The Gospel Reading of the Annunciation

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Today we heard readings from the Old Testament concerning the feast. Tomorrow, in the holy churches, the Gospel of the Annunciation will be read. It is a very important Gospel reading, full of very great meanings. And tonight I will try, as briefly as I can, to explain to your love tomorrow’s Gospel reading. It is found in the Gospel of Luke,

in the first chapter, verses 24 through 38. This is what I am reading, the sacred text. No translation and no interpretation has the grace that the sacred text itself has, so you must pay attention to the sacred text. The Gospel is written in the simple language of that time, and even today, when we pay attention, we can understand half, or even most, of the meanings from the text. After these days, his wife Elizabeth conceived, and she kept herself hidden for five months, saying,

“Thus the Lord has dealt with me in the days when He looked upon me, to take away my reproach among the people. ” Now in the sixth month, the angel Gabriel was sent by God to a city of Galilee named Nazareth, to a virgin betrothed to a man named Joseph, of the house of David. And the virgin’s name was Mary. And the angel came to her and said,

“Rejoice, you who are full of grace! The Lord is with you; blessed are you among women. ” But when she saw him, she was troubled by his words and wondered what kind of greeting this might be. Then the angel said to her, “Do not be afraid, Mary, for you have found grace with God. And behold, you will conceive in your womb and bear a son, and you shall call His name Jesus. He will be great and will be called the Son of the Most High;

and the Lord God will give Him the throne of His father David. He will reign over the house of Jacob forever, and of His Kingdom there will be no end. Then Mary said to the angel, “How can this be, since I do not know a man? ” And the angel answered her, “The Holy Spirit will come upon you, and the power of the Most High will overshadow you; therefore, the Holy One who is born will be called the Son of God. And behold, Elizabeth your relative has also conceived a son in her old age, and this is the sixth month for her who was called barren;

for with God nothing will be impossible. ” Then Mary said, “Behold the handmaid of the Lord; let it be to me according to your word. ” And the angel departed from her.

First, the Gospel reading of tomorrow’s great day refers to the conception of John the Forerunner, after the annunciation to Zacharias, that is, after the foretelling to Zacharias that his wife, Elizabeth, the elderly woman, the barren one, would conceive and give birth to a son, John. And Elizabeth, the wife of Zacharias, truly did conceive, and she hid herself for five months.

Because she was elderly, she felt shame that she had become pregnant in her old age, and out of shame she tried for five months to hide her pregnancy. And when it was now clear that she was pregnant, she said, “This is what the Lord has done; this good thing He has done for me in my old age, when He willed to take away my reproach, my shame, from among men.

” For at that time people judged couples who had no children; childlessness was considered a shame. In the sixth month after the conception of John the Forerunner, the angel Gabriel was sent by God to the city of Galilee, to Nazareth. Gabriel is not a simple angel. He is a chief angel, a foremost angel:

“An angel foremost among the angels was sent from heaven to say to the Theotokos, Rejoice. ” We hear this in the Akathist Hymn. He is an angel who bears the first rank among the angels of God. He is an archangel who stands before God, a very great angel. This archangel came down from the heavenly vaults, came down from the heights of heaven,

here upon the earth, came down to the city of Galilee, Nazareth. Nazareth was a city with a bad reputation. Do you remember what Nathanael said when he heard that the Messiah comes from Nazareth? “Can anything good come out of Nazareth? ” Can any good thing come from Nazareth? Nazareth was considered an ill-fated city, an ill-fated village. And yet from Nazareth came the Most Holy Theotokos,

and from her came Christ, Jesus the Nazarene, the Author of our Faith. Do you not know that even from the worst place God can bring forth a great person? We do not know the Mysteries of God. Gabriel, the Archangel, came to a virgin betrothed to a man whose name was Joseph. Here “virgin” means maiden. The maiden was betrothed to a man named Joseph,

Luke says. The Most Holy Theotokos, as we shall see below, had no intention of entering into bodily relations with Joseph. But then you will say, why were they betrothed? It was by the providence of God that the Virgin was betrothed to Joseph. For if she had not been betrothed to a man, when she gave birth to Christ she would have been slandered as a sinful woman.

But now the world thought that Jesus was the child of Joseph.

Joseph, and also the Virgin, as the Fathers say, came from the family of David, from the tribe of Judah, from the lineage of David. The Virgin’s name was Mariam, or, more simply in Greek, Maria. What does Maria mean? Most Christian women bear the name Maria, the name of the Most Holy Theotokos, do they not? Well then, do the Marias at least know what their name means?

People in our time know many things, very many things. But in religious matters, which are the most important, they have ignorance, they have darkness. Surely we have some Marias here tonight as well. Shall we ask one of them what her name means? They will be ashamed to say. Which one knows how to say what her name means? Is there anyone? Well, it is a Hebrew name. Mariam, Maria, is a Hebrew name.

And it means noble Lady, the Lady, the Mistress, and it was fitting that the Mother of Christ should have this name, because she is the spiritual noble Lady, the Lady and Mistress, the spiritual Queen of Christians. When the Angel entered the house of the Most Holy Theotokos (All-Holy), her poor house,

he addressed to her this brief greeting, full of meaning and poetic grandeur. Rejoice, O full of grace, the Lord is with you; blessed are you among women. These are not human words. They are the words of an angel—or rather, they are the words of God spoken through the angel, heavenly words. In Holy Scripture, you see, we have both the words of angels and words spoken directly by God. This is how Heaven speaks: in few words, but words of surpassing beauty.

“Rejoice, full of grace; the Lord is with you; blessed are you among women. ” Eternal words. As beautiful as spring is beautiful. The first word is characteristic, “Rejoice. ” What does “rejoice” mean? It means, have joy.

We could say that this word, “rejoice, ” is the word with which the history of Christianity begins. The history of Christianity begins from the Annunciation of the Theotokos (God-bearer). “Today is the beginning of our salvation. ” Today is the beginning of our salvation. Because today, on a day like today, the day of the Annunciation, the divine Incarnation took place, God became man. And the Annunciation began with the word “rejoice, ” which means joy.

The whole world seeks joy. Happiness means joy. And God made man so that he might share in His joy. And the first man, or rather, the first human couple, enjoyed the joy of God in the Paradise of God. But man disobeyed God. We are rebels. Let us not think that we are better than Adam and Eve. Those people disobeyed, our first father and our first mother.

They transgressed God’s commandment. And from the moment of that transgression, the joy they had enjoyed in the Paradise of God flew away, took flight and departed, was driven away. And in the place of joy came sorrow, grief. “In sorrows you shall bring forth your children, ” God said to Eve. Our first mother heard words of sorrow. With sorrow you will bear your children, with strong pains,

with pangs, you will bear your children. With sorrows mothers bring children into the world, and sorrowful children come into the world. Little children cry when they come into the world, and people cry when their fellow human beings depart from the world. Life begins with weeping and ends with weeping. After the Fall, the human heart no longer felt the joy of God. Have you noticed, my brothers,

that melancholy is written on all the ancient statues? All the children of Adam and Eve are melancholy. They mourn, as a saintly bishop of our homeland says. People have a coffin inside them, and inside the coffin there is a dead man. Who is the dead man? Our own self. And we weep and mourn over our dead self.

But God is very compassionate. He is an affectionate Father. We are hard-hearted people; God is not like that. Even the most sensitive person has hardness in his soul. God is love and mercy. So great is the love of God that it is a Mystery; we cannot understand it. We cannot understand how God loves so deeply creatures who are unworthy of His love,

ungrateful, irreverent, blasphemous. God had pity on the human race and sent the Archangel to the earth to bring a message of joy: “Rejoice. ” The first Eve heard a word of sorrow: “In sorrows you shall bear your children, ” with sorrows you shall bear your children. The second Eve, the higher Eve, the pure Eve, our Most Holy Theotokos (All-Holy), hears the opposite word, a word of joy:

“Rejoice, rejoice, full of grace. ” The poet took this “rejoice” and repeated it many times, 144 times, as many as the thousands of the elect in the Apocalypse (Book of Revelation). And he composed this wondrous poem, the Akathist Hymn, full of beauty and charm, as beautiful as spring itself.

Christ brought joy into the world, and He is the cause of joy. But you will say, After Christ, do people have joy? Those who believe in Christ and receive Christ into their heart have joy. They have joy because they have grace. Where there is grace, there is joy. And a mysterious thing happens: where there is faith in Christ and the grace of Christ, there is joy even in afflictions.

Holy Scripture says strange things, paradoxical things. The chief priests of the Jews seized the Apostles and beat them, beat them savagely. And the Apostles came out of the council of the Jews beaten, and they were leaping for joy. Because, it says, they had been counted worthy to be beaten for the name of Christ. What does Paul say? Another paradoxical word. I rejoice in my sufferings; I rejoice over my sufferings, my trials, my persecutions, the daily danger of death.

For me, Paul says, this is a matter of joy. Search all the ancient books. See whether you can find such an idea anywhere, in any book of the world. See whether any writer of antiquity says, I rejoice over my trials, over my afflictions. Holy Scripture has another language, because the Christian life is of another kind. As the ascetic fathers say, the faithful person has joyful sorrow. That is, even when he has afflictions,

together with the sorrow he also has joy. Deep within, he has a hidden, ineffable joy; he feels a sweetness. Especially when he undergoes afflictions for Christ. There is nothing sweeter, says Saint Chrysostom, the greatest father of the Church, than to suffer for Christ. Those who have been initiated know it. They know it, they understand it, those who have been initiated into this life. Those who know the matter from experience, who undergo sufferings for Christ, also feel this inward, ineffable sweetness.

People who have no relationship with Christ do not have joy; they have joys. What does this mean? They have joys, but they do not have joy. They have entertainments. They revel day and night. They have such joys, but they do not have joy: true joy, springing joy, deep joy. Their joy is pretended; their laughter is pretended. Why do people today throw

themselves headlong into entertainments? Precisely because they have no joy. They try even the strongest drinks, hoping they might find joy. They even taste death itself, which is contained in drugs, hoping they might find joy and happiness there. But they do not. And Christ said, A man’s life does not consist in the abundance of his possessions.

The life of man, the joyful and blessed life, does not depend on an abundance of material goods. You may have all the riches of the world, and you may enjoy those riches with every pleasure of life. But you do not have joy if you do not have Christ within you. The heart far from Christ is like a fish out of the water. It thrashes about. What did Saint Augustine say, the greatest philosophical father of the Church? He had tried, outside Christianity, all the heresies, the philosophies,

all the systems of his age, and the sins too, and he saw no joy until he became a Christian. What did Saint Augustine say? Restless, O God, is my heart until it rests in You. The One who made the heart, for we did not make it ourselves, made it so that it rejoices and finds rest only when it has a relationship with God, when it has God within it. Great men, rich men, actors and comedians who made the world laugh,

killed themselves and left a little note: We did not truly rejoice in our life for even one hour. That is how it is. Simple things, my brothers. A man who has no eternal perspective, who believes that life ends with the gravediggers’ shovel, why should he rejoice? He will be sorrowful. But a man who has an eternal perspective, who knows that life does not end with the

gravediggers’ shovel but stretches into boundless eternity, and that the afflictions of this life are exchanged for joy and gladness and indescribable glory unto endless ages; a man who examines the evidence of the faith and sees that our faith has miracles, has arguments, and is not false. How could such a man not have joy? The executioners seized the martyrs, cut them piece by piece with blades, flayed them, roasted them, and they faced the torments as though they were not happening to their bodies,

but only to the shadow of their bodies. How did they face them like this? Naturally speaking, this cannot be explained. Let any false ideologue of this world come now, and let us lay him down and cut him piece by piece. He will deny a thousand ideologies. Millions of martyrs did not deny Christ. They faced the torments with joy. They seized Saint Lawrence the Archdeacon, and to what martyrdom did they subject him?

They roasted him on a grill, as we roast fish. And at one point the executioner said to him, I have the right, he said, if you ask for one grace, to grant it to you. The executioner had the authority to grant him one request. What favor could Saint Lawrence possibly have been thinking of? “Tell me,” the executioner said, “what favor would you like me to do for you? ” Saint Lawrence looked at him with a gentle smile and said, “I am well roasted on one side. Do me the grace of turning me over on the other side as well. How did they face such dreadful martyrdoms?

Because they had faith, because they had grace, the superpower of Heaven. Because they had God within them. A great atheist once said, All right, let us say that we criticized the Gospel, sifted it, and tore the Gospel apart. But what are we to do with the Saints and the Martyrs? How can we explain the fact that the Christian religion produced millions of Saints and Martyrs and Great Martyrs? How did the Martyrs endure torments that make a man tremble even to think of them? How did they look upon martyrdoms more as joy than as tribulation? These things cannot be explained naturally or humanly.

They can be explained only supernaturally. When grace comes, all things are possible. Rejoice, O Full of Grace. The Most Holy Theotokos is the one full of grace—filled with the grace of God, filled with the gifts of the Holy Spirit. Heaven itself weaves a hymn of praise to the Most Holy Theotokos. Yet Protestants and Jehovah’s Witnesses speak of her as though she were no one of any great importance. But Heaven speaks otherwise, and calls her Full of Grace.

And then, Blessed among women. This is a Hebraism. What does it mean? The most blessed of all the women in the world. The summit of the whole realm of women. Was the Most Holy Theotokos flattered by the words of the Archangel? Did she say, Oh, how important I am? Ah, how some women are flattered. We must all be careful, my brethren.

Flattery is, as the saying goes, Fear flatterers more than ravens. We must fear flatterers more than ravens. So, when we are praised, let us not rejoice, let us not be pleased, let us be troubled. Because we are sinful people. A person who has conscience and awareness of his condition, when he hears praises, is troubled within himself. And he says, Look what a good opinion people have of me. If only they knew who I am.

This is how spiritual people are. The Most Holy Theotokos, who was the most spiritual person, was troubled. She was not pleased. She did not say, I am higher than all the women of the world. It says she was troubled when she heard the Angel’s word of praise, the Angel’s encomium. And she considered what manner of greeting this might be. She pondered it. Where does this greeting come from? What meaning does this greeting have?

