On Blasphemy

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

This homily on blasphemy was given abroad. Today we will speak about a very grave sin. We will examine it in depth, so that we may understand just how grave it is and what an immense burden of guilt it adds to the account of the person who commits this crime. This sin is accursed blasphemy, a spiritual intoxication. This is a sin we meet with constantly.

We see that people, and indeed Orthodox Christians, baptized into the name of the Holy Trinity, reach the point, the demonic condition, of hurling out shamelessly and without any fear of God terrible and hideous blasphemies against Christ, against the Most Holy Theotokos, against the Holy Cross, and so on.

There is a special demon of blasphemy, but people do not realize that this evil spirit draws near and lures them into becoming blasphemers, into crucifying our Christ all over again, the One who for our salvation became man, took on flesh, and endured all that He

endured as His Holy Passion, in order to lead us into His Kingdom. And we wretched human beings, who have been shown mercy so richly, end up obeying the blasphemy of the demon, blaspheming and wounding and crucifying again the very One who showed such boundless divine love toward us.

If we gaze upon the Crucified Lord, we shall see Him with His arms outstretched, a crown of thorns upon His head, His face utterly ravaged by suffering and torture, His side pierced by the spear, His body bruised from the scourging,

and His feet and hands nailed fast—all this for our salvation. And before this Crucifixion comes man—made of earth, formed from dust, the very one for whom Christ was crucified—and he lashes out at Him; or rather, he crucifies Him a second time and grieves that heart

which sacrificed itself so greatly for the whole world.

His outstretched arms mean nothing other than this: He is waiting even for the one who blasphemes Him, so that He may forgive him. “I do not desire the death of the sinner, but that he should turn back and live. I do not desire death, says God, the death of the soul, the separation of the soul from Myself, says God. Rather, I am waiting for when he will turn back, and for this reason I grant him life, even with all the crimes he commits.

Our Christ is waiting for every sinner, and this is the very reason He was crucified. The fact that a sinful person is still alive and has not yet been judged by God is a pledge from God. This very gift of life is a pledge of salvation. And at every moment God waits for that person to come to his senses, to return to himself and say, “I have sinned, ” to fall into the embrace of the Crucified One and receive from Him abundant forgiveness.

Blasphemy is a crime, it is a mad crime, because a criminal commits his crime perhaps because someone slandered him, Perhaps someone slandered him, caused him harm, or did something evil to him; and in the heat of the moment, with his blood boiling, he loses control and goes so far as to commit a crime. There is at least some logic to it, some measure of justification,

because something was done to him and he responded by committing the crime. But what possible logic can there be in a blasphemer? When someone wrongs him, whether it is his wife, or his child, or his work, or something, some worthless little thing, then very cheaply, very easily he pours out this poison and begins to pierce again that side which was already pierced, the side that brought forth for us Baptism and His Holy Blood. This crime is madness,

for at the very moment when Christ is not to blame, nor the Most Holy Theotokos, at the moment when something else is at fault, this man sets his tongue in motion and poisons that heart which sacrificed itself for the whole world.

The earth groans from the blasphemies of Christians, the very air has been polluted against the name of Christ and of the Most Holy Theotokos. And the reason Christ still waits for us and has not judged the world is that our Most Holy Theotokos kneels and pleads and begs and asks for an extension of time. Be long-suffering, she cries out to our Christ, so that perhaps people may repent. And we see this All-Holy One, who intercedes,

and through whom we still stand in life, while people with no intellect, no reason, no conscience, spit out words and drag her down so low with the most hideous and filthy words. We, of course, ought to pray for all people, and especially for the blasphemers, that this accursed sin may cease, for the wrath of God is piling up. And one day it will break out,

and we do not know exactly what the punishment will be. And when God makes His decision, no one will be able to hold it back. A holy man, an ascetic, was granted a vision and saw our Christ upon a throne of glory. The whole scene was filled with Angels ranged in their orders.

At Christ's right hand stood our Most Holy Theotokos. Next to her stood the honorable Forerunner, John the Baptist, and after him the Archangels and the rest. And Christ held, or rather, the Archangel brought to Him the books of the ages, and Christ would open each book and look upon the sins of each age, everything that the people of that time had done.

And when He came to the sixth and the seventh century, opening the corresponding book, He saw so many sins that His face began to darken and He began to consider passing judgment. And when the book of the eighth century was handed to Him, the moment He opened it and turned through the first few pages, He closed the book, and He said:

for this age is dreadful. Great wickedness, great sin, a great stench rises up from below toward My throne; I will bring the world to its end. Everything showed that He would decide it with a single nod. This holy man saw that the Archangels stood ready at once to carry out the command and to put the decision into action. The moment our Lady the Theotokos saw that her Son and God was ready to decide, and that these dreadful things and events of

the Second Coming were about to take place, she stepped forward timidly, knelt down before Him, and began to plead with Him. My Son and my God, be longsuffering a while longer. Do not pass judgment. Send Your illumination. Send Your mercy. Overlook the sins of mankind. Send guides. Send spiritual people to illumine the world.

Do not pass judgment; have pity on mankind. And at once Christ was moved by the pleadings of His most pure Mother, and for the moment He decreed, with a nod of His head, longsuffering. And the vision came to an end. We all believe that this takes place in the heavens; we believe that our Most Holy Theotokos stands at the right hand of our Christ and continually intercedes for the whole world. That is why we still stand, and have not been judged, and have not been punished.

