The Power of Faith and Prayer

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Homily: the power of faith and prayer. Delivered abroad. Abroad. I asked you to give me your blessing, that God might illumine my darkness, so that I may say

a few words to you. I will read you a short passage from our Holy Gospel. At that time, Jesus went out into the region of Tyre and Sidon,

and behold, a Canaanite woman from that region... Coming out from those borders, she cried out to Him, saying, Have mercy on me, Lord, Son of David; my daughter is grievously vexed by a demon. But He did not answer her a word. And His disciples came to Him and urged Him, saying, “Send her away, for she keeps crying out after us. ” But He answered and said,

But He answered and said, “I was sent only to the lost sheep of the house of Israel. ” Then she came and worshiped Him, saying, “Lord, help me! ” But He answered and said, “It is not good to take the children’s bread and throw it to the little dogs. ” And she said, “Yes, Lord, yet even the little dogs eat the crumbs that fall from their masters’ table. Then Jesus answered and said to her, O woman,

great is your faith; be it done to you as you will. And her daughter was healed from that hour.

Here we see a Canaanite woman, understood to be a pagan, who had a daughter possessed by a demon; and it was a very great sorrow for this mother to suffer along with her child. The girl, being possessed, of course did not understand when the demon tyrannized and afflicted her; but the mother, seeing her child in this state,

and surely ill for many years, the mother's wound was very great and burning. No doubt she went to doctors, ran here and there, and found no cure. She heard that in Israel there was a man, a prophet, who works miracles and casts out demons and heals diseases, forgives sinners,

receives everyone and turns no one away. She took courage, saying to herself, this is my savior; to Him I will run. I see in practice that He performs so many healings, so much good. And she came with great faith; she came and bowed down before our Christ and said to Him, Lord, my daughter is grievously,

that is, terribly, tormented by a demon and suffers dreadfully, and there is no cure from anywhere. I beg You, I implore You, I bow before You, I worship You; grant the healing, work Your miracle on my little girl too. It seems she pressed Christ, she afflicted Him, she wearied Him; but the Lord does not grow weary. And then the disciples, seeing the Canaanite woman follow with such persistence

and thinking she was distressing the Lord and troubling Him, begged Him to send her away, to dismiss her, not to receive her; to settle her matter and then send her off. But she came with still greater persistence and kept begging Him, falling at His feet, saying to Him, have mercy. He said to His Apostles that I did not

come down here to the earth to heal strangers, but only the lost sheep of Israel, because they were the chosen people of God. They thought they were the children, the exclusive and foremost children of God, and that all the others were nothing.

As soon as she saw the Lord say these things to the Apostles, remember that the Lord had His own purpose in saying it. That I came only for the lost sheep of the house of Israel and did not come for you, He said in order to draw the woman out all the more, to make her fall down with greater fervor, to unfold her great faith, and to put to shame the Scribes and Pharisees, who supposed themselves great, children of God, learned in the law and obedient to Him. And when the Lord said these things,

that He came for the lost sheep of the house of Israel, and that it is not right, He says, to give the children's bread and cast it to the little dogs, that is, it is not possible now to take the healing which I have to give to the children of Israel and give it to the little dogs, who were reckoned strangers, outside the faith of Israel, the pagans, when she heard the Lord say this, imagine how deeply it pained her; and in the fear that she might fail of this great healing,

this great good, this deliverance she hoped to obtain from the Lord, she fell down at His feet and said, Yes, Lord, indeed we are little dogs, and the children of Israel are the children of God; but the little dogs, she says, often eat the crumbs that fall from the children's table. As if she were saying, give crumbs to me too, since I am counted a little dog and am not one of those chosen children of Israel.

And when the Lord saw that she had such great faith, at once He told her, let it be done to you as you desire. And from that moment, her little girl was made well. Faith triumphed. We also have the woman with the issue of blood. As we read in the Holy Gospel, she too had suffered from chronic bleeding. No cure could be found anywhere. She spent a great deal on doctors, medicines,

and the like, but nothing healed her. And with faith in our Christ she drew near to Him, believing firmly that if I touch Jesus I will be made well. And she did not fail of her heart's request. Christ, to show her great faith and the healing at the same time, said to His disciples, Someone touched me; who is it? But the Apostles say, Lord, so great a crowd is here and everyone is touching You,

and now You ask who touched You in particular? Yes, He says, I knew that some power went out from me, and therefore, who is this person? Seeing that what she had done was not hidden from Christ, this woman drew near to Him and confessed the miracle: that from that moment the hemorrhage stopped and she was healed.

In both of these cases we see the great miracle of faith, how faith accomplishes things. The Apostle Paul, in one of his epistles, says that through faith all the Saints prevailed and obtained the promises, stopped the mouths of lions, quenched the power of fire, were tortured and suffered so many other things; and all these great things they accomplished through faith.

And without strong faith we cannot enter into any spiritual struggle.

The martyrs, too, through faith struggled against kings, against tyrants, against torments, against fire and so many other trials, and they triumphed and were crowned and became saints. Indeed, we should expect many things to come upon us, according to the prophecies of the saints, that in the last times great events will take place. The saints will not cease

until the end of the age; until the Second Coming the Church will keep bearing saints as her fruit. But we say, we see no virtue. How will these saints arise? We have no martyrs now. We have no ascetics like those of old, who became saints in the deserts. Who will the saints of the last days be, when every virtue has vanished and faith is shaken to its very foundations?

How will the saints endure? The word of God and of the saints is the truth. The struggle awaiting us is to keep faith in Jesus as both God and man. That is, whether we believe that Christ was God and became man, and that He came down to earth to grant redemption, to drive away from us the

darkness of unbelief and godlessness. The hard years are drawing near. When we see wars and earthquakes and all kinds of events, the end is near.

And so we await this whole state of affairs, and as soldiers of Christ we must arm ourselves. Just as a state, when it realizes that another state is preparing an attack, begins to prepare its defense and its own offensive, in the same way we, who make up the army of our Christ, are bound to prepare ourselves. And the preparation is well known. First, we must set our lives right and make them truly

Orthodox through the virtues and our spiritual struggles, so that we may experience God, taste His grace, truly believe in Him, and feel His living presence within us, as the martyrs did. And once we believe that, in the days of the martyrs, Christ worked miracles among the Saints and strengthened them in their struggle, we must not imagine that we

can face any assault involving martyrdom from the devil and his accomplices by our own personal, human strength. Man is weak; he has no power to face all these afflictions except by the power of God. And I will give you an example—an example from history, or rather, a holy example from history—which will help us

believe that when God calls us to this martyrdom, together with the temptation He will also provide the way out; and that when we humbly accept the call to bear this witness, we will receive the grace of God, overcome the evil one, and be crowned. In the time of Julian the Apostate. Julian the Apostate had an Orthodox Christian mother, and he himself was once a Christian,

but later he cast off the faith and became Julian the Apostate. At one point he was about to enter into a war with a certain enemy, and he asked the oracle for word as to whether he would win or not, so as to act accordingly. When he went to seek this information, the oracle replied, “We cannot give you an answer unless you remove from the city the relics of the martyrs Babylas and the three children. "The easiest thing in the world," he said within himself.

He at once orders the Christians to take up the relics of the saints and carry them out of the city. The Christians took them up and carried them out with chanting, singing a psalm from the Psalter: "The idols of the nations are silver and gold, the works of men's hands; they have eyes but do not see, they have ears but do not hear," and so on. Which was very true indeed. The Apostate brooded on this, or rather it got on his nerves, and he immediately ordered the arrest of the Christians.

