Κυριακή του Τυφλού

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Cut off the hand. There is a miracle that our Christ performed in order to reveal His divinity. For, if you remember, we spoke about two other miracles He performed that demonstrate His divinity. One was the healing of the paralytic, who had been paralyzed for thirty-eight years, and whom He healed with a single word.

The other example was that of the Samaritan woman, who had a paralysis in her soul because of the kind of life she was living; and yet, within a single conversation, a single meeting with Christ, the very nature of this woman changed, and from being dark she became radiant.

These are works that only God can do; a human being cannot do such works. And as we have said before, the divinity of Jesus—which is an essential element of the faith, the right faith, and of the salvation of man—is proved by the works of Jesus.

Now something even more serious takes place. Now He heals a man born blind. Not simply a blind man whose sight was once damaged by something—he did not even have eyeballs, he did not even have eyes; those sockets, those cavities, were empty, they were hollow. He performed an act of creation upon this man.

This is an incident recounted only by the Apostle and Evangelist John, who also falls within these days of the Pentecostarion—it is from him that the Church draws these accounts. He recounts it in his ninth chapter, from verse 1 onward.

He tells it this way: “And as he passed by…” That is, as Christ was walking along, he saw a man blind from birth. He makes it clear: it was not that he once had light and then lost it. He never had light at all. The worth of light, its sweetness, if we may put it that way — this man had never felt it.

And His disciples asked Him, saying, "Rabbi, who sinned, this man or his parents, that he was born blind?" The question comes out right away — just as we too, when we notice something about someone, perhaps in our own close circle, or a little further out than that,

We go even further: we immediately attribute such a thing to some event, and especially to some sin, as the reason why it happened—why this child was born paralyzed, or born, for example, with only one hand, and so forth. We immediately pass judgment on these things and, according to the measure of our own malice, we often pour out our poison as well. For if something like this happens to someone toward whom we feel hostile—

perhaps we even rejoice inwardly, and the heart begins to burn—'now I'll get to see about this'—and we are ready to pour out our poison. Here, from this incident, we ought to learn to keep our mouth shut.

We do not know at all, not in the least, for what reason. That is for the one who suffers to examine. He is the one who must look into it, to see whether he is somehow the cause and this came about as the result.

The one on the outside must pray and ask God to help this person who has received such a cross. For think of the home of these people, think of this married couple: when the husband learned that the child that was born is blind, and when in turn the wife, the new mother, learned that the child she had brought into the world is blind—what went on between this couple, what the husband might have said about the wife, 'tell me, what did she do in her youth?' What the wife might have said about the husband, when she examined herself and found that she had done nothing—and she would say the very same thing about him.

And it was neither the one nor the other. The answer our Christ gave was this: 'Neither this man sinned, nor his parents'—but there is a third condition which people do not take into account—'but that the works of God might be revealed in him.'

God, it says, willed that this man come into the world blind. He was needed now, here, so that Christ might make use of him, work a miracle upon him, and show His identity. If people—and especially people today—dispute God as Creator, they rejoice and take pride, preferring to come from an ape, to have an irrational animal for a father, rather than to have God as their Creator.

And this is an opportunity for Christ, because when He made the world there was no human being there as a witness to see who makes it, who its architect is—only angels existed at the creation. There were no humans; God made the first man.

So, in order to show mankind, “I am the Creator, and what I tell you through Moses in Genesis is true—that I took earth and fashioned man from the earth,” Christ now arranges, by divine economy, as we were saying, for a blind man to cross His path. He works a miracle upon him and, once again, with a little earth and a little spittle, fashions the most delicate organ of the human body, thereby revealing His identity.

'You were not there back then; well, let Me help you. So I will perform an act of creation once more. I will fashion again the most delicate part of the human body, to make it easier for you to learn, once and for all, that I am your Creator.'

Just as He revealed Himself again the other day to the Samaritan woman — remember? — «I am he, the one who is speaking to you»: I am the Messiah, I am the Christ everyone has been waiting for, I am he. And He says the same thing here too, only now in deed and not in theory, because there it was words. But here it is deeds: I am your Creator.

That is why I say that if it happens in our surroundings, in our home, in our narrow circle or our wide one, let us never rush to say a word. We do not know how the matter really stands.

Imagine now what people said, what the neighborhood said, what those who were hostile toward them said about this family and about this child. Whatever people said—and yet none of it was true.

There existed, as unfortunately still exists to this day, this impression that 'the sins of parents chastise the children'—they say the parents were at fault and the children pay for it.

Christ does not accept this, God does not accept this, Scripture does not accept this. Indeed, in Ezekiel He says: what is this proverb you use among yourselves? What are these things you say? 'The fathers ate sour grapes, unripe ones, and the children's teeth were set on edge'—that is the proverb.

'They sinned, and the children pay for it.' They were saying this even back then. And He writes it through Ezekiel in the eighteenth chapter—those of you who read Scripture will find it. What are these things, He says, that you say? No, I say: I never punish the one who was not at fault.

But the soul that sins, that soul shall die. That soul is the one who will be punished. Of course, a drunkard may father a child who has some physical defect. But that doesn't mean the child should go to hell for it. It may well be — and we don't know — that this very defect the child will carry benefits the child more than if the child had come into the world healthy.

For coming into the world sick, he bears no responsibility for sins of his own; whereas the healthy one would carry the responsibility for his sins. We ourselves do not know exactly how these things are ordered by God's providence.

The disciples' question assumed that this man himself had somehow lived before this present life, so that he could have sinned and then be punished with blindness. In other words, they were granting that he had lived at some earlier time, in another world, and had sinned there, and that now he comes again, is born — and is born blind — in order to be punished and to make atonement.

But neither the one is true nor the other. For there are no souls kept inside some jar, out of which souls are drawn at the moment of conception. As Zechariah says in the Old Testament, the human being comes to be, and the soul of man, the spirit of man — God fashions each little soul, each spirit, at the very hour of conception; He is the one who forms it.

Not that souls pre-exist, nor that they die and enter another body, nor that people die and pass into animals. These are absurdities. For many believe that when a person dies, his soul, let us say, goes out and enters an animal.

But then, in that case, an animal would have to be conceived at that very moment for the person's soul to enter it. And when Christ raised Lazarus, some animal would have had to die, to drop dead, so that the soul of Lazarus could come back again.

These notions are utterly absurd, wholly inconsistent, and yet many believe them even today — that the soul of a man enters a cat, enters a dog, and so on.

Here in Fysa something comical once happened. There was a greengrocer with a donkey, selling his produce. Well, the donkey started braying away and made a scene, so the fellow — the greengrocer — brought down his stick and began beating the donkey.

Now, an elderly American had come out for a stroll. He had come back from abroad, and he was settled here now, living off the dollars he'd brought back with him.

And then, when he saw the man beating the donkey, he goes over and starts throwing punches at him — gives him a proper thrashing, as we'd say. He tells him: "You're hitting my brother!" He called the donkey his brother. The man says: "But look, you're a human being — I don't see a donkey standing here." "Yes," he says, "but my brother died, and his soul went into that donkey. And when he saw me, he started braying — that is, he was rejoicing." This is what they believe, you poor soul!

That is how far man will go. He accepts everything, every humiliation, so long as it is not God who made him. To deny Christ as Creator, he will accept every humiliation — to be descended from the ape, from that ridiculous creature, with a tail and all the rest.

He will accept that he came into being by chance—he will accept a thousand different things, as long as Christ is not the Creator.

This, sadly, is what we are like. That is why I say: among the other works Christ performed, by which He proved His divinity through His miracles — as Saint Proclus also says, 'I behold the miracles, and I proclaim the Divinity.'

I cannot say that One who casts out demons, opens tombs, fashions eyes with saliva and earth, walks upon the sea, and knows from afar that Lazarus has died—I cannot say that He is not God.

The crowning point of Christ's whole effort to prove His divinity is this very miracle. For what He did here now was not a healing — He created. He made spittle, a paste with dust, put it on the man's eye, and told him, Go and wash in the pool of Siloam.

And so the man came back seeing. In any case, having said these things, He spat on the ground, made clay from the spittle, and anointed the blind man’s eyes with the clay. Then He said to him, “Go, wash in the pool of Siloam,” which means “Sent.”

'So he went and washed, and came back seeing.' Here is another lesson, an indirect one, but positive and profitable. Think of a blind man. A blind man is a sacred person: we help him along the road, we guide him by the hand, we do everything for him.

What would we do? Just think: an anonymous stranger, someone completely unknown, comes and smears mud on a man’s face—even putting dirt into his eye sockets—without giving him any assurance at all: “You know, be patient; I am going to do something that will benefit you. I am going to put mud on you, so do not become angry or take offense. I am not doing this to dishonor you or expose you to ridicule. You will see.” He said nothing of the sort. He gave him no guarantee, no promise. This is the wondrous thing that we must not overlook. He simply says to him, “I am smearing you with mud, making a mess of your face, as we would say, and you—go and wash.” “But wait—why are you doing this to me? Are you even asking whether I can manage it? And how am I supposed to get there with my cane? Who will take me all the way to the pool, so that I can find it and wash?” He told him nothing.

He said nothing. This man, without so much as a word of protest — he got up, went, and washed. 'He put the mud on my eyes; now I will go the whole long way to do as He said.' And behind this, the light appears. How is this to be understood? It is the way of obedience. Do not question when God commands. Do not ask. Not the why, and not, in the end, the how. Do not ask.

When God commands. Do you remember what He said to the ten lepers? It is a similar incident. Jesus does not say to them, “You are healed.” He says, “Go and show yourselves to the priests.” They might have said, “But we already showed ourselves to the priests, and the priests sent us away because we are lepers. Heal us first, so that we can go and show ourselves and receive the certificate allowing us to associate freely with others.” Yet He did not heal them first, and they raised no objection.

Someone might say: why should we go? They cast us aside; only once we are made well can we go. So then, were they made well first? No — they went, and 'as they were going,' Scripture says, 'they were cleansed' — there, on the way of obedience. I say this because many people always put forward their own reasoning, their own arithmetic, their own knowledge.

When God speaks, the mouth must fall silent. The divine John Chrysostom puts it, in his own words, like this: Where God is, there the 'how' has no place.

Where God speaks — commands, enjoins, declares, ordains — there the 'how' has no place.

And our Most Holy Theotokos said, 'How shall this be, since I know not a man?' Do I know how it shall be? 'The Holy Spirit shall come upon you, and the power of the Most High shall overshadow you.' How it will happen, I do not know; but I know what will happen. That is how all things are.

Satan comes and at once fills a person's head with arithmetic: how will you manage, why should this happen, how many children will you have and how will you raise them, and so on and so on. That is not my job. That is the job of the Other, whose commandment I keep.

He will take it up. And all the people who put their own reasoning in the middle saw their arguments fail at once — they failed both in this world and in the next. For this is a faithlessness toward God.

So here, I say, this man on the path of obedience received his sight. Do you think that a man receiving his sight would pass unnoticed? Listen to what one soul wrote down here. 'I am mocked,' she says, 'because I go to the sermon.'