If a person breaks the law of the state, we see the police arrest him at once, they bring him before the court, and he is punished accordingly. We sin continually, more or less, and no sentence is handed down. Christ does not arrest us, He does not lead us to death. And this is because He is our Father; He bears with us, He waits for us, He is longsuffering, and His longsuffering has no limits. Saint Andrew, the Fool for Christ, once asked God to show him a little

of how great His longsuffering is, and for a moment God opened the eyes of his soul, and in a mysterious way, in the blink of an eye, he saw the sins of mankind that people commit within mere moments. The moment he saw people sinning so greatly within mere moments of time, he shuddered and said: what is happening here, why does God not pass judgment,

so much sin, so much wickedness, and so on. And he heard the voice, which said to him: for two minutes you looked upon such wickedness, and you lost your patient endurance and asked me to bring judgment. Ages have passed and ages will pass, and I patiently endure, because I am a Father and I forgive. But when the hour comes that will be the enacting of Divine Justice, then I will judge mankind.

While we still have time, let us press ourselves. Let us ask forgiveness, and let us help these people who blaspheme and re-crucify the Lord. And let the wives also take a little more care with their husbands who blaspheme, when they come home from work somewhat tired,

burdened, worn down by many things. The wife should not at once lay before him the problems, the finances, the matters of the children and so many other things, or anything else at all; for since he already has the habit of blasphemy, it does not take much of a cause to set that poisonous tongue moving again. But with love and with tenderness and with experience she should treat him, so that he always knows that when he comes home he will find warmth, he will find love, he will find tenderness. And in this way you can hold back the blasphemy, at least for a time,

and also keep him at home, so that he has no wish to go off elsewhere. Of course, someone who is accustomed to blaspheming needs little provocation. But we too should be careful not to give him any cause—or rather, any occasion—for the blasphemy to increase. As far as we can, let us try to lessen it. And the wife should pray very much, at great length, very fervently, that God may grant good sense and a curbing of this evil. There was a small child who had grown used to blaspheming the Most Holy Theotokos.

Of course, since he heard his father blaspheming, he too began to do the same. The father did not scold him, did not rebuke him, and so it continued; and so that God might show what harm he had done to his child by not restraining him, one day the child, seeing the demon of blasphemy coming toward him, began once again to blaspheme, and as he tried to hide himself in his father's arms, there he breathed his last.

And so the father reaped the fruit of what he had brought forth: that is, that his child should die with blasphemy upon his lips, in his very arms. In his arms—and so learn the lesson that he must not set a bad example regarding this sin, or so many others. Parents must restrain, discipline, and correct their children when they are young and do wrong, so that they may learn what sin is and what they must avoid. Of course, whenever we sin and transgress Christ’s commandments, we are sinning in this respect as well.

I am a great sinner. As we have said before, blasphemy is against the Holy Spirit, and so is every heresy.

When a person blasphemes against the dogmas of the Orthodox Church, this too is blasphemy. And indeed it is blasphemy against the Holy Spirit, which is not forgiven.

Let us pray, and let us beseech God and the Panagia to enlighten people. Let this wrath of God cease, for it is the wrath of God. We all know that when we hear a blasphemy, a cold sweat takes hold of us and we shudder. For if we, who are not being blasphemed but only hear the blasphemy, feel this terrible feeling, then we can understand and sense how Christ hears the blasphemy of His own name, and how our Most Holy Theotokos likewise

hears her own name being trampled underfoot. A person commits so terrible a crime. And all those who blaspheme tell me that they do not even want to blaspheme. If a father’s own child were to curse him—though the father had given the child no cause at all, but the child cursed his father in the heat of play—what would that father do? A father who loves that child so deeply and makes so many sacrifices for him,

only to hear the child curse him in the heat of play? This, at the very moment when he had done nothing to trouble the child at all. By natural reasoning the father would rebuke the child, strike it, and so on. And he himself is a man with so many sins of his own, and yet he takes such great offense at a little child whose mind is not even working at the moment it blasphemes him. What, then, would God have to do to the blaspheming person, when that man hurls terrible blasphemies against Him? Tomorrow this person will die, he will depart from this life, he will be led to the judgment seat.

And who will be his judge? It will be the very One whom this man reviled. He will look Him straight in the eye; but how will he look at Him, how will he look upon Christ when he has crucified Him so many times in his life? Will he even be able to reach the judgment seat? He will beg for the help of the Most Holy Theotokos. But he did not spare even her from his blaspheming tongue. The Most Holy Theotokos will say to him, 'Yes, my child, I will help you. But what wrong did I ever do you, that you blasphemed me? Did you ever once see me do you any harm?

Did I ever embitter you in your life?' 'For all those years I was interceding for you, and yet you came to the point of taking me under your feet and trampling upon me.'

A certain man of this kind came and confessed this sin. He had also gone to another spiritual father, who told him, of course, that it is a great sin; but he just kept on doing it again and again. He came to me, he said, and told me, 'I know, Father, and all the rest of it, that it is evil.' I said, wait, my child, and hear a couple of words from me as well, and let me lay it all out for you, fully and plainly, how great this crime is. And his answer was, 'Father, the way you put the matter to me, the way you presented it, I took it in so deeply.'

'I have understood my crime, and I make the firm and irrevocable decision. Never again; and not merely not to blaspheme, but I will praise and glorify this divine name.'

The longsuffering of God has no limits. Man stands in awe before the boundlessness of God's longsuffering and of His divine Mercy. Picture in your mind a sinful man who has committed every crime to the greatest degree, to the fullest extent of sin.

When this man has grown old in all these sins, let us suppose a thousand years of life, a thousand years of crimes, and then for a single moment he repents, through the longsuffering of God he repents, he seeks confession, he sheds a few tears, and at once he receives forgiveness. All his crimes are blotted out, wiped away, brought to an end, and this man becomes righteous.

You see the worth of God's patience. There was once a robber who had done a great deal of evil. He had killed, he had violated, he had stolen, and so much more. And one day the pursuit party wounds him, and they bring him to the hospital as a wounded man. His wound was terrible and deep. In the ward where he was being cared for there was also a holy man, a monk, alongside the robber.

