Proofs of the Existence of God

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

A lecture demonstrating the existence of God was given abroad.

Atheism is opposed to humanity, no matter how loudly it claims otherwise.

Since it abolishes God, it naturally goes on to abolish the human person as well. Atheism today is forceful and militant, and that is why it is attractive. It has the zeal and dynamism of a new convert.

It is not merely academic; it makes its way everywhere.

It reaches from the scientific laboratory and the university lecture hall to the political arena, the factory, the secondary school, and even—why not?—the primary school.

Atheism exerts a certain fascination over the masses because, among other things, it presents many of the achievements of our age——

as though they were achievements of its own, when in fact the opposite is true. We are all familiar with the distortion of the truth that claims science is opposed to religion. Why, then, should theism find it difficult to present itself as the creator of all modern technological civilizations?

political, economic, and scientific advances. Yet the progress of science and technology, modern achievements in social and political life, and the great advances made especially in medicine and psychology were in no way creations of atheism. Atheism simply appropriated them and claimed them as its own. This is false. Its own contribution amounts to nothing.

The very fact that the leading figures in science, art, and literature were also, as a rule, people of profound religious faith is itself a crushing answer to atheism.

Theirs was not some vague belief in a higher power, as some people like to claim, but a conscious faith in God who became man—in our Jesus Christ.

But even beyond this, on what grounds can the impressive achievements of technology and space travel—

social reforms, advances in sociology or psychology, the abolition of racial discrimination, the proclamation of human rights and the safeguarding of the dignity of the human person, the proper emancipation of women and the protection of children, freedom of thought and expression, and so much else—be called achievements of modern atheism?

Modern experience confirms precisely the opposite. It is an open secret that wherever atheistic systems have prevailed, freedom has been brutally strangled—

Human rights, too, were brutally trampled underfoot or shamelessly disregarded—when they were not reduced to an occasion for cheap rhetoric or propaganda. And so today we see every spiritual and moral value being mercilessly attacked. The adulteration, distortion, falsification, and debasement of values have become the order of the day. Education turns into deformation and boastfulness. Freedom is confused at times with lawlessness, while at other times it is subtly strangled by self-deified tyrants, just as it was in the past.

while at the same time they never cease to praise it. Morality is reviled and treated as a deficiency. Thus, the distortion of truth and the glorification of falsehood are openly promoted. This is a phenomenon of perversity and intellectual derangement, through which atheism, in the form of systematic propaganda, has implanted its ideas in a portion of humanity.

It too has won its share of adherents among mankind. And all this has as its ultimate aim the undermining of religion—of the Christian and Orthodox faith—

and of every spiritual foundation that springs from it; that is, the undermining of the truth as it is inscribed in the divinely inspired Book of Books, Holy Scripture, which the Lord gave for the salvation of all people.

Our age has entered a vicious circle. The crisis in spiritual values and in our civilization nourished and enlarged modern atheism. Atheism, in turn, stirred up and intensified the crisis of values and contributed to the collapse of civilization.

Thus, through all these things, a spiritual uncertainty and an intellectual confusion have arisen, and this is the atmosphere in which modern man lives and breathes.

In desperation, therefore, people today struggle to find the path of life, yet instead they are often led onto the paths of death.

This fact alone compels every serious person—and especially every believer—to gain a responsible understanding of the matter and to confront it accordingly.

Have we ever stopped to ask ourselves which God it is that those who are labeled atheists are actually denying?

Did they ever know the true God, so as to deny Him? Most often, as the evidence shows, they are completely ignorant of God. They have formed a distorted image born of a sick and unhealthy imagination: an inaccessible, harsh, and repellent figure—a caricature of God, and nothing more.

From the very first encounter with the writings of the leading figures of atheism, one is struck by their glaring ignorance of the true God and by the distorted image they have formed of Him. As their own personal statements clearly show, atheists do not know the true God; they are completely ignorant of the Triune God,

who creates the world and humanity, holds them together, sustains them, and cares for them as a Father. They do not know the God of love, compassion, and consolation: “For God so loved the world that He gave His only-begotten Son, that whoever believes in Him should not perish but have eternal life.”