Among those seized he arrested also a young man of eighteen, by the name of Theodore.

This young lad he hung up, and he at once ordered soldiers with iron claws to furrow his body, to tear it open, and into the gashes to pour vinegar and salt. And this was done from morning until evening. By the afternoon, you can imagine that the martyr’s whole body had been torn apart: his bones were exposed, his blood flowed like a river, and pieces of flesh were falling from him.

Finally, when the torturer saw that the child had fainted and would soon die, he handed him over to his parents. His parents and our fellow Christians took him home, cared for him, and the child recovered. And when he had regained consciousness, his mother asked him: "My child," he says, "Theodore, how did you keep such great patient endurance? Did you feel no pain? And if you were in pain, what were you thinking? How is it that for so many hours you let out not a word, not a complaint, not a single groan?

Where were you?" Then the holy Martyr and Confessor opened his mouth and said: When I was hanging up on the wood and the soldiers were tearing at my flesh, and I was crying out terribly and felt Hell itself from the pain in my heart, I thought to myself that if I do not endure patiently, I will go to Hell. Humble Theodore, endure patiently in this Hell so that you may escape the other. And once I had laid this foundation stone and

founded my soul upon such patient endurance, then I saw three young men coming toward me, three angels. One of the angels held a basin filled with heavenly myrrh, and another held little cloths, one laid upon the other.

All three came near me, and the third would take one of the little cloths and dip it into the basin of this heavenly myrrh and lay it upon my face, and from that heavenly fragrance I no longer felt any pain at all. And I was deeply saddened when they took me down from the wooden beam. I wished I could have remained there, because when they took me down, the angels departed. From this account, and from the martyrdom of this Saint, we see that during their

sufferings—though those still living were unaware of it—the martyrs experienced divine visitation and the intervention of grace, and in this way they overcame every hardship. As we also know from Saint Irene of Chrysovalantou, when she was praying one night, the whole night through, with her hands raised in prayer, at a certain moment the demon, out of his great malice and his great envy,

set fire to her, to burn her. But at that very hour the angel was preparing to place upon her head the great crown that he was weaving. And we see also in the ascetics, in the Saints, and in the martyrs that they received apparitions and divine visions, and all of these helped them and carried them over the difficulty of martyrdom, and so they were perfected in the Lord.

Let us too hope, by the grace of God, that if we are counted worthy, if we are given this great honour, which I truly consider an honour, whoever is counted worthy to give this witness in the years to come, Those years will be the last and glorious years, because a martyr of those times will shine ten times more brightly in the Kingdom of Heaven than the martyrs whom our Church commemorates, for we now live amid the deep darkness of sin

and unbelief—especially in these countries where... for all the religions, all the races, all the colours press upon us, and the satanists have their great strength, along with so many other false teachings and blasphemies, and all these heresies assault the faith, the Orthodox faith, and our times will be very near, and it is this great witness that we await to give. We parents, then, must continually strengthen our children, even with the little we know.

We must fortify them in the faith, in the Orthodox faith, and prepare them for martyrdom. One priest’s wife, who is also a teacher, instructs the children in her catechism class—here abroad, of course—by reading to them accounts of the various martyrdoms of the Saints. In this way, she anoints and trains them for the possibility of a great martyrdom under the Antichrist, and so forth, and at the hands of the many antichrists.

As for us, let us imitate this brave Canaanite woman; let us strive to follow her in the faith she had in the Lord, and to press upon the Lord, to weary Him, as we say, until we obtain our request. And in another parable of the Gospel, we see a judge who had no fear of God and no regard for man. A widow kept pleading with him to give her justice against someone who had wronged her daughter.

After all the trouble she caused him, he said, so that this woman will not weary me and will not trouble me, I will grant her claim; that is, I will do what she asks so as to be rid of her. Do you see, He says, what the unjust judge said in order to be rid of her, that he would grant her request? This is what we too must do. We must ask, we must entreat, we must knock upon the door, upon the gate of the Lord's mercy, and we will receive an answer. If this judge, I say, who had no fear of God,

in the end came to grant the widow's request because she wearied him, how much more, He says, will the heavenly Father grant the requests of His children, of His servants. Therefore let us take courage, let us receive the faith, and let us never cease to ask through prayer for all that weighs upon us, both as sins and as the passions, and also as the affairs of our life. We have prayer, which brings so much good to the one who prays,

when he believes unshakably that he will receive the answer. This is why the Lord also said, 'as you have believed, so be it done unto you'; that is, according to the measure of one's faith. So it was with the father of another child. When the Lord came down from the mountain, from the prayer He had made, this father came up, who himself had a child that was moonstruck, and he fell at the feet of our Christ and said to Him, Lord, my child is moonstruck and suffers terribly, and the rest; I brought him to Your disciples, but they could do nothing.

Help me however You can. Whatever You are able to do, help me. Do you believe that I can help you? Do you believe that I can make your child well? If you believe... And the poor man, afraid that perhaps he did not believe as he ought, and as much as was needed for his child to be made well, cried out to the Lord: Lord, help my unbelief. Strengthen my unbelief so that it becomes a strong faith, so that my child may be made well, since it is faith that will help him be healed.

And then the Lord said to him, “Go, and let it be done according to your faith. ” And from that very moment, the child down in the city was healed.

And when we have our petitions, when we are in need, when sin assails us and the passions attack us, afflicting us and pressing hard upon us, let us fall to our knees and cry out with all our heart. If possible, let our prayers be accompanied by tears, and our petitions will be made known to God. We see David too in his psalm, at Vespers, where he says: Lord, I have cried unto Thee, hear me; hear me, O Lord; Lord, I have cried unto Thee. Lord, I call out to You, I cry with all my heart, with all my soul.

Let the words of my prayer be heard, let them come to Your ears, and grant me my requests. Let my prayer be set forth as incense before You, he says. And indeed, such a prayer cannot fail to receive an answer. Yet it is our prayers, and my own especially, that go unanswered. Why? Because when we pray, our nous—our spiritual intellect—is not there.

A pagan priest once said to some monks, “When you pray to your God, does your God answer you? ” The monks said, “No. ” “But my god answers me,” he said. The fact that your God does not answer you, he said, means that you have evil thoughts. And the fathers said, indeed it is so, that is true. Of course it was the devil who was answering this man, but the fathers took the words and saw that they are indeed true. When we pray and our nous, our intellect,

scatters here and there and we do not know what we are saying, then, since we ourselves do not understand what we are saying, how will God understand our prayer? That is why, when we pray, we must place ourselves in humility, with contrition of heart. First we must grasp our own sinfulness and make it felt. And when our sinfulness becomes felt within our heart, then the wandering of the mind is subdued. The subduing of that distraction will create the

right disposition and the undistracted state of prayer. And then our words will have their resonance.

We also see this in the Publican and the Pharisee. The Pharisee prayed—and prayed far more than the Publican. He stood there saying, “I fast, I give tithes,” and many other things, “and I am not like this Publican here, this unjust man who commits abuses and so much else. The tax collector did not offer a long prayer. What did he say? “Lord, have mercy on me, a sinner. ” He did not say many things. But what did his prayer contain?