One night he felt that he would not live, that his end was drawing near. Divine illumination comes to him, a ray of light and of repentance comes. Perhaps it was also the prayer of the monk, that good man who was beside him. And now, alone there in the night, he begins to repent. He lifted his eyes on high, he looked to God, he asked for forgiveness. He took upon his lips the words of the grateful thief and said, "Remember me, O Lord, in Your Kingdom.

I have failed, I have committed crimes, I have sinned, I have done so many evils. I have sinned; forgive me, O Lord." And his eyes began to stream with tears. He wiped them away with his handkerchief and placed it under his pillow. Then the robber’s life came to an end. The eyes of that monk’s soul were opened, and he saw the demons arrive with all their ledgers, in which every one of the

robber’s crimes was written down. Over all those years, they had filled scroll after scroll. There were also two angels present. The demons began to celebrate, sure that they were about to seize the soul from the bed. The angels, our elder brothers, having such love for every single soul, were seeking to see what they too could set against the demons and place in the balance, now that the robber's sins were about to be weighed. They were at a loss over what

they could possibly find in a robber, but soon they perceive his repentance, and searching, they found the tear-soaked handkerchief. At once they bring out the scales, and the demons, in a triumphant manner, begin to pile onto one side of the balance all the scrolls of his sins. The angels, trusting in God's compassion, placed there the little soaked handkerchief; they had nothing else. The moment they laid the handkerchief on the other side of the scales,

it weighed down like lead and flung all the scrolls off beneath the balance. The demons began to protest against the whole thing as an injustice, but the angels said that even the shedding of tears is equal to the washing of Baptism. The robber had been baptized by his own tears, and they took up his soul and led it into the Kingdom of God.

Behold the patience of God. This is why He does not bring death, whether bodily or of the soul, upon the blasphemer, nor upon every sinner in general; for every mortal sin is also an offense against the corresponding commandment of Christ. And therefore it is not only a cancer that brings death; death is brought also by the heart, and the kidneys, and the pancreas, and so many other illnesses which, when they strike the vital members of a person, bring on death. So it is here too: blasphemy is a cancer,

a disfiguring cancer, but we have so many other cancers as well. This is why we must continually repent, and pray to God both for ourselves and for the people who sin and are far from God. They are all our brothers. If we have love, it is here that it will show. Not to pray only for our own people, but also for our enemies. This is the commandment of God, that we love our enemies.

If we love those who love us, He says, that is nothing great; even sinners and relatives do that. But to love one's enemy means that one loves him solely for the love of Christ. Although the other person is his enemy, he is commanded to love him. And when he loves him for the love of Christ, the result will be that the love of God is given to him as a gift and as an honor for fulfilling this commandment. This robber, as we mentioned earlier, received in his final moments a ray of light and repentance.

He had no works to his name; he had done no good thing for which God might reward him in the end. It was the prayers of holy people that took hold, and God sent down His illumination. This is why, when we pray, we should believe that somewhere our prayers will take hold. They will show mercy to someone, they will illumine someone, they will bring someone back. They will not go to waste, so long as they are made with longing and with love. The monks of the Holy Mountain,

and in general wherever there are Orthodox monks, pray for the whole world, both in the services in the churches and in their own private prayers. Their prayers are heard, because they have withdrawn from the world, dedicated themselves to God, and their prayers therefore have a special boldness before Him.

Let us pray that our monastic life may grow in numbers, but even more in spirituality. For when monasticism... The more spiritual a monk becomes, and the more successful in the monastic life, the more his prayers will have boldness before God. And that boldness, as its fruit and result, will be that they help the world. If these people do not pray, who will pray so purely for the world? We see that in the world we have so many things, so many difficulties,

so many sins; it is full of the microbes of sin. And we take them in through all our channels, both of soul and of body, and we fall sick in soul and in body. Where can a person's eyes look and not see the microbe of sin brazenly trying to attack the health of the soul of the Orthodox Christian? And so, in order to fight off these microbes, there have to be microbes of health. And these healthy microbes are multiplied and scattered throughout the world by the prayers of consecrated souls.

And again I repeat: let us kneel and pray for all people. For all people are creatures of God, and we have a debt to them. That debt begins with the fact that we received illumination, we were illumined, we were born Orthodox Christians, we came to know the Gospel of Christ and the laws of the Church; it is a brotherly debt.

And so I am under obligation, and if we do not pay this debt through our prayer, we will have yet another sin that we are bound to confess.

Each one of us, by the offering of his prayer, helps the world, just as we help a poor man. A little from one, a little from another, and we lift him out of his poverty and bring him to a better lot. In the same way the prayers of mercy will help those who are poor in soul. And the time will come when a blasphemer will turn back and repent. We see sinful people, people who have blasphemed, coming to confess their sins. Who brings these people back?

The grace of God brings them. And this grace of God, who set it in motion, who drew it out and brought it forth from God so that it came down and illumined this person? The prayers of holy people. For this reason let us all pray that people may come to repentance, find salvation, and be spared eternal Hell. Hell is a terrible thing. As we have said another time, it is not merely in the conscience, but in the reality of the spiritual existence of the human soul.

of the human person.

Ομιλία Περιβλαστημίας έγινε στο εξωτερικό Σήμερα θα ομιλήσουμε για ένα πολύ μεγάλο αμάρτημα Θα το αναπτύξουμε για να δούμε πόσο μεγάλο είναι και τι τεράστια ευθύνη υπάρχει στο ποινικό του ανθρώπου που διαπράττει αυτό το έγκλημα Και το αμάρτημα αυτό είναι η επάρατος βλασφημία, η

μίση πνευματική. Αυτό το αμάρτημα το συναντούμε συνεχώς.

Βλέπουμε ότι οι άνθρωποι και δι-ορθόδοξοι χριστιανοί, βαπτισμένοι εις το όνομα της Αγίας Τριάδος, Φτάνουν στο σημείο και στην κατάσταση τη δαιμονική να εκτοξεύουν ασύστολα και αθεόφοβα βλασφημίες τρομερές και απέσιες κατά του Χριστού, κατά της Παναγίας, κατά του Τιμίου Σταυρού κλπ.