What strange thing is this that I am hearing? Some people, and especially some women, see visions. I do not know whether this sickness exists here in Vancouver. In Greece there are the so-called enlightened women. Day and night they speak with Christ, with the Most Holy Theotokos, with the Angels, with Saint Demetrios. In one hour, they may see more visions than Isaiah saw in his whole life. And they like to say, You know, I, what was my lady saying, you know, I saw Christ a little while ago. And the Most Holy Theotokos, and I also saw an Angel, and I saw Saint Demetrios too.

And they say these things with great satisfaction, as though they were saying to you, You know, I am a holy person. When you see a person who speaks with satisfaction about visions and about what he saw, then know that he is under the delusion of Satan. And these delusions have spread very widely in the world today. A person who is spiritual and humble, even if he sees some sign, not from Satan as these people do, but from God, says nothing. He finds it difficult to speak even to trustworthy people. And there must be some serious reason

for him to say anything about what he saw. Paul had seen and had received countless revelations. And he said nothing. He spoke about one revelation fourteen years later, when the false brethren forced him. They were accusing him of not being a true Apostle. Then he spoke about himself and said that fourteen years earlier the power of God came, caught him up, raised him to the third heaven, and he entered Paradise. For fourteen years he kept it secret.

The Angel reassured the Most Holy Theotokos: “Do not be afraid, Mary. Do not be afraid, Mary; on the contrary, rejoice. For you have found grace with God. ” You have received grace from God. God looks upon you with favor. God is showing you extraordinary favor, extraordinary love. And behold, look, a great paradox will take place in you, a great miracle will take place in you.

You will conceive in your womb and bear a son. He specifies the sex of the child, that it will be a boy, so that when it happens the Most Holy Theotokos will remember and say, The prophecy of the Angel has come true. He truly was an Angel of God. He told me I would give birth to a boy, and behold, I have given birth to a boy. Behold, you will conceive in your womb and bear a son, and you shall call His name Jesus. Jesus is the name of the author and leader of our faith.

The Angel gave it beforehand, and in the Old Testament this name is prophesied. And Christ received it on the eighth day, the day of circumcision. This too is a Hebrew name. What does Jesus mean? Jehovah saves. Jehovah is the name of God in Hebrew. We are not Hebrews, to speak Hebrew. We are Greeks, and we say it in Greek. The Lord, or God. So Jesus means Jehovah saves;

in Greek, the Lord saves, God saves. And as it says elsewhere, in another Gospel, in Matthew, Christ was named Jesus because He saves His people from their sins. That is, Jesus Himself is Jehovah, He is the Lord, He is God, the whole divine essence. And He saves His people from their sins. Where are the Jehovah’s Witnesses, who say that Christ is not Jehovah, is not the Lord, is not God? He is everything that His Father is. One essence with the Father, one Godhead.

“He will be great, and will be called the Son of the Most High. ” The Son whom you will bear will be great. He is great as God, but He will also be great as man. “Who is so great a God as our God? But He is also great as man, as Man with a capital M, the Son of the Virgin, the greatest benefactor who ever passed over our planet. Is this not Christ? We speak of great men; those are great who have done great acts of benefaction. But Christ did the greatest benefaction,

He scattered His blessings over the whole world. And He will be recognized as Son of the Most High. Do you hear what it says? Christ will be recognized as Son of the Most High; He is the Son of the Most High. In other words, He is the Son of God. And if He is the Son of God, what is He? Everything that His Father is. We were saying yesterday, a sheep begets a sheep, a goat begets a goat, a deer begets a deer, a man begets a man, and God begets God.

Or let us say it another way, the Most High begets one who is Most High. Elsewhere the Gospel calls Him Most High. What did the father of the Forerunner say about Christ? That He is the Dayspring from on high. What does “Dayspring from on high” mean? It is a strange expression. From where does the sun rise? From above, or low on the horizon? Low on the horizon. Christ is the Sun who rose from on high,

from the zenith, not low on the horizon. Why? Because He is Most High; He is God, as His Father is. “He will be called Son of the Most High, and the Lord God will give Him the throne of His father David. ” On the one hand, he calls Him Son of the Most High, God; on the other hand, he presents Him as man, saying that His Father, God, the Lord God, God the Father, will give Him the throne of David, His father. Christ has two fathers.

He has David as father, that is, David as ancestor; and He also has the Most High as Father. He is Son of the Most High and Son of David. What strange things these are. Such wonders do not exist in the other books of the world. According to these words, Christ is Son of the Most High, but also Son of David. God, it says, will give Him the throne of David, His father. He is Son of the Most High as God, and Son of David as man. The Jehovah’s Witnesses take Him only as man.

So they do not see the passages of Scripture; they do not want to see them. They have a blindfold over their eyes. Christ is not only the Son of David, a descendant of David, a man. He is also the Son of the Most High. God, God and man. In one word, say it, the God-Man, Christ.

“And He will reign over the house of Jacob forever, and of His kingdom there will be no end. ” Jesus will reign over the house of Jacob, over the house of Israel, over the old Israel and the new Israel. He will reign, it says, in the Church of the faithful, because the Church is the Kingdom of Christ. How long will He reign? The Most Holy Theotokos heard another strange thing, “He will reign forever, and of His kingdom there will be no end.

Do you feel, my brothers, how wondrous this is? A person appeared and said to the Virgin Mary, You will bear a child who will not reign like other kings, for a few years or a few decades. He will reign forever, “and of His kingdom there will be no end. ” The Most Holy Theotokos heard such a wondrous word, and she believed it. According to this passage, Christ reigns unto the ages, and there is no end to His kingdom. There are also other passages that say that the kingdom of Christ is eternal. But there is also one passage that says the opposite.

Now pay attention. I am going to ask you, because we have been having a lesson here. We are all students, fellow students; I am your fellow student, and Christ is the teacher. In the fifteenth chapter of the First Epistle to the Corinthians, Paul says that at the end, at the Second Coming, Christ will hand over the Kingdom to God, and will cease to reign. There it tells us that Christ’s Kingdom will come to an end. Here it says, “He shall reign unto the ages,

and of His Kingdom there shall be no end. ” We say this also in the Creed: “And of His Kingdom there shall be no end. ” So what is going on here? One passage says, At the Second Coming we have the end of the Kingdom of Christ. The other passage says, Christ will reign unto the ages, and there is no end to His Kingdom. The two passages seem opposite. Does Holy Scripture contradict itself? Holy Scripture has no real contradiction at all. How are these two opposite meanings reconciled?

Christ has a kingdom that ends, says one passage. Christ has a kingdom that does not end, says the other passage. You tell me, then, how are we to reconcile these two things? Does His kingdom last only until the end of the earth? No. Until the end of this age? And if you cannot find the answer, I will keep you here until morning as punishment. You will break up the chairs and chase me out. So pay attention. Christ has a kingdom which He received as Messiah.

“I have been established as King, ” says the Messiah, Christ, in the second Psalm. “I,” He says, “became King. I received a kingdom from God the Father, so that I might carry out My mission here below on the earth. He received a kingdom as, say it in one word, as man. He received this kingdom in order to carry out His mission here below on the earth. Therefore, as Messiah and Mediator. When does the mission of Christ come to an end? At the Second Coming.

Whoever believed by then and was saved, was saved. Beyond that there is no salvation. He received a Kingdom as man, in order to carry out His Messianic and mediating mission. And as man He hands over His Kingdom at the hour of the Second Coming. Just as He also received the high priesthood, and will hand it over. He also received the teaching and prophetic office, and He will hand that over too. But this other saying, that He will reign unto the ages, applies to Christ as God. As man His Kingdom has an end; as God His Kingdom has no end. The Jehovah’s Witnesses see the one passage.

“Come here,” they say to me. “Do you see that Christ hands over His Kingdom? ” I say, “I see it. ” “Come here,” I say, “and let me see. Do you see the other passage? Here it says that the Kingdom of Christ has no end. Why do you not see this one? ” I say. “God gave you two eyes, to see the one and to see the other. So how are these things explained?

” I say. “One pleases you, and the other does not. It does not please you. As man He has the Kingdom that comes to an end. As God He has the Kingdom that never comes to an end. Christ is two things, God and man. The Jehovah’s Witnesses accept that He is man; they do not accept that He is God. That is why we say they are antichrists. We invited them to a public dialogue. Is anyone here, so that we may discuss?

Anyone? In Toronto there were fifteen hundred people; some of them were there too, and Evangelicals were there, and Pentecostals. And there was also a teacher of the Evangelicals who, they said, had led three hundred Orthodox astray and made them Evangelicals. So I invited them to a public dialogue, and the people below were shouting about this teacher: “Come on,” they said, “go and discuss, so we can hear who is right. He did not get up. They have no arguments.

They are criminals. They commit crimes against people’s eternal life. Stay far away from them. If they bother you, tell them: “The theologian invited you to a public dialogue. You did not come. You have no arguments.

In the forty-fourth Psalm, the Psalmist addresses Christ. He calls Him by the name “God. ” Christ is God, the whole divine essence, as the Father is. And what does he say? “Your throne, O God, is unto the age of ages; the scepter of uprightness is the scepter of Your kingdom. You have loved righteousness and hated lawlessness. “Therefore God, Your God, has anointed You with the oil of gladness beyond Your companions. ” In simple words, the Psalmist is speaking to Christ, and what does he say?

“Christ, You are God. You are King with an eternal throne. Your Kingdom never ends. “And because You love righteousness and hate lawlessness, therefore You, Christ, who are God, have been ordained by Your God. ” What is this again that he says? On the one hand he tells us that Christ Himself is God. And on the other hand he tells us that He is lower than God,

that He has God above His head. And God anointed Him, ordained Him, gave Him a mission. God has a God. How can God have a God? Another paradox, another riddle. Who could understand this in the Old Testament? God, but does God have anyone higher than Himself? This God is above all, the Most High. “You are God, Christ, and Your God anointed You and made You Christ.

” God has a God. How does God have a God? No one could solve the riddle in the Old Testament. The Old Testament is full of such riddles. God has a God as, say it, as man. Christ is also God, Himself the whole divine essence, as the Father and the Holy Spirit are. But He is also lower than God as man, and as man He has God above His head, His very own self. Christ became lower than Himself; the Lord became a servant; God became man.

Ah, my brethren, if only people had spiritual interests. Day and night they ought to be occupied with this book. Let them turn off the televisions, which present every kind of wretchedness. Let them close the pornographic magazines, the false pamphlets, the newspapers, those great liars. And day and night let them read Scripture, so that their soul may be gladdened, so that the Holy Spirit and blessing may come, upon individuals, upon married couples, upon families, upon the whole nation, upon the whole world. You who are faithful people, settle down and read Scripture day and night.

There are texts, translations, interpretations, short ones and long ones, Glory to God. They exist. The Scriptures have been explained. Read them day and night. Do you know what Saint Chrysostom says? It is impossible for someone to be saved if he has no desire to read Scripture. Impossible, he says. You may say, His word is excessive. It is not excessive, because Christ said something even stronger,

something harsher. What did Christ say? Who were the most wretched sinners of the Old Testament? ‥ What did Christ say? Whoever has no desire to hear the Gospel, whoever does not receive the Gospel, will be punished more severely than the inhabitants of Sodom and Gomorrah. Do you hear? They were perverted in the body.

But the one who has no desire to see what God says is perverted in the spirit, in the soul. Christ said to the Apostles, I send you to preach in the cities. Wherever they do not receive the Gospel, know this, the punishment will be harsher than for Sodom and Gomorrah. It shall be more tolerable for the land of Sodom and Gomorrah on the day of judgment than for that city.

And Mary said to the Angel, How shall this be for me, since I do not know a man? How will it happen that I give birth to a Son, since I do not have, I do not know, a man, I have no union with a man, I do not come together with a man, and I am not going to come together with a man? The betrothed one was the Most Holy Theotokos, but there was no intention and no purpose of conjugal life. Since, then, I will not come together with a man, how will it happen that I give birth to a Son? The Most Holy Theotokos was rightly perplexed.

For it had never happened that a Virgin gave birth without the seed of a man. Barren women, like Elizabeth, elderly women, gave birth, as Sarah did, and others also. But never before had a virgin given birth. What did the angel say? “The Holy Spirit will come upon you, and the power of the Most High will overshadow you; therefore, the Holy One who is to be born will be called the Son of God. ” The Holy Spirit will come upon you, the power of the Most High will overshadow you,

and the Holy Spirit will work a miracle within you. The Holy Spirit, by His almighty power, will form Jesus from your pure blood. Therefore the Holy Child who will be born will be called the Son of God, and He will be the Son of God. Christ is twice the Son of God. Once in heaven, because He was begotten before all ages, outside time, from the essence of God the Father. But He is also the Son of God a second time as man,

because as man Christ is not the fruit of any man. He is the fruit of God, because God formed Him from the blood of the Virgin as man and brought Him into the world. And this is another paradox, prophesied in the second Psalm by David, a thousand years before Christ. In the second Psalm of David, God is shown speaking to the Messiah, Christ, as man. And what does He say to Him? You are My Son; today I have begotten You.

Messiah, Christ, God says to Christ, You are My own Son. You are not the son of any man, you are not the son of Joseph; you are My own Son. I, God, today, in time, by My almighty power, formed You from the pure blood of the Virgin and brought You into the world as man. So Christ is the Son of God twice, once as God in heaven, and once again as man here below on earth.

For Christ does not come from the seed of a man; He comes from the almighty power of God.

Are there any other books in the world with such paradoxical meanings? There are not. Those who do not read the Scriptures wrong themselves. And, I repeat, the explanations exist. And so that the Most Holy Theotokos might be assured of the miracle, the Angel mentions another miracle to her. A smaller one, of course, but still wondrous, great, astonishing. Behold, Elizabeth, your kinswoman. The Most Holy Theotokos was related to Elizabeth; Christ was related to the Forerunner.

Behold, Elizabeth, your kinswoman, she also has conceived a son. Another prophecy. When John was born, the Most Holy Theotokos remembered the Angel, who had told her that Elizabeth too would give birth to a little boy. And she must have said, Just as the Angel told me, so it happened. She has conceived a son in her old age, and behold, this is now the sixth month of pregnancy for this woman whom they called barren, barren, barren, the woman who does not bear children, and they mocked her. For with God no word shall be impossible. For with God, my brothers, nothing is impossible.