They do not know the second Person of the Holy Trinity, the only-begotten Son of God, who came to earth not to condemn the world, but so that the world might be saved through Him. Nor do they know the third Person of the Holy Trinity, the Holy Spirit, who works together in the work of salvation and guides people into all truth.

Atheism is ignorant of all this, and in its place it holds a one-sided, falsified, or perverted image of God.

It imagines God exactly as the peoples before Christ or the ancient Greeks fashioned and worshipped their gods.

He is acting out what a believing man of science once said: «God created man in His own image. And man paid Him back by creating God in his own image.» But it is only to be expected that a construction like that ends up being rejected by the very person who made it, because what man needed was not simply some god or other.

He needs the true God. The human soul, having been created by God, feels the need to commune with its Creator and Father, to enter into close personal communion and an intimate relationship with Him.

To feel as a child feels when close to its Father.

It is precisely this God, whom atheists do not know—the true God—whom our Christ came to reveal to us. He came to seek and to save the lost. For God did not send His Son into the world to condemn the world, but so that the world might be saved through Him.

In his letter to the Ephesians, the Apostle Paul tells us:

He says, “For we are His workmanship, created in Christ Jesus for good works.”

In ancient times, my dear children, there were famous sculptors, such as Phidias, if you have studied history. They would take a rough block of marble from the quarries, carry it to their workshop, and work it with the tools of their art according to the design they had in mind. After great labor, over months and years, they would create a statue representing the form of a human being.

And on the base of the statue they would write his name — for example, «Pheidias epoiei». That is: Pheidias made this.

The statue was crafted with such skill that, when it was placed in a public space, from a distance it looked like a living person.

Everyone who saw it admired the craftsman.

Suppose someone claimed that this statue had not been made by a skilled sculptor, but had simply come into being on its own. Surely no one would believe him. And if he persisted in this opinion, people would begin to question his state of mind.

For reason compels us to acknowledge that a craftsman designed and made a statue.

But now here before us stands the human being, the living human being. When there is a statue, reason compels us to acknowledge that some craftsman made it. Who, then, would dare to say that the human being simply sprang up from the earth without a craftsman and Creator?

If we examine the human being only in bodily terms, we will find many reasons to believe that God exists.

That there is a God, the Craftsman and Creator. Man, for example, has eyes with which he sees.

The eyes are a perfect camera, and compared with them, the cameras made by man are imperfect.

And if no one can say that a camera sprang up by itself in the fields, infinitely less can anyone claim that the eyes simply came into being on their own. The eyes are a marvelous apparatus, studied and admired by specialist scientists.

But man does not have eyes alone. He also has another marvelous organ: the ears. What is an ear? It is an apparatus that works infinitely more perfectly than radar.

In order to construct radar, this technological ear, scientists studied the structure and function of the natural radar—the ear. They began with the natural organ in order to make the technological one.

As for the radar installed on mountaintops, which, as we know, detects the sounds of aircraft, no one can say that it came into being by itself.

How, then, can we say that human ears simply came into being without a craftsman?

We have spoken about the eyes and the ears, but what can we say about all the many organs of the human body? What can we say about the heart, which beats day and night and works unceasingly like a scientific laboratory?

Scientists are trying to make an artificial, plastic heart for those who suffer from heart disease. But even if they someday succeed in making one, it will never be like the natural heart.

What is natural is perfect; what is artificial is imperfect. Man may wish to have an artificial heart, but he did not make the natural heart. And for this organ as well, there is only one logical answer.

Yes—God, and God alone.

The eyes are from God, the ears are from God, the heart is from God. Everything in the human body, which functions like an immensely complex factory, is from God. Even if we examine man only in bodily terms, we will agree completely with the Apostle Paul, who says in this passage, “We are His workmanship.”