Υπάρχει ειδικό δαιμόνιο βλασφημίας, αλλά οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν ότι αυτό το πονηρό πνεύμα πλησιάζει και παρασύρει αυτούς τους ανθρώπους να γίνονται βλάσφημοι και να ξανασταυρώνουν τον Χριστό μας, ο οποίος δια την σωτηρία μας έγινε άνθρωπος, έλαβε σάρκα, υπέμεινε όλα όσα υπέμεινε σαν Άγια Παθήματα για να μας οδηγήσει εις την βασιλεία Του. Και εμείς οι ταλέποροι άνθρωποι, οι τόσο

πλούσια ελεηθέντες καταλήγουμε στην υπακοή της βλασφημίας του δαιμονίου να βλασφημούμε και να πληγώνουμε και να ξανασταυρώνομαι εκείνον ο οποίος έδειξε μια τόση απέραντη θεϊκή αγάπη εις εμάς. Εάν ενατενίσουμε εις τον Εσταυρωμένο, θα τον ειδούμε να έχει ανοικτές τις αγκάλες του, με

στεφάνι αγκάθινο στο κεφάλι, μια σκέτη ταλαιπωρία στο πρόσωπο από τα βασανιστήρια, την λόχη και εντυμένη, το σώμα του μολοπισμένο από τη μαστίγωση, τους πόδας και τα σχήρας με τους ήλους καρφουμένα και όλα αυτά για την ειδική μας σωτηρία. Και μπροστά σε αυτή τη σταύρωση έρχεται ο άνθρωπος, έρχεται ο χοϊκός, έρχεται ο τυφωτένιος, έρχεται αυτός για

τον οποίον είναι ο Χριστός εσταυρωμένος και του εκτοξεύει ή μάλλον κάνει μια δεύτερη στάβρωση και πικραίνει αυτή την καρδιά που τόσο θυσιάστηκε για όλον τον κόσμο.

Το άνοιγμα της αγκάλης του δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά ότι περιμένει κι αυτόν ακόμη τον βλάσπημό του να τον συγχωρήσει. Ου θέλω, ού θελήσει θέλω τον θάνατον του αμαρτωλού, ώστε επιστρέψει και ζει ναυτόν. Δεν θέλω λέγει ο Θεός των θάνατων, των ψυχικών θάνατων, των χωρισμών της ψυχής από τον εαυτό μου λέγει ο Θεός. Αλλά περιμένω πότε θα επιστρέψει και γι' αυτό του χαρίζω την ζωή με τα τόσα εγκλήματα που παρουσιάζει.

Περιμένει τον κάθε αμαρτωλό ο Χριστός μας, γι' αυτό και ασταυρώθει Εγγύησης από Θεού είναι το ότι ζει ο άνθρωπος ο αμαρτωλός και δεν έχει δικαστεί από το Θεό Αυτό το ζει εγγύηση σωτηρίας Και περιμένει ο Θεός τον άνθρωπο ανα πάσα στιγμή πότε θα συνέλθει Πότε θα έρθει στον εαυτό του να υπεί το ύμαρτο, να πέσει στην αγκάλια του ασταυρωμένου και να του δώσει την πλούσια συγγνώμη. Η

βλασφημία είναι έγκλημα, είναι τρελό έγκλημα, διότι ένας εγκληματίας εγκληματεί γιατί ίσως τον εσυκοφάντησε,

Όταν του φταίει, είτε η γυναίκα του, είτε το παιδί του, είτε η δουλειά του, είτε κάτι, το τυποτένιο πράγμα, πάρα πολύ φθηνά, πάρα πολύ εύκολα βγάζει αυτό το δηλητήριο και αρχίζει να ελοχεύει την πλευρά εκείνη που ελοχεύτηκε και μας έβασε το Βάπτισμα και το Άγιον Αίμα Του. Είναι τρελό το έγκλημα αυτό, τη στιγμή που δεν φταίει ο Χριστός η Παναγία, τη στιγμή που φταίει κάτι άλλο και αυτός ο άνθρωπος κινεί τη γλώσσα και φαρμακώνει εκείνη την καρδιά που θυσιάστηκε για όλο τον κόσμο

Βουγγάει η γη από τις βρασφημίες των χριστιανών,

έχει μολυνθεί η ατμόσφαιρα από το όνομα του Χριστού και της Παναγίας και το ότι ακόμη μας περιμένει ο Χριστός και δεν έχει δικάσει τον κόσμο είναι ότι η Παναγία μας γονατίζει και δέεται και παρακαλεί και ζητεί παράταση χρόνου, μακροθύμισον του φωνάζει του Χριστού μας ίσως και μετανοήσουν οι άνθρωποι Και βλέπουμε αυτή την Παναγία η οποία πρεσβεύει και η οποία, δια της οποίας στεκόμεθα ακόμη στη ζωή, άνθρωποι χωρίς νου, χωρίς λογική, χωρίς συνείδηση, εξτομίζουν και

την κατεβάζουν τόσο χαμηλά με τα πιο απέσια και βρώμικα λόγια. Θα

πρέπει εμείς βέβαια να προσευχόμεθα για όλους τους ανθρώπους και ιδιαίτερα για τους λασπήμους Να σταματήσει αυτή η επάρατη αμαρτία διότι η οργή του Θεού επισορεύεται Και κάποτε ξεσπάσει και δεν ξέρουμε ακριβώς ποια θα είναι η τιμωρία και όταν ο Θεός πάρει απόφαση, κανείς δεν θα μπορέσει να την αναχυτήσει. Ένας Άγιος άνθρωπος, ένας ασκητής ήρθε σε μία οπτασία και είδε τον Χριστό μας επιθρών δόξης. Ο

φόντος ήταν γεμάτος από Αγγέλους κατά τάξη.