It contained the mystery within it. And what was that mystery? It was his acknowledgment that he truly was a tax collector. In those days, tax collectors were regarded as sinners and as the lowest of men, because they stole and were considered unjust. And so, the poor tax collector, conscious of his injustices, could hardly lift up his head and say, “I give tithes of all that I possess,” or that he fasted twice a week,

performed good deeds, and did so many other things. How could the poor man look upon such things? He could not lift his head or his eye to speak of anything like that. Instead he saw the blackness of his injustice and his sin, and he fell down and did not raise his eyes to look up, for he considered himself the lowest of men, the very last of sinners. And yet this bowing down, this being unable to look up, all of it was prayer. All of it shook the throne of Divine Mercy. And the Publican, it says, went down justified,

and the Pharisee condemned. The Pharisee, of course, was righteous in a certain sense; he possessed an outward righteousness, and his deeds certainly appeared good. He fasted and kept vigil; he gave alms, though to be seen by others; he prayed at the crossroads, raised his hands on high, washed his hands before eating, and observed all the outward requirements of the Law. And according to his own conscience, he believed that he was entirely in the right. The Publican, by contrast, saw in himself that he had nothing of all these good works,

only his injustices; and with this humility, with the bowing down, with lowered eyes, with the shame he felt, with the reproach of conscience that gnawed at him, all of this spoke, and he went down justified, that is, forgiven by God. The example of this Publican in particular grants us the right, gives us the opportunity, opens the light for us to see how the prayer of the one who prays is heard.

When we too pray in this way, kneeling, with tears, with humility, with self-knowledge, let us believe that our prayers will receive an answer. We know this also from experience. Let us examine ourselves a little and make one observation. When we pray, our mind, our nous, has wandered round the whole world. and we did not understand what we were saying, we feel no change within ourselves. We feel dry, as though we had not prayed at all.

That is the answer we received. When Anna the prophetess, the mother of Samuel—the great prophet—was barren, as we know from Scripture, she had no children at all. Her husband’s other wife had many children. And being a barren woman... The woman was in pain; she too longed to have a little child. And this pain of her soul led her to the Temple of God. Eli, the priest, was standing in the sanctuary, in the Holy of Holies, and his servant was there as well.

Hannah, the mother of Samuel, was kneeling within the Temple of God, wailing aloud, she wept and pleaded with God; and from her long prayer and from how completely she gave herself over to God, she was aware of nothing around her. She was wholly given, soul and body, to her petition. Her tears flowed like rivers, her heart was burning, and her voice cried out in anguish. Then the servant went inside to the priest himself and said, “What shall we do with this drunken woman outside?

Should we remove her from the temple? ” “No,” he replied, “we will not remove her, for her soul is deeply afflicted; she is in great pain. Leave her there to pour out her soul before the Lord. ” And indeed, her prayer bore fruit: she conceived the holy child in her womb and gave birth to the great Prophet Samuel. You see what kind of prayers are needed for us to obtain our petitions from God, and especially when the petitions are serious ones. So many problems weigh on us: family troubles,

financial troubles, illnesses, and above all our children, over whom all parents feel a terrible anguish. And rightly so, for outside the home wolves and lions lie in wait to devour them. And so the anguish of these people is very great, and we see exactly how Satan entangles them and drags them off with his net, hooks them and pulls them out of the sea, and from this comes all this decay

and the spiritual death of the children.

All these children need prayer. And of course, we have examples. As you know, there is Saint Monica, the mother of Saint Augustine. Before he became Saint Augustine, he was Augustine the prodigal, one of the greatest of sinners. But this holy mother did not give way before the great—indeed, the gravest—danger, before the terrible prospect of losing her child. She did not lose heart. She watched him continually sinking deeper into a life of dissipation,

yet her courage and faith were great, and she struggled as such a trial demanded. Her tears and her anguish brought him to repentance, and Saint Augustine repented. But then the mother faced another spiritual struggle: to bring her son to the Orthodox faith. When she arrived in Milan and met Saint Ambrose, she spoke to him about her son. This was, of course, before he had come to metanoia—repentance—and returned to the faith.

She wept and mourned before the saint, recounting again and again all that had marked her son’s life. Seeing her tears, seeing her pain and her faith, the saint said to her, "Be assured, " he says, "these tears you are shedding will not remain in vain; they will bear fruit. “Believe that your child will change. ” And he did change. He became Saint Augustine, who is commemorated in our Church.

You see the great deeds of these great mothers; they did not grow faint when they saw their children being destroyed. They did not despair; never despair. Despair is a very great evil. Thank you. That is why we must strengthen our children, sowing in them the seed of reverence for God, and not lose heart by thinking that what we sow is going to waste. The seed enters their soul.

Even if nothing seems to show now, while they are still young. At this age, it may seem that they are gaining nothing: they talk back, go out into the world, show disobedience, rarely come to Church, and make certain mistakes. But deep down they have faith, and deep down there is a truly beautiful person within them. That is why the seed will sprout. The time will come when God sends a favorable wind. The rain will come and the Sun of Righteousness will rise,

and these children will bear fruit; they will bear fruit a hundredfold. And if God calls them, as we hope will come to pass, and they are counted worthy of martyrdom, then you will see that nothing was lost, for our Christ was crucified for the whole world. And therefore especially for the children, who in our present age are in immediate danger. And we the parents, and the whole Church, and especially we the spiritual fathers, who see the deeper things in each child and know what is happening,

must pray and plead with God night and day. And especially also for those children who have no faith, for those born into heresies, and for those children whom drugs have seized and destroyed, who wander like desolate souls through the streets without any protection, with no one taking due care for them. But we Christians, who know the Love of God, ought to pray for every creature in the world, upon the whole earth. For everyone needs relief from pain, from illness,

and from the psychological struggles that have now become a constant reality among young people. Our love must reach out; it must not be limited only to our own family or to those around us, but must embrace the whole world, for the Holy Fathers showed compassion and mercy even toward animals. They even felt compassion for the animals—not in the way many people do today, with a different kind of attachment to animals,

but because their love flowed from the holiness of their souls.

This is why, in our prayers, we should leave a portion aside to pray for the whole world, for every person in pain, for every suffering soul, for every lost person; for then we will fulfill our duty toward God, because this is how God Himself acts. God is present throughout the whole world, no matter whether people blaspheme Him, live impiously, whether they have forgotten Him or do not know Him at all. God knows them all, and He helps them all. This is why our love must spread out to embrace everyone,

and then we will be the true children of God. Amen. Amen. Save, O Lord, Your people, and through the prayers of our Holy Fathers, Lord Jesus Christ our God,

have mercy on us and save us.

Ομιλία, η δύναμη της πίστεως και της προσευχής έγινε στο εξωτερικό

Από τον ορίον εκείνον εξελθούσα, εκράβγασεν αυτό λέγουσα, ελέησόν με Κύριε Ιερταβή, η θυγάτη μου κακώς δαιμονίζεται. Οδέ ούκα πεκρίθη αυτή λόγων και προσελθόντες οι μαθητές αυτού, ηρώδησαν αυτό λέγονται, απόλυσον αυτήν, ότι κράζει όποις στενημών. Ο Δεαποκριθής είπε

Τότε αποκριθείς ο Ιησούς είπε να αυτή, όγινε μεγάλη σου η πίστης, γεννηθήτωση ως θέλει και η άφηθη γάτερα της από τις ώρες εκείνης.