I'm mocked. The moment you turn to Christ, the moment you decide to do something right — to go to church regularly, to keep the fasts the Church has appointed, to have the children God gives you, not to steal from your neighbor, not to lie, not to cheat the tax office, not to do any of it, and so on — from that moment on, everyone turns against you. And people who want to see whether, and how far, they are walking the road of Christ can find out from what is being said around them: what their relatives say, what their former friends and acquaintances say, what their girlfriends say. From that they will understand whether they are walking the road of Christ at all.

If a person, even after his repentance, his metanoia, when he returns to Christ, still has the same friends, the same companions, the same relationships, and so on, let him know that he has not taken a single step in Christianity. He has simply added Christ on top, without driving out anything of his passions, nothing of his flesh, nothing of his fashion, nothing of his world. So listen: from the moment this man — who used to sit there on a little bridge, whom they had known since he was a small child, and who used to beg — from the moment his eyes were opened and he stopped begging, the world around him changed. So the neighbors, and those who had seen him before, when he was blind, who knew him as that blind man, said,

'Is this not the one who used to sit and beg?' Is this not the one who used to beg over there on the corner?

Some who raised this question say, 'This is he' — of course it is him. Others said, 'No, he only looks like him,' someone who resembles him — 'give it up, poor fellow,' the other one said. And when the man himself was asked, he said, 'I am he.' Four opinions at once: one says it's him, another says it's someone who looks like him, the man himself says, 'I am he,' and the other says it's not him. Four opinions from the bystanders, immediately, about a single man who had received a miracle from Christ upon himself.

They said to him, 'How were your eyes opened? Come, tell us how your own eyes were opened.' He answered and said, 'A man called Jesus made clay and anointed my eyes and said to me, Go to the pool of Siloam and wash. So I went and washed, and I received my sight.' He himself had not seen Him; he had only heard that the name was Jesus. 'Some man,' he says, 'so-and-so, whom I heard they call Jesus, put clay on my eyes and told me to do this. I did it, and I came back, and I see.' By now they know. And they had known even sooner, before he said the name Jesus. But now too they know who Jesus is. Jesus was the one who, in those days,

was holding the people on one leg, as we say, by the deeds He did. Have you seen roosters that tuck up one leg? That is how He held them, on one leg. At once they realized who this was who had done this miracle. But the day was a Sabbath when Christ dared to do this miracle, and now the scribes and the Pharisees seized on Him as a sinner, because He had worked a miracle on the Sabbath.

So they said to him, "Where is that one?" Where is he? Notice how they put it. The man had said, "a man called Jesus" — he used the name. But they wouldn't. Out of their malice, out of their hatred, they wouldn't say "Jesus." Where is he, this Jesus? Where is That One? And this shouldn't surprise us, because we do the very same thing. "That fine fellow." "That one." "Them, or the ones upstairs." We won't say the name. The devil has his teeth in us. We carry so much malice inside that we refuse to say the person's name. And these aren't just things from back then. It is Satan himself, and he has us in his grip too, in a lot of the ways we act and the things we say.

He takes the man; they bring the former blind man to the Pharisees. Now you will come and give account of why you can see. 'Now it was the Sabbath when Jesus made the clay and opened his eyes.'

'So the Pharisees again asked him' — when he went there he faced the Pharisees' question once more — 'how he had received his sight,' and he answered most naturally, exactly as things were. He did not know the malice of men, he had not seen envy, he had not seen hatred, he had not seen how the day is twisted and becomes night at high noon by the malice of men. He told them, 'He made clay' — He made a little clay — 'and put it on my eyes, and I washed, and I see.'

And that, he says, is how it happened; he did not treat it as anything momentous. Then some of the Pharisees said, “This man”—meaning Christ—“is not from God, because He does not keep the Sabbath.” Some of them thought they had found their charge against Him. Others said, “How can a sinful man perform such signs?” And there was a division among them; they were divided over this.

In other words, wherever Christ enters—into people, into a family, into an office, into society, or into the workplace—it is like a depth charge going off: everyone is thrown into turmoil. Each person reveals his malice, his hatred, and his narrow-mindedness.

And here they were divided. Some said: “Impossible — he’s a sinner. He does away with the Sabbath, so he must be a sinner.” The others said: “But be reasonable — how can he do miracles like these if he is a sinner? Because this is not the kind of miracle a man can do.”

They say to the blind man again: "You — what do you say about him?" They are waging a war of nerves on him, to wear him down and force him to say: "A curse on the hour I received my sight! Better that I had stayed blind than to be seeing now!" "What do you say about him, seeing that he opened your eyes?" And he said, "He is a prophet" — that is, this man has been sent from God.

This man could not do such a miracle. The Jews would not believe concerning him that he had been blind and received his sight. They rejected it: it is not possible that he was blind. While the others say plainly, this is the one who used to beg, we have known him from a small child in our neighborhood — 'but we reject it, it is not him.' Until they summoned the parents of the man who had received his sight. Bring the parents, so we may see what is going on with all this. And they questioned them; the parents came now, and they said, 'Is this your son' — notice the trapping question — 'who you say was born blind?'

Because we do not accept it. You say this is your child. How is it that he now sees? Tell us, what have you learned? Tell us.

His parents answered and said,

"We know" — we know, we are well aware — "that this is our son, and that he was born blind." The boy is ours, they say. And yes, he really was born blind. "But how he now sees, we do not know." In other words: don't drag us into this. We don't know how he sees. "Or who opened his eyes, we do not know" — we simply don't know. "He is of age; ask him; he will speak for himself." Let him take responsibility for himself; we don't know. Let's put ourselves there for a moment. This young man — I don't know how old he was; he may have been twenty, or twenty-five, or thirty, or eighteen, I don't know his age. And that morning he took his little walking stick and set out on the path, or the road, that he knew so well.

He would go to his usual spot, set his cap down, and collect a few coins—perhaps often bringing home enough to provide a day’s wages for the others as well. But that day, our Christ passed by, worked this miracle upon him, and the young man received his sight.

Now you tell me what happened at that moment. This boy, once he could see, came back home at midday — not with the help of his stick, but now by his own light, by his own eyes. When that courtyard gate opened, and his mother saw that her boy could see —

Just think — can you imagine what happened? Wouldn't the two of them have fallen into each other's arms? And when the neighbour women and everyone else heard that Georgia's boy — George, or whatever his name was — had been made well by a miracle and could see, wouldn't each one of them come running out too? In any case, come with me to the moment when the mother met her son. Wouldn't she have said to him, "My child, how did this happen?" and so on? And wouldn't the boy have said, "Mother, a man called Jesus did this and this to me over there, and now I can see"? Of course he told her all of it. It could not have been otherwise.

So this mother isn't thinking about any of that — that someone gave her this great gift, that her child can see, that he can look at her. Because what breaks a mother's heart isn't that the child cannot see. The child lives in a world of his own; he doesn't feel that anything is missing.

He had nothing that he had lost, so as to feel its absence. He never once knew what the word 'light' even means.

The mother feels joy when the door opens and her little one comes home from school. And she opens her arms — she, or the grandfather, or the father. And the child runs and falls into her embrace. But her own child, however often he came, never did this, because he could not see his mother.

The mother’s heartache was that her child could not see her—not that she could not see her child. Now Christ had given her this joy: to see that her child could see his mother. And so they could come together, kiss and embrace one another, and weep.

So then — you deny this man? Call him God; you don't yet know what he is, but this very one who gave you this joy, you deny him. 'I don't know,' she says, just to get herself off the hook. And why? Because, as still today, the Jews impose economic boycotts.

So they had them cast out of the synagogue, because they help one another — haven't you heard the saying, they help each other like Jews?

They help one another. If you confessed Christ, you were put out of the synagogue — cut off from the community. They would even take your wife away from you; they would break up a married couple. Never mind giving you work, never mind anything at all. At the same time you were left outside; you were persecuted financially; they condemned you, let's say, to die of hunger.

So out of fear of all this, the mother and the father deny their child's healer and leave the child exposed to the malice of the scribes and the Pharisees. In any case —

His parents said this because they were afraid of the Jews. For the Jews had already agreed that if anyone confessed Him to be Christ, he would be put out of the synagogue. That is why his parents said, “He is of age; ask him.” They call him in again. Tell the gentleman to come inside.

'So they called a second time the man who had been blind, and said to him, Give glory to God' — give glory to God, they tell him, not to Christ. Notice these satanic things, just as happens now with the Jehovah's Witnesses: give glory to Jehovah, not to Christ. But no one else made me well — Jesus made me well; to him I owe my thanks. 'Give glory to God, for we know that this man is a sinner.' We know, they say, that he is a sinner.

You are the one who should give glory to God. So the blind man answered and said: “Whether he is a sinner, I do not know.” I don't know if he's a sinner, he says. That's your business. “One thing I know.” And what did you see? “That, whereas I was blind, now I see.” This is what I know, and this is what I say.

If he is a sinner, that's for you to sort out. I know one thing, and I say it: that I was blind, and now I see.

They said to him again — what did you do? As I told you earlier, the whole war of these ranting men, trying to force him to say something they could pounce on. 'How did he open your eyes?' He answered them: I told you already, and you did not listen.

A kind, simple-hearted thought also passed through his mind. He wondered, could it be that they are asking me for more proof because they too want to believe? And in that good will he spoke to them again. "He answered them and said: 'I told you already, and you did not listen. Why do you want to hear it again?'"

"Surely you too don't want to become his disciples, do you?" You mean you want to become his disciples? That is where he threw scalding water on them. "They reviled him and said: You are that man's disciple" — that man's. "But we are disciples of Moses." We believe in Moses; this man we do not believe.

'We know that God has spoken to Moses, but as for this man, we do not know where he is from.' Now the young one answers, he answers back. The man said to them, 'Why, here is the marvel' — here, he says, is the marvel — that you, who by rights ought to know, do not know where he is from, and yet he opened my eyes.

The remarkable thing is that you do not know where he is from, and yet he opened my eyes. And he goes on and lays down for them a principle that carries real weight and authority. He tells them, he sets them straight now: We know, sirs, we know that God does not hear sinners.

'But if anyone is God-fearing and does his will, him he hears.' If he were a sinner, he says, as you claim, God ought not to hear him and let him work this miracle, this enormous miracle. Besides, from of old — from the foundation of the world, as we put it in our own tongue —

'Never has it been heard that anyone opened the eyes of a man born blind.' No one, he says, has ever been heard of, right up to this day, opening the eyes of someone born blind. 'If this man were not from God, he could do nothing.' If he were not from God, if he had no bond with God, he could not do anything at all.

The reasoning of this young man was unanswerable. God illumined him, and he answered them plainly and directly. “If He were a sinner,” he says, “God would not listen to Him. For we know that God does not listen to sinners.”

'But if anyone is God-fearing and does his will, him he hears.' If someone reveres God, reckons with God, takes God into account, and does his will — that is the one God hears. Here is something we are missing, and if you would, hold onto it so we can fill it in.