That is, we are God’s creation. But besides the body, there is in every human being something infinitely higher, and this is called the soul.

The body is corruptible, but the soul is incorruptible; and the organ of the soul is the human nous, the spiritual intellect, this excellent gift of God. The soul is rational and is guided by the voice of conscience. Endowed with such gifts, the soul can rise above the material world.

The soul thinks, the soul judges, the soul imagines, the soul loves. The soul dares to undertake the greatest deeds. Though invisible by nature, as God is invisible, it proves its existence through all its magnificent manifestations.

Without the soul, man would differ in no way from a beast. The soul is the image of God. All God’s creatures have a purpose and fulfill some appointed role. The sun sends forth its rays, giving light and warmth to the earth.

The moon also shines at night with its gentle light. The trees yield their fruit, the animals serve man, and there is no creature, from the greatest to the smallest, that does not have a purpose.

And if all created things have a purpose, can the purpose of human existence be merely to eat, to sleep, to wallow in the mire of sin, and to live like a beast destined for slaughter? No. In this same passage, the Apostle Paul tells us that man was created for virtue, which makes him like God—like God in his deeds.

But because man, on account of ancestral sin, went astray and departed from his purpose, becoming a plaything of the passions and the devil, Christ came into the world. He became man, the perfect man; and as the God-Man, through His teaching, His holy example, and His sacrifice upon the Cross, He gave man new strength to overcome evil: the evil within that nests in his heart, and the evil outside him that exists in the world.

Faith in Christ brings about within the human soul what is called renewal. Man, my beloved, is the most marvelous of God’s creatures. The unbeliever has no idea of the greatness contained within the human person.

But the believer senses the dignity with which God has honored him. And as a more recent teacher of the Church says when interpreting today’s passage, the believer must thank God for three reasons and say:

So that he may say: “I thank You, my God, first, because You fashioned me and brought me from nonexistence into life. I thank You, second, because through Christ’s sacrifice You refashioned me, gave me the strength to overcome evil, and enabled me to turn my life toward You.”

I thank You that I may draw near to You. Finally, I thank You because You did not leave me to live in unbelief and ignorance, but sent preachers of the Gospel to teach me and show me the way of salvation. Christ—our Christ—entered human history, took upon Himself its whole burden, all its pain and all its horror, and overcame them.

We must turn to Him. He is the Way, the Truth, and the Life. Amen.

Amen.

Ομιλία αποδείξεως υπάρξεως Θεού έγινε στο εξωτερικό.

Αντιανθρώπινος, όσο και αν διακηρύττει το αντίθετο.

Εφόσον καταργεί τον Θεό, είναι φυσικό να καταργήσει και τον άνθρωπο. Ο αθεϊσμός σήμερα είναι δυναμικός και μαχητικός, γι' αυτό είναι και ελκυστικός. Διαθέτει ένα ζήλο και ένα δυναμισμό νεοφωτίστου.

Δεν είναι απλώς ακαδημαϊκός, αλλά τρυπώνει παντού.

Από το επιστημονικό εργαστήρι και το πανεπιστημιακό αμφιθέατρο, ως την πολιτική κονίστρα, το εργοστάσιο, το γυμνάσιο, γιατί όχι και στο δημοτικό σχολείο.

Ο αθεϊσμός ασκεί κάποια γοητεία στις μάζες, γιατί, εκτός των άλλων, παρουσιάζει πολλά από τα επιτεύγματα της εποχής μας,

σαν δικές του κατακτήσεις. Ενώ συμβαίνει το αντίθετο. Δεν είναι άγνωστη η κακοποίηση της αληθείας ότι η επιστήμη αντίκειται στη θρησκεία. Γιατί λοιπόν να δυσκολευτεί ο θεϊσμός να παρουσιαστεί σαν ο δημιουργός όλων των συγχρόνων τεχνολογικών πολιτισμών;

πολιτικών, οικονομικών και επιστημονικών κατακτήσεων. Η διαφορά είναι ότι η πρόοδος της επιστήμης και της τεχνικής, οι σύγχρονες κατακτήσεις στον κοινωνικό ή πολιτικό χώρο, τα μεγάλα επιτεύγματα, ιδιαίτερα στον τομέα της ιατρικής και της ψυχολογίας, δεν ήσαν καθόλου δημιουργήματα του αθεϊσμού. Αυτός τα προσεταιρίστηκε σαν δικά του. Είναι λάθος. Αυτός είναι ένα μηδενικό.