For man many things are impossible. Our science has advanced; we have even reached the planets with spacecraft. But everything science has achieved up to this day, all of it together, is not worth what it would be worth if science could make one living little leaf, one pine needle, one living cell. Science has not been able to make such a thing. It has not been able to make life. And even if it made one tiny living thing, even a flea,

that achievement would be worth more than all the achievements it has accomplished until now put together. It has not been able to do it. But look at what God made. Look, from nothing He created the universes, the earth. How great is the earth? All the species of plants, four hundred thousand different kinds of plants, four hundred thousand; three or four million different kinds of animals. Unbelievers are perplexed and say,

How is it possible for a Virgin to give birth? Behold, another great virgin gave birth. Who is this great virgin? The earth. She too gave birth without seed, without seeds, without sowing. Were there seeds in the earth from the beginning? There was nothing at all. And yet one morning she gave birth, she brought forth, four hundred thousand kinds of plants. Without seed, without seeds; no one sowed for the plants to sprout.

From the virgin earth God brought forth four hundred thousand kinds of plants. Three or four million species of animals. We leave the earth and go to the sun. What do the scientists, the astronomers, say? The sun is almost one and a half million times larger than the earth. One and a half million times. And how many suns are there in the universe? Billions upon billions, do the multiplication. They say there are billions of galaxies, and each galaxy,

on average, has one hundred billion suns. Multiply billions by billions. Others say billions by trillions. If you can grasp the number of the suns, these enormous spheres whirling through the vastness. And you know that most of the suns in the universe are larger than our own. Ours is considered a dwarf; the others are giants. Listen now. We said how large the earth is, and how large Canada alone is.

Imagine the whole earth. And the sun is almost one and a half million times larger than the earth. And there are other suns much larger still. Look, another sun in our own galaxy, called Antares, is, if you please, sixty-four million times larger than our own sun, which itself is almost one and a half million times larger than the earth. What did God make out of nothing? He did not merely make these immense stars; He set them on their courses, and at the same time they carry out many movements around various centers. And they do not collide.

Imagine if the stars collided, these enormous masses, each one, as they say, millions and billions and trillions of times, and even more, larger than the earth, and one fell upon another, upon us.

He made them out of nothing and governs them, and not a single star is derailed, while many trains on earth are derailed and many airplanes fall. And many accidents happen, many disasters. The greatest thing God made within the natural world is man. A hundred years ago, was any one of you here in Vancouver? Was anyone here? What were you, mathematically speaking, shall we say? A hundred years ago, what were you?

Say it mathematically. Well, what were you? Zero. I was zero, and you were zero. We were zeros. Now we are not zeros; we are units, conscious beings. Zero became one. In mathematics, does zero ever become one? However many zeros I add, they never become one. Zero plus zero plus zero plus zero equals zero.

God took the zeros and made them units, conscious beings. Have we thought about this, my brothers? The cares of life do not allow us to think about certain great things. Once, somewhere, I said, Today I will speak to you about the Resurrection of the Dead. I said, Do any of you know anyone who has been raised in our own time? Show me one person who was raised. They said, We do not know anyone. I know two or three who were raised, who truly died and were raised.

It may seem strange to you, in our own century, but they are specific persons. One of them died a second time. The other two are still alive. They truly died, not an apparent death, but truly, with medically certified death, and they were raised by miracles in our time. But I leave aside that Resurrection. Is there anyone among you who has been raised? I asked them. No, they said, and they looked at one another. No one has been raised, they said.

Well then, look, I know one. Their interest had reached its height. They were saying to themselves, What is he talking about now? I said, I am speaking literally. I am not speaking allegorically or metaphorically. I mean truly, I said, someone was raised. So I lift one man up. Stand up, I tell him. He stood up, and he was trembling. I say, Look, this man was raised.

They shout, But he was not dead. I say, He was worse than dead. He was nonexistent; a hundred years ago he did not exist. And millions and billions of years ago, no human being existed. From a dead man, at least there are some bones in the grave. From this man there was nothing at all, I said. He was worse than dead, I said. Nonexistent. And from nonexistence God raised him and made him a man.

For the God who made everything, and man as well, out of nothing, nothing is impossible. I have seen miracles with my own eyes. That is why I run about as a theologian and preach the word of God. Otherwise I would go and do some other work. So then, I have seen miracles with my own eyes. Our faith is truly living, my brothers. One feels sorrow for unbelievers, for shallow and prejudiced people, who are criminally indifferent to their salvation, who live on the earth like grazing animals, moved by nothing.

Have pity on them, even if they are swimming in the riches of this world. For with God no word shall be impossible. Nothing is impossible for a God who made a universe with a diameter of billions of light-years. What does Einstein say? How large is this universe, the material universe, the physical one? We leave aside the spiritual world, the world of the angels and archangels and bodiless spirits. To go from one outermost star of the universe to the other outermost star, if we were traveling at the speed of light, what does the speed of light mean?

To travel 300,000 kilometers in one second. By the time you say, “tick, tick, ” not 300 kilometers, but 300,000 kilometers. That is the speed of light. That is how a ray of light travels. By the time you say, “tick, tick,” the ray has traveled 300,000 kilometers. So if we were traveling at that speed, that fast, to go from one farthest star of the universe to the other farthest star, Einstein says we would need to travel for two billion years. Other scientists say twenty billion years,

and others say seventy-five billion years. Great are You, O Lord, and wondrous are Your works; great are You, O Lord, and great is the foolishness of unbelievers and atheists. “No word shall be impossible with God. ” Nothing is impossible for a God who made the universes and governs the universes. And Mary said, “Behold the handmaid of the Lord. ” The Most Holy Theotokos said, “See, I am a humble servant of the Lord. The most humble woman in the world was the Most Holy Theotokos, and by her humility she drew down the Son of God.

“See, I am a humble servant of the Lord. ” She bowed down and accepted the will of the Lord. And at that very moment, when the Most Holy Theotokos spoke, “I am the humble servant of the Lord; let it be as you have said,” she consented to the will of God. At that very moment the Incarnation took place. The timeless One entered into time; the bodiless One began to take a body; the uncreated One began to be formed within creation. God became man; the Lord became a servant.

And within the womb of the Holy Virgin, which was, as the Fathers say, the workshop of the union of the Two Natures, Christ was formed, and the God-Man, God and Man, was carried in the womb for nine months. Perfect God and perfect man. Why did God become man? Why did He take our poor human nature upon Himself? Why did He take a body and a soul? He took these two elements in order to heal them,

because sin had corrupted them. He took the soul in order to heal it; He took the body in order to heal it. And not simply to heal them, but to honor them, to fill them with grace, to sanctify them, to bring them into theosis, divinisation. Christ united human nature to His divine nature, humanity to divinity, in order to raise it up. As Athanasius the Great says, God became man so that we human beings might become gods. Little gods, gods by grace. There is the great God, our Lord Jesus Christ.

And there are also the little gods, the angels and human beings: millions, billions of little gods, creatures filled with grace, sanctified and deified, creatures who resemble God and are destined to be near God. Among all the lesser gods, brothers and sisters—angels and human beings—who is the greatest? It is the Most Holy Theotokos, higher than the heavens and purer than the radiant light of the sun, more honorable than the Cherubim and the Seraphim, beyond all compare. I will conclude this talk with another paradox.

Is it ever possible for one woman to be three things at the same time: the daughter of a man, and the bride, the wife of that same man, and the mother of that same man? Impossible. What cannot happen in the natural realm happened in the spiritual realm. The Most Holy Theotokos is the daughter of God, and the bride of God in a unique sense, because she did not give birth from the seed of a man,

but by the power of God; and she is the mother of God. Daughter of God, bride of God in a unique sense, unwedded bride, unwedded to a man, a bride wedded to God. And mother of God. God has many daughters: all saintly women are daughters of God. The Most Holy Theotokos is higher than all of them, higher than Sarah, Judith, Esther, Saint Paraskeva, Saint Syncletica, Saint Barbara, and Saint Catherine. And higher than all saintly women. She is the most chosen daughter, the one full of grace, blessed among women. “Hear, O daughter, and see, and incline your ear.

” She is bride in a unique sense. All faithful souls are brides of Christ, but the Most Holy Theotokos is so in another sense, in a way no other soul is. She is the bride of God, because she gave birth without the seed of a man, by the power of God. In a certain sense, in the conception and birth of Christ, God Himself took the role of the man, and she is also the mother of God. I remind you of Elizabeth’s paradoxical word. “Oh,” Elizabeth said when she saw the Most Holy Theotokos, “from where is this great honor to me,

that the mother of my Lord should come to me? ” An embryo inside the Virgin’s womb, Elizabeth called her Lord, her God. In no book of the world are there such paradoxes. They are in Scripture, because Scripture is God-inspired. They are in Scripture because Scripture contains the events of faith. The Most Holy Theotokos: daughter of God, the most chosen one; bride of God in a unique sense; mother of God. The Most Holy Theotokos, as one Father of the Church says, is “God after God. ” After the great God, God by nature,

comes the Most Holy Theotokos, holding the second place after the Holy Trinity. First is the Holy Trinity, the Father and the Son and the Holy Spirit, the Godhead. Then comes the Most Holy Theotokos; then come the other holy human beings and angels. The Orthodox people have special reverence for the Most Holy Theotokos. And we too are among the faithful who revere the Most Holy Theotokos and call upon her, and we should always call upon her in our prayers,

because she has the greatest presence near God. Great indeed is the supplication of the Mother in gaining the favor of the Master. In Greece, when they have exorcised the demon-possessed, at the time of the exorcisms, do you know what the demons would shout? They groaned, they cried out, they howled. “Ah,” the demons said, “we would have brought about the Third World War. We would have destroyed you. But this Mary does not let us, this Mary. Day and night she entreats her Son,

and she does not let us destroy you. Holy ascetics saw the Most Holy Theotokos, not clothed in many colors and in splendor, as the Psalm and the Church present her. They saw her dressed like a nun, clothed in black. They saw her kneeling before Christ, with her hands raised, praying and crying out, “My Son, my Son and my God, have pity on the world, have pity on the world. If the Third World War has not yet come, it is because the Most Holy Theotokos,

by her prayer, restrains the wrath of God, the righteous wrath of God. Let us honor our Most Holy Theotokos. Let no one blaspheme her. Let us honor her, my brothers, and let us entreat her, so that she in turn may entreat God, to give mercy to the world, and especially to our martyric nation, which above all honors the Most Holy Theotokos (God-bearer). Amen. All together: Through the prayers of our Holy Fathers, O Lord Jesus Christ our God, have mercy on us and save us.

Amen. We went a little longer tonight, because the feast is great and the reading was long. Tomorrow the homily will be shorter. Go in peace. Good night, and many blessed years to all who are celebrating their name day.

Σήμερα ακούσαμε αναγνώσματα από την Παλαιά Διαθήκη, σχετικά με τη νεορτή. Αύριο στους ιερούς ναούς θα διαβαστεί το Ευαγγέλιο του Ευαγγελισμού. Είναι πάρα πολύ σπουδαίο Ευαγγέλιο, έχει πολύ μεγάλα νοήματα και απόψε θα προσπαθήσω με κάθε δυνατή συντομία να εξηγήσω στην αγάπη σας το αυριανό Ευαγγελικό Ανάγνωσμα. Περιέχεται στο Ευαγγέλιο του Λουκά, στο πρώτο κεφάλαιο, στους στίχους 24 έως 38. Αυτό διαβάζω το Ιερό Κείμενο.

Τη χάρη που έχει το Ιερό Κείμενο δεν έχει καμία μετάφραση και καμία ερμηνεία, γι' αυτό θα προσέξετε το Ιερό Κείμενο, το Ευαγγέλιο είναι γραμμένο στην απλή γλώσσα της εποχής εκείνης και μέχρι σήμερα μπορούμε όταν προσέχουμε να καταλαβαίνουμε τα μισά ή και τα περισσότερα νοήματα από το κείμενο. Μετά ταύτας τας ημέρας συνέλαβεν Ελισάβετ η γινή του Ζαχαρίου και περιέκρυβεν εαυτήν μήνας πέντε. Λέγουσα ότι ούτο μη πεπί καινο κύριος εν ημέρες ενές επίδεν αφελήν τον ιδός μου ενανθρώπις. Εν δε το μηνύ το έκτο απεστάλλει ο άγγελος Γαβριήλ υπό του Θεού

εις πόλη της Γαλιλαίας ή όνομα Ναζαρέτ προς παρθένων με μνηστευμένην ανδρή ο όνομα Ιωσήφ, εξίκου Δαβίδ και το όνομα της Παρθένου Μαριάμ. Και εισερθών ο άγγελος προς αυτήν είπε χαίρε και χαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου, ευλογημένη σοι εν γυνεξίν, η δε, η δούσα, διεταράχθη επί το λόγο αυτού και διαλογίζοτο, ποταπόσιοι ο ασπασμός ούτως. Και είπεν ο Άγγελος αυτή, μη φοβού Μαριάμ, έβρες γαρχάριν παρά το Θεό και ειδού συλλείψει εν γαστρή και τέξι ιών και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν, ούτως έστε μέγας

και ιώση ψής του κληθήσετε και δώσει αυτό Κύριος ο Θεός των χρόνων Δαβίδ του πατρός αυτού και βασιλεύσει επί τον οίκον Ιακώβης τους αιώνας και της βασιλείας αυτού, ουκέστε τέλος. Είπε δε Μαριάμ προς τον άγγελο, πώς έστε μοι τούτο επί άνδρα ουγινόσκο και αποκριθής ο άγγελος είπεν αυτοί, Πνεύμα Άγιον, Επελεύσετε επισέ και δύναμης υψής του επισκιάστηση, Διόκια το γενόμενον Άγιον, Κληθήσετε Υώος Θεού Και ηδου Ελισάβετ η συγκινήσω και αυτή συγνηφία Υών εν γύρι αυτής και ούτως μην έκτωσε στην αυτή την καλωμένη στήρα Ότι ούκα δυνατήσει παρά το Θεό πάν ρήμα, είπε δε Μαριάμ, Ιδού