Εδώ βλέπουμε μία γυναίκα χανανέα, εννοείται η δολολάτρισσα, η οποία είχε μία κόρη, η οποία ήταν δαιμονισμένη και πάρα πολύ θρησκό ήταν να υποφέρει αυτή η μητέρα μαζί με την κόρη βέβαια. Εκείνη σαν δαιμονισμένη βέβαια δεν καταλάβαινε όταν το δαιμόνιο την τυρανούσε και την έθλιβε αλλά η μητέρα βλέπωσα το παιδί της σε αυτή την κατάσταση και οπωσδήποτε ήταν άρρωστη για πολλά χρόνια η πληγή της μητέρας ήταν πάρα πολύ μεγάλη και φλέγουσα και

οπωσδήποτε θα πήγε σε γιατρούς, θα έτρεξε εδώ εκεί θεραπεία μηδέν Ήκουσε

ότι στο Ισραήλ ότι υπάρχει ένας άνθρωπος Ένας προφήτης ο οποίος κάνει θαύματα και δαιμόνια βγάζει και ασθένειες θεραπεύει, αμαρτωλούς συγχωρεί, τους πάντας δέχεται, κανέναν δεν διώχνει, πήρε το θάρρος, σου λέει αυτός είναι ο σωτήρας μου, σε αυτό θα τρέξω. Το βλέπω στην πράξη να κάνει τόσες θεραπείες, τόσα καλά και ήρθε με πολύ πίστη, ήρθε

και τον προσκύνησε το Χριστό μας Και του λέει, Κύριε η φυγάτρι μου λέει κακός, δηλαδή πολύ δαιμονίζεται και υποφέρει τρομερά και θεραπεία από ποθηνά Παρακαλώ, σε κετεύω, σε προσκυνώ, σε λατρεύω, κάνε τη θεραπεία, κάνε το θαύμα σου και στο δικό μου κορίτσι Φαίνεται

ότι τον πίεζε το Χριστό, τον έθλιβε, τον κούραζε, αλλά δεν κουράζει το Κύριος Και στη συνέχεια οι μαθητές βλέποντας την Χαναναία να ακολουθεί με τόση επιμονή και νομίζοντας ότι τον Κύριο τον στεναχωρεί και τον κάνει κακό, τον παρεκάλεσαν να την απολύσει, να τη διώξει, να μην τη δεχθεί, να τελειώσει το θέμα της και μετά να τη διώξει. Αυτή όμως ήρθε με περισσότερη επιμονή και τον παρακαλούσε, έπεφτε στα πόδια του, του έλεγε κάνε έλεος Είπες

στους Αποστόλους του ότι δεν ήρθα εγώ εδώ κάτω στη γη να θεραπεύσω άλλο τρίους ή μην μόνον τα χαμένα πρόβατα του Ισραήλ Επειδή ήταν ο εκλεκτός λαός του Θεού Δεν νομίζουν ότι ήταν τα παιδιά, τα αποκλειστικά και τα κατεξοχήν του Θεού Και ότι όλοι οι άλλοι δεν ήταν τίποτε

Μόλις είδε ότι είπε αυτά ο Κύριος στους Αποστόλους Μα ο Κύριος είχε το σκοπό του που του είπε αυτό Το ότι εγώ ήρθα μόνο για τα απολωλόντα του Ικου Ισραήλ και δεν ήρθα για σας Το έκανε αυτό για να προκαλέσει περισσότερο Την γυναίκα να πέσει με περισσότερη θερμότητα, να αναπτύξει την μεγάλη της πίστη, να θεατρίσει τους Γραμματείς και Φαρισαίους που εννομίζονται ότι ήταν σπουδαίοι και ήταν παιδιά του Θεού και οι νομομαθείς και οι υπάκουοι του Θεού Κι

όταν ο Κύριος είπε αυτά τα πράγματα ότι για τα πολλολότα του οίκου Ισραήλθο και ο κέφτη καλών να δίνει λέει τον άρτον, τον τέκνο και βαλήν της κοιναρίς, δηλαδή δεν είναι δυνατόν λέει τώρα να πάρω τη θεραπεία την οποία έχω να δώσω στα παιδιά του Ισραήλ και να το δώσω στα κοινάρια τα οποία ελογίζονται οι αλότροι ή έξω από την πίστη του Ισραήλ, οι δολολάτρες. Όταν αυτή ήκουσε τον Κύριο να λέει αυτό το πράγμα, θέλετε ότι πόνεσε πολύ και με τον φόβο μήπως αποτύχει της μεγάλης αυτής θεραπείας, αυτού του μεγάλου καλού, αυτή τη λύτρωση που προσδοκούσε να τύχει από τον Κύριο,

έπαιξε κάτω στα πόδια Του και είπε Ναι κύριε πράγματι ότι εμείς είμαστε κοινάρια και ότι τα παιδιά του Ισραήλ είναι τα παιδιά του Θεού Αλλά τα κοινάρια πολλές φορές τρώγουν λέει τα ψυχία λέει, αυτά που πέφτουν από το τραπέζι των παιδιών Σαν να έλεγε ότι ψίχολα δώσε και μένα, μια και λογίζω με κοινάριο και ότι δεν είμαι κι εγώ ένα από τα παιδιά αυτά του Ισραήλ, τα διαλεχτά Και όταν είδε ο Κύριος ότι έχει τόση μεγάλη πίστη, αμέσως της είπε να γίνει ό,τι επιθυμείς. Και από τη στιγμή εκείνη, το κορίτσι της έγινε καλά.

Εθριάβρεψε η πίστης.

Έχουμε επίσης και την αιμορροούσα γεννή. Και αυτή, όπως βλέπουμε στο Ιερό Ευαγγέλιο, έπασχε αποχρόνια αιμορραγία. Δεν έρθει και από θυμά θεραπεία. Εξοχόδηψε πάρα πολλά σε γιατρούς και λοιπά, σε φάμα και θεραπεία μηδέν. Και με την πίστη στον Χριστό μας τον πλησίασε και πίστευε ακράδαντα ότι αν τον ακουμπήσω τον Ιησού θα γίνω καλά. Και δεν απέτυχε το αιτήματος της καρδιάς της. Ο Χριστός για να δείξει τη μεγάλη της πίστη και τη θεραπεία συγχρόνως, είπε στους μαθητές του, λέει κάποιος με ακούμπησε, ποιος είναι, μα λένε

οι Απόστολοι ότι κύριε τόσος κόσμος είναι εδώ και όλοι σε ακουμπούν και λες τώρα ποιος σε ακούμπησε ιδιαίτερα, ναι λέει εγώ εγνώρισα ότι από μένα βγήκε κάποια δύναμη, Και επομένως, ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος. Βλέποντας η γυναίκα αυτή ότι δεν λανθάνει του Χριστού αυτό που έκανε, τον μλησίασε και ομολόγησε το θαύμα. Ότι από τη στιγμή εκείνη σταμάτησε η αιμορραγία και εθεραπεύτη.

Και στις δύο αυτές τις περιπτώσεις βλέπουμε το μεγάλο θαύμα της πίστεως. Πώς ακατορθώνει η πίστη. Ο

Απόστολος Παύλος, σε μία από τις επιστολές του, λέει ότι δια πίστεως οι Άγιοι πάντες κατηγονήσαν το και επέτυχαν επαγγελιών, έφραξαν στόματα λεόντων, έσβησαν δύναμη πυρός, εθυμπανίστησαν και τόσα άλλα έπαθαν και όλα αυτά τα κατόρθωσαν τα μεγάλα δια της πίστεως. και χωρίς την πίστη τη δυνατή δεν μπορούμε να προσχωρήσουμε σε κανέναν αγώνα πνευματικό.