Και μόνο το γεγονός ότι οι κορυφαίοι της επιστήμης, της τέχνης και των γραμμάτων ήσαν συγχρόνως και προσωπικότητες με βαθιά, κατά κανόνα, θρησκευτικότητα, είναι μια απάντηση αποστομωτική στον αθεϊσμό.

Ήταν όχι μία αόριστη πίστη σε κάποια ανώτερη δύναμη, όπως μερικοί μπορούν και λέγουν, αλλά συνειδητή πίστη στον ενανθρωπήσαντα Θεόν, στον Ιησού Χριστό μας.

Αλλά και πέρα από αυτά, από πού ως πού οι εντυπωσιακές κατακτήσεις της τεχνικής και τα διαστημικά ταξίδια,

οι κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, η πρόοδος της κοινωνιολογίας ή της ψυχολογίας, η κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων, η διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η κατοχύρωση της ανθρωπίνης προσωπικότητας, η σωστή χειραφέτηση της γυναίκας και η προστασία του παιδιού, η ελευθερία της σκέψεως και της εκφράσεως και τόσα άλλα, είναι επιτεύγματα του σύγχρονου αθεϊσμού;

Η σύγχρονος πείρα επιβεβαιώνει εντελώς το αντίθετο. Και είναι κοινό μυστικό ότι, όπου επικράτησαν αθεϊστικά συστήματα, η ελευθερία στραγγαλίστηκε βάναυσα,

Βάναυσα και τα ανθρώπινα δικαιώματα καταπατήθηκαν ή περιφρονήθηκαν ασύστολα, όταν δεν έγιναν ευκαιρία φτηνής λογοκοπίας ή προπαγάνδας. Και έτσι, λοιπόν, βλέπουμε σήμερα να χτυπιούνται αλύπητα όλες οι πνευματικές και ηθικές αξίες. Η νοθεία, η παραποίηση, η παραχάραξη, η κιβδηλοποίηση των αξιών είναι στην ημερήσια διάταξη. Η μόρφωση γίνεται παραμόρφωση και κομπασμός. Η ελευθερία συγχέεται άλλοτε με την ασυδοσία και άλλοτε στραγγαλίζεται ύπουλα από θεοποιημένους τυράννους, όπως έγινε στο παρελθόν.

που παράλληλα δεν παύουν να την εξυμνούν. Η ηθική προπηλακίζεται και θεωρείται σαν έλλειψη και παρουσιάζεται, δηλαδή, επίσημα η κακοποίηση της αληθείας και η εξύμνηση του ψεύδους. Είναι ένα φαινόμενο διαστροφής και διανοητικής παρακρούσεως, που, με τη μορφή της συστηματικής προπαγάνδας, έχει περάσει τις θέσεις του ο αθεϊσμός σε μερίδα της ανθρωπότητας.

Έχει και αυτός τη μερίδα του μέσα στους ανθρώπους. Και όλα αυτά με τελικό σκοπό την υπονόμευση της θρησκείας, της χριστιανικής, της Ορθόδοξης,

και κάθε πνευματικού θεμελίου που πηγάζει από αυτήν, δηλαδή την υπονόμευση της αληθείας, όπως αυτή είναι χαραγμένη στο Θεόπνευστο Βιβλίο των Βιβλίων, την Αγία Γραφή, όπως την έδωσε ο Κύριος δια τη σωτηρία όλων των ανθρώπων.