We are God-fearing, but we do not do his will. We have an icon corner in our home, we have a lamp that never goes out, we may even have light brought from Jerusalem. But his will we do not do. We do our own will.

Take the Our Father. We mock him at the very point where we say to him, 'Thy will be done, on earth as it is in heaven.' For many of us even this Our Father would have to be altered — to say there instead, 'Let our will be done.'

Not 'thy will.' Step into Orthodox homes today. You will see they are no different from worldly ones. Look at the way they dress, the women and the men who call themselves Christians. Look at worldly people too — there is no difference at all.

Step into Christian homes on a Wednesday or a Friday, and you will hardly find the fast being kept. People have either watered it down or driven it out completely. Go into the home of a young married couple, and you will hardly find children.

You will hardly find Christ there, or the will of Christ. The candle is just a candle, the incense just incense, the koliva just koliva — but right praxis is not there. And our Christ has told us: he who loves me will keep my commandment. He who loves me will keep my commandments. But the commandments of Christ we do not keep. Even though he said, preach to them all that...

“All that I have commanded you”—everything I have commanded you—they are to do all of it, everything that I command. For I want you to know that when Christ went to be baptized, John did not wish to baptize Him, and Christ answered him, saying: “Permit it now, for it is fitting for us to fulfill all...”

All righteousness, all righteousness. Not only what we want, what makes things easy for us, leaving the hard things aside. Here this once-blind man lays down doctrine and says, 'God does not listen to sinners.' Yet there is one case in which God does listen to the sinner.

When he prays for himself.

When he prays for someone else, God does not listen to him. But if the sinner prays for himself and says, 'My God, add days to my life so that I may have time to repent. My God, help me to change my life' — then, sinner though he is, God hears his prayer, and his repentance helps him.

But if a sinful mother, a sinful father, prays for a sick child, there is no answer. He prays for the father who has died, for the brother who has died. There is no answer. That sinner receives nothing; his request is not granted, it is not taken into account.

Only when he prays concerning his own sins—for Christ to help him change his life—is his prayer heard. So hold fast to what I am telling you, because many of us have not grasped this. We think that, since it is a Saturday of Souls, we should simply go and fill a dish with boiled wheat. But such an offering is not even taken into account as long as sins remain unrepented of.

You may take a prosphoron for a six-month memorial, do this, do that — do whatever you like — but do not bring the prosphoron anywhere if you are unrepentant or unconfessed, and if you do not do the will of God. It does not go through. God does not take these things into account. This child, who saw the light, says it plainly, and he is clearly defending himself before the Pharisees.

Not with human knowledge, but by the Spirit of God. In any case, when he dared to say these things to them, they seized him—by the collar, so to speak—and threw him out. As they cast him out, they said to him, “You were born entirely in sins, and would you teach us?”

They too put it down to the same thing: that he was suffering because he was a sinner. Not that God permitted it as part of His divine economy, His saving plan, in which this man needed to come face to face with Christ, so that Christ could work a miracle on him. And so they cast him out. And the result? The Gospel goes on to tell us that Jesus heard that they had cast him out.

Did he hear it on the radio? Did they put it on television? Where did he hear it? This is a human way of speaking. God is present everywhere. Whatever was happening to this young man, Christ was beside him as God. He knew what was happening to him, he knew what he was suffering because of the miracle he had received from this Jesus.

And Christ knows what is happening to us as well. Nothing that happens to us is hidden from God or unknown to Him. When we stand before Him in prayer, we can say, “You know, Lord, what is happening to me. You know, Lord, that they are persecuting me. You know, Lord, that they are slandering me. You know, Lord, what is happening in my family, what is happening to my child.”

God always knows these things, and his meeting comes to each person in some way, when he knows that person is receptive and willing. Because when a person does not want it, not even God can act — know this well.

And never force God to do things that the other person does not want. Or that we ourselves do not want. Nor to alter the will of God. Jesus heard, I say, that they had cast him out. They had cast him out of the synagogue.

Now he doesn't even have a house to sleep in. Better if you had stayed blind! Now that you agreed to be made well, you are punished for it. Such perversity, such perversity.

warms

He had no one even to receive his thanks. In fact, the man didn't even know Christ by sight. But Christ went to seek him out, and He meets him, and finds him standing there, and says to him: You—do you believe in the Son of God?

There is a detail here in Scripture, and it is not a small one, which I do not want to pass over. The Jews, or more accurately the Pharisees, kept saying to him, "Give glory to God."

A prayer.

If you believe in Christ, in the Son of the living God — as Peter said, when he was asked who people were saying Christ was; the others said one thing and another, but he said, "Thou art the Christ, the Son of the living God" — not the son of Zeus or of Apollo, but of the living God. You are — "Thou art the Christ."

So Christ now claims this for Himself—not out of any pride in titles, but for our own benefit: that we would learn to believe rightly in Christ, and ask for everything in the name of Christ, and receive the Body and Blood of Christ, and have our sins forgiven by Christ through His clergy, and confess without reservation that Christ is God and that He has saved us, and receive Him as our Saviour.

So He says to him: "Do you believe in the Son of God?" And that man answered and said, "And who is He, Lord" — who is this Son of God — "that I may believe in Him?" You see, he does not yet know that the Son of God is standing right there in front of him. And Jesus said to him, "You have both seen Him, and it is He who is speaking with you" — you are looking at Him, He tells him, and the very one you are speaking with, that is the Son of God. "And he said, Lord, I believe. And he worshipped Him." He fell at His feet and worshipped Him: Lord, I believe.

The others rejected Him—the ones with open eyes—yet this blind man proclaimed Him. So you see that Christ, who once said, For judgment I have come into the world, means exactly this. I have come, He says, to reveal who are the blind with open eyes, and who are the clear-sighted who were blind.

For there are people whose eyes see as keenly as a hawk’s, yet within them there is deep darkness; they are blind in every respect. And there are people who may not possess the light that others have, yet they see with their inner eyes. I once read that Didymus the Blind, a Father of the Church from the early centuries, received a visit from Anthony the Great and was following along...

He once complained to Anthony the Great and said, Abba, why is it that I too cannot have eyes? And Abba Anthony answered him and said, Brother Didymus, cats have eyes, and dogs, and animals and birds—they all have those kinds of eyes, the eyes you speak of, that can see. But the eyes that you have, many people do not have. For this man had the eyes of the soul within, unlike the other who had eyes only on the outside—with blue lashes, dark ones, yellow ones, poor smudged little things—yet blind, unable to see which is the right road. For what use are eyes, when those eyes become a cause of harm and not of benefit?

So he fell down, it says, and worshipped Him. And then our Christ delivered His verdict, the conclusion, the final announcement. He said, "For judgment I came into this world." That is: I came so that the world would be judged, so that the world would be divided — "that those who do not see may see." Just as this man could not see and now sees. "And that those who see may become blind."

And these clear-sighted ones show themselves to be blind—why? Because their malice will not let them accept the truth.

Here, more or less, my beloved, this passage comes to an end—the one the Church has drawn out and sets before us on the fifth Sunday after the Resurrection, where the divinity of Jesus is officially made manifest.

Keep from all this whatever you find helpful. It has many facets. But shut your mouth against judgments and criticisms about the things happening around us or near us.

Believe that Christ is the Creator, that He will raise us up and make us human beings once more, as the prophecy of Ezekiel declares. We will live again—either together with Christ, or together with the devil.

And that will depend on us.

...on us. Christ will raise everyone from the dead. Look at His tomb. One day the graves will be opened, but it depends on us whether we will see Christ and be with Him or not. And so, together with you, I pray to Christ that He may have mercy on us as well, and that we may behold Christ while still in this world. For if we do not see Him—if we do not encounter Him in this world, that is, within His Church, in Baptism, in metanoia and repentance, in Holy Confession, and in Holy Communion—if we do not see Him there...

We will see Christ from here already, and by extension have Him as our companion unto the ages—which I wish for everyone, for each and all. Amen.

Να κόψεις τη χείρα. Υπάρχει ένα θαύμα που έκανε ο Χριστός μας, προκειμένου να διαπιστωθεί η Θεότης Του. Διότι, αν θυμηθείτε, είχαμε μιλήσει για άλλα δύο θαύματα που έκανε, που αποδεικνύεται η Θεότης Του. Το ένα είναι επί του παραλύτου, που επί 38 χρόνια ήτο παράλυτος, και με ένα λόγο.

Απόστολος του Χειρά τον αξιοποίησε πάλιν και το άλλο ήταν επί της γυναικός αυτής της Σαμαρίτιδος, η οποία είχε αυτή παραλυσία στην ψυχή λόγω της ζωής αυτής που έκανε και εντούτοις μέσα σε μια συζήτηση σε μια συνάντηση με τον Χριστό άλλαξε η φύσις της γυναικός αυτής και από σκοτεινή έγινε φωτεινή.

Αυτά είναι έργα μόνον Θεού, ο άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει τέτοια έργα. Και όπως έχουμε πει και άλλοτε, η θεότητα του Ιησού, που είναι απαραίτητο στοιχείο για την πίστη, την ορθή, και για τη σωτηρία του ανθρώπου, αποδεικνύεται από τα έργα του Ιησού.

Τώρα γίνεται κάτι ακόμη πιο σοβαρό. Τώρα θεραπεύει έναν γεννημένον τυφλόν. Όχι απλώς έναν τυφλό που κάποτε το φως του έπαθε κάτι, ούτε καν βολβούς είχε, ούτε καν μάτια είχε, δηλαδή οι υποδοχές αυτές, οι κόγχες αυτές ήσαν κενές, ήσαν άδειες, έκαμε δημιουργία επί του ανθρώπου αυτού.

Είναι ένα περιστατικό το οποίο αναφέρει μόνον ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο οποίος είναι και στη σειρά των ημερών αυτών του Πεντηκοσταρίου, από αυτόν δανείζεται η Εκκλησία τα περιστατικά, το οποίο το αναφέρει στο ένατο κεφάλαιο του, από στίχος 1 και κατωτέρω.

Αφηγείται εξής: «Και παράγων...» Προχωρών, δηλαδή, ο Χριστός είδεν άνθρωπον τυφλόν εκ γενετής. Το ξεκαθαρίζει: δεν είχε κάποτε φως και το έχασε, δεν είχε ποτέ φως, δηλαδή την αξία, τη γλύκα, αν μπορούσαμε να πούμε, του φωτός δεν την είχε αισθανθεί ο άνθρωπος αυτός.

