Περί εκκλησιασμού (ΣΤ΄)

Περίληψη

Ἡ ἕκτη ὁμιλία ἑρμηνεύει τὸ Ματθ. 21. Οἱ ἀρχιερεῖς προκαλοῦν τὸν Χριστὸν ἐν τῷ ἱερῷ περὶ τῆς πηγῆς τῆς ἐξουσίας Του, καὶ Ἐκεῖνος ἀπαντᾷ μὲ ἐρώτησιν περὶ τοῦ βαπτίσματος τοῦ Ἰωάννου· μὴ δυνάμενοι νὰ ἀποκριθοῦν χωρὶς νὰ ἐκτεθοῦν, προφασίζονται ἄγνοιαν, καὶ Ἐκεῖνος ἀποκρίνεται διὰ δύο παραβολῶν. Εἰς τὴν παραβολὴν τῶν δύο υἱῶν, ὁ ἀρνηθεὶς καὶ ὅμως ὑπακούσας δεικνύει ὅτι οἱ τελῶναι καὶ αἱ πόρναι προάγουν εἰς τὴν Βασιλείαν ἔναντι ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ὡμολόγησαν ὑπακοὴν χωρὶς νὰ μετανοήσουν. Ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος διακρίνει τὰ σαρκικὰ ἁμαρτήματα, τὰ ὁποῖα ἀφήνουν περιθώριον μετανοίας, ἀπὸ τὸ ἁμάρτημα τοῦ πνεύματος, τὴν ὑπερηφάνειαν, ἡ ὁποία κλείει τὸν ἄνθρωπον ἔναντι τοῦ Θεοῦ. Εἰς τὴν παραβολὴν τοῦ ἀμπελῶνος, ὁ Θεὸς φυτεύει τὸν Ἰσραήλ, τὸν περιφράσσει διὰ τοῦ Νόμου, ἀποστέλλει προφήτας οἱ ὁποῖοι φονεύονται, καὶ τελευταῖον τὸν Υἱόν Του· ὁ ἀποδοκιμασθεὶς λίθος γίνεται ἀκρογωνιαῖος καὶ ἡ Βασιλεία δίδεται εἰς ἔθνος καρποφοροῦν.