα σε δυτικά εκκλησίες.

Παράδειγμα της χάρης, την Ρωμαιοκαθολικήν, Αγγλικανικήν, Λουθηρανικήν, Πρεσβυτεριανήν και Μεθοδιστικήν. Είναι δε χαρακτηριστικόν ότι οι καταφερόμενοι κατά της χαρισματικής κινήσεως, ιδίως στην Αμερική, ευρίσκονται μεταξύ και των φιλελευθέρων και των συντηρητικών χριστιανών. Δεν αποτελεί φαινόμενον που περιορίζεται μεταξύ των Ορθοδόξων. Συνεπώς, αυτοί πρόλαβαν να κάνουν ένωση των εκκλησιών, πιο μπρο.

Ούτε αποκρύπτωμεν το γεγονός ότι η χαρισματική κίνηση γενικώς έχει πρόδρομον και έμπνευσιν την κλασική πεντηκοστιανή εκκλησίαν. Λίγο πιο πάνω όμως, και δεν λέει, πολύ εξ αγνοίας και κακής διαθέσεως, άμα τους κατηγορείς ότι είναι πεντηκοστιανοί, κακής διαθέσεως, όπως θα πούμε για την ΧΟΕ, είστε πεντηκοστιανοί, τι λέμε, κακή διάθεσή μας, και προκαταλήψεως συνταυτίζουν τους χαρισματικούς με τους οπαδούς της Θεοτόκου.

της Πεντηκοστιανής Εκκλησίας. Και δέκα γραμμές παρακάτω, λέει αυτό που σας είπα, ότι δεν αποκρύπτωμε, ούτε αποκρύπτωμεν το γεγονός, ότι η χαρισματική κίνηση, γενικώς, έχει πρόδρομον και έμπνευσιν την κλασικήν Πεντηκοστιανή Εκκλησίαν.

Τούτο ομολογούν όλοι οι χαρισματικοί, Ρωμαιοκαθολικοί και Προτεστάντες, και διά μετά πολλής ευγνωμοσύνης διακρίνουν στην εμφάνιση της Πεντηκοστιανής Εκκλησίας να κινείται η χείρ της θείας προνοίας. Αρκούστε, πολλοί μελετητές της Παγκοσμίου Πεντηκοστιανής Κινήσεως θεωρούν αυτήν ως εν εκ των σημαντικότερων γεγονότων του σύγχρονου χριστιανισμού.

εξισούται δε με την φορτεσταντική μεταρρύθμιση του 15ου αιώνα κατά τη σπουδαιότητα αυτού. Μια ουδέως τα κεραμίδια. Αλλού, λέει, εις άλλους δε, εκεί εξηγεί ο τρόπος με τον οποίο έχει το πνεύμα το Άγιο, εις άλλους δε έρχεται η Θεία της Θείας της ως ηλεκτρικών ρεύμα, που διέρχεται συνήθως από τα χέρια και την κεφαλή και προχωρεί κάτω προς όλον τον σώμα.

Και μάλιστα λέγει ότι δημιουργεί συγκλονισμό τα οποία είναι χαρακτηριστικά μόνο των δαιμόνων. Το πνεύμα του Άγιου έρχεται ως φρόσος. Ούτε συγκλονίζει τον άνθρωπο, ούτε τον κάνει να τρέμει, ούτε να εφάλεται ηλεκτρικές εκκαινώσεις στο σώμα του.

Και μάλιστα ακούστε, ενίοτε, αλλά όχι εκάστοτε, τα χέρια δονούνται, άλλοτε η κεφαλή και άλλοτε ολόκληρον το σώμα. Σελίς 193. Αυτά τα φαινόμενα με αυτές τις εκδηλώσεις συναντούμε στις πνευματιστικές συνεδριάσεις, στον πνευματισμό, που εκεί σαφώς δράζει και ενεργεί ο διάβολος, ο διάβολος, ο σατανάς, σαφώς.

Ο Γράφων είναι όχι μόνον αυτόπτης μάρτυς, αλλά και μέτοχος των όντως θαυμασίων εκδηλώσεων του πνεύματος, εν μέσω των χαρισματικών. Δεν έχουμε φωτογραφίες. Αν κανείς θέλει, ας πλησιάσει εδώ να του το δείξω. Λέει, η Παγκόσμιος και Καθολική Έκχυσις του Αγίου Πνεύματος, εν ταις εσχάταις ημέραις, εν ταις ημέραις ταύταις, υποδηλεῖ ότι ο Κύριος δύναται, ακούστε, ακούστε, ακούστε, να πραγματοποιήσει αιωνίους αυτούς σκοπούς, και έξω της Ορθοδόξου Εκκλησίας, χωρίς να αίρεται η αλήθεια, ότι παραμένει η μήτηρ Εκκλησία, ε βέβαια.