Βέβαια και οι μάρτυρες δια της πίστεως αγωνίστησαν εναντίον βασιλέων, εναντίον τυράννων, εναντίον βασάνων, εναντίον του πυρός και τόσων άλλων δεινών και εθριάβευσαν και στεφανώθησαν και υγίασαν. Βέβαια περιμένουμε πολλά να μας συμβούν, σύμφωνα με τις προφητείες των Αγίων Ότι στους εσχάτους χρόνους θα γίνουν μεγάλα γεγονότα Οι Άγιοι δεν θα εκλείψουν μέχρι τη συντελεία του αιώνας Μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία η Εκκλησία θα καρποφορεί Αγίους Αλλά λέμε, δεν

βλέπουμε αρετή. Πώς θα αναδειχθούν αυτοί οι Άγιοι. Μάρτυρες δεν έχουμε τώρα. Ας κοιτάς όπως τα παλιά χρόνια που αγίαζαν στα Σερίμους, δεν έχουμε. Ποιοι θα είναι οι Άγιοι των εσχάτων χρόνων όταν θα εκλείψει η κράτη αρετή που η πίστη στακλονιστεί μέχρι τα θεμέλια. Πού αθένει οι Άγιοι, ο λόγος του Θεού και των Αγίων είναι η αλήθεια Το

άθλημα το οποίο περιμένουμε να δώσουμε είναι η πίστης εις την θεανθρωπία του Ιησού Εάν πιστεύουμε ότι ο Χριστός ήταν Θεός και έγινε άνθρωπος Και ότι κατέβηκε στη γη να δώσει τη λύτρωση Να μας διώξει το σκοτάδι της απιστίας και της αφαιίας Τα

δεινά χρόνια πλησιάζουν. Όταν δούμε πολέμους και σεισμούς και διάφορα γεγονότα, εγκύς το τέλος. Και επομένως αναμένουμε όλη αυτή την κατάσταση και πρέπει σαν στρατιώτες του Χριστού να οπλιστούμε. Πώς ένα κράτος όταν αντιληφθεί ότι κάποιο άλλο κράτος ετοιμάζει επίθεση, αρχίζει την προετοιμασία της άμυνας και της επιθέσεως. Ούτω πώς και εμείς που αποτελούμε το στράτευμα του Χριστού μας, οφείλουμε να προετοιμαστούμε. Και η προετοιμασία είναι γνωστή. Πρώτα πρέπει να

διορθώσουμε τη ζωή μας, να την κάνουμε ορθόδοξη από απόψεως αρετών και αγωνισμάτων για να έχουμε, για να αισθανθούμε, να γευθούμε, να πιστέψουμε πραγματικά το Θεό να νιώσουμε την ύπαρξή Του μέσα μας ζωντανή όπως την ένιωσαν οι μάρτυρες και όταν πιστέψουμε ότι ο Χριστός εις τον καιρό των μαρτύρων έκανε θαύματα στους Αγίους και τους ενίσχυε στον αγώνα, μην νομίζετε ότι με τις προσωπικές και τις ανθρώπινες δυνάμεις θα αντιμετωπίσουμε η αντίποτε μαρτυρική επέμβαση του διαβόλου και των συνεργατών

του. Ο άνθρωπος είναι ασθενικός, δεν έχει καμία δύναμη να αντιμετωπίσει όλα αυτά τα δεινά, μόνο με τη δύναμη του Θεού. Και θα φέρω ένα παράδειγμα, μάλλον ιστορικό, Άγιο ιστορικό, το οποίο θα μας δώσει την δυνατότητα να πιστέψουμε ότι όταν ο Θεός καλέσει, Μας καλέσει σε αυτό το μαρτύριο να πιστέψουμε ότι είναι το πειρασμό και η έκβαση Ότι θα τύχουμε όταν εν ταπεινώσει δεχθούμε αυτή τη μαρτυρία να δώσουμε Θα πάρουμε τη χάρη του Θεού και θα νικήσουμε τον πονηρό και θα στεφανωθούμε Στον καιρό του Ιλιανό του Παραβάτου Ο Ιλιανός του Παραβάτης είχε μητέρα Χριστιανή Ορθόδοξη και αυτός ήταν, αλλά μετά απελάκτησε

της πίσδεως και έγινε ο παραβάτης Ιουλιανός. Αυτός κάποτε θα σύναπτε έναν πόλεμο με κάποιον εχθρό και ζήτησε από το Μαντίο να πάρει πληροφορία εάν θα νικήσει ή όχι και ανάλογα να πράξει. Όταν πήρε και ζήτησε την πληροφορία, το Μαντίο απείδησε ότι δεν μπορούμε να σου δώσουμε Ευχαριστούμε την γεροφορία, εάν δεν βγάλεις τα λείψανα των μαρτύρων, Βαβίλα και των τριών παιδών, επισπολαιώσε. Το μόνο εύκολο είπε με τον λογισμό του. Διατάσσει αμέσως τους χριστιανούς να σηκώσουν τα λείψανα των Αγίων και να τα βγάλουν

έξω από την πόλη. Οι χριστιανοί τα πήρανε και με ψαλμονδία τα έβγαζαν και έψαλαν ένα ψαλμό από το ψαλτήρι. Τα ίδωλα των Εθνών, Αργύρων και Χρισίων, έργα χειρών ανθρώπων, οφθαλμούς θέχους κιού και βλέποσιν, ο ατακέου κι ακούσιν κτλ. Πράγμα που ήταν πάρα πολύ αλήθεια. Ο Δε Παραβάτης αυτό το σκέφτηκε, μάλλον το πήρε στα νείβρη και αμέσως διάταξε την σύλληψη των Χριστιανών. Μεταξύ των συλληφθέντων συνέλαβε και ένα παλαικάρι 18 ετών, το όνομα Θεόντορος.

Το παιδάρι αυτό το κρέμασε και διέταξε αμέσως στρατιώτες με συμπυρές χειράκρες να αυλακώνουν το σώμα του, να το ξεσκίζουν και στις σχισμάδες να ρίχνει ξύδι και αλάτι. Και αυτό το έκανε από πρωίας μέχρι απόγευμα.

Παιδί μου λέει, Θεόδωρε πως έκανες αυτή τη μεγάλη υπομονή, δεν πονούσες, κι αν πονούσες τι σκεπτώστηκα, πως τόσες ώρες δεν έβγαλες έναν λόγο, ένα παράπονο, έναν αστεναχμό, που ήσουνα. Τότε

άνοιξε το στόμα του ο Άγιος Μάρτης και ο Ομολογητής και είπε ότι όταν ήμουνα επάνω στο ξύλο κρεμασμένος και με έξαινον οι στρατιώτες και φουνούσα τρομερά και ένιωθα την κόλαση από τον πόνο της καρδιάς μου, Εσκέφθηκα ότι εάν δεν κάνω υπομονή θα πάω στην κόλαση. Ταπεινέ Θεόδωρε, κάνε υπομονή σε αυτή την κόλαση να γλιτώσεις την άλλη. Και όταν έβαλα αυτόν τον θεμέλιο λίθο και θεμελίωσα έτσι την ψυχή μου σε αυτή την υπομονή, τότε βλέπω και έρχονται τρεις νεαροί, τρεις άγγελοι. Ο ένας ο άγγελος είχε μία λεκάνη με ουράνιο

μύρο, ο άλλος είχε πιτσετάκια το ένα πάνω στο άλλο.