Η εποχή μας μπήκε σε ένα φαύλο κύκλο. Η κρίση των πνευματικών αξιών και του πολιτισμού μας έθρεψε και μεγάλωσε τον σύγχρονο αθεϊσμό. Και ο αθεϊσμός με τη σειρά του υπέδαυλισε και φούντωσε την κρίση των αξιών και συνέβαλε στη χρεοκοπία του πολιτισμού.

Και έτσι, με όλα αυτά, δημιουργήθηκε μια πνευματική αβεβαιότης και μια διανοητική σύγχυσις, και μέσα σε αυτό το κλίμα αναπνέει ο σύγχρονος άνθρωπος.

Απεγνωσμένα, λοιπόν, ο σημερινός άνθρωπος προσπαθεί να βρει τον δρόμο της ζωής και αντί γι' αυτό πολλές φορές οδηγείται στα μονοπάτια του θανάτου.

Αυτό και μόνο το γεγονός υποχρεώνει κάποιον σοβαρό άνθρωπο, μάλιστα τον πιστό, σε μια υπεύθυνη γνώση και αντιμετώπιση.

Διερωτηθήκαμε άραγε ποιον Θεό αρνούνται αυτοί που χαρακτηρίζονται σαν άθεοι;

Γνώρισαν ποτέ τον αληθινό Θεό για να τον αρνηθούν; Τις πιο πολλές φορές, όπως δείχνουν τα πράγματα, αγνοούν τελείως τον Θεό. Έχουν σχηματίσει μία παραποιημένη εικόνα νοσηρής, αρρωστημένης φαντασίας, μια απρόσιτη, σκληρή και αποκρουστική μορφή, μια γελοιογραφία του Θεού και τίποτα άλλο.

Κάνει εντύπωση από την πρώτη επαφή με τα κείμενα των κορυφαίων του αθεϊσμού η χτυπητή άγνοια του αληθινού Θεού και η παραποιημένη εικόνα που έχουν σχηματίσει γι' Αυτόν. Οι άθεοι, λοιπόν, όπως φαίνεται καθαρά από τις προσωπικές τους ομολογίες, δεν γνωρίζουν τον αληθινό Θεό, αγνοούν τελείως τον Τριαδικό Θεό,

που δημιουργεί, συγκρατεί, συντηρεί και ενδιαφέρεται πατρικά για τον κόσμο και τον άνθρωπο. Αγνοούν τον Θεόν της αγάπης, των οικτιρμών και της παρακλήσεως, που ουτως γαρ ηγαπησεν ο θεος τον κοσμον, ωστε τον υιον αυτου τον μονογενη εδωκεν, ινα πας ο πιστευων εις αυτον μη αποληται, αλλ εχη ζωην αιωνιον.

Αγνοούν το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, τον Μονογενή Υιόν του Θεού, που ήρθε στη γη όχι να κρίνει τον κόσμο, αλλά να σωθεί ο κόσμος δι' αυτού. Αγνοούν και το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, το Άγιον Πνεύμα, που συνεργάζεται στο έργο της σωτηρίας και οδηγεί τους ανθρώπους εις πάσαν την αλήθεια.

Όλα αυτά τα αγνοεί ο αθεϊσμός και στη θέση τους έχει μια μονοπλευρή, παραχαραγμένη ή διάστροφη εικόνα του Θεού.

Φαντάζεται τον Θεό όπως ακριβώς τον μορφοποιούσαν και τον λάτρευαν οι προχριστιανικοί λαοί ή οι αρχαίοι Έλληνες.

Εφαρμόζει εκείνο που είχε πει ένας πιστός επιστήμων: «Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο κατ' εικόνα ιδική του. Και ο άνθρωπος τού το ανταπέδωσε, δημιουργώντας τον Θεό κατ' εικόνα ιδική του». Αλλά ένα τέτοιο κατασκεύασμα επόμενο είναι να απορρίπτεται από τον άνθρωπο, γιατί ο άνθρωπος δεν είχε ανάγκη απλώς από κάποιον Θεό.