λέγει ότι ο Ορθόδοξος στην Εκκλησία, δένει, δένει, ως πόρνη, η μεγάλη πόρνη της Βαβυλώνος. Αλλού, το λέει αυτό. Ίσως αναγκασθεί η Ορθόδοξος Εκκλησία, δηλαδή, συγγνώμη, ο Χριστός, ο Χριστός, να προσπεράσει την Εκκλησία, ακούστε, να προσπεράσει, δηλαδή να την αρνηθεί, να την αφήσει πάντως την Εκκλησία, που οι Ορθόδοξοι διεκδικούμεν ως την ιστορική, Εκδικούμε, γιατί θεωρείται αυτό το Ορθόδοξο, ως μίαν Αγίαν Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν, ακούσατε, ο Χριστός να παραμερίζει την Εκκλησία για να προχωρήσει να κάνει κάτι παρακάτω ο Χριστός, χωρίς την Εκκλησία ο Χριστός, τώρα που προσεγγίζει μεγάλης θυμίψης των 7 ετών, ποια είναι αυτή άγνωστο, σας είπα έχουν το προφητικό χάρισμα, ποιο προφητικό χάρισμα, ψευδοπροφήτες είναι, όπως αποκαλύπτει ο Κύριος για την γυναί

Τι λέγει το πνεύμα της Εκκλησίας και τι λέγει εδώ Ήδη και η Ορθοδοξία η μύθι του Χριστού εμπολής αρχίζει να μεταβάλλεται εις πόρνη γυναίκα σε λύς 208 Τα κοσμικά σημεία που δεν εφανερώθησαν την ημέρα της Πεντηκοστής πολλά πράγματα λοιπόν δεν εφανερώθησαν την ημέρα της Πεντηκοστής και ερμηνεύουν, αναθασμένα δυστυχώς στο χρόνο αστρέκη, στην προσκυπνία του Ιωήλ.

Θα εκδηλωθούν τώρα οι επικειμένοι στις μεγάλες επιφανούς ημέρας του Κυρίου. Και λέγει παρακάτω ότι θα αρπαχτούμε λέει από τον Κύριον, όπως λέει για την Δευτέρα του Παρουσία ο Κύριος. Θα αρπαχτούμε, προσέξτε, προσέξτε, πού θα αρπαχτούμε, όχι στον ουρανό.

Θα πάρει όλους τους χαρισματικούς, ο Χριστός, θα τους μεταφέρει εις την Σιών, το Ιεροσόλυμα. Εκεί θα μείνουν 7 χρόνια έως ότου περάσει η θλίψης και μετά βλέπουμε παρακάτω. Αυτοί, αγαπητοί μου, είναι που δρούν μέσα στην Εκκλησία και η Εκκλησία δεν τους έχει καταδικάσει.

ΧΟΕ, Λαρίσεις, κατά παρόμοιο ανθρωπολάτρα, δεν έχει τη γλωσσολαλία ΧΟΕ Λαρίσεις, δεν διατείνεται ότι κάνει ιάσεις και θεραπείες. Όλα αυτά τι είναι, είναι στην κατηγορία και στην οικογένεια των φωτισμένων.

Ας προσέξουμε λοιπόν, ας προσέξουμε πάρα πολύ. Το συμπέρασμα, το συμπέρασμα βγαίνει από ό,τι είπαμε, είναι κινήσεις από το πονηρόν πνεύμα, ενεργούμενες και τούτο το αποκαλύπτει ο Κύριος με το να χαρακτηρίσει και να ειπεί ότι αυτά είναι τα βαθέα του σατανά και ότι η γυναίκα αυτή η Ιεζάβελ την αποκαλεί, δηλαδή έργα και ημέρες της γυναικός η Ιεζάβελ.

Ο Κύριος μας ειδοποιεί, βλέπετε, μή τις ημάς πλανήσει, πολλοί γαρ ελεύσονται επί τω ονόματί μου λέγοντες, εγώ είμαι ο Χριστός και πολλούς πλανήσουσιν, και πολλοί ψευδοπροφήται εγερθήσονται και πλανήσουσιν πολλούς, και δώσουσιν σημεία μεγάλα και τέρατα, ώστε πλανήσαι, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς.

Ιδού, προείρηκα υμίν, να σας το έχω πει, έτσι αγαπητοί, οφείλουμε να έχουμε ταπείνωση, διότι το πνεύμα της πλάνης ενεργεί ιδιαιτέρως εις τους υπερηφάνους, γιατί αυτοί οι άνθρωποι έχουν πεποίθηση ότι ερμηνεύουν ορθά έξω από την ερμηνεία της Εκκλησίας τη Γραφή και τελικά ποιμένουν τον εαυτό τους όπως λέγει ο αδελφός Ιούδας.

Η γυναίκα Ιεζάβελ κυκλοφορεί ακόμη και θα κυκλοφορεί έως ότου τελειώσει η ιστορία, κυκλοφορεί μέσα στην εκκλησία και πλανά και αποσπά τους δούλους του Θεού από τη σωτηριώδη μάνδρα. Ας ανοίξουμε λοιπόν τα μάτια μας και ας προσέχουμε διότι πολλοί πλάνοι εισήλθον στον κόσμο.

Ο διάβολος στην εποχή μας οργιάζει, ας προσέχουμε συνεχώς, είναι θέμα αιωνίου σωτηρίας μας.

Είμαι.