Και ειρώτησαν αυτόν οι μαθητές αυτού λέγοντες, ραββί, τις ήμαρτεν, ούτος ή οι γονείς αυτού, ίνα τυφλός γεννηθή; Ερώτημα αμέσως, όπως και εμείς δίνουμε κάτι σε κάποιον, ίσως στο στενό μας περιβάλλον ή λίγο πιο πέρα,

Πιο πέρα, αμέσως το αποδίδουμε σε κάποιο γεγονός και μάλιστα σε αμαρτία, για να συμβεί αυτό, για να γεννηθεί το παιδί αυτό παράλυτο, για να γεννηθεί, ξέρω εγώ, με ένα χέρι, κάτι τέτοια. Αμέσως τα βαθμολογούμε εμείς και, κατ’ αναλογία της κακίας μας, χύνουμε και το δηλητήριο πολλές φορές. Γιατί, αν συμβεί αυτό σε κάποιο πρόσωπο που εχθρικά διακείμεθα μαζί του

ίσως και να χαρούμε και μέσα μας, να εκεί να καίγεται η καρδιά σου, τώρα θα τα δω εγώ, είμαστε έτοιμοι να χύσουμε το δηλητήριό μας. Εδώ από αυτό το περιστατικό θα πρέπει να μάθουμε να το έχουμε κλεισμένο το στόμα μας.

Δεν ξέρουμε καθόλου, μα καθόλου, για ποιο λόγο. Αυτό πρέπει να το εξετάσει ο παθών. Λοιπόν, αυτός πρέπει να το εξετάσει, να δει μήπως είναι αιτία σε τίποτα και είχε ως αποτέλεσμα αυτό.

Ο απέξω πρέπει να προσευχηθεί και να ζητήσει από τον Θεό να βοηθήσει τον άνθρωπον αυτόν ο οποίος εδέχθη αυτόν τον σταυρόν. Γιατί για σκεφτείτε το σπίτι των ανθρώπων αυτών, για σκεφτείτε το ανδρόγυνο αυτό, όταν έμαθε ο σύζυγος ότι το παιδί που εγεννήθη είναι τυφλό και όταν στη σειρά έμαθε και η σύζυγος η Λεχώ ότι το παιδί που έφερε στον κόσμο είναι τυφλό, το τι έγινε μεταξύ του ανδρογύνου αυτού, τι δεν θα είπε ο σύζυγος διά την σύζυγον, λέγε τι να έχει κάνει στα νιάτα της Τι δεν θα είπε η σύζυγος διά τον σύζυγον όταν αυτή εξέτασε στον εαυτό τους και βρήκε ότι δεν είχε κάνει τίποτα, και θα είπε αυτό.

Και δεν ήταν ούτε το ένα ούτε το άλλο. Η απάντηση που έδωσε ο Χριστός μας ήταν η εξής· Ούτε ούτος ήμαρτεν, ούτε οι γονείς αυτού, αλλά είναι και τρίτη κατάσταση στην οποία οι άνθρωποι δεν τη λαμβάνουν υπόψη· αλλά είναι να φανερωθεί τα έργα του Θεού εν αυτώ.

Είπε ο Θεός λέει να έρθει αυτός τυφλός. Χρειαζότανε τώρα εδώ για να τον χρησιμοποιήσει ο Χριστός, να θαυματουργήσει επ' αυτού και να δείξει την ταυτότητά Του. Αν αμφισβητούν οι άνθρωποι, και μάλιστα οι σημερινοί, τον Θεόν ως δημιουργόν, χαίρονται, σεμνύνονται καλύτερα να έρχονται από έναν πίθηκο, να έχουν ένα ζώο άλογο πατέρα, το Θεό να μην έχουν δημιουργό.

και είναι μια ευκαιρία που ο Χριστός, διότι όταν έφτιαξε τον κόσμο δεν υπήρχε άνθρωπος μάρτυρας να δει ποιος τον φτιάχνει, ποιος είναι ο αρχιτέκτονάς του, μόνον άγγελοι υπήρχαν κατά τη δημιουργία. Άνθρωποι δεν ήσαν, ο Θεός έφτιαξε τον πρώτον άνθρωπο.

Για να δείξει λοιπόν στους ανθρώπους ότι εγώ είμαι ο Δημιουργός και είναι αλήθεια αυτά που σας λέγω διά του Μωσέως στην Γένεση, ότι πήρα χώμα και από χώμα τον έφτιαξα τον άνθρωπο, κανονίζει τώρα, οικονομία όπως τα λέγαμε να έρθει ένας άνθρωπος τυφλός, να βρεθεί στον δρόμο του, να θαυματουργήσει επ' αυτού και με λίγο χώμα πάλι και με λίγο σίελο να φτιάξει το πιο λεπτό όργανο του ανθρωπίνου σώματος και έτσι να δείξει την ταυτότητά του.

Δεν είσαστε εκεί τότε εσείς, ε, εγώ να σας βοηθήσω. Θα κάνω λοιπόν ξανά μια δημιουργία. Θα φτιάξω ξανά το πιο λεπτό είδος του ανθρωπίνου σώματος να σας διευκολύνω να μάθετε μια για πάντα ότι εγώ είμαι ο δημιουργός σας.

Όπως απεκαλύφθη πάλι προχτές στη Σαμαρίτιδα, θυμείστε, «ἐγώ εἰμι, ὁ λαλῶν σοι», εγώ είμαι ο Μεσσίας, εγώ είμαι ο προσδοκώμενος Χριστός, εγώ είμαι. Το ίδιο λέει και εδώ στην πράξη τώρα, όχι στη θεωρία, γιατί εκεί ήσαν λόγια. Τώρα όμως εδώ είναι πράξεις, είμαι εγώ ο δημιουργός σας.

Γι' αυτό λέγω ότι αν συμβαίνει στο περιβάλλον μας, στο σπίτι μας, μας στο στενό, μας στο ευρύ, μη σπεύδουμε ποτέ μας να πούμε κουβέντα. Δεν ξέρουμε πώς έχει η υπόθεσις.

Φανταστείτε τώρα τι είπε ο κόσμος, τι είπε η γειτονιά, τι είπαν οι εχθρικώς διακείμενοι μαζί τους για την οικογένεια αυτή και για το παιδί αυτό. Αυτό τι είπανε οι άνθρωποι και τούτοις δεν ήταν τίποτα εξ αυτών.

Υπήρχε όπως δυστυχώς υπάρχει και μέχρι σήμερα αυτή η εντύπωση ότι αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα, λένε, έφταιγαν οι γονείς και τα πληρώνουν τα παιδιά.

Αυτό δεν το δέχεται ο Χριστός, δεν το δέχεται ο Θεός, δεν το δέχεται η Γραφή. Μάλιστα αναφέρει στον Ιεζεκιήλ ότι τι παροιμιάζεστε μεταξύ σας, λέει, τι είναι αυτά που λέτε; Έφαγαν οι πατέρες όμφακα, άγουρο, και ημωδίασαν τα δόντια των παιδιών, η παροιμία.

Αμάρτησαν εκείνοι και τα πληρώνουν τα παιδιά. Το έλεγαν από τότε αυτό. Και το γράφει μέσα δια του Ιεζεκιήλ στο ΙΗ κεφάλαιο, όσοι διαβάζετε τη Γραφή θα το βρείτε. Τι είναι αυτά, λέει, που γράφεται, ουχί λέγω εμείς, ποτέ δεν τιμωρώ εγώ εκείνον που δεν έφταιξε.

Αλλά η ψυχή η αμαρτήσασα, αυτή θέλει αποθάνει, αυτή θα τιμωρηθεί. Μπορεί βέβαια ένας μπεκρής να βγάλει ένα παιδί που να έχει ένα ελάττωμα σωματικό. Αλλά με αυτό δεν πρέπει να το στέλνει στην κόλαση. Μπορεί, και δεν ξέρουμε, αν το ελάττωμα αυτό που θα έχει το ωφελήσει περισσότερο εν σχέσει με το να ήρθε υγιές.

Διότι σαν άρρωστο που θα 'ρθει δεν έχει ευθύνη των αμαρτημάτων του. Εν αντιθέσει, το υγιές θα είχε την ευθύνη των αμαρτημάτων του. Δεν ξέρουμε εμείς πώς ακριβώς οικονομούνται τα πράγματα.

Ανάληψης της Θεοτόκου, Διάδοχος Φωτικής, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, και έζησε δι' αυτήν την περίπτωση, ώστε να αμαρτήσει για να τιμωρηθεί με τύφλωση. Άρα παραδέχοντο ότι ξανά έζησε κάποτε αυτός σε έναν άλλο κόσμο και ημάρτησε εκεί και έρχεται τώρα ξανά, γεννιέται και γεννιέται τυφλός για να τιμωρηθεί, να εξιλεωθεί.

Αλλά ούτε το ένα είναι, ούτε το άλλο είναι. Διότι δεν υπάρχουν ψυχές σε κανένα βάζο μέσα και να βγάλει από εκεί ψυχές, άμα τη συλλήψει, όπως αναφέρει ο Ζαχαρίας στην Παλιά Διαθήκη, γίνεται και ο άνθρωπος, η ψυχή του ανθρώπου, το πνεύμα του ανθρώπου, αυτός μορφώνει κατά την ώρα της συλλήψεως την κάθε ψυχούλα, το κάθε πνεύμα, αυτός το μορφώνει.

Όχι ότι προϋπάρχουνε ή ότι πεθαίνουνε και ξαναμπαίνουν σε έναν άλλο οργανισμό, ή ότι πεθαίνουν οι άνθρωποι και μπαίνουν στα ζώα. Αυτά είναι αστεία. Διότι πολλοί πιστεύουνε ότι πεθαίνοντας, φέρ' ειπείν, άνθρωπος βγαίνει η ψυχή του και μπαίνει σε ένα ζώο.

Μα πρέπει, εν δεδομένη περιπτώσει, να συλλαμβάνεται και ένα ζώο την ώρα για να μπει η ψυχή δικιά του. Και όταν ανέστησε τον Λάζαρο, έπρεπε να πεθάνει κάποιο ζώο, να ψοφήσει για να ξανάρθει η ψυχή του Λαζάρου πίσω.

Είναι πολύ αστεία αυτά, πολύ ανακόλουθα, και εντούτοις πολλοί τα πιστεύουν και σήμερα, και μάλιστα ότι μπαίνει σε μια γάτα, μπαίνει σε ένα σκύλο μέσα η ψυχή του ανθρώπου κτλ.

Εδώ στην Φυσά έγινε το εξής φαιδρόν· ήταν ένας μανάβης με ένα γάιδαρο και πουλούσε τα μανάβικά του. Ο γάιδαρος λοιπόν εγκάριζε εκεί πέρα και δημιούργησε μια κατάσταση· κατέβασε το ραβδί ο γαϊδουριάρης εκεί, ο μανάβης, και άρχισε να το χτυπάει το γάιδαρο.

Είχε βγει βόλτα ένας Αμερικάνος, ηλικιωμένος, ο οποίος ήρθε από το εξωτερικό και καθόταν εδώ και έτρωγε τώρα τα δολάρια που είχε φέρει από εκεί πέρα.

Από εκεί και πέρα, όταν είδε λοιπόν ότι χτυπούσε το γάιδαρο, πηγαίνει και αρχίζει να του δίνει γροθιές, ξύλο που λέμε. Του λέει: «Χτυπάς τον αδερφό μου». Είπε το γάιδαρο αδερφό του. Λέει: «Μα εσένα σε βλέπω άνθρωπο, δεν σε βλέπω γάιδαρο». «Ναι», λέει, «αλλά είχε πεθάνει ο αδερφός μου και έχει μπει η ψυχή του μέσα στο γάιδαρο. Και όταν με είδε εμένα, άρχισε και γκάριζε, δηλαδή εχαίρετο». Αυτά τα πιστεύουν, ρε κακομοίρη.