Ήρθαν και οι τρεις κοντά μου και ο τρίτος έπαιρνε ένα πιτσετάκι και το βουτούσε μέσα στη λεκάνη με το ουράνιο αυτό μύρο και μου το έβαζε στο πρόσωπο και από την ευωδία αυτή την ουράνια δεν αισθανόμουν κανένα πλέον πόνο. και

εστεναχωρέθηκα πάρα πολύ το ότι με κατέβασαν από το ξύλο. Θα ήθελα να έμενα εκεί, διότι κατεβάζοντάς με από το ξύλο οι άγγελοι φύγανε και από τη περίπτωση αυτή και από το μαρτύριο αυτού του Αγίου βλέπουμε ότι στα μαρτύρια χωρίς οι ζώντες να το αντιλαμβάνονται και οι μάρτυρες ευέφαντο επίσκεψη θεϊκή και επέμβαση χάριτος και έτσι ξεπερνούσαν όλες τις δυσκολίες. Όπως γνωρίζουμε και από την Αγία Ειρήνη του Χουσοβελάντου, όταν προσήφιε το κάποια νύχτα, ολόκληρη τη νύχτα, με τα χέρια σηκωμένα σε προσευχή, σε

κάποια στιγμή ο δαίμονας από την πολλή του κακία και από τον πολίτο φθόνο, της έδωσε φωτιά, να την κάψει. Αλλά εκείνη την ώρα ο άγγελος ετοιμάζεται να τις βάλει στο κεφάλι της το μεγάλο στεφάνι που έπλεκε. Και βλέπουμε και στους ασκητάς και στους Αγίους και στους μάρτυρες να δέχονται οπτασίες, να δέχονται οράματα Θεία, τα οποία όλα αυτά βοηθούσαν και ξεπερνούσαν την μαρτυρική δυσκολία και έτσι ετελειώνοντο εν Κύριο. Ας ελπίσουμε κι εμείς με τη χάρη του Θεού, εάν αξιωθούμε, αν έχουμε αυτή τη μεγάλη τιμή, που το θεωρώ τιμή, όποιος θα αξιωθεί να δώσει αυτή τη μαρτυρία

στα επόμενα χρόνια,

μας συνέχουν όλες οι θρησκείες, όλες οι φυλές, όλα τα χρώματα και οι σατανιστές έχουν την μεγάλη τους ισχύ και τόσες άλλες δοξασίες και βλασφημίες και όλες αυτές οι ιερέσεις προσβάλλουν την πίστη, την ορθόδοξη και τα χρόνια μας θα είναι πολύ κοντινά και ότι περιμένουμε αυτή τη μεγάλη μαρτυρία να δώσουμε. Οφείλουμε, δε, εμείς οι γονείς, να ενισχύομαι συνεχώς, έστω και με τα λίγα που γνωρίζουμε, τα παιδιά μας, να τα τονώνουμε στην πίστη, στην ορθόδοξη πίστη, στο μαρτύριο, όπως κάποια πρεσβυτέρα και διδασκάλισσα Τα

παιδάκια τα οποία νουθετεί, τα οποία έχει στο καθηγητικό της σχολείο, εδώ στο εξωτερικό βέβαια, τα νουθετεί και τα διαβάζει από διάφορα μαρτύρια των Αγίων και τα αλήθει και τα γυμνάζει για το ενδεχόμενο μεγάλο μαρτύριο με τον Αντίχριστο κλπ. και με τους πολλούς Αντιχριστούς. Εμείς

δε ας μιμηθούμε την γενναία αυτή χανανέα, να προσπαθήσουμε να την ακολουθήσουμε στην θύστη που είχε στον Κύριο και να υποπιάζουμε τον Κύριο, να τον κουράζουμε που λέμε, έως ότου πάρουμε το έτοιμά μας. Και σε μια άλλη παραβουλή του Ευαγγελίου βλέπουμε έναν κριτή, χωρίς φόβο Θεού, χωρίς εντροπή ανθρώπου να έχει, να τον υποπιάζει κάποια χείρα, να την διεκδικήσει από κάτι που ειδικήτων στην κόρη της. Μετά από πολλή θλίψη που του έκανε, είπε ότι για να μην με κουράζει και να μην με θλίβει αυτή η γυναίκα θα την διεκδικήσω, δηλαδή θα της κάνω το αίτημά της να την ξεφορτωθώ.

Είδατε λέει ο κριτής της αδικίας τι είπε για να την ξεφορτωθεί, θα της έκανε το αίτημα. Αυτό πρέπει να κάνουμε και εμείς. Να ιτούμεθα, να παρακαλούμε, να κρούομαι την πόρτα, την θύρα του ελέος του Κυρίου και θα τύχουμε απαντήσιος. Εάν αυτός, λέω, ο κριτής, ο αθειόφοβος, τελικά κατέληξε να κάνει το αίτημα της χείρας, γιατί τον κοπίαζε, Πολύ μάλλον ο ουράνιος πατέρας θα κάνει τα αιτήματα, λέει, των δέκνων του, των δούλων του. Γι' αυτό να πάρουμε το θάρρος, να δεχτούμε την πίστη και

να μην σταματήσουμε ποτέ να αιτούμε δια της προσευχής τα όσα μας αποσχολούν τόσο σαν αμαρτήματα, τόσο σαν πάθη αλλά και σαν υποθέσεις της ζωής. Έχουμε την προσευχή η οποία τόσα πολλά επιφέρει καλά εις τον προσευχόμενο όταν πιστεύει ακράδεντα ότι θα τύχει της απαντήσεως. Γι' αυτό είπε και ο Κύριος ότι ως επίστευσας γεννηθεί δεσί. Δηλαδή καθώς πιστεύει. Όπως και ο πατέρας ενός άλλου παιδιού Όταν κατέβηκε ο Κύριος από το όρος, από την προσευχή που έκανε Ανέβηκε αυτός ο πατέρας, που είχε παιδί κι αυτός σεληνιαζόμενο Και προσέφερσε στα πόδια του Χριστού μας και του είπε Κύριε λέει, το παιδί μου λέει σεληνιάζει και κακώς σπάσει κλπ Το

οδήγησα στους μαθητές σου αλλά δεν κάμουνε τίποτε Βοήθησέ με ό,τι μπορείς να μου κάνεις Ό,τι δίνασε βοήθησέ με Πιστεύεις ότι μπορώ εγώ να σε βοηθήσω Πιστεύεις ότι μπορώ να κάνω καλά το παιδί σου Αν το πιστεύεις Φοβούμενος ο φτωχός μην τυχόν και δεν πιστεύει όπως χρειάζεται Και όσο χρειάζεται για να γίνει το παιδί του καλά Λέγε στον Κύριο Κύριε βοήθη μου την απιστία Ενίσχυσέ μου την απιστία να γίνει πίστης δυνατή Ώστε το παιδί μου να γίνει καλά εφόσον η πίστης είναι αυτή η οποία θα βοηθήσει να γίνει καλά. Και τότε ο Κύριος του είπε ότι πήγαινε και καθώς πιστεύεις τόσο γίνει και από τη στιγμή αγγελίνη το πηδεί κάτω στην πόλη έχει γίνει καλά.