Έχει ανάγκη από τον αληθινό Θεό. Η ψυχή του ανθρώπου, δημιουργημένη από τον Θεό, λοιπόν, αισθάνεται την ανάγκη να επικοινωνήσει με τον Δημιουργό και Πατέρα της, να έρθει σε μια στενή επικοινωνία προσωπική, μια οικεία σχέση μαζί του.

Να αισθανθεί όπως αισθάνεται το παιδί κοντά στον Πατέρα.

Αυτόν ακριβώς τον Θεόν που αγνοούν οι άθεοι, τον αληθινόν Θεόν, ήρθε να μας αποκαλύψει ο Χριστός μας. Ήρθε να ζητήσει και να σώσει το απολωλός. Ου γαρ απεστειλεν ο Θεός τον Υιόν αυτού εις τον κόσμον ίνα κρίνη τον κόσμον, αλλ' ίνα σωθή ο κόσμος δι' αυτού.

Ο Απόστολος Παύλος προς Εφεσίους μας λέγει

Λέγει, αυτού εσμέν ποίημα, κτισθέντες εν Χριστώ Ιησού επί έργοις αγαθοίς.

Στην αρχαιότητα, αγαπητά μου παιδιά, υπήρχαν διάσημοι αγαλματοποιοί, όπως ο Φειδίας, αν έχετε διαβάσει ιστορία. Αυτοί έπαιρναν από τα λατομεία ένα κομμάτι μάρμαρο ακατέργαστο, το μετέφεραν στο εργαστήριό τους και, σύμφωνα με το σχέδιο που είχαν στο μυαλό τους, με τα εργαλεία της τέχνης τους το δούλευαν και ύστερα από πολύ κόπο, μετά από μήνες και χρόνια, κατασκεύαζαν το άγαλμα που παρίστανε τη μορφή ενός ανθρώπου.

Έγραφαν δε στη βάση του αγάλματος το όνομά του, παραδείγματος χάρη, «Φειδίας ἐποίει». Ο Φειδίας το έκανε.

Το άγαλμα ήταν κατασκευασμένο με τόση τέχνη, ώστε, όταν το έστηναν σε δημόσιο μέρος, φαινόταν από μακριά σαν ζωντανός άνθρωπος.

Όλοι όσοι το έβλεπαν θαύμαζαν τον τεχνίτη.

Εάν υποθέσουμε ότι κάποιος έλεγε ότι το άγαλμα αυτό δεν κατασκευάστηκε από τεχνίτη αγαλματοποιό, αλλά έτσι μόνο του έγινε, ασφαλώς κανείς δεν θα τον πίστευε. Και αν αυτός επέμενε στη γνώμη του, οι άνθρωποι θα άρχιζαν να αμφιβάλλουν για τη διανοητική του κατάσταση.

Διότι η λογική επιβάλλει να παραδεχθούμε: ένα άγαλμα, κάποιος τεχνίτης το σχεδίασε και το κατασκεύασε.

Αλλά τώρα μπροστά μας αυτός ο άνθρωπος, ο ζωντανός άνθρωπος, παρουσιάζεται. Υπάρχει ένα άγαλμα· η λογική μάς υποχρεώνει να παραδεχτούμε ότι κάποιος τεχνίτης το κατασκεύασε. Για τον άνθρωπο τώρα, ποιος θα τολμήσει να πει ότι έτσι φύτρωσε πάνω στη γη, χωρίς τεχνίτη και δημιουργό;

Εάν εξετάσουμε μόνο σωματικώς τον άνθρωπο, θα βρούμε πολλούς λόγους να πιστέψουμε ότι υπάρχει Θεός.

Ότι υπάρχει Θεός, τεχνίτης και δημιουργός. Ο άνθρωπος έχει, παραδείγματος χάρη, μάτια, με τα οποία βλέπει.