Φτάνει ο άνθρωπος. Τα πάντα δέχεται, όλους τους εξευτελισμούς, αρκεί να μην τον έχει φτιάξει ο Θεός. Για να αρνηθεί τον Χριστό Δημιουργό, δέχεται όλους τους εξευτελισμούς. Να έρχεται από τον πίθηκο, από αυτό το κορόιδο, με ουρά και με αυτά.

Να έρχεται να γίνεται με την τύχη, να, χίλια πράγματα δέχεται, αρκεί ο Χριστός να μην είναι ο Δημιουργός.

Αυτοί είμαστε εμείς, δυστυχώς. Γι' αυτό λέγω, μέσα στα άλλα του έργα που έκανε ο Χριστός και απέδειξε την Θεότητά Του δια των θαυμάτων Του, όπως λέγει και ο Άγιος Πρόκλος, «Ορώ τα θαύματα και ανακηρύττω τη Θεότητα».

Δεν μπορώ να πω, ένας που βγάζει δαίμονες, ένας που ανοίγει τάφους, ένας που φτιάχνει μάτια με σάλιο και με χώμα, ένας που περπατεί επί της θαλάσσης, ένας που ξέρει από μακριά ότι ο Λάζαρος απέθανε, δεν μπορώ να πω δεν είναι Θεός.

Το κορύφωμα όλης αυτής της προσπάθειας του Χριστού για να αποδείξει τη θεότητά Του είναι αυτό το θαύμα, που, ό,τι εδημιούργησε τώρα εδώ, δεν εθεράπευσε, εδημιούργησε, έφτιαξε σάλιο, πολτό με χώμα εκεί, του το έβαλε στο μάτι και του είπε πήγαινε να πλυθεί στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ.

Με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να γυρίσει βλέπων. Εν πάση περιπτώσει, ταύτα λοιπόν ειπών, έπτυσε χαμαί, εποίησε πηλόν εκ του πτύσματος και επέχρισε τον πηλόν επί τους οφθαλμούς του τυφλού. Και είπε αυτώ, ύπαγε νίψαι εις την κολυμβήθραν του Σιλωάμ, ο ερμηνεύεται απεσταλμένος.

Απήλθε ουν και ενίψατο, και ήλθε βλέπων. Εδώ είναι άλλο μάθημα, πλάγιο αλλά θετικό και ωφέλιμο. Σκεφτείτε έναν τυφλό. Ο τυφλός είναι ιερόν πρόσωπο και το βοηθούμε στο δρόμο και το χειραγωγούμε και τα πάντα κάνουμε.

Τι θα κάνουμε; Σκεφτείτε τώρα: ένας ανώνυμος, ξένος, άγνωστος να πάει να λερώσει το πρόσωπο ενός ανθρώπου με λάσπη και μάλιστα να του βάλει μέσα στις κόγχες χώμα, και χωρίς να του δώσει καμία υπόσχεση ότι, ξέρεις, κάνε υπομονή, θα σου κάνω κάτι, αλλά θα σε ωφελήσει· θα σου βάλω λάσπη, μη θυμώσεις, μη προσβληθείς. Δεν το κάνω για να σε ατιμάσω ούτε να σε διαπομπεύσω, αλλά θα δεις. Χωρίς να πει τίποτα τέτοιο. Δεν έδωσε καμία εγγύηση, καμία υπόσχεση. Αυτό είναι το θαυμαστό, το οποίο δεν πρέπει να ξεφύγει. Απλώς σου λέγει: «Εγώ σε χρίω, σε μασκαρεύω, όπως θα λέγαμε στη γλώσσα μας, και εσύ πήγαινε να πλυθείς». «Μα, κάτσε, γιατί μου το κάνεις; Με ρωτάς αν μπορώ; Και πώς θα πάω εκεί με τη μαγκούρα μου; Ποιος θα με πάει εκεί πέρα, στην κολυμβήθρα, να τη βρω εγώ για να πλυθώ;» Δεν του είπε τίποτα.

Δεν είπε τίποτα. Ο άνθρωπος αυτός, χωρίς να διαμαρτυρηθεί καν. Σηκώθηκε, πήγε και πλύθηκε. Αυτός μου έβαλε τη λάσπη και εγώ θα πάρω την μεγάλη. Και πίσω από αυτό παρουσιάζεται το φως. Πώς ερμηνεύεται αυτό; Οδός της υπακοής. Μην ρωτάς όταν ο Θεός διατάσσει. Μην ρωτάς. Γιατί και πώς τελικά. Μην ρωτάς.

Όταν ο Θεός διατάσσει. Θυμόσαστε τι είπε πάλι στους δέκα λεπρούς; Είναι παρόμοιο το γεγονός. Ο Ιησούς, δηλαδή, δεν λέει σε εμάς: «Πηγαίνετε», λέει, «να δείξετε τους εαυτούς σας στους ιερείς». «Μα, τους δείξαμε στους ιερείς και οι ιερείς μάς έδιωξαν, γιατί είμαστε λεπροί. Κάνε μας καλά, να πάμε να δείξουμε τους εαυτούς μας και να πάρουμε και το χαρτί της ελεύθερης επικοινωνίας». Δεν τους έκαμε καλά, ούτε αυτοί φέρανε αντίρρηση.

Ας πούμε, γιατί να πάμε; Αυτοί μας έριξαν, μόνο όταν θα γίνουμε καλά μπορούμε να πάμε. Κάνουν μας λοιπόν καλά; Όχι, πήγαν, και εν τω υπάγειν, λέγει, εκαθαρίσθησαν, που στην οδό της υπακοής. Το λέγω αυτό γιατί πολλοί πάντοτε προβάλλουν τη λογική τους, προβάλλουν τα μαθηματικά τους, προβάλλουν τη γνώση τους.

Ο Θεός ομιλεί, το στόμα πρέπει να κλείνει. Ο Θείος Χρυσόστομος με τα δικά του λόγια το λέει ως εξής αυτό. Όπου Θεός εκείσε, ούτε έχει θέσει το πώς.

Όπου ομιλεί ο Θεός, διατάσσει, διεντέλλεται, λέγει, ορίζει, πώς δεν έχει εκεί.

Και η Παναγία μας είπε, πως έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω; Ξέρω εγώ πως έσται. Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι. Πώς θα γίνει δεν ξέρω, ξέρω όμως τι θα γίνει. Έτσι είναι όλες οι δουλειές.

Ο σατανάς έρχεται και βάζει στον άνθρωπο αμέσως μαθηματικά και πώς θα τα βγάλεις πέρα, γιατί θα γίνει, για να τα κάνεις όσα παιδιά και πώς θα τα μορφώσεις κλπ κλπ. Δεν είναι η δική μου δουλειά. Αυτή είναι η δουλειά του άλλου, την εντολή του οποίου τηρώ.

Θα αναλάβει εκείνος και όλοι οι άνθρωποι οι οποίοι έβαλαν τη λογική τους στη μέση, τα επιχειρήματά τους αμέσως απέτυχαν και σε αυτόν τον κόσμο και στον άλλον απέτυχαν. Διότι αυτή είναι μία απιστία προς τον Θεό.

Εδώ λοιπόν ο άνθρωπος αυτός λέγω, στην οδό της υπακοής, είδε το φως του. Έχετε γνώμη ότι να δει ένας το φως του θα περάσει απαρατηρητό; Ακούσατε τι είχε σημειώσει μια ψυχή εδώ. Χλευάζομαι λέγει, διότι πηγαίνω στο κήρυγμα.

Χλευάζομαι. Από τη στιγμή που θα γυρίσεις εις Χριστό, από τη στιγμή που θα πεις να κάνεις κάτι σωστό, να εκκλησιαστείς κανονικά, να νηστέψεις τις νηστείες σου τις νομοθετημένες, να κάνεις τα παιδιά που θα σου δώσει ο Θεός, να μην κλέψεις τον διπλανό σου, να μην ψευστείς, να μην κλέψεις την εφορία, να μην κάνεις τίποτα και λοιπά, από εκείνη τη στιγμή πηγαίνουν εναντίον σου οι πάντες. Και οι άνθρωποι που θέλουν να ιδούν εάν και κατά πόσον βαδίζουν στον δρόμο του Χριστού θα μπορούν να το πληροφορηθούν από το τι συζητείται γύρω τους: τι λένε οι συγγενείς, τι λένε οι πρώην φίλοι και γνωστοί, τι λένε οι φιλενάδες. Από εκεί θα καταλάβουν εάν βαδίζουν καθόλου προς τον δρόμο του Χριστού.

Εάν ο άνθρωπος και μετά τη μετάνοιά του που επιστρέφει εις Χριστόν Έχει τους ίδιους φίλους, τις ίδιες φιλενάδες, τις ίδιες σχέσεις κλπ Να γνωρίζει, δεν έχει κάνει βήμα στον χριστιανισμό Απλώς προσέθεσε και Χριστόν χωρίς να διώξει τίποτα από τα πάθη του, τίποτα από τη σάρκα του, τίποτα από τη μόδα του, τίποτα από τον κόσμο του Ακούσετε λοιπόν, από τη στιγμή που ο άνθρωπος αυτός, ο οποίος εκάθιζε εκεί σε ένα γεφύρι και τον ξέρανε από μικρό παιδί και επαιτούσε Άνοιξε τα μάτια του και έπαυσε να επαιτεί, διαφέρει ο κόσμος γύρω του Οι ουν γείτονες και οι θεωρούντες αυτόν το πρότερον ότι τυφλός ην, που τον ξέρανε ότι είναι ο τυφλός αυτός, έλεγον

Ουχ ούτος εστίν ο καθήμενος και προσαιτών; δεν είναι αυτός ο οποίος επαιτούσε εκεί στην άκρη αυτός

Λένε μερικοί που έθεσε το ερώτημα αυτό, ούτος εστίν, βέβαια αυτός είναι Άλλοι έλεγον, όχι, όμοιος αυτώ εστίν, κάποιος που του μοιάζει, πάψε καημένε, ο άλλος Ερωτηθείς ο ίδιος, εγώ ειμι, τέσσερες αμέσως γνώμες Ο ένας αυτός είναι, ο άλλος είναι κάποιος που του μοιάζει, ο ίδιος εγώ είμαι, η άλλη δεν είναι αυτός Τέσσερες γνώμες απ' έξω, αμέσως, για έναν άνθρωπο που δέχτηκε ένα θαύμα από το Χριστό επάνω του

Έλεγον αυτώ, πώς ανεώχθησάν σου οι οφθαλμοί; για πες μας πώς άνοιξε τα μάτια τα δικά σου Απεκρίθη εκείνος και είπε, άνθρωπος λεγόμενος Ιησούς, πηλόν εποίησεν και επέχρισέ μου τους οφθαλμούς και είπε μοι Ύπαγε στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ και νίψαι, απελθών δε νιψάμενος, ανέβλεψα Αυτός δεν τον είδε, άκουσε ότι του Ιησού το όνομα Ένας έτσι και έτσι λέει που το άκουσα που τον λένε Ιησού Μου έβαλε λάσπη στα μάτια και μου είπε να κάνω αυτό Το κάνα και γύρσα και βλέπω Αυτοί ξέρουν τώρα Και γρηγορότερα ξέρανε πριν πει αυτός το όνομα Ιησούς Αλλά και τώρα ξέρουν ποιος είναι ο Ιησούς Ο Ιησούς ήταν εκείνος που τις ημέρες εκείνες

Κρατούσε τον λαόν στο ένα πόδι που λέμε από τις πράξεις που έκανε Έχετε δει τους πετεινούς που κρύβουν το ένα πόδι, έτσι τους κρατούσε στο ένα πόδι Αμέσως αντελήφθησαν ποιος είναι αυτός που έκανε το θαύμα αυτό Αλλά η ημέρα ήταν Σάββατο που ετόλμησε ο Χριστός να κάνει αυτό το θαύμα και τον πιάσανε οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι τώρα ως αμαρτωλόν διότι θαυματούργησε το Σάββατο.