Ιδούλη Κυρίου, Γέννητόμη κατά το ρήμα σου και απίλθεν από αυτής ο άγγελος

Πρώτα το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της αυριανής μεγάλης ημέρας αναφέρεται στη σύλληψη του Ιωάννου του Προδρόμου μετά τον Ευαγγελισμό του Ζαχαρίου, μετά δηλαδή την προαγγελία στο Ζαχαρία, ότι η γυναίκα του, η Ελισάβετ, η Γερόντισσα, η Στήρα, θα συλλάβει και θα γινήσει ιών των Ιωάννην, συνέλαβε πραγματικώς η Ελισάβετ, η γυναίκα του Ζαχαρίου και περιέκριβεν ε αυτήν μήνας 5. επειδή ήταν γερόντισσα,

αισθανόταν ντροπή που κατέστη έγκυος στη γεροντική της ηλικία και από εντροπή επί πέντε μήνες προσπαθούσε να κρύψει την εγκυμοσύνη της. Και όταν πλέον ήταν φανερό ότι το έγκυος έλεγε έτσι έκανε ο Κύριος αυτό το καλό μου έκαμε στη γεροντική μου ηλικία που θέλησε να αφαιρέσει το όνειδο στην τροπή μου από τους ανθρώπους που κατέκριναν τότε οι άνθρωποι τα ζεύγη που δεν είχαν παιδιά, η ατυκνία θεωρείτο εν τροπή. Τον έκτο μήνα, μετά τη σύλληψη του Ιουάλου του Προδρόμου,

απεστάλλει ο άγγελος Γαβριήλ υπό του Θεού, στην πόλη της Γαλιλαίας, την Ναζαρέτ. Ο Γαβριήλ δεν είναι απλός άγγελος, είναι πρωτοστάτης άγγελος, άγγελον πρωτοστάτης, άγγελος πρωτοστάτης, ουρανώθεν επέμφθη η πίντη Θεοτόκου το χαίρε. ακούμε στον Ακάθιστο ύπνο, είναι άγγελος τα πρώτα φέρων μεταξύ των αγγέλων του Θεού, είναι αρχάγγελος που παρίσταται ενώπιον του Θεού, πολύ μεγάλος άγγελος, αυτός ο αρχάγγελος κατέπτει των ουρανίων αψίδων,

κατέβει και από τα ουράνια ύψη, εδώ πάνω στη γη, κατέβει στην πόλη της Γαλιλαίας Ναζαρέτ. Η Ναζαρέτ ήταν μια πόλη με κακή φήμη. Εν θυμίστε τι είπε ο Ναθαναήλ όταν άκουσε ότι ο Μεσσίας προέρχεται από τη Ναζαρέτ. Δίνα τέτοι αγαθόν εκ Ναζαρέτ είναι, Μπορεί να προέλθει κανένα καλό από τη Ναζαρέτ, Θεωρεί το η Ναζαρέτ μια κακορίζικη πόλη, Ένα κακορίζικο χωριό, Και όμως από τη Ναζαρέτ προήλθε η Παναγία, Και από την οποία προήλθε ο Χριστός, Ο Ιησούς, ο Ναζωραίος, Ο Αρχηγός

της Πιστεώς μας. Δεν ξέρετε και από το χειρότερο τόπο ο Θεός μπορεί να βγάλει ένα μεγάλο πρόσωπο, δεν ξέρουμε τα μυστήρια του Θεού Ο Γαβριήλ, ο Αρχάγγελος ήλθε προς Παρθένων με μνηστευμένη ναντρή, ο όνομα Ιωσήφ Η Παρθένος σημαίνει εδώ κόρη, η κόρη ήταν μνηστευμένη με άντρα που ονομαζόταν Ιωσήφ λέγει ο Λουκάς Η Παναγία όπως θα δούμε πιο κάτω δεν είχε την πρόθεση να έρθει σε σαρκική συνάφεια με τον Ιωσήφ Αλλά τότε θα πείτε, γιατί ήταν μνηστευμένοι

Ήταν της προνίας του Θεού να μνηστευθεί η Παρθένος τον Ιωσήφ Διότι εάν δεν ήταν μνηστευμένοι με άντρα Όταν θα γεννούσε το Χριστό, θα εσηκοφαντεί το ως αμαρτωλή γυναίκα Ενώ τώρα ο κόσμος ενόμιζε ότι ο Ιησούς είναι τέκλον του Ιωσήφ

Ο Ιωσήφ, αλλά και η Παρθένος, όπως λέγον οι πατέρες, καταγόταν από την οικογένεια του Δαβίδου, τη φιλή του Νίκου, την πατριά του Δαβίδου Το όνομα της Παρθένου είναι Μαριάμ ή έτσι απλούστερα στα ελληνικά Μαρία. Τι σημαίνει Μαρία? Οι περισσότερες χριστιανές γυναίκες φέρουν το όνομα Μαρία, το όνομα της Παναγίας, έτσι δεν είναι Λοιπόν, ξέρω να άραγε οι Μαρίες τουλάχιστον, τι σημαίνει το όνομά τους Οι άνθρωποι στην εποχή μας ξέρουν πολλά πάρα πολλά πράγματα Αλλά στα θρησκευτικά ζητήματα που είναι τα σπουδαιότερα έχουν άγνοια, σκοτάδια Εδώ

ασφαλώς τα έχουμε και μερικές Μαρίες απόψε, Να ρωτήσουμε καμία τι σημαίνει το όνομά της, Θα αντρέπονται να πούνε, Ποια ξέρει να πει τι σημαίνει το όνομά της, Είναι καμία, Λοιπόν είναι εβραϊκό όνομα, Το Μαρία, Μαριά, Μαρία είναι εβραϊκό όνομα και σημαίνει Αρχόντισσα, Δέσποινα, Κυρία, και άξιζε να έχει η Μητέρα του Χριστου αυτό το όνομα, διότι αυτή είναι πνευματική Αρχόντισσα, Δέσποινα και Κυρία, Πνευματική, Βασίλισσα των Χριστιανών είναι. Ο

Άγγελος, όταν μπήκε στο σπίτι της Παναγίας, στο πτωχό της σπίτι, της απίφθαινε τον σύντομο τούτο και γεμάτο σημασία και ποιητικό μεγαλείο χαιρετισμό Χαίρε και χαριτωμένη, Ο Κύριος πέτασσού, Ευλογημένη Σήεν γυναιξή, Δεν είναι λόγια ανθρώπων, Είναι λόγια Αγγέλου, Ή μάλλον, Είναι λόγια του Θεού, Διαμέσο το Αγγέλου, Ουράνια λόγια. Μέσα στη Γραφή βλέπετε έχουμε και λόγος Αγγέλων και λόγος απευθείας του Θεού, πως μιλάει ο Ουρανός, λίγα λόγια αλλά

πανέμορφα λόγια Χαίρε και χαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου, ευλογημένη σοι εν γυνεξή, αιώνια λόγια Τόσο όμορφα, όσο όμορφη είναι η Άνοιξη Η πρώτη λέξη είναι χαρακτηριστική Χαίρε, τι σημαίνει χαίρε Να έχεις χαρά

Είναι θα μπορούσαμε να πούμε αυτή η λέξη στο χαίρε Η λέξη με την οποία αρχίζει η ιστορία του Χριστιανισμού Η ιστορία του Χριστιανισμού αρχίζει από τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιο, σήμερα είναι η αρχή της σωτηρίας μας Γιατί σήμερα, σαν σήμερα την ημέρα του Ευαγγελισμού έγινε η Θεία Ενανθρώπησης, ο Θεός έγινε άνθρωπος Και άρχισε ο Ευαγγελισμός με τη λέξη χαίρε που σημαίνει χαρά Όλος ο κόσμος τη χαρά επιδιώκει Ευτυχία ίσον, Χαρά Και ο Θεός έφτιαξε τον άνθρωπο για να μετέχει στη χαρά του

Και ο πρώτος άνθρωπος ή μάλλον το πρώτο ανθρώπινο ζεύγος Απήλαβε τη χαρά του Θεού μέσα στον Παράδεισο του Θεού Αλλά παρήκωσε ο άνθρωπος το Θεό Αντάρτες είμαστε Μην νομίζουμε ότι εμείς είμαστε καλύτερα από το Ραδάμ για την Εύα Παρήκωσαν οι άνθρωποι εκείνοι, ο πρώτος πατέρας μας και η πρώτη μάνα μας Το Θεό παρέβησαν την εντολή Του Και από τη στιγμή της παραβάσεως Η χαρά που απολάμβαναν μέσα στον παράδεισο του Θεού Απέπτει, πέταξε και έφυγε, φυγαδεύτηκε και τη θέση της χαράς κατέλαβε η λύπη, η θλίψη,

εν λείπες τέξι τέκνα σου, είπε ο Θεός την Εύα, η πρώτη μάνα μας άκουσε λόγων θλίψεως, με λύπη θα γεννάς τα παιδιά σου, με ισχυρούς πόνους, με οδύνες θα γεννάς τα παιδιά σου, Με λύπες γεννούν οι μάνες τα παιδιά και λυπημένα έρχονται τα παιδιά στον κόσμο Κλαίνε τα παιδάκια όταν έρχονται στον κόσμο και κλαίνε οι άνθρωποι όταν οι συνάνθρωποι φεύγουν από τον κόσμο Με κλάμα αρχίζει η ζωή και με κλάμα τελειώνει Μετά την πτώση η καρδιά του ανθρώπου δεν

αισθανόταν τη χαρά του Θεού Παρετήρησαν, αδελφοί μου, ότι σε όλα τα αρχαία αγάλματα είναι ζωγραφισμένη η μελαγχολία Όλα τα τέκνα του Αδάμ και της Εύας είναι μελάγχολα Θρυνούν, όπως λέγει Ελλασάγιος Επίσκοπος της πατρίδος μας Οι άνθρωποι μέσα τους έχουν ένα φέρετρο και μέσα στο φέρετρο υπάρχει ένας νεκρός. Ποιος είναι ο νεκρός? Ο εαυτός μας. Και κλαίμε και θρηνούμε τον νεκρό εαυτό μας.

Άλλο Θεός είναι πολύ έσφαχος. Στοργικός πατέρας είναι. Εμείς είμαστε σκληροί άνθρωποι, δεν είναι έτσι ο Θεός. και ο πιο ευαίσθητος άνθρωπος έχει σκληρότητα στην ψυχή του. Ο Θεός είναι αγάπη και έλεος, είναι τόσο μεγάλη η αγάπη του Θεού που είναι μυστήριο, δεν μπορούμε να την καταλάβουμε, δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως ο Θεός αγαπάει τόσο πολύ πλάσματα που είναι ανάξια της αγάπης Του, αχάριστα, ασεβή, βλάσφημα. Ο

Θεός λυπήθηκε το ανθρώπινο γένος και έστειλε τον Αρχάγγελο στη γη για να μεταδώσει μήνυμα χαράς, χαίρε Η πρώτη Εύα άκουσε λόγο λείπεις, εν λείπες θα γεννάς τα παιδιά σου, με λείπες θα γεννάς τα παιδιά σου Η Δεύτερη Εύα, η Ανώτερη Εύα, η Αγνή Εύα, η Παναγία μας ακούει αντίθετο λόγο, λόγο χαράς Χαίρε, χαίρε και εχαριτωμένη Αυτό το χαίρε πήρε ο ποιητής και το επανέλαβε πολλές φορές, 144 φορές όσες είναι οι χιλιάδες των εκλεκτών της Αποκαλύψεως και έκαμε το

θαυμάσιο αυτοποίημα, τον ακάθιστο ύμνο που είναι γεμάτος από κάλλος, από θέλγυτρο, τόσο όμορφος όση όμορφη είναι η Άνιξη.

Ο Χριστός έφερε στον κόσμο τη χαρά και είναι ο αίτιος της χαράς. Αλλά θα πείτε, Μετά Χριστών, Έχουν οι άνθρωποι χαρά, Έχουν χαρά όσοι πιστεύουν στον Χριστό και εγκολπώνονται το Χριστό Αυτοί έχουν χαρά γιατί έχουν χάρη, Όπου είναι χάρης εκεί είναι και χαρά, Ένα μυστήριο δε πράγμα συμβαίνει, Εκεί που είναι η πίστη στον Χριστό και η χάρη στον Χριστού υπάρχει χαρά ακόμη και στις θλίψεις Περίεργα πράγματα λέει η Γραφή, παράδοξα πράγματα λέει η Γραφή Έπιασαν οι αρχιερείς των Ιουδαίων και ξυλοκόπησαν έδυραν αγρίως τους Αποστόλους Και οι Απόστολοι βγήκαν δαρμένοι από το συνέδριο των Ιουδαίων και χοροπηδούσαν

από τη χαρά τους Διότι αξιώθηκαν λέει να αδαρούν για το όνομα του Χριστού Τι λέει ο Παύλος, άλλος παράδοξος λόγος Χαίρο εν της παθήμασή μου, χαίρο για τα παθήματά μου, τα παθήματά μου, οι δοκιμασίες μου, η διογμή μου, η καθημερινή κίνδυνη θανάτου Για μένα είναι υπόθεση χαράς λέει ο Παύλος Ψάξτε όλα τα αρχαία βιβλία Αν βρείτε μια τέτοια ιδέα που ουθενά σε κανένα βιβλίο του κόσμου Αν γράφει καλά συγγραφέας της αρχαιότητας, χαίρο για τις δοκιμασίες μου, για τις θλίψεις μου Έχει άλλη γλώσσα η Αγία Γραφή, γιατί είναι άλλου είδους η χριστιανική ζωή