Αυτά είναι μια τέλεια φωτογραφική μηχανή, που μπροστά της οι φωτογραφικές μηχανές που κατασκευάζει ο άνθρωπος είναι ατελείς.

Και αν για μια φωτογραφική μηχανή δεν μπορεί κανείς να πει ότι μόνη της φύτρωσε στα χωράφια, απείρως περισσότερο δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τα μάτια έτσι έγιναν. Τα μάτια είναι μια υπέροχη συσκευή, που τη μελετούν και τη θαυμάζουν ειδικοί επιστήμονες.

Αλλά ο άνθρωπος δεν έχει μόνο μάτια. Ένα άλλο όργανο θαυμάσιο: έχει τα αυτιά. Τι είναι ένα αυτί; Είναι μια συσκευή, λειτουργεί απείρως τελειότερα από ένα ραντάρ.

Για να κατασκευάσουν, για να κατασκευάσουν οι επιστήμονες το ραντάρ, το τεχνικό αυτό αυτί, μελέτησαν την κατασκευή και λειτουργία του φυσικού ραντάρ, του αυτιού. Ξεκίνησαν από το φυσικό να κάνουν το τεχνικό.

Για το ραντάρ που στήνεται στις κορυφές, όπως ξέρουμε, και πιάνει τους ήχους των αεροπλάνων, δεν μπορεί να πει κανείς ότι μόνο του έγινε.

Αλλά και για τα αυτιά του ανθρώπου, πώς θα πούμε ότι έτσι έγιναν χωρίς τεχνίτη;

Είπαμε για τα μάτια, για τα αυτιά, αλλά τι να πούμε για τα τόσα όργανα που έχει ο σωματικός οργανισμός του ανθρώπου; Τι να πούμε για την καρδιά, που μέρα και νύχτα χτυπάει και εργάζεται σαν ένα επιστημονικό εργαστήρι ακατάπαυστα;

Προσπαθούν οι επιστήμονες, για αυτούς που πάσχουν από την καρδιά, να κατασκευάσουν μια τεχνητή καρδιά, πλαστική. Αλλά και αν κατορθώσουν κάποτε να την κατασκευάσουν, ποτέ αυτή δεν θα είναι όπως η φυσική καρδιά.

Το φυσικό είναι το τέλειο, το τεχνητό είναι το ατελές. Θα θελήσει να έχει τεχνητή καρδιά, αλλά δεν έκανε την καρδιά Και για το όργανο αυτό μία είναι η λογική απάντηση.

Ναι και μόνο ο Θεός

Τα μάτια ο Θεός, τα αυτιά ο Θεός, την καρδιά ο Θεός. Ο Θεός το καθετί που έχει ο σωματικός οργανισμός του ανθρώπου, που λειτουργεί σαν πολυσύνθετο εργοστάσιο. Εάν και μόνο σωματικώς εξετάσουμε τον άνθρωπο, θα συμφωνήσουμε με τον Απόστολο Παύλο απόλυτα, που στην περικοπή λέει ότι «αὐτοῦ ἐσμὲν ποίημα».

Είμαστε δηλαδή δημιούργημα του Θεού. Αλλά πλην του σώματος, στον κάθε άνθρωπο υπάρχει κάτι απείρως ανώτερο, και αυτό ονομάζεται ψυχή.

Φθαρτό το σώμα, αφθαρτή η ψυχή, όργανο δε της ψυχής είναι ο νους του ανθρώπου, το έξοχο αυτό δώρο του Θεού. Λογική η ψυχή, που ελέγχεται από τη φωνή της συνειδήσεως. Με τέτοια εφόδια προικισμένη η ψυχή μπορεί να υψωθεί επάνω από τον υλικό κόσμο.

Η ψυχή σκέπτεται, η ψυχή κρίνει, η ψυχή φαντάζεται, η ψυχή αγαπά. Η ψυχή τολμά τα μεγαλύτερα κατορθώματα, αόρατη ως προς την φύση της, όπως ο Θεός, αποδεικνύει την ύπαρξή της με όλες τις μεγαλιώδεις εκδηλώσεις.