Είπον ουν αυτώ, που εστί εκείνος, που είναι εκείνος όπως ο Αυτός, είπε άνθρωπος Ιησούς, δεν είπανε από την κακία τους, από το μίσος τους, Ιησούς, που είναι αυτός ο Ιησούς, πού είναι Εκείνος, αυτό μην σας κάνει εντύπωση και εμείς το λέμε αυτό, ο προκομμένος, Εκείνος, Εκείνοι ή από πάνω, δεν λέμε το όνομα, μας δαγκώνει ο διάβολος, έχουμε τέτοια κακία μέσα μας που δεν το λέμε το όνομα, δεν είναι τότε πράγματα αυτά, σατανάς είναι ο ίδιος και στο χέρι μας έχει και εμάς σε πολλές μας εκδηλώσεις και εκφράσεις.

Τον παίρνει τον άνθρωπο, άγουσιν αυτόν προς τους Φαρισαίους τον ποτέ τυφλόν Θα έρθει να δώσεις λόγο γιατί είδες Ην δε Σάββατον ότε τον πηλόν εποίησεν ο Ιησούς και ανέωξεν αυτού τους οφθαλμούς

Πάλιν ουν ηρώτων αυτόν οι Φαρισαίοι Όταν πήγε εκεί εδέχτη την ερώτηση πάλι των Φαρισαίων Πώς ανέβλεψεν, αυτός φυσικότατα απήντησε όπως ακριβώς είχαν τα πράγματα Δεν ήξερε την κακία των ανθρώπων, δεν είχε ιδεί φθόνο, δεν είχε ιδεί μίσος Πως διαστρέφεται η μέρα και γίνεται νύχτα εν πλήρη μεσημβρία από την κακία των ανθρώπων Το δε είπε να αυτής, πηλόν εποίησε, μερικηλά σπηλαία έφτιαξε και επέθηκε μου επί τους οφθαλμούς και ενιψάμην και βλέπω.

Και έτσι λέει έγινε, για τίποτα λέει το σοβαρό αυτό. Έλεγον ουν εκ των Φαρισαίων τινές· «Ούτος ο άνθρωπος ουκ έστι παρά του Θεού», ο Χριστός δηλαδή, «ότι το Σάββατον ου τηρεί». Το βρήκανε μερικοί. Άλλοι έλεγον· «Πώς δύναται άνθρωπος αμαρτωλός τοιαύτα σημεία ποιείν;» Και σχίσμα ην εν αυτοίς, χωρίστηκαν γι’ αυτό.

Δηλαδή όπου μπει ο Χριστός σε άτομα, σε οικογένεια, σε γραφεία, σε κοινωνία, σε δουλειά πέφτει βόμβα βυθού, τους διαλύει τους πάντας. Ο καθένας θα δείξει την κακία του, ο καθένας θα δείξει το μίσος του και την στεροβουλία του.

Και εδώ αυτοί εχωρίστησαν. Οι μεν έλεγαν: «Αδύνατον· αφού είναι αμαρτωλός, το Σάββατο το καταργεί, πρέπει να είναι αμαρτωλός». Οι άλλοι έλεγαν: «Λογικά, πώς μπορεί να κάνει τέτοια θαύματα, εφόσον είναι αμαρτωλός; Γιατί αυτό δεν είναι κάποιο θαύμα που μπορεί να το κάνει ένας άνθρωπος».

Λέγουν στον τυφλό πάλι: «Συ τι λέγεις περί αυτού;» Του κάνουν πόλεμο στα νεύρα, για να τον αναγκάσουν. «Ανάθεμα την ώρα που είδα· καλύτερα που ήμουν τυφλός παρά τώρα που είδα!» «Τι λέγεις περί αυτού, ότι άνοιξέ σου τους οφθαλμούς;» Ο δε είπε ότι «προφήτης εστί», δηλαδή απεσταλμένος από τον Θεόν αυτός.

Αυτός δεν μπορεί να κάνει τέτοιο θαύμα, ούτε πίστευσαν οι Ιουδαίοι ότι προφήτησε στη και ούτε πίστευσαν ακόμη ότι τυφλός είναι και ανέβλεψεν, το απέρριψαν, δεν είναι δυνατόν να είναι τυφλός όσον οι άλλοι λένε σαφώς, αυτός που επαιτούσε είναι, τον ξέρουμε από μικρό παιδί στην γειτονιά μας όμως αυτοί εμείς το απορρίπτουμε, δεν είναι αυτός Έως ότου εφώνησαν τους γονείς αυτού του αναβλέψαντος Υλοποιήστε τους γονείς να έρθουνε να δούμε τι γίνεται με αυτά Και ειρώτησαν αυτούς, ήρθαν τώρα οι γονείς Λέγοντες, ούτος εστίν ο υιός ημών Προσέξτε παραπιστικό ερώτημα Ον ημής με ύψηλον λέγεται ότι τυφλός εγενήθη

Γιατί εμείς δεν το παραδεχόμαστε Εσείς, το λέτε, είναι το παιδί σας αυτό. Πώς άρτι βλέπει, πες μας, τι εμάθετε, πείτε μας.

Απεκρίθησαν οι γονείς αυτού και είπον.

Οίδαμεν, ξέρουμε, γνωρίζουμε, ότι ούτος εστίν ο υιός ημών και ότι τυφλός εγενήθη. Είναι δικό μας, λέει, το παιδί. Και εγεννήθηκε τυφλό πράγματι. Πώς δε νυν βλέπει, ούκ οίδαμεν. Μη μας μπλέκετε δηλαδή εμάς, εμείς δεν ξέρουμε πώς βλέπει, ή τις ήνοιξεν αυτού τους οφθαλμούς, ημείς ουκ οίδαμεν, δεν ξέρουμε. Αυτός ηλικίαν έχει, αυτόν ερωτήσατε, αυτός περί εαυτού λαλήσει, ας αναλάβει τις ευθύνες του, εμείς δεν ξέρουμε. Ας μεταφερθούμε λίγο εκεί. Το παιδί αυτό, δεν ξέρω τι ηλικίας ήταν, μπορεί να ήταν και 20 και 25 και 30 και 18, δεν ξέρω χρονών. Και το πρωί εκείνο πήρε τη μαγκουρίτσα του και βγήκε στο γνωστό μονοπάτι ή δρόμο.

Να πάει στο στέκι του, να βάλει την τραγιάσκα του κάτω και να μαζεύει δεκάρες Και να φέρει και στο σπίτι ίσως πολλές φορές και μεροκάματο για τους άλλους Την ημέρα εκείνη επέρασε ο Χριστός μας και του έκανε αυτό το θαύμα πάνω του και είδε το παιδί.

Για πείτε μου τι έγινε την ώρα. Το παιδί αυτό, όταν είδε, επέστρεψε στο σπίτι το μεσημέρι, όχι με τη βοήθεια της μαγκούρας του αλλά με το φως του πλέον. Όταν άνοιξε αυτή η αυλόπορτα και είδε η μάνα του το παιδί ότι βλέπει.

Σκεφτείτε, φαντάζεστε τι θα έγινε. Δεν θα πέσει ο ένας στην αγκαλιά του άλλου; Όταν οι γειτόνισσες και οι άλλοι έμαθαν ότι το παιδί της Γεωργίας, ο Γιώργος και λοιπά, έγινε καλά με θαύμα και βλέπει, δεν θα βγει κι αυτή, ξέρω εγώ; Εν πάση περιπτώσει, ελάτε στη στιγμή που συναντήθηκε η μάνα με το παιδί. Δεν θα του είπε: «Παιδάκι μου, πώς έγινε αυτό;» και λοιπά; Δεν θα είπε αυτό το παιδί: «Μητέρα, άνθρωπος λεγόμενος Ιησούς έκαμε αυτό και αυτό επάνω μου εκεί, και εγώ βλέπω τώρα»; Αυτά τα είπε. Είναι αδύνατο.

Αυτή λοιπόν η μάνα δεν σκέφτεται τίποτα από αυτά. Ότι κάποιος της εχάρισε αυτό το μεγάλο δώρο να βλέπει ότι τη βλέπει το παιδί της. Διότι ο καημός της μάνας δεν είναι ότι το παιδί δεν βλέπει. Το παιδί ζει στο βασίλειό του, δεν αισθάνεται τίποτα.

Δεν είχε τίποτα που το έχασε, ώστε να αισθανθεί την έλλειψή του. Δεν το γνώρισε ποτέ, τι πάει να πει φως.

Η μάνα νιώθει τη χαρά όταν ανοίξει η πόρτα και έρχεται το παιδάκι από το σχολείο. Και ανοίγει την αγκαλιά της αυτή ή ο παππούς ή ο πατέρας. Και τρέχει το παιδάκι και πέφτει στην αγκαλιά της. Αλλά το παιδάκι το δικό της, όσο ερχότανε δεν το έκανε αυτό, γιατί δεν την έβλεπε τη μάνα του.

Ο καημός της μάνας είναι που δεν την βλέπει το παιδί της. Όχι που δεν βλέπει το παιδί. Τώρα ο Χριστός της έδωσε αυτή τη χαρά, να βλέπει ότι το παιδί της βλέπει τη μάνα. Και να γίνει αυτό το σύμπλεγμα, να φιληθούνε και να αγκαλιαστούνε και να κλάψουνε.

Ε, τον αρνείσαι λοιπόν αυτόν τον άνθρωπο, πες το λέω Θεό δεν το ξέρεις ακόμη τι είναι, αλλά αυτόν τον αρνείσαι εσύ που σου έδωσε αυτή τη χαρά. Δεν ξέρω, λέει, όπως θα έκαμε να τα βγάλει πέρα. Και γιατί, όπως μέχρι σήμερα, οι Εβραίοι κάνουν οικονομικούς αποκλεισμούς.