Όπως λένε οι ασκητικοί πατέρες, ο άνθρωπος έχει μια χαρμολύπη, ο πιστός άνθρωπος Δηλαδή και όταν έχει θλίψεις, μαζί με τη λύπη έχει και χαρά στο βάθος του έχει μια μυστική άρρητη χαρά, μια γλυκύτητα αισθάνεται. Ιδίως όταν υφίσταται θλίψεις για το Χριστό, δεν υπάρχει λέει ο Άγιος Χρυσόστομος, ο μεγαλύτερος πατέρας της Εκκλησίας, γλυκύτερο πράγμα από το να πάσχει κανείς για το Χριστό, ίσασιν οι μεμοιημένοι. Το ξέρουν, το καταλαβαίνουν αυτοί οι οποίοι είναι μεμειημένοι σε αυτή τη ζωή Αυτοί που εκπείρας γνωρίζουν το πράγμα που υφίστανται παθήματα για τον Χριστό Και αισθάνονται αυτή την εσωτερική

άρρητη γλυκύτητα Οι άνθρωποι που δεν έχουν σχέση με τον Χριστό δεν έχουν χαρά, έχουν χαρές Τι θα πει αυτό, Έχουν χαρές δεν έχουν χαρά, Έχουν διασκεδάσεις, Γλέντο κομπάνε μέρα νύχτα, Έχουν τέτοιες χαρές, Αλλά δεν έχουν χαρά, Αληθινή χαρά, Πηγαία χαρά, Βαθιά χαρά, Η χαρά τους είναι προς ποιητή, Το γέλι τους είναι προς ποιητό, Γιατί οι άνθρωποι σήμερα πέφτουν με τα μούτρα στις διασκεδάσεις, Ακριβώς διότι δεν έχουν χαρά

Δοκιμάζουν και τα πιο αψιά ποτά Μήπως βρουν χαρά Δοκιμάζουν και το θάνατο Που περιέχεται στα ναρκωτικά Μήπως βρουν εκεί χαρά και ευτυχία Δεν βρίσκον Και είπε ο Χριστός Ούκεν το περισσεύειν την η ζωή αυτού Εκ των υπαρχών των αυτού εστί η ζωή, η χαρούμενη, η ευτυχισμένη ζωή του ανθρώπου. Δεν εξαρτάται από την αυθονία των υλικών αγαθών. Μπορεί να έχεις όλο το κόσμο τα πλούτη και μπορεί να απολαμβάνεις τα πλούτη με όλες τις τέρψεις της ζωής. Χαρά δεν έχεις ή αν δεν έχεις Χριστό μέσα σου. Η καρδιά μακριά από το Χριστό είναι σαν το ψάρι έξω από το νερό, Σπαρταράι

Τι έλεγε ο Άγιος Αυγουστίνος, ο μεγαλύτερος φιλόσοφος πατήρ της Εκκλησίας που δοκίμασε έξω από το χριστιανισμό όλες τις αιρέσεις, τις φιλοσοφίες, όλα τα συστήματα της εποχής και τις αμαρτίες και δεν είδε χαρά μέχρις ό,τι έγειρε χριστιανός Τι έλεγε ο Άγιος Αυγουστίνος, Ανήσυχη, Ο Θεέ είναι η καρδιά μου, Εωσότου αναπαυθεί σε σένα Εκείνος που έφτιαξε την καρδιά, γιατί δεν τη φτιάξαμε εμείς, Την έφτιαξε έτσι να χαίρεται και να αναπάβεται μόνον άμα έχει σχέση με το Θεό, άμα έχει μέσα της το Θεό.

Μεγάλοι, πλούσιοι, ηθοποιοί που έκαναν τον κόσμο γελοτοποιοί να γελούν, αυτοκτώνησαν και άφησαν ένα σημείο ματάκι. Δεν χαρήκαμε αληθινά στη ζωή μας ούτε μια ώρα. Έτσι. Απλά πράγματα, αδελφοί μου. Ένας που δεν έχει αιώνια προοπτική, Που πιστεύει ότι η ζωή τελειώνει με το φτιάρι των νεκροθάφτων Γιατί να χαίρεται, λυπημένος θα είναι Ένας που έχει αιώνια προοπτική, Ότι η ζωή δεν τελειώνει με το φτιάρι των νεκροθάφτων Αλλά εκτείνεται στην απέραντη αιωνιότητα Και οι θλίψεις αυτής της ζωής εξαργυρώνονται με χαρά και με εφροσύνη και με δόξα περίγραπτης τους απεράντους

αιώνας και ερευνάει τα τεκμήρια της πίστεως και βλέπω ότι οι πίστεες μας έχουν θαύματα, επιχειρήματα, δεν είναι ψεύτικοι. Αυτός πώς να μην έχει χαρά. Έπιαναν τους μάρτυρες οι Δήμοι, τους έκοβαν με λιδόν κομματάκι κομματάκι, τους έκδερναν, τους έψυναν και αυτοί αντιμετώπιζαν τα μαρτύρια σαν να μην ήταν βασανιστήρια στο σώμα τους αλλά σαν να γίνονταν στη σκιά του σώματος. Πώς τα αντιμετώπιζαν έτσι? Φυσικώς δεν εξηγείται αυτό. Ας έρθει τώρα οποιοςδήποτε ψευτοιδεολόγος του κόσμου τούτο να τον βάλουμε κάτι και να τον κόβουμε κομματάκι-κομματάκι.

Αρνείτε χίλιες ιδεολογίες Εκατομμύρια μάρτινες δεν αρνήθηκαν Με χαρά αντιμετώπιζαν τα μαρτύρια Τον Άγιο Λαυρέντιο τον Αρχιδιάκολο Τον έπιασαν και σε τι μαρτύριο τον υπέβαλαν Τον έψηναν στη σχάρα όπως ψήνομαι το ψάρι Και ο Δήμιος του είπε σε μια στιγμή Έχω λέει δικαίωμα Ή αν ζητήσεις μια χάρη να σου την κάνω Είχε τέτοιο δικαίωμα ο Δήμιος Τι χάριζε, τι συλλομβίζεται ο Άγιος Λαυρέντιος Για πες μου λέει, τι χάρι να σου κάνω Το κοίταξε ο Άγιος Λαυρέντιος Μηδιών και του λέγει Από τη μια πλευρά έχω ψηθεί καλά Να μου κάλεις τη χάρη να με γυρίσεις και από την άλλη πλευρά Πώς αντιμετώπιζαν τα φρικτά μαρτύρια Γιατί

είχαν πίστη, γιατί είχαν χάρη την υπερδύναμη του Ουρανού Γιατί είχαν Θεό μέσα τους Λέει κάποιος μεγάλος άθεος Καλά λέει ας πούμε ότι εμείς κάναμε κριτική στο Ευαγγέλιο, το κοσκινήσαμε και το διαλύσαμε το Ευαγγέλιο Τι θα γίνει όμως με τους Αγίους και τους Μάρτυρας Πώς εξηγείται το γεγονός ότι η Χριστιανική Θρησκεία δημιούργησε εκατομμύρια Αγίους και Μάρτυρες και Μεγαλομάρτυρες Πώς άνθαιξαν οι Μάρτυρες στα Μαρτύρια που τα τρέμει κανείς και στο λογισμό του Πως έβλεπαν τα μαρτύρια, μάλλον σαν χαρά παρά σαν θλίψη Αυτά δεν εξηγούνται φυσικός και ανθρωπίνος, αυτά εξηγούνται μόνο υπερφυσικός Όταν έρθει χάρης όλα είναι δυνατά Χαίρε και χαριτωμένη, η Παναγία είναι η

και χαριτωμένη Γεμάτη από τη χάρη του Θεού, γεμάτη από τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος Ο ουρανός πλέκει το εγκόμιο της Παναγίας, Οι Προτεστάντες, οι Χιλιαστέ μιλάνε για την Παναγία σαν να μην είναι κανένα σπουδαίο πρόσωπο Αλλιώς μιλάει ο ουρανός και χαριτωμένη την ονομάζει και στη συντέχεια Ευλογημένη εν γυναίξει, είναι ευραϊσμός τι σημαίνει αυτό, η πιο ευλογημένη από όλες τις γυναίκες του κόσμου Η κορυφαία στο βασίλειο των γυναικών,

Κολακεύτηκε η Παναγεία από τα λόγια του Αρχαγγέλου, Είπε πω, πω τη σπουδαία που είμαι, Αχ μερικές γυναίκες πόσο κολακεύονται,

Να προσέχομαι όλοι αδελφοί μου, Η κολακεία είναι φοβού λέει τους κόλακας μάλλον παρά τους κόρακας, Να φοβούμαστε τους κόλακες περισσότερο από τους κόρακες Λοιπόν, όταν επαινούμεθα να μην χαιρόμαστε, να μην ευχαριστούμεθα, να στενοχωρούμαστε Γιατί είμαστε αμαρτωλοί άνθρωποι Ο άνθρωπος που έχει συνείδηση και συνέστηση της καταστασεώς του Όταν ακούει επένως, στελοχωρείται από μέσα του Και λέει, για δες οι άνθρωποι τι καλή ιδέα που έχουν για μένα Πού να ήξελαν ποιος είμαι, Έτσι είναι οι πνευματικοί άνθρωποι, Η παραγία που ήταν το πνευματικότερο πρόσωπο, Ταράχτηκε, Δεν ευχαριστήθηκε,

Δεν είπε εγώ είμαι η ανώτρια από όλες τις γυναίκες του κόσμου, Όχι, Ταράχτηκε λέει, Ακούοντας τον επενετικό λόγο του Αγγέλο, Το εγκόμιο του Αγγέλο, Και διαλεγίζεται ο ποταπός ή ο ασπασμός σου του σκεφτόταν, Από πού προέρχεται αυτός ο χαιρετισμός, Τι σημασία έχει αυτός ο χαιρετισμός, Τι πράγμα παράδοξου είναι αυτό που ακούω Μερικοί και περισσότερο μερικές βλέπουν οράματα, Δεν ξέρω εδώ στο Βαλκούβερα αν υπάρχει αυτή η νόσος Στην Ελλάδα υπάρχουν οι λεγόμενες φωτισμένες, Μέρα νύχτα μιλάνε με τον Χριστό, Με την Παναγία, Με τους Αγγέλους, Με τον Αηδημήτρη Λοιπόν, μπορεί να δουν σε μια ώρα πόσα οράματα δεν είδε ο Ισαΐας όλη τη ζωή

του Και αρέσκονται να λένε, ξέρεις εγώ, Δία λέγει λέει ο κυρά μου, ξέρεις εγώ είδα το Χριστόπρο λίγο Και την Παναγία, και είδα και Αγγέλος, και είδα και τον Αηδημήτρη Και τα λένε με μεγάλη ευχαρίστηση σαν να σου λένε, ξέρεις εγώ είμαι άγιο πρόσωπο Άμα βλέπετε πρόσωπο που με ευχαρίστηση μιλάει για οράματα και αυτά που είδε, Λοιπόν να ξέρετε ότι τελεί κάτω από την πλάνη του σατανά. Έχον δε αυτές οι πλάνες πολύ σήμερα διαδοθεί στον κόσμο. Πρόσωπο που είναι πνευματικό, ταπεινό και αν δει κάποιο σημείο, όχι από τον σατανά που βλέπουν αυτοί, από το Θεό. Δεν λέει τίποτε, δυσκολεύεται να πει και σε έμπιστα πρόσωπα Και

πρέπει να υπάρξει κάποιος σοβαρός λόγος για να πει κάτι από αυτό που είδε Ο Παύλος είχε δει, είχε λάβει αναρρίθμητες αποκαλύψεις Και δεν έλεγε τίποτε Μίλησε για μια αποκάλυψη 14 χρόνια κατόπιν Όταν τον ανάγκασαν οι ψευδάδελφοι Τον κατηγορούσαν ότι δεν είναι αληθινός Απόστολος, τότε μίλησε για τον εαυτό του και είπε ότι πρωτεκατεσσάρων ετών ήρθε η δύναμης του Θεού με ήρπασε, μανέβασε μέχρι τρίτου ουρανού και μπήκα στο παράδεισο Δεκατέσσερα χρόνια το κρατούσε μυστικό Ο

Άγγελος καθησύχασε την Παναγία Μη φοβού Μαριάμ Να μη φοβείσαι Μαριάμ αντιθέτως να χέρεις Διότι έβρες χάριν παρα το Θεό, Βρήκες χάρη από το Θεό, Σε ευνοεί ο Θεός, Σου δείχνει εξαιρετική εύνοια ο Θεός, Εξαιρετική αγάπη σου δείχνει ο Θεός και ειδού, και να, θα συμβεί μεγάλο παράδοξο σε σένα, θα συμβεί μεγάλο θαύμα σε σένα, θα συλλάβεις την κοιλία σου και θα γεννήσεις ιών καθορίζει το φίλο του παιδιού ότι θα είναι αγόρι, ώστε όταν θα γίνει να θυμηθεί η Παναγία Κελαπή βγήκε η προφητεία του Αγγέλου, πράγματι ήταν Άγγελος Θεού, αγόρι μου είπε θα γεννήσω, να, αγόρι γέννησα Να, θα

συλλάβεις την κοιλία σου και θα γεννήσεις ιών και θα ονομάσεις το όνομά του Ιησούν Ιησούς είναι το όνομα του αρχηγού της πιστεώς μας Το έδωκε ο άγγελος εκ των προτέρων και στην Παλαιά Διαθήκη προφετεύεται το όνομα αυτό Και το έλαβε ο Χριστός τη λογδώ ημέρα, την ημέρα της περιτομής Ευραϊκό όνομα είναι κι αυτό Τι σημαίνει Ιησούς Ο Ιεχωβά σώζει, η Εχωβά είναι το όνομα του Θεού στα εβραϊκά, εμείς δεν είμαστε Εβραίοι, να μιλάμε εβραϊκά, είμαστε Έλληνες και το λέμε ελληνικά Κύριος ή Θεός, η Ιησούς λοιπόν σημαίνει ο Ιεχωβά σώζει στα ελληνικά, ο Κύριος σώζει, ο Θεός σώζει Και όπως λέει αλλού άλλο Ευαγγέλιο του Ματθαίου, ο Χριστός ονομάστηκε Ιησούς διότι Αυτός σώζει το λαό Του από τις αμαρτίες Τους Ο