Δεξιά του Χριστού παρεστέκεται η Παναγία μας. ο Τίμιος Πρόδρομος και εν συνεχεία οι Αρχάγγελοι και τα λοιπά. Ο Χριστός κρατούσε ή μάλλον, ο Αρχάγγελος του έφερνε τα βίβλους των αιώνων και άνοιγε την κάθε βίβλο ο Χριστός και έβλεπε τα αμαρτήματα του κάθε αιώνας, τα όσα έκαναν οι άνθρωποι εκείνοι. Και όταν έφτασε στον 6ο, στον 7ο αιώνα, αντίγοντας το βιβλίο το ανάλογο, είδε τόσες αμαρτίες που άρχισε το πρόσωπό

του να στιγνάζει και να σκέπτεται να αποφασίσει. Και όταν του εδόθη η βίβλος του 8ου αιώνας και μόλις άνοιξε και φιλομέτρησε τα πρώτα φύλλα, έκλεισε το βιβλίο, τη βίβλο και λέει ότι Διότι τούτος ο αιώνας είναι φοβερός. Μεγάλη κακία, μεγάλη αμαρτία, μεγάλη δυσοδία ανέρχεται από κάτω προς τον θρόνο μου, θα κάνω συντέλεια. Τα πάντα έδειχναν ότι θα απεφάσιζε με ένα νεύμα.

Οι Αρχάγγελοι, έβλεπε ο Άγιος αυτός ο άνθρωπος, ότι ήταν έτοιμοι αμέσως να διεχθούν το πρόσταγμα και να εκπληρώσουν την απόφαση εις πράξη. Μόλις είδε η κυρία Θεοτόκος ότι ο Υιός και Θεός της είναι έτοιμος να αποφασίσει και μέλλον να γίνουν αυτά τα φοβερά πράγματα και γεγονότα της Δευτέρας Παρουσίας δειλά -δειλά προχώρησε, γονάτισε εμπρός του και άρχισε να τον παρακαλεί Υιέ και Θεέ μου, μακροθύμησαν ακόμα. Μην αποφασίζεις.

Στείλε τον φωτισμό σου. Στείλε το ελαιό σου. Παράβλεψε τις αμαρτίες των ανθρώπων. Στείλε οδηγούς. Στείλε πνευματικούς ανθρώπους να φωτίσουν τον κόσμο. Μην αποφασίζεις, λυπήσω τους ανθρώπους Και ο Χριστός αμέσως εκάμφθη στις παρακλήσεις της Σαχράν του μητρός Του Πια για μια στιγμή αποφασίζει με το νεύμα Του μακροθυμία Κι έληξε η οπτασία Πιστεύουμε όλοι μας ότι γίνεται εις τους ουρανούς πιστεύομαι

ότι η Παναγία μας στέκεται στα δεξιά του Χριστού μας και συνεχώς δέεται για όλο τον κόσμο γι' αυτό και στεκόμεθα και δεν έχουμε κρυθεί και δεν έχουμε τιμωρηθεί εάν σφάλει ένας άνθρωπος στο νόμο της πολιτείας βλέπουμε αμέσως τον συλλαμβάνει η αστυνομία τον οδηγούν στο δικαστήριο και ανάλογα τιμωρεί Αμαρτάνομαι εμείς συνέχεια, λίγο πολύ, και απόφασης δεν βγαίνει. Δεν μας συναμβάνει ο Χριστός, δεν μας οδηγεί στο θάνατο. Και τούτο, γιατί είναι Πατέρας μας, μας ανέχεται, μας περιμένει, μακροθυμεί και η μακροθυμία του δεν έχει όρια.

Ο

Άγιος Ανδρέας ο Διαχριστών Σαλός παρεκάλεσε το Θεό να ειδεί λίγο τη μακροθυμία του πόσοι είναι και για μια στιγμή του ανοίγει τα μάτια της ψυχής του και κατά τρόπο μυστηριακό βλέπει εν ρηπή οφθαλμού τα αμαρτήματα της ανθρωπότητας που διεπράττουν μέσα σε στιγμές. Μωυσίδε τους ανθρώπους να αμαρτάνουν τόσο πολύ μέσα σε στιγμές χρόνου έφρεξε και είπε τι γίνεται τώρα εδώ γιατί ο Θεός δεν αποφασίζει τόση αμαρτία, τόση κακία κλπ και ακούει η φωνή και του λέει δύο

λεπτά της ώρας είδες τόση κακία και έχασες την υπομονή σου και ζήτησες δίκη να κάνω. Αιώνες έχουν περάσει και θα περάσουν κι εγώ υπομένω, γιατί είμαι πατέρας και συγχωρώ. Αλλά όταν θα έρθει η ώρα η οποία θα είναι εφαρμογή της Θείας Δικαιοσύνης τότε θα δικάσω την ανθρωπότητα.