Λοιπόν, τους έκανε αποσυναγώγους, γιατί τώρα αυτοί βοηθούν, δεν έχετε ακούσει που λένε σαν Εβραίοι βοηθούνται.

Βοηθούν ο ένας τον άλλο. Αν ομολογούσες Χριστόν, γινόσουν αποσυνάγωγος. Και τη γυναίκα ακόμη σου παίρναν, αντρόγυνο σε χώριζαν, όχι να σου δώσουν δουλειά, όχι τίποτα. Ταυτόχρονα έμενες απ' έξω, εδιώκεσο οικονομικώς, σε κατεδίκαζαν, να πούμε, να πεθάνεις από την πείνα.

Με τον φόβο λοιπόν αυτών η μητέρα και ο πατέρας αρνείται το γιατρό του παιδιού και το αφήνει το παιδί εκτεθειμένο στην κακία των γραμματέων και των φαρισαίων. Εν πάση περιπτώσει.

Ταυτόχρονα είπαν οι γονείς αυτού ότι εφοβούνται τους Ιουδαίους. Ήδη γαρ συνετίθεντο οι Ιουδαίοι, ίνα εάν τις αυτόν ομολογήσει Χριστό, αποσυνάγωγος γέννηται. Δια τούτο οι γονείς αυτού είπαν ότι ηλικίαν έχει, αυτόν ερωτήσατε. Φωνάζουν ξανά αυτόν. Πέστε του κυρίου να έρθει μέσα.

Εφώνησαν ουν εκ δευτέρου τον άνθρωπον, ος ην τυφλός, και είπον αυτώ, δος δόξαν τω Θεώ, δόξασε του λέει το Θεό, όχι το Χριστό, προσέχτε σατανικά πράγματα, όπως συμβαίνει με τους Ιεχωβάδες τώρα, δος δόξα στον Ιεχωβά, όχι το Χριστό, μα μένα δεν έκανε καλά κανένας άλλος, εμέναν έκανε ο Ιησούς καλά, σ' αυτόν οφείλω το ευχαριστώ, δος δόξα το Θεό, γιατί Εμείς είδομεν ότι ο άνθρωπος ούτως αμαρτωλώσεστη Ξέρουμε εμείς, λέει, είναι αμαρτωλός λέει αυτός.

Εσύ τον Θεό να δοξάσεις. Απεκρίθη οὖν εκείνος ο τυφλός και είπεν: «Εἰ ἁμαρτωλός ἐστιν οὐκ οἶδα». Δεν ξέρω, λέει, αν είναι αμαρτωλός. Απάνω σας αυτό. «Ἓν οἶδα» εγώ. Τι είδες εσύ; «Ὅτι τυφλὸς ὢν ἄρτι βλέπω». Αυτό ξέρω να το λέω εγώ.

Αν είναι αμαρτωλός, να τα βγάζετε εσείς πέρα. Εγώ ένα ξέρω το οποίο λέω, ότι ήμουν τυφλός και τώρα βλέπω.

Είπον αυτώ πάλι, τι εποίησες, το που σας είπα γρηγορότερα, πόλεμο των έβροντων. Να τον αναγκάσουν να πει ένα θεματινό ρεα. Πώς είναι οι ξέσου τους οφθαλμούς, απεκρίθη αυτής. Ήπων ημίν ήδη, δεν ουκ οικούσατε.

Πέρασε και μια αγαθιάρα σκέψη από το νου του. Βρε, μήπως μου ζητάνε περισσότερες αποδείξεις για να πιστέψουν και αυτοί; Και με την καλοσύνη αυτή ξανά τους είπε. Απεκρίθη αυτοίς και είπεν: «Είπον υμίν ήδη και ουκ ηκούσατε· τι πάλιν θέλετε ακούειν;»

Μη και υμείς θέλετε αυτού μαθηταί γενέσθαι; Μήπως θέλετε να γίνετε μαθητές του; Εκεί είναι που τους έριξε ζεματιστό νερό. Ελοιδόρησαν αυτόν και είπον: Σύ ει μαθητής εκείνου, εκείνου. Εμείς δε του Μωυσέως εσμέν μαθηταί, εμείς πιστεύουμε το Μωσή, αυτόν δεν τον πιστεύουμε.

Εμείς οίδαμεν ότι Μωυσή λελάληκεν ο Θεός, τούτον δε, ούκ. Απαντά ο μικρός τώρα, απαντά. Ο άνθρωπος και είπεν αυτοίς, εν γαρ τούτο θαυμαστόν εστι, εδώ είναι λέει το θαυμαστόν, ότι εμείς ως εκθέσεως θα έπρεπε να ξέρετε, ουκ οίδατε πόθεν εστί, κι ανέωξε μου τους οφθαλμούς.

Συνήθως ξέρετε που θα είναι, και εντούτοις λέει εμένα μου άνοιξε τα μάτια. Και συνεχίζει και τους λέει έναν ορισμό ο οποίος έχει και προσελών και όνειον κύρος. Τους λέει, τους διάστηρα τώρα. Οίδαμε κύριοι λέει γνωρίζουμε ότι αμαρτωλών ο Θεός ουκ ακούει.

Αλλά εάν τις θεοσεβής ή και το θέλημα αυτού ποιεί, τούτου ακούει. Αν ήταν αμαρτωλός λέει όπως λέτε εσείς δεν έπρεπε να τον ακούει ο Θεός να κάνει αυτό το θαύμα, το τεράστιο θαύμα. Άλλωστε εκ του αιώνος, από καταβολής κόσμου που λέμε εμείς τη γλώσσα μας.

Ουκ ηκούσθη ότι ήνοιξε τις οφθαλμούς τυφλού γεγεννημένου. Δεν ακούστηκε, λέγει, κανένας μέχρι σήμερα να ανοίξει μάτια γεγεννημένου τυφλού. Ει μη ην ούτος παρά του Θεού, ουκ ηδύνατο ποιείν ουδέν. Εάν δεν ήταν από το Θεό αυτός, δεν είχε σχέση με το Θεό, δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα.

Ο συλλογισμός αυτός είναι αναπάντητος, που είπε αυτό το παιδί. Το φώτισε ο Θεός και τους απάντησε τετράγωνα. Εάν ήταν λέει αμαρτωλός δεν θα τον άκουγε ο Θεός. Ξέρουμε λέει άλλωστε ότι αμαρτωλών ο Θεός ουκ ακούει.

Αλλά εάν τις θεοσεβής ή, σέβεται τον Θεό, λογαριάζει τον Θεό, υπολογίζει τον Θεό. Και το θέλημα αυτού ποιή, τούτου ακούει. Εδώ είναι κάτι που εμάς λείπει και αν θέλετε κρατήστε το να το συμπληρώσουμε.

Εμείς είμαστε θεοσεβείς, αλλά το θέλημά του δεν το κάνουμε. Έχουμε εικονοστάσι στο σπίτι μας, έχουμε ακοίμητη κανδήλα, έχουμε ίσως και φως από τα Ιεροσόλυμα. Το θέλημά του δεν το κάνουμε. Το θέλημά μας κάνουμε.

Ας λέμε και το πατερειμόν Τον κοροϊδεύουμε εκεί που του λέμε γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ, και επί της γης. Σε πολλούς από εμάς πρέπει να τροποποιηθεί και αυτό το Πάτερ ημών. Και να λέγει εκεί πέρα γεννηθήτω το θέλημά μας.

Όχι το θέλημά σου. Μπείτε σε σπίτια σημερινά ορθόδοξα. Θα δείτε ότι δεν διαφέρουν τίποτα των κοσμικών. Κοιτάξτε την αμφίεση, τη γυναικεία και την ανδρική των χριστιανών των λεγομένων. Κοιτάξτε και των κοσμικών δεν διαφέρουν σε τίποτα.

Μπείτε μια Τετάρτη, μια Παρασκευή σε χριστιανικά σπίτια, δύσκολα θα βρείτε την νηστεία. Οι άλλοι ή την έχουν τροποποιήσει ή την έχουν εκδιώξει τελείως. Πηγαίνετε σε ένα σπίτι νεογάμων, νέων κλπ. δύσκολα θα βρείτε παιδιά.

Δύσκολα θα βρείτε το Χριστό εκεί και το θέλημα του Χριστού. του Χριστού. Το κερί-κερί, το λιβάνι-λιβάνι, τα κόλληβα-κόλληβα, αλλά σωστή πράξη δεν υπάρχει. Και ο Χριστός μας έχει πει, ο αγαπών με, το νόμο μου τηρήσει. Ο αγαπών με, τας εντολάς μου τηρήσει. Τας εντολάς του Χριστού εμείς δεν τας τηρούμε. Παρότι έχει πει να κηρύξετε λέει σε αυτούς πάντα όσα

Όσα ενετειλάμην υμίν, πάντα όσα ενετειλάμην υμίν, πάντα να τα κάνουνε, όλα αυτά τα οποία εγώ διατάσσω. Διότι θέλω να ξέρετε ότι, όταν ο Χριστός μας πήγε να βαφτιστεί, ο Ιωάννης δεν θέλησε να τον βαφτίσει και ο Χριστός μας απήντησε λέγων: «Άφες άρτι, πρέπει να ποιήσωμεν πάσαν τη...»

Πάσαν δικαιοσύνη, πάσαν δικαιοσύνη. Όχι όσα θέλουμε, όσα μας ευκολύνουν και τα δύσκολα να τα αφήσουμε. Εδώ ο αυτός ο τυφλός ο ποτέ δογματίζει και λέγει «Ο Θεός αμαρτωλών ούκ ακούει». Όμως σε μία περίπτωση ακούει τον αμαρτωλόν ο Θεός.

Όταν προσεύχεται για τον εαυτόν του.

Όταν προσεύχεται για άλλον δεν τον ακούει. Αν προσευχηθεί για τον εαυτό του ο αμαρτωλός και πει ότι Θεέ μου, πρόσθεσέ μου ημέρες να προλάβω να μετανοήσω. Θεέ μου, βοήθησέ με να αλλάξω ζωή. Παρότι είναι αμαρτωλός, το ακούει την προσευχή του και τον βοηθάει η μετάνοια.

Αν όμως η αμαρτωλός μητέρα, ο αμαρτωλός πατέρας Προσεύχεται για το άρρωστο παιδί, δεν έχει απάντηση. Προσεύχεται για τον πατέρα που πέθανε, για τον αδελφό που πέθανε. Δεν έχει απάντηση. Δεν λαμβάνει ο αμαρτωλός αυτός τίποτα, ουδεμία να μη δίνει και το αίτημά του δεν λαμβάνεται υπόψη.

Μόνον όταν προσεύχεται για τις αμαρτίες του, να τον βοηθήσει ο Χριστός να αλλάξει ζωή. Κρατήστε το λοιπόν αυτό που σας λέγω, διότι πολλοί δεν το έχουμε πιάσει και έχουμε τη γνώμη, διότι είναι ψυχοσάββατο, ας πάμε να γεμίσουμε ένα πιάτο σιτάρι. Ούτε καν λαμβάνεται υπόψη εφόσον υπάρχουν αμαρτίες.