Ιησούς δηλαδή αυτός είναι ο Ιεχωβά, αυτός είναι ο Κύριος, ο Θεός, όλη η Θεία Ουσία Και αυτός σώζει το λαό Του από τις αμαρτίες Τους Πού είναι οι χιλιαστές που λένε ότι ο Χριστός δεν είναι Ιεχωβά, δεν είναι Κύριος, δεν είναι Θεός Είναι ό,τι ήλει και ο Πατέρας του. Μία ουσία μαζί με τον Πατέρα, μία Θεό της. Ούτως έστε μέγας και Υιός υψής του κληθήσετε. Ο Υιός που θα γεννήσεις θα είναι μέγας. Είναι μέγας ως Θεός, αλλά θα είναι μέγας και ως άνθρωπος. Τι είστε ως μέγας, ως ο Θεός ημώνου. αλλά και της άνθρωπος μέγας, όπως ο άνθρωπος

με αλφα κεφαλαίο, ο Υιός της Παρθένο, ο μεγαλύτερος ευεργέτης που πέρασε από τον πλανήτη μας, ο Χριστός δεν είναι, μιλάμε για μεγάλους μεγάλους, μεγάλοι είναι αυτοί που έκαναν μεγάλες ευεργησίες, την πιο μεγάλη ευεργησία ο Χριστός έκανε, σκόρπισε τις ευλογίες τους σε όλο τον κόσμο Και θα αναγνωριστεί Υιός του Υψίστο, Εκούτε τι λέει, Ο Χριστός θα αναγνωριστεί Υιός Υψίστο, Είναι Υιός του Υψίστο, Με άλλα λόγια είναι Υιός του Θεού Και αφού είναι Υιός του Θεού τι είναι, Ότι είναι και ο Πατέρας Του, Λέγαμε χθες, Το πρόβατο γεννάει πρόβατο, Το κατσίκι γεννάει κατσίκι, Το ελάφι γεννάει ελάφι, Ο άνθρωπος γεννάει Άνθρωπο και ο

Θεός γεννάει Θεό, ή να το πούμε αλλιώς, ο ύψιστος γεννάει ύψιστο, τον ονομάζει ύψιστο αλλού, το Ευαγγέλιο. Ο Πατέρας στον Προδρόμο τι είπε για τον Χριστό, ότι είναι ανατολή εξύψως, τι θα πει ανατολή εξύψως, παράξενος λόγος είναι, Από που ανατέλει ο Ήλιος, Από το ύψος ή χαμηλά από τον ορίζοντα, Χαμηλά από τον ορίζοντα Ο Χριστός είναι Ήλιος που ανέτηλε εξ ύψους από το ζελίθ, Όχι χαμηλά από τον ορίζοντα, Γιατί είναι ύψιστος, Είναι Θεός όπως ο Πατέρας του Υιός υψίστου πληθήσετε, Θα αναγνωριστεί Υιός του υψίστου και δώσει αυτό Κύριος ο Θεός των θρόνων Δαβίδ, του Πατρός αυτού Από το ένα μέρος τον ονομάζει Υιόν υψίστου,

Θεών, από το άλλο τον παρουσιάζει σαν άνθρωπο που λέει ο Πατέρας του, ο Θεός, ο Κύριος ο Θεός, ο Θεός πατέρας θα του δώσει το θρόνο του Δαβίδ, του Πατρός του Έχει δύο πατέρες ο Χριστός, έχει πατέρα το Δαβίδ, πρόγονο δηλαδή το Δαβίδ και έχει και πατέρα τον Υψιστο, είναι Υιός Υψίστου και Υιός Δαβίδ Τι παράξενα πράγματα, δεν υπάρχουν σ' άλλα βιλία του κόσμου με τέτοια παράξενα Ο Χριστός σύμφωνα με αυτά τα λόγια είναι Υιός Υψίστου αλλά και Υιός Δαβίδ Ο Θεός λέει θα του δώσει τον θρόνο του Δαβίδ, του πατέρα του Υιός υψής του είναι σαν Θεός και Υιός Δαβίδ είναι σαν άνθρωπος Οι χιλιαστές τον παίρνουν μόνο σαν άνθρωπο Δεν βλέπουν τα χωρία, δεν θέλουν να δουν, έχουν τυφλοπάνη Χριστός δεν είναι μόνο Υιός Δαβίδ, απόγονος του Δαβίδ,

άνθρωπος Είναι και Υιός υψής του Θεός, Θεός και άνθρωπος Με μια λέξη, πέστε το, Εάνθρωπος

Και βασιλεύσει επί τον οίκον Ιακώβης τους αιώνας και της βασιλείας αυτού και έστει τέλος Ο Ιησούς θα βασιλεύει στον οίκον του Ιακώβου, στον οίκον του Ισραήλ, στον παλαιό Ισραήλ και στον νέο Ισραήλ στην Εκκλησία των Πιστών, θα βασιλεύει λέγει, γιατί η Εκκλησία είναι η Βασιλεία του Χριστού, πόσο θα βασιλεύει, άλλο παράδοξο πράγμα, άκουσε η Παναγία, θα βασιλεύει εις τους αιώνας και της Βασιλείας αυτού δεν θα υπάρχει τέλος. Το αισθάνεστε, αδελφοί μου, αυτό πόσο παράδοξο είναι Παρουσιάστηκε ένα πρόσωπο και είπε στην Παρθένο Μαρία Θα γεννήσεις παιδί που δεν θα βασιλεύει όπως οι άλλοι βασιλιάδες μερικά χρόνια ή μερικές

δεκαετίες Θα βασιλεύεις τους αιώνας και της βασιλείας αυτού δεν θα υπάρχει τέλος Τόσο παράδοξο λόγο άκωσε η Παναγία και τον πίστευσε Σύμφωνα με αυτό το χωρίο ο Χριστός βασιλεύει στους αιώνας και δεν υπάρχει τέλος της βασιλείας του Υπάρχουν και άλλα χωρία που λένε ότι η βασιλεία του Χριστού είναι αιώνια Αλλά υπάρχει και ένα χωρίο που λέει το αντίθετο Για προσέξτε τώρα θα ρωτήσω, μάθημα κάναμε εδώ Όλοι είμαστε μαθητές, συμμαθητές, εγώ είμαι συμμαθετής σας και διδάσκαλος είναι ο Χριστός Στο 15ο κεφάλαιο της πρώτης προς Κοριθίους Επιστολής, ο Παύλος λέγει ότι στο τέλος, στη Δευτέρα Παρουσία Ο Χριστός θα παραδώσει τη Βασιλεία στο Θεό και θα

πάψει να βασιλεύει Εκεί μας λέει τέλος στη Βασιλεία του Χριστού Εδώ λέει θα βασιλεύει στους αιώνας και της Βασιλείας αυτού δεν υπάρχει τέλος Το λέει και στο σύμβολο της πίστεως Ούτης βασιλείας, ουγιαστή τέλος Τι γίνεται τώρα Το ένα χωρίο λέει Τη Δευτέρα Παρουσία έχουμε το τέλος της Βασιλείας του Χριστού Το άλλο χωρίο λέει Ο Χριστός θα βασιλεύει στους εόλας Και δεν υπάρχει τέλος της Βασιλείας του Αντίθετα τα δύο χωρία Αντιφάσκει η Αγία Γραφή Όχι Καμία πραγματική αντίφαση δεν έχει η Αγία Γραφή Πώς συμβιβάζονται αυτές οι δύο αντίθετες έννοιες Ο Χριστός έχει βασιλεία που τελειώνει, λέει το ένα χωρίο Ο Χριστός έχει βασιλεία που

δεν τελειώνει, λέγει το άλλο χωρίο Για λέγετε εσείς πώς θα τα συμβιβάσουμε αυτά τα δύο πράγματα Η βασιλεία του είναι τέλος της γης Όχι Τέλος του Ιώνας αυτού Όχι Ή αν δεν το βρείτε θα σας κρατήσω μέχρι το πρωί για τιμωρία Θα διαλύσετε τις καρέγκλες, θα μην κυνηγήσετε Για να προσέξτε Ο Χριστός έχει βασιλεία που την έλαβε σαν Μεσσίας Εγώ δέκατες τάθιν βασιλεύς, λέει στο δεύτερο ψαλμό ο Μεσσίας, ο Χριστός Εγώ λέει έγινα βασιλιάς, πήρα βασιλεία από τον Θεό Πατέρα για να εκτελέσω εδώ κάτω στη γη την αποστολή μου Πήρε βασιλεία σαν, πεςτε μια λέξη, σαν άνθρωπος Αυτή τη βασιλεία την πήρε

για να εκτελέσει την αποστολή του εδώ κάτω στη γη Λοιπόν, σαν Μεσσίας και Μεσίτης Η αποστολή του Χριστού πότε τελειώνει, στη Δευτέρα Όποιος πίστεψε μέχρι τότε και σώθηκε, σώθηκε Πέραν τούτο δεν υπάρχει σωτηρία Πήρε Βασιλεία σαν άνθρωπος για να εκτελέσει την Μεσιακή και Μεσητική Αποστολή Του Και παραδίδει σαν άνθρωπο στη Βασιλεία Του κατά τη λόρα της Δευτέρας Όπως πήρε και αρχιεροσύνη και θα την παραδώσει Πήρε και διδασκαλικό προφητικό αξίωμα και θα το παραδώσει Αυτό το άλλο που λέει θα βασιλεύεις τους αιώνας ισχύει για τον Χριστό σαν Θεό Σαν άνθρωπος έχει τέλος τη Βασιλεία Του, Σαν Θεός δεν έχει τέλος τη Βασιλεία Του, Οι χιλιαστέ βλέπουν το ένα, Έλα εδώ μου λένε, Βλέπεις ο Χριστός τα παραγόντα στη Βασιλεία Του, Λέω το βλέπω, Έλα εδώ λέω να δω,

Βλέπεις εσύ το άλλο, Εδώ λέει η Βασιλεία του Χριστού δεν έχει τέλος, Γιατί αυτό λέω δεν το βλέπεις, Σώδε και δυο μάτια ο Θεός, Να βλέπεις και το ένα, Να βλέπεις και το άλλο, Λοιπόν, Πώς εξηγούνται αυτά λέω το ένα, Σ' αρέσει το άλλο, Δεν σε αρέσει. Σαν άνθρωπος έχει η Βασιλεία που τελειώνει. Σαν Θεός έχει η Βασιλεία που δεν τελειώνει ποτέ. Ο Χριστός είναι δύο πράγματα. Θεός και άνθρωπος. Οι χιλιαστές παραδέχονται το άνθρωπος, το Θεός δεν το παραδέχονται. Γι' αυτό λέμε είναι αντίχριστοι. Τους καλέσαμε σε δημόσιο διάλογο. Είναι κανείς εδώ μέσα να συζητήσουμε? Είναι κανείς, στο Τρόντο ήταν, είχαμε 1500 άτομα, ήταν

και από αυτούς και Ευαγγελικοί ήταν και Πεντικοστιανοί και ήταν και ένας δάσκαλος των Ευαγγελικών που παρέσει είναι 300 λέει, Ορθοδόξιο τους έκαρε Ευαγγελικούς Λοιπόν τους κάλεσα σε δημόσιο διάλογο, φώναζα από κάτω ο κόσμος για αυτό τον δάσκαλο Μπρος λέει να πάμε να συζητήσετε, να ακούσουμε ποιος έχει δίκιο Δεν σηκώθηκε, δεν έχουν επιχειρήματα, Εγκληματίες είναι, Εγκληματούν εις βάρος της αιωνίου ζωής των ανθρώπων, Μακριά από αυτούς, Άμα σας ελοχλούν να τους πείτε, Σας κάλεσε ο Θεολόγος σε δημόσιο διάλογο, Δεν ήρθατε, Δεν έχετε επιχειρήματα.

Στον 44 Ψαλμό, ο Ψαλμοδός απευθύνεται στο Χριστό, Τον ονομάζει με το όνομα Ο Θεός, Είναι Ο Θεός ο Χριστός, Όλη η Θεία Ουσία, όπως ο Πατέρας Και τι λέει, Ο θρόνος σου ο Θεός εις τον αιώνα του αιώνος, Ράβδος ευθύτητος ή ράβδος της βασιλείας σου ηγάπη σας δικαιοσύνην και εμείς σας ανομίαν Δια τούτο εχρησέσε ο Θεός, ο Θεός σου έλεων αγαλιάσε στους παρατούς μετόχους σου. Μία απλά λόγια. Μιλάει ο Ψαλμωδός στον Χριστό και τι λέει? Χριστέ είσαι ο Θεός, είσαι βασιλιάς με αιώνιο θρόνο. Δεν τελειώνει ποτέ η βασιλία σου. Και επειδή αγαπάς τη δικαιοσύνη και μισείς την ανομία, Δια τούτου εσένα Χριστέ που είσαι ο Θεός, Σε

χειροτόνισε ο Θεός σου. Τι είναι αυτό πάλι που λέει. Από το ένα μέρος μας λέει ότι ο Χριστός είναι ο ίδιος ο Θεός. και από το άλλο μας λέει ότι είναι κατώτερος από τον Θεό, ότι έχει Θεό πάρα από το κεφάλι του και τον έχρισε, τον χειροτόνισε, το έδωσε αποστολή. Ο Θεός έχει Θεό. Πώς γίνεται ο Θεός να έχει Θεό? Άλλο παράδοξο, ένιγμα. Ποιος μπορούσε να το καταλάβει στην Παλαιά Διαθήκη? Ο Θεός, μα έχει ο Θεός καλένα πιο πάνω? Όχι. Ο Θεός αυτός είναι ο ενότηρος όλων, ύψιστος.