Όσον έχουμε καιρό ας βιάσουμε τον εαυτό μας Ας ζητήσουμε συγνώμη και ας βοηθήσουμε τους ανθρώπους αυτούς που βλασφημούν και ανασταυρώνουν τον Κύριο. Να προσέξουν λίγο περισσότερο και οι γυναίκες, τους άνδρες τους που βλασφημούν, ενώ έρχονται από τη δουλειά τους κάπως κουρασμένοι, φορτωμένοι, στενοχωρημένοι από πολλά. Η σύζυγος δεν πρέπει αμέσως να του παρασιάσει τα προβλήματα, τα οικονομικά

των παιδιών και τόσα άλλα ή οτιδήποτε άλλο, διότι έχοντας τη συνήθεια της βλασιμίας δεν θέλει μεγάλη αιτία να ξανακινήσει πάλι τη γλώσσα τη φαρμακερή. Αλλα με αγάπη και με στοργή και με εμπειρία πρέπει να του φερθεί, ώστε πάντα να ξέρει ότι όταν θα έρθει στο σπίτι θα βρει μια θελπορή, θα βρει αγάπη, θα βρει στοργή Και έτσι θα μπορείς να αναχαιτίσεις έστω προσωρινά την πλασφημία αλλά και να παραμένει στο σπίτι του και να μην θέλει να φύγει προς τα έξω Βέβαια ένας συνηθισμένος να βλασφημεί δεν θέλει πολλά, αλλά και εμείς να μην δίδουμε αιτία ή μάλλον αιτία να πλεονάσει τη βλασφημία

όσο μπορούμε να την μετριάσει. Και θα πρέπει η σύζυγος να προσεύχεται πάρα πολύ έκτενος, πολύ θερμά, να δώσει ο Θεός σύνεση και καταστολή σε αυτό το κακό. Ένα

παιδάκι μικρό είχε συνηθίσει να βλασφημεί την Παναγία. Βέβαια, αφού άκουγε τον πατέρα του να βλασφημεί, ξεκίνησε και εκείνο τα ίδια. Ο πατέρας δεν το μάλωνε, δεν το επέπλητε, αυτό συνέχισε και για να δείξει ο Θεός ότι τι κακό έκανε στο παιδί του, το ότι δεν το περιόριζε, Μία μέρα το παιδί βλέποντας το δαιμόνιο της βλασφημίας να έρχεται προς αυτό άρχισε πάλι να βλασφημεί και προσπαθώντας να κρυφτεί στην αγκαλιά του πατέρα του εκεί ξεψύχησε και έτσι ο πατέρας ό,τι γέννησε το

απόλαυσε δηλαδή να πεθάνει το παιδί του με τη βλασφημία στην αγκαλιά του

Ευχή αμαρτάνομαι μεγάλος. Όπως είπαμε και άλλη φορά, βλασφημία είναι κατά του Αγίου Πνεύματος και κάθε έρεση.

Όταν ο άνθρωπος βλασφημεί στα δόγματα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, βλασφημία είναι και τούτο. Και μάλιστα βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος που δεν συγχωρείται.

Ας προσευχόμεθα και ας παρακαλούμε το Θεό την Παναγία να φωτίσει τους ανθρώπους. Να σταματήσει αυτή η οργή του Θεού, είναι οργή Θεού Όλοι θα γνωρίζουμε ότι αν ακούσουμε μία βλασφημία πως μας πιάνει κρύος ιδρός, ιδρώτας και ανατριχίλα Για αν εμείς οι άνθρωποι που δεν βλασφημούμεθα αλλά ακούμε τη βλασφημία Μας συμβαίνει αυτό το κακό συνέστημα, μπορούμε να εννοήσουμε και να αισθανθούμε Το πως ο Χριστός ακούει τη βλασφημία του ονωματός Του και η Παναγία μας επίσης το δικό της όνομα Να ποδοπατείται, κάνει ο άνθρωπος να εγκλήματοι τόσο τρομερά Όλοι

οι άνθρωποι που βλασσούν μου λένε ότι δεν θέλουν να βλασποιήσουν

Τη στιγμή που αυτός δεν το πείραξε καθόλου. Κατά φυσικό λόγο θα το επιπλήψει, θα το χτυπήσει και τόσα άλλα. Και είναι άνθρωπος κι αυτός με τόσες αμαρτίες και πάλι τόσο πολύ παραξηγείται από ένα παιδάκι που δεν του κόβει το μυαλό την ώρα που τον βλασφημεί. Τι άρα ο Θεός θα πρέπει να κάνει στον βλάσφημο άνθρωπο όταν εκτοξεύει τις φοβερές βλασφημίες εναντίον του. Μαύριο, θα πεθάνει αυτός ο άνθρωπος, θα φύγει από τη ζωή, θα οδηγηθεί στο δικαστήριο Και ποιος θα είναι ο κριτής, θα είναι αυτός η βριστής υπ' αυτού του ανθρώπου Θα τον

δει κατάματα, μα πως θα τον κοιτάξει, πως θα κοιτάψει τον Χριστό όταν τον έχει σταυρώσει τόσες φορές τη ζωή του Θα μπορέσει να φτάσει μέχρι το δικαστήριο, θα ζητήσει την βοήθεια της Παναγίας Μα κι αυτή δεν την εξέρεσε από την βλάσφη μου γλώσσα του Θα το είπε η Παναγία ναι παιδί μου θα σε βοηθήσω Αλλά τι σου έφτεξα εγώ και με βλασφιμούσες Με είδες καμιά φορά να σου κάνω κακό, σε πίκρονα στη ζωή σου Εγώ παρακαλούσα τόσα χρόνια για σένα και εσύ όμως έφτασες στο σημείο να με πάρεις κάτω από τα πόδια σου και να με πατάς.

Κάποιος άνθρωπος, Τιούτος, ήρθε και αξιολογήθηκε αυτή την αμαρτία. Είχε πάει και σε κάποιον άλλο πνευματικό και του είπε βέβαια πως είναι μαγάλο μάρτιμα, αλλά συνεχεία το συνέχισε πάλι. Ήρθες εμένα, μου είπε το γνωρίζω Πάτερ και λοιπά πως είναι κακό Λέω περίμενε παιδί μου να ακούσεις δύο λόγια και από εδώ Και το αναπτύξω, φαρδιά πλατιά το έγκλημα πόσο μεγάλο είναι Και η απάντησή του ήταν ότι Πάτερ έτσι που μου το κάνατε το θέμα Που μου το παρασιάσατε, το χώνεψα τόσο πολύ Κατάλαβα το έγκλημά μου, παίρνω την σταθερά και αμετάπλητη απόφαση Ξανά, όχι

να βλαφθυμίσω, αλλά θα επενέσω και θα δοξάσω αυτό το θείον όνομα.