Αν πάμε ένα πρόσφορο, κάνει εξάμηνα, κάνει αυτό, ό,τι θέλει ας κάνει, μην το πας στο πρόσφορο πουθενά, εάν είσαι αμετανόητος ή ανεξομολόγητος και αν δεν κάνεις το θέλημα του Θεού. Δεν περνάει. Δεν τα λαμβάνει αυτά υπόψη ο Θεός. Εδώ το λέγει καθαρά το παιδί αυτό, το οποίο είδε το φως και ασφαλώς απολογείται ενώπιον των Φαρισαίων.

Όχι με γνώση ανθρώπινη, αλλά με πνεύμα Θεού. Εν πάση περιπτώσει, όταν τόλμησε να τους πει αυτά τα πράγματα, τον άρπαξαν κάτω, το δη λεγόμενον, από το γιακά και τον πέταξαν έξω. Όταν τον πέταξαν έξω του λέει, εσύ εγενήθης όλος εν αμαρτίες και θα διδάξεις σε μας;

Αποδίδουνε κι αυτοί ότι αμαρτωλός ων υπέφερε. Όχι ότι ο Θεός το είχε ως οικονομίαν, που χρειαζόταν να βρεθεί μπροστά του ο Χριστός, να θαυματουργήσει επ’ αυτού. Εξέβαλον λοιπόν αυτόν έξω. Αποτέλεσμα, αναφέρει στη συνέχεια ότι ήκουσεν ο Ιησούς ότι εξέβαλον αυτόν έξω.

Ήκουσεν στο ραδιόφωνο, το πάνε στην τηλεόραση; Πού το ήκουσε; Είναι ανθρωποπαθής έκφραση. Θεός είναι πανταχού παρών. Ό,τι συνέβαινε στο παιδί αυτό, Χριστός ήτανε δίπλα του σαν Θεός. Γνώριζε τι Του συμβαίνει, γνώριζε τι υποφέρει εξαιτίας του θαύματος που εδέχθη από Αυτόν τον Ιησού.

Όπως γνωρίζει και σε μας, όπως γνωρίζει και σε μας ο Χριστός. Τι μας συμβαίνει, δεν είναι κρυφό, δεν είναι άγνωστο στον Θεό. Από τη στιγμή που θα σταθούμε εμείς να Του προσευχηθούμε, να Του πούμε. Ξέρεις Κύριε μου συμβαίνει αυτό, ξέρεις Κύριε με διώκουν, ξέρεις Κύριε με συκοφαντούν, ξέρεις Κύριε συμβαίνει αυτό στην οικογένειά μου, στο παιδί μου.

Ο Θεός τα ξέρει πάντοτε αυτά και έρχεται στον καθέναν η συνάντησή Του με κάποιον τρόπο όταν γνωρίζει ότι ο άνθρωπος εκείνος είναι δεκτικός και θέλει. Διότι όταν ο άνθρωπος δεν θέλει, ούτε ο Θεός μπορεί, να το ξέρετε αυτό.

Και μη εκβιάζετε το Θεό ποτέ να κάνει πράγματα τα οποία ο άλλος δεν τα θέλει. Ή εμείς ήδη δεν τα θέλουμε. Ούτε να τροποποιήσουμε το θέλημα του Θεού. Ήκουσε λέω ο Ιησούς ότι εξέβαλον αυτόν έξω. Τον έκαναν αποσυνάγωγο.

Ούτε σπίτι για ύπνο τώρα. Ας ήσουν τυφλός. Τώρα που δέχτηκες να γίνεις καλά, τιμωρείσαι. Τέτοια διαστροφή, τέτοια διαστροφή.

θερμαίνει

να πάρει τα ευχαριστώ. Δεν τον ήξερε λοιπόν ούτε κατά πρόσωπο. Όμως πήγε ο Χριστός στη συνάντησή του και τον συναντά και τον βρίσκει αντιμέτωπον και του λέγει ΣΥ, του λέγει, Πιστεύεις εις τον Υιόν του Θεού;

Δεν είναι μια λεπτομέρεια η οποία υπάρχει στη Γραφή, την οποία δεν θέλω να αντιπαρέλθω. Οι Εβραίοι, ορθότερα, οι Φαρισαίοι, του έλεγαν «Δόξα στον Θεό».

Ευχή,

Αν πιστεύεις στον Χριστό, στον Υιόν του Θεού του Ζώντος, όπως είπε ο Πέτρος όταν ερωτήθη τι να τον λέγουν οι άνθρωποι τον Χριστό, είπε — οι μεν άλλοι είπαν άλλα — «Σὺ εἶ ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος», όχι του Δία ούτε του Απόλλωνος, του Ζώντος Θεού. Είσαι, «Σὺ εἶ ὁ Χριστός».

Ο Χριστός λοιπόν διεκδικεί τώρα για τον εαυτόν του, όχι από εγωισμό των τίτλων, αλλά από συμφέρον για τον άνθρωπο, να μάθει ο άνθρωπος να πιστεύει σωστά στο Χριστό και τα πάντα να τα ζητάει εν ονόματι του Χριστού, να κοινωνεί το σώμα και το αίμα του Χριστού, οι αμαρτίες του να αφήνονται από το Χριστό δια του κλήρου του, Θεού, να παραδέχεται απόλυτα ότι ο Χριστός είναι Θεός και Αυτός τον έσωσε και να τον δέχεται ως σωτήρα του.

Πιστεύεις, του λέει λοιπόν, εσύ στον Υιόν του Θεού; Απεκρίθη εκείνος και είπε, και τις εστιν, Κύριε, ποιος είναι Αυτός ο Υιός του Θεού, ίνα πιστεύσω εις Αυτόν; Το δεν ξέρει ακόμα ότι μπροστά Του έχει τον Υιόν του Θεού, είπε δε αυτό ο Ιησούς, και εώρακας αυτόν, και ο λαλών μετά σου εκείνος εστίν και τον βλέπεις, του λέγει, και αυτός που μιλάς μαζί του αυτός είναι ο Υιός του Θεού, ὁ δὲ ἔφη, Πιστεύω Κύριε, και προσεκύνησεν αυτώ και έπεσε στα πόδια του και τον προσκύνησε Πιστεύω Κύριε.

οι άλλοι τον απέρριψαν, γρηγορότερα, οι ανοιχτομάτες αυτός ο τυφλός τον παρουσίασε Βλέπετε λοιπόν ότι ο Χριστός που είπε κάποτε «εις κρίμα ελήλυθα εις τον κόσμο» αυτό είναι εδώ. Εγώ ήρθα λέει να παρουσιαστούν ποιοι είναι οι ανοιχτομάτες τυφλοί και ποιοι είναι οι τυφλοί ανοιχτομάτες.

Γιατί έχουμε ανθρώπους με μάτια που βλέπουν σαν του ιέρακος, αλλά είναι σκοτάδι βαθύ μέσα τους, τυφλοί από όλες τις όψεις, και έχουμε ανθρώπους που πιθανόν να μην έχουν το φως αυτό που έχουν οι άλλοι, όμως βλέπουν με εσωτερικά μάτια. Διάβαζα κάποτε ότι ο Δίδυμος ο Τυφλός, πατήρ της Εκκλησίας των πρώτων αιώνων, δέχτηκε την επίσκεψη του Μεγάλου Αντωνίου και παρακολουθεί

και παραπονέθη στον Μέγα Αντώνιο και του είπε «Αββά, γιατί κι εγώ να μην έχω μάτια» και απήντησε ο Αββάς Αντώνιος και του είπε «αδελφέ, του λέει, δίδυμε, μάτια λέγει έχουν και οι γάτες, έχουν και οι σκύλοι, έχουν και τα ζώα και τα πτηνά, τέτοια μάτια που λες να βλέπουνε Αλλά μάτια που έχεις εσύ, του λέγει, δεν τα έχουνε πολλοί Γιατί αυτός είχε τα μάτια της ψυχής από μέσα Εν αντιθέσει με τον άλλον που είχε απ' έξω μάτια Με μπλε βλεφαρίδες, μαύρα, κίτρινα, καημένα, μουτζουρωμένα κλπ Αλλά τυφλά δεν έβλεπε ποιος είναι ο σωστός δρόμος Διότι τι θα θέλει στα μάτια όταν τα μάτια αυτά γίνονται αιτία ζημιάς και όχι ωφελείας

Έπεσε λοιπόν λέει και τον προσεκύνησεν αυτόν. Και λέγει ο Χριστός μας τότε έβγαλε το απάγγασμα, το συμπέρασμα, το ανακοινωθέν. Είπε, εις κρίμα εγώ εις τον κόσμον τούτον ήλθον. Ήρθα δηλαδή να κριθεί ο κόσμος, να χωριστεί ο κόσμος, ίνα οι μη βλέποντες βλέπωσιν. Όπως αυτός δεν έβλεπε και βλέπει, και οι βλέποντες τυφλοί γένωνται.

Και αυτοί οι ανοιχτομάτες παρουσιάζουν ότι είναι τυφλοί, γιατί, διότι η κακία τους δεν τους αφήνει να παραδεχτούν την αλήθεια.

Εδώ περίπου, αγαπητοί μου, τελειώνει το κομμάτι αυτό το οποίο η Εκκλησία έχει ανασύρει και το παρουσιάζει εις την Πέμπτη Κυριακή μετά από την Ανάσταση που επισήμως φαίνεται και φαίνεται η Θεότης του Ιησού.

Κρατήσετε ό,τι νομίζετε εξ αυτών. Έχει πολλές όψεις. Κλείσετε το στόμα σας εις κρίσεις και επικρίσεις για πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας ή κοντά μας.

Πιστέψετε ότι ο Χριστός είναι ο Δημιουργός, ότι Αυτός θα μας αναστήσει και θα ξανά μας κάνει ανθρώπους, όπως αναφέρει η προφητεία του Ιεζεκιήλ. Θα ξαναζήσουμε μαζί με τον Χριστό ή μαζί με τον Διάβολο.

Αυτό θα εξαρτηθεί από εμάς.

...από εμάς. Όλους θα τους αναστήσει ο Χριστός. Δείτε το μνήμα Του. Θα ανοίξουν οι τάφοι μίαν ημέρα, αλλά εξαρτάται από εμάς αν θα βλέπουμε τον Χριστό και θα είμαστε μαζί Του ή όχι. Εύχομαι, λοιπόν, στον Χριστό, μαζί σας, να μας ελεήσει και εμάς, να ιδούμε από τούτο τον κόσμο τον Χριστό. Διότι, αν δεν Τον δούμε, δεν Τον συναντήσουμε σε αυτόν τον κόσμο, στην Εκκλησία Του μέσα δηλαδή, στο βάπτισμα, στη μετάνοια, στην εξομολόγηση, στη Θεία Κοινωνία, δεν Τον δούμε εκεί

Θα τον δούμε από εδώ το Χριστό και κατ' επέκταση θα τον έχουμε συντροφιά στον αιώνα, πράγμα το οποίο εύχομαι εις όλους και εις πάντας. Αμήν.