Και εμείς όταν έχουμε τα ετοίματά μας, όταν έχουμε τις ανάγκες μας, όταν μας προσβάλλει η αμαρτία, μας προσβάλλουν τα πάθη, μας θρημώνουν, μας πρεσάρουν, Να γονατίζουμε, με όλη την καρδιά να φωνάζουμε, ή δυνατόν οι προσευχές να ακολουθούν με δάκρυα και τα αιτήματά μας θα γίνουν γνωστά στο Θεό. Βλέπουμε και τον Δαβίδ στο μυζαλμό του, στον Εσπερινό που λέει το Κύριε και έκραξα προς ε, εισάχουσον μου, εισάχουσον μου Κύριε, Κύριε και έκραξα προς ε. Κύριε φωνάζω σε Σένα, κράζω με όλη την καρδιά μου, με όλη την ψυχή μου Ας εισακουστούν τα λόγια της προσευχής μου, ας έρθουν στα αυτιά Σου και κάνε μου τα

αιτήματά μου Κατευθυνθεί το η προσευχή μου λέει ως τιμίαμα ενώπιον Σου Και πράγματι μια τέτοια προσευχή είναι αδύνατον να μην τύχει απαντήσιος Αλλά οι προσευχές μας και ιδιαίτερα οι δικές μου είναι αυτές που δεν παίρνουν απάντηση Γιατί, γιατί όταν προσευχόμεθα ο νους μας δεν είναι εκεί Κάποιος συντολολάτρης παπάς, ιερεύσει, είπε σε κάτι μοναχούς Όταν εσείς προσεύχεστε στο Θεό σας, σας απαντάω ο Θεός σας Λένε οι μοναχοί, όχι, εμένα με απαντά λέει ο Θεός μου για να μην σας απαντάει λέει ο Θεός σας σημαίνει ότι έχετε κακούς λογισμούς και είπαν οι πατέρες όντως έτσι έχει αλήθεια βέβαια αυτόν τον επαντούσε ο διάβολος αλλά οι πατέρες το πήραν και είδαν ότι πράγματι είναι αλήθεια όταν προσευχόμετα

και ο νους μας η διάνοια μας σκορπάει εδώ και εκεί και δεν ξέρουμε τι λέμε τότε αφού εμείς δεν καταλαβαίνουμε τι λέμε Πώς θα καταλάβει ο Θεός την προσευχή μας Γι' αυτό χρειάζεται όταν προσεφόμεθα να τοποθετούμεθα με ταπείνωση, με συντριβή καρδίας Να προηγουμένως να συλλάβουμε την αμαρτωλότητά μας και να την κάνουμε αίσθηση Και όταν γίνει αίσθηση η αμαρτωλότητα μέσα στην καρδιά μας, τότε γίνεται καταστολή του μετεωρισμού. Η καταστολή του μετεωρισμού θα δημιουργήσει την διάθεση και το αμετεώριστο της προσευχής.

Και τότε τα λόγια μας θα έχουν απήχηση.

Επίσης βλέπουμε τον Τελώνη και τον Φαρισαίο. Ο Φαρισαίος έκανε προσευχή και πολύ περισσότερο από τον Τελώνη Και έλεγε εκεί ότι νηστεύω από δεκατό και τόσα άλλα Και δεν είμαι σαν και τούτον εδώ, τον Τελώνη, τον Άδικο, ο οποίος κάνει καταχρήσεις και τόσα άλλα Ο Τελώνης δεν έκανε πολλή προσευχή Τι είπε, ελάφθη τι είμαι κύριε το αμαρτωλό Δεν είπε πολλά πράγματα Αλλά τι είχε η προσευχή του, είχε το μυστήριο μέσα Το μυστήριο ποιο ήταν η αναγνώριση στο ότι πράγματι ότι ήταν τελώνεις και οι τελώνες τότε είχαν την κατηγορία του αμαρτωλού και του τελευταίου ανθρώπου γιατί

κλέβανε και θεωρούνται άδικοι και επομένως αισθανόμενος ο καημένος ο Ντελώνης τις αδικίες του, πώς μπορούσε να σηκώσει κεφάλι και να πει ότι από δεκατό ως ακτώνα και ότι νηστεύω δύστο Σαββάτου και ότι κάνω καλές πράξεις και τόσο άλλο. Πού να τα δει ο φτωχός, δεν μπορούσε να σηκώσει κεφάλι και μάτι να μιλήσει για κάτι τέτοιο. Τότε έβλεπε τη μαυρίλα της αδικίας και της αμαρτίας του και έπεσε χάμω και δεν σήκωνε τα μάτια του να κοιτάξει ψηλά, διότι θεωρούσε τον εαυτό του σαν τον πιο τελευταίο άνθρωπο, τον πιο τελευταίο αμαρτωλό. Και όμως αυτό το σκύψιμο, αυτό το ότι δεν μπορούσε να κοιτάξει ψηλά, όλα

αυτά ήταν προσευχή. Όλα αυτά ταρακουνούσανε των θρόνων του Θείου Ελέος. και εκατέβηκε λέει ο Τελώνης δεδικαιωμένος και ο Φαρισαίος καταδικασμένος. Ο Μέν ήταν δίκαιος βέβαια, ο Φαρισαίος είχε τη δικαιοσύνη, έπαιξαν οι πράξεις εξωτερικά βέβαια καλές, νήστευε, αγρυπνούσε, έκανε και για το Θεαθήν ελεημοσύνη, έκανε προσευχές στα Σταυροδρόμια, σήκωνε ψηλά τα χέρια, ένεφτε τα χέρια του πριν φάγει και όλα τα τυπικά του νόμου και εννομίζεται κατά τη συνείδησή του ότι ήταν πολύ εντάξει. Αντίστροφα δε ο Τελώνης έβλεπε στον εαυτό του ότι δεν είχε τίποτε από όλα αυτά τα καλά έργα παρά μόνο τις αδικίες του και με την ταπείνωση

αυτή, με το σκύψιμο, με τα μάτια χαμηλά, με την ντροπή που είχε, με τον έλεγχο της συνειδήσεως που τον έτρωγε Όλα αυτά μίλησαν και κατέβηκε δεδικαιωμένος, δηλαδή συγχωρημένος από το Θεό Το

παράδειγμα ιδιαίτερα αυτού του τελώνου μας δίνει το δικαίωμα, μας δίνει την ευκαιρία Μας ανοίγει το φως να δούμε πώς εισακούγεται η προσευχή του προσευχομένου Όταν και εμείς έτσι προσευχόμεθα, γονατισμένοι, με δάκρυα, με ταπείνωση, με αυτογνωσία Να πιστεύουμε ότι οι προσευχές μας θα έχουν απάντηση Το γνωρίζουμε και από την πράξη Ας ελέγξουμε λίγο τον εαυτό μας και ας δώσουμε μία παρατήρηση Όταν προσευχόμεθα και το μυαλό μας, ο νους μας έχει γυρίσει όλο τον κόσμο

Η γυναίκα πονούσε, ήθελε κι αυτή ένα παιδάκι να έχει. Και ο πόνος αυτός της ψυχής του την οδήγησε στο Ναό του Θεού. Ο Ιλίος, ο ιερεύστητος το ιερό, εις τα Άγια των Αγίων και ο υπηρέτης. Η Άννα, η μητέρα του Σαμουήλ, γονατισμένη μέσα στο Ναό του Θεού, γοερός, έκλαιγε και παρακαλούσε τον Θεό και από την πολλή προσευχή της και από την πολλή της δόση προς το Θεό, δεν καταλάβαινε τίποτε γύρω της. Ήταν εξολοκλήρο, ψυχή και σώματη, δοσμένη στο αίτημα. Τα ντάκρια ποτάμιοι, η καρδιά της φλέγωσα, η φωνή της