Η μακροθυμία του Θεού δεν έχει όρια. Φρίτε ο άνθρωπος εμπρός στο άπειρο της μακροθυμίας και του θείου Ελέβας. Βάρτε με το λογισμό σας έναν αμαρτωλό άνθρωπο που να έχει κάνει όλα τα εγκλήματα στον μεγαλύτερο βαθμό, στη μεγαλύτερη έκταση της αμαρτίας.

Όταν αυτός ο άνθρωπος γυράσει σε όλα αυτά τα αμαρτήματα, ας υποθέσουμε χίλια χρόνια ζωή, χίλια χρόνια εγκλήματα, για μια στιγμή μετανοεί, δια της μακροθυμίας του Θεού, μετανοεί, ζητεί εξομολόγηση, χύνει λίγα δάκρυα και αμέσως παίρνει την συγνώμη. Όλα τα εγκλήματα σβήνουν, απαλήφονται, τελειώνουν και γίνεται δίκαιος αυτός ο άνθρωπος

Βλέπετε την αξία της μακροθυμίας του Θεού Ένας ληστής είχε κάνει πάρα πολλά Σκότωσε, ατίμασε, έκλεψε και τόσα Και κάποτε το απόσπασμα τον τραυματίζει Και σαν τραυματισμένο τον φέρνουν στο νοσοκομείο Το τραύμα του ήταν φαίρεο, βαθύ. Μέσα στο θάλαμο της νοσηλείας του ήταν και ένας Άγιος άνθρωπος, ένας μοναχός, ο ληστής. Σε κάποια νύχτα ένιωσε ότι δεν θα ζήσει, ότι πλησιάζει το τέλος του.

Έρχεται ο Θείος Φωτισμός, έρχεται ακτίδα φωτός και μετανείας. Κάποια προσευχή ίσως και του μοναχού, εκείνου του καλού που ήταν δίπλα του Και αρχίζει να μετανοεί νύχτα τώρα μόνος του εκεί Έστρεψε τα μάτια του ψηλά, κοίταξε το Θεό, ζήτησε συγνώμη Πήρε στα χείλη του, του ευγνώμονος ληστού τα λόγια και είπε «Μίστητι μου Κύριε, εν τη Βασιλεία Σου, έσφαλα, εγκλημάτισα, αμάρτησα, έκανα τόσα κακά, ήμαρτον, συγγνώμη Κύριε» και τα μάτια του άρχισαν να τρέχουν δάκρυα. Τα σκούπισε με το μαντήλι του και το έβαλε κάτω από το μαξιλάδι.

Ο ληστής τελείωσε η ζωή του. Ο μοναχός εκείνος, του μοναχού εκείνου άνοιξαν τα μάτια της ψυχής του και είδε ότι ήλθαν οι δαίμονες με όλα τους τα κοιτάπια, με γραμμένα όλα τα εγκλήματα του ληστού. Ρόλους είχαν φτιάξει σε όλα εκείνα τα χρόνια του. Είχαν και δύο άγγελοι. Άρχισαν οι δαίμονες να πανηγυρίζουν ότι πρόκειται να την πάρουν τη ψυχή από το κρεβάτι. Οι άγγελοι, οι μεγάλοι αδελφοί μας, έχοντας τόσον αγάπη για την κάθε ψυχή, φρόντιζαν να δουν τι μπορούν κι αυτοί

να αντιπαρατάξουν και να αντισταθμίσουν στο ζήγισμα τώρα που θα έκαναν στα αμαρτήματα του ληστού και απορούσαν τι μπορούσαν να βρουν σε ένα ληστή και σε λίγο αντιλαμβάνονται την μετάνοια και ψάχνοντας βρήκανε το βρεμένο μαντήλι. Αμέσως βγάζουν τη ζυγαριά και οι δαίμονες με πανηγυρικό τρόπο Αρχίζουν και βάζουν επάνω στη ζυγαριά, στο ένα μέρος της, όλους τους ρόλους των αμαρτημάτων. Οι άγγελοι, θαρώντες στην εσπλαχνία του Θεού, βάλανε το μαντιλάκι το βρεμένο, δεν είχε τίποτε άλλο.

Μόλις έβαλαν το μαντήλι επάνω στην άλλη πλευρά της ζυγαριάς, σαν μολύβι βάρεινε και πέταξε όλους τους ρόλους κάτω από τη ζυγαριά Οι δαίμονες άρχισαν να διαμαρτύρονται προς όλο το αδίκημα λέγουν Οι άγγελοι είπαν ότι και δάκρυων στάξας ισοδυναμεί το λουτρό Βαφτίστηκε ο ληστής δια των δακρύων του και αρπάζουν την ψυχή και την οδήγησαν στην Βασιλεία του Θεού.

Να η μακροθυμία του Θεού, γι' αυτό δεν επιφέρει τον θάνατον τόσο των σωματικών όσο και των ψυχικών στον βλάσπιμο άνθρωπο, αλλά και γενικότερα σε κάθε αμαρτωνο, γιατί κάθε θανάσιμη αμαρτία είναι και μια προσβολή στην αντίστοιχη εντολή του Χριστού. Και επομένως δεν είναι μόνο ένας καρκίνος που φέρει τον θάνατο, τον θάνατο το φέρει και η καρδιά και τα νεφρά και το πάγκριας και τόσες άλλες ασθένειες οι οποίες όταν προσβάλλουν τα κύρια μέλη του ανθρώπου επιφέρουν τον θάνατο. Έτσι και εδώ η βλασιμία είναι ένας καρκίνος, παραμορφωμένος καρκίνος αλλά έχουμε και τόσους άλλους καρκίνους.