Είσαι ο Θεός Χριστέ και σε έχρησε και σε έκαμε Χριστό ο Θεός σου. Ο Θεός έχει Θεό. Πώς ο Θεός έχει Θεό? Καλείς δεν μπορούσε να λύσει το ένιγμα στην Παλαιά Διαθήκη. Γεμάτη η Παλαιά Διαθήκη από τέτοια ενίγματα. Ο Θεός έχει Θεό σαν, πεςτε το, σαν άνθρωπος. Ο Χριστός είναι και ο Θεός, ο ίδιος όλη η Θεία Ουσία όπως είναι ο Πατέρας και το Άγιο Πλεύμα Αλλά είναι και εκατότερος από το Θεό σαν άνθρωπος και έχει Θεό πάνω από το κεφάλι του, τον ίδιο τον εαυτό του Ο Χριστός έγινε εκατότερος στο εαυτού του, ο Κύριος έγινε δούλος, ο Θεός έγινε

άνθρωπος Αχ αδελφοί μου, αν οι άνθρωποι είχαν πνευματικά ενδιαφέροντα Μέρα, νύχτα με αυτό το βιβλίο έπρεπε να ασχολούνται Να κλείσουν τις τηλεοράσεις, παρουσιάζουν όλες τις αθλιότητες Να κλείσουν τα πορνοπεριοδικά, τις ψευτοφυλάδες, τις εφημερίδες, τις ψευτρίνες αυτές τις μεγάλες Και μέρα νύχτα να διαβάζουν γραφή, να εφραίνεται η ψυχή τους, να έρχεται πνεύμα Άγιο και ευλογία Στα άτομα, στις συζυγίες, στις οικογένειες, στο έθνος ολόκληρο, στον κόσμο ολόκληρο Εσείς που είστε άνθρωποι πιστοί, στρωθείτε και διαβάζετε γραφή ημέρα νύχτα Υπάρχουν κείμενα, μεταφράσεις, ερμηνείες, σύντομπες, εκτενείς, δόξα τω Θεώ Υπάρχουν, είναι ξηγημένες οι γραφές, διαβάζετε ημέρα νύχτα Ξέρετε τι λέει ο Άγιος Χρυσόστομος

Αδύνατο να σωθεί όποιος δεν έχει όρεξη να διαβάσει η γραφή Αδύνατο λέει Θα πείτε υπερβολικός είναι ο λόγος του Δεν είναι υπερβολικός, γιατί ο Χριστός είπε χειρότερο λόγο, σκληρότερο λόγο Τι είπε ο Χριστός, ποιοι ήταν οι πιο ελεηνοί αμαρτωλοί της Παλαιάς Διαθήκες ‥ Σας στέλνω, είπε ο Χριστός τους Αποστόλους, να κηρύξετε στις πόλεις Εκεί που δεν θα δεχθούν το Ευαγγέλιο, να ξέρετε η τιμωρία θα είναι σκληρότερη από τα Σόδομα και Γόμορα Ανεκτότρον έστε γη Σοδόμων και Γομόρας εν τη μέρα εκείνη ή την πόλη εκεί

Είπε δε Μαριάμπρος των Άγγελων, πώς έστε με τούτο επί άνδρα ο γινόσκο Πώς θα συμβεί να γεννήσω Υιόν, αφού δεν έχω, δεν γνωρίζω άντρα, δεν έχω συνάφεια με άντρα, δεν συνέρχομαι με άντρα, δεν πρόκειται να συνέλθω με άντρα Παναγία ήταν ο μνηστευμένοι, αλλά δεν υπήρχε η πρόθεση και ο σκοπός συζυγικής ζωής Αφού λοιπόν δεν θα συνέλθω με άντρα, πώς θα συμβεί να γεννήσω Υιόν, δικαίως απορούσε η Παναγία Για δεν είχε ποτέ συμβεί να γεννήσει Παρθένος, άνευ σπέρματος ανδρός, γυναίκες τήρες όπως η Ελισάβητ, γερότησες, γέλισαν όπως η Σάρα και άλλες Αλλά Παρθένος δεν γέννησε ποτέ, τι είπε ο Άγγελος Πνεύμα Άγιον επελεύσετε επί σε και δύναμης υψής του επισκιάση

Διόκια των γεννόμενων Άγιον κληθήσετε Υιός Θεού Θα έλθει σε σένα το Πνεύμα του Άγιον, θα σε επισκιάσει η δύναμης του υψίστου, θα ενεργήσει το Πνεύμα του Άγιον θαύμα σε σένα Θα σχηματίσει τον Ιησούν το Πνεύμα του Άγιον με την παντοδυναμία Του από τα καθαρά σου αίματα Γι' αυτό το Άγιο Παιδί που θα γεννηθεί θα ονομαστεί Υιός Θεού, θα είναι Υιός Θεού Ο Χριστός είναι δύο φορές Υιός Θεού, μία φορά στον ουρανό, διότι γεννήθηκε προπάντων των αιώνων, έξω από τον χρόνο, απ' την ουσία του Θεού Πατρός Αλλά είναι άλλη μια φορά Υιός Θεού σαν άνθρωπος, διότι σαν άνθρωπος ο Χριστός

δεν είναι καρπός κανένας ανδρός Είναι καρπός του Θεού, διότι ο Θεός τον σχημάτισε από τα αίματα της Παρθένου ως άνθρωπο και τον έφερε στον κόσμο Και αυτό άλλο παράδοξο, προφητεύτηκε στο δεύτερο ψαλμό από το Δαβίδ το χίλια π.Χ. Στο δεύτερο ψαλμό του Δαβίδ παρουσιάζεται ο Θεός να μιλάει στο Μεσσία το Χριστό σαν άνθρωπο Και τι του λέει, Υιός μου Ιησύ, Εγώ σήμερον για γενικά σε,

Μεσσία Χριστέ λέγει ο Θεός στο Χριστό, Δικός μου Υιός είσαι εσύ, Δεν είσαι Υιός κανενός ανδρός, Δεν είσαι Υιός του Ιωσήφ, Δικός μου Υιός είσαι, Εγώ ο Θεός σήμερα εν χρόνο, Με την παντοδυναμία μου, Σε σχημάτισα από τα καθαρά αίματα της Παρθένου και σε έφερα στον κόσμο ως άνθρωπο. Δύο φορές λοιπόν ο Χριστός άνθρωπος, μια φορά σαν Θεό στον Ουρανό και άλλη μια φορά σαν άνθρωπος εδώ κάτω στη γη. Διότι ο Χριστός δεν προέρχεται από σπέρμα ανδρός, προέρχεται από την παντοδυναμία του Θεού.

Υπάρχουν άλλα βιβλία στον κόσμο με τέτοιες παράδοξες έννοιες, δεν υπάρχουν, αδικούν τους σε αυτούς τους όσοι δεν διαβάζουν γραφές και υπάρχουν επαναλαμβάνω οι εξηγήσεις και για να βεβαιωθεί η Παναγία για το θαύμα ο άγγελος της αναφέρει ένα άλλο θαύμα Μικρότερο βέβαια, Αλλά θαυμαστό, Σπουδαίο, Καταπληκτικό, Να η Ελισάβετη συγγενήσου, Ήταν συγγενής η Παναγία με την Ελισάβετ, Συγγενήσε ο Χριστός με τον πρόδρομο, Να η Ελισάβετη συγγενήσου και αυτή έχει συλλάβει ιών, Άλλη προφητεία, Όταν γεννήθηκε ο Ιωάννης η Παναγία θυμήθηκε τον άγγελο που της είπε και η Ελισάβη, Αγοράκια θα γεννήσει.

Και θα είπε, όπως με τα είπε ο Άγγελος, έτσι έγινε. Έχει συλλάβει ιών στα γεράματά της και να τώρα είναι ο έκτος μήνας της εγκυμοσύνης σε αυτή τη γυναίκα που έλεγαν η στήρα, η στήρα, η στήρα, που δεν γεννάει παιδιά και την κορόιδευα. Ότι ουκα δυνατήσει παρά το Θεό πανρήμα, Διότι στο Θεό αδελφοί μου δεν είναι κανένα πράγμα αδύνατο Στον άνθρωπο είναι πολλά πράγματα αδύνατα Πρόοδευσε η επιστήμη μας, φτάσαμε μέχρι τους πλανήτες, μάλιστα με τα διαστημόπλια Αλλά όλα όσα έχει κατορθώσει μέχρι σήμερα η επιστήμη, όλα μαζί, δεν αξίζει όσο θα άξιζε Αν έφτιαχνε

η επιστήμη ένα ζωντανό φυλλαράκι, μια βελόνα που αλλά πέφκω, ένα κύτταρο ζωντανό Δεν μπόρεσε να φτιάξει έτσι πράγμα η επιστήμη, να φτιάξει ζωή δεν μπόρεσε Για να έφτιαχνε ένα μικρό πραγματάκι ζωντανό, Ένα ψήλο, Να έφτιαχνε, Θα άξιζε αυτό το επίτευγμα, Περισσότερο από όλα μαζί τα επιτεύγματα, Όσα έχει επιτύχει μέχρι τώρα, Δεν μπόρεσε, Για κοιτάξτε τι έφτιαξε ο Θεός, Για κοιτάξτε, Απ' το μηδέν, Δημιούργησε τα σύμπαντα, Τη γη, Πόσο μεγάλη είναι η γη, Όλα τα είδη των Φυτών, Τετρακόσες χιλιάδες διαφορετικά είδη φυτά, Τετρακόσες χιλιάδες, Τρία τέσσερα εκατομμύρια διαφορετικά είδη ζώα,

Απορούν οι άπιστοι και λένε πούς είναι δυνατό να γεννήσει μία παρθένος, Να μια άλλη μεγάλη παρθένος γέννησε, Ποια είναι η μεγάλη παρθένος η γη, Γέννησε κι αυτή άνευ σπέρματος, Χωρίς σπέρματα, χωρίς σπόρους, Υπήρχαν σπόροι στη γη εξ αρχίες, τίποτα δεν υπήρχε Και όμως ένα πρωί γέννησε, γυβλάστησε, 400.000 είδη φυτά Άνευς σπέρματος, χωρίς σπόρους, δεν έσπηρε κανείς για να φυτρώσουν τα φυτά Απ' την Παρθένο Γη έβγαλε ο Θεός 400.000 είδη φυτά 3 -4 εκατομμύρια είδη ζώων Φεύγουμε από τη Γη, πάμε στον ήλιο, τι λένε οι επιστήμονος, οι αστρονόμοι Ο ήλιος είναι σχεδόν 1,5 εκατομμύριο φορές μεγαλύτερος από τη Γη 1,5 εκατομμύριο φορές Και πόσοι ήλιοι

υπάρχουν στο σύμπαν Δισεκατομμύρια επί δισεκατομμύρια, κάντε πολλαπλασιασμό Υπάρχουν λένε δισεκατομμύρια γαλαξίες και κάθε γαλαξία κατά μέσων όρων έχει 100 δισεκατομμύρια ηλίους Πολλαπλασιάστη δισεκατομμύρια επί δισεκατομμύρια, Άλλοι λένε δισεκατομμύρια επί τρισεκατομμύρια Αν μπορείτε να συλλάβετε τον αριθμό των ηλίων, των τεραστίων αυτών σφαιρών που στροβιλίζονται μέσα στο Αχανές Και ξέρετε ότι οι περισσότεροι ήλιοι του σύμπαντος είναι μεγαλύτεροι από το δικό μας Ο δικός μας θεωρείται νάνος, οι άλλοι γίγαντες άκουστε τώρα Είπαμε η Γη πόσο μεγάλη είναι και μόνο ο Καναδάς πόσο μεγάλος είναι, φανταστείτε όλη η Γη Και ο Ήλιος είναι σχεδόν

1,5 εκατομμύριο φορές μεγαλύτερος από τη Γη Και υπάρχουν άλλοι Ήλιοι πολύ μεγαλύτεροι Να, ένας άλλος ήλιος στο δικό μας γαλαξία που λέγεται Αντάρης είναι παρακαλώ 64 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερος από το δικό μας ήλιο που είναι σχεδόν 1,5 εκατομμύριο φορές μεγαλύτερος από τη Γη Τι έφτιαξε ο Θεός από το μηδέν, τα έφτιαξε μόνο, τα δρομολόγησε αυτά τα αστέρια τα τεράστια και εκτελούν συγχρόνως πολλές κινήσεις γύρω από διάφορα κέντρα και δεν συγκρούονται. Φανταστείτε να συγκρούονταν τα αστέρια, η τεράστια αυτή όγκη που λέει εκατομμύρια και δυσεκατομμύρια και τρισεκατομμύρια φορέσκει περισσότερο ο καθένας μεγαλύτερος από τη γη και να πέφτει αλλά πάνω μας.

Τα έφτιαξε από το μηδέν και τα κυβερλάει και δεν εκτροχιάζεται κανένα αστέρι ενώ πολλά τρένα στη γη εκτροχιάζονται και πολλά αεροπλάνα πέφτουν. Και πολλά άξιντες συμβαίνουν, Πολλά δυστοιχήματα, Το σπουδαιότερο από όσα έφτιαξε Ο Θεός μέσα στο φυσικό κόσμο Είναι ο άνθρωπος, Εδώ και εκατό χρόνια υπήρχε κανείς από εσάς, Εδώ στο Βαλκούβερ, Μήπως υπήρχε κανείς, Τι ήσασταν μαθηματικά να το πούμε, Εδώ και εκατό χρόνια τι ήσασταν, Μαθηματικά να του πείτε, Ε τι ήσασταν, Μηδέν, Κι εγώ μηδέν, κι εσείς μηδέν, μηδενικά ήμασταν, τώρα δεν είμαστε μηδενικά, είμαστε μονάδες, συνειδητές υπάρξεις, το μηδέν έγινε ένα, γίνεται ποτέ

στα μαθηματικά το μηδέν ένα, όσα μηδενικά να προσθέσω, μη γίνονται και ποτέ ένα, μηδέν και μηδέν και μηδέν και μηδέν ίσον μηδέν, ο Θεός πήρε τα μηδενικά και τα έκανε μονάδες, συνειδητές υπάρξεις Το έχουμε σκεφτεί αυτό αδελφοί μου, δεν μας αφήνει η μέρη της ζωής να σκεφτούμε μερικά πράγματα μεγάλα Είπα κάπου, λέω θα σας πω για την Ανάσταση των Λεκρόλ σήμερα Λέω ξέρετε κανείς κανέναν που αναστήθηκε εδώ στην εποχή μας να μου δείξετε έναν που αναστήθηκε Λέει δεν ξέρω με κανέναν, εγώ ξέρω δύο τρεις που αναστήθηκαν, πέθαναν πραγματικά και αναστήθηκαν Θα σας φαίνεται παράξενο, ε, στον αιώνα μας. Συγκεκριμένα πρόσωπα.