Χωρίς την ψυχή ο άνθρωπος δεν θα διέφερε καθόλου από το κτήνος. Η ψυχή είναι εικόνα του Θεού. Όλα τα δημιουργήματα του Θεού έχουν κάποιο σκοπό, εκτελούν κάποιο προορισμό. Ο ήλιος στέλνει τις ακτίνες του και φωτίζει και θερμαίνει τη γη.

Η σελήνη φέγγει και αυτή τη νύχτα με το μειλίχιο της φως. Τα δέντρα δίνουν τους καρπούς τους, τα ζώα υπηρετούν τον άνθρωπο και δεν υπάρχει κανένα δημιούργημα, από τα μεγαλύτερα μέχρι τα μικρότερα, που να μην έχει κάποιο σκοπό.

Και αν όλα τα δημιουργήματα έχουν σκοπό, είναι ο σκοπός της υπάρξεως του ανθρώπου να τρώει, να κοιμάται, να κυλίεται μέσα στη λάσπη της αμαρτίας και να ζει σαν ένα κτήνος προορισμένο για τη σφαγή; Όχι. Ο άνθρωπος, λέει ο Απόστολος Παύλος στην ίδια περικοπή, πλάστηκε για την αρετή, η οποία εξομοιώνει τον άνθρωπο με τον Θεό, τον κάνει όμοιον με τον Θεό στις πράξεις.

Αλλά επειδή ο άνθρωπος, λόγω του προπατορικού αμαρτήματος, παρέκλινε, ξέφυγε από τον προορισμό του και έγινε παιχνίδι των παθών και του διαβόλου, ήρθε ο Χριστός στον κόσμο. Έγινε άνθρωπος, ο τέλειος άνθρωπος, και ως Θεάνθρωπος, με τη διδασκαλία του, με το Άγιο Παράδειγμά του και με την Σταυρική του Θυσία, έδωσε νέες δυνάμεις στον άνθρωπο για να νικήσει το κακό, το εσωτερικό κακό που φωλιάζει μέσα του και το εξωτερικό κακό που υπάρχει στον κόσμο.

Η πίστη στο Χριστό συντελεί μέσα στην ψυχή του ανθρώπου, ονομάζεται Ανάπλαση. Ο άνθρωπος, αγαπητοί μου, είναι το πιο υπέροχο από τα θεία δημιουργήματα. Ο άπιστος δεν έχει καμία ιδέα του μεγαλείου που κλείνει ο άνθρωπος.

Αλλά ο πιστός αισθάνεται την αξία με την οποία τον τίμησε ο Θεός. Και όπως λέει ένας νεότερος διδάσκαλος της Εκκλησίας, που ερμηνεύει το σημερινό ρητό, ο πιστός πρέπει να ευχαριστεί τον Θεό για τρεις λόγους και να λέει:

Για να λέει: «Σε ευχαριστώ, Θεέ μου, πρώτον, διότι με έπλασες και με έφερες από την ανυπαρξία στη ζωή. Σε ευχαριστώ, δεύτερον, διότι διαμέσου της θυσίας του Χριστού με ανέπλασες, μου έδωσες δυνάμεις να νικώ το κακό και ηθικώς να στρέψω».

Να σε πλησιάζω, σε ευχαριστώ, τέλος, διότι δεν με άφησες να ζω στην απιστία και στην άγνοια. Κήρυκες του Ευαγγελίου να με διδάξουν και να μου δείξουν την οδόν της σωτηρίας. Ο Χριστός, ο Χριστός μας μπήκε στην ανθρώπινη ιστορία, δέχθηκε ολόκληρο το βάρος της, όλο τον πόνο, όλη τη φρίκη και τα υπερνίκησε.

Σε Εκείνον θα πρέπει να στραφούμε. Εκείνος είναι η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή. Αμήν.

Αμήν.