Γι' αυτό θα πρέπει συνεχώς να μετανοούμε, να διώμεθα του Θεού και για τον εαυτό μας και για τους ανθρώπους που αμαρτάνουν και είναι μακράν του Θεού. Είναι όλοι αδέρφια μας. Εάν έχουμε αγάπη, εδώ θα φανεί. Όχι να προσευχόμεθα για τους δικούς μας ανθρώπους μόνο, αλλά και για τους εχθρούς μας. Αυτή είναι η εντολή του Θεού, να αγαπώμε τους εχθρούς μας. Εάν λέει αγαπώμε εκείνους που μας αγαπούν, δεν είναι κάτι σπουδαίο. Το κάνουν και οι αμαρτωλοί και οι συγγενείς. Αλλά το να αγαπά κανείς τον εχθρόν του, σημαίνει ότι τον αγαπά

και μόνο για την αγάπη του Χριστού. Εφόσον είναι εχθρός του, προστεί να τον αγαπήσει. αλλά για την αγάπη του Χριστού θα τον αγαπήσει και το αποτέλεσμα θα είναι να του δοθεί η αγάπη του Θεού σαν δώρο και σαν τιμή για την εφαρμογή αυτής της συντονής. Αυτός ο ληστής όπως αναφέραμε προηγουμένως, στα τελευταία του εδέχθη ακτίδα φωτός και μετανίες. Αυτός δεν είχε έργα ρε ποιος, δεν έκανε κανένα καλό ώστε να του το ανταποδώσει ο Θεός στο τέλος Προσευχές, πιάσανε Αγίων ανθρώπων και έστειλε ο Θεός τον φωτισμό του Γι'

αυτό όταν προσευχόμεθα να πιστεύουμε ότι κάπου θα πιάσουν οι προσευχές Κάποιον θα ελέησουν, κάποιον θα φωτίζουν, κάποιον θα επιστρέψουν Δεν θα πάνε στο κενό, αρκεί να γίνουν με πόσο και με αγάπη Οι

μοναχοί του Αγίου Όρος και γενικότερα όπου είναι ορθόδοξοι οι μοναχές προσεύχονται για όλο τον κόσμο Τόσο στις ακολουθίες στις εκκλησίες όσο και στις ιδιαίτερες προσευχές τους

Υπότιτλος γίνεται πνευματικότερος και με περισσότερη επιτυχία μοναστική, οι προσευχές τους θα έχουν παρουσία. Και η παρουσία σαν καρπόκι αποτέλεσμα θα είναι να βοηθήσουν τον κόσμο. Εάν αυτοί οι άνθρωποι δεν προσευχηθούν, ποιοι θα προσευχηθούν τόσο καθαρά για τον κόσμο. Βλέπουμε μέσα στον κόσμο έχουμε τόσα πράγματα, τόσες δυσκολίες, τόσες αμαρτίες, είναι γεμάτος από μικρόβια αμαρτωλά και τα παίρνουμε από όλους τους πόρους τους ψυχοσωματικούς και αρρωσταίνουμε ψυχικά και σωματικά Που θα κοιτάξουν τα μάτια του ανθρώπου και δεν θα δουν το μικρόβιο της αμαρτίας προκλητικά να θέλει να προσβάλλει την υγεία της ψυχής του

Ορθοδόξου Χριστιανού και επομένως για να καταπολεμηθούν αυτά τα μικρόβια πρέπει να υπάρξουν μικρόβια υγείας και τα υγιεινά μικρόβια θα τα πολλαπλασιάζουν και θα τα σκορπίζουν στον κόσμο οι προσευχές των αφιερωμένων ψυχών. Και πάλι επαναλαμβάνω να γονατίζουμε και να προσευχόμεθα για όλους τους ανθρώπους Διότι όλοι οι άνθρωποι είναι πλάσματα του Θεού, έχουμε χρέος και το χρέος ξεκινά από το ότι δεχτήκαμε φωτισμό, φωτιστήκαμε, γεννήκαμε Ορθόδοξοι Χριστιανοί, γνωρίσαμε το Ευαγγέλιο του Χριστού, του, των νόμων

της Εκκλησίας, το χρέος το αδελφικό και επομένως είμαι λίγη υπόχρεη και αν αυτό το χρέος δεν το αποδώσουμε δια τον προσευχό μας θα έχουμε και ένα άλλο αμάρτημα το οποίο οφείλουμε να εξομολογηθούμε.

Ο κάθε ένας με την προσφορά της προσευχής του βοηθά τον κόσμο όπως βοηθούν με ένα φτωχό. Λίγα ο ένας, λίγα ο άλλος, τον ξεβγάζουμε από την φτώχεια του και τον φέρνουμε σε μια καλύτερη μοίρα. Έτσι και οι προσευχές της ελεημοσύνης θα βοηθήσουν τους φτωχούς στη ψυχή ανθρώπους και θα έρθει η ώρα ένας θέμας να επιστρέφει και να μετανοεί. Βλέπουμε ανθρώπους με τα αμαρτήματα και βλασφείμους ανθρώπους να έρχονται και να εξομολογούνται Ποιος τους φέρνει αυτούς τους ανθρώπους, τους φέρνει η Χάρις του Θεού Την Χάρι του Θεού ποιος την ξεκίνησε, ποιος την σκάλισε και την ξέβγαλε από το Θεό και ήρθε κάτω και φώτισε αυτόν τον άνθρωπο Οι προσευχές Αγίων ανθρώπων.

Γι' αυτό να ευχόμεθα όλοι να έρθουν οι άνθρωποι εις μετάνοια και να έβρουν σωτηρία και να γλιτώσουν από την αιώνια κόλαση. Είναι φοβερή η κόλασης. Όπως είπαμε κι άλλη φορά, δεν είναι στη συνείδηση, αλλά στην πραγματικότητα της πνευματικής υπάρξεως της ψυχής του ανθρώπου.