Το ένα πέθαλε για δευτέρα φορά. Τα άλλα δύο ζουν ακόμη. Πέθαναν πραγματικά, όλοι νεκροφάνια, πραγματικά με βεβαιωμένο ιατρικό στάνατο και αναστήθηκαν θαύματα στην εποχή μας. Λοιπόν, αφήρω όμως αυτή την Ανάσταση. Ανάμεσά σας υπάρχει κανείς που αναστήθηκε, τους λέω. Όχι, λέει, κοίταζω ένα στον άλλον Εναναστήθηκε, λέει, κανείς Λοιπόν, να, εγώ ξέρω έναν Είχε κορυφωθεί το ενδιαφέροντο Σου λέει, τι λέει αυτός τώρα Λέω, μιλάω κυριολεκτικά, λέω Δεν μιλάω αλληγορικά και μεταφορικά Εννοώ πραγματικά, λέω, κάποιος αναστήθηκε Λοιπόν, σηκώνω ένα πάνω Σήκω επάνω του, λέω Λέει, σηκώθηκε πάνω, αυτός έτρεπε Λέω, να, αυτός αναστήθηκε Φωνάζουν, μα αυτός δεν ήταν πεθαμένος Λέω, ήταν χειρότερα από

πεθαμένος Ήταν ανύπαρκτος, εδώ και εκατοχρόνια δεν υπήρχε Και εδώ και εκατομμύρια δισεκατομμύρια χρόνια δεν υπήρχε κανείς άνθρωπος Αυτού του πεθαμένου επιτέλους υπάρχουν μερικά κόκκαλα μέσα στο τάφο Από αυτό δεν υπήρχε τίποτα, λέω Χειρότερα από πεθαμένος, λέω, ήταν Ανύπαρκτος Και απ' την ανυπαρξία τον ανέστησε ο Θεός και τον έκαμε άνθρωπο

Ο Θεό που έφτιαξε τα πάντα και τον άνθρωπο από το μηδέν είναι τίποτε αδύνατο. Έχω δει με τα μάτια μου θαύματα. Γι' αυτό τρέχω σαν θεολόγος και κηρύττω το Λόγο του Θεού. Αλλιώς θα πει να κάνω καμιά άλλη δουλειά. Λοιπόν, έχω δει με τα μάτια μου θαύματα. Οι πίστης μας είναι όντως ζωντανοί αδελφοί μου. Λυπάται κανείς τους απίστους, τους επιπολέους, τους προκατηλημένους ανθρώπους Που αδιαφορούν εγκληματικά για τη σωτηρία τους Που ζουν πάνω στη γη σαν βοσκιματόδι ζώα, δεν συγκινούνται από τίποτε Να τους λυπάστε, έστω κι αν κουλυμπούν μέσα στα πλούτια αυτού του κόσμου

Ουκα δυνατίσει παρά το Θεό παν ρήμα Δεν είναι κανένα πράγμα αδύνατος ένα Θεό που έφτιαξε ένα σύμπαν με διάμετρο δισεκατομμυρίων ετών Τι λέει ο Αϊνστάιν, πόσο μεγάλο είναι αυτό το σύμπαν, το υλικό σύμπαν, το φυσικό Αφήνουμε το πνευματικό, τον κόσμο των αγγέλων και των αρχαγγέλων και των αείλων πνευμάτων Για να πάμε από το ένα ακρινό αστέρι του σύμπαντος στο άλλο ακρινό αστέρι Εάν θα τρέχαμε με ταχύτητα φωτός, τι θα πει ταχύτητα φωτός Σε ένα δευτερόλεπτο να τρέχουμε 300.000 χιλιόμετρα Μέχρι να πεις Τακ, τακ Να τρέξεις Όχι 300 χιλιόμετρα 300 .000 χιλιόμετρα Αυτό είναι η ταχύτητα του φωτός Έτσι τρέχει η ακτήνα Μέχρι να πεις

Τακ, τακ Η ακτήνα τρέχει 300.000 χιλιόμετρα Αν τρέχαμε λοιπόν με τόση ταχύτητα Τόσο γρήγορα Για να πάμε από το ένα ακρινό αστέρι Στο άλλο ακρινό αστέρι του σύμπαντους, λέει Αντιστάιν, θα χρειαζόμαστε να ταξιδεύουμε δύο δισεκατομμύρια έτη Άλλοι επιστήμονος λένε είκουσι δισεκατομμύρια και άλλοι λένε εβδομυνταπέντε δισεκατομμύρια έτη Μέγαση Κύριε και θαυμαστά τα έργα σου, μέγαση Κύριε και μεγάλη βλακεία των απίστων και των αθέων Ούκα δυνατήσει παρά το Θεό ρήμα, Δεν είναι τίποτε αδύνατος ένα Θεό που έφτιαξε τα σύμπαντα και κυβερνάει τα σύμπαντα Είπε δε Μαριά μου, Ιδού η δούλη Κυρίου,

Είπε η Παναγία, Να εγώ είμαι μια ταπεινή δούλη του Κυρίου Πιο ταπεινή γυναίκα στον κόσμο ήταν η Παναγία και γι' αυτό με την ταπεινωσή της ήλκησε τον Υιόν του Θεού Να, εγώ είμαι μια ταπεινή δούλη του Κυρίου, έσκυψε και δέχτηκε το θέλημα του Κυρίου, εκείνη ακριβώς τη στιγμή που η Παναγία είπε Είμαι η ταπεινή δούλη του Κυρίου να γίνει όπως είπες, συγκατετέθη στη θέληση του Θεού, εκείνη ακριβώς τη στιγμή έγινε οι ενανθρώπισσες Ο άχρονος μπήκε μέσα στο χρόνο, ο ασώματος άρχισε να παίρνει σώμα, ο άκτιστος άρχισε να κτίζεται Ο Θεός έγινε άνθρωπος, ο Κύριος έγινε

δούλος Και μέσα στην γηλία της Αγίας Παρθένου που υπήρξε όπως λέγονται οι πατέρες το εργαστήριο της Ενώσεως των Δύο Φύσεων σχηματίστηκε ο Χριστός και κοιοφορήθηκε επί εννέα μήνες ο Θεάνθρωπος, Θεός και Άνθρωπος. Τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Γιατί ο Θεός έγινε άνθρωπος, γιατί ανέλαβε την πτωχή ανθρωπίνη φύση μας επάνω του, Γιατί πήρε σώμα και ψυχή Πήρε αυτά τα δύο συστατικά για να τα θεραπεύσει Επειδή η αμαρτία τα είχε διαφθείρη Πήρε την ψυχή να τη θεραπεύσει, πήρε το σώμα να το θεραπεύσει Όχι απλό να τα θεραπεύσει, να

τα τιμήσει, να τα χαριτώσει, να τα αγιάσει, να τα θεώσει Ο Χριστός ίνωσε με τη Θεία Του φύση την ανθρωπίνη, με τη θεότητα την ανθρωπότητα για να την ανυψώσει Όπως λέει ο Μέγας Αθαλάσσιος, ο Θεός έγινε άνθρωπος για να γίνουμε εμείς οι άνθρωποι θεοί Μικροί θεοί, θεοί κατά χάρη υπάρχει ο μεγάλος θεός, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και υπάρχουν και οι μικροί θεοί, οι άγγελοι και οι άνθρωποι. Εκατομμύρια, δισεκατομμύρια μικροί θεοί, χαριτωμένα, αγιασμένα, θεωμένα πλάσματα, πλάσματα που ομοιάζουν με το Θεό και προορίζονται

να είναι κοντά στο Θεό. Ανάμεσα, αδελφοί, Από όλους τους μικρούς Θεούς, Αγγέλος και Ανθρώπος, Ποιος είναι ο μεγαλύτερος από τους μικρούς Θεούς Είναι η Παναγία, Υψηλοτέρα των Ουρανών και Καθαροτέρα Λαμπιδόνων Ηλιακών, Τη Μειωτέρα των Χειροβείμ και των Σεραφείμ, Ασυγκρίτως Σφραγίζω την ομιλία με ένα άλλο παράδοξο Είναι ποτέ δυνατόν μια γυναίκα να είναι συγχρόνως τρία πράγματα Θυγατέρα ενός ανδρός και νύμφη σύζυγος του ιδίου ανδρός και μητέρα του ιδίου ανδρός Αδύνατο Αυτό που δεν μπορεί να συμβεί στη φυσική σφαίρα συνέβη στην πνευματική σφαίρα Η Παναγία είναι και θυγατέρα

του Θεού και νύμφη του Θεού με μοναδική έννοια διότι δεν γέννησε από σπέρμα ανδρός αλλά με τη δύναμη του Θεού και μητέρα του Θεού, θυγατέρα του Θεού, νύμφη του Θεού με μοναδική έννοια νύμφη ανύμφευτος, ανύμφευτη από άντρα, νύμφη νυμφευθήσα το Θεό Και μητέρα του Θεού, πολλές θυγατέρες έχει ο Θεός, όλες οι Άγιες γυναίκες, θυγατέρες του Θεού είναι Παναγία είναι ανώτερη από όλες, και απ' τη Σάρ, και απ' την Ιουδίδ, και απ' την Εστήρ, και απ' την Παρασκευή, και απ' τη Συγκλητική, και απ' τη Βαρβάρα, και απ' την Εκατερίνα Και όλες τις Άγιες γυναίκες

Αυτή είναι η πιο εκλεκτή θυγατέρα, η κεχαριτωμένη, ευλογημένη αιγινεξήν Άκωσον θίγατελ και είδε και κλείνον τούσο. Είναι νύμφοι με μοναδική έννοια. Όλες οι ψυχές, οι πιστές είναι νύμφες Χριστού, αλλά η Παναγία είναι με άλλη έννοια που δεν είναι καμιά άλλη ψυχή. Είναι νύμφοι του Θεού διότι γέννησε άνευ σπέρματος ανδρός με τη δύναμη του Θεού. Τρόποντινά στην περίπτωση της συλλήψεως και γεννήσεως του Χριστού, Το ρόλο του ανδρός έπαιξε ο ίδιος ο Θεός και είναι και μητέρα του Θεού Υπενθυμίζω τον παράδοξο λόγο της Ελισάβετ, πω πω είπε η Ελισάβετ όταν είδε την Παναγία Από πού η μεγάλη αυτή τη μήνα έρχισε εμένα η

μητέρα του Κυρίου μου Ένα έμβριο που ήταν μέσα στην κοιλία της Παρθένο, η Ελισάβετ το ονόμασε Κύριό της, Θεό της Σε κανένα βιβλίο του κόσμου δεν υπάρχουν τέτοια παράδοξα Υπάρχουν στη Γραφή διότι η Γραφή είναι θεόπρευστη Υπάρχουν στη Γραφή διότι η Γραφή περιέχει γεγονότα πίστεως Η Παναγία, θυγατέρα του Θεού, η πιο εκλεκτή νύμφη του Θεού με μοναδική έννοια μητέρα του Θεού Η Παναγία όπως λέει για ένας πατέρας της Εκκλησίας είναι η μετάθεών Θεός Μετά από το μεγάλο Θεό, τον Φύση Θεό, έρχεται η Παναγία, τα δευτερία έχωσα της Τριάδος Πρώτη είναι Αγία Τριάδα, Πατήριός και

Άγιο Πνεύμα, οι Θεώτες Κατόπιν έρχεται η Παναγία, κατόπιν έρχονται οι άλλοι άγιοι άνθρωποι και άγγελοι Ο

Ορθόδοξος λαός ευλαβείται ιδιαίτερα στην Παναγία Και εμείς είμαστε από τους πιστούς ανθρώπους που ευλαβούμεθα την Παναγία και την επικαλούμεθα και να την επικαλούμεθα πάντοτε στις προσευχές μας, διότι έχει τη μεγαλύτερη παρουσία κοντά στο Θεό, πολύ ισχύ ιδέησης μητρός προσευμένιαν Δεσπότο. Στην Ελλάδα, όταν έχουν εξορκίσει δαιμονισμένος και την ώρα των εξορκισμών, ξέρετε τι φώναζαν τα δαιμόνια στέναζαν, φώναζαν, ούρλιαζαν, αχ έλεγαν τα δαιμόνια θα είχαμε κάνει τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, θα σας είχαμε καταστρέψει Αλλά δεν μας αφήνει αυτή η Μαρία, αυτή η Μαρία, μέρα νύχτα

παρακαλεί τον Υιόν της και δεν μας αφήνει να σας καταστρέψουμε Άγια Σκητέ είδαν την Παναγία όχι ντυμένη στα πολύχρωμα και στα λαμπρά όπως την παρουσιάζει ο Ψαλμός και η Επισία Την είδα αντιμένη σαν καλόγρια μαυροφόρα, Την είδα γονατισμένη μπροστά στο Χριστό, Με υψωμένα τα χέρια της, Να βέεται και να φωνάζει Ιέ μου, Ιέ μου και Θεέ μου, Λυπήσου τον κόσμο, Λυπήσου τον κόσμο Αν δεν ήρθε ακόμη ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, είναι διότι η Παναγία με την προσευχή της συγκρατεί την οργή του Θεού, τη δικαία οργή του Θεού Να τιμάμε την Παναγία μας, να μην τη βλαστημάει κανείς, να την τιμάμε αδελφοί μου και

να την παρακαλούμε, να παρακαλεί εκείνη με τη σειρά της το Θεό για να δίνει έλεος στον κόσμο και ιδιαίτερα στο μαρτυρικό έθνος μας που κατεξοχήν τιμά την Υπεραγία Θεοτόκου, Αμήν. Όλοι μαζί, δι' ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, Αμήν. Παρατείναμε λίγο απόψε, επειδή η ορτή είναι μεγάλη και το ανάγλωσμα ήταν μεγάλο, αύριο θα είναι συντομότερη η ομιλία. Εισοδών Ειρήνης, Καληνύχτα και χρόνια πολλάς θα ειορτάζω τα πρόσωπα