να φωνάζει, γοερός. Και ο υπηρέτης πήγε μέσα στον ιερέα τον ίδιο και του λέει «Τι γίνεται με αυτή τη μεθυσμένη έξω». Να τη βγάλουμε από το ναό, όχι του λέει, δεν θα τη βγάλουμε, διότι αυτή η ψυχή της είναι κατώδυνος, πονάει πάρα πολύ Και άφησέ την εκεί να χαίρει την ψυχή της ενώπιον Κυρίου, και όμως αυτή η προσευχή της έφερε τον Καρπόν, τον Άγιο μέσα στην κοιλία της και Γέννηση των Μεγάλων Προφήτων Σαμουήλων. Βλέπετε τι προσευχές χρειάζονται για να πάρουμε τα αιτήματά μας από το Θεό και ιδιαίτερα όταν είναι σοβαρά τα αιτήματα. Τόσα προβλήματα μας απασχολούν, οικογενειακά, οικονομικά,

ασθένειες και ιδιαίτερα τα παιδιά, τα οποία όλοι οι γονείς έχουν τρομερή αγωνία Εντός του δικαίου βέβαια, διότι έξω από το σπίτι κεροφυλακτούν λύκοι και λέοντες να τα καταμπροχθήσουν. Και επομένως η αγωνία αυτών των ανθρώπων είναι πολύ μεγάλη και βλέπουμε πώς ακριβώς ο σατανάς τα περιπλέκει και τα τραβάει με το δίχτυ του, τα αγκιστρώνει και τα βγάζει έξω από τη θάλασσα και δημιουργείται όλη αυτή η σύψης και ο ψυχικός θάνατος των παιδιών.

Όλα αυτά τα παιδιά θέλουν προσευχή. Έχουμε βέβαια παραδείγματα. Έχουμε την Αγία Μόνικα, όπως γνωρίζετε, που ήταν η μητέρα του Ιερού Αυγουστίνου, Ο Ιερός Αυγουστίνος, πριν γίνει Ιερός Αυγουστίνος, ήταν ο άσωτος Αυγουστίνος Ένας από τους πολύ μεγάλους αμαρτωλούς Αλλά η Αγία αυτή μητέρα δεν βουνάτισε πρώτου μεγάλου, πρώτου μεγίστου κενδύνου Πρώτης μεγάλης απώλειας του παιδιού της, δεν δηλείαζε, το έβλεπε στην ασωτεία Θα καταραίει συνέχεια, αλλά το θάρρος της μεγάλων και η πίστη της μεγάλη και αγωνιζόταν αντάξια και τα δάκρυα της και ο πόνος της το έφερε εις μετάνοια και μετανόησε ο Ιερός Αυγουστίνος.

Αλλά μετά έπαιρνε σε σιέρεση άλλος αγώνας της μητέρας να το φέρει στην Ορθόδοξη Πίστη όταν έφτασε στα Μεδιόλανα και συνάντησε τον Ιερό Ναμβρώσιο, τον Άγιο Ναμβρώσιο και του μίλησε για το παιδί της, πριν ακόμη βέβαια, φτάσει στη μετάνοια και στην επιστροφή και έκλαιγε και θρυνούσε μπροστά του και ανακυκλούσε τα όσα το παιδί της είχε στη ζωή του. Βλέπος ο Άγιος τα δάκρυα, βλέποντας τον πόνο και την πίστη της, της είπε Βέβαιε, γίνε λέει, αυτά τα δάκρυα που χύνεις δεν θα μείνουν έτσι, θα φέρουν καρπό.

Πίστευε ότι το παιδί σου θα αλλάξει και άλλαξε. Και έγινε ο Ιερός Αυγοστήνος και ορτάζεται η Πατρίθουσία μας. Βλέπετε των μεγάλων μητέρων τα κατορθώμετα, δεν εδηλίασαν όταν έβλεπαν τα παιδιά τους να καταστρέφονται. Δεν απελπίστηκα, ποτέ απελπισία. Επιλπισία είναι πάρα πολύ μεγάλο κακό.

Γι' αυτό πρέπει να τα ενισχύω με τα παιδιά, να τα σπέρνουμε το σπόρο της ευσεβείας και να μην χάνομαι το θάρρος ότι αυτά ό,τι σπέρνουμε χάνεται. Ισέρχεται ο σπόρος μέσα στη ψυχή τους. Ας φαίνεται ότι τώρα που είναι στην νεανική τους ηλικία

Θα βρέξει και θα ανατείλει ο ήλιος της δικαιοσύνης και τα παιδιά αυτά θα καρποφορήσουν, θα καρποφορήσουν καρπών εκατοντοπλασίωνα και αν ο Θεός το καλέσει όπως περιμένουμε να γίνει και αξιωθούν του μαρτυρίου τότε θα δείτε ότι τίποτε δεν χάθηκε διότι ο Χριστός μας σταυρώθηκε για όλο τον κόσμο. και επομένως ιδιαίτερα για τα παιδιά τα οποία στη σημερινή μας εποχή κινδυνεύουν άμεσα. Και εμείς οι γονείς και η Εκκλησία ολόκληρη και ιδιαίτερα εμείς οι πνευματικοί που βλέπουμε τα βαθύτερα του κάθε παιδιού και γνωρίζουμε το τι συμβαίνει πρέπει να προσευχόμεθα και να παρακαλούμε τον Θεό νύχτα μέρα και ιδιαίτερα

και για εκείνα τα παιδιά που δεν έχουν πίστη, για εκείνα που είναι γεννημένα στις αιρέσεις και για εκείνα τα παιδιά τα οποία τα έχει πάρει το ναρκωτικό και τα έχει καταστρέψει και γυρίζουν σαν έρεμια μέσα στους δρόμους χωρίς καμιά προστασία, χωρίς κανένας να λαμβαίνει την σχετική πρόνοια. Εμείς όμως οι Χριστενοί, οι οποίοι γνωρίζουμε την Αγάπη του Θεού, θα πρέπει να προσευχόμεθα για κάθε πλάσμα πάνω στον κόσμο, πάνω στη γη. διότι όλοι έχουν ανάγκη από ανακούφιση και από τον πόνο και από την ασθένεια και από τα προβλήματα τα ψυχολογικά τα οποία είναι μια μόνιμη κατάσταση πλέον στο νεανικό κόσμο και η αγάπη μας πρέπει να απλωθεί να μην περιορίζεται πόνο στην δική μας οικογένεια ή

στην διπλανή μας αλλά σε όλο τον κόσμο διότι οι Άγιοι Πατέρες ακόμα και στα κτήμια είχανε σπλαχνία και εκτιρμούς. Λυπότουσαν ακόμα, όχι πολλοί τα λυπούν υπό την έννοια που αγαπούν τα ζώα διαφορετικά, αλλά οι πατέρες τα αγαπούσαν από την Αγιότητα της Πυχίστων.

Γι' αυτό πρέπει στις προσευχές μας να αφήσουμε κι ένα μέρος, να προσευχόμεθα για όλο τον κόσμο, για κάθε πονεμένο άνθρωπο, Για κάθε πονεμένη ψυχή, για κάθε χαμένον άνθρωπο, γιατί τότε θα εκπληρώσουμε το χρέος μας απέναντι στο Θεό, γιατί ο Θεός έτσι κάνει. Ο Θεός είναι απλωμένος σε όλο τον κόσμο, άσχετα αν τον βλασφημούν οι άνθρωποι, αν ασεβούν, εάν διαφορετικά τον έχουν ξεχάσει ή δεν τον γνωρίζουν καθόλου. Ο Θεός τους γνωρίζει ο όλος και ο όλος τους βοηθά. Γι' αυτό η αγάπη μας πρέπει να απλωθεί και τότε θα είμαι τα πραγματικά παιδιά του Θεού. Αμήν.

Σώσον Κύριε τον λαό και το

ευχόντων Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ελέγιστον και σώσον ημάς.